ŻYCIE, LARRY I POGOŃ ZA NIESZCZĘŚCIEM PRAWIE HISTORIA AMERYKI
18 kwietnia 1775 roku Paul Revere dostał zadanie,
by pojechać do Lexington w Massachusetts
i przekazać, że Brytyjczycy mają wkroczyć
do wiosek na północny zachód od Bostonu.
Revere uniknął schwytania pod Charleston,
ale zmienił trasę i pojechał przez Medford.
Ostrzegł kolonistów o ataku.
"Brytyjczycy nadchodzą!".
Jego odwaga uratowała wiele żyć.
I zrujnowała kilka innych.
Brytyjczycy nadchodzą!
- Brytyjczycy! - Boże, dopomóż.
Brytyjczycy nadchodzą!
- Ratujcie się! - Cholera! Brytyjczycy!
- Brytyjczycy nadchodzą! Elsbeth! - Co jest?
- Brytyjczycy nadchodzą! - Co?
- Musimy się spakować i wiać! - Dokąd?
- Nie wiem! - Do mojej siostry w Ipswich!
Do siostry? Straszna z niej purytanka.
Modli się przed każdym posiłkiem.
Za co jest taka wdzięczna? Połowa jej dzieci nie żyje.
- Wciąż ma piątkę! - W drogę. Pakuj się!
- Wziąć marchew? - Dobra przekąska.
- A jajka? - Potłuką się. Oszalałaś?
- Bierzesz piórka? - To nie piórka, tylko pióra.
Mam je od dziecka.
To trzymał John Winthrop, gdy umierał na zapalenie opłucnej.
- Weźmy mamę. - Zapomnij.
To portret ślubny, miała 25 lat. To potwór.
- Weźmy ją! - Nie!
Proszę, ona nie żyje!
- Odłóż to! - Nie żyje!
Nie mamy na to miejsca.
Wiesz, co w tobie najgorsze?
- Nie mów o ubijaniu masła. - Serio?
Owszem. Jesteś najgorszym ubijaczem!
- Nie potrafisz ubić masła! - Jak śmiesz?!
Nikt nie ubija lepiej!
Jestem najlepszy. Kręcę w prawo i ugniatam.
Coraz szybciej i szybciej.
Mama mówiła, że twoje masło jest gorzkie.
Takie jest lepsze!
- Nie jest! - Jest!
Nikt go nie lubi!
Skoro o tym mówimy, twój gołąb jest mączysty.
Mój gołąb? Wszyscy go kochają!
Nikt go nie lubi.
Dlatego nikt do nas nie przychodzi.
Nie znoszą go.
Powinnaś widzieć ich miny. Krzywią się, tak im niedobrze.
Wiesz, dlaczego nie przychodzą? Bo jesteś nudny!
Dlatego Finney nie zaprosił cię na herbatkę.
Gadasz tylko o pracy.
Bo jest bardzo ciekawa!
- Robisz beczki. - Są ciekawe.
Nikt tak nie myśli!
Po prostu ich nie rozumiesz!
Są dla ciebie zbyt skomplikowane. Niełatwo je zrobić!
Wystarczy ułożyć drewno w krąg.
Myślisz, że to łatwe? Bo jesteś głupia!
Jasne, że łatwe.
Jest z drzewa,
które jest okrągłe i ma wielkość beczki!
Nie mam czasu się kłócić. Musimy się spakować.
- Wezmę rzeźby z kości. - Dobry pomysł.
- Co tam masz? - Nic.
- Pokaż, skoro to nic. - Po co miałabyś patrzeć na nic?
Chcę zobaczyć, czy to coś czy nic!
Po co ci rysunki półnagich squaw?
Łatwo to wyjaśnić.
Chciałem je umieścić na słoikach z masłem na sprzedaż.
Ale nie nagie.
Po co Wampanoażka na maśle?
To Irokezka. Nie jestem dzikusem.
Co ma wspólnego z masłem?
Co to?
Przepraszam...
Brytyjczycy nie nadchodzą.
Nie nadchodzą. Pomyliłem się.
- O czym pan mówi? - Idą do Concord.
Do Concord? To po co to wszystko?
Krzyczał pan na cały głos, że nadchodzą.
Tak mi powiedziano.
- Kto tak powiedział? - Jacyś goście.
- Jacy? - Spoko goście.
Mówili: "Słyszeliśmy, że Brytyjczycy nadchodzą.
Dajmy ludziom znać".
Usłyszałem to i powiedziałem, że chętnie pomogę.
Powiedzieli, żebym jechał.
Czyli jacyś goście powiedzieli, że Brytyjczycy nadchodzą,
a pan postanowił, że nam to powtórzy?
Są naprawdę spoko.
Trzeba było krzyczeć: "Brytyjczycy może nadchodzą".
Nadchodzą. Ale nie tutaj.
- Powie im pan, że się mylili? - Nie.
- Bo? - Są spoko.
Nie powiem im, że nie szli dokładnie tutaj.
Nie będą chcieli się ze mną zadawać.
- Revere. - Co?
Wie pan, co narobił?
Mam przez pana przejebane!
Dzięki! Świetna robota!
Pańskie życie to pańska sprawa.
Brytyjczycy nie nadchodzą.
Przepraszam. Pomyliłem się.
Nie nadchodzą.
Zabawna historia.
Przezabawna.
Ten Revere, co za świr.
Odbiło mu.
Okazuje się...
że Brytyjczycy nie nadchodzą. Uwierzysz? Nie!
Możemy się rozpakować i kontynuować nasze życie.
Co na kolację?
Oby gołąb!
Rewolucja teksańska
była buntem amerykańskich osadników przeciwko rządowi meksykańskiemu.
23 lutego 1836 roku
Davy Crockett, James Bowie
i 200 teksańskich ochotników
zostali otoczeni przez dwa do trzech tysięcy żołnierzy
pod przywództwem generała Santa Ana.
Była to bitwa o Alamo.
Wszyscy obrońcy zginęli.
Nie mieli szans na zwycięstwo.
Ale mogła być też inna przyczyna upadku Alamo.
Musimy wzmocnić wschodni mur.
Jasne. Trzeba go wzmocnić.
Pułkownik Travis kazał zebrać
całą amunicję na placu.
Travis? Myśli, że tu rządzi.
- My wszystko robimy. - Oni tylko rozkazują.
- Nie robią nic. - Po co tu są?
- Ty robisz wszystko! - Wiem.
Pytanie:
Nie ma tu latryny.
- Masz dobre miejsce? - Takie sobie.
Przy orzesznikach.
Muszę iść przez kaktusy.
Najczęściej tutaj.
Wiem gdzie.
- Ty masz miejsce? - I to niezłe.
Gdzie?
Tak mniej więcej.
Powiem tylko tyle. Nie pytaj o szczegóły.
Po północnej stronie... Nie znajdziesz.
- Na północ od kaktusów? - Nie pytaj, zapomnij.
Ale nie znajdziesz lepszego miejsca.
- Serio? - Jest wspaniałe.
Przy rzece?
- Rośnie tam miększa trawa. - Nie powiem.
Nie zdradzisz swojego miejsca defekacji?
- Wiesz, że cię lubię. - Owszem.
- Ale go nie znajdziesz. - Nie powiesz mi?
Nie zdradzę miejsca defekacji. Zapomnij!
Defektuję w szóstym kręgu piekła Dantego.
Co?
- Mam pytanie. - Wal.
- Nigdy cię nie widziałem bez tej czapki. - Tej?
- Nie widziałeś mnie? - Ani razu.
Lubię ją.
Znam cię od dziewięciu miesięcy. Nigdy jej nie zdjąłeś.
- Czasem zdejmuję. - Serio?
- Może nie przy tobie. - Nikt cię bez niej nie widział.
- To szop? - Owszem.
Obrzydliwe zwierzę. Jak możesz to nosić?
- Nie obrzydliwe, tylko zaradne. - Jedzą śmieci.
Czapka wieńczy cały ten strój.
Miałeś ją na głowie nawet, gdy pływaliśmy w Rio Grande.
- Unikam słońca. - Wygląda na to...
że coś ukrywasz.
- Nieprawda. - Tak?
- Nie mam nic do ukrycia. - Słuchaj no!
Poznałem kobietę w parku.
Byłem w czapce, zrobiłem dobre wrażenie.
Następnego dnia byłem bez czapki i zobaczyła to.
Była rozczarowana. Wiesz, o czym mówię?
- Myślała, że próbowałem ją oszukać. - Nie podoba mi się, co insynuujesz.
- Co masz pod czapką? - Głowę.
- A na głowie? - Włosy.
- Pokaż. - To część stylizacji.
- Czapka, frędzle. - Rozumiem.
- Zabiłem niedźwiedzia jako trzylatek. - Daruj sobie tę ściemę.
- Nie zabiłeś zwierza jako trzylatek. - Zabiłem.
Nie kupuję tego!
Dobra, miałem trzy i pół roku.
- Zabiłem niedźwiedzia. - Pewno już nie żył.
Żył. Ale umierał.
Nigdy nie mówiłem, że tak nie było.
Dobra, zabiłeś niedźwiedzia i nie jesteś łysy.
- Mam włosy pod czapką. - Pokaż je.
- Chcesz zobaczyć? - Tak.
Pokazałem. Taki jestem szybki.
- Spokojnie. - Zaraz zrobię z ciebie czapkę.
Spokojnie.
Nie jesteś łysy. Nie jesteś.
Cieszę się, że to jasne.
- Jadą tu Meksykanie! - Ilu?
Dwa tysiące, może więcej.
Dwa tysiące? I 200 Teksańczyków.
Mają dziesięciokrotną przewagę.
Powiedz Travisowi, że będziemy walczyć
- do końca. - Tak jest!
- Co powiedziałeś? - Że będziemy walczyć do końca.
Tak myślałem.
- To rozsądne? - Musimy bronić Alamo.
I co da nasza śmierć?
Wywieśmy białą flagę i wracajmy do domu.
- Wyjdziemy na tchórzy. - Kogo to obchodzi?
Powinniśmy tu honorowo zginąć!
Idę natchnąć ludzi.
Przepraszam.
Jest łysy!
- Ale glaca. - Zero włosów.
Co to?
Boże. Crockett jest łysy.
Crockett jest łysy!
- Dlatego nie zdejmował czapki. - Ale łysol.
Nie mogę atakować.
Davy Crockett walczy jak grzechotnik.
Nawet 10 tysięcy ludzi go nie pokona.
Nie wiem, co robić.
Generale! Chwileczkę!
Generale! Chwila!
Generale Santa Ana!
Chwileczkę!
O co chodzi?
Generale, on nie ma włosów.
- Kto? - Crockett.
Nosi czapkę, bo jest łysy!
- Łysy? - Tak.
- Crockett jest łysy? - Zgadza się!
- Ludzie z włosami nie słuchają łysych. - Nigdy.
- On nie ma nic. Nic! - To nie facet. To pośmiewisko!
- To klaun! - Klaun!
To nieudacznik.
A więc...
Atakujmy Alamo!
Uwierzycie, że dopiero w 1920 roku
kobiety w USA zdobyły prawo wyborcze?
Uchwalenie 19. poprawki było efektem dekad walki sufrażystek
takich jak Susan B. Anthony.
W 1869 roku założyła Towarzystwo Sufrażystek.
Walczyły o prawo do głosowania,
dysponowania mieniem i dostępu do edukacji.
Susan B. Anthony spotykała się z drwinami i mizoginią,
ale nigdy nie porzuciła walki o równe prawa.
Uważała, że każdy powinien
mieć miejsce przy stole, ale był ktoś, obok kogo nie chciała siadać.
Miło was gościć przy naszym stole.
Dziękuję, że przyszliście. To wiele dla mnie znaczy.
- My dziękujemy. - To zaszczyt.
- Bardzo dziękujemy. - Dziękuję, Herbercie.
- Dziękujemy, ciociu. - Nie ma za co.
- Co? - Podziękowałam.
- Powinieneś się odwzajemnić. - Ciekawa kwestia.
Dlaczego miałbym się odwzajemniać,
skoro nie ty mnie zaprosiłaś?
Zrobiła to twoja piękna siostra, do której się zalecam.
Zgadza się?
- Ona mnie zaprosiła, więc Susie... - Susan.
Ona mnie zaprosiła, więc podziękuję jej w 90%.
Patrz.
- Bardzo dziękuję za zaproszenie. - Nie ma za co.
A tobie dam 10%.
- Dziękuję. - Świetnie.
- To dość sprawiedliwe. - Smacznego.
Szparagi w sałacie wyrosły w ogrodzie Edith.
- Twojej siostry? - Wspaniale!
- Dziękujemy, Edith. - Przepyszne.
- Ma rękę do warzyw. - Lubię patrzeć, jak coś rośnie.
Z pewnością!
Nie jesz. Coś nie tak?
Nie jestem głodny. Jadłem późny obiad.
- O której? - O 16.00.
16.00? Wiedziałeś, że idziesz na kolację.
- Zgłodniałem, a jestem wątły. - Umierał z głodu.
Mogłeś zjeść krakersa.
- Taki był plan, Susie. - Susan!
Niestety nie miałem krakersów.
Wszyscy mają.
- Pan ma? - Jasne.
Tym razem ich nie miałem,
- dlatego zrobiłem kanapkę. - Kanapkę?
- Z grillowaną cebulą. - Uwielbia ją.
Pociąłem ją na ćwiartki.
Miałem zjeść jedną, a zjadłem całość.
- Znam to. - Wybacz.
Brakuje ci dyscypliny.
Każda chwila, gdy nie dotykam tej kobiety,
to dowód na moją dyscyplinę.
- Więc nic nie zjesz? - Raczej nie.
Po co przyszedłeś?
Nie będziesz żałować mojej obecności.
- Mam rację? - To prawda.
- Rzadko się spotyka taką osobowość. - To na pewno.
Mam dużo do zaoferowania.
- Jak innym smakuje? - Bardzo.
Dziękuję.
Mały widelczyk.
- Po co taki? - To widelec do sałaty.
Dlaczego jest mniejszy niż ten do dania głównego?
Dlaczego jemy na talerzach? Dlaczego używamy noży?
Tak się robi.
Niektóre rzeczy robimy tylko z przyzwyczajenia.
O to chodzi w sufrażyzmie.
- Czasem coś musi się zmienić. - Zdecydowanie.
Mam teorię.
Powinniśmy jeść sałatę dużym widelcem, żeby jeść zdrowiej.
Mniejszym widelcem zjemy mniej dania głównego.
- Podmianka! - Jesteś taki mądry.
Genialne!
Słusznie.
- W końcu noże są tej samej wielkości. - Identyczne.
Kto inny zasugerowałby zamianę widelców?
To jak kolacja z naukowcem.
Kto by wymyślił coś takiego? Nie ci sztywniacy.
Nigdy bym na to nie wpadł.
To szanowani obywatele.
Alfred ma największą tkalnię w Nowym Jorku.
Zatrudniamy 120 dzieci.
Czas na toast?
- Gdzie wino? - Pijemy wodę.
- To woda? - Jestem abstynentką.
- Przy winie moglibyśmy się rozluźnić. - Praktykujemy tu wstrzemięźliwość.
- Uważamy... - Wstrzemięźliwość.
... że alkohol to zło, które trzeba wykorzenić.
Nasze życie ma wyższy cel.
- Chyba świetnie się bawicie. - A i owszem.
- Świetnie się bawię. - Ty nie lubisz pływać,
- więc nikt nie może wchodzić do wody? - Mój dom, moje zasady.
- Podasz porto po kolacji? - Nie.
- Sherry? - Wstrzemięźliwość.
Czujemy, że alkohol to zło.
- Pewnie widzisz to w fabryce. - To problem.
- Dzieci piją? - I płaczą.
- Jesteś za dziećmi pijącymi w fabrykach? - Nie lubię dzieci,
więc nie obchodzi mnie, co robią.
Susan? Nie mówiliśmy o wynalazku,
który zainstalowałaś, o elektryczności.
Piękne te żyrandole.
Wciąż sobie cenię światło świecy.
Wolę te z łoju niż z wosku.
- Ja wierzę w postęp. - Tak jest bezpieczniej.
- Niż wosk i płomień? - Zgadza się.
- Jak ma pan na imię? - Herbert.
Chciałem zapamiętać na wypadek, gdybyśmy się kiedyś spotkali.
Choć wolałbym tego uniknąć.
Co pan sugeruje?
Elektryczność to wspaniałe osiągnięcie.
Kto jest twoim elektrykiem?
- Nie pamiętam. - Nie pamiętasz?
Nie pamiętasz?
Edith, musimy pomówić o sosach. Spotkajmy się w kuchni.
Przepraszam.
Co za kobieta!
- Widzieliście kiedyś taką piękność? - Wspaniała.
Trudno uwierzyć, że wzięły się z tego samego łona.
Jedną musieli adoptować.
- Muszę się napić. - Tak?
Urwis z pana.
- Co to za idiota? - Bardzo go lubię. Jesteś zbyt surowa.
- Coś jest z nim nie tak. - To z widelcem było genialne.
Przestań. Jest gorszy niż tamten cyrkowiec.
Miałaś nie wspominać o Carlu Połykaczu Mieczy.
Racja, przesadziłam.
To ja go zaprosiłam. Powinien dziękować mnie, nie tobie.
Dobrze, spróbuję go tolerować,
- bo cię kocham. - Dziękuję.
Co ja z tobą robię?
- Mój nowy ulubiony gość... - Co tu się dzieje?!
- To alkohol? - Nie, saletra.
- Akurat! - Pomaga mi pohamować libido.
Inaczej marny jej los.
- Edith! - Wybacz.
- Masz na nią zły wpływ. - Nie jesteśmy ideałami.
Na kobiety też działa. Ciągnie nas do siebie.
Wystarczy. Nie chcę tego słuchać.
Jesteś gotowa na wystąpienie w Kongresie?
Tak się cieszę.
Napisałyśmy poprawkę o prawie wyborczym dla kobiet.
Wspaniale!
Słyszycie ją?
- Dobre. - Zabawne!
- Co w tym zabawnego? - Mówisz poważnie?
Bardzo. Całe życie na to pracowałam.
- Smutny dzień. - Czysty absurd.
- Kobiety nie mogą głosować. - Niby dlaczego?
Robimy wam przysługę, zakazując tego.
Wszyscy ludzie są stworzeni równymi sobie.
Musimy mieć równe prawa.
- Przestań, Susie. - Susan.
- Przestań, Susan. - Dlaczego mamy nie głosować?
- Właśnie? Dlaczego? - Chyba wiem!
Oto moja teoria.
Jeśli jest atrakcyjna i może wyjść za mąż,
nie powinna głosować.
Piękna kobieta jak Edith,
powinna gotować i zajmować się dziećmi.
Ale te, które nie pociągają płci przeciwnej,
wiedźmy, jędze, stare panny -
powinny móc głosować.
- Dobry kompromis. - Ma to sens.
- Kto dokona podziału? - Chętnie to zrobię.
- Ty? - Każdy facet mógłby.
- Z wizją. - Ty, Edith, przykro mi,
- ale nie możesz głosować. - Dziękuję.
Eleanor, ty też nie.
- Martha też nie. - Zbyt ładna.
Claro, przykro mi.
A ty, Susan?
Ty możesz.
- Bo co? - Bo... No wiesz.
Nie potrzebuję twojego pozwolenia.
Napisałyśmy z Elizabeth Cady Stanton poprawkę
i mam nadzieję, że członkowie Kongresu nie myślą tak jak ty.
Spędzasz z tą Elizabeth dużo czasu.
- Pracujemy razem od lat. - Bardzo blisko.
- Pomogła mi pisać poprawkę. - Bardzo, bardzo blisko.
Zaczynam myśleć, że czas, żebyś wyszedł.
Zagłosujmy.
Czy czas, żeby Lawrence wyszedł?
- Tylko mężczyźni mogą głosować. - Edith, wybacz...
Wypierdalaj z mojego domu, Lawrence.
Zjadłeś przed przyjściem,
nie podobają ci się widelce, jedzenie, pijesz przy moim stole.
Odbierasz nam prawo głosu, a w tym domu kobiety głosują.
- Wypierdalaj! - Wyrzucasz mnie?
- Wypierdalaj! - Idę, Susie.
- Chodź, Edith! Idziemy. - Przykro mi. To moja siostra.
Wypierdalaj.
Teraz zjemy w spokoju.
- Wraca. - I coś jeszcze, Susan B. Anthony!
Wiem, co znaczy to "B"!
Widelec ci w oko!
Wynocha!
20 czerwca 1969 roku
Neil Armstrong i Edwin "Buzz" Aldrin stanęli na Księżycu.
Armstrong wyszedł pierwszy i wypowiedział słynne słowa
"To mały krok dla człowieka, ale wielki skok dla ludzkości".
To była przełomowa chwila.
Tym bardziej niezwykła, jeśli wziąć pod uwagę,
że przez cztery dni lecieli w metalowej kapsule
sterowanej przez komputer NASA
miliony razy słabszy od twojego telefonu.
Cały czas pozostawali w łączności z Centrum Kontroli Misji w Houston.
Niedawno opublikowane nagrania
pozwalają zobaczyć tę podróż w innym świetle.
Wysokość 21 tysięcy stóp. Wygląda dobrze.
Houston, podaj odczyt alarmu 1202.
Też jest dobrze.
Wszystko w porządku.
Zrozumiałem.
Co dałeś ekipie startowej?
O czym ty mówisz?
- Dałem im kije. - Kupiłeś im coś?
- Dlaczego? - Wysłali nas na Księżyc.
- Ja nic nie kupiłem. - Nie szkodzi.
Pewnie mają mnie za skąpca albo niewdzięcznika.
Na pewno nie.
Dziwne, że ty im coś kupiłeś, a ja nie. Będą o tym mówić.
Chodzisz na proszone kolacje z pustymi rękami?
Tak!
- To słabe. - Bo?
JeśIi mam kupować coś na kolację, nie chcę na nią iść.
To nic takiego. Miły gest.
Mnie nigdy nie przychodzą do głowy.
Ktoś musi mi powiedzieć o swoim geście, żebym mógł go powtórzyć.
- To drobiazg. - Prezent dla startowych.
Wysokość 4200. Możecie lądować.
Tak jest. 4000 stóp.
- Mogłeś powiedzieć. - Wybacz.
- To słabe. - Daj im coś za powrót.
- Za powrót? - Przywieź kamień z Księżyca.
Kamień? Zostawię je dla siebie.
- Wszystkie kamienie z Księżyca? - Zamierzam sporo ich wziąć.
- Połkniesz je? - Mam torbę na pranie.
Torbę na pranie? To mało naukowe.
Włożę do niej kamienie księżycowe.
- Nie badano ich. - Zarobimy na nich miliony dolarów.
Możesz zarobić miliony na wystąpieniach publicznych.
Nie musisz zbierać i sprzedawać kamieni.
Nic, kurwa, nie mów.
Nie chciałem cię zdenerwować.
Wkurzyłem się.
Mniejsza.
Zaraz wylądujemy na Księżycu!
- Lądujemy na Księżycu! - Lądujemy!
Lądujemy na Księżycu!
Możecie lądować, 3000 stóp.
Przyjąłem. Schodzimy.
Prawidłowe dane z radaru. Przechodzimy do fazy podejścia.
À propos!
Wiem, co powiem, gdy pierwszy stanę na Księżycu.
Co? Jak to?
Będę pierwszym człowiekiem na Księżycu.
Muszę powiedzieć coś głębokiego i wiem co.
- Kto powiedział, że ty? - Oni.
Jacy oni?
Startowi.
Ty masz wyjść pierwszy? Pierwsze słyszę.
- Nie powiedzieli ci? - Nie.
Co myślisz o tym?
"To mały krok dla człowieka, ale wielki skok dla ludzkości".
Dno.
- Beznadzieja. - Jak to?
- Co za banał. - Wymyśliłbym coś dużo lepszego.
Tak? Niby co?
- Nawet przez sen. - To coś podrzuć.
"Zabierz mnie na Księżyc, bawmy się wśród gwiazd".
- Jak z piosenki? - Jakiej?
"Zabierz mnie na Księżyc" Sinatry.
- Pierwsze słyszę. - Nie znasz piosenki, ale cytujesz tekst?
Może zaśpiewasz "Letni wiatr"?
"Zabierz mnie na Księżyc,
Zobaczmy wiosnę na Jowiszu i Marsie".
Masz rację. To piosenka.
Mógłbyś też powiedzieć:
"Jeśli uda mi się tutaj, uda mi się wszędzie".
Może podniosę kamień i udam, że go jem.
"Gouda!".
- Gouda? - Ser.
Zrozumiałem.
Nie masz poczucia...
To twój problem.
- Mógłbym opowiadać ci żart za żartem. - Co?
Powinni mnie poprosić! Jestem kreatywny!
- Splagiatowałeś Sinatrę. - Grałem w szkolnym teatrzyku.
Byłem Robertem Browningiem w "Barrettach z Wimpole Street".
- Byłem świetny. - To nie oznacza, że jesteś kreatywny.
W gazetce szkolnej napisali: "Buzz Aldrin to Robert Browning".
- "To" wersalikami. - Pamiętasz jakieś kwestie?
Zacytuj na Księżycu.
Macie zgodę za schodzenie.
Zrozumiałem. Jesteśmy gotowi.
Ty dupku!
Już wiem, dlaczego dałeś im prezent.
- Chciałeś wyjść pierwszy. - Co?
Przekupiłeś ich!
- Dałem im prezent, bo tak się robi! - Nikt im wcześniej nie dał prezentu!
- Nikt nie był na Księżycu! - Boże, ale z ciebie desperat.
Ze mnie?
Po co ten "Buzz"? Bo fajnie brzmi?
Jesteś Edwin Aldrin.
Też bym zmienił przez to głupie podwójne "in".
- Tak mi przykro. - To ksywka dla 10-latka: Buzz.
Coś ci powiem, szmondku! Gdy miałem pięć lat,
zamiast dzwonić do drzwi kolegów,
stałem na zewnątrz i mówiłem "Buzz, buzz".
I tak zostało. Matki to uwielbiały.
- "Buzz przyszedł!" - Nie wierzę.
- Myślisz, że zmyślam? - Bez przerwy.
- Ja? - Tak.
Mówiłeś, że uprawiałeś seks z córką Rocky’ego Marciano.
Uprawiałem z nią seks. Było świetnie.
Nie pozwoliłby komuś o imieniu Buzz zbliżyć się do córki.
Poznał mnie i polubił, więc nie mów,
że nie pozwoliłby mi uprawiać seksu z Lucy.
Bo pozwolił, Lucy też.
Pozwolił ci uprawiać z nią seks?
Co to za przedziwny układ?
Wszystko w porządku?
Schodzimy.
- 700 stóp. - Możecie lądować.
Nie wierzę, że NASA chce, żebyś wyszedł pierwszy.
- Chce! - Wcale nie!
- Nie kłamię. Ty kłamiesz! - Ty kłamiesz!
- Ty kłamiesz!
Słyszymy was.
Tu Baza Spokoju.
- Orzeł wylądował. - Orzeł wylądował!
Orzeł wylądował...
Wylądowaliśmy.
Silnik wyłączony.
Macie zielone światło.
Trwa spacer kosmiczny.
Psujesz lądowanie na Księżycu!
Jesteśmy w telewizji!
Wracaj do środka!
To mały krok dla człowieka, ale wielki skok dla ludzkości.
Wracaj tu!
Sukinsyn!
Psujesz to, Edwinie!
Jestem Buzz!
Ty fiucie!
- Skąpiec! - Kupiłeś im prezent!
Nie znoszą cię! Dlatego miałem wyjść pierwszy.
- Lizus! - Puszczaj!
Nienawidzę cię!
REŻYSERIA
SCENARIUSZ
WYSTĄPILI
Wersja polska na zlecenie HBO TRANSPERFECT MEDIA POLAND
Tekst: Marta Piasecka