(ไลฟ์, แลร์รี่, แอนด์ เดอะ เพอร์ซู ออฟ อันแฮปปิเนส)
(วันที่ 4 กรกฎาคม 1776 สหรัฐอเมริกา)
"ในปี 1803 โทมัส เจฟเฟอร์สัน ได้ซื้อดินแดนลุยเซียนา"
"จากนโปเลียน ในราคา 15 ล้านดอลลาร์"
ทำให้พื้นที่สหรัฐเพิ่มเป็นสองเท่า"
"ในราคาแสนคุ้มค่า เพียง 18 ดอลลาร์ต่อตารางไมล์"
"ปธน.เจฟเฟอร์สันมอบหมายให้ เมริเวเทอร์ ลูอิสมุ่งสู่ตะวันตก"
"เพื่อสำรวจและบันทึกข้อมูล ดินแดนใหม่นี้"
"ลูอิสเลือกเพื่อนสนิท วิลเลียม คลาร์ก"
"เป็นผู้นำร่วมในการสำรวจครั้งนี้"
"การเดินทาง 8,000 ไมล์นี้ คาดว่าจะใช้เวลาหลายปี"
"แต่ก่อนที่พวกเขาจะได้เริ่ม ออกเดินทางครั้งประวัติศาสตร์"
"ก็จำต้องข้ามผ่านอุปสรรค ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดให้ได้เสียก่อน"
"นั่นคือเมวิส ภรรยาของลูอิส"
คุณคะ ตายจริง...
ฉันคิดถึงคุณมากเลย
- ให้ตายสิ คิดถึงจริงๆ - ดีใจจังที่คุณกลับมา
- นั่นหมวกใหม่เหรอ - ใช่ ทำไว้ตอนที่คุณไม่อยู่
- ดูดีทีเดียว ฝีมือเป็นเลิศ - ขอบคุณนะ
สวยเนียนตา ฝีมือตัดเย็บดีจริงๆ นะ
ก็แค่ทำเต็มที่แหละ
มือเล็กๆ ของคุณนี่ ทำได้ทุกอย่างเลยนะ
ฉันคิดถึงคุณมาก คิดถึงมากๆ เลย
ฟังนะ ฉันเข้าใจว่าคุณเพิ่งกลับมา
แต่จากนี้ไป ที่นี่จะมีอะไร ให้ต้องทำอีกเยอะเลย โอเคนะ
เราต้องขุดหลุมส้วม ให้เสร็จก่อนฝนมา
ไหนจะหนังสัตว์ของปีที่แล้ว ที่ต้องเอาไปฟอก
แต่ยังไม่ได้ทำ เพราะงั้นก็ต้องจัดการให้เสร็จ
- บ้าจริง มีเรื่องต้องทำเพียบเลย - ใช่
แล้วไปพบประธานาธิบดีเจฟเฟอร์สัน เป็นยังไงบ้าง
- ทายซิว่าทุกคนคุยเรื่องอะไร - สังหารหมู่ชนพื้นเมืองอีกแล้วเหรอ
เปล่า เรื่องซื้อดินแดนลุยเซียนา
- นี่เรื่องใหญ่มากนะ - ใช่ ใหญ่มาก
เล่ามาสิ ที่ไปคุยกันมา เขาว่ายังไงบ้าง
คือ มันก็...
- เหลือเชื่อเลยนะ แต่... - อะไร
เขาอยากให้ผมไปสำรวจ...
เส้นทางออริกอน
- อะไรนะ คุณเหรอ - ใช่ ที่ซื้อดินแดนลุยเซียนา
- เขาอยากให้ทำแผนที่... - แผนที่เหรอ
ใช่ ก็เขาอยากรู้ว่าซื้ออะไรมา
นี่เพิ่งกลับถึงบ้าน ก็จะไปอีกแล้วเนี่ยนะ
ผมรู้ คิดว่าผมอยากไปหรือไง ผมอยากอยู่บ้านกับคุณ
อยากอยู่ถลกหนังสัตว์ อยากเอาหนังไปฟอก
อยากยัดผลไม้ลงขวดโหล อยากทำผักดองน้ำเกลือ
ผมเตรียมใจมาแล้ว พร้อมลุยเลย
นี่จะไปคนเดียวเหรอ
สำรวจเส้นทางออริกอน ตัวคนเดียวเนี่ยนะ
- เปล่าๆ - ไม่สินะ
- เปล่า - จะมีคนเดินทางไปด้วย
คลาร์กน่ะ คลาร์ก คลาร์กจะไป คลาร์กจะไปกับผม
- วิลเลียม คลาร์กน่ะนะ - ใช่ๆ วิลเลียม
ใช่ วิลเลียมจะไปด้วย ใช่
- เพื่อนสนิทและเพื่อนตกปลาของคุณ - เจฟเฟอร์สันอยากให้เขาไปด้วย
- คิดว่าผมอยากเหรอ - คลาร์กน่ะนะ
หมอนั่นมันขี้บ่น หาเรื่องบ่นได้ตลอด แถมยังปีนเขาไม่เก่ง
- เขาเป็นตาปลา... - ตาปลาเหรอ
เอาแต่ร้องโหยหวน "โอ๊ย เท้าฉัน นิ้วเท้าฉัน นิ้วเท้าฉัน"
ผมพยายามเอาตัวเอง ออกมาเต็มที่แล้วนะคุณ
ผมไม่อยากออกสำรวจกับคลาร์ก
สรุปว่าประธานาธิบดี อยากให้คุณทำแผนที่เส้นทางออริกอน
กับวิลเลียม คลาร์ก เพื่อนสนิทคุณเนี่ยนะ
นี่แหละที่เรียกว่าบังเอิญเหลือเชื่อ
แน่ล่ะว่าเขาเป็นเพื่อนสนิทผม
และโดยที่ผมไม่ได้พูดถึงเขา ให้ประธานาธิบดีเจฟเฟอร์สันได้ยิน
เขาบอก "ผมอยากให้ วิลเลียม คลาร์กไปด้วย"
ทั้งที่ไม่รู้ว่าเราเป็นเพื่อนกัน
สักครู่นะ ใครมากันเนี่ย
- ไง วิลเลียม - ไง
- ให้ตายสิ แปลกใจชะมัด - คลาร์ก
- ได้ข่าวว่านายเพิ่งกลับมา - ใช่
- นี่ ที่รัก ดูสิๆ - วิลเลียม คลาร์ก
เราเพิ่งพูดถึงคุณอยู่พอดี
- เหรอ - อบิเกลเป็นยังไงบ้าง
- ดี เธอสบายดี - ดีๆ
แล้วตาปลาคุณล่ะ
- ตาอะไรนะ - ตาปลา
- ตาปลาไง ตาปลา - อ๋อ ตาปลา
- ปัญหาตาปลาของนาย - อ๋อ ก็ดี
- ตาปลาดีแล้ว - ดีแล้วนะ
นายใช้เปลือกต้นวิลโลว์ใช่ไหม
- เปลือกวิลโลว์ - เปลือกเหรอ
ใช่เลย ใช้เปลือกต้นวิลโลว์ ต้องเอามาเคี้ยว
ต้องเอาเปลือกมาถูตาปลาต่างหาก
ผมถูด้วยเหมือนกัน ถูแล้วเคี้ยว จากนั้นนิ้วเท้าก็ดีขึ้นมาทันตา
- ถูแล้วเคี้ยวเหรอ - ใช่
- ปาฏิหาริย์ชัดๆ - ปาฏิหาริย์แท้ๆ
เอาล่ะ เชิญพวกคุณคุยกันตามสบาย
ฉันมีงานบ้านต้องทำ
- มีงานบ้าน นั่นสินะ - ตัวคนเดียวซักผ้าตั้งขนาดนั้น
- นายบอกเธอหรือยัง - บอกแล้วๆ
- เธอโอเคไหม - ไม่โอเคเลย
- ไม่เหรอ - ไม่เลยสักนิด ไม่ๆ
- นายบอกอบิเกลหรือยัง - บอกแล้ว
- แล้วเธอว่าไง - ไม่โอเค
- แหงล่ะ - แต่ไม่เอาน่า
- เราจะไป - เราต้องไป
ไม่ต้องสงสัยเลย เราไปแน่
- ใช่ โอเค ดี - เราไปแน่
- เอาเบ็ดตกปลาไปด้วย - แจ่มเลย
- แจ๋ว จัดไป - มีทั้งเหยื่อปลอม เหยื่อจริง
- แหมีไหม มีแหไหม - ฉันไม่มีหรอก
- ฉันจะใช้หมวก - อะไรนะ
- ใช้หมวกฉันไง - เยี่ยม
งานนี้เราได้สนุกกันยาวทั้งทริปแน่
- สนุกกัน - ตกปลา
- แค่นั้นใช่ไหม
เราต้องทำงานสำรวจพื้นที่ด้วย
- ก็จริง - จริง
แล้วมันต้องทำยังไงนะ
ถ้าให้เดาก็ คงไปที่ที่เราไม่เคยไปมาก่อน
แล้วก็มองดูรอบๆ
- แค่นั้นเราทำได้ - ใช่ สบายมาก
- ไม่ยากเลย - ง่ายนิดเดียว
- นายไปวอชิงตันมา - ใช่
ไปเจอเจฟเฟอร์สัน เขาเป็นคนยังไง
- นิสัยเสีย - จริงเหรอ
- ใช่ - เขาพิลึกคนนะ
- ชอบแจ้นไปฝรั่งเศสอยู่เรื่อย - ใช่
เขาไปทำอะไรที่ฝรั่งเศส
เราพาสาวๆ สควอไปด้วยได้ไหม
เดี๋ยวนี้ใช้คำนั้นไม่ได้แล้ว
- มีแค่เจ้าตัวที่พูดได้ - เจ้าตัวพูดได้
- ใช่ แต่เราพูดไม่ได้ - ทีพีล่ะ
- กระโจมทีพีน่าจะได้ - วามปัมล่ะ อย่างวามปัมนี่ได้ไหม
- คำนั้นยังก้ำกึ่ง - ช่างมันเถอะ
- ทริปนี้รับรองว่าสุดยอด - โคตรสุด
- สุดแน่นอน - หมายถึงอะไรสุด
สุดแสนจะหนักอกหนักใจ
- ใช่ - ที่ต้องจากบ้านจากครอบครัว
ไปออกเดินทางบ้าบอนี่
- ใช่ - ไม่อยากไปเลย
แต่ความรับผิดชอบที่เรามี ต่อประธานาธิบดี...
- ประธานาธิบดี สหายของเรา - ต่อสหาย
- รับใช้ประเทศชาติ - รับใช้ประเทศชาติ ใช่แล้ว
จะว่าไป นายเอง ก็ต้องเก็บข้าวของนี่นะ
- ใช่ - เดี๋ยวๆ...
ฉันมีคำถามสองสามข้อ
วิลเลียม ประธานาธิบดีเจฟเฟอร์สัน เลือกคุณมาร่วมการสำรวจครั้งนี้
- ใช่แล้ว - แปลว่าเคยพบเขาน่ะสิ
- เคยสิ - เขาเป็นคนยังไง
นิสัยเสีย
- เคยออกสำรวจมาก่อนหรือเปล่า - แค่มีชีวิตก็ถือเป็นนักสำรวจแล้ว
เพราะเวลาผมไปที่ที่ไม่เคยไป นั่นก็คือการออกสำรวจ
- ออกสำรวจเหรอ - ใช่
ตั้งแต่ออกจากท้องแม่ เขาก็สำรวจมาตลอด
- ผมสังเกต - ดูตาเขาสิ
- ใช่ - ดูตาที่เบิกกว้าง...
เขามีดวงตาเบิกกว้าง รู้สึกอยากรู้อยากเห็นไม่สิ้นสุด
และระหว่างที่ออกสำรวจ ก็คงแวะตกปลาด้วย
- ใช่ - ใช่ ตกปลาประทังชีวิต
- ใช่ๆ - อ๋อ ประทังชีวิต
- ไม่ได้ตกเอาสนุก - ไม่เลย
ไม่ได้ตกเอาสนุก
- ไม่เลย - แค่ตกมากิน
แล้วทั้งหมดนี้ใช้เวลานานแค่ไหน
-ไม่นานหรอก - สักสองปี
- เดี๋ยวก่อน สองปีเลยเหรอ สองปี - ไม่
- นี่... - เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพูดอะไรออกมา
จะบอกว่าคณะสำรวจ ของคลาร์กกับลูอิสครั้งนี้
- ใช้เวลาสองปีเลยเหรอ - อะไรนะ
ไม่ใช่คลาร์กกับลูอิส ลูอิสกับคลาร์ก
- คลาร์กกับลูอิสสิ ตามตัวอักษร - ขอร้องล่ะ
เราคือลูอิสกับคลาร์ก จบนะ
น่าสนใจเหมือนกันนะ เรียงชื่อตามตัวอักษร
ใช่
เรียงเล่นๆ ดูน่ะได้ แต่ไม่ช่วยให้น่าสนใจสักนิด
- ดูอย่างแฮมกับไข่ - ก็จริง
ตามตัวอักษร ไข่ต้องมาก่อน
แต่ก็ยังน่าสนใจมากกว่าอยู่ดี พอเรียกแฮมกับไข่
แต่รสชาติก็เหมือนๆ กัน จะแฮมกับไข่ หรือไข่กับแฮม
- ไม่มีใครกินเราหรอก คลาร์ก - แต่มีบางอย่างกัดกินใจฉันแล้ว
มีใครจะไปทริปนี้ด้วยอีกไหม
- ไม่มีๆ... - ไม่มี
- สาวอินเดียนแดงสองสามคน - สาวเหรอ
- ผู้หญิงอินเดียนแดงจะไปด้วยเหรอ - แต่แก่หงำเหงือก
- สาวอินเดียนแดงแก่หงำเหงือก - อินเดียนแดงแก่ๆ ใช่
- แก่ เจ็บออดๆ แอดๆ - ใช่
- เจ็บออดๆ แอดๆ - ใช่
- หน้าเหี่ยว - หน้าเหี่ยว
หยุดก่อนๆ... ทำไมพวกเขา ต้องส่งพวกสควอไปด้วยล่ะ
- ใช้คำนั้นไม่ได้นะ - ไม่ได้นะ
- ไม่ได้เหรอ โอเค - ไม่ได้
พวกนั้นจะไปทำอะไร
- พวกเขาจะนำทางให้ - เราต้องรู้เส้นทาง
เส้นทาง ใครล่ะจะรู้ดีไปกว่า หญิงแก่ชาวอินเดียนแดง
- ใช่ - ที่พูดมาก็จริง
แถมท่านๆ ยังอยากไล่พวกนั้น ออกจากเขตสงวน เพราะอุจาดตา
- ไม่อยากเก็บไว้หรอก - อุจาดเลยเหรอ
- จะบอกให้นะ - ฉันก็แค่สงสัยเฉยๆ
นายต้องเก็บของ ใช่ไหม
ใช่เลย ผมตากผ้าทิ้งไว้น่ะ
ใช่ โอเค ต้องไปแล้ว
เอาล่ะ แล้วเจอกันนะ
- พูดไปใครจะเชื่อ - พูดไปใครจะเชื่อ
- เธอหลงกลเต็มๆ - เชื่อทุกอย่าง
- ทั้งหมดเลย - ทุกอย่าง ตาปลาก็เชื่อ
- ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคืออะไร - ตาปลา
- ฉันไม่เคยเป็นตาปลา - ถูแล้วเคี้ยวนี่มันยังไง
เออนี่ ฟังนะ กลับบ้านกับฉัน ไปช่วยคุยกับอบิเกลได้ไหม
- ฉันจะได้รอดตัวเหมือนนายไง - ได้สิ
- เยี่ยม - ได้อยู่แล้ว
- งั้นรีบไปบ้านฉันกัน - โอเค
- นายจะไปไหน - นายจะไปไหน
- บ้านฉันไง - ใช่ อยู่ทางนี้
ไม่ใช่นะ ต้องไปตามทางสายนี้
เออ ทางสายนั้นต่างหาก
แน่ใจเหรอ
คิดว่างั้นนะ
- ฉันคิดอะไรอยู่เนี่ย นึกว่า... - ฉันนึกว่า...
(เราเหล่าประชาชน)
"ประชาธิปไตยของเราต่างจากที่อื่น ตรงที่ผู้สมัครสามารถได้เป็นปธน."
"แม้จะไม่ได้คะแนนเสียงมากที่สุด"
"แปลกใช่ไหมล่ะ"
"ด้วยเหตุผลที่อยู่เหนือตรรกะ"
"บิดาผู้ก่อตั้งได้ระบุไว้ในรัฐธรรมนูญ ถึงระบบคณะผู้เลือกตั้ง"
"ซึ่งชวนสับสนกับผักที่ชื่อว่าคะน้า"
"สิ่งที่ว่ามานี้ไม่ใช่ผักด้วยซ้ำ แต่เป็นกระบวนการ"
"ที่แต่ละรัฐจะมีคณะผู้เลือกตั้ง ตามสัดส่วนประชากร"
"ด้วยกระบวนการแปลกประหลาดนี้ มีอยู่ห้าครั้งในประวัติศาสตร์สหรัฐ"
"ที่ผู้ชนะคะแนนเสียงจากประชาชน แพ้ในการเลือกตั้งประธานาธิบดี"
"ในปี 1876 ซามูเอล เจ. ทิลเดน จากพรรคเดโมแครต"
"ลงแข่งกับรัทเทอร์ฟอร์ด บี. เฮย์ส จากพรรครีพับลิกัน"
"ในคืนวันเลือกตั้ง ทิลเดนที่ว้าวุ่นใจ รอฟังผลอยู่ในห้องพักโรงแรม"
- นี่มันยอดเยี่ยมมาก - ขอบคุณครับ
สุนทรพจน์รับตำแหน่ง เขียนมาดีจริงๆ ขอบใจ
- ขอบคุณครับ ท่านผู้ว่าฯ - ดูอย่างประโยคนี้
"ตั้งแต่ชายฝั่งแม่น้ำฮัดสันจวบจน เทือกเขาคดเคี้ยวของแดนเหนือ"
- "เสียงของท่านส่งมาถึงแล้ว" - "ส่งมาถึงแล้ว"
- หวังว่าจะได้พูดประโยคนี้นะ - ขอบคุณครับ
- ฉันคิดอยู่ว่าจะใช้ซีเบิร์นคุมคลัง - ครับ
- โคลแมนคุมการต่างประเทศ - สร้างสรรค์ครับ
เขาไม่มีประสบการณ์ ด้านการต่างประเทศ แต่...
- แต่คุณควบคุมเขาได้ - ใช่ ถูกเผง
- ครับ - จะบอกให้ว่าคิดอะไรอยู่อีก
ฉันว่าจะแต่งตั้งนาย ให้เป็นรัฐมนตรีผิวดำคนแรก
- คุมกระทรวงไปรษณีย์ นายเลย - ผมพูดไม่ออกเลย
- วิเศษมาก - นายนั่นแหละ
- รับรองไม่ผิดหวัง - ไม่ผิดหวังนะ ถูกใจจริงๆ พับผ่า
คือฉันคิดเรื่อง การย้ายเข้าทำเนียบขาวอยู่
ก่อนอื่นต้องเปลี่ยนฟูกนอน
แกรนต์ ฉันจะไม่นอนบนฟูกสกปรก ต่อจากหมอนั่น...
- ทั้งดื่มเหล้า สูบยาบนเตียง - ครับ
ทางนั้นคงจัดการเรื่องนี้ให้ได้
- จะได้ฟูกใหม่เลยไหม - แน่นอนครับ
ไม่แน่หรอก พวกนั้นจะทำยังไงรู้ไหม
พลิกฟูกให้ไง พวกนั้นจะทำแค่นี้แหละ
นั่นมัน 100 ปีแห่งความโสมมชัดๆ
เราต้องซื้อผ้าปูใหม่ยกชุด แล้วใครจ่ายล่ะ
- ฉันจ่ายเหรอ - ผู้เสียภาษี
ไหนจะเรื่องงานขนย้ายอีก
เรามีคนในนั้นพร้อมจัดการให้ครับ
- ไหนจะเรื่องทิปคนขนย้าย... - ทิปน่ะเหรอ
ปกตินายให้ทิปเท่าไร
บางทีเราไม่มีเงินเศษ ก็ต้องให้ไปหนึ่งดอลลาร์เต็ม
เราจะไม่จ่ายหนึ่งดอลลาร์ให้ใคร
ทำเนียบขาวเป็นของประชาชน ก็ให้ประชาชนจ่าย
- ฉันไม่ต้องจ่ายอะไรเลยสิ - คุณไม่ต้องจ่ายบ้าบออะไรทั้งนั้น
- ฟังดูเข้าท่า - ใช่ครับๆ
ท่านผู้ว่าฯ ผลการเลือกตั้งมาถึงแล้วครับ
คนออกมาใช้สิทธิ์ 82 เปอร์เซ็นต์ เกือบแทบทั้งประเทศ
ผู้ชนะคะแนนเสียงจากประชาชน ชนะไปกว่า 250,000 เสียง
คือผู้ว่าฯ ทิลเดน
แต่...
- แต่... - จุดซิการ์ฉลอง
- ฉลองกันหน่อย - ยังไม่จบครับ
- ว่าไงนะ - อะไร
ผลการลงคะแนน ของคณะผู้เลือกตั้ง...
ทิลเดนได้ 184
เฮย์สได้ 185
- พูดอีกทีซิ - อะไรนะ
- เฮย์สชนะ - เดี๋ยว อะไรนะ
เขาได้เป็นประธานาธิบดี
- คุณแพ้ - ไม่จริง ไม่ ฉันชนะๆ...
ฉันได้คะแนนเสียงมากกว่า คณะผู้เลือกตั้งคืออะไรวะ
- ดูคะแนนด้วย - นี่มันเรื่องบ้าบออะไรกัน
- มันระบุในรัฐธรรมนูญ - ไม่ๆ... ไม่ยุติธรรมๆ
ฉันชนะแล้ว ฉันชนะ นี่มันประเทศบ้าบออะไรกัน
- นี่คือประชาธิปไตย - ไม่ ไม่ใช่ประชาธิปไตยแล้ว
ฉันได้คะแนนเสียงมากที่สุด ใครมันคิดเรื่องคณะผู้เลือกตั้งขึ้นมา
ไอ้พวกบิดาผู้ก่อตั้งหรือไง โง่เง่าสมองหมา
แมดิสัน ฉันจะซัดหน้าไอ้บ้านั่น ไอ้โง่บัดซบ
คนที่ได้คะแนนเสียงมากกว่าคือผู้ชนะ
- คุณพระ - ท่านผู้ว่าฯ ใจเย็นก่อนครับ
รัฐไหนทำเราแพ้
ลุยเซียนา เซาท์แคโรไลนา กับฟลอริดา
ฟลอริดา ไอ้พวกสันดาน
- มีอะไรหรือเปล่าครับ - ต้องการอะไรวะ
ไสหัวไปซะ ไสหัวไป ไอ้ตัวสอพลอ
เรามีระบบคณะผู้เลือกตั้งไว้ทำไม
ไม่งั้นพวกรีพับลิกันจะไม่ยอมผ่าน ร่างแก้ไขเพิ่มเติมรัฐธรรมนูญ
เพราะพวกนั้นรู้ ว่าจะแพ้เลือกตั้งทุกทีไป
ไอ้พวกกะหลั่ว
กติกาบ้าบออะไรวะ ฉันชนะ แต่ดันแพ้
ฉันแพ้ ฉันแพ้
ไม่ยุติธรรมเลย
บ้าบอกันไปใหญ่
เราต้องเตรียมสุนทรพจน์ ยอมรับความพ่ายแพ้
- ท่านผู้ว่าฯ อย่า - ท่านผู้ว่าฯ
- อย่านะ อย่าๆ - เดี๋ยวๆ...
- อย่านะ ท่านผู้ว่าฯ ไม่เอา - ท่านครับ
- ท่านผู้ว่าฯ อย่า - ฉันคือประธานาธิบดี
- อย่าคิดสั้น
- ท่านผู้ว่าฯ มันไม่คุ้มหรอก - ฉันชนะๆ ฉันคือประธานาธิบดี
(ตลาดหลักทรัพย์นิวยอร์ก)
"ภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่"
"เริ่มจากเหตุตลาดหุ้นตก ในเดือนตุลาคม 1929"
"ราคาหุ้นดิ่งกว่าครึ่งในสิบสัปดาห์"
"ความมั่งคั่งหลายพันล้าน หายวับในพริบตา"
"ผู้คนสูญเสียทั้งงาน เงินออมทั้งชีวิต รวมทั้งบ้าน"
"เศรษฐกิจพังและการว่างงาน ขนานใหญ่พาให้สังคมสิ้นหวัง"
"การฆ่าตัวตายพุ่งสูง"
"แถวโรงทานยาวเหยียด หลายช่วงตึก"
"ผู้คนต่างซาบซึ้งใจ ต่อของแจกที่ได้รับ"
"ก็ส่วนใหญ่น่ะนะ"
(ฟรี สำหรับคนว่างงาน)
ข่าวด่วนๆ ฮูเวอร์บอกว่า เศรษฐกิจแย่เพราะรัฐบาลที่แล้ว
อ่านกันได้เลย ฮูเวอร์บอกว่า ที่เศรษฐกิจแย่เพราะรัฐบาลคูลิดจ์
- วันนี้แถวขยับช้าจริง - อ่านกันได้เลย
ดูสภาพสิ แถวยาวไม่จบไม่สิ้น
- บ้าไปแล้ว ใช่ - เหลือจะเชื่อ
แย่มาก
ไง ราล์ฟ เป็นไงบ้าง ไม่เจอกันนานเลย
- ไง เพื่อน - ขอบุหรี่สักมวนสิ
ทำอะไรของนายน่ะ
ก็แค่คุยกับราล์ฟ เพื่อนผม
พูดไปเรื่อย ฉันว่านายแทบไม่รู้จักหมอนี่ด้วยซ้ำ
- เราเคยเล่นเบสบอลด้วยกัน - เขาไม่ใช่เพื่อนนาย นายโกหก
ฉันรู้ไต๋นายน่า นายกะจะตีเนียนแซงคิวชัดๆ
- อย่ามาทำตัวแบบนั้นนะ - ผมไม่รู้คุณหมายถึงอะไร
ก็หมายถึงนายแกล้งทำ ว่ารู้จักใครสักคนทั้งที่ไม่รู้
- เพื่อจะได้แซงคิว - เราโตมาด้วยกัน
ตีเนียนแซงคิวน่ะ เก็บไว้ใช้กับพ่อแม่ลูกเท่านั้น
ลูกพี่ลูกน้องก็ไม่ได้
ใครตั้งคุณเป็นผู้คุมกฎ การตีเนียนแซงคิวไม่ทราบ
พ่อฉันเอง ท่านตายไปแล้ว ฉันเลยเป็นผู้คุมกฎคนใหม่
พ่อคุณก็พูดไปเรื่อย คุณเองก็ไปเรื่อยพอกัน
ถ้าเป็น 20 ปีก่อน ฉันคงอัดนายเละไปแล้ว
- อ๋อเหรอ โชคดีกับซุปแล้วกัน - ไปท้ายแถวเลย
ฉันไม่ซ้อมเขาจริงๆ หรอก
ฉันซ้อมใครได้ที่ไหน แต่คำพูดเข้าปากดี
- จริงเลย - พูดคล่องเลยล่ะ
- แต่ถ้าได้พูดแล้วทำจริงคงยิ่งดีใหญ่ - นั่นสิ
- นึกภาพออกเลยล่ะ นึกออกเลย - ใช่ไหม
ว่าแต่รู้เรื่องสตู แม็คกี้หรือยัง
ฆ่าตัวตาย กระโดดสะพาน
- ให้ตายสิ ฉันรู้จักเขาดีเลย - ใช่ เขาทิ้งจดหมายลาตายไว้
บอกลาทุกคน พูดถึงภรรยา ครอบครัว เพื่อนสนิท
มาร์ตี้ บ็อบ เมล เจฟฟ์ ซัลซิโด
แล้วเขา...
ได้พูดถึงฉันไหม
คิดว่าไม่นะ ไม่มี
- ไม่พูดถึงฉันเลยเหรอ - ไม่ ไม่มีนะ
ฉันรู้จักเขาดีกว่าเจฟฟ์ ซัลซิโดอีก ทำไมไม่พูดถึงฉันเลยล่ะ
เพิ่งเจอกันสัปดาห์ที่แล้ว ยังต่อแถวรับขนมปังด้วยกัน
เราเล่าความลับให้กันฟังเยอะแยะ อุตส่าห์เปิดใจกับเขาเลยนะ
ถึงกับเล่าความลับให้ฟัง ว่ารอดจากสงครามโลกมาได้ยังไง
- จริงเหรอ - ด้วยการแกล้งบ้า
- ขนาดนั้นเลย - ใช่
พอไปถึงที่ ฉันก็เริ่มเลย
"นี่มัน... ผมไม่ได้ออกจากบ้านมาห้าปี"
- "เพิ่งจะได้ออกจากบ้านเนี่ย" - คุณพระ
"จะไปสู้กับใครได้ที่ไหน ผม..."
ไม่ยักรู้ว่า "ปัญญาอ่อน" จัดเป็นกลุ่มคัดกรองด้วย ใช่สินะ
แต่ว่านะ ช่วยเก็บเรื่องที่เล่า เป็นความลับด้วยล่ะ
ฉันบอกไปว่ารักเพศเดียวกัน ถึงได้รอดมาได้
- ฉลาดมาก - แต่ไม่ได้เป็นจริงๆ หรอกนะ
- เรื่องนั้นก็รู้ๆ กันอยู่ - แล้วออกตัวทำไม
ฉันแค่จะบอกว่า...
ถ้าเรื่องมันรู้ๆ กันอยู่ ก็ไม่เห็นต้องรีบร้อนออกตัว
บางครั้งไอ้เรื่องที่รู้ๆ กันอยู่
เราก็ต้องรีบชิงออกตัวไว้ก่อน คนอื่นจะได้ไม่พูดอะไร
- ใช่ - อย่าเอาไปเล่าให้ใครฟังล่ะ
- เพื่อไม่ต้องไปรบ - ถูกต้อง
- แน่นอน - ใช่
- เรื่องนี้ก็รู้ๆ กันอยู่ใช่ไหม - ก็อย่างที่บอก
คนละเรื่องกันแล้วนะ
- เข้าใจที่พูดใช่ไหม - แน่นอน
เดินต่อไป
ฉันแค่ไม่เข้าใจว่าทำไม ในจดหมายลาตายไม่พูดถึงฉันเลย
เป็นไปได้ไหมว่า ฉันไปทำอะไรให้เขาไม่พอใจ
นายพูดอะไรกับเขาหรือเปล่าล่ะ
คือฉันน่ะ ฉันชมเขา เรื่องกระสอบมันฝรั่ง
- นายทำอะไรนะ - ใช่
เขาเอากระสอบมันฝรั่งมานุ่ง ฉันว่าก็ดูเหมาะกับเขาดี
เทียบกับกระสอบใบอื่น ใบนี้เขาใส่ขึ้นจริงๆ
ฉันเลยทักว่า "อ้าว กระสอบสวยดีนี่"
- ทักว่าสวยเนี่ยนะ - ก็คนใส่ไม่ขึ้นตั้งแยะ
เขาใส่ขึ้นสุดๆ ดูดีเป็นบ้า
ใครมันจะอยากนุ่งกระสอบ เห็นๆ อยู่ว่าเขาอาย
ฉันถามเขาด้วยซ้ำ ว่าไปหามาจากไหน
เผื่อฉันต้องใช้บ้าง
มันเป็นคำชมนะ ดูอย่างกระสอบมันนั่นสิ
เป็นนายจะใส่ไหม ไม่
ดูอย่างใบนั้นสิ สภาพเหลือทน ใส่แล้วอุบาทว์ชะมัด
ดีไม่ดีก็เทียบกันไป มีทั้งกระสอบสภาพย่ำแย่
มีทั้งกระสอบสภาพดี ของเขาเป็นกระสอบสภาพดีเลิศ
นายหมายถึง "กระสอบสภาพดีมีเสน่ห์"
ก็เทียบกับใบอื่น นั่นแหละที่ฉันจะบอก
ยังไงก็เถอะ นั่นก็ไม่ใช่เหตุผล ที่จะไม่พูดถึงใครในจดหมายลาตาย
- ไม่ยุติธรรมเลย - คนต่อไป เอ้านี่
ขอบคุณ
- ขอบคุณค่ะ - ก่อนอื่นเลย ขอบคุณสำหรับซุป
- ไม่เป็นไร - ขอแนะนำอะไรหน่อยได้ไหม
- ได้สิ - ซุปจืดไปหน่อย
- ซุปปกติดี - เติมเกลือหน่อยก็ดี
- ไม่มีเกลือน่ะสิ - ไม่มีเหรอ
- เราไม่ใส่เกลือในซุป - ปกติต้มซุปต้องใส่เกลือสิ
- นี่ คนจนไม่มีสิทธิ์เลือกหรอกนะ - ฉันนี่แหละคนจนช่างเลือก
งั้นเอาคืนมาไหมล่ะ มีอีกหลายคนที่อยากกินซุปนะ
ฉันจะกินซุปนี่
- อ้อ โอเค - เดินต่อไป
นี่ ได้ขนมปังด้วยเหรอ ฉันไม่ยักได้
ขนมปังๆ... มีขนมปังกันทุกคน
- จะมีใครดวงซวยไปกว่าฉันอีก - สตู แม็คกี้ไง
- ฉันจะไปเอาขนมปัง - คนต่อไป
- ฉันยังไม่ได้ขนมปัง - เฮ้ย
ทำอะไรน่ะ
เปล่าๆ... ฉันแค่จะเอา ขนมปังก้อนเดียว
จะเอาขนมปังก็ไปต่อแถว
- แต่ฉันต่อแถวแล้วนะ - นายได้ขนมปังไปแล้ว
- ยังไม่ได้สักหน่อย - อย่ามาเนียนนะ ไอ้สันดาน
- แซงคิวชัดๆ - ไม่ได้แซง
ตีเนียนแซงคิวชัดๆ ไปต่อแถว
จะให้ไปต่อแถวเพื่อรับขนมปังเนี่ยนะ
- ต่อท้ายแถว ไปต่อแถว - ไปต่อแถว
หุบปากไป เงียบเลย
- น่ารำคาญว่ะ ไปต่อแถวไป - ฉันต่อแถวมาแล้วโว้ย
ไปตายซะ ไปลงนรกซะ ไปกันให้หมด ไอ้พวกโสโครก
ถ้าเป็น 20 ปีก่อน ฉันคงอัดพวกแกเละไปแล้ว
- เหรอ นั่งลง - เออ ถ้า 20 ปีก่อน ไม่ใช่ตอนนี้
ไม่ใช่ตอนนี้ ถ้าเป็น 20 ปีก่อนน่ะโดนแน่
- นั่งลง ไม่งั้นก็ไปซะ - ใช่ เมื่อ 20 ปีก่อน
- นายไม่ได้ขนมปังเหรอ - ไม่ได้
อ้าว นั่นเมียของสตู แม็คกี้ ต่อแถวอยู่นี่
ใช่ กลอเรีย คงเศร้าน่าดู
- ฉันจะไปถามเรื่องจดหมายลาตาย - ไม่น่าใช่ความคิดที่ดีนะ
- เดี๋ยวฉันมา - คนต่อไป
กลอเรีย
- สวัสดี - สวัสดี
- ได้ข่าวเรื่องสตูแล้ว เสียใจด้วย - ขอบคุณค่ะ
คุณพอรู้มาก่อนไหม ว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้
ไม่รู้เลย
เขาได้บอกไหมว่า รู้สึกซึมเศร้าหรืออะไรทำนองนั้น
ไม่เลย เขาดูมีความสุขดี เพิ่งซื้อกระสอบมันฝรั่งใหม่มาแท้ๆ
ผมชมเขาเรื่องกระสอบนั่นนะ
ชมว่าเขาใส่แล้วดูดี
ลองดูกระสอบที่คนที่นี่ใส่กันสิ คนละเรื่องเลย
- ของเขาดีกว่าเยอะ - เห็นแล้วนึกถึงเขาขึ้นมาเลย
- กระสอบใบอื่นน่ะเหรอ - ใช่
นี่คิดถึงเขาทุกที ที่กินมันฝรั่งเลยหรือไง
ผมเองก็รู้สึกอิจฉาเขานิดหน่อย
ถ้าเผื่อผมต้องใช้กระสอบ ก็อยากได้แบบเขาสักใบ
คุณยังเก็บกระสอบใบนั้นไว้ไหม
เขากระโดดลงไปทั้งกระสอบนั่น
เราไม่มีกระสอบนั่นแล้ว
ทำไมต้องกระโดดลงไป ทั้งกระสอบใบเก่งด้วยนะ
- เราคงไม่มีวันได้รู้หรอก - สตู คุณรู้ไหมว่าเราสนิทกัน
- เขาพูดถึงผมบ้างไหม - ไม่
- ไม่มีสักคำเลยเหรอ - บอกแค่เคยคุยกันนิดหน่อย
เขาเคยเล่าถึงวิธีที่คุณ เอาตัวรอดจากสงคราม
ด้วยการแกล้งทำตัวปัญญาอ่อน
นั่นมันเรื่องส่วนตัว เขาไม่ควรเล่าให้คุณฟัง
ผัวเมียก็เล่าอะไรๆ ให้กันฟัง แลร์รี่
แปลว่าเล่าไม่เยอะน่ะสิ เขาไม่ได้เล่าว่าทำไมถึงฆ่าตัวตาย
แค่พูดเฉยๆ คุณบอกว่าเล่าอะไรๆ ให้กันฟัง
แต่เขาไม่ยักเล่าเรื่องนั้น
คือตอนนี้ฉันพยายาม นึกถึงแต่ช่วงเวลาดีๆ อยู่นะ
คิดว่าเขามองผมในแง่ลบไหม ที่แกล้งทำตัวปัญญาอ่อน
- ทำไมถามแบบนั้นล่ะ - เพราะรู้สึกเขาจะเขียนซะยืดยาว
ผมหมายถึงจดหมายลาตายน่ะนะ
- จดหมายนั่น - ในนั้นมีเขียนถึงหลายคนที่ผมรู้จัก
- หลายคนเลย - แต่ไม่มีผม
ใช่ ไม่มีชื่อคุณเลย
ผมแค่สงสัยว่าทำไมไม่พูดถึง คนแบบผมเลยในจดหมายแบบนั้น
- คุณจะสนทำไม - เพราะมันไม่ยุติธรรม
สามีฉันกระโดดสะพานฆ่าตัวตาย
แต่การที่จดหมายไม่มีชื่อคุณ ดันเป็นเรื่องที่ไม่ยุติธรรมเหรอ
ก็เห็นๆ อยู่ว่าใจผมเจ็บปวดใจ เพราะเรื่องนั้นแค่ไหน
- ฉันล่ะสงสารคุณจริงๆ - ขอบคุณ
ไงก็เถอะ ปล่อยมันจมลงสุดใจไปซะนะ
- คุณพระ - เออ ก็ได้
ลืมๆ มันไปซะ ที่ผมบอกว่าให้จมน่ะ
ลืมๆ มันไปซะ
- เรื่องนี้ทำใจลำบากนะ - ผมก็ว่างั้น คงงั้นแหละ
- ฉันเศร้ามากๆ - ผมเสียใจด้วย เสียใจจริงๆ
- ขอบคุณ - แล้วคุณไหวหรือเปล่า
ไม่ จะไปไหวได้ยังไง เกิดมาเพิ่งจะเคยเศร้าซึมขนาดนี้
- แทบจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว - งั้นผมขอเสนอแบบนี้นะ
มีโรงทานในเมือง
ดีกว่าที่นี่เยอะมาก แถวก็สั้นนิดเดียว
กาแฟที่นั่นอร่อยมาก
- ไปดื่มกาแฟที่นั่นกันเถอะ - อะไรนะ
เถอะน่า ไปนั่งคุยกันขำๆ ให้ได้หัวเราะกันบ้าง
- ฉันกับคุณเหรอ - ใช่
- แลร์รี่ นี่ฉันไว้ทุกข์อยู่นะ - ใช่ๆ เข้าใจ เชิญไว้ทุกข์ได้เลย
ผมไม่กล้าไปขัดใคร ที่กำลังไว้ทุกข์อยู่แล้ว
แต่คนไว้ทุกข์ก็ต้องกินต้องดื่ม
คนไว้ทุกข์ก็ทำอะไรๆ เหมือนคนทั่วไป
แค่อาจจะเชื่องช้า ดูอมทุกข์กว่าหน่อย
คนไว้ทุกข์ก็คนเหมือนกัน
เว้นแค่จะเนือยๆ ไม่กระฉับกระเฉง
ผมเคยเดินกับคนไว้ทุกข์มาก่อน มันยากมากจริงๆ
เดินอยู่สิบนาที
พอหันไป คนไว้ทุกข์ ดันตามผมอยู่ตั้ง 50 หลา
ผมบอก "เร็วเข้า พ่อคนไว้ทุกข์ ตามให้ทัน เร่งฝีเท้า เร็วเข้า"
นี่ ถ้าจะให้ผมแนะนำอะไร กับคนที่ไม่ได้ไว้ทุกข์ก็คงเรื่องนี้
อย่าไปปีนเขากับคนไว้ทุกข์เชียว ไม่งั้นคงได้เสียใจไปตลอดชีวิต
โอเค แลร์รี่ ฉันจะขอพูดให้ชัดเจนเลยนะ
- ต่อให้ฉันไม่ได้ไว้ทุกข์... - โอเค ไม่ได้ไว้ทุกข์
ต่อให้ฉันไม่ได้ไว้ทุกข์ ต่อให้ฉันยังโสด
และคุณเป็นผู้ชายคนสุดท้าย ที่เหลืออยู่บนโลกใบนี้
ฉันก็จะไม่ไปปีนเขากับคุณ หรือไปดื่มกาแฟกับคุณ
- เหรอ - หรือเครื่องดื่มอะไรก็เถอะ
โอเค เข้าใจแล้ว แปลว่ามีโอกาสครึ่งต่อครึ่ง
เหมือนโยนหัวก้อย ออกหน้านี้ ไปดื่มกาแฟ ออกอีกหน้า...
หุบปาก แลร์รี่ ไสหัวไปต่อท้ายแถวซะ
โอเค
เออนี่ แต่ว่านะ หยิบขนมปังเผื่อผมหน่อยได้ไหม
- เพราะผมไม่ได้สักก้อน - ไปต่อแถว อย่ามาตีเนียนแซงคิว
ผมเคยอยู่ท้ายแถวมาแล้ว ผมต่อแถวมาแล้ว
- ไปต่อแถว - ผมต่อแถวมาแล้ว
- ดูหมอนั่นสิ ทำผิดซ้ำซาก - ไอ้บ้านี่
- ก็ต่อแถวมาแล้วไง - ตีเนียนแซงคิวจนเคยตัว
- โห่ - ไปต่อแถว
- ไสหัวไปต่อแถวซะ - ก็พวกเขาไม่ได้ให้ขนมปังผม
"จอร์จ วอชิงตัน ใกล้จะหมดวาระที่สอง"
"และแม้รัฐธรรมนูญจะเปิดทาง ให้ลงเลือกตั้งซ้ำได้เรื่อยๆ"
"วอชิงตันคิดว่าการลงจากตำแหน่ง เป็นสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับประเทศชาติ"
"เพื่อพิสูจน์ให้ประชาชนเห็น"
"ว่าเขายึดมั่นต่อประชาธิปไตย หาใช่ยึดติดอำนาจ"
"วอชิงตันยังเตือนเรื่อง การแบ่งฝักฝ่ายทางการเมือง"
"เขาเกรงว่าหากประชาชน เลือกลงคะแนน"
"จากความภักดีต่อพรรค มากกว่าผลประโยชน์ส่วนรวม"
"ก็อาจเป็นชนวนแห่งความพยาบาท เปิดทางให้เหล่าคนกลับกลอก"
"มักใหญ่ใฝ่สูง ไร้สัจจะ ก้าวขึ้นมา กุมอำนาจปกครองประเทศ"
"แต่เรื่องแบบนั้นไม่มีทางเกิดขึ้นได้"
พี่น้องประชาชนทุกท่าน
ผมยืนอยู่ต่อหน้าพวกคุณวันนี้ ในฐานะประธานาธิบดี
เพื่อประกาศว่าผมจะไม่ลงเลือกตั้ง เป็นสมัยที่สาม
อะไรนะ
- ประเทศชาติต้องการคุณ - ไม่
เพื่อประชาธิปไตย ที่เพิ่งตั้งต้นได้งอกงาม
ผมเชื่อว่าไม่ควรมีใคร เป็นประธานาธิบดีเกินสองสมัย
ผมหวังว่าประธานาธิบดีคนต่อๆ ไป จะดำเนินตามแนวทางของผม
ถ้าต่อไปมีประธานาธิบดี ที่ไม่ทำตามแนวทางคุณ
- แล้วลงเลือกตั้งสมัยที่สามล่ะ - ใช่ จะให้ทำยังไง
เรื่องนั้นย่อมมีทางแก้
สภาคองเกรสสามารถ ผ่านร่างแก้ไขเพิ่มเติมรัฐธรรมนูญ
เพื่อสั่งห้ามเรื่องนั้นได้
ฉลาดมาก
สมมติมีไอ้สารเลวได้ขึ้นครองอำนาจ เป็นไอ้บ้าอำนาจหลงตัวเอง
ที่ไม่ยอมทำตามรัฐธรรมนูญล่ะ
นั่นสิ
- ใช่ - แล้วไงต่อ
ผมเข้าใจความมุ่งมั่นแรงกล้าของคุณ แต่ช่วยเพลาๆ คำพูดลงบ้างเถอะ
ขออภัยด้วย ท่านประธานาธิบดี
เรื่องพวกนี้ทำผมของขึ้นได้ทุกที
ผมเข้าใจ แต่โปรดวางใจเถอะ ต่อให้ประธานาธิบดีในอนาคตคนนี้
ละเมิดรัฐธรรมนูญขึ้นมา สภาคองเกรสแห่งสหรัฐอเมริกา
และศาลสูงสุดสหรัฐย่อมไม่อยู่นิ่งเฉย
ถูกต้อง ใช่เลย
แต่ถ้าศาลสูงสุด มีแต่พวกได้ครับพี่ ดีครับผม
ส่วนสภาคองเกรสมีแต่ไอ้พวกขี้ขลาด
ที่สนใจพรรคมากกว่าประเทศชาติล่ะ
- นั่นสิ - ถ้าเป็นแบบนั้นล่ะ
ผมนึกไม่ออกด้วยซ้ำ ว่าคนแบบที่ว่ามาจะมีอยู่จริง
แต่เพื่อเป็นหลักประกันความสำเร็จ ของการทดลองประชาธิปไตยนี้
ผมจะเสนอให้ภายหลัง การเลือกตั้งประธานาธิบดีแต่ละครั้ง
- มีพิธีส่งมอบอำนาจอย่างสันติ - ดีนี่ ดี
ที่ผู้แพ้ต้องยอมรับผลการเลือกตั้ง
และประกาศสนับสนุน ผู้ชนะอย่างสุดกำลัง
ก็ควรเป็นเช่นนั้น
ใครที่ไม่ยอมรับผลการเลือกตั้ง ที่บริสุทธิ์ยุติธรรม
ก็คือพวกต่อต้านสังคม
สติวิปลาส
คนแบบนั้น ดีไม่ดีจะปลุกระดม ให้เกิดจลาจลโค่นอำนาจรัฐ
แทนที่จะยอมรับความพ่ายแพ้
- ชาติชั่วจริงๆ - สารเลว
เขาอาจใช้ตำแหน่งประธานาธิบดี กอบโกยให้ตัวเองและครอบครัว
ไม่หรอก ไม่
เขาอาจส่งกองทหาร ไปตามเมืองต่างๆ ในอเมริกา
เพื่อข่มขู่และเข่นฆ่า ประชาชนชาวอเมริกา
เพื่อเบนความสนใจจากเรื่องที่ว่า เขาเป็นเพื่อนกับพวกใคร่เด็ก
เขาอาจโจมตีสถาบันการศึกษา หรือแม้แต่สื่อเสรี
ปิดปากทุกคนที่กล้าวิจารณ์เขา
- ไม่เอาน่า มันไม่ขนาดนั้นหรอก - นายคิดแบบนั้นน่ะสิ
นี่จะบอกว่าคนระดับประธานาธิบดี จะยอมเสียเวลา
มาไล่บี้ใครก็ตาม ที่บังอาจล้อเลียนเขา
เหมือนเด็กโค่งขี้แยเนี่ยนะ
เด็กโค่งขี้แย
พูดไปเรื่อย
ปธน.ที่ได้รับเลือกมาเนี่ยนะ จะทำแบบนั้นได้
ก็ถ้าเป็นไอ้สันดานเสียขี้โกหก มีปมด้อย ที่โกงกระทั่งตอนตีกอล์ฟ
- โกงกระทั่งตอนตีกอล์ฟ - จิตป่วย วิปลาส
- ต่ำช้าจริงๆ - กอล์ฟคืออะไร
เป็นกีฬาจากสกอตแลนด์ สนุกมากเลยนะ
คนประเภทไหนที่จะโกงกีฬากอล์ฟนี่
- คนสันดานเสีย - จิตป่วย
ผมบอกหรือยังว่าหมอนี่ มีเพื่อนซี้เป็นพวกใคร่เด็กด้วยนะ
ทุกท่านโปรดอยู่ในความสงบ ที่เขาพูดมาเป็นแค่เรื่องสมมติ
ในความเป็นจริง ชายผู้ต่ำช้าเช่นนี้
ย่อมไม่ได้รับเลือก เป็นประธานาธิบดีตั้งแต่แรกแล้ว
ผมแค่ลองเสนอดูเล่นๆ นะ ท่านประธานาธิบดี
แต่สมมติว่าหมอนี่ เป็นพวกสามานย์ชั่วช้าเข้าเส้น
เป็นไอ้คนตลบตะแลงที่คอยสุมไฟ หาประโยชน์จากอคติของผู้คนล่ะ
นี่จะสื่อว่าประชาชนผู้ลงคะแนน เป็นพวกหูเบาตาบอด
ที่โดนคนสารเลวพรรค์นั้น ปั่นหัวเอางั้นเหรอ
ใช่แล้ว ท่านประธานาธิบดี นั่นแหละคือที่ผมจะสื่อ
ถ้าชนะเลือกตั้งก็แปลว่าคนชอบเขา นั่นคือเจตจำนงของประชาชน
โง่เง่าสิ้นดี
นี่แหละประชาธิปไตย
การลงคะแนนให้ไอ้สารเลวแบบนั้น ก็คือจุดจบของประชาธิปไตย
- แกนั่นแหละเลว - แกนั่นแหละเลว
- แก แกก็ด้วย - ไม่ แกนั่นแหละ แกเลยๆ
- แกนั่นแหละ - หุบปาก อีนังนี่
ทุกท่าน โปรดอยู่ในความสงบ
หยุดก่อน บ้าบอกันไปใหญ่แล้ว
ทุกท่าน
ไอ้ทุเรศเอ๊ย เอาเลย
- ท่านทั้งหลาย หยุดก่อน - สงครามกลางเมือง...
ผมขอร้องล่ะ ถือว่าคุกเข่าอ้อนวอน นี่มันบ้าบอไปกันใหญ่แล้ว ทุกท่าน
ฉิบหายแล้วประเทศชาติ
(ด้วยความระลึกถึง ร็อบ ไรเนอร์)