ŻYCIE, LARRY I POGOŃ ZA NIESZCZĘŚCIEM PRAWIE HISTORIA AMERYKI
W 1803 roku Thomas Jefferson
kupił od Napoleona Luizjanę za 15 milionów dolarów,
podwajając wielkość Stanów Zjednoczonych za cenę 18 dolarów za milę kwadratową.
Prezydent zlecił Meriwetherowi Lewisowi udokumentowanie nowych terenów,
a ten wybrał swojego przyjaciela Williama Clarka na współdowódcę wyprawy.
Podróż miała trwać lata, ale zanim zdążyli wyruszyć,
musieli pokonać największą przeszkodę,
żonę Lewisa, Mavis.
Skarbie!
Bardzo tęskniłam. Cieszę się, że wróciłeś.
Nowy czepek?
Uszyłam pod twoją nieobecność.
Bardzo twarzowy.
Świetna robota. Doskonała z ciebie szwaczka.
- Staram się. - Umiesz zrobić wszystko.
Bardzo tęskniłam. Bardzo.
Masz teraz sporo do zrobienia w domu.
Trzeba wykopać doły pod latryny.
Wygarbować wszystkie skóry z zeszłego roku.
Sporo tego.
Jak spotkanie z prezydentem?
Zgadnij, o czym wszyscy mówią.
- O kolejnej masakrze Indian? - Nie.
O zakupie Luizjany.
- To duży sukces. - Wiem.
Mów, co powiedział prezydent.
Wyobraź sobie...
że chce, żebym zbadał szlak oregoński.
- Co? Ty? - Potrzebuje map.
- Map? - Chce wiedzieć, co kupił.
- Czyli znowu wyjedziesz? - Myślisz, że chcę?
Wolę zostać z tobą.
Chcę obdzierać i garbować skóry.
Wekować owoce, robić pikle.
Taki był plan.
Jedziesz sam? Na szlak oregoński?
Nie...
Z kimś?
Clark... ze mną pojedzie.
- William Clark? - Tak. William jedzie.
- Twój kumpel od wędkowania? - Pomysł Jeffersona, nie mój.
Clark wciąż narzeka.
Kiepsko się wspina.
Ma haluksy i ciągle się na nie skarży.
Próbowałem się wykręcić.
Nie chcę odkrywać z Clarkiem.
Czyli prezydent chce,
byś sporządził mapę szlaku oregońskiego z twoim kumplem Clarkiem.
To definicja przypadku.
Ja mam kumpla, o którym nawet nie wspomniałem,
a prezydent powiedział, że chce, żeby jechał ze mną Clark.
Nie wie, że się przyjaźnimy.
Przepraszam.
Kto to?
William? Co za niespodzianka!
Podobno wróciłeś.
- Skarbie, spójrz. - Właśnie o tobie mówiliśmy.
- Co u Abigail? - Dobrze.
A jak twoje haluksy?
- Moje co? - Haluksy.
Twoje haluksy.
A, tak. W porządku.
Tak?
Używasz kory wierzby?
Kory, tak. Żuję ją.
- Pociera się nią haluksy. - To też robiłem.
Tarłem i żułem, aż palec zrobił tak.
Tarł i żuł.
- To cud. - Cud.
Pogadajcie sobie.
Mam robotę.
Robota...
Tyle prania na jedną osobę?
Powiedziałeś jej?
- Zgodziła się? - Nie, skąd.
- Powiedziałeś Abigail? - Tak.
- I...? - Nie zgadza się.
- Ale jedziemy. - Musimy.
Nie ma dyskusji. Jedziemy.
Jedziemy. Weź wędkę.
Mam różne przynęty.
A siatkę?
- Nie. Użyję kapelusza. - Co?
- To będzie jak ciągła impreza. - Wiem.
Powędkujemy, i tyle.
Mamy też odkrywać.
Co to znaczy?
Mamy pojechać gdzieś, gdzie wcześniej nie byliśmy,
- i się rozejrzeć. - Możemy.
Łatwizna.
Widziałeś Jeffersona. Jaki jest?
- To dupek. - Serio?
Dziwny koleś. Ciągle jeździ do Francji.
Co tam robi?
Możemy zabrać jakieś squaw?
Nie możemy już tak mówić. Oni mogą.
- Mogą? - My nie.
- A tipi? - Chyba możemy.
- A wampum? - To dyskusyjne.
Mniejsza. Będzie super.
- Super! - Co będzie super?
Superciężko będzie nam zostawić rodziny
i wyjechać w tę szaloną podróż. Nie chcemy jechać.
Ale mamy obowiązki wobec prezydenta.
- I współobywateli. - Właśnie.
- Służba dla kraju. - Zgadza się.
Nie musisz się pakować?
- Muszę. - Mam tylko parę pytań.
Williamie,
prezydent wybrał właśnie ciebie? Owszem.
- Poznałeś go? - Tak.
- Jaki jest? - To dupek.
- Odkrywałeś coś już? - Od urodzenia.
Odkrywam wszystkie miejsca, w którym wcześniej nie byłem.
- Odkrywasz? - Od kiedy opuścił łono matki.
- Obserwuję. - Spójrz na te oczy!
Są szeroko otwarte.
Jest ciekawy świata.
Zakładam, że będziecie też wędkować.
Żeby przeżyć.
Nie dla zabawy.
Musimy jeść.
Ile to ma potrwać?
- Niezbyt długo. - Kilka lat.
Kilka lat? Kilka lat?
- Nie wie, o czym mówi. - Najwyżej.
Wyprawa Clarka i Lewisa
ma trwać kilka lat?
Nie Clarka i Lewisa. Lewisa i Clarka.
Clarka i Lewisa. Alfabetycznie.
Jesteśmy Lewis i Clark.
Ciekawie byłoby spojrzeć na to alfabetycznie.
Nic w tym ciekawego.
To jak jajka z boczkiem.
"B" jest wcześniej w alfabecie,
ale boczek z jajkami brzmiałby gorzej.
Ale smakuje tak samo.
Nikt nas nie zje.
Coś zjada mnie.
Pojedzie z wami ktoś jeszcze?
- Nie! - Nie!
- Kilka indiańskich lasek. - Lasek?
Indiańskich kobiet?
- Są stare. - Stare indiańskie laski?
Niedołężne.
Pokrzywione.
Dość. Wysyłają z wami squaw?
- Nie możesz tak mówić. - Nie?
- Co będą robić? - Nawigować.
- Pokierują nas. - Kto wie lepiej niż stara Indianka?
Racja.
Chcą się ich pozbyć z rezerwatu, bo są szpetne.
Szpetne?
- Wiesz co? - Ciekawe...
- Musisz się spakować. - Owszem.
- Pranie pewnie wyschło. - Jasne, idź.
Zaraz wrócę.
Uwierzysz?
- Kupiła to! - Całość!
Haluksy? Nawet nie wiem, co to.
A to o tarciu i żuciu?
Przyjdziesz do mnie i przekonasz Abigail?
- Świetnie. - Jasne.
Chodźmy.
- Dokąd idziesz? - A ty?
- Do mnie. - To tam.
- Idzie się tą ścieżką. - Tamtą.
- Na pewno? - Tak myślę.
Może...
Chyba...
Naszą demokrację wyróżnia fakt,
że kandydat na prezydenta nie musi otrzymać najwięcej głosów, by wygrać.
Dziwne, co?
Z powodów urągających logice,
ojcowie założyciele wpisali do konstytucji Kolegium Elektorów,
które nie jest szkołą wyższą.
Nie jest miejscem, ale procesem przydzielającym każdemu stanowi
liczbę elektorów determinowaną liczbą mieszkańców.
Już pięciokrotnie zdarzyło się,
że zwycięzca głosowania powszechnego przegrał prezydenturę.
W 1876 roku demokrata Tilden
kandydował przeciwko republikaninowi Hayesowi.
W wieczór wyborczy Tilden czekał na wyniki w hotelu.
- Wspaniała. - Dziękuję.
- Genialna mowa zwycięzcy. - Dziękuję.
A to zdanie?
"Od wybrzeży Hudson po wzgórza północy,
- wasze głosy zostały usłyszane". - Zostały.
- Obym mógł ją wygłosić. - Dziękuję.
- Seaburn na sekretarza skarbu. - Tak.
- Coleman - stanu. - Pomysłowo.
- Nie ma doświadczenia, ale... - Można go kontrolować.
Właśnie. I wie pan co?
Chcę, żeby został pan pierwszym czarnym członkiem rządu.
- Poczmistrzem generalnym. - Nie wiem, co powiedzieć.
- Pan! - Dowiozę to.
Pięknie!
Myślę o przeprowadzce do Białego Domu.
Trzeba wymienić materac.
Nie będę spał na tym samym, co Grant. Pije i pali w łóżku.
Zajmą się tym.
- Wymienią materac? - Oczywiście.
Pewnie tylko przewrócą na drugą stronę.
Sto lat obrzydliwości.
Trzeba kupić nową pościel.
- Kto za to płaci? - Podatnicy.
- A sama przeprowadzka? - Są od tego ludzie.
- Co z napiwkiem? - Z napiwkiem?
Czasem nie ma się drobnych. Trzeba dać dolara.
Nie musimy.
Biały Dom należy do narodu. On funduje.
- Nie płacę za nic? - Za nic.
Podoba mi się to.
Gubernatorze, mamy wyniki.
Głosowało 82% wyborców, prawie cały naród.
Zwycięzcą głosowania powszechnego
z przewagą 250 tysięcy głosów
jest gubernator Tilden.
Ale...
- Czas zapalić! - Znajdźmy coś.
... to nie wszystko.
Że co?
Głosowanie Kolegium Elektorów:
184 na Tildena,
185 na Hayesa.
- Że co? - Wygrał Hayes.
- Co? - Jest prezydentem.
- Przegrał pan. - Nie!
Wygrałem! Dostałem najwięcej głosów!
Co to, kurwa, jest Kolegium Elektorów? Co to za ściema?!
- Jest w konstytucji. - To nie fair!
- Wygrałem! Co to za kraj? - To demokracja.
Wcale nie! Dostałem więcej głosów!
Kto wymyślił to Kolegium Elektorów? Jebani ojcowie założyciele?
Co za banda debili! Walnąłbym Madisona w ryj!
Dupek! Wygrywa osoba z największą liczbą głosów!
- Proszę się uspokoić! - Który stan nas wyruchał?
Luizjana, Karolina Południowa i Floryda.
Floryda! Te chuje!
- Wszystko w porządku? - Czego tu? Wypierdalaj!
Wynocha, lizusie!
Po co nam Kolegium Elektorów?
Republikanie nie przegłosują poprawki,
bo wiedzą, że przegraliby wszystkie wybory!
Chuje!
To jedyne zawody, w których przegrywasz,
gdy wygrywasz!
Przegrywasz! Przegrywasz!
To nie fair.
Bez sensu.
Trzeba napisać mowę koncesyjną.
Chwileczkę! Gubernatorze, nie!
Jestem prezydentem! Jestem prezydentem!
Wygrałem! Wygrałem!
Jestem prezydentem!
Wielki kryzys zaczął się od krachu na giełdzie w październiku 1929 roku.
W ciągu 10 tygodni ceny akcji spadły o połowę.
Ludzie tracili pracę, oszczędności i domy.
Bankructwa i wysokie bezrobocie
doprowadzały ich do rozpaczy i częstych samobójstw.
Do jadłodajni dla ubogich stały długie kolejki.
Ludzie byli wdzięczni za wszelkie dary.
Większość ludzi.
Z ostatniej chwili!
Hoover mówi, że to kryzys Coolidge’a! Czytajcie o tym w gazecie!
Co tak długo?
Ta kolejka nie ma końca.
- Szaleństwo. - Niewiarygodne.
Ralph, co słychać? Szmat czasu.
Ej, kolego!
- Co robisz? - Rozmawiam z Ralphem.
Ledwo go znasz.
- Graliśmy razem w baseball. - Nie jest twoim kumplem. Kłamiesz.
- To kolejkowędka. - Nie wiem, co to znaczy.
Udajesz pogawędkę, żeby się wepchnąć w kolejkę.
Dorastaliśmy razem.
Kolejkowędki są tylko dla najbliższej rodziny.
Od kiedy jesteś sędzią kolejkowędek?
Od śmierci mojego ojca. Zastępuję go.
Twój ojciec pieprzył bzdury. Ty też.
- 20 lat temu dałbym ci wycisk. - Jasne. Powodzenia z zupą.
Nie dałbym mu wycisku. Nikomu bym nie dał.
- Ale przyjemnie tak powiedzieć. - Wiem.
- Miło byłoby móc to poprzeć faktami. - Wyobrażam sobie.
Słyszałeś o Stu Mackeyu?
Skoczył z mostu.
Boże! Dobrze go znam.
W liście pożegnał wszystkich,
żonę, rodzinę, przyjaciół.
Marty’ego, Boba, Mela, Jeffa Salcido.
- A mnie? - Chyba nie.
- Nie? - Nie.
Znam go lepiej niż Jeff Salcido.
Widzieliśmy się tydzień temu, staliśmy po chleb.
Zwierzaliśmy się sobie. Otworzyłem się przed nim.
Powiedziałem mu, że wykręciłem się od wojny, udając wariata.
- Serio? - Powiedziałem im:
"Wyszedłem z domu pierwszy raz od pięciu lat.
Nie mogę walczyć".
Nie wiedziałem, że kretyni to osobna kategoria.
Niech ta sprawa z wojskiem zostanie między nami.
- Ja udawałem homoseksualistę. - Sprytnie.
Bo nie jestem. Oczywiście.
- To po co to mówisz? - Po prostu.
Skoro to oczywiste, niepotrzebnie mówisz.
Czasami coś jest oczywiste,
ale musisz powiedzieć, że to oczywiste, żeby nikt tego nie powtarzał.
- O wojsku. - Właśnie.
- To oczywiste. - Znowu.
To inny wątek.
- Wiesz, o czym mówię. - Jasne.
Przesuwać się!
Dlaczego o mnie nie wspomniał?
Jakoś go uraziłem?
Powiedziałeś mu coś?
Skomplementowałem jego wór na ziemniaki.
- Co? - Miał na sobie wór na ziemniaki
i pomyślałem, że dobrze w nim wygląda.
To był piękny worek. Więc powiedziałem, że ma niezły wór.
- Poważnie? - Nie wszystkim w nich do twarzy.
Pewnie go zawstydziłeś.
Spytałem, skąd go ma, w razie gdybym potrzebował.
To był komplement.
Założyłbyś ten? Nie.
Tamten też jest fatalny.
Są okropne worki, więc muszą też być dobre.
On miał dobry.
- Atrakcyjny wór? - W porównaniu z innymi.
Tak czy siak, to nie powód, żeby kogoś pomijać w liście pożegnalnym.
To nie fair.
Następny.
Dziękuję.
- Po pierwsze, dziękuję za zupę. - Proszę.
Mogę coś zasugerować?
- Jest nieco mdła. - Jest w porządku.
- Przydałaby się sól. - Nie mamy.
- Nie macie? - Nie solimy zupy.
- Zazwyczaj się ją soli. - Tu nie można być wybrednym.
Ja jestem.
Chcesz oddać? Inni chętnie ją zjedzą.
- Zjem. - Przesuwać się!
Dostałeś chleb? Ja nie.
Chleb, chleb... Wszyscy mają chleb.
- Kto ma większego pecha? - Stu Mackey.
Pójdę po chleb.
Nie dostałem chleba.
- Co robisz? - Ja tylko po chleb.
- Stań w kolejce. - Już stałem.
- Dostałeś chleb. - Nie dostałem.
Sukinsynu, wcinasz się w kolejkę!
- Wcale nie. - Wracaj na koniec.
- Chcę tylko chleb. - Do kolejki!
- Na koniec. - Zamknijcie się!
Do kolejki!
Idźcie do diabła! Odwalcie się, brudasy!
- 20 lat temu dałbym wam wycisk. - Siadaj!
Nie teraz, ale 20 lat temu pewnie tak.
- Siadaj już! - Mówię wam...
- Nie masz chleba? - Nie.
To wdowa po Stu Mackeyu?
Gloria. Smutne.
- Spytam ją o list. - Kiepski pomysł.
Zaraz wrócę.
- Gloria! - Cześć.
- Słyszałem o Stu. Przykro mi. - Dziękuję.
- Wiedziałaś, że to zrobi? - Nie.
Mówił ci, że ma depresję?
Nie. Wydawał się szczęśliwy.
Kupił nowy wór na ziemniaki.
Skomplementowałem go. Dobrze wyglądał.
Niektóre worki są okropne.
Jego był świetny.
- Przypominają mi go. - Worki?
Myślisz o nim, gdy jesz ziemniaki?
Trochę mu pozazdrościłem. W razie czego chciałbym kupić taki sam.
Wciąż go masz?
Skoczył w nim.
- Już go nie ma. - Dlaczego skoczył w najlepszym worku?
- Nie dowiemy się. - Byliśmy sobie bliscy.
- Mówił o mnie? - Nie.
- Ani słowa? - Mówił, że czasem rozmawiacie.
Opowiadał, że wykręciłeś się od wojska, udając kretyna.
Nie powinien ci mówić.
Mówiliśmy sobie o wszystkim.
Nie powiedział ci, dlaczego się zabił.
Tym się z tobą nie podzielił.
Wolę wspominać miłe chwile.
Miał mi za złe, że udawałem kretyna?
Skąd to pytanie?
- Podobno napisał długi list pożegnalny. - Ten list.
- Wspomniał o wielu ludziach. - Wielu.
- Ale nie o mnie. - Nie.
Zastanawiałem się, dlaczego mnie pominął.
- W czym problem? - To nie fair.
Mój mąż nie żyje,
ale nie fair jest to, że pominął cię w liście?
Zranił moje uczucia.
- Tak mi przykro. - Dziękuję.
- Nie palmy mostów. - Boże...
Zapomnimy o mostach.
O całej tej sprawie.
- Bardzo mi trudno. - Na pewno.
- Jestem załamana. - Bardzo mi przykro.
- Naprawdę. - Dzięki.
- Radzisz sobie? - Nie.
Nigdy nie byłam tak zrozpaczona. Ledwo się trzymam.
Mam propozycję.
W centrum jest jadłodajnia. Lepsza niż ta.
Krótsze kolejki, świetna kawa.
- Pójdźmy tam na kawę. - Co?
Posiedzimy, pośmiejemy się.
Ty i ja?
Jestem w żałobie.
Żaden problem.
Nie zamierzam jej przerywać.
Ale żałobnicy też muszą jeść i pić.
Robią to, co zwykli ludzie, tylko smutniej.
Są tacy sami, tylko bardziej przygnębieni.
Spacerowałem z żałobnikami - to trudne.
Po 10 minutach byli 50 metrów za mną.
"Pospiesz się. Ruchy, żałobniku!".
Gdybym miał coś radzić nie-żałobnikom,
powiedziałbym, żeby nie chodzili na wędrówki z żałobnikami.
- Powiem krótko. - Wal.
Gdybym nie była w żałobie...
Gdybym była singielką, a ty ostatnim facetem na planecie,
nie poszłabym z tobą ani na wędrówkę, ani na kawę.
Rozumiem.
Rzucasz monetą i albo wypada kawa, albo...
Zamknij się. Wracaj do kolejki.
Wiesz co? Możesz wziąć drugą kromkę?
- Bo ja nie dostałem. - Żadnych kolejkowędek.
- Stałem już. - Na koniec!
- Już tam byłem. - Patrzcie! Recydywista!
- Co za koleś. - Już stałem!
Kolejkowędkarz!
Wracaj na koniec!
Spieprzaj!
Nie dali mi chleba!
Jerzy Waszyngton kończył swoją drugą kadencję.
Choć konstytucja pozwalała na nieograniczoną reelekcję,
myślał, że będzie lepiej dla kraju, jeśli się wycofa,
udowadniając, że zależy mu na demokracji, nie władzy.
Waszyngton ostrzegał też przeciwko frakcjom.
Martwił się, że jeśli ludzie będą głosować z myślą o interesie partii,
zamiast o interesie obywateli,
będzie to napędzać ducha zemsty
i doprowadzi do władzy bezwzględnych,
ambitnych ludzi bez zasad.
Ale to przecież niemożliwe.
Rodacy...
chcę dziś ogłosić,
że nie będę się starał o trzecią kadencję.
- Co? - Potrzebujemy pana!
By zagwarantować sukces naszej młodej demokracji,
nikt nie powinien służyć jako prezydent dłużej niż dwie kadencje.
Mam nadzieję, że moi następcy pójdą w moje ślady.
A jeśli jakiś przyszły prezydent
będzie chciał się ubiegać o trzecią kadencję?
Są na to sposoby.
Kongres mógłby przegłosować poprawkę, która tego zakaże.
A jeśli prezydentem jest narcystyczny dupek,
który ma gdzieś konstytucję?
Co wtedy?
Rozumiem pański zapał, ale proszę miarkować słowa.
Przepraszam.
- To naprawdę mnie złości. - Rozumiem.
Ale nawet gdyby przyszły prezydent
chciał łamać konstytucję,
Kongres i Sąd Najwyższy
na to nie pozwolą.
A jeśli Sąd Najwyższy to banda lizusów,
a Kongres to cipki,
którym bardziej zależy na partii niż na kraju?
Co wtedy?
Nie wyobrażam sobie istnienia takich ludzi.
Ale by zagwarantować sukces naszego eksperymentu,
sugeruję, by po każdych wyborach prezydenckich
następowało pokojowe przekazanie władzy:
przegrany uznaje wynik
i udziela poparcia zwycięzcy.
Słusznie!
Ktoś, kto nie uznaje wyniku wolnych wyborów, to socjopata!
Szaleniec!
Taki człowiek wolałby podsycać bunt niż przyznać się do porażki.
- Co za fiut! - Drań!
Użyłby prezydentury do wzbogacenia siebie i swojej rodziny.
Nie...
Wysyłałby żołnierzy, by terroryzowali, a nawet zabijali obywateli,
by odwrócić uwagę od faktu, że przyjaźnił się z pedofilem!
Atakowałby uniwersytety i wolną prasę,
uciszając krytyków.
- Nigdy do tego nie dojdzie. - Pan tak myśli.
Prezydent miałby wchodzić w spory z każdym,
kto ośmieliłby się z niego śmiać, jakby był dzieckiem?
Właśnie.
Niemożliwe.
Jaki prezydent mógłby to robić?
Zakompleksiony dupek,
który oszukuje w golfa.
W golfa!
- To chore! - Podłe!
Co to golf?
Gra wymyślona w Szkocji. Przyjemna.
- Kto oszukiwałby w golfa? - Właśnie.
Dupek!
Mówiłem, że się przyjaźni z pedofilem?
Obywatele, proszę o spokój.
Mówi hipotetycznie.
W rzeczywistości taki człowiek
nigdy nie zostałby prezydentem.
Tylko myślę na głos,
ale co gdyby był skorumpowanym oszustem,
patologicznym kłamcą, który żeruje na ludzkich uprzedzeniach?
Sugeruje pan,
że nasz elektorat to naiwniacy, których oszukałby taki drań?
Właśnie to sugeruję!
Skoro głosowali, pewnie go lubią.
- To wola narodu. - To głupota.
To demokracja!
Głosowanie na dupka to koniec demokracji.
- Pan jest dupkiem! - Pani jest!
- Pan też! - I pani!
Zamknij się!
Obywatele, proszę!
Dosyć! To szaleństwo!
Obywatele!
Rodacy! Proszę!
Błagam! To szaleństwo!
Obywatele!
Mamy przejebane!
PAMIĘCI ROBA REINERA
REŻYSERIA
SCENARIUSZ
WYSTĄPILI
Wersja polska na zlecenie HBO TRANSPERFECT MEDIA POLAND
Tekst: Marta Piasecka