Животот, Лери и потрагата по несреќа Нешто како историја на Америка
4 ЈУЛИ 1776 ГОДИНА. АМЕРИКАНСКИ ДРЖАВИ
Во 1803 г. Томас Џеферсон го стекнал купувањето на Луизијана
од Наполеон за 15 милиони долари, двојно ги зголеми Соединетите Држави
по многу убава цена од 18 долари по квадратна милја.
Претседателот Џеферсон му даде задача на Мериведер Луис со експедиција на Запад
да ја истражува и документира оваа нова територија.
Луис го избра најдобриот пријател, Вилијам Кларк,
како негов ко-водач на експедицијата.
Патувањето од 12.800 км беше очекувано до последните години,
но пред да можат да го почнат нивното познато патување,
нивната најголема пречка од сите требаше да се надмине,
сопругата на Луис, Мејвис.
Душо! О, боже...
Многу ми недостигаше.
Колку ми недостигаше. -Многу ми е мило што си дома!
Дали е тоа нова капа? -Да. Ја направив додека те немаше.
Многу пристојно. Одлична работа. -Да. Благодарам.
Одлична е. Добра шивачка си. Нели? -О, се обидувам.
Можеш да направиш било што со тие мали рачиња.
Ми недостигаш многу. Едноставно ми недостигаш.
Знам дека замина, ама ќе има многу работа да се прави овде. Во ред?
Имаме дупки за тоалетите што треба да се ископаат пред да дојдат дождовите.
Не заборавај, има кожи што треба да ги штавиме од минатата година
а не стигнавме, мора да го направиме тоа.
О, боже. Многу работа е, нели? -Да.
Па, како беше состанокот со претседателот Џеферсон?
Погоди за што зборуваат сите. -Уште еден индијански масакр?
Не. Купувањето на Луизијана.
Ова е толку голема работа. -Да. Огромна.
Па, кажи ми сè за состанокот. Што рече тој?
Па, тоа е...
Лудо е, но... -Што?
Знаеш, тој сака да ја истражам... патеката Орегон.
Што? Ти? -Да, купувањето на Луизијана. Да.
Му требаат мапи и тој... -Мапи?
Сака да знае што купил.
Тукушто стигна и сега пак заминуваш?
Знам. Мислиш сакам да одам? Сакам да бидам тука со тебе.
Сакам да ги одерам мршите. Сакам да ги штавам кожите.
Сакам да конзервирам овошје, саламура за туршијата.
Бев расположен за тоа. Подготвен да го направам.
Го правиш ова сам? Одиш сам по патеката Орегон?
Не, не.
-Не. -Не. Ќе имаш друштво?
Кларк е... Кларк е... Кларк оди. Кларк ќе оди со мене.
Вилијам Кларк? -Да, да. Вилијам.
Да, Вилијам доаѓа.
Најдобар пријател и другар за риболов? -Џеферсон сака Кларк да оди.
Мислиш го сакам Кларк?
Тој е кукавица. Се жали цело време. Тој е лош планинар.
Човекот има плускавци... -Плускавци?
...и сè што прави е, моето стапало, моите прсти на нозете.
Се трудев да се ослободам од тоа, драга.
Не сакам да одам на истражување со Кларк.
Значи, претседателот сакаше ти да ја мапираш патеката Орегон
со твојот најдобар пријател, Вилијам Кларк?
Тоа е еден вид дефиниција на случајност.
Тука е мојот најдобар пријател.
И без да му го спомнам на претседателот Џеферсон,
вели, сакам Вилијам Кларк да оди со тебе.
Дури и не знае дека сме пријатели.
Извини. Кој би можел да биде?
Еј, Вилијам! -Еј!
Боже, какво изненадување. -Кларк.
Слушнав дека штотуку си се вратил. -Да.
Еј, душо. Погледни, погледни. -Вилијам Кларк.
Баш за тебе зборувавме.
Да. -Како е Абигејл?
Добро. Добра е. -Добро, добро.
И како ти се плускавците?
Што? Мои што? -Плускавците.
Плускавците. Плускавците. -Плускавците.
Проблемот со плускавците. -Добро.
Плускавците се добри. -Добри се.
Правиш со кора од врба, нели?
Кора од врба.
Да, направив со кора од врба. Ја џвакаш.
Не, треба да ја триеш кората на плускавците.
И тоа го правам. Тријам и џвакам и потоа прстот просто го нема.
Триење и џвакање? -Да.
Тоа е чудо. -Тоа беше чудо.
Во ред, ќе ве оставам вас двајцата да ја џвакате маснотијата.
Имам домашни обврски.
Имаш обврски. Да. -Многу алишта за перење за еден човек.
Па, ѝ кажа? -Да.
Дали е супер? -Не, не супер.
Не е? -Воопшто не е. Не.
Дали ѝ кажа на Абигејл? -Да.
Што рече? -Не е супер.
О, да. -Да, но ајде.
Одиме. -Мораме да одиме.
Нема прашање за тоа. Одиме.
Да. Во ред, добро. -Одиме.
Земи ја трската за риби. -О, да.
Да. Да. -Имам примамки, имам мамки.
А што е со мрежа? Имаш мрежа? -Не, немам мрежа.
Ќе ја користам шапкава. -Што?
Шапкава. -Одлично.
Значи цело патување само ќе се забавуваме.
Ќе се забавуваме. -Риболов.
Риболов. -И тоа е тоа, нели?
Знаеш, треба малку да истражуваме.
Да. -Да.
Што подразбира тоа?
Изгледа, се оди на место каде никогаш порано не си бил,
и знаеш, гледаш наоколу.
О, може да го направиме тоа. -Да, лесно е.
Не е тешко. -Лесно е, да.
Отиде во Вашингтон. Го виде Џеферсон. Каков е? -Да.
Кретен. -Навистина?
Да. -Тој е чуден човек.
Секогаш трча во Франција. -Да.
Што прави тој во Франција?
Што е со нас? Може да донесеме доморотки?
Не можеш повеќе да кажеш доморотки.
Само тие можат се викаат доморотки. -Тие можат.
Да, ние не можеме. -Типи?
Мислам дека типи може. -Вампум? Можеш да кажеш вампум?
Тоа е еден вид сива зона. -Како и да е.
Ова патување ќе биде големо. -Толку големо!
Толку големо! -Што ќе биде толку големо?
Тоа е гопемо... Тоа е голем товар...
Да. -...да мора да ги напуштиме семејствата
и да одиме на оваа лудост.
Да. -Не сакаме да одиме.
Но одговорноста кон нашиот претседател...
Претседател, другар. -...нашиот другар...
Служба на земјата. -Служба на земјата, така е.
Знаеш што? Ти... Треба да се спакуваш, нели?
Да. -Не, не, не. Имам само неколку прашања.
Вилијам, претседателот Џеферсон те избра тебе да одиш на оваа експедиција.
Да. -Значи се сретнавте со Џеферсон?
Да, да. -Каков е?
Кретен.
Си истражувал некогаш? -Ти си истражувач само зашто си жив.
Зашто каде и да одам каде не сум бил, истражувам.
Истражуваш? -Да.
Откако излезе од утробата, тој истражувал.
Набљудувам. -Погледни му ги очите.
Да. -Колку се широко отворени очи...
Тој е тип со широко отворени очи. Има неограничена љубопитност.
И додека го правите тоа, изгледа ќе одите на риболов.
Да. -Да. Риболов за преживување.
Точно. -О, преживување.
Не е забавен риболов. -Не.
Не ни е забавно да ловиме.
Воопшто не. -Само да јадеме.
Значи, колку долго ќе трае сето ова?
Нема... Не многу долго. -Неколку години.
Чекај, неколку години? Неколку години? -Не.
Тој не знае за што зборува, во ред?
Ми кажуваш дека оваа експедиција на Кларк и Луис
ќе трае неколку години? -Што?
Не се Кларк и Луис. Тоа се Луис и Кларк.
Не, Кларк и Луис. По азбучен ред. -Те молам.
Ние сме Луис и Кларк. Тоа е тоа.
Интересно е да го гледаме по азбучен ред.
Да.
Може да гледаш по азбучен ред, но тоа не го прави интересно.
Како шунка и јајца е. -Точно.
Јајцата се појавуваат пред шунката во азбуката,
а сепак звучи многу подобро кога велиш шунка и јајца.
Сепак има ист вкус, без разлика дали е шунка и јајца или јајца и шунка.
Никој не нè јаде, Кларк. -Нешто ме јаде мене.
Дали некој друг оди на ова патување со вас?
Не, не, не. -Не.
Неколку индијански девојки. -Девојки?
Индијански жени одат? -Но тие се стари.
Стари индијански девојки? -Стари Индијанки, да.
Стари, изнемоштени. -Да.
Изнемоштени? -Да.
Збрчкани. -Збрчкани.
Застани, застани. Зошто праќаат доморотки со вас?
Не можеш да кажеш доморотки.
Не можеш да кажеш доморотки? Во ред. -Не.
Што ќе прават?
Навигација. -Ни требаат насоки.
Насоки. Кој знае подобро од стари индијански жени?
Точно. -Има смисла.
Освен тоа, сакаат да си одат од резерватот затоа што се грди.
Навистина не ги сакаат. -Грди се?
Знаеш што? -Баш ме интересира ова.
Треба да се спакуваш. Нели?
Да. Имам облека на јажето.
Да. Во ред. Мора да одиш.
Во ред. Ќе се видиме за минута.
Може да веруваш? -Може да веруваш?
Ја голтна целата работа. -Целата работа.
Целата. -Сè. Плускавците.
Не знам што се плускавци.
Никогаш сум немал. -Па, што велиш за триење и џвакање?
Ќе дојдеш со мене дома да разговараш со Абигејл
за да се ослободам од одговорноста како тебе? -Да.
Одлично. -Да, секако.
Ајде да одиме кај мене дома.
Каде одиш? -Каде одиш ти?
Кај мојата куќа. -Да, наваму е.
Не, не е. Веднаш подолу е по патот.
Да, таа патека таму.
Дали си сигурен?
Мислам.
За што мислам? Помислив... -Мислев дека...
НИЕ НАРОДОТ
Нашата демократија се разликува од другите по тоа што кандидатот може да биде избран
за претседател дури и ако не добие најмногу гласови.
Чудно, нели?
Од причини што се противставуваат на логиката,
основачите го заветуваа во Уставот, Изборниот колеџ,
што збунувачки не е универзитет.
Тоа не е ниту место, туку процес
каде што секоја држава има одреден број избирачи одредени од нивното население.
Поради овој бизарен процес, петпати во историјата на САД,
победникот од гласањето на народот го изгуби претседателството.
Во 1876 г. демократот Семјуел Џ. Тилден
се кандидираше против републиканецот Радерфорд Б. Хејс.
Во изборната ноќ, нестабилниот Тилден ги чекаше резултатите во хотелската соба.
Ова е брилијантно. -Благодарам.
Каков брилијантен говор за прифаќање. Благодарам.
Благодарам, гувернеру. -Што велиш за оваа реченица?
Од бреговите на Хадсон кон брановидните ридови на Северната Земја,
вашите гласови се слушнати. -Се слушнати.
Белки ќе успеам да го испорачам ова. -Благодарам, господине.
Размислувам за Сиберн за Трезор. -Да.
Колман за Државата. -Креативно е.
Нема никакво искуство во надворешните работи, но...
Не, но можеш да го контролираш. -Да, апсолутно.
Да. -Ќе ти кажам што друго мислам.
Размислувам да те направам првиот црн член на кабинетот.
Генерален поштенски директор. Вие, господине. -Не знам што да кажам.
Прекрасно. -Вие, господине!
Ќе испорачам. -Ќе испорачаш. Ми се допаѓа. Ми се допаѓа.
Само размислувам за преселба во Белата куќа,
прво мора да го смениме душекот.
Грант, нема да спијам на неговиот одвратен...
Тој пие, пуши во кревет. -Да.
Сигурно ќе се справат со тоа.
Носат нов душек? -Апсолутно.
Не знаеме. Знаеш што ќе направат?
Ќе го превртат душекот. Тоа ќе го направат.
Тоа е 100 години гнасотија.
Мора да набавиме нови чаршафи. Кој плаќа за тоа?
Јас плаќам? -Даночните обврзници.
А што е со самото преселување?
Нашите луѓе се таму подготвени да го сторат тоа.
Што е со бакшишот кога селат... -Бакшишот?
Што им даваш за бакшиш?
Некогаш немаш ситно. Мора еден долар.
Никому не даваме еден долар.
Целата оваа работа со Белата куќа, Тоа е дом на народот. Народот плаќа.
Значи јас не плаќам ништо? -Не плаќате ништо.
Ми се допаѓа како звучи тоа. -Да.
Гувернеру, ги имам резултатите од изборите.
82% од земјата гласаа, речиси цела нација.
Победникот со гласовите на народот, со 250.000 гласови,
е гувернерот Тилден.
Но...
-Време е да запалиме.
Ајде да најдеме нешто. -...има уште.
Што рече? -Што?
Гласањето на Изборниот колеџ...
184 Тилден,
185 Хејс.
Повтори. -Што?
Хејс победи. -Чекај, што?
Тој е претседател.
Изгубивте. -Не, не! Победив, победив, победив!
Јас имам најмногу гласови. Што е Изборен колеџ?
Гласајте! -Какви глупости се тоа?
Тоа е во Уставот. -Не, не, не! Не е фер. Не е фер.
Победив! Победив! Каква земја е ова?
Тоа е демократија. -Не, тоа не е демократија!
Јас добив најмногу гласови. Кој го измисли овој Изборен колеџ?
Основачките ебани Татковци? Каква група морони!
Медисон, би сакал да го треснам во лицето. Тој кретен!
Лицето со најмногу гласови победува!
О, Исусе! -Гувернеру, ве молам смирете се.
Кои држави нè заебаа? -Луизијана, Јужна Каролина и Флорида.
Флорида! О, дркаџии!
Сè е во ред? -Што по ѓаволите сакаш?
Бегај оттука, по ѓаволите! Марш надвор, подлизурко!
Зошто воопшто имаме Изборен колеџ?
Бидејќи републиканците нема да поминат уставен амандман,
затоа што знаат дека ќе губат на сите избори!
Тие дркаџии!
Тоа е единствен натпревар во светот каде што ако победиш, ќе изгубиш!
Губиш! Губиш!
Не е фер.
Нема смисла.
Треба да работиме на твојот говор за концесија.
Гувернеру! Не! -Гувернеру!
Не, не, не! -Чекај! Чекај! Чекај!
О, не! Гувернеру, не! Чекајте! -Господине!
Гувернеру! Не! -Јас сум претседател!
Јас сум претседател! -Не убивај се!
Гувернеру, не вреди! -Победив, победив! Јас сум претседател!
ЊУЈОРШКА БЕРЗА
Големата депресија започна со падот на берзата во октомври 1929 година.
Цените на акциите паднаа за 50% за десет недели, уништувајќи милијарди богатство.
Луѓето ги загубија своите работни места, нивните животни заштеди и нивните домови.
Финансиска пропаст и висока невработеност доведе до широко распространет очај,
а и самоубиството беше раширено.
Редиците за народните кујни се долги по блоковите.
Луѓето беа благодарни за какви било подароци што можеа да ги добијат.
Па, повеќето луѓе.
БЕСПЛАТНО ЗА НЕВРАБОТЕНИ
Екстра! Хувер вели дека тоа е Кулиџовата депресија!
Прочитајте сè за тоа! Хувер вели дека тоа е Кулиџовата депресија!
Што е застојот денес? -Прочитајте сè за тоа!
Погледни. Нема крај на оваа редица, знаеш?
Лудо е. Да. -Неверојатно.
Ужасно.
Еј, Ралф. Како си, човече? Долго време.
Другар. -Имаш цигара плус за мене?
Што правиш?
Правам муабет со другар ми Ралф.
Ама ајде. Едвај го познаваш овој човек.
Игравме бејзбол заедно. -Тој не ти е другар. Лажеш.
Правиш муабет за да влезеш во редот.
Не можеш тоа тука. -Не знам што е муабет и ред.
Тоа е кога се преправаш дека знаеш некого понапред од тебе
за да се протнеш во редот. -Пораснавме заедно.
Муабети и редови се само за најблиско семејство. Ни братучеди не смеат.
Кој те назначи тебе за тоа?
Татко. А тој умре. И сега јас сум новиот канцелар.
Татко ти бил празноглав. И ти си ист таков.
Пред дваесет години ќе те претепав до смрт.
Да, секако. Среќно со супата. -Бегај назад.
Не би го претепал.
Не можев никого да претепам, ама забавно е да се каже.
И јас велам така. -Забавно е да се каже.
Би било забавно да кажам и да го поткрепам, знаеш?
Всушност, можев да го замислам. Можев да го замислам.
О, патем, слушна за Сту Меки?
Извршил самоубиство. Скокнал од мост.
Боже мој. Го познавав многу добро. -Да, оставил самоубиствена порака,
се збогуваше со сите, ги спомна жена му, семејството, блиските пријатели.
Марти, Боб, Мел, Џеф Салсидо.
Дали тој...
Ме спомна мене?
Мислам не. Не.
Не ме спомна? -Не, не те спомна.
Го знаев многу подобро од Џеф Салсидо. Се прашувам зошто не ме спомна.
Го видов минатата недела. Бевме во редот заедно.
Разменивме многу доверливости, во ред? Му се отворив.
Му се доверив како излегов од Првата светска војна...
Вистина? -...преправајќи се дека сум луд.
Го направи тоа? -Да.
Влегов таму и реков:
Ова е... не сум бил... надвор од дома пет години.
Ова е првпат. Не можам да се борам со никого. Јас... Да.
Не знаев дека е “имбецил“ категорија. Значи е?
Патем, да ја оставиме мојата работа со војската меѓу нас.
Им кажав дека сум хомосексуалец. Така излегов.
Паметно. -Да. Мислам, не сум, знаеш.
Мислам, тоа се подразбира. -Зошто го кажа тоа?
Па, само велам...
Ми се чини, ако се подразбира, нема причина да се каже тоа.
Понекогаш кога се подразбира,
мора да кажеш само за да бидеш сигурен дека никој нема да го каже тоа.
Точно. -Не кажувај дека го направив тоа.
Да излезеш од војска. -Точно.
Секако. И тоа се подразбира, нели? -Повторно.
Тоа е посебна мисла.
Знаеш што велам? -Секако.
Продолжи да се движиш.
Само не разбирам зошто не сум споменат во таа белешка.
Дали е можно да го навредив на некаков начин?
Дали му кажа нешто?
Па, јас... му дадов комплимент за облеката од вреќа за компири.
Што направи? -Да.
Носеше вреќа за компири и мислев дека му прилега многу.
Во споредба со другите, тоа беше убава вреќа за компири.
Па реков, тоа е убава вреќа за компири.
Му кажа дека е убава? -Многу луѓе не можат да го сторат тоа.
Тој можеше. Изгледаше добро.
Никој не се обидува да носи вреќа. Тој беше очигледно засрамен.
Го прашав од каде ја зел вреќата за компири
да не треба да си земам.
Беше комплимент. Види ја таа вреќа.
Дали би ја носел? Не.
Види ја таа вреќа, ужасна е. Изгледа ужасно во тоа.
Сè е релативно. Има ужасни вреќи за компири.
Мора да има добри вреќи за компири. Тој имаше особено добра вреќа за компири.
Велиш атрактивна вреќа за компири.
Во споредба со овие другите. Тоа е сè што велам.
Како и да е, тоа не е причина да не спомнува некој во самоубиствена порака.
Едноставно не е фер. -Следниот. Еве.
Ви благодарам.
-Прво, ви благодарам за супата.
Нема на што. -Може да дадам еден предлог?
Добро. -Малку е блуткава.
Супата е во ред. -Може да користи сол.
Да, нема сол. -Нема сол?
Не ја посолуваме супата. -Обично има супа, има сол.
Другар. Питачите не можат да бираат. -Знаеш што? Јас сум пребирлив питач.
Ќе ја вратиш супата? Имаме многу други кои ќе ја јадат.
Ќе ја јадам супата.
О, во ред. -Продолжи да се движиш.
Еј, имаш леб? Не добив леб.
Леб, леб, леб! Сите имаат леб.
Познаваш некој со полоша среќа од мене? -Сту Маки.
Ќе земам леб. -Следниот!
Не добив леб. -Еј!
Еј, што правиш?
Не, не, не. Само земам парче леб.
Мора да застанеш во ред за леб.
Но веќе бев во ред. -Веќе имаш леб.
Не добив леб. -Кучкин сине!
Одиш преку ред. -Не одам.
Да. Муабет и влегуваш, оди назад.
Не одиш на крајот од редот за леб.
Назад во редот. -Оди назад.
Замолчи! Замолчи.
Досаден! Врати се во редот. -Веќе бев во глупиот ред.
Одете во пеколот! Умрете! Целата ваша група, валкани клошари!
Пред дваесет години, би ве претепал сите до еден.
Да? Седни! -Да, пред 20 години. Сега не.
Не сега. Но пред 20 години, можев.
Седни или излези оттука. -Да, пред 20 години.
Не зеде леб? -Не.
Тоа е вдовицата на Сту Меки во редот?
Да. Глорија. Навистина тажно.
Ќе ја прашам за белешката. -Не е баш добра идеја.
Ќе се вратам веднаш. -Следниот
Глорија.
Здраво. -Здраво.
Слушнав за Сту. Многу ми е жал. -Благодарам.
Имаше поим дека ќе се случеше ова?
Немав поим.
Дали некогаш ти кажал дека бил депресивен или нешто слично?
Не. Изгледаше среќен. Штотуку купи сосема нова вреќа за компири.
Му дадов комплименти за таа вреќа. Мислев изгледа одлично во неа.
Мислам, гледаш други вреќи, батали ги.
Неговата беше многу подобра. -Ме потсетуваат толку многу на него.
Другите вреќи? -Да.
Мислиш на него секојпат кога јадеш компири?
Знаеш што? Бев малку љубоморен.
Ако ми треба вреќа, би сакал да имам таква.
Сè уште ја имаш вреќата?
Тој скокна во вреќата за компири.
Веќе ја немаме.
Зошто би скокнал во најдобрата вреќа?
Изгледа никогаш нема да дознаеме. -Сту... Знаеш, бевме блиски.
Некогаш зборуваше за мене? -Не.
Ни збор? -Ми рече дека малку зборуваш.
Ме извести како ти се извлече од борбите во војната
преправајќи се дека си имбецил.
Тоа беше лично. Не требаше да ти го каже тоа.
Делевме работи, Лари. Бевме во брак.
Па, не сподели толку многу. Не ти кажа зошто се самоубил.
Само велам, рече дека споделувате многу работи,
бевте во брак, но не го сподели тоа.
Навистина се обидувам да се сетам на добрите времиња токму сега.
Мислиш имал негативно мислење за мене што се преправав дека сум имбецил?
Зошто прашуваш тоа? -Бидејќи напишал толку долга,
од она што разбрав, самоубиствена белешка.
Белешката.
Спомнал многу луѓе што ги познавав.
Многу луѓе. -Но не мене.
Не, никогаш не те спомнал.
Се прашувам, зошто пропуштил да спомне човек како мене во таква белешка?
Зошто те интересира? -Затоа што не е фер.
Значи, маж ми скокна од мост и изврши самоубиство,
но тој те изостави од белешката и тоа не е фер?
Може да видиш како моите чувства се повредени од тоа.
Толку ми е жал за тебе. -Благодарам.
Како и да е, многу вода минала под мостот.
Боже. -Да. Во ред.
Заборави на водата. И заборави на водата и мостовите.
Само... Да го оставиме тоа зад нас.
Тешко е да се мисли на тоа. -Претпоставувам дека е.
Многу сум тажна. -Навистина ми е жал. Навистина.
Благодарам. -Ти си добро?
Не. Ужасно ми е. Никогаш во животот не сум била толку тажна.
Одвај се држам. -Дозволи ми да предложам ова, во ред?
Има народна кујна во центарот на градот.
Далеку подобра од оваа. Редиците се многу кратки.
Имаат одлично кафе.
Ајде да одиме таму да пиеме кафе. -Што?
Ајде. Ќе седнеме, ќе се посмееме малку.
Јас и ти? -Да.
Лари, јас... тагувам. -Да, да, секако. Тагувај, тагувај.
Далеку од тоа јас да те тргнам од добра жалост.
Но знаеш, ужалените мора да јадат и пијат.
Ужалените прават сè што прави обичен човек,
но тие го прават тоа на побавен, мрачен начин.
Ужалените се како обични луѓе,
освен што немаат баш живост во чекорот.
И претходно сум шетал со ужалени и навистина е тешко.
По десет минути,
се вртам, ужалениот е 50 метри зад мене.
Реков, ајде, ужален, стигни ме. Ајде. Мрдни, ужален!
Ако треба да дадам совет за некој што не тагува, тоа би било,
не оди на планинарење со ужален, зашто ќе доживееш да се каеш.
Лари, еве вака. Да го разјаснам убаво ова, во ред?
Ако не бев ужалена... -Добро, не си ужалена.
Ако не бев ужалена, ако бев сама
а ти да беше последниот човек на оваа планета,
не би одела на никакви планинарења со тебе или да пијам кафе...
-Да. -...или течности заедно.
Во ред, го разбирам тоа. Тоа е работа педесет-педесет.
Фрлаш паричка, добиваш кафе, не го добиваш...
Замолчи, Лари. Оди на крајот од проклетиот ред.
Во ред.
Знаеш што? Може да земеш плус парче леб?
Зашто не добив леб. -На крајот од редот. Без муабет и прекини.
Бев на крајот. Бев назад...
Назад на редот! -Бев назад на редот.
Видете го! Повторно престапник! -Овој проклет тип.
Јас отидов назад во редот. -Вообичаен муабет и ред!
Назад во редот!
-Не ми дадоа леб!
Џорџ Вашингтон се приближуваше до крајот на неговиот втор мандат.
И иако Уставот дозволуваше неограничен реизбор,
Вашингтон сметаше дека е најдобро за земјата од која се повлекува,
докажувајќи им на своите сограѓани
дека неговата посветеност е за демократија наместо моќ.
Вашингтон исто така предупреди против подемот на политичките фракции.
Тој се плашеше дека ако луѓето гласаат во ред,
со лојалност кон партијата од заеднички интерес на нацијата,
може да поттикне дух на одмазда, што доведува до подем на лукави,
амбициозни и непринципиелни мажи кои ќе ги преземат уздите на владата.
Но тоа никогаш не можеше да се случи.
Мои сограѓани,
денес стојам пред вас како ваш претседател
да објавам дека нема да се кандидирам за трет мандат.
Што?
Ѝ требаш на твојата земја! -Не.
За да се обезбеди успехот на нашата млада демократија,
верувам ниеден човек не треба да служи повеќе од два мандата како претседател.
И се надевам дека идните претседатели ќе го следат мојот пример.
Што ако некој иден претседател не го следи твојот пример
и се кандидира за трет мандат? -Да. И потоа што?
Постои лек за тоа.
Конгресот може да донесе уставен амандман што би го забранил тоа.
Многу паметно.
Па, што ако има некој тиквар во канцеларија, некој нарцисоиден кретен
кој не го почитува Уставот?
Да!
Да. -Потоа што?
Ја разбирам вашата ревност, господине, но можеби може да го ублажите јазикот.
Се извинувам, господине претседателе.
Ова навистина ми ја костреши косата, знаете.
Разбирам. Но бидете сигурни, дури и ако овој иден претседател
го прекрши Уставот, Конгресот на Соединетите Американски Држави
и Врховниот суд на Соединетите Американски Држави не би го дозволил тоа.
Точно е. Точно е.
Но што ако Врховниот суд е група послушници,
а Конгресот е куп путки
кои повеќе ги интересира забава отколку земјата?
Не можам ни да сфатам постоење на такви мажи.
Но за дополнително да се осигура успехот на овој голем експеримент,
би предложил по секои претседателски избори,
да има мирен трансфер на власта... -Да, да.
...каде губитникот ги прифаќа резултатите од изборите
и полногласно го поддржува победникот.
Како што треба да биде.
Секој што не би ги прифатил резултатите од слободни и фер избори е социопат.
Лудак!
Човек како него може дури и да подбуцне востание
наместо само да признае дека изгубил.
Каков дркаџија! -Ништожник!
Може да го искористи претседателството да се збогати себеси и своето семејство.
Не, не.
Може да праќа војници во американските градови
да тероризираат па дури и да убиваат американски граѓани,
сè за да се одвлече вниманието од фактот дека е пријател со педофил!
Тој може да ги нападне универзитетите, дури и слободниот печат,
да замолчува секој што се осмелува да го критикува.
Ајде! Тоа никогаш не може да се случи. -Ти така мислиш.
Дали предлагаш дека претседателот ќе одвои време
да предизвика секого кој се осмелува да му се потсмева,
како да е големо бебе?
Големо бебе.
Не го гледам тоа.
Кој законски избран претседател би направил такво нешто?
Несигурен, лажлив тиквар кој дури би мамел на голф.
Тој би мамел на голф! -Болно! Тоа е болно.
Одвратно е. -Што е голф?
Игра што ја измислиле во Шкотска. Многу е забавна.
Каков човек би мамел на овој голф?
Тиквар! -Болен човек!
И споменав дека тој е најдобар пријател со педофил?
Ве молам, граѓани, бидете смирени. Тој зборува само хипотетички.
Всушност, човек со толку лош карактер
прво, никогаш нема да биде избран за претседател.
Само се шегувам, господине претседателе.
Но што ако тој е длабоко корумпиран измамник,
патолошки лажго што се храни од предрасудите на луѓето?
Сакаш да кажеш дека гласачите се будали
што би се фатиле на таков шарлатан?
Да, господине претседателе, токму тоа сакам да кажам.
Ако гласале за него, сигурно го сакаат. Тоа е волјата на народот.
Тоа е глупост.
Тоа е демократија!
Гласање за таков кретен е крајот на нашата демократија.
Ти си кретен! -Ти си кретен!
Ти и ти! -Не, ти си! Ти си!
Ти си! -Замолчи, кучко!
Граѓани, ве молам!
Стоп! Ова е лудост!
Граѓани!
Ти си рогоносец! Да!
Луѓе! Граѓани, запрете! -Граѓанска војна.
Ве молам, ве преколнувам, Ова е лудост! Граѓани!
Заебани сме.
ВО СПОМЕН НА РОБ РАЈНЕР
Превод: Milka Ristovska