4 ΙΟΥΛΙΟΥ 1776 ΠΟΛΙΤΕΙΕΣ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ
Το 1803, ο Τόμας Τζέφερσον προέβη στην Αγορά της Λουιζιάνα
από τον Ναπολέοντα έναντι 15 εκατομμυρίων δολαρίων,
διπλασιάζοντας την έκταση των ΗΠΑ
με μόλις 18 δολάρια ανά τετραγωνικό μίλι.
Ο Πρόεδρος ανέθεσε στον Μεριγουέδερ Λιούις αποστολή προς τη Δύση
για να εξερευνήσει και να χαρτογραφήσει τα νέα εδάφη.
Ο Λιούις επέλεξε τον φίλο του, Γουίλιαμ Κλαρκ,
ως συναρχηγό σ' αυτήν την αποστολή.
Το ταξίδι 8.000 μιλίων αναμενόταν να διαρκέσει χρόνια,
αλλά προτού καν αρχίσουν τη διάσημη περιπέτειά τους,
έπρεπε να ξεπεραστεί το μεγαλύτερο εμπόδιο από όλα,
η γυναίκα του Λιούις, η Μέιβις.
Γλυκέ μου! Θεέ μου.
Μου έλειψες πολύ.
-Μου έλειψες! -Χαίρομαι που γύρισες.
-Καινούριο σκουφάκι; -Ναι. Το έραψα όσο έλειπες.
-Σου πάει πολύ. Θαυμάσια δουλειά. -Σ' ευχαριστώ.
Θαυμάσια δουλειά. Είσαι επιδέξια ράφτρα.
Το κατά δύναμιν.
Πιάνουν πολύ τα χέρια σου.
Μου έλειψες τόσο πολύ. Πόσο μου έλειψες!
Ξέρω πως έλειπες καιρό,
αλλά έχουμε πολλές δουλειές εδώ. Καλά;
Έχουμε να σκάψουμε λάκκους για τα αποχωρητήρια πριν πιάσουν βροχές.
Κι έχουμε να κατεργαστούμε τα τομάρια που μας έμειναν από πέρυσι.
-Θεέ μου. Πολλή δουλειά. -Ναι.
Πώς πήγε η συνάντηση με τον Πρόεδρο Τζέφερσον;
-Μάντεψε τι συζητάνε όλοι. -Για καμιά σφαγή Ινδιάνων;
Όχι. Την Αγορά της Λουιζιάνα.
-Είναι σημαντική υπόθεση. -Ναι.
Πες μου για τη συνάντηση. Τι είπε;
Βασικά, είναι...
-Μπορεί να ακουστεί τρελό, αλλά... -Τι;
Θέλει να εξερευνήσω τον Δρόμο για το Όρεγκον.
-Τι; Εσύ; -Ναι, η Αγορά της Λουιζιάνα.
-Χρειάζεται χάρτες και... -Χάρτες;
Θέλει να δει τι αγόρασε.
Πάνω που επέστρεψες θα ξαναφύγεις;
Ξέρω. Λες να θέλω να πάω; Θέλω να μείνω μαζί σου.
Θέλω να γδάρω κουφάρια και να κατεργαστώ δέρματα.
Θέλω να φτιάξω κονσέρβες και αγγουράκια τουρσί.
Το είχα πάρει απόφαση. Ήμουν πανέτοιμος.
Μόνος σου θα διανύσεις τον Δρόμο προς το Όρεγκον;
Όχι, όχι.
-Όχι. -Όχι. Θα 'χεις παρέα;
Ο Κλαρκ... Θα έρθει ο Κλαρκ. Ο Κλαρκ θα έρθει μαζί μου.
-Ο Γουίλιαμ Κλαρκ; -Ναι, ο Γουίλιαμ.
Ναι. Θα έρθει ο Γουίλιαμ.
-Ο κολλητός σου που πάτε μαζί για ψάρεμα; -Αυτό θέλει ο Τζέφερσον.
Λες να θέλω μαζί τον Κλαρκ;
Είναι κλαψιάρης. Παραπονιέται διαρκώς. Δεν ξέρει από αναρρίχηση.
-Έχει κότσι... -Κότσι;
...και το μόνο που λέει είναι "Το πόδι μου, τα δάχτυλά μου".
Προσπάθησα να το αποφύγω, γλυκιά μου.
Δεν θέλω να πάω για εξερεύνηση με τον Κλαρκ.
Ο Πρόεδρος ήθελε να χαρτογραφήσεις τον Δρόμο προς το Όρεγκον
με τον καλύτερό σου φίλο, τον Γουίλιαμ Κλαρκ;
Είναι ο ορισμός της σύμπτωσης.
Ο καλύτερός μου φίλος.
Και χωρίς καν να τον αναφέρω στον Πρόεδρο Τζέφερσον,
λέει "Θα έρθει μαζί σου ο Γουίλιαμ Κλαρκ".
Δεν ξέρει ότι είμαστε φίλοι.
Με συγχωρείς. Ποιος να 'ναι;
-Γεια, Γουίλιαμ. -Γεια!
-Τι έκπληξη είναι αυτή; -Κλαρκ.
-Έμαθα πως γύρισες. -Ναι.
-Γλυκιά μου, κοίτα. -Γουίλιαμ Κλαρκ.
Την κουβέντα σου είχαμε.
-Ναι. -Τι κάνει η Άμπιγκεϊλ;
-Καλά. Είναι καλά. -Ωραία.
Και πώς πάει το κότσι σου;
-Τι; Το ποιο μου; -Το κότσι σου.
-Το κότσι σου. Το κότσι. -Α, το κότσι.
-Το θέμα με το κότσι. -Καλά.
-Καλά είναι. -Είναι καλά.
Χρησιμοποιείς φλοιό ιτιάς, σωστά;
-Φλοιό ιτιάς. -Φλοιό;
Ναι, φλοιό ιτιάς. Τον μασάω.
Πρέπει να τρίψεις τον φλοιό στο κότσι.
Κι αυτό το κάνω. Τρίβω και μασάω.
Και μετά, το δάχτυλο του ποδιού έκανε αυτό.
-Τρίβεις και μασάς; -Ναι.
-Είναι θαύμα. -Πράγματι.
Ωραία, λοιπόν. Σας αφήνω να τα πείτε.
Έχω δουλειές να κάνω.
-Δουλειές. Ναι. -Μεγάλη μπουγάδα για ένα άτομο.
-Της το είπες; -Ναι, της το είπα.
-Το πήρε καλά; -Όχι, καθόλου.
-Όχι; -Δεν το πήρε καθόλου καλά.
-Το είπες στην Άμπιγκεϊλ; -Ναι.
-Τι είπε; -Δεν το πήρε καλά.
-Ναι. -Ναι, αλλά σιγά.
-Θα πάμε. -Πρέπει.
Δεν υπάρχει αμφιβολία. Θα πάμε.
-Εντάξει. -Θα πάμε.
-Φέρε το καλάμι σου. -Ναι.
-Πήρα δολώματα.
-Δίχτυ; Δίχτυ πήρες; -Όχι, δεν πήρα.
-Θα χρησιμοποιήσω το καπέλο μου. -Ωραία.
Άρα, στο ταξίδι, απλώς θα περάσουμε καλά.
-Ναι. -Θα ψαρεύουμε.
-Τίποτα άλλο.
Πρέπει και να εξερευνήσουμε.
-Ναι. -Ναι.
Τι σημαίνει στην πράξη;
Θεωρώ πως σημαίνει να πας σε ένα μέρος που δεν έχει ξαναπάει
και να ρίξεις μια ματιά τριγύρω.
-Αυτό γίνεται. -Σιγά το πράγμα.
-Δεν θέλει κόπο. -Εύκολο είναι.
Πήγες στην Ουάσιγκτον. Είδες τον Τζέφερσον. Τι τύπος είναι;
-Μαλάκας. -Αλήθεια;
-Ναι. -Είναι περίεργος τύπος.
-Όλο πάει στη Γαλλία. -Ναι.
Και τι κάνει στη Γαλλία;
Θα πάρουμε μαζί καμιά παλιοϊνδιάνα;
Δεν μπορούμε να τις λέμε πια έτσι.
-Μόνο αυτοί μπορούν. -Μόνο αυτοί.
-Απαγορεύεται. -Το τίπι;
-Αυτό μπορούμε να το λέμε. -Το ινδιάνικο κολιέ;
-Είναι γκρίζα ζώνη. -Τέλος πάντων.
-Θα είναι φοβερό ταξίδι. -Φοβερό!
-Τι θα είναι τόσο φοβερό;
Είναι φοβερό... Είναι φοβερό βάρος...
-Ναι. -...που θα αφήσουμε τις οικογένειές μας
για αυτό το παράλογο εγχείρημα.
Δεν θέλουμε να πάμε.
Αλλά είναι καθήκον μας απέναντι στον Πρόεδρό μας...
-Στον συνάνθρωπό μας. -...στον συνάνθρωπο.
-Υπηρετείτε την πατρίδα. -Υπηρετούμε την πατρίδα.
Ξέρεις κάτι; Πρέπει να ετοιμάσεις βαλίτσες.
-Πράγματι. -Όχι, όχι.
Έχω μερικές ερωτήσεις.
Ώστε, Γουίλιαμ, ο Πρόεδρος Τζέφερσον επέλεξε εσένα για αυτήν την αποστολή.
-Ακριβώς. -Άρα, τον έχεις γνωρίσει;
-Ναι. -Τι άνθρωπος είναι;
Είναι μαλάκας.
-Έχεις ξανακάνει ποτέ εξερεύνηση; -Εφόσον ζεις, είσαι εξερευνητής.
Όποτε πηγαίνω σε ένα νέο μέρος, θεωρείται εξερεύνηση.
-Εξερεύνηση; -Ναι.
Από τα γεννοφάσκια του, όλο εξερευνά.
-Παρατηρώ. -Δες τα μάτια του.
-Ναι. -Δες βλέμμα.
Κοιτά τον κόσμο με απορία. Έχει αστείρευτη περιέργεια.
Παράλληλα μ' αυτά, εικάζω πως θα ρίχνετε καμιά πετονιά.
-Ναι. -Για να επιβιώσουμε.
-Σωστά. -Για την επιβίωση.
-Όχι για την πλάκα μας. -Όχι.
Όχι για την πλάκα μας.
-Όχι. -Για να φάμε.
Πόσο καιρό θα διαρκέσει η αποστολή;
-Όχι πολύ. -Μερικά χρόνια.
-Μια στιγμή. Χρόνια; Μερικά χρόνια; -Όχι.
Μην τον ακούς. Δεν ξέρει τι του γίνεται.
Θέλετε να μου πείτε ότι η αποστολή των Κλαρκ και Λιούις
-θα διαρκέσει μερικά χρόνια; -Η ποια;
Το σωστό είναι Λιούις και Κλαρκ.
-Όχι, είναι Κλαρκ και Λιούις. Αλφαβητικά. -Είμαστε οι Λιούις και Κλαρκ. Τέλος.
Πάντως είναι ενδιαφέρουσα οπτική.
Ναι, όντως.
Το ότι μπορείς να το δεις αλφαβητικά δεν σημαίνει ότι είναι ενδιαφέρον.
-Όπως λέμε "ζαμπόν και αβγά". -Σωστά.
Τα αβγά προηγούνται του ζαμπόν στην αλφάβητο
κι όμως, ακούγεται καλύτερο όταν λες "ζαμπόν και αβγά".
Ναι, αλλά η γεύση είναι η ίδια με όποια σειρά κι αν τα πεις.
-Κανείς δεν θα μας φάει, Κλαρκ. -Εμένα κάτι με τρώει.
Θα έρθει κανείς άλλος μαζί σας;
-Όχι, όχι. -Όχι.
-Κάνα δυο Ινδιάνες. -Ινδιάνες;
-Θα έρθουν μαζί σας Ινδιάνες; -Ναι, μα ηλικιωμένες.
-Ηλικιωμένες Ινδιάνες; -Ηλικιωμένες, ναι.
-Ηλικιωμένες και ανήμπορες. -Ναι.
-Ανήμπορες; -Ναι.
-Ζαρωμένες. -Ζαρωμένες.
Μια στιγμή. Γιατί να έχετε παλιοϊνδιάνες μαζί;
Δεν τις λέμε έτσι.
-Δεν επιτρέπεται; -Όχι.
Ποιος θα είναι ο ρόλος τους;
-Θα μας καθοδηγούν. -Θέλουμε οδηγίες.
Έχει κανείς καλύτερο προσανατολισμό από τις γριές Ινδιάνες;
-Σωστά. -Δίκιο έχεις.
Άσε που θέλουν να τις διώξουν από τον καταυλισμό επειδή δεν βλέπονται.
-Δεν τις θέλουν. -Δεν βλέπονται;
-Ξέρεις κάτι; -Έχω μεγάλη περιέργεια.
-Δεν έχεις να κάνεις βαλίτσες; -Ναι. Έχω απλωμένα ρούχα.
Ναι, εντάξει. Πρέπει να πηγαίνεις.
Εντάξει. Τα λέμε σε λίγο.
-Το πιστεύεις; -Το πιστεύεις;
-Το έχαψε το παραμύθι. -Όλα.
-Τα πάντα. -Ως κι αυτό για το κότσι.
Δεν ξέρω καν τι είναι.
-Δεν είχα ποτέ κότσι. -Κι αυτό με το τρίψιμο και το μάσημα;
Άκου. Θα έρθεις σπίτι μου να μιλήσεις στην Άμπιγκεϊλ,
-μπας και γλιτώσω κι εγώ την γκρίνια; -Ναι.
-Ωραία. -Φυσικά.
-Πάμε σπίτι μου. -Καλά.
-Πού πας; -Εσύ πού πας;
-Σπίτι μου. -Από δω είναι.
Όχι, λάθος κάνεις. Είναι ευθεία στο μονοπάτι.
Ναι, σ' εκείνο το μονοπάτι.
Είσαι σίγουρος;
Έτσι νομίζω.
-Κι εγώ τι νόμιζα; -Είχα την εντύπωση...
ΕΜΕΙΣ, Ο ΛΑΟΣ
Η δημοκρατία μας διαφέρει απ' τις άλλες
από την άποψη πως ένας υποψήφιος μπορεί να εκλεγεί Πρόεδρος,
ακόμη κι αν δεν λάβει τις περισσότερες ψήφους.
Περίεργο δεν είναι;
Για λόγους που ξεπερνούν κάθε λογική,
οι Εθνοπατέρες κατοχύρωσαν στο Σύνταγμα το Εκλεκτορικό Κολέγιο,
το οποίο, παραδόξως, δεν είναι κάποιο πανεπιστήμιο.
Δεν πρόκειται για τοποθεσία, αλλά για διαδικασία,
όπου κάθε πολιτεία έχει συγκεκριμένο αριθμό εκλεκτόρων,
που καθορίζεται απ' τον πληθυσμό της.
Λόγω αυτής της αλλόκοτης διαδικασίας, πέντε φορές στην ιστορία των ΗΠΑ,
ο νικητής της λαϊκής ψήφου δεν εξελέγη Πρόεδρος.
Το 1876, ο Δημοκρατικός Σάμιουελ Τζ. Τίλντεν,
αναμετρήθηκε με τον Ρεπουμπλικάνο Ράδερφοντ Μπ. Χέιζ.
Τη νύχτα των εκλογών, ο ευέξαπτος Τίλντεν περίμενε τα αποτελέσματα σε ξενοδοχείο.
-Αυτό είναι θαυμάσιο. -Ευχαριστώ.
Λαμπρή ομιλία νίκης. Ευχαριστώ.
-Σας ευχαριστώ, κύριε κυβερνήτη. -Δες φράση.
"Από τις ακτές του ποταμού Χάντσον ως τους λόφους του Νορθ Κάντρι,
-οι φωνές σας εισακούστηκαν". -"Εισακούστηκαν".
-Μακάρι να τον εκφωνήσω. -Ευχαριστώ, κύριε.
Προσανατολίζομαι στον Σίμπερν
-για το Υπουργείο Οικονομικών. -Ναι.
-Στον Κόλμαν για το Εξωτερικών. -Πρωτότυπη επιλογή.
Δεν έχει εμπειρία στις διεθνείς σχέσεις, αλλά...
-Τον έχετε του χεριού σας. -Ακριβώς.
-Ναι. -Θα σου πω τι άλλο σκέφτομαι.
Σκοπεύω να σε κάνω το πρώτο μαύρο μέλος του υπουργικού συμβουλίου.
-Γενικό Διευθυντή Ταχυδρομείων. -Δεν έχω λόγια.
-Υπέροχα. -Εσένα, φίλε!
-Θα τα καταφέρω. -Θα τα καταφέρεις. Πολύ καλό!
Τώρα, όσον αφορά τη μετακόμιση στον Λευκό Οίκο,
πρέπει να αλλάξουμε το στρώμα.
Δεν πρόκειται να κοιμηθώ στο σιχαμερό κρεβάτι του Γκραντ.
-Πίνει και καπνίζει στο κρεβάτι. -Ναι.
Σίγουρα θα μεριμνήσουν.
-Θα μας φέρουν άλλο στρώμα; -Εννοείται.
Δεν το ξέρουμε. Ξέρεις τι θα κάνουν; Θα το γυρίσουν ανάποδα.
Μιλάμε για εκατό χρόνια βρωμιάς.
Θα πάρουμε νέα σεντόνια. Ποιος θα τα πληρώσει;
-Εγώ; -Οι φορολογούμενοι.
Ποιος θα κάνει τη μετακόμιση;
Έχουμε δικά μας άτομα γι' αυτό.
-Τι γίνεται με το φιλοδώρημα; -Το φιλοδώρημα;
Τι φιλοδώρημα θέλουν;
-Όταν δεν έχεις ψιλά, δίνεις δολάριο. -Σιγά μη τους δώσουμε δολάριο.
Ο Λευκός Οίκος είναι το σπίτι του λαού. Ο λαός πληρώνει.
-Δηλαδή δεν θα πληρώσω φράγκο; -Ούτε σεντ.
-Μου αρέσει αυτό. -Ναι.
Κυβερνήτη, κρατώ στα χέρια μου τα αποτελέσματα των εκλογών.
Προσήλθε στις κάλπες το 82 τοις εκατό της χώρας, σχεδόν ολόκληρο το έθνος.
Ο νικητής της λαϊκής ψήφου, με διαφορά 250.000 ψήφων,
είναι ο Κυβερνήτης Τίλντεν.
Αλλά...
-Αλλά... -Ώρα για πούρο.
-Ας βρούμε κάτι. -...έχει και συνέχεια.
-Πώς είπες; -Ορίστε;
Το Κολέγιο των Εκλεκτόρων έδωσε
στον Τίλντεν 184 ψήφους
και στον Χέιζ 185 ψήφους.
-Για ξαναπέσ' το. -Τι;
-Νικητής είναι ο Χέιζ. -Τι πράγμα;
Εκλέγεται Πρόεδρος.
-Χάσατε. -Αυτό αποκλείεται! Νίκησα, νίκησα!
Πήρα τις πιο πολλές ψήφους. Τι είναι το Κολέγιο των Εκλεκτόρων;
-Έγιναν εκλογές! -Τι είναι αυτά;
-Προβλέπεται από το Σύνταγμα. -Όχι! Δεν είναι δίκαιο.
Νίκησα! Νίκησα! Τι σόι κράτος είναι αυτό;
-Έχουμε δημοκρατία. -Δεν είναι δημοκρατία!
Είχα τις πιο πολλές ψήφους. Ποιος εφηύρε το Κολέγιο των Εκλεκτόρων;
Αυτά τα καθάρματα οι Εθνοπατέρες; Ένα μάτσο ηλίθιοι!
Μάντισον, θέλω να του σπάσω τα μούτρα. Τι μαλάκας!
Νικά όποιος έχει τις περισσότερες ψήφους.
-Χριστέ μου! -Κυβερνήτη, ηρεμήστε, παρακαλώ.
-Ποιες πολιτείες δεν μας στήριξαν; -Η Λουιζιάνα, η Ν. Καρολίνα κι η Φλόριντα.
Η Φλόριντα! Ρε τους παπάρες!
-Όλα καλά; -Τι διάολο θες εσύ;
Χάσου από μπροστά μου! Έξω, σιχαμερό γλειφτρόνι!
Γιατί υπάρχει το Κολέγιο των Εκλεκτόρων;
Επειδή οι Ρεπουμπλικάνοι δεν ψηφίζουν συνταγματική τροποποίηση
γιατί ξέρουν ότι θα χάνουν σε κάθε εκλογική αναμέτρηση!
Αυτοί οι παπάρες!
Είναι η μόνη αναμέτρηση στον κόσμο που ακόμη κι αν κερδίσεις, χάνεις!
Χάνεις! Χάνεις!
Δεν είναι δίκαιο.
Δεν βγάζει νόημα.
Πρέπει να ετοιμάσουμε την ομιλία αποδοχής της ήττας σας.
-Κυβερνήτη! Όχι! -Κυβερνήτη!
-Όχι, όχι! -Σταθείτε!
-Όχι! Κυβερνήτη, όχι! Σταθείτε! -Κύριε!
-Κυβερνήτη! Όχι! -Είμαι ο Πρόεδρος!
-Μην αυτοκτονήσετε!
-Κυβερνήτη, δεν αξίζει! -Κέρδισα, κέρδισα! Είμαι ο Πρόεδρος!
ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΥΟΡΚΗΣ
Η Μεγάλη Ύφεση ξεκίνησε με το μεγάλο κραχ τον Οκτώβριο του 1929.
Οι μετοχές έχασαν τη μισή αξία τους σε δέκα βδομάδες,
εξανεμίζοντας πλούτη δισεκατομμυρίων.
Οι άνθρωποι έχασαν τις δουλειές, τις οικονομίες και τα σπίτια τους.
Η οικονομική καταστροφή κι η ανεργία οδήγησαν σε γενικευμένη απελπισία
και οι αυτοκτονίες ήταν σε έξαρση.
Οι ουρές για τα συσσίτια ήταν ατελείωτες.
Οι άνθρωποι δέχονταν με ευγνωμοσύνη οποιαδήποτε ελεημοσύνη.
Τουλάχιστον οι περισσότεροι.
ΔΩΡΕΑΝ ΓΙΑ ΑΝΕΡΓΟΥΣ
Έκτακτο! Ο Χούβερ ρίχνει το φταίξιμο για την Ύφεση στον Κούλιτζ!
Διαβάστε τα όλα εδώ! Ο Χούβερ ρίχνει το φταίξιμο στον Κούλιτζ!
-Γιατί καθυστερούμε σήμερα; -Διαβάστε τα όλα!
Για δες εδώ. Αυτή η ουρά δεν έχει τελειωμό.
-Είναι τρελό. -Απίστευτο.
Απαίσιο.
Γεια, Ραλφ. Τι κάνεις; Καιρό έχω να σε δω.
-Γεια, φίλε. -Σου περισσεύει τσιγάρο;
Τι κάνεις;
Τα λέω με τον φίλο μου τον Ραλφ.
Ναι, καλά. Ούτε που τον ξέρεις.
-Παίζαμε μαζί μπέιζμπολ. -Δεν είναι φίλος σου. Λες ψέματα.
-Πιάνεις κουβέντα για να κλέψεις σειρά. -Δεν ξέρω τι λες.
Είναι όταν παριστάνεις πως ξέρεις κάποιον
-για να χωθείς στην ουρά. -Μαζί μεγαλώσαμε.
Επιτρέπεται μόνο για στενούς συγγενείς. Ούτε καν για τα ξαδέρφια.
Ποιος σε διόρισε υπεύθυνο;
Ο πατέρας μου. Πέθανε και τώρα είμαι εγώ υπεύθυνος.
Ο πατέρας σου ήταν όλο μαλακίες. Κι εσύ το ίδιο.
Πριν είκοσι χρόνια, θα σε είχα δείρει.
-Ναι, καλά. Καλή τύχη με τη σούπα. -Τράβα πίσω!
Δεν θα τον είχα δείρει.
Κανέναν δεν θα έδερνα, αλλά έχει πλάκα να το λες.
-Πράγματι. -Έχει πλάκα.
Αλλά θα είχε πλάκα να το έλεγα και να το έκανα.
Βασικά, μπορώ να το φανταστώ.
Τα έμαθες για τον Στου Μάκι;
Αυτοκτόνησε. Πήδηξε από μια γέφυρα.
-Θεέ μου. Τον ήξερα. -Άφησε σημείωμα αυτοκτονίας
που αποχαιρετούσε τη γυναίκα, την οικογένεια, τους στενούς φίλους του.
Τους Μάρτι, Μπομπ, Μελ, Τζεφ Σαλσίντο.
Μήπως...
Ανέφερε κι εμένα;
Δεν νομίζω. Όχι.
-Δεν με ανέφερε; -Όχι.
Τον ήξερα πιο καλά απ' ό,τι ο Σαλσίντο. Γιατί δεν με ανέφερε;
Την περασμένη βδομάδα, στεκόμασταν μαζί στην ουρά.
Μοιραστήκαμε πολλά προσωπικά πράγματα. Του ανοίχτηκα.
Του εξομολογήθηκα πώς δεν κατατάχθηκα στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο...
-Αλήθεια; -...παριστάνοντας τον τρελό.
-Αλήθεια; -Ναι.
Πήγα και τους είπα
"Έχω πέντε χρόνια να βγω απ' το σπίτι μου.
Αυτή είναι η πρώτη φορά. Δεν μπορώ να πολεμήσω κανέναν".
Δεν ήξερα πως το "χαζός" ήταν επίσημη κατηγορία.
Παρεμπιπτόντως, αυτό με τον στρατό ας μείνει μεταξύ μας.
Εγώ τους είπα πως είμαι ομοφυλόφιλος. Έτσι τη γλίτωσα.
-Έξυπνο. -Ναι. Θέλω να πω, δεν είμαι.
-Αυτό εξυπακούεται. -Γιατί το είπες;
Το λέω γιατί...
Αν εξυπακούεται, δεν υπάρχει λόγος να το πεις.
Συχνά, όταν κάτι εξυπακούεται,
πρέπει να πεις ότι εξυπακούεται για να μην το πει κανείς.
-Σωστά. -Μην το πεις σε κανέναν.
-Για να μην πας στρατό. -Ναι.
-Βεβαίως. -Ναι.
-Κι αυτό εξυπακούεται. -Πάλι το ίδιο.
Αυτό είναι άσχετο.
-Με πιάνεις; -Ναι.
Προχωράτε.
Δεν καταλαβαίνω γιατί δεν με ανέφερε στο σημείωμα.
Μήπως τον προσέβαλα με κάποιον τρόπο;
Τι του είπες;
Του έκανα φιλοφρόνηση για το τσουβάλι που φορούσε.
-Τι έκανες λέει; -Ναι.
Φορούσε τσουβάλι. Του είπα ότι του πήγαινε.
Σε σχέση με άλλα τσουβάλια, το δικό του ήταν πολύ ωραίο.
Είπα "Ωραίο τσουβάλι φοράς".
-Του 'πες πως ήταν ωραίο; -Δεν πάει σε όλους.
Σε εκείνον πήγαινε.
Δεν ήθελε να το παίξει στιλάτος. Θα ένιωθε αμήχανα.
Τον ρώτησα από πού το πήρε σε περίπτωση που ήθελα να πάρω.
Φιλοφρόνηση ήταν. Κοίτα εκείνο. Θα το φορούσες; Όχι.
Δες εκείνο το τσουβάλι. Δεν του πάει.
Όλα είναι σχετικά. Υπάρχουν χάλια τσουβάλια.
Υπάρχουν καλά τσουβάλια. Το δικό του ήταν πολύ ωραίο.
Λες "κομψό τσουβάλι".
Σε σχέση με τα υπόλοιπα. Αυτό λέω.
Όπως και να 'χει, δεν είναι λόγος αυτός
να μην αναφέρεις κάποιον σε σημείωμα αυτοκτονίας.
-Δεν είναι δίκαιο. -Επόμενος! Ορίστε.
Ευχαριστώ.
-Ευχαριστώ. -Καταρχάς, ευχαριστώ για τη σούπα.
-Παρακαλώ. -Θα μπορούσα να κάνω μια πρόταση;
-Εντάξει. -Είναι λιγάκι άνοστη.
-Καλή είναι η σούπα. -Θέλει αλάτι.
-Δεν έχει αλάτι. -Όχι;
-Δεν αλατίζουμε τη σούπα. -Συνήθως οι σούπες έχουν αλάτι.
-Του χάριζαν γάιδαρο κι αυτός... -Είμαι εκλεκτικός.
Θες να επιστρέψεις τη σούπα; Άλλοι θα τη φάνε ευχαρίστως.
Θα τη φάω τη σούπα.
-Εντάξει. -Προχωράτε.
Σου έδωσαν ψωμί; Εμένα δεν μου έδωσαν.
Ψωμί, ψωμί, ψωμί! Σ' όλους έδωσαν ψωμί.
-Υπάρχει κανείς πιο άτυχος από μένα; -Ο Στου Μάκι.
-Πάω για ψωμί. -Επόμενος!
-Δεν μου δώσατε ψωμί. -Πού πας;
Τι κάνεις;
Όχι. Ένα κομμάτι ψωμί θα πάρω.
Να μπεις στην ουρά.
-Περίμενα ήδη στην ουρά. -Άρα, πήρες ψωμί.
-Δεν πήρα ψωμί. -Ρε λαμόγιο!
-Κλέβεις σειρά. -Δεν κλέβω.
Ναι καλά. Πήγαινε στο τέλος.
Σιγά μην πάω στο τέλος της ουράς.
-Στο τέλος. Στο τέλος της ουράς. -Πήγαινε.
Πάψτε! Πάψτε.
-Τι ενοχλητικός! Πήγαινε στο τέλος. -Ήμουν ήδη στην ουρά.
Άντε πάτε στον διάολο! Όλοι σας, ρεμάλια και αλήτες!
Πριν είκοσι χρόνια, θα σας είχα δείρει.
-Έτσι, ε; Κάτσε κάτω! -Πριν είκοσι χρόνια, όχι τώρα.
Όχι τώρα. Πριν είκοσι χρόνια, θα το είχα κάνει.
-Κάτσε ή ξεκουμπίσου. -Ναι, πριν είκοσι χρόνια.
-Δεν πήρες ψωμί; -Όχι.
Η χήρα του Στου Μάκι είναι εκείνη εκεί στην ουρά;
Ναι. Η Γκλόρια. Τι κρίμα.
-Θα τη ρωτήσω για το σημείωμα. -Δεν είναι καλή ιδέα.
-Επιστρέφω αμέσως. -Επόμενος!
Γκλόρια.
-Γεια. -Γεια.
-Τα έμαθα για τον Στου. Λυπάμαι πολύ. -Ευχαριστώ.
-Το είχες υποψιαστεί; -Ούτε που μου 'χε περάσει απ' το μυαλό.
Σου είχε πει ποτέ πως είχε κατάθλιψη;
Όχι. Φαινόταν χαρούμενος. Μόλις είχε αγοράσει καινούριο τσουβάλι.
Του είχα κάνει φιλοφρόνηση για την επιλογή του.
Του πήγαινε πολύ.
Αν το συγκρίνεις με άλλα τσουβάλια, καμιά σχέση.
-Το δικό του ήταν μακράν καλύτερο. -Μου τον θυμίζουν.
-Τα άλλα τσουβάλια; -Ναι.
Τον σκέφτεσαι όταν τρως πατάτες;
Εδώ που τα λέμε, τον ζήλευα.
Αν χρειαστώ ποτέ τσουβάλι, σαν το δικό του θα πάρω.
Το έχεις ακόμη αυτό το τσουβάλι;
Το φορούσε όταν πήδηξε.
Δεν το έχουμε πια.
Γιατί να αυτοκτονήσεις φορώντας το καλό σου τσουβάλι;
-Δεν θα μάθουμε ποτέ. -Με τον Στου... Ήμασταν φίλοι.
-Με ανέφερε ποτέ; -Όχι.
-Ούτε λέξη; -Μου 'πε πως τα λέγατε καμιά φορά.
Μου είπε ότι δεν κατατάχθηκες στον στρατό στον πόλεμο,
παριστάνοντας τον χαζό.
Αυτό ήταν προσωπικό δεδομένο. Δεν έπρεπε να σ' το πει.
Τα λέγαμε όλα, Λάρι. Ήμαστε παντρεμένοι.
Μην ορκίζεσαι! Δεν σου είπε γιατί αυτοκτόνησε.
Θέλω να πω, ότι λέγατε πολλά, ήσαστε σύζυγοι, αλλά αυτό δεν σ' το είπε.
Προσπαθώ να κρατήσω μόνο τις καλές αναμνήσεις.
Πιστεύεις πως είχα πέσει στα μάτια του επειδή παρίστανα τον χαζό;
-Πώς σου ήρθε αυτό τώρα; -Επειδή άφησε πίσω του
ένα μακροσκελές σημείωμα αυτοκτονίας.
Ναι, το σημείωμα.
Ανέφερε πολλά άτομα που ξέρω.
-Πολλά άτομα. -Αλλά εμένα όχι.
Όχι, δεν σε ανέφερε.
Και αναρωτιέμαι, εμένα γιατί να με αφήσει απ' έξω;
-Γιατί σε νοιάζει; -Δεν είναι δίκαιο.
Ο άνδρας μου πηδά από γέφυρα και αυτοκτονεί,
και σου φαίνεται άδικο το ότι δεν σε ανέφερε στο σημείωμα;
Μπορείς να αντιληφθείς γιατί πληγώθηκα.
-Λυπάμαι πολύ για σένα. -Ευχαριστώ.
Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω.
-Έλεος. -Ναι, εντάξει.
Ξέχνα το νερό. Και το νερό και τις γέφυρες.
Περασμένα ξεχασμένα.
-Δεν μπορώ να μην το σκέφτομαι. -Το φαντάζομαι.
-Είμαι πάρα πολύ λυπημένη. -Λυπάμαι πραγματικά. Λυπάμαι.
-Ευχαριστώ. -Κι εσύ είσαι καλά;
Όχι, είμαι ένα ράκος. Είμαι πιο στενοχωρημένη από ποτέ.
-Κρατιέμαι να μην καταρρεύσω. -Θα σου προτείνω κάτι.
Υπάρχει ένα συσσίτιο στο κέντρο.
Πολύ καλύτερο απ' αυτό. Με μικρές ουρές.
Έχουν καλό καφέ.
-Πάμε να πιούμε έναν καφέ; -Τι;
Έλα. Θα κάτσουμε, θα πούμε καμιά κουβέντα να γελάσουμε.
-Εμείς οι δύο; -Ναι.
-Λάρι, είμαι σε πένθος. -Ναι, φυσικά. Πένθησε όσο θες.
Δεν έχω την πρόθεση να σου χαλάσω το πένθος.
Αλλά κι όσοι πενθούν τρώνε και πίνουν.
Κάνουν ό,τι κάνει ένας κανονικός άνθρωπος, αλλά με βαριά καρδιά.
Είναι σαν τους κανονικούς ανθρώπους, αλλά τους λείπει η ζωντάνια στο βήμα.
Έχω βγει για περπάτημα με άτομα που πενθούν κι είναι δύσκολο.
Δέκα λεπτά μετά, γύρισα κι ήταν πενήντα μέτρα πιο πίσω.
Είπα "Έλα, προσπάθησε να συμβαδίσεις. Κουνήσου, πενθών".
Αν έπρεπε να δώσω συμβουλή σε κάποιον που δεν πενθεί, θα ήταν η εξής:
"Ποτέ μην πας για περπάτημα με άτομο που πενθεί. Θα το μετανιώσεις".
Λάρι, άκου. Θα σου ξεκαθαρίσω κάτι.
-Αν δεν ήμουν σε πένθος... -Ας πούμε ότι δεν είσαι.
Αν δεν ήμουν σε πένθος, αν ήμουν ελεύθερη γυναίκα,
κι εσύ ήσουν ο τελευταίος άνδρας πάνω στη Γη,
δεν θα πήγαινα για περπάτημα, ούτε θα έπινα καφέδες...
-Ναι. -...ή ποτά μαζί σου.
Εντάξει, δεκτό. Οι πιθανότητες είναι πενήντα-πενήντα.
Ρίχνεις κέρμα. Είτε θα δεχόσουν είτε όχι.
Πάψε, Λάρι. Πήγαινε στο τέλος της ουράς.
Καλά.
Ξέρεις κάτι; Μπορείς να πάρεις ένα ψωμάκι παραπάνω;
-Δεν μου έδωσαν ψωμί. -Πήγαινε στο τέλος της ουράς.
Ήμουν στο τέλος της ουράς.
-Στο τέλος της ουράς. -Εκεί ήμουν.
-Δείτε τον! Κατά συρροή παραβάτης. -Τι βλάκας.
-Εκεί ήμουν! -Πιάνει κουβέντα και κλέβει σειρά.
-Ου! -Στο τέλος της ουράς!
-Δεν μου έδωσαν ψωμί!
Η δεύτερη θητεία του Τζορτζ Ουάσιγκτον έφτανε στο τέλος της.
Και παρότι το Σύνταγμα προέβλεπε τη δυνατότητα απεριόριστης επανεκλογής,
ο Ουάσιγκτον θεώρησε πως για το καλό της χώρας, έπρεπε να αποσυρθεί,
αποδεικνύοντας στους συμπολίτες του
ότι είχε δέσμευση απέναντι στη δημοκρατία και όχι στη εξουσία.
Ο Ουάσινγκτον προειδοποίησε επίσης κατά της ανόδου των πολιτικών παρατάξεων.
Φοβόταν πως αν ο κόσμος ψήφιζε
με γνώμονα την πίστη σε κάποιο κόμμα και όχι το κοινό συμφέρον του έθνους,
αυτό θα καλλιεργούσε ένα πνεύμα εκδίκησης κάτι που θα οδηγούσε στην άνοδο πανούργων,
φιλόδοξων και αδίστακτων ατόμων, που θα έπαιρναν τα ηνία της κυβέρνησης.
Αλλά δεν θα συνέβαινε ποτέ κάτι τέτοιο.
Αγαπητοί συμπολίτες μου,
στέκομαι σήμερα ενώπιόν σας ως Πρόεδρός σας,
για να σας ανακοινώσω πως δεν θα θέσω υποψηφιότητα για τρίτη θητεία.
Τι πράγμα;
-Η χώρα σας χρειάζεται! -Όχι.
Για να διασφαλίσουμε την επιτυχία της νεοσύστατης δημοκρατίας μας,
πιστεύω πως κανείς δεν πρέπει να υπηρετεί περισσότερες από δύο θητείες ως Πρόεδρος.
Και ελπίζω οι μελλοντικοί πρόεδροι να ακολουθήσουν το παράδειγμά μου.
Και αν κάποιος μελλοντικός πρόεδρος δεν ακολουθήσει το παράδειγμά σας
-και θέσει υποψηφιότητα για τρίτη θητεία; -Τότε, τι γίνεται;
Υπάρχουν λύσεις γι' αυτό.
Το Κογκρέσο δύναται να εγκρίνει μια τροποποίηση του Συντάγματος
που θα το απαγορεύει.
Ευφυέστατο.
Αλλά τι γίνεται αν βρεθεί στην εξουσία κάποιος ναρκισσιστής κόπανος
που δεν ακολουθεί το Σύνταγμα;
Ναι!
-Ναι. -Τι γίνεται τότε;
Κατανοώ το πάθος σας, αλλά ενδεχομένως θα έπρεπε να μετριάσετε τα λόγια σας.
Με συγχωρείτε, κύριε Πρόεδρε.
Μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι μ' αυτά τα πράγματα.
Σας κατανοώ. Αλλά να είστε βέβαιος πως ακόμη κι αν ένας μελλοντικός πρόεδρος
παραβίαζε το Σύνταγμα, τότε, δεν θα το επέτρεπαν το Κογκρέσο
και το Ανώτατο Δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτειών.
Σωστά. Πράγματι.
Αλλά τι γίνεται αν το Ανώτατο Δικαστήριο είναι ένα μάτσο αυλοκόλακες
και το Κογκρέσο ένα μάτσο κότες
που νοιάζονται περισσότερο για το κόμμα παρά για τη χώρα;
Δεν μπορώ να διανοηθώ πως υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι.
Αλλά για να διασφαλίσουμε την επιτυχία αυτού του σπουδαίου πειράματος,
θα εισηγούμουν, κατόπιν κάθε εκλογικής αναμέτρησης,
να υπάρχει μια περίοδος ομαλής μεταβίβασης της εξουσίας,
όπου ο ηττημένος αποδέχεται το αποτέλεσμα των εκλογών
και θα προσφέρει την απόλυτη στήριξή του στον νικητή.
Όπως οφείλει.
Όποιος δεν θα αποδεχόταν το αποτέλεσμα των αδιάβλητων εκλογών είναι ψυχοπαθής.
Ανισσόροπος!
Ένας τέτοιος άνθρωπος θα μπορούσε ως και να υποκινήσει εξέγερση
αντί να αποδεχτεί ότι έχασε.
-Τι παπάρας! -Ρεμάλι!
Θα εκμεταλλευόταν το αξίωμα για να πλουτίσει αυτός και το σόι του.
Όχι, όχι.
Ίσως στείλει στρατεύματα σε αμερικανικές πόλεις
για να τρομοκρατήσει ή και να σκοτώσει Αμερικανούς πολίτες,
για να αποπροσανατολίσει τον κόσμο
απ' το γεγονός ότι είναι φίλος με έναν παιδεραστή!
Θα μπορούσε να επιτεθεί σε πανεπιστήμια ή στην ελευθεροτυπία,
φιμώνοντας όποιον τολμά να του ασκήσει κριτική.
-Σιγά μη γινόταν ποτέ κάτι τέτοιο! -Έτσι νομίζεις εσύ.
Υπαινίσσεσαι δηλαδή ότι ο Πρόεδρος θα αναλωνόταν
στο να τα βάλει με όποιον τολμούσε να τον κοροϊδέψει,
σαν να 'ταν κανένα μωρό;
Σαν μωρό.
Πολύ αμφιβάλλω.
Ποιος νόμιμα εκλεγμένος Πρόεδρος θα έκανε κάτι τέτοιο;
Ένας ανασφαλής ψεύτης που θα έκλεβε ως και στο γκολφ.
-Θα έκλεβε στο γκολφ! -Αυτό είναι αρρωστημένο.
-Είναι ελεεινό. -Τι είναι το γκολφ;
Ένα παιχνίδι που επινόησαν στη Σκοτία. Είναι διασκεδαστικό.
Τι σόι άνθρωπος θα έκλεβε σ' αυτό το γκολφ;
-Ένα κάθαρμα! -Ένας ανώμαλος.
Και σας είπα πως ο καλύτερός του φίλος είναι ένας παιδεραστής;
Πολίτες, σας παρακαλώ, ηρεμήστε. Υποθετικά ομιλεί.
Στην πραγματικότητα, ένας τόσο ανήθικος άνθρωπος
δεν θα εκλεγόταν ποτέ Πρόεδρος εξαρχής.
Μια υπόθεση κάνω, κύριε Πρόεδρε.
Αλλά τι γίνεται αν ήταν ένας βαθιά διεφθαρμένος απατεώνας,
ένας παθολογικός ψεύτης, που εκμεταλλεύεται τις προκαταλήψεις;
Ισχυρίζεστε πως το εκλογικό μας σώμα είναι ένα μάτσο αφελείς
που θα πείθονταν από έναν τέτοιο απατεώνα;
Ναι, κύριε Πρόεδρε. Αυτό ακριβώς ισχυρίζομαι!
Από τη στιγμή που τον ψήφισαν, θα τους αρέσει. Είναι η βούληση του λαού.
Αυτό είναι ανοησία!
Δημοκρατία είναι!
Η εκλογή ενός τέτοιου καθάρματος θα σήμαινε το τέλος της δημοκρατίας μας.
-Εσύ είσαι κάθαρμα! -Εσύ είσαι!
-Κι εσύ κι εσύ! -Όχι, εσύ είσαι! Εσύ!
-Εσύ είσαι! -Πάψε, σκρόφα!
Πολίτες, ησυχία, παρακαλώ!
Σταματήστε! Αυτό είναι παραφροσύνη!
Πολίτες!
Κερατά! Ναι!
-Σταματήστε, πολίτες! -Εμφύλιος πόλεμος.
Σας εξορκίζω, σας εκλιπαρώ, αυτό είναι σκέτη παραφροσύνη! Πολίτες!
Τη βάψαμε.
ΕΙΣ ΜΝΗΜΗΝ ΤΟΥ ΡΟΜΠ ΡΕΪΝΕΡ
Απόδοση: Ανθή Καρακώστα