วันที่ 4 กรกฎาคมนี้ จะครบรอบ 250 ปีกำเนิดอเมริกา
เพื่อเป็นเกียรติแก่ช่วงเวลานี้ เราอยากมองย้อนกลับไป
ที่บางเหตุการณ์ ผู้คน และแนวคิด
ที่ช่วยหล่อหลอมและธำรงรักษา การเริ่มต้นปกครองตนเองของเรา
เหล่าบิดาผู้ก่อตั้งได้ร่างกฎบัตร
เพื่อรับรองหลักนิติธรรม และสิทธิของมนุษย์
พวกเขาร่วมกันก่อตั้งประเทศใหม่
ประเทศที่อำนาจไม่ได้อยู่ที่กษัตริย์ แต่เป็นของประชาชนคนธรรมดา
ตามที่พวกเขาเขียนไว้ "ความจริงนี้ประจักษ์แจ้งในตัวเอง"
"ว่ามนุษย์ทุกคนเกิดมาเท่าเทียมกัน"
นับเป็นแนวคิดสุดโต่ง อาจถึงขั้นพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน
แต่สิ่งที่ทำให้อเมริกา แตกต่างอย่างแท้จริง
คือความจริงที่ว่า เรายังพัฒนาเรียนรู้อยู่เสมอ
เราไม่ได้สมบูรณ์แบบ
เราทั้งขี้โมโห ใจแคบ เห็นแก่ตัว ขี้เหนียว
ยอมรับเถอะ พวกเราบางคน ก็หาเรื่องบ่นได้เสมอนั่นแหละ
แต่คนอเมริกัน เราหาทางก้าวข้าม เหล่าพวกคนคิดลบเหล่านี้ได้เสมอ
เหล่าผู้ที่ไม่น่าอภิรมย์ ที่จ้องแต่จะขัดขวางความเจริญ
เหล่าผู้น่าสมเพช เวทนา ไหนจะจิตใจคับแคบ
- อเนจอนาถ... - นี่ เกินบทไปไกลแล้วนะ
(ไลฟ์, แลร์รี่, แอนด์ เดอะ เพอร์ซู ออฟ อันแฮปปิเนส)
"ฤดูหนาวปี 1775 สภาคองเกรส ภาคพื้นทวีปได้ตระหนักว่า"
"การประกาศอิสรภาพจากอังกฤษ เป็นหนทางเดียวที่เหลืออยู่"
"คณะกรรมการทั้งห้า ได้รับมอบหมาย"
"ให้ร่างคำประกาศ เพื่อชี้แจงเหตุผล"
"ในการปฏิเสธระบอบกษัตริย์ นั่นคือคำประกาศอิสรภาพ"
"โดยมีจอห์น อดัมส์ โทมัส เจฟเฟอร์สัน"
"เบนจามิน แฟรงคลิน โรเจอร์ เชอร์แมน"
"และโรเบิร์ต ลิฟวิงสตัน"
"เป็นที่รู้กันว่าโทมัส เจฟเฟอร์สัน เขียนคำประกาศร่างแรก"
"แต่โรเบิร์ต ลิฟวิงสตันต่างหาก ที่เป็นผู้เขียนคำประกาศร่างแรก"
"บ้างก็ว่าเขาเมายาอยู่ด้วย ตอนที่ร่างคำประกาศ"
สมาชิกสภาคองเกรส ภาคพื้นทวีปทุกท่าน
ในที่สุดเราก็ได้มี ร่างคำประกาศอิสรภาพฉบับแรก
เขียนโดยสหายผู้ทรงเกียรติของเรา โรเบิร์ต ลิฟวิงสตัน
ยอดเยี่ยมมาก
- ยอดเยี่ยม - เอาจริงก็ใช้เวลาไม่นานเลย
หมดปากกาขนนกไปสองด้าม แค่สอง
- เราซาบซึ้งใจมาก - ก็เกินไป
แต่เราตกลงกันแล้วนี่ ว่าจะมีข้อร้องทุกข์ 27 ข้อ
แล้วนี่คุณถือวิสาสะ เพิ่มข้อร้องทุกข์อีกตั้งมากมาย
เห็นด้วย มีหลายข้อเลย แถมแต่ละข้อก็ชวนปวดหัว
คุณเจฟเฟอร์สัน ผมว่าเราอย่าไปจำกัดจำนวนสี
ที่แร็มบรันต์จะใช้เวลาวาดภาพเลย ใช่ไหมล่ะ
แต่เรามีข้อกังขานิดๆ หน่อยๆ เกี่ยวกับสิ่งที่คุณเขียนไว้
เช่น "ถ้ามีใครเชิญคุณ ไปงานเลี้ยงมื้อค่ำ"
"คุณมีสิทธิ์ตามกฎหมายในฐานะ พลเมืองอเมริกันที่จะถามว่า"
"'จะมีใครมางานเลี้ยงมื้อค่ำนี้บ้าง' ก่อนจะตอบรับ"
ไม่อยากรู้ก่อนกันหรือไงเล่า ว่าคืนนี้จะต้องนั่งข้างใคร
ผมได้รับเชิญไปงานของแมดิสัน เมื่อไม่กี่สัปดาห์ก่อน
ได้นั่งร่วมโต๊ะ กับอเล็กซานเดอร์ แฮมิลตัน
ผมมีโอกาสได้คุยกับแฮมิลตันไหม ไม่
เพราะผมต้องนั่งข้างลุงของแมดิสัน
ที่เป็นชาวไร่ยาสูบจากเวอร์จิเนีย
เสียเวลาเปล่าแท้ๆ
แถมต้องนั่งรถม้าไปตั้งสองชั่วโมง
จะถ่อไปทำไม เสียเวลาเดินทางตั้งสองชั่วโมง
ผมน่าจะเขียนไอ้ที่พูดเมื่อกี้ลงไปด้วย
โรเบิร์ต คุณอยากเขียนลงไป ในคำประกาศอิสรภาพ
ว่าการใช้ร่มร่วมกันถือว่าผิดกฎหมาย
ถ้าฝนตกก็หัดพกร่มเองบ้างเถอะ อย่ามาละเมิดร่มของคนอื่น
แล้วถ้าเจ้าของร่ม เสนอให้ใช้ร่มร่วมกันล่ะ
ถ้าจะมีใครเสนอ ก็แค่เพื่อรักษาน้ำใจ
เขาไม่ได้อยากให้ใช้ร่วมกันจริงๆ มันไม่ถูกต้อง
ลืมพกร่มมางั้นเหรอ แย่หน่อยนะ แย่หน่อย
เปียกไปสิ ทำใจซะ
อย่าพาให้คนอื่นเปียกไปด้วย เพราะดันโง่ไม่พกร่มมาเอง
ท่านครับ หลังจากวันที่ 7 มกราคม
การอวยพรปีใหม่ถือว่าผิดกฎหมาย งั้นเหรอ
ถูกต้องแล้ว อดัมส์
ต่อให้เป็นครั้งแรกที่ได้เจออีกฝ่าย หลังจากปีใหม่นี่น่ะเหรอ
ใช่แล้ว แฟรงคลิน ต่อให้เป็นครั้งแรกก็เถอะ
ไอ้ "สวัสดีวันปีใหม่" พวกนี้ พูดกันไม่รู้จักจบจักสิ้น
จน 20 มกราก็แล้ว "สวัสดีปีใหม่" 25 มกราก็แล้ว
"สวัสดีวันปีใหม่" 31 มกราก็แล้ว เมื่อไหร่จะจบสักที
อย่างข้อนี้ล่ะ "การสูดหายใจลึกๆ นอกบ้านถือว่าผิดกฎหมาย"
ก็ใช่น่ะสิ อยากเห็นคนเดินอยู่ แล้วทำแบบนี้หรือไง
วันนี้อากาศดีจัง
ข้อนี้ก็เด็ด "ห้ามแบ่งของหวานกัน ถ้าอยากกินของหวานนักก็สั่งเอง"
"ห้ามบอก 'ส่งต่อกันไป'"
เราไม่ใช่สัตว์นะ คุณแฟรงคลิน ที่จะมากินอาหารจากรางเดียวกัน
ทุกคนมีส้อมของตัวเอง
แล้วทุกคนก็จะงับ เอาส้อมเข้าปาก
แล้วเอากลับไปจิ้มพาย หลังจากเอาเข้าปากแล้ว
คุณแฟรงคลิน แบบนี้ไม่ถูกสุขลักษณะ
บางครั้งผมก็ไม่ได้อยาก กินพายคนเดียวทั้งชิ้น
ผมแค่อยากชิมเฉยๆ
ก็ไปสั่งพายของตัวเองสิ แฟรงคลิน
ถ้าเลือกต่อแถวแล้ว ห้ามเปลี่ยนแถวเนี่ยนะ
ก็ห้ามเปลี่ยนน่ะสิ ไม่งั้นคงได้วุ่นวายกันหมด
แถวนั้นไปเร็ว ฉันไปต่อแถวนั้นดีกว่า
ไม่สิ ฉันอยากต่อแถวนี้
แล้วเราก็จะไปชนคนอื่น ทีนี้ก็ได้วางมวยกันแล้ว
แค่เพราะคนอยากต่อแถว ที่ไปเร็วกว่า ไม่มีทาง
ถ้าเลือกแถวแล้ว ก็ต่อแถวนั้นไป ต้องแบบนี้ต่างหาก
ผมไม่เห็นด้วย และคิดว่าเรื่องนี้ ไม่ควรอยู่ในคำประกาศ
ไม่ชอบหรือไง แฮนค็อก เพราะคุณไม่ต้องต่อแถวนี่
คุณมีคนรับใช้จัดการให้ ผมเองก็มี
ผมเป็นธรรมกับพวกเขาไหม ก็อยากจะคิดอย่างนั้น
ละเว้นการเฆี่ยนตีหรือเปล่า ไม่เสมอไป สนุกจะตาย ได้เฆี่ยนคน
ฟาดมันเลย ฟาดมัน ฟาดเข้าไป
ได้ยินเสียงครางหงิงๆ แล้วค่อยหยุด
"ผู้ชายห้ามพัดตัวเอง ในที่สาธารณะ" เนี่ยนะ
มีใครอยากเห็นภาพนี้จริงๆ หรือไง
อยากเห็นผู้ชายทั้งแท่ง ทำแบบนี้เหรอ ไอ้ท่าทางแบบนี้น่ะ
คุณอดัมส์ ผมถามหน่อยเถอะ อยากให้ลูกชายตัวเองพัดหรือไง
อย่างที่คิด เขาไม่อยากให้ลูกชายพัดหรอก
ผมไม่อยากให้ลูกชายพัด
จะพวกคุณคนไหน ผมว่าก็ไม่อยากให้ลูกชายพัดทั้งนั้น
ใครเห็นด้วยบ้าง เอาหรือไม่เอา
- ไม่เอา - ไม่เอา
มีอีกเรื่องที่ไม่ควรเขียนลงไป
"การเล่าความฝันให้คนอื่นฟัง ถือว่าผิดกฎหมาย"
"ไม่ว่าความฝันนั้นจะน่าสนใจ ในสายตาผู้ฝันแค่ไหนก็ตาม"
"คนอื่นเขาไม่สนใจจะฟังหรอก"
ทุกท่าน อายุขัยของเรา บนโลกนี้มีแค่ 38 ปี
เราจะมามัวเสียเวลา ฟังความฝันของคนอื่นอีกงั้นเหรอ
ไม่เอาด้วยหรอก
- ผมอยู่มา 70 ปีแล้ว เจ้าโง่ - เจ็ดสิบปีเหรอ
แปลว่าการใช้ปากให้สาวฝรั่งเศส มีฤทธิ์ช่วยชะลอวัย
พวกท่าน พบน้ำพุแห่งความเยาว์วัยแล้วล่ะ
ขอแสดงความยินดีด้วย
จะสั่งห้ามชนแก้วอวยพร ทั่วประเทศด้วยงั้นเหรอ
ห้ามให้เงินสินน้ำใจเหรอ
"ถ้าเริ่มกิจวัตรสุขภาพใหม่ๆ ก็ห้ามป่าวประกาศบอกใคร"
"ถ้าไปเยือนอังกฤษ ก็ห้ามติดสำเนียงชาวอังกฤษกลับมา"
"การลูบเคราถือว่าผิดกฎหมาย"
เรื่องนี้ต้องเขียนเอาไว้เลย
เรื่องนี้ก็ถือว่าประจักษ์แจ้งในตัวเอง
นั่นคือคุณมันเบาปัญญา
ทุกท่านๆ นี่เรากำลังทำอะไรกันอยู่
นี่แทบไม่ใช่ข้อร้องทุกข์
มันก็แค่ข้อร้องเรียนหยุมหยิม
ที่ไม่เกี่ยวข้องอะไรเลย กับคำประกาศอิสรภาพ
จากอังกฤษและระบอบทรราช
- เห็นด้วย - เห็นด้วย
นี่ไม่ใช่แค่คำประกาศอิสรภาพ
นี่คือคำประกาศสามัญสำนึก
ในอีก 250 ปี
ลูกหลานจะขอบคุณเรา สำหรับผลงานอันยิ่งใหญ่
ที่เราทำที่นี่ ช่วยยกระดับชีวิต ให้ดีขึ้นทบเท่าพันทวี
ทุกท่าน ใครเห็นด้วยบ้าง เอาหรือไม่เอา
- ไม่เอา - ไม่เอา
ไม่เอาด้วยพันทวี
คุณลิฟวิงสตัน ขอบคุณมากสำหรับทุกความทุ่มเท
แต่ผมว่าเรื่องทั้งหมดที่ว่ามานี้ จะไม่ได้อยู่ในคำประกาศของเรา
- เจฟเฟอร์สัน อยากเขียนไหม - ได้สิครับ
ผมจะไม่ใช้ข้อร้องทุกข์เหล่านี้
ยิ่งข้อนี้ "ห้ามปรบมือตามเสียงเพลง และคาดหวังให้คนอื่นปรบมือตาม"
เจ้าหน้าที่ พาตัวเขาออกไป
ไม่จำเป็นหรอก เพราะผมเอง ก็ไม่อยากอยู่ในประเทศ
ที่คนใช้ร่มคันเดียวกัน
สูดหายใจลึกๆ นอกบ้าน
เปลี่ยนแถวไปเรื่อย
พัดให้ตัวเอง ลูบเคราตัวเอง
เล่าความฝัน และกินของหวานร่วมกัน
สวัสดีปีใหม่ ไอ้พวกเฮงซวย
"วันที่ 7 มีนาคม 1876"
"อเล็กซานเดอร์ แกรห์ม เบลล์ ได้จดสิทธิบัตร"
"สิ่งประดิษฐ์ที่เขาเรียกว่า โทรศัพท์"
"หลายวันต่อมา ต่อหน้าสาธารณชน"
"เขาโทรศัพท์เป็นครั้งแรก ไปหาผู้ช่วยของเขา โทมัส วัตสัน"
"โทรศัพท์สายแรกเป็นความรุ่งโรจน์ ของแวดวงนวัตกรรมอเมริกัน"
"อนิจจา แต่ไม่ใช่สำหรับเบลล์"
สวัสดียามบ่าย ท่านทั้งหลาย
ในนามของเมเบิล ภรรยาผม ผมขอต้อนรับทุกท่านสู่บ้านของเรา
ขอบคุณที่มานะครับ
สิ่งที่ท่านจะได้เห็น ไม่เคยมีปรากฏ ในประวัติศาสตร์มวลมนุษยชาติ
ขอเชิญพบกับ...
โทรศัพท์
วัตสัน ผู้ช่วยของผมอยู่ที่ตึกอีกหลัง
ไม่มีใครเห็นหรือได้ยิน
แต่ด้วยสิ่งประดิษฐ์นี้
ผมจะสามารถสื่อสารกับเขาได้
ราวกับว่าเขายืนอยู่ข้างผม
ผมจะยกหูโทรศัพท์ฝั่งผมขึ้น แล้วเครื่องฝั่งเขาก็จะดัง
ดังแบบไหน
ดังทั่วไป ก็แค่ดัง ดังธรรมดา
ดังแบบทั่วๆ ไป
บางทีน่าจะมีเมนูเสียงดัง ให้คนได้เลือกใช้กันนะ
จริงด้วย ฉันอยากให้ดัง เหมือนเสียงกริ่งประตู
ของผมคงอยากได้เสียงแตรตัวตลก
ไม่ก็เสียงกริ่งจักรยาน กริ๊ง
ความคิดดีๆ ทั้งนั้น แต่ไม่ใช่ประเด็นเลย
ประเด็นคือผมจะสามารถสื่อสาร กับคนที่อยู่ไกลแสนไกลได้
ถ้าฉันอยู่ที่งานแสดงเปียโน แล้วไม่อยากให้มันดังล่ะ
ก็ให้มันสั่นเหมือนพิณปาก ในกระเป๋ากางเกง
ใช่เลย
เป็นแนวคิดที่น่าทึ่งจริงๆ
แล้วถ้าคุณส่ง...
ไม่ประดิษฐ์เองเลยล่ะ เชิญไปประดิษฐ์กันเองได้เลย
นั่นไม่ใช่สิ่งนี้
อยากได้อะไรที่สั่นได้เหรอ ไปเลย ประดิษฐ์เองเลย
ไร้สาระบ้าบอ
มีใครอยากพูดอะไรเพิ่มเติมอีกไหม
- มีสีให้เลือกไหม - แล้วมันเล่นเพลงได้หรือเปล่า
พูดกันพอหรือยัง ตกลงจะดูการสาธิตไหม
ดูค่ะ ไม่รู้เนอะ ว่าติดขัดอะไรตรงไหน
ช่วยออกไปด้วยครับ
- ฉันเหรอ - ใช่ คุณนั่นแหละ
- คุณนั่นแหละ ออกไป - ขอบคุณนะ งานเลี้ยงสนุกมาก
- ขอบคุณมากค่ะ ขอบคุณ - ออกไป
- หล่อนเป็นใครกัน - ไม่รู้สิ
หล่อนมาทำอะไรที่นี่ ผมเกลียดหล่อน
- หมดอารมณ์จะสาธิตแล้วเนี่ย - ไม่เอาน่า
- ไม่อยากทำแล้วด้วยซ้ำ - ต้องอยากทำสิ
คุณทุ่มเททำงาน หามรุ่งหามค่ำมาเป็นเดือนๆ
ขอโทษนะ ฉันเพิ่งนึกอะไรสนุกๆ ได้อีกอย่าง...
- หุบปาก ตกลงจะดูหรือไม่ดู - อยากสิ อยากดูมาก
- ใช่ - จริงเหรอ
- ดูท่าทางไม่เห็นอยากเลย - ทุกคนอยาก
ดูท่าทางไม่เห็นอยากเลย
ดูท่าทางแต่ละคน อยากฟังตัวเองจ้อมากกว่า
จะเอาแบบนั้นใช่ไหม มาเพื่อการนั้นใช่ไหม
เปล่านะ
- จะบ้าตาย - คุณคะ
ไอ้พวกทุเรศ
คุณวัตสัน ได้ยินผมไหม
ได้ยินสิ อเล็กซานเดอร์
เขาได้ยินผม เขาได้ยินผม
"วัตสัน"
นี่คือความก้าวหน้าของวงการ วิทยาศาสตร์และการสื่อสาร
ผมคงทำไม่ได้ถ้าไม่มีคุณช่วย
ถึงคราวต้องฉลองกันแล้ว
"จริงแท้"
ว่าแต่...
ทำอะไรอยู่เหรอ
ก็ไม่อะไร
"กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้"
ใช่ๆ ผมก็เหมือนกัน ผมก็นั่งอยู่บนเก้าอี้
แล้ว...
โอเค โอเค
อเล็กซานเดอร์ จำตอนที่เรา ไปงานประชุมวิทยาศาสตร์นั่นได้ไหม
- "จัดที่ไหนนะ" - คลีฟแลนด์
"เราอยู่ที่โรงแรมนั้น"
จำพุ่มไม้ที่นั่นได้ไหม ที่ตัดแต่งเป็นรูปทรงต่างๆ
- "คนสวนเก่งเป็นบ้า" - ใช่ คือ...
"มีทั้งช้าง ทั้งแมวน้ำ มียีราฟด้วยนะ"
รู้สึกจะใช้ไม้ยืนต้นเป็นคอยีราฟ
ซึ่งผมว่าแบบนี้ไม่ถูกต้อง
เวลาตัดแต่งพุ่มไม้ ก็ต้องยึดมั่นในแนวทางสิ
- "ต้องใช้แค่พุ่มไม้เท่านั้น" - ใช่ โอเค เอาล่ะ
"ไหนจะสวนอีก สวนสวยสุดๆ"
"คุณดันเด็ดดอกลิลลี่ ซึ่งผมว่าไม่ควรเลย"
ใช่ เอาล่ะ โอเค
- "อย่าเด็ดดอกไม้..." - เอาล่ะ
- "ในสวนคนอื่น" - พอแล้ว
ผมต้องไปแล้ว แต่...
นึกออกแล้วว่าผมกะจะบอกอะไรคุณ
เอาล่ะ วัตสัน ผมมีแขกนะ ต้องวางสายแล้ว
- ญาติผมส่งจดหมายมา - ให้ตายสิ
เขาเจอคนนามสกุลแกรห์มม์ แบบมี ม.ม้า การันต์
"ผมแยกจดหมายไว้"
ปกตินามสกุลคุณ ไม่มี "ม์" หรอกใช่ไหม
- วัตสัน หุบปาก - ทำไมคุณถึง...
- ซ้ำซ้อนนะนั่น - "หุบปาก วัตสัน"
โอเค มี "ม์" แล้วไง
- "ใช่ แต่..." - วัตสัน ผมมีแขก
- "คุณก็แค่..." - ต้องวางสายแล้ว
"ม์" น่ะเก็บไว้ใช้ กับ "อืมม์" หรือ "งั่มม์" เถอะ
"คุณรู้จักคนนามสกุลแกรห์ม ที่มี ม.ม้า การันต์ไหมล่ะ"
ไม่โว้ย ไม่รู้จักแกรห์มคนอื่นสักคน ไม่มี ม.ม้า การันต์ก็ไม่รู้จัก
ม.ม้า การันต์ก็ไม่รู้จัก
จะมี ม.ม้า สักสามตัวก็ไม่รู้จักโว้ย
รู้สึกสายจะตัดไป
"คุณจำฝูงเป็ดที่มีลูกเป็ด ตัวเล็กๆ เดินตามได้ไหม"
"ตอนนั้นน่ารักมากเลยนะ ทีนี้ผมเพิ่งนึกขึ้นได้..."
(สงคราม)
"สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เริ่มขึ้นเมื่อปี 1914"
"ซึ่งฝ่ายมหาอำนาจกลาง เยอรมนี ออสเตรีย-ฮังการี"
"บัลแกเรีย และจักรวรรดิออตโตมัน"
"ต่อสู้กับฝ่ายสัมพันธมิตร ฝรั่งเศส รัสเซีย อิตาลี สหราชอาณาจักร"
"โรมาเนีย แคนาดา และญี่ปุ่น"
"สหรัฐเข้าร่วม กับฝ่ายสัมพันธมิตรในปี 1917"
"หลังจากที่เยอรมนี จมเรืออเมริกันไปหลายลำ"
"รวมถึงเรือสำราญสุดหรู ลูซิทาเนีย"
"ซึ่งบรรทุกผู้โดยสาร ชาวอเมริกันหลายร้อยชีวิต"
"ไม่มีสิ่งใดที่จะสื่อถึง ความโหดร้ายของสงครามนี้"
"ได้ดีเท่าสนามเพลาะ"
"ที่สร้างความพินาศย่อยยับ และนองเลือดเป็นประวัติการณ์"
"เมื่อสงครามจบลง มีคนตายมากกว่า 16 ล้านคน"
"ทหารมากมายต่อสู้อย่างกล้าหาญ และตายเพื่อประเทศชาติพวกเขา"
"แน่นอนว่าย่อมมีข้อยกเว้น"
ผมว่าผมไม่ไหวแล้วล่ะ ผมเสียเพื่อนไปตั้งมากมาย
ข่าวดีคือไม่ต้องวุ่นวาย คอยรักษาสัมพันธ์กันแล้ว
นี่ ถ้าผมไม่รอดกลับไป ผมอยากให้คุณช่วยอะไรผมหน่อย
คุณช่วยเอาจดหมายฉบับนี้ ไปส่งให้เกรต้า แฟนผมได้ไหม
ฉันเนี่ยนะ
ยังมีอีกสองสามบรรทัดที่ต้องเขียนต่อ
ฟังนะ ฉันก็ปลื้มอยู่หรอก ที่นายอุตส่าห์นึกถึงกันแบบนั้น
แต่นายหวังพึ่งผิดคนแล้ว ฉันมันไร้ความรับผิดชอบ
ชอบทำของหายประจำ
วันหนึ่งฉันมัวแต่หาแว่นตา
ทั้งที่คาดไว้บนหัวทั้งวัน
- ฉันตามหามันอยู่เป็นชั่วโมงๆ - หมอบลง
ต้องเป็นคุณเท่านั้น ขอร้องล่ะ
- ส่งไปรษณีย์เอาได้ใช่ไหม - ไม่สิ ต้องไปส่งถึงมือด้วยตัวเอง
- เธออยู่ที่ไหน - อัลบูเคอร์กี
อัลบูเคอร์กีเนี่ยนะ พูดเป็นเล่น
ขอบคุณ เดวิด ผมจะไปเขียนต่อให้จบ
เดี๋ยว อัลบูเคอร์กีเลยเหรอ
ทำไมไม่ขอให้โวโจคอฟสกี้ช่วย บ้านเขาอยู่ซานตาเฟ โวโจ
- มีใครเห็นโวโจไหม เห็นไหม - ไม่เห็น โทษที
ไม่เห็น แค่อยากเล่าว่า ผมอยากกลับบ้านไปหาเดซี่จะแย่แล้ว
นี่แหละที่รอผมอยู่
- ทำเสียงแบบนั้นหมายความว่าไง - ก็ไม่ไง เธอก็ใช้ได้
- ไม่คิดว่าเธอสวยเหรอ - เธอก็ใช้ได้นะ
- แค่ "ใช้ได้" เหรอ - ก็ถ้านายชอบเธอ
- ชอบไหมล่ะ ก็นั่นไง - ชอบ
- โอเค แต่คุณไม่คิดว่าเธอสวย - โอเค
ฉันคงยอมไปดูหนังด้วยถ้าเธอเลี้ยง แต่ถ้าไม่...
ก็ไม่น่า ไม่รู้สิ เธอไม่ใช่สเปกฉันน่ะ
- ใช่ - ทุกคนมีสเปกที่ชอบ
- เธอเป็นสเปกนาย - แล้วสเปกคุณล่ะ
ก็นะ ก็...
- ทำเสียงแบบนั้นอีกแล้ว ทำไมกัน - บางทีแค่เสียงก็แสดงออกชัดแล้ว
ตอบว่าสวยมันจะตายหรือไง
ผมถาม "เธอสวยไหม" คุณตอบว่าสวย แค่นั้นก็จบ
ก็มันกะทันหันจนเผลอปากตรงกับใจ
ถ้านายบอกฉันไว้ตั้งแต่สิบนาทีก่อน
บอกว่า "นี่ อีกสิบนาที ผมจะควักรูปแฟนออกมาให้ดู"
ฉันคงคิดคำโกหก ที่นายฟังแล้วพอใจเตรียมไว้
ผมผิดงั้นสิ
- ทำเสียงแบบนั้นหมายความว่าไง - ก็น่าจะผิด
เอาล่ะ ทุกคน
- ได้เวลาแล้ว - จ่ามาแล้ว
ขอให้ทุกคนสวดภาวนา และเตรียมพร้อมบุก
เมื่อฉันสั่ง ให้พวกนายปีนขึ้นไป สู่พรมแดนไร้ผู้ครอบครอง
ขึ้นไปวิ่งฝ่าห่ากระสุน
ไปให้ถึงตัวไอ้พวกเยอรมัน บุกทะลวงถล่มไอ้พวกนั้นให้ราบ
เราจะทะลวงมันให้ทะลุ อย่างไม่หยุดยั้ง
อะไรก็หยุดไม่อยู่
พูดมาว่าหยุดไม่อยู่
- หยุดไม่อยู่ - หยุดไม่อยู่
พร้อมจะไปปราบไอ้ไกเซอร์หรือยัง
ปราบๆ... ปั่บๆ...
ปราบมัน ขยี้ไกเซอร์
บุก
ขึ้นไปเลย ขึ้นไป ทุกคน ขึ้นไป
ไปก่อนได้เลย เร็วเข้า ไปสิ
เร็วเข้า เดวิด ขึ้นไป ปีนขึ้นไป อย่าหยุด
แม่จ๋า
พลทหารเดวิด รีบไปสิวะ
เร็วเข้า ทุกคน ไปกันต่อ
เดินหน้าต่อไป
พลทหารวอลเลซ เลิกเล่นไร้สาระแล้วไปกันได้แล้ว
- ครับผม - สักครู่ครับ จ่า
ก็ได้
ฉันยังไม่ตาย
พระเจ้าช่วย ฉันยังไม่ตาย
- ขอบคุณพระเจ้า - เกิดอะไรขึ้น
- ฉันถูกยิง ฉันถูกยิง
ตรงไหน ไม่เห็นมีแผลกระสุนเลย
กระสุนคงทะลุผ่านตัวฉันไป
- ปาฏิหาริย์แท้ๆ - ผมจะไปตามหน่วยแพทย์
หน่วยแพทย์เหรอ ไม่ต้อง อย่าๆ ไม่ต้องตามมาให้วุ่นวาย
เขายังมีแขนขาต้องตัด ยังมีงานต้องทำเยอะแยะ
ไม่ต้องตามหน่วยแพทย์เลย
คุณดูสบายดีสุดๆ เลยนะ
นายน่าจะเดาเรื่องที่เกิดขึ้นได้
คิดว่ากระสุนคงเฉี่ยวหัวฉันไป
ใช่
- แล้วฉันก็หมดสติไป - โห
คุณดูสมบูรณ์ดีนะ ยังอยู่ครบ 32
ฉันตายไปแล้ว ฉันเชื่อว่าฉันตายไปแล้ว
- ไม่โดนยิง แต่ตาย - ใช่
นึกว่านี่เป็นโลกหน้า
ขนาดมาอยู่โลกหน้าแล้ว ก็ยังหมกมุ่นอยู่กับเรื่องตัวเอง
นายยังเป็นตัวเอง คนที่นายเองก็ไม่ได้ชอบขนาดนั้น
นั่นก็คือโลกหน้าก็ไม่ได้ดีเด่อะไร
คือโลกหน้ามีจริง แต่ก็ไม่ได้ดีอย่างที่หวัง
- ผมขอเสนอทฤษฎีอื่นได้ไหม - ได้สิ
ผมว่าคุณแกล้งทำเป็นถูกยิง
แล้วนอนอยู่ตรงนั้น ขณะที่พวกเราที่เหลือถูกยิง
นั่นฟังผ่านๆ ยังรู้ว่าดูถูกกันชัดๆ
และน่ารังเกียจที่สุด เท่าที่มีใครเคยพูดกับฉันมาเลย
พูดออกมาได้ เฮงซวย
โอเค ฉันว่าฉันเข้าใจแล้ว
เอาคืนที่ฉันพูดไม่ดีเรื่องเดซี่สินะ
ใช่แน่ แหงเลย
ฉันมาคิดๆ ดูแล้ว
ประเมินสถานการณ์ทั้งหมดใหม่แล้ว
ก่อนนี้ฉันประเมินผิดไปไกลเลย
ไม่รู้ฉันพูดออกไปได้ยังไง เธอสวยเป็นบ้า
รู้ตัวไหมว่านายโชคดีแค่ไหน
แบบนี้ไม่ใช่แค่ฉันจะเลี้ยงหนังเธอนะ
ฉันจะพาไปกินมื้อค่ำ แถมเลี้ยงด้วยเลย
ฉันจะสั่งแชมเปญ เดินมาส่งเธอถึงหน้าประตู
- ถ้าเธอชวนเข้าบ้าน บอกเลย... - ไม่ๆ
- ฉันจะวิ่งเข้าใส่ - พอๆ เกินไปแล้ว
- เกินไป เกินไปแล้วนะ - ฉันจะ...
มีวิธีทำสำเนา
- รูปถ่ายเธอไหม - ไม่มี
สรุปว่าคุณไม่ได้แกล้งถูกยิง
แล้วนอนนิ่งเป็นไอ้ขี้ขลาดเหรอ
ก็บ้าแล้ว ก็พูดไปเรื่อย อย่างฉันพร้อมลุยทุกเมื่อ
- จริงเหรอ - ฉันรักสงคราม
- รักสงครามเนี่ยนะ - สงครามนี่แหละคือชีวิต
- นี่แหละชีวิตที่ต้องการ - เหรอ
- สดชื่นเป็นบ้า - งั้นก็พอดีเลยนี่
อาสานำทัพบุกครั้งต่อไปเลยสิ
- ฉันบุกได้ แต่ไม่นำ - นี่ จ่า
- เฮ้ย อะไรวะ อะไร - เดวิดอยากนำบุก
- เปล่านะ ผมไม่เหมาะเป็นผู้นำ - ยอดเยี่ยม
- ผมบุกได้ แต่ไม่นำ - ไม่นึกว่านายจะกล้า
- ก็ไม่กล้าน่ะสิ - คนมันมีของว่ะ
ผมไม่กล้า ไม่มีด้วย หมอนั่นก็พูดไปเรื่อย
- มีดีก็ต้องงัดมาโชว์ ตามมา - มีที่ไหนเล่า อะไรเนี่ย
- บ้าไปแล้วเหรอ - มาเร็วเข้า
ผมนำบุกเป็นที่ไหน
อย่างแรกเลยนะ ผมขากะเผลก แถมท้องไส้ปั่นป่วนง่าย
พลทหารเดวิด ดูเหมือนฉันจะประเมินนายต่ำไป
นายจะเป็นคนนำพวกเรา เข้าสู่สนามรบ
- อะไรนะ ผมเหรอ - ถูกต้อง
ผมถือธงไม่ไหวหรอก นี่ยังจุกมื้อเช้าอยู่เลย
- ไร้สาระ - อะไรนะ
นายเป็นคนถือธงนำทัพ ประจำกองเรา
- ถือธงเนี่ยนะ - ใช่แล้ว
งี้ก็ไม่ต่างกับถือป้าย เขียนว่า "ยิงฉันเลย" น่ะสิ
- คือมัน... - ถือเป็นเกียรติ
ผมไม่อยากได้ ผมเป็นพวกถ่อมตัว
- รับธงไปถือ - ไม่ๆ... คุณถือเองสิ
- รับไป - ไม่ๆ
- จ่าสั่งให้ดูลาดเลา - ได้เลย
ไอ้บ้านี่ เลือกเอาว่าจะรับธงไปดีๆ หรือให้ฉันเอาด้ามธงยัดก้นนาย
โอเค
วอลเลซโดนยิง
ให้กับมือ...
(เกรต้า เบเกอร์ อัลบูเคอร์กี รัฐแอละแบมา)
"วันที่ 1 ธันวาคม 1955 โรซ่า พาร์กส์นั่งรถเมล์กลับบ้าน"
"ในมอนต์โกเมอรี่ รัฐแอละแบมา"
"เมื่อเธอปฏิเสธ ที่จะสละที่นั่งให้ชายผิวขาว"
"ซึ่งฝ่าฝืนนโยบายเมือง ที่กำหนดให้คนผิวดำต้องนั่งท้ายรถ"
"โดยที่นั่งหน้ารถ สงวนไว้ให้เฉพาะคนขาวเท่านั้น"
"แต่โรซ่าไม่ยอมขยับ"
"เธอถูกจับ การกระทำของเธอ จุดประกายให้คนผิวดำ"
"ประท้วงคว่ำบาตร รถเมล์มอนต์โกเมอรี่"
"ซึ่งนำโดย มาร์ติน ลูเธอร์ คิง จูเนียร์"
"การประท้วงดำเนินไปกว่าหนึ่งปี"
"จนศาลสูงสุดสหรัฐ ตัดสินว่า การแบ่งแยกสีผิวบนรถเมล์นั้น"
"ขัดต่อรัฐธรรมนูญ"
"สิ่งที่โรซ่า พาร์กส์ทำเปลี่ยนให้เธอ เป็นภาพแทนศักดิ์ศรี ความเข้มแข็ง"
"ที่ยอมรับนับถือทั่วทั้งประเทศ ในการต่อสู้เพื่อยุติการแบ่งแยกสีผิว"
"แต่ที่ไม่ค่อยมีใครรู้ คือเธอเคยลองมาก่อนแล้วครั้งหนึ่ง"
(มอนต์โกเมอรี่ รัฐแอละแบมา ปี 1955)
(ถนนคลีฟแลนด์)
ลุกขึ้น
ขอโทษนะ
คนขับ
- ไปนั่งท้ายรถ - ไม่
ก็บอกให้ไปนั่งท้ายรถไง
ฉันก็บอกว่าไม่ไง
งั้นผมต้องแจ้งตำรวจมาจับคุณ
- ก็แจ้งเลยสิ - งั้นก็ได้
ถามจริงเถอะ ไม่เอาด้วยหรอกนะ ผมนั่งตรงนี้อยู่ตัวดีแล้ว
ถ้าเธอลุก ผมก็ต้องลุก ให้เขาแทรกตัวเข้าไป
เขาอาจอยากนั่งติดทางเดิน เป็นงั้นก็ต้องมีเรื่องกัน
ไร้สาระบ้าบอ ให้เธอนั่งนี่ ไปนั่งท้ายรถไป เอ้า เดินไป
คุณด้วย ส่วนคุณน่ะ รีบออกรถได้แล้ว ให้ไว
ใช่ คุณนั่นแหละ ออกรถ
คุณช่างมีน้ำใจ
- ก็จำเป็นต้องพูด - อาเมน
คุณจะไปไหนเหรอ
ตลาดค่ะ
ตลาด
ซื้อของเข้าบ้าน ซื้อของเข้าบ้านชุดใหญ่เลยสิท่า
- ใช่หรือเปล่า - เปล่า
- แล้วจะไปซื้ออะไร - ผัก ลูกพีช
- คุณชื่ออะไร - โรซ่า
- ผมเมอร์รีย์ - ยินดีที่ได้รู้จัก
ยินดีที่ได้รู้จัก โรซ่า ผมเองก็เคยมีน้าชื่อโรซ่า
น้ามีหน้าตาสะสวย ทรวดทรงค่อนข้างเย้ายวน
มีอารมณ์ขันที่ทะลึ่งตึงตัง
คุณคงพอนึกออก ทำเอาจินตนาการ ของเด็ก 12 ขวบเตลิดไปไกลเลย
- เรื่องน้าคุณเองเนี่ยนะ - ใช่
น้าแต่งเข้าครอบครัวคุณเหรอ
เปล่า น้องสาวแม่ผมเอง
"ช่วยอะไรผมหน่อยสิ ผมอยากถอดเสื้อสเวตเตอร์"
ช่วยดึงแขนเสื้อให้ที
คุณคะ คุณเหงื่อออกนะคะเนี่ย
- ขอบคุณ ค่อยดีหน่อย - เอาล่ะค่ะ นั่นแหละ
ขอบคุณ ขอถามอะไรหน่อยสิ
สมมติคุณอยู่ในบ้านคนอื่น แล้วคุณเกิดคันหลังยิบๆ
แล้วหันไปเห็นไม้เกาหลัง คุณจะกล้าใช้ไหม
หรือจะยอมเอาหลังถูมุมผนัง ใส่หนักจัดเต็ม
เอาให้หายคัน
- ฉันไม่กล้าใช้หรอก - อย่างแจ่ม
- มันเหมือนใช้แปรงสีฟันคนอื่น - ผมเห็นต่างนะ โรซ่า
หลังคนเราไม่ใช่ปาก
งั้นแบบนี้ล่ะ สมมติไม่มีไม้เกาหลัง รู้ไหมผมจะทำยังไง
ผมจะเข้าไปในครัว หยิบส้อมสักคัน แล้วเดินเข้าห้องน้ำ
- ไม่นะ - เกาหลังให้หนำใจ
- พระเจ้า - ล้างส้อม เอาไปคืน
จะบอกให้นะ โรซ่า โลกนี้ไม่มีอะไรจะเด็ดดวง
เท่าการเกาหลังด้วยส้อมอีกแล้ว
แค่นี้เอง หมดปัญหา
- คุณไม่ติดอะไรมาอ่านเหรอ - ไม่มี
ผมควรพกอะไรมาอ่านบนรถเมล์สินะ
แทนที่จะมานั่งมองนู่นมองนี่เป็นไอ้โง่ ผมชอบอ่านหนังสือนะ
- คุณอยู่ตัวคนเดียวเหรอ - ใช่แล้วล่ะ โรซ่า
ผมปลูกต้นไม้ไว้เพียบ
ส่วนใหญ่ตายแล้วเพราะผมไม่สนใจ
ผมเลี้ยงนกแก้วด้วย ชอบเรียกผม "เมอร์รีย์ เมอร์รีย์ เมอร์รีย์"
"เมอร์รีย์เป็นยังไงบ้าง"
- คุณชอบเสียงตัวเองสินะ - มากๆ เลย
นี่ โรซ่า ใครคือพอล บันยัน เราชอบเขาหรือเปล่า
ผมรู้แค่ว่าเขาตัวใหญ่
มีคนบอกผมว่า เรากินล็อบสเตอร์ทั้งตัวไม่ได้
- แต่ผมว่าไม่น่าใช่เรื่องจริง - อะไรนะ
ชีวิตจริงไม่เห็นมีใครเอาพาย มาวางพักริมหน้าต่างอย่างในหนัง
เชื่อเถอะ ผมส่องหน้าต่าง บ้านคนอื่นมานักต่อนัก
ไปส่องหน้าต่างบ้านคนอื่นทำไม ส่องหาพายเนี่ยนะ
เมื่อคืนได้ดู "แดร็กเน็ต" ไหม
ผมเดาคนร้ายได้ตั้งแต่เริ่มเลย
- ขอถามอะไรหน่อยสิ - จะบ้าตาย
สมมติคุณถูกปล้น
คุณอยากให้คนที่ปล้นคุณ เป็นคนดำหรือคนขาว
คำถามดีเลยเนอะ น่าสนใจ ลองคิดดูสิ
คิดในแง่สังคมวิทยา
ทำไมฉันต้องอยากคิด เรื่องโดนปล้นด้วยล่ะ
รู้ว่าไม่อยาก แต่ถ้าเลี่ยงไม่ได้...
- คุณคิดเรื่องพวกนี้ทำไม - ก็แค่บังเอิญนึกถึง
- ได้สวดภาวนาบ้างไหม - ผมว่าสวดไปก็เสียเวลาเปล่า
ความคิดคุณนี่น่าสวดภาวนาให้
- ให้ความคิดผมน่ะเหรอ - ใช่สิ
เผื่อจะได้สัมผัสความเงียบสงบบ้าง
- ผมเนี่ยนะต้องการความสงบ - ใช่สิคะ
- อะไรทำให้คุณคิดแบบนั้น - ทุกอย่างเลย
- ก็ได้ - เถอะน่า เราจะหลับตากันนะ
- ผมจะหลับตา โอเค - หลับตา
- หลับตาเรียบร้อย โอเค - ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้า
เราสวดภาวนาให้คุณเมอร์รีย์ในวันนี้
ข้าแต่พระองค์ ขอจงสถิตรักษา บันดาลให้เขาพบความสงบด้วยเถิด
- ใช่ - ปิดกั้นความคิดของเขา
เอาล่ะ เมอร์รีย์ มีอะไร อยากอธิษฐานต่อพระองค์ไหม
- มีสิ มี ได้เลย - โอเค งั้นคุณว่าต่อเลย
พระผู้เป็นเจ้า พระองค์ย่อมทราบดี
ว่าลูกไม่ได้ปั่มปั๊มมาแปดปีแล้ว...
- จะบ้าตาย - พระองค์ย่อมทราบดี
พระองค์อาจช่วยลูกได้บ้าง
ส่งใครสักคนมาให้ที ลูกเองก็ใช่ว่าจะเรื่องมากอะไร
อ้วนนิดอวบไปบ้างไม่ว่ากัน อย่าถึงขั้นส่งช้างมาให้ก็พอ
หรือหุ่นหนุบหนับก็ได้เหมือนกัน ลูกไม่เรื่องมากหรอก
ถ้าเป็นสาวผมแดงก็ดีนะ
ลูกไม่เรื่องมาก แต่... ใช่ สาวผมแดงอย่างแหล่ม
- นี่ โรซ่า จะไปไหนน่ะ - จะไปนั่งท้ายรถ
สวดภาวนาต่อเลย เมอร์รีย์ ทุกคน ให้ฉันเล่นด้วยคน
ก็อย่างที่บอกไป สาวผมแดง ถ้าได้แบบนั้นละแหล่มเลย
จริงๆ นะ แต่อย่าให้ตกกระเยอะนักล่ะ