4 lipca obchodzimy 250-lecie Ameryki.
By to uczcić, chcemy przypomnieć wydarzenia,
ludzi i idee, które pomogły ukształtować
i chronić nasz eksperyment w samorządności.
Ojcowie założyciele spisali dokument
gwarantujący praworządność i prawa człowieka.
Ustanowili nowy naród,
w którym władzę sprawuje nie monarcha, a obywatele.
"Uważamy to za oczywiste - pisali - że wszyscy ludzie są równi".
To była radykalna idea, rewolucyjna.
Ale Amerykę wyróżnia głównie fakt, że zawsze byliśmy krajem w budowie.
Nie jesteśmy idealni.
Bywamy porywczy,
małostkowi, samolubni, skąpi.
Niektórzy zawsze znajdą powód do narzekań.
Ale zawsze znajdowaliśmy sposób, by pokonać tych krytyków,
tych nieprzyjemnych ludzi, którzy stali na drodze postępu.
Tych żałosnych, nieznośnych…
- Jak mówiłem małostkowych, nędznych… - Tego nie ma w scenariuszu!
ŻYCIE, LARRY I POGOŃ ZA NIESZCZĘŚCIEM PRAWIE HISTORIA AMERYKI
Zimą 1775 roku Kongres Kontynentalny zrozumiał,
że niezależność od Brytanii była jedynym wyjściem.
Komitet Pięciu miał opracować oświadczenie,
tłumaczące powody odrzucenia monarchii - Deklarację Niepodległości.
W jego skład weszli: John Adams, Thomas Jefferson,
Benjamin Franklin, Roger Sherman i Robert Livingston.
Za autora pierwszego szkicu uznaje się Jeffersona,
ale tak naprawdę za pracę nad nim najpierw się zabrał Robert Livingston.
Niektórzy mówią, że sporo przy tym brał.
Członkowie Kongresu Kontynentalnego,
wreszcie mamy pierwszą wersję Deklaracji Niepodległości
napisaną przez naszego kolegę, Roberta Livingstona.
Dobra robota!
Szybko mi poszło.
Zużyłem tylko dwa pióra. Dwa!
- Jesteśmy wdzięczni. - E tam!
Ale umawialiśmy się na tylko 27 zarzutów,
a pan dodał kolejne.
Sporo ich. Są bardzo zaskakujące.
Panie Jefferson,
chyba nie chcemy mówić Rembrandtowi, jakich kolorów ma używać.
Mamy kilka pytań o to, co pan napisał.
Jeśli ktoś zaprosi nas na kolację,
czy jako obywatele amerykańscy mamy prawo spytać,
kto jeszcze tam będzie przed przyjęciem zaproszenia?
Nie chcą panowie wiedzieć, obok kogo będą siedzieli?
Zaproszono mnie ostatnio na kolację do Madisona.
Alexander Hamilton siedział przy tym samym stole.
Czy mogłem z nim pomówić? Nie!
Bo siedziałem obok wuja Madisona, hodowcy tytoniu z Wirginii!
Co za strata czasu!
A jechałem tam dwie godziny powozem. Te dojazdy mnie wykańczają.
Chciałbym o nich napisać!
Chce pan też wpisać do Deklaracji,
że nielegalne jest dzielenie parasola.
Jeśli pada, weź własny.
Nie wpraszaj się pod czyjś.
A jeśli ktoś sam to zaproponuje?
Stara się być miły.
Nie chce go dzielić.
To nie w porządku.
Zapomniałeś parasola - pech!
Musisz z tym żyć.
Nie spodziewaj się, że ktoś będzie moknął,
bo byłeś za głupi, żeby wziąć własny.
Po 7 stycznia nielegalne jest składanie życzeń noworocznych?
Zgadza się.
Nawet, jeśli to pierwsze spotkanie w nowym roku?
Owszem, nawet wtedy.
Te życzenia ciągną się wiecznie.
20 stycznia - "szczęśliwego nowego"!
25, 31 stycznia... Kiedy to się kończy?
A to? "Zakaz głębokich oddechów na zewnątrz".
Chcecie widzieć ludzi, który robią tak?
"Piękny dzień"!
I kolejna perełka:
"Żadnego dzielenia deserów.
Chcesz deser, zamów własny".
Nie jemy z koryta, jak zwierzęta.
Używamy osobnych widelców.
Bierzemy kęs, wkładamy widelec do ust,
a potem z powrotem do ciasta.
To niehigieniczne.
Czasem nie chcę całego kawałka, chcę tylko spróbować.
Proszę kupić własne!
Jeśli wybierzesz kolejkę, musisz w niej zostać.
Inaczej zapanuje chaos.
Ta przesuwa się szybciej, stanę tam.
A nie, wolę tu.
Wpadasz na ludzi i dochodzi do bójek.
Bo ludzie chcą zmieniać kolejki. Nie!
Wybierasz kolejkę i w niej stoisz. Kropka.
Nie powinno tego być w dokumencie.
Pan nie musi stać w kolejkach. Służba to za pana robi.
Też mam służbę.
Czy traktuję ją sprawiedliwe? Tak myślę.
Czy skąpię bicza?
Nie zawsze. To przyjemne.
Biczujesz, biczujesz, słyszysz jęk i przestajesz.
"Mężczyźni nie powinni wachlować się publicznie"?
Ktoś chce to oglądać?
Chcecie, żeby mężczyźni to robili?
Chce pan, żeby pański syn się wachlował?
Tak myślałem. Nie chce tego.
Ja też nie chcę. Nie chcecie wachlujących się synów.
Kto ze mną? Tak czy nie?
Nie!
Tego też nie powinniśmy wpisywać:
"Zakaz opowiadania o swoich snach.
Choć wydają się ciekawe śniącemu,
inni nie chcą o nich słuchać".
Przeżyjemy średnio 38 lat.
Chcemy tracić czas na słuchanie snów innych?
Nie sądzę.
Mam 70 lat, fircyku.
Najwyraźniej cunnilingus z Francuzkami odmładza.
Odkrył pan fontannę młodości.
Moje gratulacje.
Powinno się wprowadzić zakaz toastów?
I napiwków?
"Zaczynasz nową dietę, zachowaj to dla siebie".
"Jeśli odwiedzasz Anglię, nie wracaj z angielskim akcentem".
"Nie gładź sobie brody".
To trzeba wpisać.
Uważam to za oczywiste, że jest pan imbecylem.
Panowie, co my robimy?
To nie zarzuty, tylko błahe skargi,
które nie mają nic wspólnego z deklaracją niepodległości
od Anglii i tyranii.
To nie tylko deklaracja niepodległości,
ale też zdrowego rozsądku!
Za 250 lat nasi potomkowie
podziękują nam za naszą pracę,
która uczyni ich życie lepszym.
Panowie, jesteście ze mną? Tak czy nie?
Nie!
Po tysiąckroć nie.
Dziękujemy panu za ciężką pracę.
Ale pańskie propozycje
nie trafią do deklaracji.
- Jefferson, spróbuje pan? - Zgoda.
Ale nie użyję tego,
zwłaszcza zakazu klaskania do muzyki i zachęcania do tego innych.
- Wyprowadźcie pana. - To zbyteczne.
Nie chcę mieszkać w państwie,
w którym ludzie dzielą parasole, oddychają głęboko na zewnątrz,
ciągle zmieniają kolejki, wachlują się,
gładzą sobie brody i opowiadają sny.
Szczęśliwego nowego roku, dupki!
7 marca 1876 roku
Alexander Graham Bell opatentował urządzenie,
które nazwał telefonem.
Kilka dni później pierwszy raz połączył się
ze swoim asystentem, Thomasem Watsonem.
To był wspaniały dzień dla amerykańskiej innowacji.
Ale nie dla Bella.
Dzień dobry.
W imieniu mojej żony Mabel chcę powitać państwa w naszym domu.
Dziękujemy za przybycie.
Tego, co państwo dziś zobaczą,
jeszcze nigdy nie widziano.
Oto... telefon!
Mój asystent Watson jest w innym budynku,
poza zasięgiem wzroku i słuchu.
Ale poprzez to urządzenie będę z nim rozmawiał tak,
jakby stał obok.
Podniosę słuchawkę tutaj, a on usłyszy dzwonek.
Jaki dzwonek?
Normalny. Po prostu dzwonek.
Typowy.
Można by móc wybierać rodzaj dzwonka.
Ja wybrałabym dzwonek do drzwi.
Ja trąbkę klauna.
Może dzwonek rowerowy.
Świetne pomysły, ale chodzi tu o coś innego.
Mam rozmawiać z kimś, kto jest kilometry stąd.
A jeśli jestem na koncercie i nie chcę, żeby dzwonił?
Może wibrować w kieszeni jak drumla?
Fascynujący pomysł.
- Można by też wysyłać... - Proszę wymyślić własny.
Śmiało.
To nie to.
Chce pani coś, co wibruje? Proszę to wynaleźć.
Dość tych bzdur.
Ktoś jeszcze chce coś dodać?
- Można wybrać kolor? - Mógłby grać piosenkę?
Skończyli państwo?
Chcą państwo zobaczyć pokaz?
Prosimy. Dlaczego tak długo to trwa?
- Może pani wyjść? - Ja?
- Tak, pani. - Wspaniałe przyjęcie.
- Precz! - Dziękuję.
Wynocha!
- Kto to? - Nie wiem.
Co ona tu robi?
Nie znoszę jej!
Teraz mi przeszło.
- Nie chcę już tego robić. - Chcesz.
Pracowałeś nad tym miesiącami.
- Mam jeszcze jeden pomysł. - Cicho!
- Chcecie to zobaczyć? - Bardzo.
- Tak? Nie wydaje mi się. - Chcemy.
Nie wydaje mi się. Chcecie raczej sobie pogadać.
- Po to tu przyszliście? - Nie!
- A niech to! - Skarbie...
Pieprzone dupki.
Panie Watson, słyszy mnie pan?
Słyszę pana, Alexandrze.
Słyszy mnie! Słyszy mnie!
Watsonie!
To krok naprzód dla nauki i komunikacji.
Nie udałoby mi się bez pańskiej pomocy.
Czas to uczcić.
Zgadza się.
Co pan porabia?
Niewiele.
Siedzę na krześle.
Ja też. Siedzę.
Cóż. No dobrze.
Pamięta pan tę konferencję naukową?
- Gdzie to było? - W Cleveland.
Byliśmy w hotelu.
Pamięta pan te ozdobne żywopłoty?
- Wspaniały ogrodnik. - Tak...
Były tam słonie i foki, a nawet żyrafa.
Ale użyli drzewa na jej szyję, to nie fair.
Trzeba być purystą
i używać tylko krzewów.
A te ogrody? Były przepiękne.
Zerwał pan lilie, to nie było w porządku.
Nie zrywa się kwiatów w czyimś ogrodzie.
Muszę kończyć.
Wiem, co chciałem powiedzieć.
Mam gości, muszę kończyć.
- Dostałem list od kuzyna. - Boże...
Poznał ludzi o nazwisku Grahamm przez dwa "m".
Pan pisze swoje tylko z jednym?
Watsonie, dość.
Po co tak komplikować?
Okej, używają dwóch "m".
Mam gości. Muszę kończyć.
Dwa "m" to "mm, pycha"!
- Zna pan Grahamów przez dwa "m"? - Nie znam żadnych!
Ani przez jedno "m", ani przez dwa, ani przez trzy!
Chyba nas rozłączyło.
Pamięta pan kaczki i małe kaczątka?
Były takie urocze. Pomyślałem, że...
WOJNA
Pierwsza wojna światowa zaczęła się w 1914 roku
i zwróciła Niemcy, Austro-Węgry, Bułgarię i Imperium Osmańskie
przeciwko Francji, Rosji, Włochom, Wielkiej Brytanii, Rumunii,
Kanadzie i Japonii.
Stany Zjednoczone dołączyły do aliantów w 1917
po zatopieniu wielu amerykańskich okrętów,
w tym luksusowego wycieczkowca Lusitanii z setkami amerykańskich pasażerów.
Potworność konfliktów zbrojnych najlepiej obrazuje wojna pozycyjna
i destrukcja, jaką po sobie pozostawia.
Życie straciło 16 milionów ludzi.
Żołnierze dzielnie walczyli i ginęli za swój kraj.
Oczywiście były wyjątki.
Nie dam rady. Straciłem już tylu przyjaciół.
Przynajmniej nie musisz utrzymywać kontaktu.
Jeśli nie wrócę, zrób coś dla mnie.
- Dostarczysz list mojej Grecie? - Ja?
Muszę jeszcze coś dopisać.
Miło, że tak o mnie myślisz.
Ale źle trafiłeś. Jestem nieodpowiedzialny.
Ciągle coś gubię.
Ostatnio szukałem okularów, które miałem na głowie.
- A szukałem godzinami... - Bomba!
Musisz to zrobić. Proszę.
- Mogę wysłać pocztą? - Musisz dostarczyć osobiście.
- Gdzie mieszka? - W Albuquerque.
- Co? Żartujesz? - Dzięki, muszę to skończyć.
Poproś Wojokowskiego. Mieszka w Santa Fe.
Wojo!
- Ktoś go widział? - Nie.
Mówiłem, że chcę już wracać do Daisy.
Spójrz tylko.
Co to znaczy?
- Nie jest ładna? - Jest w porządku.
- W porządku? - Jeśli ją lubisz.
- Lubisz? - Tak.
- No widzisz. - Nie myślisz, że jest ładna?
Zabrałbym ją do kina, gdyby stawiała. Jeśli nie...
Nie wiem. Nie jest w moim typie.
- Wszyscy mamy swoje. Jest w twoim. - Jaki jest twój?
No wiesz.
Po co te dźwięki?
Bywają bardzo ekspresyjne.
Tak trudno powiedzieć "tak"?
Pytam, czy jest ładna. Przytaknij i z głowy.
Byłem szczery z zaskoczenia.
Gdybyś 10 minut temu mnie uprzedził, że pokażesz zdjęcie dziewczyny,
wymyśliłbym kłamstwo, z którego byłbyś zadowolony.
Więc to moja wina?
- Co oznacza ten dźwięk? - Raczej tak.
Słuchajcie. Już czas.
Już czas.
Zmówcie modlitwy i przygotujcie się do ataku.
Na moją komendę wejdziecie na ziemię niczyją.
Przebiegniecie pod gradem pocisków.
A potem dopadniecie tych Szkopów i załatwicie drani!
Załatwimy ich!
Załatwię ich!
- Wszyscy razem! - Załatwimy ich!
- Gotowi sprać cesarza? - Spierzmy go!
Spierzmy cesarza!
Naprzód!
Na górę!
Idziemy!
Ty przodem.
Śmiało, David, właź! No już!
Mamusiu!
Szeregowy David, szybciej!
No już! Naprzód!
Szeregowy Wallace, przestańcie się pieścić, idziemy!
Tak jest.
Chwileczkę.
Ja żyję!
Boże! Ja żyję!
- Dzięki, Boże! - Co się stało?
Oberwałem.
Nie widzę rany.
Kula przeleciała na wylot. To cud!
- Pójdę po sanitariusza. - Nie!
Nie zawracaj mu głowy. Musi odcinać kończyny.
Żadnych sanitariuszy.
- Chyba nic ci nie jest. - Wiesz, co się stało?
Kula przeleciała obok...
a ja straciłem przytomność.
Wydajesz się bardzo zdrowy.
Nie żyłem. Tak myślałem.
Mimo braku ran.
Myślałem, że to zaświaty.
Po śmierci wciąż jesteśmy sobą, kimś, za kim nie przepadamy.
Zaświaty to nie nagroda. Istnieją, ale to nic dobrego.
- Mam inną teorię. - Śmiało.
Udawałeś rannego i położyłeś się, gdy do nas strzelano.
To bez wątpienia najbardziej obraźliwa,
ohydna rzecz, jaką ktokolwiek mi powiedział.
Jak śmiesz?
Dobra, już łapię.
Chodzi o Daisy?
Zastanowiłem się i przemyślałem tę sytuację.
Źle ją oceniłem.
O czym ja mówiłem? To piękność!
Wiesz, jakie masz szczęście?
Nie tylko postawiłbym jej bilet, ale też kolację.
Kupiłbym szampana i odprowadził ją do domu,
- a ona by mnie zaprosiła i... - Nie!
Przesadziłeś.
- Można jakoś skopiować zdęcie? - Nie.
Więc nie udawałeś, że cię postrzelono?
Pojebało?
- Uwielbiam atakować. Kocham wojnę. - Kochasz?
To jest prawdziwe życie. Tu czuję, że żyję.
Idealnie. Poprowadź kolejny atak.
Nie jestem przywódcą.
- Sierżancie? - Posrało?
- David chce prowadzić atak. - Nie jestem przywódcą.
- Nie myślałem, że macie jaja. - Nie mam.
- A jednak! - Nie mam. Tylko on tak twierdzi.
- Pokażcie jaja. - Co?
- Oszalał pan? - Do dzieła!
Nie mogę prowadzić ataku.
Po pierwsze kuleję i mam zawodne jelita.
Nie doceniłem was.
- Poprowadzicie nas do walki. - Ja?
- Zgadza się. - Zjadłem za duże śniadanie.
- Nonsens. Jesteście chorążym pułku. - Mam nieść flagę?
- Zgadza się. - Jest jak napis "Zastrzel mnie".
- To zaszczyt. - Zbyteczny.
- Jestem bardzo skromny. - Weźcie flagę.
- Niech pan weźmie. - Bierzcie!
Mam się rozejrzeć.
Weźmiecie tę flagę albo wsadzę wam ją w tyłek!
Postrzelili Wallace’a!
Osobiście...
1 grudnia 1955 roku w Montgomery w stanie Alabama
Rosa Parks odmówiła ustąpienia miejsca białemu mężczyźnie,
łamiąc politykę "Czarni z tyłu".
Przód autobusu był zarezerwowany dla białych, ale Rosa nie wstała.
Została aresztowana i zainspirowała czarną społeczność do bojkotu
prowadzonego przez Martina Luthera Kinga Juniora.
Trwał ponad rok, aż Sąd Najwyższy orzekł,
że segregacja w autobusach była niekonstytucyjna.
Rosa Parks stała się symbolem godności
i siły w walce z segregacją rasową.
Ale próbowała już tego wcześniej.
Przepraszam?
Kierowco!
- Do tyłu! - Nie.
Do tyłu, mówię.
A ja mówię "nie".
- Każę cię aresztować. - Śmiało.
- Dobra. - Nie róbmy tego.
Wygodnie mi tu, jeśli ona wstanie, ja też będę musiał.
A on może usiądzie przy przejściu? Zaczniemy się szarpać. Idiotyzm.
Niech tu siedzi. Idź do tyłu.
Ruchy. Ty też.
A ty jedź.
No już!
To było miłe.
- Ktoś musiał to powiedzieć. - Amen.
- Dokąd pani jedzie? - Na targ.
Na targ? Po duże zakupy?
- Tak? - Nie.
- Co pani kupi? - Warzywa. Brzoskwinie.
- Jak się pani nazywa? - Rosa.
- Jestem Murray. - Miło mi.
Wzajemnie.
Miałem ciotkę Rosę.
Urocza kobieta.
Bardzo ponętna.
Miała sprośne poczucie humoru.
To rozgrzewało wyobraźnię 12-latka.
- Własna ciotka? - No.
- To powinowata? - Nie, siostra matki.
Pomoże mi pani? Chcę zdjąć sweter.
Pociągnie pani?
Trochę się pan spocił.
Dziękuję. Tak lepiej.
Dziękuję.
Mam pytanie.
Jest pani u kogoś i swędzą panią plecy.
Gdyby zobaczyła pani drapaczkę, użyłaby jej pani?
Czy ocierałaby się pani o ścianę?
To jak używać czyjejś szczoteczki do zębów.
Nie zgadzam się. Plecy to nie usta.
Gdyby nie było drapaczki,
wziąłbym widelec z kuchni.
Poszedłbym do łazienki i podrapałbym plecy.
Umył widelec, zwrócił.
Nie ma lepszego uczucia
niż drapanie się po plecach widelcem.
Problem rozwiązany.
- Ma pan coś do czytania? - Nie. Powinienem coś brać.
A tak rozglądam się jak idiota. Lubię czytać.
- Mieszka pan sam? - Owszem.
Mam dużo roślin.
Większość uschła, bo je ignoruję.
I mam papugę, która powtarza moje imię. "Murray! Murray!".
- "Co u Murraya?". - Lubi pan swój głos?
Bardzo.
Kim jest Paul Bunyan?
Lubimy go? Był potężny.
Podobno nie można jeść całego homara. Jakaś bzdura.
Co?
Nie widuję ciast na parapetach jak na filmach,
a zaglądam w wiele okien.
Bo szuka pan ciast?
Oglądała pani wczoraj "Kobrę"?
Od razu wiedziałem, kto to zrobił.
- Mam pytanie. - Jezu...
Wolałaby pani, żeby okradł panią czarny czy biały?
Dobre pytanie, co? Proszę pomyśleć.
- Chodzi o aspekt socjologiczny. - Dlaczego miałabym o tym myśleć?
A gdyby pani musiała?
Dlaczego pan o tym myśli?
- Modli się pan? - To strata czasu.
- Pomódlmy się o pańskie myśli. - O myśli?
- Może przyniesie to panu spokój. - Potrzebuję go?
- Owszem. - Skąd taki wniosek?
Z całokształtu.
- Zamknijmy oczy. - Już zamykam.
Ojcze Niebieski, modlimy się dziś o pana Murraya.
Ześlij swojego ducha i napełnij go spokojem.
Ucisz jego myśli.
- Chce pan powiedzieć coś Bogu? - Jasne.
- Śmiało. - Boże, pewnie wiesz,
- że nie uprawiałem seksu od ośmiu lat. - Jezu!
Może mógłbyś mi pomóc.
Przyślij mi kogoś. Nie jestem wybredny.
Może mieć nadwagę.
Nie chcę słonia, ale lekka nadwaga może być.
Mogłaby być ruda. Tak, ruda...
- Dokąd pani idzie? - Na tył.
Proszę się modlić.
Zagram z wami.
Jak mówiłem, ruda.
Byłoby wspaniale... Ale nie za dużo piegów.
REŻYSERIA
SCENARIUSZ
WYSTĄPILI
Wersja polska na zlecenie HBO TRANSPERFECT MEDIA POLAND
Tekst: Marta Piasecka