Овој 4-ти јули ќе го одбележи 250-ти роденден на Америка.
За да го почитуваме ова сакаме да се осврнеме назад
на некои од настаните, луѓето и идеите
што помогнаа за нашиот голем експеримент во самоуправувањето.
Нашите татковци основачи составија повелба
да се гарантира владеењето на правото и правата на човекот.
Заедно, тие основаа нова нација,
каде што моќта не е во рацете на монарх туку на обичните граѓани.
“Сметаме дека овие вистини се очигледни сами по себе“, тие напишаа.
“Дека сите луѓе се создадени еднакви.“
Тоа беше радикална идеја, револуционерна, дури.
Но што вистина ја прави Америка единствена
е фактот дека отсекогаш сме биле работа во тек.
Ние не сме совршени.
Можеме да бидеме раздразливи, ситничави, себични, евтини.
И да се соочиме, некои секогаш ќе најдат за што да се жалат.
Но како Американци, секогаш сме откриле начин да се надминат овие противници,
овие длабоко непријатни луѓе кои стоеја на патот на напредокот,
овие мизерни, неподносливи... Дали споменав ситни?
Бедни... -Еј, ништо од тоа нема во сценариото!
Животот, Лери и потрагата по несреќа Нешто како историја на Америка
До зимата 1775 година, Континенталниот конгрес сфати
дека независноста од Британија е единствениот тек на дејствување.
Комитет од петмина беше одговорен
за изготвување на соопштение објаснувајќи ги причините
за отфрлање на монархијата, декларација за независност.
Тие беа Џон Адамс, Томас Џеферсон,
Бенџамин Френклин, Роџер Шерман, и Роберт Ливингстон.
Општо е познато дека Томас Џеферсон го напиша првиот нацрт,
но всушност тоа беше Роберт Ливингстон кој прв се обиде во тоа.
И некои велат дека токму тоа го правел кога го напишал.
Господа од Континенталниот конгрес,
конечно го имаме првиот нацрт од Декларацијата за независност,
напишана од нашиот почитуван колега Роберт Ливингстон.
Браво.
-Навистина не ми требаше толку долго.
Користев само две пера. Две пера.
Ние сме благодарни. -Престани!
Но се согласивме дека ќе имаме само 27 поплаки.
Потоа, одеднаш, ги додадовте сите овие други поплаки.
Се согласувам. Постојат неколку и тие се надвор од збунувачки.
Г. Џеферсон, мислам дека не сакаме да го ограничиме Рембрант
за тоа колку бои може да користи кога слика.
Нели?
Но имаме неколку прашања за некои од работите што си ги напишал.
Како на пример, “Ако некој ве покани на вечера,
законски сте во рамките на вашите права како американски граѓанин да прашате
кој доаѓа на таа вечера, пред да прифатите.
Не сакаш да знаеш до кого ќе седиш цела вечер?
Ме поканија на вечера кај Медисон пред неколку недели.
Александар Хамилтон беше на истата маса.
Дали добив шанса да разговарам со Хамилтон? Не.
Бидејќи јас седев до чичкото на Медисон,
одгледувач на тутун од Вирџинија!
Какво губење време беше тоа.
Плус двата часа за да стигнеме таму со кочијата.
Зошто да излезете од дома? Потребни се два часа да стигнете насекаде.
Камо да можев да го ставам тоа во документот.
Роберт, сакаш да ставиш во оваа Декларација за независност
дека е нелегално да се дели чадор.
Ако врне, донесете си свој чадор. Не нарушувајте ги туѓите права.
Што ако држачот на чадорот понуди да го дели чадорот?
Ако е така, тој го прави тоа само за да биде фин.
Тој не сака да го сподели. Не е во ред.
Го заборавивте чадорот? Штета! Штета!
Намокри се! Живеј со тоа!
Немој да намокриш некој друг оти си премногу глуп за да си го земеш својот!
По 7 јануари е нелегално да му посакам некому среќна Нова Година?
Точно, Адамс.
Дури и ако е прва средба со личноста во новата година?
Точно така, Френклин, дури и ако е првпат.
Среќна Нова Година продолжува бесконечно и бесконечно.
20. јануари. Среќна Нова Година. 25 јануари.
Среќна Нова Година. 31 јануари. Кога завршува?
Зошто е ова тука? “Нелегално е да дишам длабоко надвор.“
Така треба. Сакаш да гледаш луѓе како наоколу...
Колку прекрасен ден.
Уште еден бисер. “Нема споделување десерти.“ Ако сакаш десерт, нарачај.
Ништо од ова не давај наоколу.
Ние не сме животни, г. Френклин, сите јадат од корито.
Сите би можеле да имаме свои виљушки.
Тогаш сите ќе каснеме, ги ставаме виљушките во уста,
ги враќаме во питата откако ни беа во уста.
Г. Френклин, тоа е нехигиенско.
Понекогаш не сакам цело парче пита.
Само сакам да вкусам пита.
Земи си го своето проклето парче пита, Френклин!
Ако избереш ред, мора да останеш во него?
Секако дека мора да останеш во него. Инаку, тоа е едноставно, хаос.
О, тој ред се движи побрзо, ќе одам овде.
О, не. Сакам да одам тука.
И одеднаш, се удираш во луѓето и избувнуваат тепачки.
Оти луѓето сакаат да се во редот што се движи побрзо. Не.
Бираш ред, остануваш во својот ред. Така функционира.
Не се согласувам и мислам дека не треба да е во овој документ.
Не ти се допаѓа тоа, Хенкок? Зашто не мора да чекаш во ред.
Твоите слуги го прават тоа за тебе. Имам слуги.
Се однесувам праведно кон нив? Сакам да мислам така.
Го штедам ли камшикот? Не баш. Забавно е, забавно е да се камшикува.
Ги удираш, ги удираш, ги удираш.
Слушаш мало квичење и потоа застануваш.
“Мажите треба да се воздржат од тоа да се ладат на јавно место“?
Дали некој навистина сака да го види ова?
Ова е нешто што сакате да се видат мажи како прават? Ова движење?
Г. Адамс, ве прашувам, сакате син ви да се лади?
Како што мислев. Не сака неговиот син да се лади.
Не сакам мојот син да се лади.
Не мислам дека некој од вас сака синовите да ви се ладат.
Кој е со мене? Да или не?
Не!
Еве уште едно што не треба да влезе.
“Нелегално е да му кажеш некому за твојот сон.
Без разлика колку интересно може да му изгледа на сонувачот,
другите немаат интерес слушајќи за тоа“.
Господа, нашиот животен век е 38 години на земјава
и ќе го потрошиме за залудно слушање туѓи соништа?
Не мислам така.
Јас сум 70 години на земјава, фраерче. -Седумдесет?
Очигледно, практикување кунилингус со Французинки го одржува човек млад.
Вие, господине, ја откривте фонтаната на младоста.
Моите честитки до вас.
Треба да има национална забрана за здравици?
Нема бакшиш?
“Ако почнете нова здравствена рутина, чувајте ја за себе“?
“Ако ја посетите Англија, немојте да се вратите со англиски акцент.“
“Нелегално е да се галиш по брада“?
Тоа треба да биде во документот.
Еве вистина која ја сметам очигледна сама по себе.
Вие, господине, сте имбецил.
Господа, господа, што правиме?
Ова се едвај поплаки.
Тие се ситни поплаки,
и немаат врска со декларација за независност
од Англија и тиранија!
Точно така. -Точно така.
Ова не е само декларација на независноста!
Ова е декларација за здрав разум!
За 250 години,
нашите потомци ќе ни бидат благодарни за одличната работа
правејќи ги нивните животи неизмерно подобри.
Господа, дали сте со мене? Да или не?
Не!
Илјадапати не.
Г. Ливингстон, ви благодарам многу за целиот ваш труд.
Но мислам дека ништо од ова не влегува во нашата декларација.
Џеферсон, сакаш да пробаш? -Да, ќе го направам тоа.
Нема да користам ништо од ова,
особено “без аплауз со музиката и очекувајќи и другите да се приклучат“.
Маршали, испратете го надвор.
Тоа нема да биде потребно зашто не сакам да живеам во земја
каде што луѓето делат чадори,
длабоко вдишуваат надвор,
менуваат редови сакале-нејќеле,
се ладат, си ги галат брадите,
споделуваат соништа и десерти.
Среќна Нова Година, кретени!
На 7 март 1876 година,
Александар Греам Бел успешно доби патент
за уред што го нарече телефон.
Неколку дена подоцна, пред јавноста,
тој го направи првиот телефонски повик до неговиот асистент, Томас Вотсон.
Првиот телефонски повик беше славен ден за американските иновации.
За жал, не толку за Бел.
Добар ден, дами и господа.
Во име на мојата сопруга Мејбл, ви посакувам добредојде во нашиот дом.
Благодарам што дојдовте.
Она што ќе го видите никогаш не било видено претходно во човековата историја.
Ви го претставувам...
телефонот.
Мојот асистент, Вотсон, е во друга зграда,
надвор од вид и звук.
Но со овој уред,
ќе можам да комуницирам со него
како да стои веднаш до мене.
Ќе го земам телефонот од моја страна и ќе ѕвони на неговата.
Каков вид ѕвонење?
Нормално. Тоа е само ѕвонење. Ѕвонење е.
Тоа е типично ѕвонење.
Можеби да има мени со ѕвонење од кои луѓето би можеле да изберат.
Да. Јас сакам мојот да звучи како ѕвонче на врата.
Би сакал мојот да звучи како кловновски рог.
Или можеби велосипедско ѕвонење.
О, сите се прекрасни идеи, но тешко дека тоа е поентата.
Поентата е, ќе можам да комуницирам со некој што е на километри оддалечен.
Што ако сум на рецитал на пијано, да речеме, и не сакам да ѕвони?
Само да вибрира како еврејска харфа во џеб.
Да.
О, тоа е фасцинантна идеја.
А, што ако можеше да испратиш кратко...
Што ако измислите свој? Одете и измислете свој.
Тоа не е ова.
Сакате нешто што вибрира? Одете! Одете измислете го.
Сето ова е глупост!
Дали некој има нешто друго да додаде?
Дали се достапни бои? -Или може да свири како песна?
Завршивте? Сакате да видите демонстрација?
Да. -Не знаеме зошто трае толку долго.
Дали би можеле да излезете, ве молам?
Јас? -Вие. Да, вие.
Вие! Излезете! -Ви благодарам. Прекрасна забава.
Ви благодарам многу. -Надвор!
Која е таа, по ѓаволите?! -Немам поим.
Што прави таа тука?! Ја мразам!
Сега дури и не ми се прави тоа. -О, ве молам.
Дури и не сакам да го правам тоа. -Сакате да го направите тоа.
Работевте на тоа дење и ноќе со месеци и месеци.
Извинете. Само што смислив нешто што би било забавно...
Замолчи! Сакате да го видите ова или не? -Да. Многу.
Да. -Навистина?
Ова не изгледа како да сакате. -Сите.
Се чини дека не сакате.
Се чини само сакате да се слушнете себеси како зборувате.
Тоа ли сакате? За тоа ли дојдовте тука?
Не.
Бестрага! -Драга.
Проклети кретени.
Господине Вотсон, ме слушате ли?
Навистина те слушам, Александар.
Тој може да ме чуе! Тој може да ме чуе!
Вотсон!
Ова е чекор напред во науката и комуникацијата.
Не можев да го направам тоа без твојата силна помош.
Време е за прослава.
Навистина.
Значи...
Што правиш?
Не многу.
Седам на стол.
Да, да. Да, и јас. И јас. Јас сум на стол.
Па...
Во ред. Во ред.
Александар, се сеќаваш кога отидовме на таа научна конвенција?
Каде беше тоа? - Кливленд.
Бевме во тој хотел.
Ги памтиш сите живи огради, топијарната работа што беше направена?
Тој пејзажист беше неверојатен. - Да, тоа...
Имаше слонови и фоки и таму беше жирафата.
И мислам дека користеле дрво за вратот на жирафата,
што мислам дека не е фер.
Мислам дека кога правиш топијарна работа, треба да бидеш пурист.
Користи само жива ограда. -Да. Во ред. Во ред.
И градините! Градините беа прекрасни.
Набра лилјани, што мислев дека не е правилно.
Да. Во ред. Во ред.
Но ти не береш цвеќиња... -Во ред.
...од туѓа градина. -Добри сме.
Морам да прекинам, но...
О, знаеш што сакав да ти кажам?
Да, во ред. Вотсон. Имам луѓе тука, морам да прекинам.
Братучед ми ми прати писмо. -Боже мој.
Тој се сретна со некои луѓе со презиме Греам, но со две М.
Го ставив писмото настрана.
Никогаш не се пишува со две М, нели?
Вотсон, замолчи. -Не! Зошто би...
Тоа е шапка на шапка. -Замолчи!
Во ред, имаат две М!
Да, но види... -Имам луѓе тука.
Ти само... -Морам да го исклучам телефонот!
Користиш две М ако треба да кажеш “ммм“ вкусно.
Познаваш некој Греам што се пишува со две М?
Не знам никакви Греамови! Не познавам ниеден Греам со едно М!
Не познавам ниеден Греамс со две М!
Не познавам ниеден Греам со три М!
Мислам дека сме прекинати.
Се сеќаваш на пајките и малите пајчиња што ги следеа?
Но тоа беше симпатично. Ми текна кога тргнавме...
ВОЈНА
Првата светска војна почна во 1914 година
и ги соочи централните сили, Германија, Австро-Унгарија,
Бугарија и Отоманската империја,
против сојузничките сили, Франција, Русија, Италија, Велика Британија,
Романија, Канада и Јапонија.
САД им се придружија на сојузниците во 1917 година
откако Германија потопи многу американски бродови,
вклучувајќи го и луксузниот крузер Луситанија,
кој носеше стотици американски патници.
Ништо не ги опфаќа ужасите од оваа војна повеќе од рововска војна,
со своите невидени нивоа на уништување и крвопролевање.
До крајот на војната, повеќе од 16 милиони луѓе беа мртви.
Толку многу војници храбро се бореа и умреа за својата татковина.
Секако, имаше исклучоци.
Не можам да го направам ова. Веќе изгубив толку многу пријатели.
Добра вест е дека нема да се грижиш за одржување контакт.
Еј, ако не успеам да се вратам, треба да ми направиш голема услуга.
Може да го доставиш писмово на мојата девојка Грета?
Јас?
Имам уште неколку реда да допишам.
Многу сум поласкан. Многу убаво од тебе да мислиш на мене во тој поглед.
Ама го имаш погрешниот човек. Јас сум... многу сум неодговорен.
Везден губам работи.
Еден ден ги барав наоколу моите очила
и ми биле на главава цел ден.
Барав со часови и часови. -Доаѓаат!
Мора да си ти. Те молам.
Можам да го пратам по пошта? -Не. Треба лично да го доставиш.
Кај живее таа? -Албакерки.
Албакерки? Ме зезаш?
Фала, Дејвид. ќе одам да го завршам.
Еј. Албакерки?
Зошто не го земеш Воџоковски? Тој живее во Санта Фе. Воџо!
Некој го видел Воџо? -Не, жал ми е.
Не. Само реков, едвај чекам да се вратам дома кај мојата Дејзи.
Тоа е она што ме чека.
Што значи тој шум? -Да. Да. Добра е.
Мислиш дека не е убава? -Добра е. Да.
Добра е? - Да, ако ти се бендисува.
Ти се бендисува? Ете. -Да, да.
Добро. Но не мислиш дека е убава? -Добро.
Ќе ја водам на кино ако плати. Ако не плати...
Не сум баш сигурен. Не знам. Не е мој тип.
Точно? Сите имаме типови.
Таа е твој тип. -Да. Кој е твојот тип?
Да. Да.
Уште звуци. Зошто се? -Некогаш звуците можат да бидат многу експресивни.
Колку е тешко само да се рече да?
Велам: “Дали е убава?“ Ти велиш да и продолжуваме.
Да, да. Знаеш, ме збуни со искреноста.
Да дојдеше кај мене пред десет минути
и речеше, за 10 минути ќе ти покажам слика од мојата девојка,
можев да смислам лага што би те направила многу среќен.
Значи, јас сум крив?
Што значат звуците? -Најверојатно е така.
Во ред, луѓе.
Време е. -Тоа е наредникот.
Ми треба да ги кажете молитвите и спремете се за полнење.
На моја команда, ќе одите преку врвот во ничија земја.
Ќе спринтирате низ град од куршуми.
Потоа ќе стигнете до Швабите и ќе ги извадите од памет тие гадови.
О, ќе се извадиме од памет. Јас ќе се извадам.
Може да добијам тоа?
Полудуваме!
Спремни сте да му се нафрлите на Кајзерот?
О, ла, ла, ла!
Спремни! Одиме по Кајзерот!
Наполни!
Горе и над. Преку врвот! Ајде, луѓе! Ајде да одиме!
По тебе. Продолжи. По тебе.
Ајде, Дејвид, качи се горе! Ајде, продолжи!
Мамо.
Војник Дејвид! Мрдни се!
Ајде, луѓе! Ајде да одиме!
Продолжи да се движиш!
Војнику Волас, престани да си играш со себе и мрдни!
Да, господине. -Само секунда, нареднику.
Во ред.
Жив сум!
Боже мој! Жив сум!
О, фала ти боже! -Што се случи?
Што се случи? - Ме застрелаа. Ме застрелаа.
Каде? Не гледам дупка од куршум никаде.
Куршумот сигурно поминал низ мене.
Тоа е чудо. -Ќе викнам болничар.
Болничар? Не, не, не. Не вознемирувај го болничарот.
Има екстремитети за сечење. Има многу работа.
Без никакви медицински лица.
Изгледаш сосема добро.
Знаеш што мора да се случило?
Мислам дека куршум ми просвири покрај главата.
Да.
И ја изгубив свеста.
Изгледаш многу, многу здраво. Прибрано.
Бев мртов. Верував дека сум мртов.
Но нема куршум? Но мртов. -Не.
Мислев дека е задгробен живот.
Уште си заробен во сопствената глава во задгробниот живот.
Сè уште си сам, личност која всушност не ја сакаш толку многу.
Значи, задгробниот живот не е бонус.
Постои задгробен живот, но не и бонус што би го сакал.
Може да предложам поинаква теорија? -Секако.
Мислам дека се преправаше оти те застрелаа
и потоа легна додека пукаа врз нас останатите.
Тоа е без сомнение најнавредливо,
одвратно нешто што некој некогаш ми го кажал во животот.
Како се осмелуваш? Како се осмелуваш?
О, во ред. Мислам дека разбирам.
Ова е за тоа што реков за Дејзи, нели?
Да. Сигурно.
Навистина размислував за тоа,
и повторно ја проценував целата ситуација,
и мојата проценка беше толку погрешна.
Јас дури и не знам за што зборував. Таа е убавица.
Сфаќаш колку си среќен?
Не само што би ја однел во кино и би платил за неа,
би ја водел на вечера и би платил за неа.
Би купил шампањ и би ја испратил до нејзината врата.
И ако ме покани внатре, подобро верувај...
би влегол со трчање. -Не. Премногу далеку.
Тоа е премногу далеку.
Дали постои начин да се направи копија
на таква слика? -Не.
Не се преправаше дека те застрелаа
па легна на земја како бебе?
Ама ајде, човече. Ќе нападнам во секое време.
Навистина? -Сакам војна.
Го сакаш ова? -Ова за мене, ова е живеење.
Ова е живеење. -Точно.
Се осеќам жив. -Знаеш што? Ова е совршено.
Волонтирај да го водиш следниот напад.
Јас сум иницијатор, а не лидер. -Еј, нареднику!
Што по ѓаволите? -Дејвид сака да ја води акцијата.
Не сум рекол... Не сум лидер. -Извонредно.
Јас не сум лидер. -Не мислев дека имаш смелост.
Не сум... Немам. -Изгледа имаш.
Не, ама немам. Тој само така кажува.
Покажи ни ги јајцата. Ајде. -Не, јас... Што?!
Дали си луд? - Ајде сега.
Не можам да водам акција.
Пред сè, куцам и имам многу несигурни црева.
Војнику Дејвид, се чини дека те потценив.
Еве. Ќе нè водиш во битка.
Што? Јас? -Точно така.
Не можам да носам знаме. Се прејадов за појадок.
Глупости. -Што?
Ти си знаменосецот на полкот.
Да го носам знамето? -Точно така.
Тоа е како да носиш транспарент “пукај во мене“. -Чест е.
Не ми требаат почести. Скромен човек сум.
Земи го знамето. -Не, не. Земи го ти.
Земи го ти! -Не, не.
Наредникот сака да погледнам. -Во ред.
Гаду! Земи го знамево или ќе ти го пикнам стапов во задникот.
Во ред.
Го застрелаа Волас!
Лично.
ГРЕТА БЕЈКЕР АЛБАКЕРКИ, НМ
На 1 декември 1955 г. Роза Паркс се враќала дома со автобус
во Монтгомери, Алабама
кога одби да го отстапи своето место на белец
прекршувајќи ја градската политика “Црнците назад“,
каде предниот дел од автобусот беше резервиран само за белци.
Но Роза не сакаше да се помрдне.
Беше уапсена, а нејзините постапки ја инспирираа црната заедница
да се организира бојкотот на автобусите во Монтгомери,
предводен од младиот Мартин Лутер Кинг Јуниор.
Траеше повеќе од една година
сè додека Врховниот суд на САД не пресуди
дека сегрегацијата во автобусите е неуставна.
Она што Роза направи во тој автобус ја направи национално признат симбол
на достоинство и сила во борбата за искоренување на расната сегрегација.
Но тоа е малку познат факт дека го пробала ова еднаш претходно.
МОНТГОМЕРИ, АЛАБАМА 1955
КЛИВЛЕНД АВЕНИЈА
Тргни се.
Извини.
Возачу!
Оди одзади! -Не.
Реков да одиш на задниот дел од автобусот.
А јас реков не.
Ќе мора да барам да те уапсат.
Па, ајде направи го тоа. -Во ред, тогаш.
Сериозно? Нема да го правиме ова, во ред? Многу ми е удобно овде.
Ако таа стане, тоа значи дека и јас мора да станам, а тој ќе се протне.
Може и ќе сака место до преминот. Може ќе се скараме.
Глупости. Таа ќе седи тука. Одете одзади. Ајде. Тргнете.
И ти. Ти, само вози! Ајде.
Да, ти. Само напред.
Тоа беше многу љубезно.
Требаше да се каже. -Амин.
Кај си тргнала?
На пазар.
Баеги ќе пазариш. Доста ќе пазариш, нели?
Доста пазарење? -Не.
Што ќе земеш? -Зеленчук. Некоја праска.
Како се викаш? -Роза.
Јас сум Мареј. -Мило ми е.
Мило ми е, Роза. Знаеш, имав тетка Роза.
Прекрасна жена. И морам да кажам, беше доста заводлива.
Имаше непристојно чувство за хумор.
Може да видиш како тоа е искра за имагинацијата на 12-годишно момче.
За твојата сопствена тетка? -Да.
Се омажи во семејството?
О, не. Сестра на мајка ми.
Ќе ми направиш услуга? Сакам да го соблечам џемперов.
Ќе ми го повлечеш ракавов?
Господине, тоа е... Се потите малку.
Благодарам. -Добро. О, така е подобро.
Благодарам. Дозволи ми да ти го поставам ова прашање.
Ти си во нечија куќа и грбот многу те чеша.
Ако видиш чешач за грб, би го користела?
Или би го триел од ќошот и ќе пробаш, знаеш...
Да го земеш сама?
Не, не би го користела.
Тоа е како да користиш туѓа четка за заби. -Не се согласувам, Роза.
Грбот не е уста.
А ова? Ако немаше чешач, знаеш што би направил јас?
Ќе одев во кујната, ќе земев виљушка, ќе влезев во бањата.
Не. -И ќе си го исчешав грбот.
Исусе. -Ќе ја измиев виљушката и ќе ја вратев.
И, Роза, нема поголемо чувство на светот
отколку да го чешаш грбот со виљушка.
Ете ти. Проблемот е решен.
Имаш нешто за читање? -Не.
Изгледа треба да носам нешто да читам во автобус, нели?
Наместо само да седам и гледам наоколу како идиот. Сакам да читам.
Сам живееш? -Знаеш, Роза, да.
Имам многу растенија.
Повеќето од нив се суви, затоа што ги игнорирам.
И имам папагал кој го изговара моето име. Мареј! Мареј! Мареј!
Како е Мареј?
Ти се допаѓа звукот на сопствениот глас? -Многу.
Еј, Роза. Кој е Пол Банјан? Го сакаме или не?
Знам дека беше голем човек.
Луѓето ми велат не може да ги јадеш сите делови од јастог.
Но јас сметам дека не е вистина. -Што?
Никогаш не гледаш пита како се лади на прозорец како во филмовите.
И верувај ми, сум гледал во многу прозорци.
Зошто гледаш по прозорци? За пита?
Гледаше Драгнет синоќа?
Знаев кој го направи тоа од првата минута.
Може да ти поставам едно прашање? -Исусе.
Ако те ограбат,
повеќе би сакала да е црнец или белец кој те ограбил?
Добро прашање. Нели? Многу интересно. Размисли.
Социолошките аспекти на тоа.
Зошто би сакала да помислам дека ќе бидам ограбена?
Знам, но ако мораше. Интересно...
Зошто размислуваш за тоа? -Сега така ми текна.
Дали се молиш? -Мислам дека е губење време, вистина.
Треба да се молиме за твоите мисли.
Да се молиме за моите мисли? -Да.
Можеби ќе ти донесе мир и тишина.
Чувствуваш дека ми треба мир? -Да.
Што ти остава таков впечаток? -Скоро сè.
Добро. -Ајде. Ќе ги затвориме очите.
Ги затворам очите. -Затвори ги очите.
Очите ми се затворени. -О, Оче божји,
денес се молиме за г. Мареј.
Господи, прати го Твојот дух и заштити го. Дај му спокојство, боже.
Да. -Замолчи ги неговите мисли.
А сега, Мареј, дали би сакал да споделиш нешто со господ?
Да. Да, секако. -Да. Ти преземи.
Знаеш, Господи, мора да бидеш свесен
дека сум немал секс околу осум години, па...
О, Исусе. -Ти го знаеш тоа.
Па можеби би можел да ми помогнеш малку.
Прати некого накај мене. Знаеш, не сум специфичен.
Може да има малку прекумерна тежина. Не праќај ми слон, секако.
Но разумно прекумерна тежина е во ред, Не ми е гајле.
Можеби дури и црвенокоса би било убаво.
Знаеш, јас не... Да, црвенокоса.
Еј, Роза? Каде одиш? -Во задниот дел од автобусот.
Но ти продолжи да се молиш, Мареј. Ајде, пуштете ме.
Како и да е, како што реков, црвенокоса. Тоа би било спектакуларно.
Навистина. Сепак, да нема премногу пеги.
Превод: Милка Ристовска
Превод: Milka Ristovska