Η φετινή 4η Ιουλίου σηματοδοτεί τα 250ά γενέθλια της Αμερικής.
Για να τιμήσουμε αυτήν τη στιγμή, θα ρίξουμε μια ματιά
σε γεγονότα, ανθρώπους και ιδέες
που βοήθησαν στη διαμόρφωση και τη διατήρηση της αυτοκυβέρνησης.
Οι Πατέρες του Έθνους συνέταξαν ένα σύνταγμα
για να διασφαλιστεί το κράτος δικαίου και τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Μαζί ίδρυσαν ένα νέο έθνος,
όπου την εξουσία δεν είχε ένας μονάρχης, αλλά οι απλοί πολίτες.
"Θεωρούμε αυτές τις αλήθειες αυτονόητες", έγραψαν.
"Ότι όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι".
Ήταν μια ριζοσπαστική ιδέα ή ακόμα και επαναστατική.
Αλλά αυτό που πραγματικά κάνει την Αμερική μοναδική
είναι το γεγονός ότι πάντα ήμασταν σε συνεχή εξέλιξη.
Δεν είμαστε τέλειοι.
Μπορεί να είμαστε οξύθυμοι, μικροπρεπείς, εγωιστές, φτηνοί.
Και κάποιοι από εμάς, πάντα θα βρίσκουν κάτι να παραπονεθούν.
Αλλά ως Αμερικανοί, πάντα βρίσκαμε τρόπο να ξεπερνάμε τους αρνητικούς,
αυτούς τους δυσάρεστους ανθρώπους που στέκονταν στον δρόμο της προόδου,
αυτούς τους μίζερους, ανυπόφορους... Είπα μικροπρεπείς;
-Άθλιους... -Δεν είναι στο σενάριο αυτά!
Τον χειμώνα του 1775, το Ηπειρωτικό Κογκρέσο συνειδητοποίησε
ότι η ανεξαρτησία από τη Βρετανία ήταν η μοναδική λύση.
Ανατέθηκε σε μία πενταμελή επιτροπή
να συντάξει μια ανακοίνωση εξηγώντας τους λόγους
της απόρριψης της μοναρχίας, μια διακήρυξη της ανεξαρτησίας.
Αυτοί ήταν ο Τζον Άνταμς, ο Τόμας Τζέφερσον
ο Μπέντζαμιν Φράνκλιν, ο Ρότζερ Σέρμαν και ο Ρόμπερτ Λίβινγκστον.
Είναι γνωστό ότι ο Τόμας Τζέφερσον έγραψε το πρώτο προσχέδιο,
αλλά στην ουσία, ο Ρόμπερτ Λίβινγκστον έσυρε πρώτος τον χορό.
Και κάποιοι λένε ότι ήταν φτιαγμένος όταν το έγραψε.
Κύριοι του Ηπειρωτικού Κογκρέσου,
έχουμε επιτέλους το πρώτο προσχέδιο της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας,
γραμμένο από τον αξιοσέβαστο συνάδελφό μας, Ρόμπερτ Λίβινγκστον.
Εύγε.
-Εύγε. -Δεν μου πήρε και πολύ.
Χρησιμοποίησα μόνο δύο πένες. Δύο πένες.
-Είμαστε ευγνώμονες. -Σταμάτα!
Αλλά συμφωνήσαμε να έχουμε μόνο 27 διαμαρτυρίες.
Αλλά, ξαφνικά, πρόσθεσες πολλές περισσότερες.
Συμφωνώ. Υπάρχουν πολλές και είναι πολύ περίεργες.
Κύριε Τζέφερσον, δεν νομίζω ότι θέλουμε να περιορίσουμε τον Ρέμπραντ
ως προς τα πόσα χρώματα θα έχουν οι πίνακές του.
Έτσι δεν είναι;
Έχουμε, όμως, μερικές ερωτήσεις σχετικά με κάποια πράγματα που έγραψες.
Όπως, "Αν κάποιος σε καλέσει σε δείπνο,
έχεις νόμιμο δικαίωμα ως Αμερικανός πολίτης να ρωτήσεις:
'Ποιος θα έρθει στο δείπνο;', πριν δεχτείς την πρόσκληση".
Δεν θέλετε να ξέρετε δίπλα σε ποιον θα περάσετε τη βραδιά σας;
Με κάλεσαν για δείπνο στου Μάντισον τις προάλλες.
Ο Αλεξάντερ Χάμιλτον καθόταν στο ίδιο τραπέζι.
Είχα την ευκαιρία να μιλήσω στον Χάμιλτον; Όχι.
Γιατί καθόμουν δίπλα στον θείο του Μάντισον,
έναν καπνοκαλλιεργητή από τη Βιρτζίνια!
Ήταν σκέτο χάσιμο χρόνου.
Κι έκανα και δύο ώρες να φτάσω με την άμαξα.
Γιατί να βγω από το σπίτι; Θες δύο ώρες να πας οπουδήποτε.
Μακάρι να μπορούσα να το γράψω αυτό.
Ρόμπερτ, θες να γράψεις στη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας
ότι είναι παράνομο να μοιράζεσαι μια ομπρέλα.
Αν βρέχει, φέρε δική σου ομπρέλα. Μην εκμεταλλεύεσαι κάποιου άλλου.
Κι αν το κάτοχος της ομπρέλας προσφερθεί να τη μοιραστεί;
Τότε σημαίνει ότι το κάνει από ευγένεια.
Δεν θέλει να τη μοιραστεί. Δεν είναι σωστό.
Ξέχασες την ομπρέλα σου; Κρίμα! Κρίμα!
Γίνε μούσκεμα! Αποδέξου το!
Μη βραχεί άλλος για χάρη σου επειδή ξέχασες να φέρεις δική σου.
Κύριε, μετά τις 7 Ιανουαρίου, είναι παράνομο να εύχεσαι Καλή Χρονιά;
Ακριβώς, Άνταμς.
Ακόμα κι αν τον βλέπεις για πρώτη φορά μετά την αλλαγή χρονιάς;
Σωστά, Φράνκλιν, ακόμα κι αν τον βλέπεις πρώτη φορά.
Αυτά τα "Καλή Χρονιά" συνεχίζονται ασταμάτητα.
Στις 20 Ιανουαρίου. "Χρόνια πολλά". Στις 25 Ιανουαρίου.
"Χρόνια πολλά". Στις 31 Ιανουαρίου. Πότε σταματά;
Γιατί είναι εδώ μέσα αυτό; "Είναι παράνομο να παίρνεις βαθιές ανάσες έξω".
Θα έπρεπε. Θες να βλέπεις κόσμο να κάνει...
Τι όμορφη μέρα.
Κι άλλο διαμαντάκι. "Δεν μοιραζόμαστε τα γλυκά. Αν θες γλυκό, παράγγειλε.
Τέρμα οι μοιρασιές".
Δεν είμαστε ζώα, κ. Φράνκλιν, να τρώμε από την σκάφη.
Έχουμε τα πιρούνια μας.
Και τσιμπάμε, βάζουμε τα πιρούνια στο στόμα
και τα ξαναβάζουμε στην πίτα ενώ ήταν στο στόμα μας.
Κύριε Φράνκλιν, είναι ανθυγιεινό.
Καμιά φορά δεν θέλω ολόκληρο κομμάτι πίτα.
Θέλω μόνο μια μπουκιά.
Πάρε τη δική σου πίτα, Φράνκλιν!
Αν μπεις σε μια ουρά, πρέπει να μείνεις σ' αυτήν;
Φυσικά και πρέπει να μείνεις. Αλλιώς επικρατεί χάος.
Αυτή η ουρά κινείται πιο γρήγορα. Θα πάω εκεί.
Όχι. Θέλω να πάω εκεί.
Και ξαφνικά, σκοντάφτεις πάνω σε κόσμο και ξεσπάνε καβγάδες.
Όλα αυτά επειδή θες να πας στην ουρά που κινείται πιο γρήγορα. Όχι.
Επιλέγεις μια ουρά και μένεις σ' αυτήν. Έτσι πάει.
Διαφωνώ μ' αυτό και δεν θεωρώ ότι πρέπει να γραφτεί εδώ.
Δεν σ' αρέσει, Χάνκοκ; Επειδή δεν περιμένεις ποτέ στην ουρά.
Το κάνουν οι υπηρέτες σου. Έχω υπηρέτες.
Τους συμπεριφέρομαι δίκαια; Έτσι πιστεύω.
Κρατάω πίσω το μαστίγιό μου; Όχι πάντα. Είναι διασκεδαστικό το μαστίγωμα.
Τους χτυπάς, τους χτυπάς.
Ακούς ένα κλαψούρισμα και σταματάς.
"Οι άντρες απαγορεύεται να χρησιμοποιούν βεντάλια δημοσίως";
Θέλει κανείς να το βλέπει αυτό;
Είναι κάτι που θες να βλέπεις έναν άντρα να κάνει; Αυτήν την κίνηση;
Κύριε Άνταμς, θες να χρησιμοποιεί βεντάλια ο γιος σου;
Ακριβώς. Δεν θέλει να βλέπει τον γιο του με βεντάλια.
Ούτε εγώ τον δικό μου.
Κανείς από εσάς δεν θέλει να βλέπει τον γιο του με βεντάλια.
Ποιος είναι μαζί μου; Ναι ή όχι;
Όχι!
Και κάτι άλλο που δεν πρέπει να μπει.
"Είναι παράνομο να λες σε κάποιον τι όνειρο είδες.
Όσο ενδιαφέρον κι αν φαίνεται σ' αυτόν που το είδε,
οι άλλοι δεν έχουν καμία όρεξη να ακούσουν γι' αυτό."
Κύριοι, το προσδόκιμο ζωής είναι τα 38 έτη
και θα τα χαραμίσουμε ακούγοντας για τα όνειρα άλλων;
Δεν νομίζω.
-Είμαι 70 ετών, ανόητε. -Εβδομήντα;
Μάλλον ο στοματικός έρωτας σε Γαλλιδούλες κρατά κάποιον νέο.
Εσύ, κύριε, έχεις ανακαλύψει την πηγή της νεότητας.
Τα συγχαρητήριά μου.
Πρέπει να υπάρξει εθνική απαγόρευση στις προπόσεις;
Όχι φιλοδωρήματα;
"Αν ξεκινήσεις διατροφή, κράτα το για τον εαυτό σου";
Αν πας στην Αγγλία, μην επιστρέφεις ξαφνικά με αγγλική προφορά."
"Είναι παράνομο να χαϊδεύεις το μούσι σου";
Αυτό πρέπει να γραφτεί.
Ορίστε μια αλήθεια που θεωρώ αυτονόητη.
Εσύ, κύριε, είσαι ηλίθιος.
Κύριοι, κύριοι, τι κάνουμε;
Αυτά μετά βίας θεωρούνται διαμαρτυρίες.
Είναι μικροπρεπή παράπονα
και δεν έχουν καμία σχέση με τη διακήρυξη της ανεξαρτησίας
από την Αγγλία και την τυραννία.
-Σωστά. -Σωστά.
Δεν είναι μια απλή διακήρυξη ανεξαρτησίας!
Είναι μια διακήρυξη κοινής λογικής!
Σε 250 χρόνια,
οι απόγονοί μας θα μας ευχαριστούν για τη σπουδαία δουλειά
που κάναμε εδώ, κάνοντας τις ζωές τους ασύγκριτα καλύτερες.
Κύριοι, είστε μαζί μου; Ναι ή όχι;
Όχι!
Χίλιες φορές όχι.
Κύριε Λίβινγκστον, σε ευχαριστούμε για τη σκληρή σου δουλειά.
Αλλά δεν νομίζω ότι αυτά θα μπουν στη διακήρυξή μας.
-Τζέφερσον, θες να δοκιμάσεις; -Ναι, θα το κάνω εγώ.
Δεν θα χρησιμοποιήσω κανένα από αυτά,
ειδικά το "Δεν χειροκροτούμε όταν παίζει μουσική με σκοπό να το κάνουν κι άλλοι".
Φρουροί, βγάλτε τον έξω.
Δεν θα χρειαστεί, γιατί δεν θέλω να ζω σε μια χώρα
όπου οι άνθρωποι μοιράζονται ομπρέλες,
παίρνουν βαθιές ανάσες έξω,
αλλάζουν συνεχώς ουρά,
κάνουν αέρα με βεντάλια, χαϊδεύουν τα μούσια τους
και μοιράζονται όνειρα και γλυκά.
Καλή Χρονιά, κόπανοι!
Στις 7 Μαρτίου του 1876,
ο Αλεξάντερ Γκράχαμ Μπελ καθιέρωσε την ευρεσιτεχνία
για μια συσκευή που αποκαλούσε "το τηλέφωνο".
Λίγες μέρες μετά, μπροστά σε κοινό,
έκανε το πρώτο τηλεφώνημα στον βοηθό του, Τόμας Γουότσον.
Το πρώτο τηλεφώνημα ήταν μια σπουδαία μέρα για την αμερικανική καινοτομία.
Αλλά όχι τόσο σπουδαία για τον Μπελ.
Καλησπέρα, κυρίες και κύριοι.
Εκ μέρους της συζύγου μου, Μέιμπελ, σας καλωσορίζω στο σπίτι μας.
Ευχαριστώ που ήρθατε.
Πρόκειται να δείτε κάτι για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας.
Σας παρουσιάζω...
το τηλέφωνο.
Ο βοηθός μου, Γουότσον, βρίσκεται σε άλλο κτήριο,
εκτός οπτικού κι ακουστικού πεδίου.
Αλλά μ' αυτήν τη συσκευή,
θα μπορέσω να επικοινωνήσω μαζί του
σαν να στεκόταν ακριβώς δίπλα μου.
Θα σηκώσω το δικό μου τηλέφωνο και θα χτυπήσει το δικό του.
Πώς θα χτυπήσει;
Θα κουδουνίσει. Ένα απλό κουδούνισμα.
Ένα συνηθισμένο κουδούνισμα.
Θα μπορούσε να υπάρχει μια λίστα κουδουνισμάτων για να διαλέξεις.
Ναι. Θα ήθελα το δικό μου να χτυπά σαν κουδούνι πόρτας.
Θα ήθελα το δικό μου να χτυπά σαν κλάξον.
Ή ίσως σαν κουδούνι ποδηλάτου.
Όλες υπέροχες ιδέες, αλλά χάνετε το νόημα.
Το θέμα είναι ότι θα επικοινωνήσω με κάποιον που βρίσκεται μίλια μακριά.
Κι αν είμαι σε ρεσιτάλ πιάνου και δεν θέλω να χτυπήσει;
Μπορεί να δονείται σαν άρπα στόματος στην τσέπη σου;
Ναι.
Αυτή είναι μια πολύ εντυπωσιακή ιδέα.
Θα μπορείς να στείλεις μικρά...
Γιατί δεν εφευρίσκετε το δικό σας; Τραβάτε να εφεύρετε το δικό σας.
Αυτό είναι κάτι άλλο.
Θέλετε κάτι που να δονείται; Τραβάτε να το εφεύρετε.
Αυτά είναι ανοησίες!
Θα ήθελε κανείς να προσθέσει κάτι άλλο;
-Βγαίνει σε διάφορα χρώματα; -Ή θα μπορούσε να παίξει ένα τραγούδι;
Τελειώσατε;
Ναι, ναι. Δεν ξέρουμε γιατί αργεί τόσο.
Μπορείς να βγεις έξω, παρακαλώ;
-Εγώ; -Εσύ. Ναι, εσύ.
-Εσύ, εσύ. Έξω! -Ευχαριστώ. Υπέροχο πάρτι.
-Ευχαριστώ πολύ. -Έξω!
-Ποια είναι αυτή; -Δεν έχω ιδέα.
Τι γυρεύει εδώ; Τη μισώ!
-Δεν έχω όρεξη να το κάνω πια. -Σε παρακαλώ.
-Δεν θέλω καν να το κάνω. -Ναι, θες να το κάνεις.
Δούλευες πάνω σ' αυτό μέρα-νύχτα για μήνες.
Συγγνώμη. Σκέφτηκα κάτι ακόμα που θα ήταν πολύ ωραίο...
-Σκάσε! Θέλετε να το δείτε ή όχι; -Ναι. Πολύ.
-Ναι. -Αλήθεια;
-Δεν φαίνεται να θέλετε. -Όλοι μας.
Δεν φαίνεται να θέλετε.
Φαίνεται πως θέλετε μόνο να ακούτε τους εαυτούς σας να μιλάνε.
Αυτό θέλετε; Γι' αυτό ήρθατε εδώ;
Όχι.
-Να πάρει! -Αγάπη μου.
Παλιομαλάκες.
Κύριε Γουότσον, με ακούς;
Σε ακούω, Αλεξάντερ.
Με ακούσει! Με ακούει!
Γουότσον!
Αυτό είναι ένα μεγάλο βήμα στην επιστήμη και την επικοινωνία.
Δεν θα τα είχα καταφέρει χωρίς την πολύτιμη βοήθειά σου.
Πρέπει να το γιορτάσουμε.
Πράγματι.
Λοιπόν...
Τι κάνεις;
Τίποτα το ιδιαίτερο.
Κάθομαι σε μια καρέκλα.
Ναι, ναι. Κι εγώ. Κι εγώ. Κάθομαι σε μια καρέκλα.
Λοιπόν...
Εντάξει. Εντάξει.
Αλεξάντερ, θυμάσαι που πήγαμε σε εκείνη την επιστημονική έκθεση;
-Πού ήταν; -Στο Κλίβελαντ.
Σε εκείνο το ξενοδοχείο.
Θυμάσαι εκείνους τους περίτεχνους φράχτες από θάμνους;
-Είχαν φοβερό κηπουρό. -Ναι, ήταν...
Υπήρχαν ελέφαντες και φώκιες και μια καμηλοπάρδαλη.
Χρησιμοποίησαν ένα δέντρο για τον λαιμό της καμηλοπάρδαλης,
που δεν ήταν σωστό.
Πιστεύω ότι το καλλιτεχνικό κλάδεμα θέλει αυθεντικότητα.
-Χρησιμοποιείς μόνο τους θάμνους. -Ναι. Εντάξει.
Και οι κήποι! Οι κήποι ήταν πανέμορφοι.
Έκοψες μερικούς κρίνους, που δεν ήταν σωστό.
Ναι. Εντάξει. Εντάξει.
-Αλλά δεν κόβεις λουλούδια... -Εντάξει.
-...από ξένο κήπο. -Τελειώσαμε.
Πρέπει να κλείσω, αλλά...
Ξέρεις τι ήθελα να σου πω;
Εντάξει, Γουότσον, έχω κόσμο εδώ, πρέπει να κλείσω.
-Έλαβα γράμμα από τον ξάδερφό μου. -Θεέ μου.
Γνώρισε κάποιους με επίθετο Γκράχαμμ, αλλά με δύο Μ.
Σταμάτησα να διαβάζω.
Δεν γράφεται ποτέ με δύο Μ, σωστά;
-Γουότσον, σκάσε. -Όχι! Γιατί να...
-Είναι υπερβολή. -Σκάσε!
Εντάξει, έχουν δύο Μ!
Γουότσον, έχω κόσμο εδώ.
Πρέπει να κλείσω το τηλέφωνο!
Μόνο σε λέξεις βάζεις δύο Μ, όπως το "γράμμα".
Ξέρεις κανέναν Γκράχαμ με δύο Μ;
Δεν ξέρω κανέναν Γκράχαμ! Ούτε με ένα Μ!
Ούτε με δύο Μ!
Ούτε με τρία Μ!
Μάλλον κόπηκε η γραμμή.
Θυμάσαι εκείνες τις πάπιες που τις ακολουθούσαν τα παπάκια;
Ήταν αξιολάτρευτα. Το θυμήθηκα μόλις κόπηκε...
ΠΟΛΕΜΟΣ
Ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος ξεκίνησε το 1914
με τις Κεντρικές Δυνάμεις, Γερμανία, Αυστροουγγαρία,
Βουλγαρία και Οθωμανική Αυτοκρατορία
εναντίον των Συμμαχικών Δυνάμεων, Γαλλία, Ρωσία, Ιταλία, Μ. Βρετανία,
Ρουμανία, Καναδά και Ιαπωνία.
Οι ΗΠΑ ενώθηκαν με τους Συμμάχους το 1917,
αφότου η Γερμανία βύθισε πολλά αμερικανικά πλοία,
συμπεριλαμβανομένου του κρουαζιερόπλοιου Lusitania,
που μετέφερε εκατοντάδες Αμερικανούς.
Τίποτα δεν αποδίδει τη φρίκη του πολέμου όσο ο πόλεμος χαρακωμάτων,
με τα πρωτοφανή επίπεδα καταστροφής και μακελειού.
Στο τέλος του πολέμου, είχαν χαθεί πάνω από 16 εκατομμύρια άνθρωποι.
Πολλοί στρατιώτες πολέμησαν γενναία και πέθαναν για την πατρίδα τους.
Φυσικά, υπήρχαν εξαιρέσεις.
Δεν νομίζω ότι μπορώ να το κάνω. Έχω ήδη χάσει πολλούς φίλους.
Το καλό είναι ότι τώρα δεν χρειάζεται κρατήσεις επαφή μαζί τους.
Αν δεν τα καταφέρω, θέλω να μου κάνεις μια μεγάλη χάρη.
Μπορείς να παραδόσεις αυτό το γράμμα στην κοπέλα μου, την Γκρέτα;
Εγώ;
Έχω μερικές γραμμές ακόμα να γράψω.
Με κολακεύεις. Είναι πολύ ευγενικό που έχεις αυτήν την άποψη για μένα.
Αλλά διάλεξες λάθος άνθρωπο. Είμαι πολύ ανεύθυνος.
Χάνω πράγματα διαρκώς.
Μια μέρα έψαχνα τα γυαλιά μου
ενώ τα είχα στο κεφάλι μου.
-Έψαχνα για ώρες. -Καλυφθείτε!
Εσύ πρέπει να το κάνεις. Σε παρακαλώ.
-Μπορώ να το ταχυδρομήσω, έτσι; -Όχι. Θέλω να το παραδώσεις αυτοπροσώπως.
-Πού μένει; -Στο Αλμπουκέρκι.
Στο Αλμπουκέρκι; Αστειεύεσαι;
Ευχαριστώ, Ντέιβιντ. Πάω να γράψω.
Στάσου. Στο Αλμπουκέρκι;
Γιατί δεν το δίνεις στον Γουοτζοκόβσκι; Μένει στο Σάντα Φε. Γουότζο;
-Είδε κανείς τον Γουότζο; -Όχι, λυπάμαι.
Όχι. Απλώς έλεγα ότι ανυπομονώ να γυρίσω πίσω στην Ντέιζι μου.
Κοίτα τι με περιμένει.
-Τι σημαίνει αυτός ο ήχος; -Ναι. Καλή είναι.
-Δεν τη βρίσκεις όμορφη; -Καλή είναι. Ναι.
-"Καλή είναι"; -Ναι, αν σ' αρέσει εσένα.
-Σ' αρέσει; Ορίστε, λοιπόν. -Ναι.
Εντάξει. Αλλά δεν τη βρίσκεις όμορφη;
Θα την πήγαινα σινεμά αν πλήρωνε αυτή. Διαφορετικά...
Δεν είμαι και τόσο σίγουρος. Δεν είναι ο τύπος μου.
-Αλήθεια; -Όλοι έχουμε τον τύπο μας.
-Αυτή είναι ο δικός σου. -Και ο δικός σου;
Ναι. Ναι.
-Κι άλλοι ήχοι. Γιατί; -Ενίοτε οι ήχοι είναι πολύ εκφραστικοί.
Πόσο δύσκολο είναι να πεις "ναι";
Λέω, "Είναι όμορφη;" Λες "ναι" και συνεχίζουμε.
Ναι. Με ξάφνιασες και μου βγήκε η αλήθεια.
Αν ερχόσουν πριν δέκα λεπτά
κι έλεγες, "Σε δέκα λεπτά, θα σου δείξω φωτογραφία της κοπέλας μου",
θα είχα σκαρφιστεί ένα ψέμα που θα σε ευχαριστούσε.
Άρα, φταίω εγώ;
-Τι σημαίνει αυτός ο ήχος; -Προφανώς.
Εντάξει, άντρες.
-Ήρθε η ώρα. -Ο λοχίας.
Θέλω να προσευχηθείτε και να ετοιμαστείτε για εφόρμηση.
Μόλις δώσω εντολή, θα βγείτε έξω στη νεκρή ζώνη.
Θα τρέξετε μέσα σε μια βροχή από σφαίρες.
Και μόλις φτάσετε στους Γερμαναράδες, θα τους χυμήξετε σαν λυσσασμένοι!
Θα τους χυμήξουμε με λύσσα. Είμαι λυσσασμένος.
Είμαι λυσσασμένος!
Τι είστε;
-Λυσσασμένοι! -Λυσσασμένοι!
Έτοιμοι να σκίσουμε τον Κάιζερ;
Ναι! Θα τον σκίσουμε!
Θα τον σκίσουμε! Θα σκίσουμε τον Κάιζερ!
Επίθεση!
Ανεβείτε! Επάνω! Ελάτε, άντρες, Πάμε!
Μετά από σένα. Πέρνα. Μετά από σένα.
Έλα, Ντέιβιντ, ανέβα! Έλα, συνέχισε.
Μανούλα.
Στρατιώτη Ντέιβιντ! Κουνήσου!
Εμπρός, άντρες! Πάμε!
Μη σταματάτε!
Στρατιώτη Ουάλας, άσε τα παιχνίδια και κουνήσου.
-Μάλιστα. -Μισό λεπτό, λοχία.
Εντάξει.
Είμαι ζωντανός!
Θεέ μου! Είμαι ζωντανός!
-Δόξα τω Θεώ! -Τι έγινε;
-Με πυροβόλησαν.
Πού; Δεν βλέπω πουθενά τρύπα από σφαίρα.
Πρέπει να με διαπέρασε.
-Είναι θαύμα. -Θα φέρω τον γιατρό.
Τον γιατρό; Όχι, όχι. Μην τον ενοχλείς.
Έχει μέλη να πριονίσει. Έχει πολλή δουλειά.
Δεν χρειάζεται γιατρός.
Μια χαρά φαίνεσαι.
Ξέρεις τι μπορεί να έγινε;
Νομίζω ότι η σφαίρα πέρασε ξυστά το κεφάλι μου.
Ναι.
Κι έχασα τις αισθήσεις μου.
Φαίνεσαι πολύ... Πολύ υγιής. Γερός.
Ήμουν νεκρός. Νόμιζα ότι πέθανα.
-Χωρίς σφαίρα; Αλλά νεκρός. -Όχι.
Νόμιζα ότι πήγα στον άλλο κόσμο.
Εξακολουθείς να είσαι παγιδευμένος μέσα στο μυαλό σου.
Είσαι ακόμα ο εαυτός σου, κάποιος που δεν συμπαθείς τόσο.
Η μεταθανάτια ζωή δεν είναι κανένα προνόμιο.
Υπάρχει μεταθανάτια ζωή, αλλά χωρίς τα προνόμια που θες.
-Να προτείνω μια διαφορετική θεωρία; -Φυσικά.
Προσποιήθηκες ότι σε πυροβόλησαν
και ξάπλωσες εδώ όσο πυροβολούσαν εμάς τους υπόλοιπους.
Αυτό είναι αναμφίβολα το πιο προσβλητικό,
αηδιαστικό πράγμα που μου έχουν πει ποτέ.
Πώς τολμάς; Πώς τολμάς;
Εντάξει. Νομίζω ότι καταλαβαίνω.
Έχει να κάνει με αυτό που είπα για την Ντέιζι, έτσι;
Ναι. Σίγουρα.
Το σκέφτηκα πολύ
και επανεκτίμησα την όλη κατάσταση
και η αξιολόγησή μου ήταν λάθος.
Δεν ξέρω τι σκεφτόμουν. Είναι πανέμορφη.
Συνειδητοποιείς πόσο τυχερός είσαι;
Όχι μόνο θα την πήγαινα σινεμά και θα πλήρωνα,
θα την πήγαινα και για φαγητό.
Θα αγόραζα σαμπάνια και θα τη συνόδευα στην πόρτα της.
Και αν με καλούσε μέσα, να 'σαι σίγουρος,
-θα έμπαινα τρέχοντας. -Το παρατραβάς.
-Το παρατράβηξες. -Ξέρεις, θα...
Μπορώ να βγάλω αντίγραφο
-αυτής της φωτογραφίας; -Όχι.
Δεν προσποιήθηκες ότι σε πυροβόλησαν και δεν ξάπλωσες κάτω σαν μωρό;
Όχι. Με τίποτα. Έλα, φίλε. Μ' αρέσει η εφόρμηση.
-Ναι; -Λατρεύω τον πόλεμο.
-Τον λατρεύεις; -Είναι όλη μου η ζωή.
-Είναι η ζωή μου. -Μάλιστα.
-Νιώθω ζωντανός. -Τέλεια, τότε.
Ηγήσου της επόμενης εφόρμησης.
-Κάνω εφορμήσεις, δεν είμαι ηγέτης. -Λοχία!
-Τι διάολο; -Ο Ντέιβιντ θα ηγηθεί της εφόρμησης.
-Δεν είπα... Δεν είμαι ηγέτης. -Εξαιρετικά.
-Κάνω μόνο εφορμήσεις. -Δεν ήξερα ότι είχες τα κότσια.
-Δεν τα έχω. -Φαίνεται ότι τα έχεις.
Όχι, δεν τα έχω. Έτσι το είπε.
-Δείξε μας τα κότσια σου. -Δεν... Τι;
-Είσαι τρελός; -Έλα.
Δεν μπορώ να ηγηθώ.
Πρώτον, κουτσαίνω κι έχω απρόβλεπτο έντερο.
Στρατιώτη Ντέιβιντ, φαίνεται ότι σε υποτίμησα.
Ορίστε. Θα μας οδηγήσεις στη μάχη.
-Τι; Εγώ; -Σωστά.
Δεν μπορώ να κουβαλήσω τη σημαία. Έφαγα βαρύ πρωινό.
-Ανοησίες. -Τι;
Είσαι ο σημαιοφόρος μας.
-Θα κουβαλήσω τη σημαία; -Σωστά.
Είναι σαν ταμπέλα που λέει, "ρίξτε μου".
-Τι; -Είναι τιμή.
Δεν θέλω τιμές. Είμαι μετριόφρων.
-Πάρε τη σημαία. -Όχι. Πάρ' την εσύ.
-Εσύ. -Όχι, εσύ.
-Ο λοχίας είπε να ρίξω μια ματιά. -Εντάξει.
Μπάσταρδε! Θα πάρεις τη σημαία ή θα σου τη βάλω εκεί που ξέρεις.
Εντάξει.
Πυροβόλησαν τον Ουάλας!
Αυτοπροσώπως.
ΓΚΡΕΤΑ ΜΠΕΪΚΕΡ ΑΛΜΠΟΥΚΕΡΚΙ
Την 1η Δεκεμβρίου 1955, η Ρόζα Παρκς ήταν σε λεωφορείο του Μοντγκόμερι της Αλαμπάμα,
όταν αρνήθηκε να παραχωρήσει τη θέση της σε έναν λευκό
παραβιάζοντας τον κανονισμό της πόλης,
όπου το μπροστινό μέρος του λεωφορείου ήταν μόνο για λευκούς.
Αλλά η Ρόζα δεν κουνιόταν ρούπι.
Συνελήφθη και η πράξη αυτή ενέπνευσε τη μαύρη κοινότητα
να διοργανώσει το Μποϊκοτάζ Λεωφορείων με επικεφαλής τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ.
Διήρκησε πάνω από έναν χρόνο
μέχρι που το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ όρισε τον κανονισμό ως αντισυνταγματικό.
Αυτό που έκανε η Ρόζα Παρκς τη μετέτρεψε σε εθνικό σύμβολο
αξιοπρέπειας και δύναμης στον αγώνα κατά του φυλετικού διαχωρισμού.
Αλλά δεν είναι τόσο γνωστό ότι το είχε δοκιμάσει ξανά.
ΜΟΝΤΓΚΟΜΕΡΙ, ΑΛΑΜΠΑΜΑ 1955
ΛΕΩΦΟΡΟΣ ΚΛΙΒΕΛΑΝΤ
Σήκω.
Συγγνώμη.
Οδηγέ!
-Πήγαινε πίσω. -Όχι.
Είπα πήγαινε στο πίσω μέρος του λεωφορείου.
Κι εγώ είπα όχι.
Θα βάλω να σε συλλάβουν.
-Εμπρός, κάν' το. -Εντάξει, λοιπόν.
Σοβαρά; Δεν θα το κάνουμε αυτό. Είμαι πολύ άνετα εδώ.
Αν σηκωθεί, θα πρέπει να σηκωθώ κι εγώ και μετά θα πρέπει να περάσει αυτός.
Ίσως θελήσει να κάτσει διάδρομο και να τσακωθούμε.
Είναι γελοίο. Θα κάτσει εδώ. Τράβα πίσω. Εμπρός. Κουνήσου.
Κι εσύ. Εσύ, εμπρός, οδήγα! Πάμε.
Έτσι μπράβο. Άντε.
Πολύ ευγενικό εκ μέρους σου.
-Έπρεπε να ειπωθεί. -Αμήν.
Πού πηγαίνεις;
Στην αγορά.
Έχεις να ψωνίσεις πολλά, έτσι;
-Θα πάρεις πολλά; -Όχι.
-Τι θα πάρεις; -Λαχανικά. Μερικά ροδάκινα.
-Πώς σε λένε; -Ρόζα.
-Είμαι ο Μάρεϊ. -Χαίρω πολύ.
Χαίρω πολύ, Ρόζα. Ξέρεις, είχα μία θεία Ρόζα.
Αξιαγάπητη. Και ομολογώ, ήταν αρκετά πληθωρική.
Είχε πιπεράτο χιούμορ.
Αυτό μπορούσε να εξάψει τη φαντασία ενός 12χρονου αγοριού.
-Για τη θεία σου; -Ναι.
Είχε παντρευτεί θείο σου;
Όχι. Ήταν αδερφή της μητέρας μου.
Θα μου κάνεις μια χάρη; Θέλω να βγάλω το πουλόβερ.
Τραβάς το μανίκι;
Κύριε, είναι... Έχεις ιδρώσει.
Ευχαριστώ. Πολύ καλύτερα.
Ευχαριστώ. Να σου κάνω μια ερώτηση;
Είσαι στο σπίτι κάποιου και σε τρώει η πλάτη σου.
Αν έβλεπες ένα ξυστήρι πλάτης, θα το χρησιμοποιούσες;
Ή θα ξυνόσουν σε κάποια γωνία προσπαθώντας, ξέρεις...
Να ξαλαφρώσεις;
-Όχι, δεν θα το χρησιμοποιούσα. -Ναι.
-Είναι σαν να παίρνεις ξένη οδοντόβουρτσα. -Διαφωνώ, Ρόζα.
Η πλάτη δεν είναι στόμα.
Τι λες γι' αυτό; Αν δεν υπήρχε ξυστήρι, ξέρεις τι θα έκανα;
Θα έπαιρνα ένα πιρούνι από την κουζίνα. Θα έμπαινα στο μπάνιο...
-Όχι. -Και θα έξυνα την πλάτη μου.
Θα το έπλενα και θα το επέστρεφα.
Ρόζα, δεν υπάρχει καλύτερο συναίσθημα στον κόσμο
από το να ξύνεις την πλάτη σου με πιρούνι.
Ορίστε. Λύθηκε το πρόβλημα.
-Έχεις τίποτα να διαβάσεις; -Όχι.
Έπρεπε να έχω κάτι να διαβάζω στο λεωφορείο, έτσι;
Αντ' αυτού, κοιτάζω τριγύρω σαν χαζός. Μ' αρέσει το διάβασμα.
-Μένεις μόνος; -Ξέρεις, Ρόζα, ναι.
Έχω πολλά φυτά.
Τα περισσότερα ξεράθηκαν γιατί τα παραμελώ.
Κι έχω έναν παπαγάλο που λέει το όνομά μου. "Μάρεϊ! Μάρεϊ. Μάρεϊ!
Μάρεϊ! Μάρεϊ. Μάρεϊ!
Τι κάνει ο Μάρεϊ;"
-Σ' αρέσει ο ήχος της φωνής σου; -Ναι, πολύ.
Ρόζα. Ποιος είναι ο Πολ Μπάνιαν; Μας αρέσει ή όχι;
Ξέρω ότι ήταν μεγαλόσωμος.
Λένε ότι δεν τρώγονται όλα τα μέρη του αστακού.
-Αλλά δεν είναι αλήθεια. -Τι;
Οι πίτες δεν παγώνουν στο παράθυρο όπως δείχνουν οι ταινίες.
Και πίστεψέ με, έχω κοιτάξει σε πολλά παράθυρα.
Γιατί κοιτάς στα παράθυρα; Για πίτα;
Είδες το Dragnet χθες;
Ήξερα ποιος το έκανε από το πρώτο λεπτό.
-Να σε ρωτήσω κάτι; -Χριστέ μου.
Αν σε έκλεβαν,
θα προτιμούσες ο κλέφτης να είναι μαύρος ή λευκός;
Καλή ερώτηση, έτσι; Ενδιαφέρουσα. Σκέψου το.
Τις κοινωνιολογικές πτυχές του.
Γιατί να θέλω να σκεφτώ ότι με κλέβουν;
Ξέρω, αλλά αν έπρεπε. Ενδιαφέρον...
-Γιατί σκέφτεσαι τέτοια; -Τώρα μου ήρθε.
-Προσεύχεσαι καθόλου; -Το θεωρώ χάσιμο χρόνου.
Ας προσευχηθούμε για τις σκέψεις σου.
-Για τις σκέψεις μου; -Ναι.
Ίσως σου φέρει γαλήνη και ηρεμία.
-Νιώθεις ότι χρειάζομαι γαλήνη; -Ναι.
-Τι σε κάνει να το πιστεύεις αυτό; -Τα πάντα.
-Εντάξει. -Έλα. Ας κλείσουμε τα μάτια.
-Κλείνω τα μάτια. -Κλείσ' τα.
-Τα έκλεισα. Εντάξει. -Πάτερ Ημών,
προσευχόμαστε για τον κ. Μάρεϊ.
Κύριε, στείλε το πνεύμα Σου να τον προστατέψει. Φέρ' του γαλήνη.
-Ναι. -Σιωπή στις σκέψεις του.
Και τώρα, Μάρεϊ, θα ήθελες να μοιραστείς κάτι με τον Κύριο;
-Ναι. Ναι, φυσικά. -Ανάλαβε εσύ.
Ξέρεις, Κύριε, θα γνωρίζεις
ότι έχω να κάνω σεξ σχεδόν οκτώ χρόνια...
-Χριστέ μου. -Το ξέρεις αυτό.
Οπότε ίσως να με βοηθήσεις λίγο.
Στείλε μου κάποια. Δεν έχω ιδιαίτερες προτιμήσεις.
Ας είναι λίγο υπέρβαρη. Μη στείλεις κανέναν ελέφαντα.
Αλλά λίγο υπέρβαρη είναι εντάξει. Δεν με νοιάζει.
Ίσως μια κοκκινομάλλα.
Ξέρεις, δεν... Ναι, κοκκινομάλλα.
Ρόζα; Πού πας; -Στο πίσω μέρος του λεωφορείου.
Αλλά συνέχισε την προσευχή. Ελάτε, κάντε άκρη.
Τέλος πάντων, έλεγα μια κοκκινομάλλα. Θα ήταν υπέροχο.
Αλήθεια. Όχι πολλές φακίδες, όμως.
Απόδοση: Ioannis Parasoglou