POWRÓT DO LAT 90.
Zagęśćcie ruchy.
Przesłuchanie jest za trzy godziny. Musieliśmy wstawać o szóstej?
- Take That wylegiwali się do południa? - Padam na nos.
Bo oglądaliście wczoraj rozdanie Grammy.
- Tak. - To była grupowa decyzja.
- Jasne. - Właśnie!
- A gdzie Oli? - Dobre pytanie.
- Jest. - Dobry.
- Sorry, była kolejka. - Znów do niej zarywałeś.
- Gdzie tam. To ona mnie podrywa. - Jasne.
Kurde, nie ma tych z różową posypką.
- Peter je uwielbia. - Wyprzedali.
Oby był w dobrym nastroju.
Wybacz, Peter. Nie mieli twoich.
Dziękuję.
- Chodźcie. - Dobra.
UNIWERSYTET HEARTVILLE WYDZIAŁ MUZYKI
PAMIĘCI DANIELA WEBERA
ZGINĄŁ W TRAGICZNYM WYPADKU W WINDZIE
Nie ma co marudzić. Bierzmy się do pracy.
Na próbie musimy podkręcić bas.
Dobrze gada.
- Spanie jest dla mięczaków. - Straszny z ciebie cudak.
Cały ten czas Jaki jest w tym sens?
Raz po raz zapętlam się
Taka jazda katastrofą skończy się
Chyba już nie dogramy się Ale nie zwlekajmy
Czy te światła pozwolą nam odnaleźć się
Coraz wyżej wzbijam się Z Ziemi wprost na orbitę
To poszukiwanie siebie I ten ból...
Stop, nie.
Chłopaki!
- Co jest? - Nie możemy jej tak wykonać.
O co ci chodzi?
Czegoś tu brak. Piosenka nie ma magii. Wyrazu.
- No nie. - Ben, zaraz przegląd talentów.
- Musimy zrobić postępy. - No ale ten tekst, bez kitu.
Ciągle to mielimy.
- Wymiata. - Nie, Matteo!
Dajcie mi parę minut.
Wierzyć się nie chce.
- Zróbmy przerwę. - Już za chwilę...
Jeśli teraz zaczniemy wszystko od nowa...
Zmienimy tekst, choreografię, parę akordów...
Który to raz w tym miesiącu?
Nie możemy wciąż rezygnować z piosenek i zaczynać od zera.
Znów coś zapisuje. I tak nic z tego nie będzie.
- Wszystko zmienia. - Nie czaję.
- Cześć ci. - Hej.
- Robi się poważnie. - Tak. Do kwadratu.
Jeśli teraz nawalisz, to nie masz szans u profesjonalistów.
Tak.
Sky, co tam?
Cześć.
Hej, Sky.
- Ben, twoja torba. - I jak piosenka?
- Trochę się stresuję. - I jak, Sky?
W porządku.
- Jesteś gotowa ich powalić? - Się zobaczy.
Na stówę.
Jak Matteo opisał twój głos?
Połączenie Beyoncé i DaBaby'ego.
Chyba Debbie Harry.
Boże.
Bez kitu.
- Przelecę jeszcze raz tekst. - Jasne.
- Pozamiatasz. - Powodzenia.
Na razie.
- Dzień dobry. - Pogięło cię?
Dzień dobry.
- Dzień dobry wszystkim. - Dobry.
Przegląd talentów już za parę dni. Dajcie więc teraz z siebie wszystko.
Pamiętajcie, że przyjdą profesjonaliści z branży.
- Ms. Robinson w Synk? - Ma więcej Grammy od Taylor Swift.
Pełna profeska.
No raczej. Byłby sztos z nią pracować.
Chcą artystów gotowych do każdego poświęcenia.
Na scenie nie będzie miejsca na wymówki.
- Zrozumiano? - Tak.
No dobra, zaczynamy.
W kącie siedzisz, widzę cię
Gdy jesteś blisko Serce mi z piersi wyrywa się
Gdybyś tylko dostrzegł
Jak też rozpromieniam się
Zagubiona gdzieś
W świecie nieskończonych łask
Moja twarz znaczy więcej
Niż kolejna w tłumie twarz
No proszę...
Skyler.
Poczekaj.
- Zostaw mnie. - Poczekaj.
Przepraszam.
Popracowałem nad tekstem, łącznik nie jest jeszcze gotowy.
- Chłopaki nie rozumieją, że... - Ben.
W porządku.
Tylko ten twój świat, twój perfekcjonizm...
Mam dość.
Z nami koniec.
Mam nadzieję, że pewnego dnia znów coś poczujesz.
Ale...
Chodź. Nasza kolej.
Ben!
Dawaj.
Niestety nasza piosenka nie jest jeszcze ukończona.
Ale dopracujemy ją na przegląd.
W porządku?
Jesteśmy 5G, a to „Gotta Make It Work”.
Mam nadzieję, że pewnego dnia znów coś poczujesz.
Co jest?
- Ben. - Dokąd idziesz?
Ben?
No weź. Pogadaj z nami.
Bez przesady. Zwyczajnie cię zablokowało.
- Zdarza się. - Nie rozumiesz.
- Na tym polega twój problem. Jesteś... - Idźcie sobie!
To koniec. Odchodzę.
Zostawcie go.
Rany, chłopaki.
- Nadal się nie spina. - Kurde.
- Jak damy radę bez niego? - Ne mamy co się okłamywać.
Bez niego to bez sensu.
Nie możemy teraz się poddać. Wszystko pójdzie na marne.
- Spróbujmy jeszcze raz. - Ja...
- Potrzebuję przerwy. - Ja też.
Do kitu.
Obserwujący wysłał mi link do TikToka.
Z fajnymi vintage B-side’ami z lat 90.
- Serio? Tak rozwiążesz problem? - Posłuchaj tego, jest ekstra.
Wciąż cię słyszę
W nocnym powietrzu
Twój głos jest wiatrem, dźwiękiem
Szeptanej modlitwy
Jest o wiele fajniejsza od każdej z naszych piosenek.
- Jak coś takiego napisać? - Żebym ja wiedział.
Hej, frajerzy!
Czego chcesz, Alisha?
Skoro nazywacie się 5G,
- to czemu jest was tylko czwórka? - Przestań się gapić!
- Przymknij się, Oli. - Bez Bena nie macie szans.
Ma rację, chłopaki.
Chris.
Co tu się wyprawia?
Dziś wieczorem przegląd talentów Uniwersytetu Heartville.
Kto zachwyci jurorów? Kto przejdzie do historii muzyki?
Jednak ta data wiąże się też ze złymi wspomnieniami Heartville.
Trzydzieści lat temu, 6 czerwca 1995 roku, dokładnie o godzinie 18,
- zerwała się lina windy... - Dziś przegląd. Potrzebujemy cię.
- Oddzwoń. - ...zginął Daniel Webber.
Z szacunku z windy nie korzystano,
ale niedawno przywrócono ją do użytku. Prosta mosiężna tabliczka upamiętnia...
Oby ojciec wkrótce skończył go pouczać. Musimy iść.
Tak.
Powtarzasz to, ale przecież...
- Pa, tato. - Pa, skarbie.
Pa. Ciao, Matteo.
- Pa. - Znowu to samo.
„Ciao, Matteo”?
Co mówiłem o próbach tutaj?
Tak, przepraszam. Już się nie powtórzy.
W sumie nieważne.
I tak nie będziesz miał na to czasu. Wiesz dlaczego?
Przyjęli cię do Heartville. Na medycynę.
Cieszysz się?
Tak, ale rok jeszcze się nie skończył.
Chris.
Wiem, ile dla ciebie znaczy muzyka i to wszystko, ale co...
jeśli to nie wypali?
To bezpieczny plan.
Nie chcę, żebyś potem żałował. Rozumiesz?
Więc muszę się przyłożyć, żeby to wypaliło.
Jesteś taki...
Ja w twoim wieku byłem poukładany.
Błagam, nie zaczynaj znowu. Muszę iść.
Po południu masz rozmowę z dr. Mehackerbergiem.
Tak.
- Nie spóźnij się. - Dobrze.
- Co jest? - Nic.
Znowu dawał mi wykład.
Zaprosiliśmy kilka osobistości. Z przyjemnością...
Jeszcze jedno spóźnienie i wypad. A wasz występ...
Przepraszamy, ćwiczyliśmy.
Ms. Robinson wymaga punktualności.
Ms. Robinson?
Będzie na przeglądzie.
- Mamy przerąbane. - Co teraz?
- Musimy ją zwalić z nóg. - Idziemy.
Jasne, idźcie. Bo to przecież nie jest lekcja.
- Pogięło was? - Ben, musisz iść z nami.
- Niczego nie muszę. - Na przeglądzie będzie Ms. Robinson.
Co z tego?
„Co z tego”? To nasza szansa. Bez ciebie nie damy rady.
- To już nie jest mój problem. - Jest, Ben.
To nasze dzieło. Tu chodzi o nas.
Chcesz wszystko zaprzepaścić?
- Co z twoimi piosenkami? - Daj mi to.
Posłuchaj nas. Co jest z tobą?
Już wam powiedziałem: odpadam.
- Wszystko zaczęło się od ciebie. - Ben...
Weź, stary! Bez ciebie to nie ma sensu.
Ucieczką niczego nie rozwiążesz.
- Czekaj. - Co robisz?
- Bez ciebie nie ma 5G. - Będzie wam lżej.
Zrobiłeś sobie tylko przerwę, prawda?
Przerwę? To już nie jest przerwa.
Stary...
Dobra.
Przekonaliście mnie.
- Serio? - Nie.
Daj spokój. Pójdziemy teraz poćwiczyć.
Przestań pieprzyć.
Chłopaki, wyluzujcie.
Hej.
Cześć.
Powaga, starczy.
Kolejnych głupich kłamstw
To ta piosenka z dziś rano.
Wszyscy chcą wiedzieć, kto ją śpiewa.
Wciąż cię słyszę
W nocnym powietrzu
Serio tego nie czujesz? Trzymajmy się razem.
Nie mogę.
Jak duchy
Wciąż cię słyszę
W nocnym powietrzu
Twój głos jest wiatrem, dźwiękiem
Szeptanej modlitwy
Jak duchy
Tylko wspomnienie
Co to było?
Wszyscy cali?
Wydaje mi się, czy jakoś tu inaczej?
Rany, panowie.
Bateria w komórce miała 70%, ale teraz zupełnie padła.
- Moja też nie działa. - I moja.
- Trafiliśmy do piekła. - Skąd ten wniosek?
- W niebie moja komórka by działała. - To jakiś wirus.
Nie może być.
Nie może być, że wlazłeś mi w drogę.
Cześć.
Hej.
Sorry, to przypadkiem.
- Hej. - Olej ich.
Nie ogarniają piłek.
Nic się nie stało. Luz.
- Co tu robicie? - Uczymy się tu.
Naprawdę? Pierwszy raz was widzę.
- Ja ciebie też. - MJ?
- Szukałam cię. Spóźnimy się. - Dobra, wyluzuj.
- To jest... - Cześć. Jestem Oli.
- Chris. - Jonas.
Matteo.
Ben.
- Miło mi poznać. - Bez wzajemności.
Musimy iść. Zaraz mamy kółko naukowe.
Chwileczkę. Przyjdziesz dziś na domówkę?
Dam ci adres.
Może...
- zobaczymy się później? - Tak. Albo innym razem.
Jak masz się tak ślinić, to przyniosę ci wiadro.
Chłopaki?
O co chodzi?
- Co jest? - To musi być żart.
Nie ma bata.
- Niemożliwe. - Szlag!
Nie!
WITAMY ABSOLWENTÓW ROKU 1995
Jak wylądowaliśmy w 1995 roku?
- W mordę! - Nie mam pojęcia! Cholera!
- Ładujcie się. - To tylko zły sen.
Wróćmy na górę i znów zjedźmy. Odczaruje się.
- Może to jakaś hipsterka? - Chyba wypaliło.
- Nie, szlag. - Cholera!
W mordę, to nie może być prawda. To jakiś sen?
O nie!
- Znowu. - Jedziemy.
- Co? Nie. - To niemożliwe!
Nie!
Kurde!
Spróbujmy jeszcze raz. Jazda.
Idziemy, chłopaki.
Są tu jakieś inne windy?
Co podróżują w czasie?
Tak czy nie?
„Nic, co usłyszysz, nie wskaże ci drogi.
Tylko to, co pozostało
ciche i obfite.
To, co brzmi fałszywie,
niczego nie zmieni
i celu nie osiągniesz”.
Ben? Chodź.
Hej!
Chłopaki, jak wrócimy do przyszłości?
Nie mam pojęcia.
Co to? Telefon?
Telefon, prawda?
Może do kogoś zadzwonimy. Pamiętacie czyjeś numery?
- Nie. - Ja też nie znam.
Ja tylko numer alarmowy.
- No... - Nie?
Co to?
- Instrukcja obsługi. - Na pewno nie.
Tu są nazwiska, a tu numery telefonów.
- Tak ogólnie udostępnione? - Tak.
A co z RODO?
Poszukaj mojej babci. Możemy do niej zadzwonić.
Zaczepisty pomysł. I co powiesz?
„Hejka, jestem wnusio z przyszłości.
Chciałbym wrócić. Odbierzesz mnie z kampusu?”
Dokładnie. Powrót do przyszłości.
A może jest jak w tym filmie?
Był w nim szalony naukowiec.
Tamta dziewczyna miała koszulkę kółka naukowego.
Jej kupela zarywała do Bena.
Wcale nie zarywała.
- Zarywała? - Musi znać jakiegoś profesora,
który pomoże nam wrócić do domu.
Mówisz, że musimy znaleźć profesora,
który zbuduje wehikuł czasu z DeLoreana,
który działa tylko wtedy,
gdy piorun uderzy w zegar ratusza o 22.04 i zasili DeLoreana
aż 1,21 gigawata przez linię energetyczną
przy dokładnej prędkości 141,6 km/h,
byśmy podróżowali w czasie i wrócili do przyszłości
jak Michael J. Fox w swojej legendarnej roli?
Tak.
Dobra.
Hej, Chris. Zdaje się, że to twój adres?
Niewąska imprezka.
Zdurnieliście?
O co mu chodzi?
- Co za palant. - Dobra, chodźcie.
- Co mam zrobić, jeśli zobaczę ojca? - A no właśnie.
Z Powrotu do przyszłości wiemy, że nie powinniśmy ingerować w przeszłość.
Nie możesz z nim gadać.
A jeśli mnie rozpozna?
- Nawet się jeszcze nie urodziłeś. - No fakt.
Dopóki nie przeszkodzimy w spotkaniu twoim rodzicom, powinno być git.
Jonas ma pełną rację.
Wszystko, co tu zrobimy, może zmienić kontinuum czasoprzestrzenne.
Fajny aparacik.
Konsekwencje mogą być poważne.
- „Kontinuum czasoprzestrzenne”? - Tak.
- Co się stanie? - Bo ja wiem.
Zaskoczę was, ale pierwszy raz podróżuję w czasie.
- W sumie fakt. - Co on wyrabia?
- Nie da się przewijać? - Ale zwinąć to go potrafisz.
Ojciec nawet nie pozwala nam tu ćwiczyć, a sam robi takie rzeczy.
- Bez kitu. - Oli, chodź.
Wybacz, plecie trzy po trzy.
To daj znać, kiedy oprzytomnieje.
Dobra, powtórzę. Jeśli chcecie wrócić, to pamiętajcie:
nie wchodzimy w relacje i nie rzucamy się w oczy.
- Co do tych „relacji”... - Rączki przy sobie, Oli.
- Chłopaki. - Tylko pytam.
- To ta dziewczyna z kółka naukowego. - Nikt mnie nie słucha?
Jamie, MJ, chodźcie tu.
W tej rundzie wy przeciwko nam.
Jeśli wygracie, pożyczę wam na miesiąc Tekkena.
Mam już swojego.
Wolałybyśmy zamienić się na godziny egzaminu.
Mowy nie ma.
Ktoś tu się spietrał. Co nie, MJ?
- Tak! - Co dostaniemy, jeśli wygramy?
Ekskluzywną koszulkę Veruca Salt Mary Jane.
- Nie ma opcji. - Ale ściągnie ją na miejscu.
- Stoi. - Serio? Pogięło cię?
- Halo? - I tak nie wygra.
Jednak przyszliście.
I to bez Google Maps.
Bez mapy.
Jesteś w kółku naukowym?
- Czego chcesz? - Mam szybkie pytanko.
Dziesięć sekund.
Czy któryś z nauczycieli jest pasjonatem...
podróży w czasie?
Tyle zabaw odwoływanych
Tyle bajek nieprzeczytanych
„Kiedy wrócisz do domu, tato?” „Nie wiem”
„Wtedy dobrze będziemy bawić się”
„Wiesz, że będziemy razem”
- Naprawdę świetnie, Arno. - Bez kitu.
My się znamy?
- Teoretycznie to możliwe, ale... - Nie dzisiaj.
- Potrzeba browców. - Ogarnę. Potrzymasz torbę?
- Jasne. - Chad, coś zgubiłeś.
Frajer.
- Lamus. - Co? Boże.
Czemu nie pójdzie na muzykę, skoro tak dobrze śpiewa?
Tego nie powinni nauczać.
Jest coś poza piwem?
Co panu podać?
KARTA KOKTAJLI
Sex on the Beach?
Najpierw zaproś mnie na kolację.
No...
Grasz na gitarze?
- Mega. - Gram na gitarze.
Tak.
- Ty też? - Tak.
Możemy czasem razem pobrzdękać.
Jasne. Byłoby super.
Teraz... to kiepski moment.
- Przepraszam. - No jasne.
- Rozumiem. - Spoko.
Twój koktajl jest gotowy. Brakuje tylko słomki.
Są w tej szufladzie.
Szlag, co się stało? Pokaż.
- Trzeba cię opatrzyć. - To nic. Chris się tym zajmie.
Na górze jest apteczka.
Jaki Chris? Skąd... to wiesz?
Apteczki zazwyczaj są na piętrze.
No to idziemy na górę.
Dobrze.
Dzięki, MJ.
Nie zapomnij oddychać.
Stacja jest na 95,6.
Gówno prawda. Zawsze była na 95,9.
Wasze brzmienia.
Sorry. Co się dzieje?
- Wasze brzmienia? - Co to takiego?
Poważnie? Radio kampusu gra kawałki nadesłane przez studentów.
Zawsze jest czadzik.
Hej. Zaczynamy Wasze brzmienia. Dziś gramy...
- Kira, cześć. Fajne imię. - Dzięki. Miło poznać.
- Daniel? - Tak?
Daj mu buszka.
Jasne.
Daniel Weber?
Tak?
Chyba przeżyjesz.
Wielka szkoda. Byłem gotów odejść w wielkim stylu.
Bardzo mi przykro.
Nie umrzesz jak bohater.
Studiujesz medycynę?
A może... prowadzisz podwójne życie jako ratowniczka na kampusie?
Studiuję informatykę.
- A ty? - To skomplikowane.
Rozumiem.
Co to „Veruca Salt”?
Jaja sobie robisz? Najlepsza kapela na świecie.
- O której nikt nie słyszał? - To im nie ujmuje.
To rock alternatywny.
American Thighs to dzieło sztuki.
Wolę pop.
- Jak New Kids On The Block? - Nie drzyj łacha z popu.
Wolę coś złożonego. Pop to zawsze cztery te same akordy.
C-dur, G-dur, a-moll i F-dur. Żadna filozofia.
- Co nie? - Nie mówisz poważnie.
„God Only Knows” ma niesamowitą progresję akordów.
Skąd studentka informatyki tyle o nich wie?
Czemu dwudziestolatek słucha The Beach Boys?
Dwudziestolatek, co ma pojęcie o dobrej muzyce.
A co dokładnie sprawia, że muzyka jest dobra?
Jest zwyczajnie doskonała.
Wszystko jest, jak być powinno.
A dla ciebie?
Kiedy porusza cię, nim zdążysz o tym pomyśleć.
Jamie?
Zdejmij to.
Nie ty, ona!
- MJ, musisz się rozebrać. - Co?
Ściągnij koszulkę Veruca Salt.
- Była umowa. - Cholera.
Zapomniałam o grze. Jamie, tak mi przykro.
Przepraszam. Nie wygrałam, ale...
- Musisz tylko ściągnąć koszulkę... - Nie.
Jamie, nic ci nie jest?
- Zobaczymy się jutro? - Jeszcze nie wiem.
Nie będzie cię?
Nie mam pewności.
Gościu!
Niech ci będzie. Muszę zająć się przyjaciółką.
No bo też... Jutro jest egzamin. I jeszcze tamto.
- Pa, Chad. - Tak.
- Ciao. - Pa.
Głowa do góry.
I siup!
Następny kawałek was poskłada. Nadstawcie uszu...
Przenigdy nie wsiadaj do tej windy.
- Jasne. - Mówię serio.
Jak duchy
Tylko wspomnienie
Dryfuje przez noc, przez mrok
Tam, gdzie kiedyś my
Pył i kawowe kręgi...
To ta piosenka z windy.
Na parapecie
Dowód spędzonych nocy
Siedzieliśmy tam nieruchomi
Znacie tytuł tej piosenki? Kto ją śpiewa?
- Nie? - Nie mam pojęcia.
Chłopaki!
Hej, jest Oli.
Chyba nas woła.
Brawo, Sherlocku.
- Chodźcie! - Zbastuj, Oli.
Wciąż cię słyszę
W nocnym powietrzu
No i?
Nie poznajecie?
- To piosenka z windy. - Właśnie.
Puściłem ją i przenieśliśmy się w czasie.
To nie może być przypadek!
Myślisz, że to przez nią tu wylądowaliśmy? To niemożliwe.
Taki z ciebie ekspert od podróży w czasie?
- Zwyczajnie nie ma mowy. - W większości filmów o podróży w czasie
należało wiernie odtworzyć sytuację, by wrócić.
Musimy odnaleźć tę piosenkę. Musi być w radiostacji.
Potem puścimy ją w windzie...
PIOSENKI LAT 90.
...tak jak wtedy.
I tak wrócimy do przyszłości.
Bzdura. Tu chodzi o coś innego.
Mamy przekonać mojego ojca, by pozwolił mi zająć się muzyką.
Kto za znalezieniem piosenki i powrotem do windy?
- Za. - Też.
- Dajcie mi bardziej to zbadać. - Tylko to ma sens.
- Dokąd idzie Oli? - Jak tam? W porządku?
Patrzcie, jak się bawi.
To nasza jedyna szansa na prawdziwą imprezę lat 90.
Zabawmy się trochę.
- Tak, ale... - Hej, stary.
Chris ma rację. To taki nasz research.
Skołujmy jakieś śniadanko.
Zajrzę do kuchni.
Nie wiem, co gorsze.
Mój kac czy to, że utknęliśmy w 1995 roku.
W życiu nie zgadniecie, co wczoraj robiłem.
Próbowałem uratować Daniela Webera.
- Kogo? - Tego z tablicy?
Żadnych wind.
- Chwila, kiedy był wypadek z windą? - Było napisane.
Spadła 6 czerwca 1995 roku.
- A co jest dzisiaj? - Właśnie 6 czerwca.
Winda poszła w drzazgi.
Czyli jeśli nie uda nam się wrócić przed wypadkiem...
- Utkniemy tu na zawsze. - W mordę.
O której to się stało?
- Po ostatnich zajęciach. - Czyli około 18?
Mamy osiem godzin na znalezienie piosenki.
- Skąd wiesz, która jest teraz? - Pożyczyłem zegarek z domu Chrisa.
- „Pożyczyłeś”? - Tak.
No to...
- od czego zaczniemy? - Mam pomysł.
- Cześć. - Hejka.
Hej! Co tam?
- Znów chcesz ukraść mi aparat? - Oddałem ci go.
Powiesz nam, gdzie znajdziemy prowadzącego z radiostacji?
- Jesteśmy fanami. - Oddanymi.
- No. - Tak.
Pojechany kawałek, co nie? Jezusiczku!
To nie piosenka, to prawdziwy buldożer.
Jakby Blondie i The Clash mieli dziecko.
Dajcie spokój!
Cholera by to.
Co za szajs.
Wybaczcie niedogodności. Jak zwykle wszystko gra.
Ja jestem Marty, a wy słuchacie Heart Beat.
- Cześć. - No nie. Poważnie?
Olivio, jak mówiłem, że potrzebuję pomocy,
to chodziło mi o dziewczyny. Kiedy jakieś skołujesz?
- Bez urazy. - Dziwna sprawa.
Nie garną się do czterdziestoletniego przegrywa,
co utknął tu dekadę po ukończeniu nauki.
- Hej! - Creep z ciebie.
Nieprawda.
- My w sprawie piosenki... - Masz na imię Olivia?
- Chcesz poznać moje? - Nie chcę.
- Jak ta piosenka leciała? - Coś jak...
Tak, to był hicior.
No właśnie. Jest nam potrzebna. Masz tę kasetę?
Nic z tego.
- Czemu? - Skradziono ją.
Mówiła o rozstaniu. Ktoś pożałował, że ją zgłosił. Zdarza się.
- Ale to świetny kawałek. - Kto ją ukradł?
- Macie tu kamery? - Kamery? Jasne.
Wszędzie. Nie widzicie?
Laboratorium właśnie bada odciski palców.
Musi być jakaś lista osób z dostępem.
Kim wy w ogóle jesteście?
- Ekipa filmowa. - Kręcimy dokument.
Szukamy nowych gwiazd muzyki.
- Ekipa filmowa bez kamery? - Wciąż robimy research.
- Kto ją zgłosił? - Było coś napisane na taśmie, ale...
Za Chiny nie pamiętam. Zamkniecie za sobą drzwi?
Kurna.
Dobrze.
Dzięki.
Już pamiętam, co było napisane na taśmie.
„Charlie”!
Zgadza się. „Charlie C.”
- „Charlie C.” - Super.
- Dzięki. - Dzięki.
Oli, znajdź kartę Charliego C.
- Dowiemy się, kto napisał piosenkę. - Dobrze.
Wyślę ci to.
- Na razie. - Pa.
Przyszedłem po swój transkrypt.
- Imię? - Charlie.
I nazwisko?
Charlie C.
Powiedz to.
- Słucham. - Charlie C. A nazwisko to...
Proszę.
Kolejny bez legitymacji. Zadzwoń do jego rodziców.
- Mówiłem, że tu nie chodzę. - Właśnie.
Wiesz, z kim rozmawiasz? Jestem szefem ochrony.
Ja tu rządzę.
- Chciałem tylko... - Stój. Cicho. Nawet nie mrugnij.
Trzeba się wycofać.
Dzwoń na policję.
Może najpierw do rodziców...
Policja!
Przepraszam.
Chodźmy.
Halo?
- Zacznijmy od biblioteki. - Dobry pomysł.
Przejrzymy rejestr uczniów. Ben, Chris, sprawdźcie roczniki.
- Jasne. - OK.
ROCZNIK 1994
Ja cię kręcę, patrz na te fotki. Musi tu być moja ciotka.
- Z mega cienkimi brwiami. - Na bank.
Zobacz, mój ojciec.
O ja cię. I jak poszło? Gadałeś z nim?
Było strasznie dziwnie. Wiem, że to mój ojciec, ale...
- jakbym wcale go nie znał. - Tak.
Jonas cały czas tak się stresował.
Moi rodzice nawet nie poznali się na Heartville.
Powinieneś z nim pogadać.
To jedyna taka szansa.
Jak nie będziemy z nikim rozmawiać, ściągniemy na siebie uwagę.
Tak...
- Zmarnowałbym taką okazję. - Dokładnie.
- Już tu nie wrócę. - Tak.
Głupio byłoby lepiej jej nie poznać.
„Jej”?
Go.
Usłyszałem „jej”.
Nie.
Nie. Go.
Wiemy, czy Charlie to chłopak?
Bo ja wiem. Czemu wszyscy tu wyglądają, jakby byli po trzydziestce?
To przez te fryzury i ciuchy. W naszych czasach tak wyglądają starcy.
Ojciec ma dalej tę samą fryzurę, co w dokumencie.
Mój nosi nerkę bez żenady.
Chłopaki, co to za dźwięk?
Jakby ktoś torturował Siri.
Ja nie mogę. Mieli już komputery.
Kliknij dwa razy.
- Spójrzcie na to. - Dobra.
- Stary! - Połączmy się z netem.
- Google? - Tak.
NIE ZNALEZIONO STRONY
- Co? - Przepraszam? Moja kolej.
Chwileczkę. Musi być jakaś baza danych z imionami.
- Na serwerze uniwerku. - Zarezerwowaliście czas?
- Tylko trzy minutki. - Kliknij „Mój komputer”.
Zarezerwowaliście czas?
Już dobrze. Nie ma co krzyczeć.
Damy radę bez internetu. Tu jest Charlie Cane.
Charlie Conrady,
Charlie Cress, Charlie Casas. To może któryś z tych.
Mamy dziewięć nazwisk. Jedno z nich to musi być on.
Postarajmy się nie rzucać w oczy.
Czemu zawsze tworzymy genialne rzeczy, które ledwo możemy dźwigać?
- Ręce mi odpadną. - Mnie też.
Kurczę, kopie prezentacji zostały w bibliotece.
Może ten zbok z radiostacji miał rację i potrzebujemy kamery,
- by wyglądać na ekipę filmową. - To może i czerwony dywan?
- Wcale nie zwrócimy uwagi. - Niegłupi pomysł.
No przecież mówię. Załatwię nam jakąś.
Przepraszam.
Hej, Ben.
Cześć, Mary Jane.
- Pomóc ci? - Tak. Mógłbyś?
Jasne.
Ostrożnie.
Ty idź do sali seminaryjnej, ja skoczę po kopie do biblioteki.
Dobra.
- Sorki. - Co robisz?
Wrócę za dziesięć minut.
Wie, że kończy nam się czas?
- Co oni tu robią? - Niestety są przed nami.
Bo wczoraj odciągnąłeś mnie od grania w beer ponga.
- A to źle? - Tak.
Bardzo.
Bo nasza prezentacja jest od razu po lunchu.
No i?
Jamie powiedziała,
że jury będzie ospałe po obfitym posiłku.
- Do kitu. - No.
Właśnie.
- Mogę ci to jakoś wynagrodzić. - Tak?
- Mógłbym postawić ci lunch. - Żebym też była ospała?
Nie możesz uczyć się na pusty żołądek.
O 14?
- Dobra. - Ben? Możesz już sobie iść?
Musimy się przygotować.
Cześć, Jamie. Ciebie też miło widzieć.
- Idź już. - Dobra.
Wybacz.
Jasne.
Kopie prezentacji.
Chciałam omówić z tobą coś jeszcze...
Tutaj, na drugiej stronie.
- Tutaj... - Mów dalej.
- Z... - Co?
Popatrz.
W czymś pomóc?
- Nie widziałem pani. - Nie szkodzi. Sama słabo widzę.
Jestem Dolly. W czym pomóc?
Potrzebuję kamery, ale nie wiem jakiej.
Do czegoś konkretnego?
Tak, rozejrzę się.
Świetny wybór. To pierwsza na świecie kamera MiniDV.
- Idealna. - Potrzeba ci czegoś do dźwięku.
Nagrywa i odtwarza. Dwa w jednym.
Cacko. Super.
Cześć, Olivio. Zwracasz aparat? Jesteś zadowolona ze zdjęć?
Wszystko gra?
To dobrze.
Tak mnie cisnęłaś o pożyczony aparat?
- Myślałem, że był twój. - Bo wtedy był.
No dobrze...
- Imię? - Oliver.
- Oliver...
- Kierunek? - Filmoznawstwo.
Filmoznawstwo? Nigdy cię nie widziałam.
- Kręcę dokument. - Nikt ich nie ogląda.
Uwielbiam dokumenty.
W przyszłości wszyscy będą je oglądać. Zwłaszcza te o morderstwach.
- Morderstwa. - Nie inaczej.
Dziwne, ale po tobie można się tego spodziewać.
Poproszę twoją legitymację
i droga do Oscara będzie stała otworem.
Tak, Oliverze. Gdzie twoja legitymacja?
No...
Przecież mogę donieść ją potem?
Oczywiście, skarbeńku.
Taka pani miła.
To raczej wbrew zasadom, łobuzie.
Tym bardziej dziękuję.
Ciao.
Pa, Olivio.
Będzie kiedyś sławny.
Albo za kratkami.
Tym razem było trochę lepiej, ale powtórzmy.
Już pora lunchu. Może powinnam pójść...
Proszę. Przyniosłam, żebyśmy mogły pracować.
Moim zdaniem argument do punktu czwartego powinien być krótszy.
Pójdę tylko po coś do picia. Zaschło mi w gardle.
Zwłaszcza że mamy prezentować kubity i ich stany...
Chcę czegoś gazowanego.
Chcesz teraz przerwać? Wybijesz nas z rytmu.
- Chodź. - Co tak długo?
Nie było łatwo. Idziemy znaleźć Charliego C.
- Idziemy. - To długo zajmie?
Zdążymy. Zostało cztery i pół godziny.
- A co? Masz jakieś plany? - Tak tylko pytam.
- Chodźcie. Nie mamy czasu. - Po dwa zdjęcia.
Znajdźmy tę piosenkę. Gotowi?
Idziemy.
Charlie Casas?
Ty jesteś Charlie Cress?
- Charlie Clint? - Tak.
Zgłosiłaś piosenkę do radiostacji?
Nie piszę muzyki.
Nie.
Dobra, przepraszam.
- Charles Chester? - Charlie Clark?
Zgłosiłeś piosenkę do radiostacji?
Brzmi super. Oby tak dalej.
Tylko jedną.
- Na pewno? - Tak.
W porządku.
- Wyżej. - Staram się.
- Nie. - Nie?
- To nasz ostatni Charlie C. - Dziewczyny.
Z drogi.
Charlie Crawford?
Sorry, ale żadnych autografów podczas treningu.
- Autografy? Pogięło cię? - Ty tak serio?
Charlie ma szansę zostać gwiazdą ligi.
- Mamy tylko pytanie. - Nie udziela wywiadów. Zjeżdżajcie.
Kolesiowi coś się pomyliło.
Hej! Wiemy, że wczoraj puścili twoją piosenkę w rozgłośni.
Charlie C.
Kaseta?
Co robisz?
Przepraszam.
- Jak mnie znaleźliście? - Na kasecie było twoje imię.
- Czego chcecie? - Kasety.
Macie nie tego gościa.
To nie twoja piosenka?
Jestem sportowcem. Niby miałbym zajmować się muzyką.
- Bzdura. - Rozumiem.
Ta piosenka jest o tobie. To ty zdradziłeś.
Muszę dbać o reputację.
I...
dobrze wam radzę o tym zapomnieć.
Charlie!
Zrobiliście sobie talk-show?
Ładuj tutaj swoje zbolałe dupsko!
Jeśli powiecie komuś, że ta piosenka jest o mnie...
spuszczę wam łomot.
Świetnie.
I co teraz?
Musimy znaleźć jego byłą. Ona napisała o nim piosenkę.
Sorry, chłopaki, muszę do ubikacji.
Wbij piłkę do kosza.
- Cześć. - Hej.
- Wybacz spóźnienie. - Spoko.
- Przyniosłam nam lunch. - Fajnie.
- Mogę? - Jasne.
Dzięki.
- Czy to... - Skąd to masz?
Upuściłeś to. Ale twoje teksty są...
Przeczytałaś je?
Bo się spóźniałeś.
Przepraszam.
Ja też. Za to, że je przejrzałam.
Bardzo mi się podobają.
- Naprawdę? - Tak.
Są świetne. Może troszkę zbyt...
- Nieważne. - Zbyt skomplikowane?
Nie.
Zbyt na siłę.
Już to słyszałem.
Przepraszam.
Nie powinnam była ich czytać.
- Sorki. - W porządku.
Czemu wybrałaś informatykę?
Zamiast muzyki.
- Czemu? - Bo zdaje się, że...
przeżywasz muzykę inaczej niż reszta.
To tylko hobby.
Tylko hobby?
Może coś więcej.
- A ty jaką masz wymówkę? - Wymówkę?
Tak, wymówkę.
Od lat Jamie i ja mamy plan dotyczący informatyki i tego...
co chciałybyśmy robić razem po studiach.
Nawet nie wiem, czy wciąż chcę to robić.
Ale czułabym, że ją zawodzę,
jeśli nagle zdecydowałabym się na coś innego.
A co, jeśli twój plan by się zmienił?
Jaką ty masz wymówkę?
Moja wymówka...
Dałem temu szansę. Muzyce.
Nie poszło tak, jak na to liczyłem.
Było za duże ciśnienie.
O czym mówisz?
Zbyt wiele od siebie wymagałem.
Wszystko miało być idealne.
No i ostatecznie, tworząc muzykę...
przestałem cokolwiek czuć.
Zdałem sobie sprawę, że ominęło mnie wiele rzeczy.
Że ignorowałem ludzi.
Chyba myślałeś, że musisz poświęcić dla niej wszystko.
No tak.
Ale może...
jest na odwrót.
Żeby móc tworzyć muzykę, potrzebujesz doświadczeń.
Rozumiesz?
Spróbuj na razie niczego nie pragnąć.
Cześć.
Oli! Co z tą twoją legitymacją?
Stój!
Stój! Chodź tu!
Stój!
Mówię, że masz...
W porządku...
No dobra.
Wyłaź.
- Nie, zjeżdżaj. - Chwileczkę.
- Co tu robisz? - Proszę!
- Otwórz drzwi! - Po co?
Jesteś sama?
Zapomnij, co ci powiedziałem. Chciałem cię sprowokować. Przysięgam.
Nie możesz otworzyć. On mnie zabije. Proszę.
Ktoś tam jest?
Nic się nie dzieje, jestem sama.
- Dobra, stary. Dorwę cię. - Super.
Dzięki.
Spoko.
To wszystko twoje?
Tak.
Fajnie.
Są piękne.
Ale to plagiat.
To twoja fotka, dupku. Nie twierdzę, że jest moja.
Chcę ją z powrotem.
Jest częścią mojego projektu.
Pewnie chcesz mieć po mnie pamiątkę.
Ale jesteś zarozumiały.
To nie znaczy, że na ciebie lecę.
- I tak nie jesteś w moim typie. - Naprawdę?
To masz jakiś typ?
Wszystko, co żywe?
Jamie? Już możesz.
Jamie.
- Naprawdę musimy zaczynać. - Tak.
Proszę bardzo.
Serio chcesz zostać lekarzem?
Nie powiedziałbym, że chcę.
Mój ojciec też leczy.
- Serio? - Tak.
Nie mam pojęcia, jak mu powiedzieć, że wolę tworzyć muzykę.
Twój tata zdecydował się zostać rodzicem, prawda?
- Tak. - Więc musi cię wysłuchać.
- Jak masz na imię? - Chris.
Najpierw D-dur.
D-dur...
A potem G.
- Jeszcze trochę. - Muszę wywołać zdjęcia. Pa.
Ciao.
A to nasza aula.
Chcą ją kompletnie zmodernizować. Super, prawda?
Proszę.
Nie jest dopracowana.
To tak na brudno.
- Chcę zmienić końcówkę. - Nieważne, graj.
Cały ten czas Jaki jest...
Cały ten czas Jaki jest w tym sens?
Coraz wyżej wzbijam się Z Ziemi wprost na orbitę
To poszukiwanie siebie I ten ból...
Musimy sprawić, by nam udało się
Sprawić, by udało się
- Widzisz, że jeszcze nie jest... - Jest bardzo dobra.
Mogę coś spróbować?
Zacząłeś...
- Zacząłem tutaj. - Od F.
- Dobre. - Zupełnie inne.
Może mniej... intelektualne.
- I tu mnie masz. - Jeszcze raz.
Cały ten czas Jaki jest w tym sens?
Raz po raz
Zapętlam się
To poszukiwanie siebie I ten ból...
Musimy sprawić...
Nadal dążysz do perfekcji. Odłóż notatnik i...
Dasz radę.
Daj się ponieść muzyce.
- Dobra. - Ale poczekaj chwileczkę.
- To mi czasem pomaga. - Co to jest?
Zagramy...
tylko...
dla nas.
Najpierw zabrałaś mi notatnik, a teraz chcesz nagrywać?
Gotowy?
Tak.
Dobra.
Gdybym mógł cofnąć czas
I znów przeżyć szalone chwile te
Znów byśmy byli jak wtedy
Udaj się ze mną tam
Gdybyśmy mogli cofnąć czas
Niech powie ktoś Gdzie rzuciłby nas los
Otwórz się na świat
O którym marzymy wciąż
Chciałbym móc być z tobą dłużej.
Przecież możemy.
Znowu?
No nie!
- Cholera! - Wszystko gra?
Zapomniałam o prezentacji. Szlag.
Jamie mnie zabije.
Przepraszam, muszę lecieć.
- Powodzenia. - Dzięki.
Gdybym tylko mógł Cofnąć nas do samego początku
To spojrzenie rzuciłaś mi
Na końcu imprezy
To spojrzenie rzuciłaś mi Na końcu imprezy...
- Chyba chcę tu zostać. - Co?
- Oszalałeś? - Czuję się tu zupełnie inaczej.
- Bo to lata 90. - To nie o to chodzi.
Pierwszy raz czuję się wolny. Z moją muzyką. Z Mary Jane.
- Wspaniale. Zakochał się. - Tak nie może być!
To nie jakieś poszukiwanie siebie na Bali.
Wiem o tym.
- Co zaszło z Mary Jane? - Nic.
To chcesz zostać, żeby pooglądać MTV?
Nie.
Trochę razem pograliśmy, a potem się całowaliśmy.
Czyli do niej uderzyłeś? Mówiłem, żebyś tego nie robił.
Ben, poważnie. To nie jest OK. Jaka siara.
- Niefajnie, stary. - Wiesz? Nawet nie jestem zły.
- Jestem zawiedziony. - Dajcie spokój.
Poczekajcie.
W tle jest ten koszykarz. Charlie Crawford z...
- To Mary Jane, prawda? - Tak.
Są parą? Kłócą się?
- Na stówę. - Co nie?
- Kiepska z nich para. - Chwila.
Mary Jane napisała tę piosenkę o Charliem.
- Co? Byli razem? - Akurat.
Nie wierzę!
No właśnie.
Charlie C. zdradził Mary Jane.
Nie ogarniają piłek.
Przepracowuje w piosence rozstanie.
Czyli piosenka jest o Charliem Crawfordzie.
Potem zgłosiła ją do programu.
I jak widzieliśmy,
piosenka się spodobała.
Sytuacja ją przerosła
i dlatego ją wykradła.
Skradziono ją. Mówiła o rozstaniu. Ktoś pożałował.
MJ musi mieć kasetę z piosenką.
- Możliwe. - Nie ma innej opcji.
Stary, to ta kaseta. Czemu nic nie mówiłeś? Mamy ją.
- Wracajmy do domu. - Tak.
- Tak! - Super.
- Uda się nam. - Ale super.
- Mega, no to... - Czekajcie.
- Co to? - To nie ta piosenka.
- Ben, czemu to twój głos? - To niemożliwe.
Marzymy wciąż
Zaprzepaściłeś naszą jedyną szansę na powrót do domu?
- Nie specjalnie. - Mówiłeś, że chcesz zostać.
- Tak to sobie wymyśliłeś? - Mamy się pogodzić z zostaniem tu?
Nie wiedziałem, że na tym nagrywamy.
- Pieprzysz! - Na potrzebnej nam piosence?
Chciałeś nas tu zatrzymać. Mieć happy end z miłością retro.
Dzięki.
Wszyscy mamy przez ciebie przerąbane.
Piękne dzięki.
Chłopaki, proszę, poczekajcie.
Nigdy nie wrócimy do domu.
Chwileczkę.
Co wtedy powiedziałeś?
„Nic, co usłyszysz,
nie wskaże ci drogi,
tylko to, co pozostało
ciche i obfite.
To, co brzmi fałszywie,
niczego nie zmieni
i celu nie osiągniesz”.
„Tylko uczucie jawne i szczere
otworzy drzwi przed innymi skryte”.
Czyli...
potrzebujemy piosenki, która...
jest szczera?
Nie. Musisz zagrać solówkę na fletni.
Jasne, że o tym mówię.
Mam to.
Już wiem.
To Mary Jane napisała piosenkę o Charliem Crawfordzie.
To Mary Jane napisała tę piosenkę.
Co?
Jamie! I jak poszło? Przyznali ci grant?
- Tak. - Ekstra!
Słyszałaś?
Zawiodłam cię.
Wiem, że masz dla nas wielkie plany, ale w tej chwili nie mam do tego serca.
Piosenka Mary Jane jest o Charliem C.
Mary Jane ją napisała.
Piosenka Mary Jane jest o Charliem C. Byli parą.
Chcę zająć się muzyką.
Tak na poważnie.
No nareszcie!
Wieki czekam, żebyś powiedziała mi, czego tak naprawdę chcesz.
MARY JANE ŚPIEWAŁA O CHARLIEM C.!
Pamiętacie naszą ulubioną piosenkę?
Wiem, kto ją napisał. I, co ważniejsze, o kim.
Fajna ta twoja piosenka.
Wciąż cię słyszę
W nocnym powietrzu
Twój głos jest wiatrem, dźwiękiem...
Szlag, to moja piosenka.
Miało się nie wydać, że to ja ją napisałam.
Co z tego? Masz talent.
O mój Boże.
Studentka informatyki z takim głosem? Wszyscy ją uwielbiają.
Musimy zrobić cały koncert.
Tylko z piosenkami Mary Jane.
Dryfuje przez noc, przez mrok
Tam, gdzie kiedyś my
Chłopaki!
Co znowu?
Szukałem was. Wiem, jak możemy wrócić do domu. Chodźcie.
- Żaden z nas nie chce z tobą iść. - Ten raz mi zaufajcie.
Wszystko wyjaśnię.
- A jeśli ma rację? - Dobra, chodźcie.
- Oli? Kim oni są? - Musimy iść.
- Johnny, łap ich! - W nogi!
Nie, Daniel, wyłaź!
Mary Jane.
- Ładujcie się. - Musimy iść.
- Chodź! - Ben, dosyć tego. Wchodź.
Teraz!
Zobaczymy się później.
Zgadza się.
Do zobaczenia.
Co by się teraz nie stało, wiedzcie, że bardzo mi przykro.
Zachowałem się jak kretyn.
Przez obsesję perfekcji zapomniałem, co naprawdę jest ważne.
- Przepraszam. - Luz.
- Wszystkim odbija. - Nie wszystkim.
- Dzięki, Ben. - Chodźcie.
Chłopaki...
Kocham was.
Co teraz zrobimy?
To powinno wypalić.
- Woźny powiedział... - Jaki woźny?
Nieważne. Nie potrzebujemy tej konkretnej piosenki,
tylko takiej, która szczerze mówi o uczuciu.
Zostały nam sekundy, ale bez spiny.
Potrzebujemy szczerej piosenki.
Ta, którą nagrałem z Mary Jane, aż kipi od szczerości.
- Chyba zadziała. - Chyba?
Albo spadniemy z windą.
Cudnie. Wolę tu zostać niż umrzeć.
- Chcesz żyć bez komórki? - Cholera. Fakt.
- Do roboty. - Spróbujmy.
Puszczaj.
Co?
Cholera!
O Boże!
Udaj się ze mną tam
Gdybyśmy mogli cofnąć czas
Niech powie ktoś Gdzie rzuciłby nas los
Unieś zasłony na świat
O którym marzymy wciąż
Boże. Moja komórka znów działa.
- Tak! - Wróciliśmy do teraźniejszości.
- Rany. - Dzięki Bogu.
Znów jesteśmy 5G.
Trochę tu pustawo.
Trwa przegląd.
Więc wystąpmy.
Jak to?
- Ale z czym? - Mówiłeś, że piosenka jest do dupy.
Mamy nową.
Chodźcie ze mną.
Tylnym wejściem!
Szybko!
PRZEGLĄD TALENTÓW HEARTVILLE POZNAJ GWIAZDY JUTRA!
Szlag. Przegląd się skończył.
Nieważne, wchodź.
...i ktoś może kibicować dużo głośniej niż wszyscy inni.
By poznać zwycięzcę, zapraszamy kobietę, do której ta decyzja należy.
Kobietę, której nieobce jest podium...
Ms. Robinson może wejść na scenę.
- Teraz nasz występ. - Nie, przegląd się skończył.
- Nie, ale... - Ms. Robinson!
Idziemy?
- Jest ktoś jeszcze. - Wszyscy już byli.
Jesteśmy 5G.
A to nasza piosenka, „1995”.
Gdybyśmy mogli cofnąć czas
I znów przeżyć szalone chwile te
Znów byśmy byli jak wtedy
Udaj się ze mną tam
Gdybyśmy mogli cofnąć czas
Niech ktoś powie mi Gdzie minęły te lata
Otwórz się na świat
O którym marzymy wciąż
Gdybyśmy mogli cofnąć czas
Bylibyśmy znów razem Dzień i noc
Rozmawiali, śmiali się Snując plany
Czy cel osiągniemy
Gdybyśmy mogli cofnąć czas
Wszystkie te lata W mgnieniu oka
Na życie przyjaciół dadzą nam
I wynagrodzą stracony czas
Czy minęło tyle już lat?
Zbyt długo tam zabrakło nas?
Gdybym mógł z powrotem zabrać cię
Stąd do początku nas
Na tylnych siedzeniach auta Świętowalibyśmy noc
Gdy instynktem kierowaliśmy się
Nie bojąc się niczego
Do nas należał świat
W 1995
1995
Gdybym mógł z powrotem zabrać cię
Stąd do początku nas
Na tylnych siedzeniach auta Świętowalibyśmy noc
Gdy instynktem kierowaliśmy się
Nie bojąc się niczego
Do nas należał świat
W 1995
To było super.
Ms. Robinson.
Przepraszam.
Nie powinniśmy byli występować.
Ale daliśmy z siebie wszystko.
Ta piosenka...
wiele dla mnie znaczy.
Wiem, Ben.
Napisałam ją z tobą.
Musiałem wrócić.
Może mieliśmy się spotkać.
Może się potrzebowaliśmy.
Może to druga szansa.
Niektóre rzeczy najlepiej zostawić w przeszłości.
Ale pokazałeś mi, że miłość istnieje.
Teraz to wiem.
Nawet jeśli muszę odpuścić.
Szkoda, że byliśmy ze sobą tak krótko.
Serce się zaleczy.
Nie od razu...
ale skleja się.
I wciąż bije...
silniejsze niż przedtem.
Widziałam dziś wielu wspaniałych, utalentowanych artystów.
Ale sam talent nie wystarczy.
Kroczenie własną ścieżką wymaga odwagi.
Tato.
Chodź tu. Jestem z ciebie dumny.
Czasem tak skupiamy się na celu,
że zapominamy, co nami kieruje.
Nie jesteś na mnie zły?
Dlaczego?
O tę rozmowę z Mehackerbergiem?
O ten list?
Najpierw musisz trochę ochłonąć. Jesteś w emocjach.
Życie powinno inspirować sztukę.
A nie odwrotnie.
Kto nic nie przeżył, nie ma nic do powiedzenia.
I dziś w kimś
dostrzegłam tę odwagę.
Ten ktoś zechciał prawdziwie się otworzyć.
Bez strachu.
Za to z prawdziwą pasją.
Dlatego chcę
dać Skyler szansę, na którą zasługuje.
Wiecie, co dziś jest wspaniałe?
Wcale nie te ptaszki.
Nie musieliśmy przejmować się pączkami z różową posypką.
Wiedziałem.
I wiecie, co jeszcze? Choć raz przychodzimy na próbę wypoczęci.
Tak. Wiesz dlaczego? Bo nareszcie się wyspaliśmy.
Fajnie, że Ben już nie wpada drzwiami jak oddział SWAT.
Panikowałeś, kiedy nie było nas tu o szóstej rano.
- Przesadzasz. - Przesadzam?
Raz napisałeś mi wiadomość o trzeciej, bym uczył się tekstu.
Z emotką czaszki.
- Chciałem cię zmotywować. - Chyba zmanipulować.
Bez kitu, Ben,
jesteś taki wyluzowany, że niemal jest miło.
Nie wiem, o czym mówisz. Zawsze byłem wyluzowany.
- Tak! Na stówę. - Powiedz mi to w oczy.
Zawsze byłem zaangażowany.
Obserwujący wysłał mi link do konta na TikToku z fajnymi starymi B-side’ami.
- Przestań! - Oli, nie!
POWRÓT DO LAT 90.
Ujęcie 2, scena 2.
Nie wchodzimy w relacje i nie rzucamy oczu.
Przepraszam.
Zasady są takie...
Przepraszam, nie mogę...
Akcja.
Wystraszyłem się.
Jonas, otwórz drzwi.
To Ben. Jeszcze raz.
Zawsze to samo.
- Na miejsce. - To nie jestem?
Zacznę od początku...
Kiedy usłyszałem... Szlag!
- Zapomniałem tekstu. - Odpowiedziałem.
Przepraszam.
Co? „Powinna się odwalić? Pocałować mnie w tyłek?”
- Odwalić się. - Dzieciaki.
Cześć ci.
Aleś mnie walnął w twarz.
- Jak leci? - To nie talk-show.
- Make-up? - Gdzie byłeś?
- W kibelku. - Jak poszło?
- Jak po maśle. - To jak po maśle kontynuujemy.
Plaża nudystów?
Tak, ale...
O czymś zapomniałam?
Charlie jest zmęczony.
- A to co? - To moje Tamagotchi.
I cięcie.
Napisy: Marcin Chojnowski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Sławomir Apel