คุณสงสัยใช่ไหมล่ะ
ว่าทำไมจู่ๆ ตอนนั้นฉันก็กลับจากอเมริกา
ฉันจะกลับไปเกาหลี
ขอโทษที่ทิ้งไปตอนที่คุณอยู่ในสภาพนี้
ลืมทุกอย่างซะ แล้วโฟกัสกับการรักษานะ
ในที่สุดก็จะอธิบายแล้วสินะ
เรื่องมันยาวและเลวร้ายกว่าที่คุณเคยคิดไว้
เพราะงั้นก็เตรียมตัวฟังสิ่งที่ฉันจะบอกนะ
เมื่อเจ็ดปีก่อน
ฉันค้นพบว่าบริษัทกองทุนสหรัฐฯ ที่หนุนหลังโดยบริษัทจัดการสินทรัพย์ของเกาหลี
กำลังมีปัญหาการเงินตอนนั้น
และหนึ่งในนักลงทุนอันดับต้นๆ
คือพี่ชายของคุณ
พี่ชายผมเหรอ
ใช่
พี่ชายคุณ
ประธานอีแดโฮ
ตอนเขารู้ว่าฉันกำลังสืบเรื่องบริษัท
เขาก็โผล่มาและข่มขู่ฉัน
และเช้าวันนั้น…
คุณก็เกิดอุบัติเหตุนั่น
นี่เธอจะบอกว่าคนที่ทำให้เกิดอุบัติเหตุ…
คือพี่ชายของคุณ
ฉันกลัว
ถ้าฉันเขียนข่าวนั้น
ฉันรู้สึกว่าเขาอาจฆ่าคุณจริงๆ ทั้งที่คุณก็แทบไม่รอดจากอุบัติเหตุอยู่แล้ว
เพราะงั้นฉันถึงทิ้งคุณ
พี่ชายคุณ
ทำเรื่องเลวร้ายไว้มากมายเหลือเกิน
เขาทำร้ายคนอื่นด้วย
ขอโทษนะ แต่ว่า…
ฉันทนฟังต่อไม่ไหวแล้ว
นักข่าววีจองชิน
เราเคยเจอกันนี่ครับ
คุณเพิกเฉยคำขอพบของฉันตลอด แต่ครั้งนี้คุณมาด้วยตัวเองเลยนะคะ
ผมตอบรับคำขอ จากคนในระดับที่คุ้มค่ากับเวลาของผมเท่านั้น
แต่คุณล้ำเส้นอยู่ตลอด
ผมเลยต้องสละเวลาอันมีค่า ในตารางของผมเพื่อการนี้
ทำไมคุณไม่ไล่ฉันออกคะ
ไล่คุณออกเหรอ
ถ้าปัญหานี้มันแก้ง่ายขนาดนั้น ผมก็คงไม่ต้องเข้ามาจัดการเอง
ผมทำให้คนอื่นยอมแพ้
หรือกำจัดพวกเขาให้จบๆ ซะ
นี่คือวิธีจัดการของผม
นี่คำขู่เหรอคะ
คำแนะนำต่างหาก
คิดซะว่าเป็นคำแนะนำที่ผมให้ เพราะเป็นห่วงคุณละกัน
ต้องมีคนจำนวนมาก ที่คุณกำจัดไปให้จบๆ แล้วแน่ๆ ค่ะ
ผมแนะนำให้คุณหยุดทำสิ่งที่ทำอยู่ตอนนี้
ขืนทำต่อไป มันจะจบไม่สวยสำหรับคุณ
คุณเสียเวลาเปล่าค่ะ
ฉันจะไม่ยอมแพ้หรอกค่ะ
งั้นก็ได้ครับ
ตอนนี้ผมรู้แล้วว่านักข่าววีจองชินมีจุดยืนแบบไหน
ผมจะต้องจัดการเรื่องพวกนี้ด้วยตัวเอง
ไอ้บ้านี่โว้ย!
เวรเอ๊ย
แน่ใจนะครับว่าคุณรับมือไหว
(ตอนที่ 14)
วีจองชินคือคนเดียวที่สามารถหยุดพี่ชายคุณได้
ฉันเลยต้องให้คุณช่วยตีพิมพ์ข่าวของเธอ
ในสปอร์ตส์อึนซอง
ขอร้องละ
ฮะ
เฮ้ย ประตูบานนี้ก็ล็อก!
อะไรกัน
แน่ใจนะว่าตารางงานถูกต้อง
โทรถามผู้ช่วยผู้กำกับซิ
เราต้องมาถึงกองถ่ายก่อนหกโมงครึ่ง
หมายเลขที่ท่านเรียก…
เขาไม่รับสาย
เกิดเรื่องบ้าอะไรเนี่ย
ฮัลโหลครับ ใช่ครับ
จริงเหรอ
ได้ ขอบใจนะ กิลซู
กลับบ้านเลย
- เขาว่าไงบ้าง - อ๊ะ
คือว่า…
เขาไปที่ออฟฟิศโปรดักชันและเคาะประตูแล้ว
แต่ไม่มีใครอยู่เลย
ไฟในสตูดิโอของผู้กำกับก็ปิดหมด
ล้อกันเล่นแน่ๆ
พวกเขานี่เหลือเชื่อเลย
ไอ้เวรพวกนั้น!
นี่พี่
ใจเย็นๆ ก่อน
จะใจเย็นได้ไง
เขาขอร้องให้ฉันรับบทนี้ ฉันก็ทำแล้ว!
ตอนนี้ตัวผู้กำกับเอง ดันรวมหัวกับทีมงานเพื่อแบนฉันงั้นเหรอ
ซีอีโอฮวัง ไปบอกพยองกีกับซีอีโอซน
ว่าฉันจะไม่ถ่ายละครจนกว่าจะได้รับคำขอโทษ!
ไม่เอาน่าพี่
ไปบอกพวกเขาเดี๋ยวนี้!
ให้ตายสิ ผมจะบอกพวกเขายังไง ในเมื่อไม่มีใครอยู่เลย
ฮะ
ไฟในสตูดิโอของผู้กำกับก็ปิดหมด
โอ้โฮ ผ่านมากี่ปีแล้วเนี่ย
(สายสืบแสนดีคังพิลกู)
หวัดดี ถ้วยรางวัลล้ำค่าของฉัน ไม่เห็นนานเลย
เป็นไงบ้าง
พร้อม แอ็กชัน!
คัต!
- อย่าหยุดสิครับ - แอ็กชัน!
- แสดงต่อไปจนกว่าผมจะสั่งคัต! - แอ็กชัน!
รุ่นพี่ มาลองกันอีกทีครับ
คัต!
- คัต! - ใช่ว่ารุ่นพี่เคยร่วมงาน
กับผู้กำกับพวกนั้นซะเมื่อไร
แอ็กชัน!
- ว่าไงนะ - คัต! ขอใหม่ครับ
ว่ากันว่าคุณแก้ไขคนอื่นไม่ได้
แต่…
ผมทำได้
คัต! โอเค!
- เสร็จแล้ว! - เยี่ยม!
ผมตั้งเป้าจะเป็นผู้กำกับที่ไม่มีวันลืม
ความตั้งใจแรกที่เป็นแรงบันดาลใจให้ผมครับ
เก็บอยู่ในกล่องมืดๆ มานาน คงหายใจไม่ออกแย่เลย
โห ไม่อยากเชื่อว่าฉันเก็บของพวกนี้ไว้
เนอะ มาฆ่าคังพิลกูกัน!
ผมเกิดอุบัติเหตุใหญ่
ผมเลยผ่าตัดเปลี่ยนหน้า และออกมาเป็นคนละคนไปเลย
แบบนี้นักแสดงคนอื่นจะได้รับบทคังพิลกูแทนผมได้
ตัดจบฉากหลังจากเธอผลักฉันติดกำแพงดีไหม
พวกเขาอยู่ในที่ทำงาน ไม่ควรทำอะไรเลยเถิด
นายแก้ตรงส่วนที่คังพิลกูกลายเป็นคนทุจริตได้ไหม
แค่สักนิดนึง แค่นิดเดียว
งานของผู้เขียนบท คือทำให้เรื่องพวกนี้มันสมเหตุสมผล
เขากลับไปจริงเหรอ
(สายสืบแสนดีคังพิลกู 5)
ผู้กำกับพัค นายทำแบบนี้ไม่ได้นะ!
ลืมทุกอย่างที่เราคุยกันแล้วเหรอ
- เงียบๆ น่า - ไม่เอาน่า ผู้กำกับพัค
- หุบปากเถอะครับ - เราพังแน่!
นี่ฉันไง พิลกู คังพิลกู
ฟังฉันหน่อยสิ
นี่จะทำให้ทุกอย่างพัง! ไม่ได้นะ!
นายทำแบบนี้ไม่ได้!
ได้สิ ผมทำได้
พักนี้นักแสดงอิมเป็นอะไรไป
เขาไม่รู้บทตัวเอง ไม่ซ้อมคิวบู๊ด้วย
ได้ข่าวว่าเขาเทกองถ่ายกลางคันด้วยซ้ำ
เพราะเขาเหนื่อยที่จะรอ
คือว่าวันนั้น
ผู้กำกับง่วนอยู่กับแล็ปท็อปในกองถ่าย
และไม่ยอมหยุดแก้บทซะที
แต่แน่นอนว่าเป็นความผิดของนักแสดงอิมด้วยครับ
ผมในฐานะซีอีโอก็ปวดหัวเหมือนกันครับ
นักแสดงออกจากกองถ่ายกลางคัน
และผู้กำกับก็เลิกกองอีก
พวกเขาต้องเลิกแข่งกันสร้างปัญหาได้แล้ว!
ขืนเป็นงี้ ละครจะไม่ทันฉายนะ!
ไม่บอกก็รู้ครับ
ผมพยายามทุกอย่างที่ทำได้แล้ว ตั้งแต่นั่งคุยด้วยจนถึงคะยั้นคะยอพวกเขา
คังพิลกูของเราหายไปไหน
แววตาที่สดใสและกระตือรือร้นที่เขาเคยมี ตอนนี้มันหายไปแล้ว
ตอนนี้เขาเป็นคนละคนเลย!
ละครของเราจะออกมาดีได้ไงกัน
ท่านประธานครับ
คราวนี้ผมจะนั่งคุยกับพวกเขา และคะยั้นคะยอพวกเขา
ให้หนักๆ เลยครับ
- เอาความตั้งใจแรกกลับมาให้ได้ โอเคนะ - ครับ ความตั้งใจแรก!
หลายปีที่ผ่านมาผมเบื่อหน่ายมากครับ
ถ้าพระเอกอยากให้แก้บท
ผมก็ยินดีแก้บทตามที่เขาต้องการ
ผมพยายามอย่างหนัก เพื่อเอาใจบริษัทโปรดักชันและพระเอก
ขณะเดียวกันผมก็ต้อง ทิ้งวิสัยทัศน์การกำกับของผมลงถังขยะ
(รางวัลผู้กำกับยอดเยี่ยม พัคพยองกี)
แต่ผมจะไม่ทำแบบนั้นอีกต่อไปครับ
ผมจะเอาความตั้งใจแรกของผมคืนมาครับ!
ไฟที่ลุกโชนที่ผมเคยมีตอนทำหนังอินดี้ของผม
แรงผลักดันเชิงสร้างสรรค์ล้วนๆ ที่ผมเคยมี ที่ไม่มีใครมาแทรกแซงได้
ผมจะเอามันกลับมาให้หมด
แล้วทุ่มเทให้กับโปรเจกต์นี้ครับ
จากนี้ไป จะไม่มีอะไรและไม่มีใคร
มาขัดขวางผมได้ครับ
ผมไม่ใช่…
- คนเดียวที่กลัวจนตัวแข็งทื่อใช่ไหมครับ - ผมว่าเขาสติหลุดไปแล้ว
เอาไงต่อดี ซีอีโอฮวัง
เราแค่ต้องปลุก ความตั้งใจแรกของอิมฮยอนจุนใหม่
มีคนโทรหาคุณแน่ะ
ครับ ขอโทษครับ
ฮัลโหลครับ ฮวังจีซุนพูดครับ
นี่สำนักงานวางแผนองค์กรของอึนซองกรุ๊ปครับ
ซีอีโอฮวัง คณะกรรมการมีมติให้ปลดคุณออกครับ
การปลดนี้มีผลทันทีหลังแจ้งให้ทราบ
ขอโทษครับ เดี๋ยวนะครับ
คุณพูดว่าปลดงั้นเหรอครับ
ผมถูกไล่ออกเหรอครับ
ถูกไล่ออกเหรอ
ทำไมจะถูกไล่ออกล่ะ
ไม่รู้เลย
ผมถามว่าทำไมพวกเขาไล่ผมออก
แต่พวกเขาบอกแค่ว่าคณะกรรมการตัดสินใจแล้ว
นายอาจได้ยินผิดก็ได้
ล้อเล่นรึเปล่าพี่
เดี๋ยวนะ จำตอนที่นักข่าววีมาออฟฟิศเราได้ไหม
- อือ - วันนั้นจู่ๆ นักข่าววีก็ขอดู
งบการเงินของบริษัทเรา
แต่ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป คิงส์แบ็กจะตกอยู่ในความเสี่ยงค่ะ
เธอบอกว่าบริษัทจะตกอยู่ในความเสี่ยง
ทำไมไม่รีบบอกฉันล่ะ
นักข่าววีเป็นผู้หญิงที่ฉลาดมาก เธอจะไม่พูดถ้าไม่มีเหตุผลที่ฟังขึ้น
นี่ ผมรู้น่า
ทันทีที่ผมรู้เรื่อง ผมก็ไปที่ออฟฟิศ
- เพื่อดูงบการเงินของเรา - โอเค
แต่บางคนบอกผม
ว่าจู่ๆ ก็มีท่อแตก และกำลังก่อสร้างอยู่
- พวกเขาไม่ให้ผมเข้าไป - จู่ๆ เนี่ยนะ
- แปลกใช่ไหมล่ะ - อือ
เราควรแจ้งตำรวจไหม
ไม่สิ เราต้องแจ้งกระทรวงแรงงาน และการจ้างงานใช่ไหม
ใคร ฉันเหรอ
(ร้านอาหารเจวาย)
การเป็นเจ้าของตึกแบบนี้ในกังนัมมันน่าทึ่งมาก
คุณสองคนเยี่ยมยอดจริงๆ ค่ะ
คุณรู้จักอดีตสส.ฮากีวันใช่ไหมคะ
ระหว่างการพัฒนาเมืองชองวอนใหม่
คุณให้เขาใช้ชื่อคุณและได้รับเงินเป็นการตอบแทน
เหลวไหลสิ้นดี!
คุณจะสื่ออะไรกันแน่ครับ
ไม่คิดเหรอคะ
ว่าการซื้อตึกราคาสี่หมื่นล้านวอนด้วยเงินสด โดยไม่กู้เงินแม้แต่นิด
มันฟังดูเหลวไหลมากกว่าอีก
เราไม่รู้ว่าฮากีวันคือใคร
และเราไม่มีอะไรจะบอกคุณ เพราะงั้นก็กลับไปเถอะค่ะ
น้องชายคุณไม่ได้ฆ่าตัวตายค่ะ
คุณอาจจะอยากเชื่อว่าเขาลงมือเอง
แต่คุณทั้งคู่รู้ดีว่ามันไม่จริง
ฉันไม่ได้ขอให้พวกคุณพูดความจริงทุกอย่างในวันนี้
แต่ขอให้รู้ไว้
ว่าฉันจะล้างมลทินให้คุณผู้ช่วยอูยองซอกค่ะ
ฉันจะไม่ยอมแพ้ ไม่ว่านานแค่ไหนค่ะ
คุณพร้อมคุยกันตอนไหน
ก็โทรหาฉันนะคะ
(นักข่าววีจองชิน สปอร์ตส์อึนซอง)
(อิมฮยอนจุน)
วีจองชินพูดค่ะ
คุณอยู่ไหนครับ
ข้างนอกค่ะ ถามทำไมคะ
ขอโทษที แต่คุณช่วยมาที่นี่ด่วนเลยได้ไหมครับ
หมายถึงที่บ้านผมน่ะครับ
บ้านคุณเหรอคะ
มีเรื่องอะไรกันคะ
เดี๋ยวมาถึงก็รู้เองครับ
มาตอนนี้เลยนะครับ
แต่…
มีเรื่องอะไรกัน
ทำไมเขาถึงอยากให้ฉันไปหา
คุณนักข่าว!
- ซีอีโอฮวังก็อยู่ที่นี่เหรอคะ - ใช่ครับ
เรื่องของเรื่องคือซีอีโอฮวัง
ถูกไล่ออกจากบริษัทของเขาเอง
เราคิดว่าคุณน่าจะมีข้อมูลเบื้องลึก
ผมเลยขอให้คุณมาที่นี่เพื่อปรึกษากันครับ
คุณถูกไล่ออกเหรอคะ
ใช่ครับ! ก่อนหน้านี้ตอนที่คุณมาที่ออฟฟิศ
คุณขอดูงบการเงินของเรา และบอกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
ทำไมถึงพูดแบบนั้นครับ
นักข่าววี ตอนนี้ผมต้องการ ความช่วยเหลือจากคุณอย่างมากครับ
คุณพอจะนึกถึงเหตุผลที่ถูกไล่ออกได้บ้างไหมคะ
เหตุผลเหรอครับ
- เหตุผล… - คืออะไร
นั่นสิ เรื่องนั้น…
จู่ๆ พวกเขาก็บอกว่ากำลังตรวจสอบการเงินอยู่
และขอให้ผมเซ็นเอ็มโอยู…
หรือเอ็มโอดับเบิลยูนะ
- พูดให้มันถูกๆ สิ! - มันคือเอ็มโอยูครับ เอ็มโอยู!
พวกเขาเอาเอ็มโอยูมาให้ผมดูและขอให้ผมเซ็น!
- นายได้เซ็นไหม - ไม่เซ็นอยู่แล้ว
มันรู้สึกแปลกๆ ผมเลยขอให้พวกเขาอธิบาย
รู้ตัวอีกที
พวกเขาก็ประชุมคณะกรรมการและไล่ผมออก!
- แบบนั้นถูกตรงไหน - เอาละๆ
ฉันอยากให้คุณสองคนโฟกัสกับฉันค่ะ
ฉันมีเรื่องต้องอธิบายค่ะ
โอเคครับ
เรื่องทั้งหมดเริ่มต้น
จากการเป็นหุ้นส่วนระยะยาว ระหว่างประธานอีแดโฮ
กับผอ.ฮากีวันจากเอฟเอสเอส
อีแดโฮให้เงินอุดหนุนทางการเมืองแก่ฮากีวัน
ซึ่งเขาใช้อำนาจ เพื่อช่วยเหลืออีแดโฮเป็นการตอบแทน
ตัวอย่างเช่นข้อมูลการพัฒนาเมืองชองวอนใหม่
เป็นเพราะข้อมูลของฮากีวัน
อีแดโฮจึงซื้อที่ดินด้วยราคาถูกยิ่งกว่าถูก แล้วทำกำไรได้ก้อนโตค่ะ
และเพื่อฟอกเงินก้อนนั้น
เขาจึงซื้อเอเจนซีบันเทิงหลายที่ รวมทั้งคิงส์แบ็กค่ะ
บ้าเอ๊ย!
- นี่ ดูปลาตัวโตๆ ที่เขาจับได้สิ! - งั้นก็แปลว่า
อีแดโฮคือคนเลวใช่ไหม
จะบอกว่าไอ้เลวนั่น
ใช้บริษัทเราเพื่อฟอกเงินผิดกฎหมายเหรอครับ
แต่ตอนนี้ประธานอีแดโฮ กำลังมีปัญหาเรื่องกระแสเงินสด
เพราะค่าก่อสร้างโปรเจกต์อะพาร์ตเมนต์ พุ่งสูงมากน่ะค่ะ
นั่นคือเหตุผล
ที่เขาพยายามดับไฟ ด้วยการขายทอดเอเจนซีในราคาสูงค่ะ
ซีอีโอฮวังคะ เอ็มโอยูที่คุณพูดถึง
คือส่วนหนึ่งของกระบวนการขายคิงส์แบ็กค่ะ
เวรเอ๊ย!
คุณจะบอกว่าเขาขายบริษัทของเรา เพราะเขาเงินขาดมืองั้นเหรอครับ
และเขาไล่ซีอีโอฮวังออก เพราะขวางทางเขาใช่ไหมครับ
ใช่ค่ะ
"ขวางทาง" เหรอ
งั้นเราควรทำยังไงดีครับ
แค่นั่งรอรับกรรมเฉยๆ เหรอครับ
ไม่ค่ะ
ถ้าเราจะเล่นงานกลับ เราต้องมีหลักฐานก่อนค่ะ
- ซีอีโอฮวังคะ - ว่าไงครับ
พรุ่งนี้คุณกับฉันจะไปที่ออฟฟิศของคุณกัน
และรวบรวมเอกสารทั้งหมดที่ต้องใช้
ขอบคุณนะครับ
คุณนักข่าววี ผมรู้สึกเหมือน มีกองทัพหนุนหลังผมเลยครับ
- ไม่มีอะไรมาหยุดผม… - พอได้แล้ว
ขอบคุณมากครับ
- ขอบคุณครับ - ดีจริงๆ ครับที่คุณมา
(อิมพีเรียลปรินต์)
โห ไม่อยากเชื่อเลย ว่ารถคันนี้จะอยู่ได้นานขนาดนี้
คุณปล่อยให้ลุงผมเป็นคนดูแลร้านพิมพ์นี้
- เขาก็ขับรถคันนี้มาตั้งแต่นั้นเลย - งี้นี่เอง
ผมเลยว่าจะเอาคันนี้มาด้วย เพื่อโปรเจกต์ "ตามหาความตั้งใจแรก"
ตามหาความตั้งใจแรกของฉันงั้นเหรอ
บ้าจริง นายก็เอากับเขาด้วย
ให้ตายสิ เหมือนฉันเพิ่งขึ้นรถคันนี้ครั้งแรกเลย
รถคันนี้มันเล็กแบบนี้เลยเหรอเนี่ย
วันนี้พยายามอย่าทะเลาะกับใคร ในกองถ่ายนะครับ
ใช่ว่าฉันอยากทะเลาะที่ไหนล่ะ
บทของผู้กำกับพัคยังไม่พร้อมเลย
ฉันไม่อยากให้ผู้กำกับพัคขายหน้าต่อหน้าทีมงาน
ฉันเลยเข้าไปแทรกเพื่อซื้อเวลาให้เขา
นักข่าววีกับซีอีโอฮวังเป็นยังไงกันบ้างนะวันนี้
โธ่ ฉันน่าจะไปกับพวกเขา
เซ็งฉิบ
ฟังนะ นี่มันออฟฟิศผม ทำไมไม่ให้ผมเข้าล่ะครับ
- คุณเข้าไปไม่ได้ครับ - ทำไมคะ
ของส่วนตัวของซีอีโอฮวังก็ยังอยู่ข้างในนะคะ
เขาแค่อยากมาเก็บของของเขา คุณมีสิทธิ์อะไรมาห้ามเขาคะ
เราทำตามคำสั่งของท่านประธาน ไม่ให้ใครเข้าไปในห้องของซีอีโอครับ
ถ้าคุณมีปัญหา ก็ไปคุยกับท่านประธานสิครับ
ท่านประธานสั่งให้คุณทำงี้เหรอคะ
ไม่เอาน่า อย่าทำแบบนี้สิ
ทำไมต้องรบกวนท่านประธาน ด้วยเรื่องขี้ปะติ๋วด้วย
เอางี้ดีไหม
เห็นแล็ปท็อปของผมตรงนั้นไหม
มีรองเท้าแตะแบรนด์เนมคู่นึงด้วย ที่ภรรยาของผมซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิด
ผมแค่จะแวบเข้าไปเอาของสองอย่างนั้น ตกลงไหมครับ
บ้าเอ๊ย บอกว่าไม่ได้
นี่นายผลักฉันเหรอ
ล้อเล่นรึเปล่าเนี่ย
ไปให้พ้นเลย ไอ้พวกกุ๊ย!
ทำร้ายร่างกายชัดๆ!
คิดว่าตัวเองทำอะไรอยู่ ถอยไป!
- ถอย! - ลากพวกเขาออกไป!
- ปล่อยฉันนะ! - ไอ้พวกเฮงซวย!
บ้าเอ๊ย ฉันไม่ไป!
ปล่อยนะ!
(อิมพีเรียลปรินต์)
หวัดดีครับ
ผู้กำกับพัค
- หวัดดีครับ - หวัดดีครับ
กู๊ดมอร์นิงครับ
- ไปเตรียมตัว - โอเคครับ
นายมีอะไรจะบอกฉันไหม
ไม่มีครับ
เขียนบทเสร็จยัง
คงงั้น…
ให้ตายสิ
นั่นอะไร
ทำไมเอาถ้วยรางวัลมาห้อยคอล่ะ
ก็เหมือนรถอิมพีเรียลปรินต์คันนั้นแหละครับ
- ความตั้งใจแรกไง - หือ
มันเป็นตัวแทนความมุ่งมั่นของผมครับ เพื่อย้ำเตือนเสมอว่า
ตัวผมในอดีตเคยมีไฟและบริสุทธิ์ และเพื่อฟื้นความตั้งใจแรกของผม
ผมเก็บมันไว้ใกล้ตัว ผมจะได้ไม่ลืมครับ
ผู้กำกับพัค
ไม่เอาน่า อย่าทำตัวแบบนี้เลย
โธ่เอ๊ย
ไอ้เด็กบ้านี่ เขาเสียสติไปแล้ว
ทำไมเขาถึงทำตัวแปลกๆ ทุกครั้งที่กำกับอะไรสักอย่างนะ
เอาจริงดิ
พิลกูเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ และตอนนี้เป็นตำรวจทุจริตครับ
เขารับเงินจากคนติดยาและไปเที่ยวบาร์เด็กเอน
เขาเป็นเศษสวะดีๆ นี่เองครับ
- บ้าจริง - แต่การแสดงของรุ่นพี่
ไม่รู้สึกเหมือนคนเลวสักนิดครับ
รุ่นพี่พยายามเต็มที่เพื่อทำให้เขาดูเป็นคนดี!
ฉันไม่ชอบอะไรพวกนี้เลยจริงๆ
คังพิลกูเป็นฮีโร่ ไหงเขาถึงกลายมาเป็นตำรวจทุจริตได้ล่ะ
เขาเจ็บปวดจะแย่แล้วที่เสียเพื่อนไป
เขาเปลี่ยนจากคนแบบนั้น ไปเป็นคนที่เห็นแก่เงินได้ไงกัน
นั่นไม่ใช่ตัวตนของคังพิลกูเลย!
รุ่นพี่จะเล่นตามบทไม่ได้ใช่ไหมครับ
ฉันว่ามันแปลกๆ ตั้งแต่ที่อ่านข้อเสนอโปรเจกต์แล้ว
แต่บทยิ่งทำให้มันดูไม่เข้าท่าเข้าไปใหญ่!
ทุกอย่างรู้สึกเหมือนถูกบังคับให้ทำ ผู้กำกับพัค!
เมื่อไรรุ่นพี่จะมีเหตุผลครับ
- นายว่าไงนะ - บทละครมันทำให้เชื่อได้มากพอ
และมันไม่สมควรโดนวิจารณ์จากรุ่นพี่นะครับ!
- นี่นาย… - จะเอายังไงครับ
ถ้ารุ่นพี่ไม่อยากให้ความร่วมมือ เรายกกองตอนนี้เลยก็ได้ครับ
นี่นายเพิ่งขู่ฉันเหรอ
อยากตายนักรึไง
รุ่นพี่คือคนที่ออกไปตอนกำลังถ่ายทำนะครับ
- แต่นั่นมัน… - ไม่ว่ายังไง
จากนี้ไป
เราจะทำตามบทแบบเป๊ะๆ ครับ
นี่ ผู้กำกับพัค
เอาจริงดิ
นี่ พัคพยองกี!
(ฮวังจีซุน)
ว่าไง
ได้เอกสารมาครบไหม
เราเข้าไปในออฟฟิศผมไม่ได้ด้วยซ้ำ พวกเขาไล่เราออกมา
ว่าไงนะ ทำไมล่ะ
พวกเขาจ้างนักเลงกลุ่มนึงมาเฝ้าหน้าอาคาร
และพวกเขาไม่ยอมให้เราเข้าไป
เราพยายามแหวกทางเข้าไป แต่ได้ตีกันซะนี่
เสื้อผ้าของนักข่าววีฉีกขาดหมด
เสื้อผ้าเธอฉีกขาดงั้นเหรอ
- โธ่ ไม่เอาน่า - หยุดนะ
ทำไมไม่ยอมให้เราเข้าไป
นาย!
นายรอฉันก่อน อย่าไปไหนจนกว่าฉันจะไปถึงที่นั่น!
- ได้ ฮัลโหล - รู้ไหมว่าแบบนี้ผิดกฎหมาย
- พี่ - เราแค่อยากมาเก็บ
- ของส่วนตัวก็เท่านั้น - เวรละ เขาโกรธจริง
ไม่เอาน่า ใช้เวลาแค่แป๊บเดียวเอง
ให้เราเข้าไปแป๊บนึงสิ! บ้าเอ๊ย!
ไอ้กุ๊ยพวกนั้น
จะไปไหนเหรอครับ
สตาร์ตรถเดี๋ยวนี้!
รุ่นพี่ ยังถ่ายละครไม่เสร็จครับ
จะไปอีกแล้วเหรอ ทำแบบนั้นไม่ได้นะครับ!
ผู้กำกับ!
ผู้กำกับ เรางานเข้าหนักแล้ว! ฝากถือนี่ที
เรางานเข้าแล้ว
รุ่นพี่ตะโกนว่า "สตาร์ตรถเดี๋ยวนี้!" แล้วก็ออกไปเลย
รถเหรอ รถอะไร
- รถอิมพีเรียลปรินต์ - ให้ตายสิ
- นั่นไง! - เขาไปอีกแล้วเหรอ
เสียสติไปแล้วรึไงวะ
- ผู้ช่วยผู้กำกับ คุณขับรถนะ! - ครับ
ผมขับรถ!
- ไปเร็ว! - วันนี้ผมจะตามล่าเขา!
ขึ้นรถ!
ตามเขาไป!
ออกรถเลย!
เร็วเข้า กิลซู เหยียบเลย!
ไอ้สารเลวพวกนั้นไม่รอดหรอก ใครจะยอม
เวรกรรม เราน่าจะบอกผู้กำกับว่าเราออกมา
ให้ตายสิ
ทำไมวันนี้ต้องเอารถคันนี้มาด้วย
เร็วเข้า เหยียบให้มิดเลย!
โธ่เอ๊ย
ผมยอมให้เขาเหยียบย่ำ เลยทำเหมือนผมเป็นพรมเช็ดเท้าเหรอ
- ผู้ช่วยผู้กำกับ - ว่าไงครับ
วันนี้เราต้องถ่ายกี่ฉากนะ
สิบสองฉากครับ
ได้
วันนี้เราจะถ่ายทั้ง 12 ฉาก ไม่ว่ายังไงก็ตาม
ต่อให้เราต้องอยู่กันทั้งคืนจนกระอักเลือดก็ตาม
ผมจะถ่ายให้เสร็จหมด
อย่าคลาดกับรถคันนั้น เข้าใจไหม
เข้าใจครับ
- ขับไป - โอเค
ตามเขาไปติดๆ เลย
เราไม่กลับจนกว่าคุณจะให้เราเข้าไป งั้นก็ถอยไปได้แล้ว!
ถูก!
เอารองเท้าแตะแบรนด์เนมของผมคืนมา!
เอาคืนมา!
เอาคืน… ใช่ นั่นแหละ! เอาคืนมา!
- เอาไป - เฮ้ย!
- ทำอะไรของคุณคะ - กลับไปได้แล้ว
ไอ้ทุเรศ!
- รองเท้าแตะของผม! - บอกให้ถอยไปไง!
หยุดเธอไว้
บ้าเอ๊ย!
- เวรเอ๊ย ไปให้พ้น! - ถอยไป!
ยังไม่เคยใส่เลยด้วย
- ถอย! - ปล่อยฉันนะ!
แม่งเอ๊ย
เฮ้ย ปล่อยนะ
นักข่าววี! ไอ้…
เฮ้ย ถอยไป!
(อิมพีเรียลปรินต์)
ไอ้พวกเชี่ย!
ไม่นะ
คังพิลกู!
นี่ พานักข่าววีไปจากที่นี่ซะ!
นักข่าววี ทางโน้น!
แม่งเอ๊ย!
เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
รุ่นพี่เหรอ
อะไรกันวะ
ล้อเล่นรึไง
เกิดเรื่องขึ้นที่ลานจอดรถ ทุกคนลงมาที่นี่
บ้าเอ๊ย ร่างกายของนักแสดงคือทุกอย่าง
ทีมสตันต์!
พร้อม!
แอ็กชัน!
นั่นแหละ จัดการเขาเลย!
ต้องงี้สิ!
- ผู้กำกับ ซูมไปที่พวกเขาหน่อย! - สวย!
- หันกล้องไปทางขวา! - นั่นแหละ โดนซะ!
ว่ากันว่าคุณแก้ไขคนอื่นไม่ได้
แต่…
ผมทำได้
เวรเอ๊ย
- มีอะไร - ต้องการอะไร
- ทำอะไรน่ะ - ให้ตายสิวะ!
ปล่อยสิ! อะไรกันวะเนี่ย
ได้เวลาเก็บกวาดขยะแล้ว
- ลุยเลย! - ไอ้…
เร็วเข้า ไปกันเถอะ
พี่
รองเท้าแตะของฉันล่ะ
(คิงส์แบ็กเอนเตอร์เทนเมนต์ ห้ามเข้าก่อนได้รับอนุญาต)
ดูเหมือนว่าวันนี้ เราจะตรวจสอบการเงินไม่ได้ซะแล้ว
คุณเป็นอะไรไหมครับ
บาดเจ็บรึเปล่าครับ
ไม่เป็นไรใช่ไหม
แน่ใจนะครับว่าคุณไม่เป็นไร
คุณเจ็บรึเปล่าคะ
ผมสบายมากครับ!
คุณแน่ใจนะครับว่าไม่เป็นไร
ไอ้นักเลงชั่วพวกนั้น มันทำกับผู้หญิงตัวเล็กๆ แบบนี้ได้ไงกัน
ไม่เป็นอะไรจริงๆ ใช่ไหมครับ
พูดอะไรหน่อยสิครับ!
- ซีอีโอฮวัง นายโอเคไหม - ครับ
ไม่มีเวลามามัวคุยแล้ว
นักข่าววี เราต้องไปเอาเอกสารพวกนั้นครับ
- ได้ค่ะ - ให้ตายเถอะ
- คุณโอเคไหมคะ - ผมโอเคครับ
เอกสารอยู่ทางโน้น
รุ่นพี่!
พยองกี
ผมนึกว่ารุ่นพี่หนีไปจากกองถ่าย เกิดอะไรขึ้นครับ
ไม่ได้หนีซะหน่อย แค่ออกมาโดยไม่ได้บอก
- พยองกี - ครับ
ถ้าไม่ได้นายกับทีมสตันต์ ฉันคงไม่รอดแน่เลย
บริษัทมีปัญหาอะไรรึเปล่าครับ
บริษัทมีอะไรผิดปกติเยอะเลย
จู่ๆ นักเลงพวกนั้นก็โผล่มาและ…
ให้ตายสิ
ฟังนะครับ
ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
แต่ดูเหมือนว่าสถานการณ์คลี่คลายแล้ว
ตอนนี้เรากลับไปที่กองถ่ายกันเถอะ
ตอนนี้ความยุติธรรมเหลือแต่เศษซาก แต่นายยังห่วงถ่ายละครเหรอ
เปลี่ยนตารางซะ!
รุ่นพี่คิดว่าทำไมผมถึงตามรุ่นพี่มาถึงที่นี่ล่ะครับ
ต่อไปนี้ ถ้าไม่มีภัยพิบัติทางธรรมชาติ
ก็จะไม่เปลี่ยนตารางอะไรทั้งนั้นครับ
วันนี้รุ่นพี่ห้ามกลับบ้าน จนกว่าจะถ่ายครบ 12 ฉากครับ
- ผู้จัดการครับ - ครับ
ผมจะนั่งรถไปกับรุ่นพี่ ช่วยเตรียมรถเลยครับ
- โปรดิวเซอร์ครับ - ครับ
- ผู้ช่วยผู้กำกับครับ - ครับ
คุณสองคนช่วยพารุ่นพี่ไป อย่างปลอดภัยและเร็วๆ ทีนะครับ
ผู้กำกับพัค ฉันอยากให้นายอยู่ที่นี่…
- รุ่นพี่ ไปกันเถอะ! - รุ่นพี่มีถ่าย 12 ฉาก
- นักข่าววี! - เราต้องไปเดี๋ยวนี้ เร็วเข้า!
รีบเลย!
นักข่าววี เราควรเอาไอ้นี่ไปด้วยไหมครับ
- ค่ะ เราจะเอาไปทุกอย่าง - ทุกอย่างเลยเหรอ โอเคครับ
ให้ตายสิ มีเยอะจัง ได้แล้วครับ
ว่าไงนะ
อธิบายมาว่าเกิดอะไรขึ้น
บริษัทรักษาความปลอดภัยไม่รู้ว่า ทีมตรวจสอบการเงินจะแวะมา
แล้วคังพิลกู…
ผมหมายถึงจู่ๆ อิมฮยอนจุนก็โผล่มาครับ
นักเลงตั้งเยอะ ยังเอานักแสดงคนเดียวไม่ลงงั้นเหรอ
ไม่ใช่แบบนั้นครับ
คุณอิมฮยอนจุนรวบรวมคนมายังไงไม่รู้
แล้วพวกเขาทุกคนก็ทำตัวบ้าคลั่งกัน อย่างกับฝูงซอมบี้หิวโหยเลยครับ
แล้วไง
พวกมันสยบคนคนเดียวไม่ได้และทำเรื่องวายป่วง ต่อหน้าทีมตรวจสอบการเงินน่ะนะ
ขอโทษครับ ท่านประธาน
แต่ปัญหาใหญ่กว่าคือหนึ่งในทีมงานของอิมฮยอนจุน
ใช้มือถือถ่ายทุกอย่างไว้ครับ
ผมกลัวว่าสื่อจะกัดไม่ปล่อย ถ้าเรื่องมันเกินความควบคุม
ผมเลยสั่งให้พวกเขาถอยก่อนครับ
ขอโทษจริงๆ ครับท่าน
- พวกเขากลับมาแล้ว - มีเรื่องอะไรกัน
- เกิดอะไรขึ้น - ไปทะเลาะกับใครมา
- แย่แล้ว - เกิดอะไรขึ้น
- เป็นอะไรรึเปล่า - สภาพดูไม่ได้เลย!
เราจะเตรียมถ่ายทำทันที ไปเตรียมตัวครับ!
- ถามจริง - ตอนนี้เนี่ยนะ
นัดถ่ายใหม่เถอะ ยังไงคืนนี้เราก็ถ่ายไม่เสร็จอยู่ดี
- ผมจะทำให้เสร็จครับ - ไปโดนอะไรมา
- โปรดิวเซอร์ - คุณโอเคไหม
คัต! โอเค!
- พี่ - ดีมาก!
- ดีมากครับทุกคน! - ให้ตายสิ
บ้าจริง
พี่ ผมจะไปเอารถมานะครับ
โอเค
- งั้นฉันไปล้างเครื่องสำอางก่อน - โอเค
- โธ่เอ๊ย - ทำได้เยี่ยมมากครับ!
เช่นกันครับ
โอย จะเป็นลม
บ้าจริง เอ้านี่
ให้ตายสิ ไอ้เด็กพยองกีนี่มุ่งมั่นจริงๆ
ไม่อยากเชื่อว่าเราถ่ายหมด 12 ฉาก
ผู้กำกับพัคคงจะได้ความตั้งใจแรกคืนมาแล้ว
ไอ้ความตั้งใจแรกบ้าบอนั่น!
ตั้งใจอะไรงี่เง่าน่า
ยังไงก็เถอะ เราจะทำไงต่อดี
ผมถูกไล่ออก แต่พี่ยังติดอยู่กับคิงส์แบ็ก
นี่ มีอะไรให้กังวลเหรอ
แค่จัดการงานของฉันต่อไปแบบที่เคยทำสิ
ฉันจะจ้างนายเป็นฟรีแลนซ์เอง
พี่จะควักเงินตัวเองจ้างผมงั้นเหรอ
ฉันจะให้โบนัสนายนอกเหนือจากเงินเดือนด้วย
- แบบนี้เป็นไง - พูดจริงเหรอ
พี่เจ๋งที่สุดในโลกเลย!
แบบนี้ก็แปลว่า เรากลับไปที่ออฟฟิศนั้นไม่ได้อีกแล้วใช่ไหม
ผมกับพี่วิ่งวุ่นสร้างออฟฟิศนั้น จนเท้าของเราพองไปหมด
เราทาสีกำแพงด้วยกัน
และเราหาซื้อเก้าอี้มาด้วยกัน
ของทุกอย่างในนั้นผ่านมือผมมาหมด แก้วกาแฟก็ไม่เว้น
ไม่อยากเชื่อว่าผมไม่ได้รับอนุญาต ให้เข้าไปข้างใน แบบนี้มันไม่แฟร์เลย!
นี่ ฉันยังอยู่กับคิงส์แบ็ก แน่นอนว่านายเข้าไปข้างในได้อยู่แล้ว
แบบนี้หมายความว่า
ผมไม่ใช่ซีอีโอฮวังแล้วใช่ไหม
ตอนนี้ผมเป็นผู้จัดการฮวังเหรอ
ผมต้องเรียกกิลซูว่า "หัวหน้าทีม" เหรอ
โอย บ้าฉิบ
ผมยังไม่ได้บอกเมียผมด้วยซ้ำ
เฮ้ย!
อย่าหงอสิ!
บ้าเอ๊ย
ใช้ที่นี่เป็นออฟฟิศนายซะ
นี่โต๊ะนาย เข้าใจไหม ซีอีโอฮวัง
ยังไงก็เถอะ ไอ้สารเลวพวกนั้น…
ตอนแรกพวกเขาก็ไล่นายออกทางโทรศัพท์
ต่อมาก็ส่งพวกนักเลงมาที่บริษัท
เราจะตอกกลับไอ้เวรพวกนั้นยังไงดี
พี่ไม่ได้นอนทั้งคืนไม่ใช่รึไง จะไปไหนเหรอ
ฮะ
ฉันมีนัด
พี่มีนัดอะไรในช่วงเวลาชี้เป็นชี้ตายแบบนี้
อ๋อ พี่จะไปหานักข่าววีจองชินอีกแล้วสินะ
คือว่า…
นี่ ฉันทำแบบนี้เพื่อเราทั้งคู่นะ
เราต้องคิดว่าจะทำยังไงต่อไป
ถูกไหมล่ะ
- นายคิดจะเป็นผู้จัดการไปตลอดกาลรึไง - ไม่
ฉันจะไปหานักข่าววีเพื่อคิดวางแผนกัน
นายนั่งรอและหาทางจัดการ งานของฉันตั้งแต่วันนี้ไป โอเคไหม
และอย่าร้องไห้ล่ะ!
ไว้เจอกันนะจ๊ะ
ครับ พี่ ไว้เจอกัน!
ให้ตายสิ ใครจะไปรู้ว่าเขาโรแมนติกขนาดนี้
ทำไมขับรถแบบนี้มาล่ะคะ
- มันผิดตรงไหนเหรอครับ - มันเด่นไงคะ!
ไม่เอาน่า ขึ้นรถเถอะครับ
- ไม่ค่ะ คุณขึ้นก่อนเลย - ฮะ
- ทำไมล่ะ มีอะไร เป็นอะไรเหรอ - ขึ้นรถสิคะ
ให้ตายสิ
คังพิลกูไม่มีวันขับรถแบบนี้หรอกค่ะ
โธ่ ไม่เอาน่า ไม่เป็นไรหรอก
ผมไม่ใช่คังพิลกู ผมคือซูเปอร์สตาร์อิมฮยอนจุน เพราะงั้นไม่เป็นไรหรอกครับ
ซีอีโอฮวังเป็นยังไงบ้างคะ
แน่นอนว่าเขายังช็อกอยู่และสติแตกไปเลย
ประธานอีแดโฮเป็นคนที่โหดเหี้ยมอำมหิต
ฉันว่าเขาวางแผนทุกอย่างตั้งแต่ต้นค่ะ
บ้าเอ๊ย ทำไมเราจะต้องมาข้องเกี่ยว กับคนแบบเขานะ
ผมสังหรณ์ใจไม่ดี ตั้งแต่ตอนที่ไปตกปลากับเขาแล้วครับ
ว่าแต่ทำไมคุณถึงตามขุดคุ้ย คนที่อันตรายแบบนั้นล่ะครับ
ไม่กลัวเหรอครับ
ไม่มีใครทำได้แล้ว
นอกจากฉันค่ะ
ฉันตามคดีนี้มานานแล้ว
และฉันอยากรู้ความจริงให้ได้ค่ะ
เพราะซีอีโอฮวังเลย ฉันถึงได้หลักฐานมาเกือบหมด
ฉันแค่กำลังพยายามหาวิธีที่มีประสิทธิภาพที่สุด ในการเปิดโปงเรื่องนี้ค่ะ
คืองี้นะ…
ผมก็ไม่ใช่คนที่จะยอมโดนกระทำ อยู่ฝ่ายเดียวเหมือนกัน
มาคิดกันครับ
ทำไมถึงมีแค่เราที่นี่ล่ะคะ
ให้ตายสิ
ชีวิตนี้คุณดูแต่ละครอย่าง "คังพิลกู" สินะ เลยไม่รู้ว่าแบบนี้คืออะไร
ว่าไงนะคะ
ถ้าคุณดูละครน้ำเน่าหรือรอมคอม คุณคงจะอ๋อทันทีเลย
หมายความว่าไงคะ
คุณไม่เคยดูละคร ที่ทายาทเศรษฐีหรือแฟนหนุ่มรวยๆ
เช่าสถานที่ทั้งหมดเพื่อออกเดตเหรอครับ
สถานที่ทั้งหมดเหรอคะ
คุณเช่าที่นี่ทั้งหมดเลยเหรอคะ
คุณหาเรื่องใช้เงินที่ดีกว่านี้ไม่ได้เหรอคะ
โธ่เอ๊ย ว่าแล้วว่าคุณต้องพูดแบบนี้
ผมไม่ได้ใช้เงินสักแดงครับ
ผมแค่บอกว่าผมจะใช้ที่นี่ ในเมื่อวันนี้ไม่มีการถ่ายทำ
และผมอยาก…
อยู่กับคุณแค่สองคนครับ
คุณมักจะนึกถึงคนอื่นเสมอเวลาคุณอยู่กับผม
ผมมาที่นี่บ้างเป็นครั้งคราว
นี่คือที่ที่ผมเดบิวต์ครับ
มันเป็นแค่บทเล็กๆ แต่ก็นั่นแหละ
- ชื่อเรื่องคือ… - "เมืองแห่งรัก" ใช่ไหมคะ
รู้ได้ไงครับ
หนึ่งในคำถามตอนสมัครแฟนเพจของคุณค่ะ
กว่าจะสมัครแฟนเพจนั่นได้ ปวดหัวจะแย่
ฉันว่าฉันเคยเห็นที่นี่ในทีวีด้วยค่ะ
(นึงแน)
นึกถึงวันเก่าๆ เลย
รู้สึกว่าเราถ่ายทำกันแถวๆ นี้แหละ
ว่าแต่คุณมาเป็นนักแสดงได้ไงคะ
ผมได้ข่าวว่ามีงานพาร์ตไทม์เป็นตัวประกอบ ผมเลยสมัครดู
เพราะอะไรไม่รู้ ผมชอบอยู่ในกองถ่ายมากๆ
และผมคิดว่าผมจะทำได้ดีด้วย
มีคนเห็นฝีมือคุณตอนเป็นตัวประกอบเหรอคะ
ครับ ประมาณนั้นครับ
ยอมรับเถอะ หล่อขนาดนี้ใครจะเมินไหว
ตอนนี้ยังหล่อขนาดนี้ คิดดูละกันว่าตอนนั้นผมจะหล่อขนาดไหน
ทันทีที่ผู้กำกับเห็นผม เขาก็ให้บทพูดมาเลย
แต่ผมไม่เคยแสดงมาก่อน
ผมจะพูดบทนั้นได้ยังไง
ผมประหม่ามาก
ผมยังจำบทนั้นได้จนถึงทุกวันนี้ครับ
รอเดี๋ยวค่ะ!
รถไฟขบวนสุดท้ายเพิ่งออกไปครับ
"รถไฟขบวนสุดท้ายเพิ่งออกไปครับ"
คัต!
ผมเล่นผ่านตั้งแต่เทคแรกเลย
ใจชื้นสุดๆ ครับ
หลังจากนั้น ผมก็ไปเรียนการแสดงเลย
แล้วผมก็หาประสบการณ์จากละครเวที
จากนั้นก็ได้เล่นหนังในที่สุด
แล้ว "คังพิลกู" ล่ะคะ
คุณเล่นเรื่อง "คังพิลกู" ได้ไงคะ
ทุกอย่างเริ่มขึ้น ตอนที่นักศึกษาเอกภาพยนตร์มาที่ร้านผม
เพื่อพิมพ์บทหนังของโปรเจกต์เรียนจบครับ
หวัดดีครับ
ผมเอาบทหนังมาพิมพ์ที่นี่ได้พักนึงแล้ว
และมันมีปัญหานิดหน่อยครับ
เขาขอร้องให้ผมเล่นหนังของเขา ผมเลยเล่น
แล้วจู่ๆ ก็ได้รางวัลใหญ่มาก แบบไม่ได้คิดไว้น่ะครับ
ตั้งแต่นั้นมา ผมก็กลายเป็นทาสของ "คังพิลกู" ดีๆ นี่เอง
นักศึกษามหาลัยคนนั้นคือผู้กำกับพัคพยองกี
จริงเหรอคะ
งั้นผู้กำกับก็เป็นเครื่องรางนำโชคของคุณสิคะ
เครื่องรางนำโชคเหรอครับ
คุณกลับมาเป็นนักแสดงได้เพราะเขา
และคุณยังได้เจอคังพิลกูด้วยค่ะ
คังพิลกูไม่ใช่แค่ตัวละครในละครค่ะ
เขายืนหยัดเพื่อคนอ่อนแอ
ยอมเสี่ยงอันตราย และสั่งสอนคนเลวให้ได้รับบทเรียน
เขาช่วยให้ฉันลืมปัญหาของตัวเองไปชั่วครู่
หลายคนชื่นชมนิสัยรักความยุติธรรมของคังพิลกูค่ะ
รู้ไหมคะว่าคนสมัครเป็นตำรวจเยอะขึ้น เพราะเขาเลย
คังพิลกู
พิเศษจริงๆ จริงจริ๊ง จริงๆ ค่ะ
และคุณได้เล่นเป็นคังพิลกูที่แสนพิเศษคนนั้น
โชคดีขนาดไหนคิดดู
แต่คุณก็ยังเรียกตัวเองว่าทาสของคังพิลกู…
คุณอิมฮยอนจุน ความตั้งใจแรกของคุณหล่นหายไปนะคะ
ความตั้งใจแรกอีกแล้ว
ผมพูดจริงนะครับ
ตอนนี้ผมอยากรับบทอื่นใจจะขาดแล้วครับ
ถึงงั้นก็เถอะ ตอนนี้ผมจะต้องตั้งใจเล่นเป็นคังพิลกู
พี่ฮยอนจุนบอกว่ามีคนที่ชอบแล้ว เธอเป็นใครเหรอ
พี่เขาบอกเธอแบบนั้นเหรอ
เธอไม่มีตัวตนใช่ไหมล่ะ พี่เขาโกหกฉันแน่เลย
ถ้าอยากรู้ ก็ถามเองสิ
อย่าให้ฉันเป็นตัวกลางเลย
งั้นคุณเริ่มปั่นข่าวลือเรื่องฉันคบกับพี่เขาได้ไหม
ให้ตายสิ จะหาเหาใส่ตัวซะงั้น
พักนี้เธอเป็นอะไรของเธอ
ฉันอยากให้ฉันกับพี่เขาต่อกันติดจริงๆ
ยังไงนั่นก็เกินไปอยู่ดี ฉันปั่นข่าวลือแบบนั้นไม่ได้หรอก
งั้นฉันปั่นเองได้ไหม
ไม่เอาน่า เซนา
หยุดเสียเวลาได้แล้ว และโฟกัสกับโปรเจกต์นี้เถอะ
ว่าแต่ทำไมคุณถึงให้ฉันมาเจอที่บริษัทโปรดักชัน
แทนที่จะเป็นคิงส์แบ็กล่ะ
ฉันถูกไล่ออกจากที่นั่นแล้ว
ฉันถึงใช้ที่นี่ชั่วคราวไง
เกิดอะไรขึ้น
คุณทำอะไรผิดเหรอ
ฉันจะทำอะไรผิดได้ล่ะ
ฉันว่าพวกเขาอยากขายทอดบริษัท
แต่ฉันขวางไว้ ก็เลยไล่ฉันออก
จริงสิ เอเจนซีของเธอยังโอเคไหม
ไม่ใช่พวกเขาจะพยายามขายทอด บริษัทของฉันกับของเธอพร้อมกันเหรอ
- พี่ฮยอนจุนรู้เรื่องนี้ไหม - รู้อยู่แล้ว
ตอนนี้อยู่เฉยๆ ไปก่อน
และอย่าทำอะไรเด่น
ฉันก็อยู่เฉยๆ ตลอดแหละ
ผมมาที่นี่บ่อยๆ ตั้งแต่สมัยก่อนแล้ว
ผมไม่ได้พาใครมามั่วซั่วนะ
แปลว่าเราเหลือเดตกันอีกเก้าครั้งใช่ไหมคะ
ไม่ครับ ไม่ถูกซะหน่อย
วันนี้เรามาเจอกันเพราะเรื่องของซีอีโอฮวัง
ครั้งนี้เลยไม่นับครับ
นั่นใช้เวลาไม่ถึงห้านาทีด้วยซ้ำ
ห้านาทีก็พอแล้ว ต้องทำอะไรอีกครับ
มันไม่ใช่เรื่องที่เราจะแก้ได้ในชั่วข้ามคืน
รีบกินรีบกลับกันเถอะค่ะ ตอนแรกจะฉายคืนนี้แล้ว
ทำไมรีบจังล่ะครับ
ผมดูฉบับตัดต่อคร่าวๆ แล้ว
แต่ฉันยังไม่ได้ดูค่ะ
ฉันต้องรีบกลับบ้าน จะได้ดูทันเวลาค่ะ
รีบกินเข้าสิคะ
ผมจะจดจำช่วงเวลานี้
ไปตลอดชีวิตที่เหลือของผม
ไม่ว่าผมจะรับบทอะไรในอนาคต
ผมสัญญาว่าจะทำเต็มที่ และจะเป็นนักแสดงที่ถ่อมตนเสมอครับ
คังพิลกู
พิเศษจริงๆ จริงจริ๊ง จริงๆ ค่ะ
และคุณได้เล่นเป็นคังพิลกูที่แสนพิเศษคนนั้น
โชคดีขนาดไหนคิดดู
ขอบคุณมากครับ!
- พี่ครับ - บ้าเอ๊ย ตกใจหมด
คืนนี้ผมจะไปค้างบ้านเพื่อนนะ
- เพื่อนคนไหน - ฮงชิน
เราจะดูตอนแรกด้วยกัน
ฮงชินเหรอ
นี่ ดูกันแค่สองคนมันจะไปสนุกอะไร
ต้องมีพระเอกไปดูด้วยสิ
อะไร พี่จะไปด้วยเหรอ
ขอเวลาเตรียมตัวห้านาที
แรงจูงใจพี่ดูปลอมๆ นะ
ไม่มีอะไรปลอมทั้งนั้นแหละ
นายบอกว่านายชอบพี่สาวนักข่าวคนนั้นเหมือนกันนี่
นายต้องช่วยฉัน เว้นแต่ว่านายอยากให้ฉันคบกับซูจี
ให้ตายสิ
มาครับ ผมรับไว้ให้
เข้าไปข้างในกันไหม
- เราขอ… - อ้อ ได้ครับ
บ้านคุณออกจะหรูหราใหญ่โต
ทำไมถึงไฟดับบ่อยจังล่ะคะ
ไฟดับได้ไงนะ
คุณไปนอนโรงแรมเอาก็ได้
ทำไมถึงยืนกรานจะมาบ้านแคบๆ ของเราล่ะ
เอ่อ ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวไงครับ
เราจะได้ซ้อมบทด้วยกันไปด้วย
และในเมื่อมีนักแสดงจาก "คังพิลกู" อยู่ที่นี่ตั้งสามคน
เราน่าจะดูตอนแรกด้วยกันและเม้าท์มอยกันหน่อย
ดีออกเนอะ
ใช่ครับ ดีสุดๆ เลยครับ
ขอโทษนะ แต่ฉันไม่เข้าใจจริงๆ
- มีที่อื่นตั้งเยอะแยะ… - พักก่อน
เป็นอะไรของพี่เนี่ย
ผมว่าพี่นักข่าวความรู้สึกช้าๆ จริงๆ นะเนี่ย
พี่ของผมดื้อจะมาที่นี่ให้ได้
- คงเพราะอยากเจอพี่น่ะครับ - เฮ้ย
ฉันว่านายออกกำลังกายเยอะนะเนี่ย
- เรื่องจริงนี่ - หล่อล่ำเชียว
- หยุดขำนะ - อะไรล่ะ
รุ่นพี่กินอะไรมารึยังครับ ผมทำรามยอนให้ได้นะครับ
รามยอนฟังดูน่ากินดี!
- ฉันชอบ - มาช่วยฉันหน่อย
แต่มีอาหารเยอะแล้วนี่
เวรกรรม ไม่มีรามยอนเหลือแล้ว
ไม่เหลือสักห่อ
- อย่าเปิดตู้นั้นนะ - ไม่เหลือเลยเหรอ
เราจะออกไปซื้อรามยอน
- ตอนนี้เนี่ยนะ - ครับ
- เฮ้ย! - ไปได้แล้ว เร็วเข้า
- เดี๋ยวก่อน - ไปสิ!
- แต่เรามีอาหารตั้งเยอะ… - เงียบน่า!
เอาละ ไปกันเถอะ
โหย ตื่นเต้นจัง
รุ่นพี่!
(สายสืบแสนดีคังพิลกู 5)
ถามไปจะมีประโยชน์อะไร ในเมื่อแกกำลังจะตาย
ประโยคเด็ดของรุ่นพี่มาแล้วครับ
- ว่ากันว่าคุณแก้ไขคนอื่นไม่ได้ - ว่ากันว่าคุณแก้ไขคนอื่นไม่ได้
แต่…
- แต่ผมทำได้ - แต่ผมทำได้
คังพิลกู
พิเศษจริงๆ จริงจริ๊ง จริงๆ ค่ะ
และคุณได้เล่นเป็นคังพิลกูที่แสนพิเศษคนนั้น
โชคดีขนาดไหนคิดดู
(เรตติ้งผู้ชมตอนแรก: 4.3%)
เรตติ้งผู้ชมตอนแรกของซีซันสี่เป็นยังไงนะ
ได้ 12.4% ครับ
สูงกว่าตอนแรกของซีซันนี้ 8.1%
แล้วซีซันสามล่ะ
ซีซันนั้น 11.7%
ซีซันสองได้ 13.5%
และซีซันหนึ่งได้ 8.9%
สรุปแล้ว 4.3% คือต่ำสุดตลอดกาล
คืนนั้นมีแข่งกีฬานัดสำคัญอะไรไหม
ไม่มีเลย
แต่สภาพอากาศดีอยู่นะ
งั้นแปลว่าทุกคนออกไปสูดอากาศข้างนอกเหรอ
ถ้านี่เป็นละครเรื่องอื่น
เรตติ้งตอนแรกคงไม่แย่เท่านี้
ปัญหาคือมันต่ำเกินไปเมื่อเทียบกับซีซันก่อนๆ
จริงด้วย! จำที่ฉันพูดตั้งแต่แรกได้ไหม
ฉันบอกแล้วว่าเส้นเรื่องของซีซันนี้มันแปลกๆ
ผู้ชมรู้ดีว่าอยากดูอะไรใน "คังพิลกู"
แน่นอน เพื่อเปลี่ยนเส้นเรื่อง
ให้เขาเป็นตำรวจทุจริตก็ได้
แต่เขาต้องรีบกลับมาเป็นคังพิลกูคนเดิม
พี่คิดว่านั่นคือสาเหตุจริงๆ เหรอ
นี่ ว่ากันว่าแก่แต่เก๋ายังดีกว่าพวกมือใหม่นะ
คังพิลกูยังมีดีอยู่
เดี๋ยวเรตติ้งก็พุ่ง ไม่ต้องห่วงหรอก
(สายสืบแสนดีคังพิลกู 5 ฟื้นแล้ว แต่ไม่มีกระแส)
(ปัญหาที่ใหญ่กว่าคือปฏิกิริยาของผู้ชม)
ตอนหนึ่งได้ 4.3%
ตอนสองได้ 5.1%
ตอนสามได้ 5.2%
และตอนสี่ได้ 4.9%
พอได้แล้วครับ
หันไปทางไหนก็โดนทุกทาง
ความผิดผมเองที่ผมไม่ดีพอ
ไม่มีใครผิดที่ผลออกมาเป็นแบบนี้หรอก
ต่อให้มีงบการผลิตสูงจนทำลายสถิติ
มีดาราระดับโลกอย่างควอนเซนา
และเรตติ้งซีซันก่อนสูงกว่า 20%
ถ้ามันจะล้มเหลว มันก็ล้มเหลวอยู่ดี
ยังไงก็ยังดีที่มียอดขายล่วงหน้าจากต่างประเทศ
ผมว่าเราไม่ได้ขาดทุนอะไรนะ
จริงด้วย
แต่เสียใจจังที่เห็นละครซีซันอย่างคังพิลกู
ที่จะถูกจารึกไว้ ในประวัติศาสตร์ทีวีของประเทศเรา
จบลงอย่างต๊อกต๋อยและอนาถแบบนี้
ใจสลายจริงๆ ครับ
ผมขอให้โปรโมตผ่านทางอูทูบแล้ว
แต่มีคนไม่รับฟัง
- เอ้อ คุณอิมฮยอนจุน - ครับ
- ยินดีด้วยนะครับ - ว่าไงนะครับ
คุณเกลียดการเล่นบทคังพิลกูเหลือเกินนี่นา
ต่อไปนี้คุณเล่นบทนี้ไม่ได้แล้ว ต่อให้อยากเล่นก็ตาม
คุณคงดีใจแน่ๆ เลยครับ
คือว่า…
บทใกล้เสร็จแล้ว และแทบไม่เหลือฉากให้ถ่ายทำแล้วครับ
เหลืออย่างเดียวที่ผมต้องทำ คือโฟกัสกับโพสต์โปรดักชัน
- ใช่ครับ - ครับ
แน่นอนครับ
เราอาจจะไม่ได้อำลาจอแบบปังๆ
แต่เรายังต้องพยายามทำให้เต็มที่ จนโค้งสุดท้ายให้ได้ครับ
พยายามอะไรครับ
เอ้อ!
เราควรทำอะไรสักอย่าง เพื่อปลุกกระแสให้ผู้ชมสนใจ "คังพิลกู"
จัดงานแถลงข่าวดีไหมครับ
งานแถลงข่าวเหรอ
สายเกินไปแล้วเหรอ
ผมจะส่งไมค์ต่อให้นักข่าวนะครับ
เราจะใช้เวลาตอบคำถาม
ที่พวกเขาอาจมี เกี่ยวกับ "สายสืบแสนดีคังพิลกู 5" ครับ
ผมมีคำถามจะถามผู้กำกับพัคครับ
เรตติ้งต่ำจนถึงตอนที่สี่เลย
เราควรคาดหวังอะไรจากตอนที่เหลือครับ
เดี๋ยวคุณจะได้เห็นว่าคังพิลกูไม่มีทางเลือก
นอกจากกลายเป็นคนทุจริต
ผมคิดว่าผู้ชมจะเข้าใจคังพิลกูมากขึ้น
และอินไปกับละครจริงๆ ครับ
เราจะไม่ยอมแพ้
เพราะงั้นก็กรุณาติดตามดูจนจบด้วยนะครับ
คุณอิมฮยอนจุน
บางรีวิวอ้างว่าคุณยังไม่เข้าใจ ตัวละครของคุณในซีซันนี้ได้ดีพอ
คุณเห็นด้วยไหมครับ
ครับ ผมยอมรับครับ
มุมนี้ของคังพิลกูแตกต่างจาก ภาพลักษณ์ผู้รักความยุติธรรมของเขามาก
จนผมรู้สึกกดดันสุดๆ ที่ต้องเล่นเป็นเขาครับ
ผมสื่อสารกับผู้กำกับอย่างต่อเนื่อง
และกำลังทำงานอย่างหนัก เพื่อถ่ายทอดด้านใหม่นี้ของคังพิลกู
ในแบบที่ผู้ชมสามารถยอมรับได้ครับ
เชิญครับ
ฉันว่ามันมีความหมายมากที่ตัวละครคังพิลกู
ไม่ได้ทำตามรูปแบบความสำเร็จแบบเดิมๆ
แต่เลือกที่จะเผชิญความท้าทายใหม่ๆ แม้ว่าต้องเสี่ยงค่ะ
- เราเอาคำถามให้เธอเหรอ - เปล่า
- คนรอคอยว่าจะเป็นยังไงต่อไป - เธอเป็นนักข่าว
คุณช่วยพูดอะไร กับแฟนตัวยงอย่างฉันหน่อยได้ไหมคะ
ก่อนอื่นเลย ผมอยากขอบคุณผู้ชมทุกท่าน
ที่รักคังพิลกูเสมอมา ไม่แปรเปลี่ยนครับ
บอกตามตรง มันไม่ใช่การตัดสินใจที่ง่ายเลย
ในการเล่นซีซันนี้
จริงๆ ผมอยากฉีกตัวเอง ออกจากภาพลักษณ์ของคังพิลกู
ที่ผูกพันอย่างใกล้ชิดกับตัวผมครับ
ผมคิดว่าความปรารถนานั้น เห็นได้จากการแสดงของผมครับ
แต่ระหว่างการถ่ายทำซีซันนี้
ผมได้รู้ตัวอีกครั้งว่าบทของคังพิลกู
พิเศษและล้ำค่าสำหรับผมขนาดไหนครับ
คังพิลกู
พิเศษจริงๆ จริงจริ๊ง จริงๆ ค่ะ
และคุณได้เล่นเป็นคังพิลกูที่แสนพิเศษคนนั้น
โชคดีขนาดไหนคิดดู
ผมเลยกลับไปถ่ายทำ พร้อมด้วยความรู้สึกชื่นชอบที่สร้างขึ้นมาใหม่
พอการหักมุมและคำใบ้ต่างๆ ลงล็อกแล้ว เรื่องราวจะยิ่งสนุกขึ้นครับ
ขอบคุณจริงๆ ที่ไว้ใจในตัวผม และผมหวังอย่างยิ่ง
ว่าคุณจะอยู่กับเราไปจนจบครับ
คำถามนี้สำหรับคุณควอนเซนาค่ะ
การร่วมแสดงกับคุณอิมฮยอนจุนเป็นยังไงบ้างคะ
ถึงจะผ่านมานานแล้ว ตั้งแต่เรื่อง "บทเพลงแสนเศร้า"
เราก็ร่วมงานกันในกองถ่ายได้ดีมาก เหมือนไม่เคยห่างหายไปนานเลยค่ะ
แต่ตอนที่เราถ่ายทำฉากใกล้ชิดกัน
เขาก็เขินอายแบบสุดๆ ค่ะ
เปล่านะครับ ผมไม่ได้เขิน
ใครบอกว่าผมเขินครับ
ไม่ใช่ว่าผมรู้สึกเขินหรอกครับ
คังพิลกูแค่ตกหลุมพราง…
ผมหมายถึงว่าเขาแค่ตกหลุมรัก
ในเมื่อนี่คือฉากโรแมนติกฉากแรกของเขา
ผมว่าเขาคงประหม่านิดหน่อยละมั้งครับ
นักแสดงรุ่นเก๋าก็ประหม่าได้เหมือนกันนะครับ
คำถามต่อไปครับ
คุณอิมฮยอนจุนคะ ได้ข่าวว่าคุณเพิ่งกลับไปคบ
กับนักแสดงหญิงที่คุณเคยคบในอดีต หลังจากเลิกกันมานานแล้ว
วันนี้เธอคนนั้นอยู่กับเราที่นี่ไหมคะ
ใช่ควอนเซนาไหม พวกเขาเคยคบกัน
นี่มันเรื่องอะไรกัน
- จริงรึเปล่า - ขอโทษครับ
แต่กรุณางดถามเรื่องส่วนตัวนะครับ
ไม่เป็นไรครับ
ผมจะตอบคำถามให้ครับ
คุณถามว่าคนที่ผมชอบอยู่ที่นี่ในวันนี้ไหม
ใช่ครับ เธออยู่ที่นี่
(ขอขอบคุณคุณโอยอนซอ ที่มาเป็นนักแสดงรับเชิญ)
เหลือเวลาไม่มากแล้วค่ะ
คุณต้องรีบปล่อยข่าวค่ะ
เอกสารที่คุณให้มาจะเป็นหลักฐานที่สำคัญที่สุด
ทำไมพวกเขาไม่ยอมให้ฉันเข้าไปล่ะ
พวกเขาคิดจะทำอะไรนะ
แต่ในความเป็นจริง อะไรๆ มันไม่ได้จบสวยงาม
เหมือนในละครหรอก
ฉันว่านักข่าววีตกอยู่ในอันตราย
ที่ฉันเคยพูดว่ามีเส้นบางๆ กั้น ระหว่างกรรมลิขิตกับชะตาลิขิต…
กลายเป็นว่า…
ฉันพูดถูกค่ะ
คำบรรยายโดย ชลันธร เรืองภักดี