Pytałaś, czy mi się podobasz.
Tak.
Podobasz mi się.
Zapomnij o Melomistrzu.
Od teraz spotykaj się ze mną.
Lubisz Melomistrza bardziej ode mnie,
a ja lubię Wi Jeong-sin tak samo, jak lubię Tuduszę.
Zaraz.
O czym ty mówisz?
- Skąd wiesz o Melomistrzu? - Bo to ja.
Nie, poznałam go.
Zgadza się.
Ale przy N Seoul Tower poznałaś kogoś innego.
Wysłałem kogoś na swoje miejsce.
Ale przy sprzedaży ryżowaru
to byłem ja.
Lubisz Lim Hyeon-juna?
Ryżowar wystawił mój brat, ale coś mu wypadło i nie mógł przyjść.
Też cię nie rozpoznałem.
Ale gdy powiedziałaś, że jesteś moją fanką,
zaciekawiłaś mnie.
Jestem fanką Lim Hyeon-juna.
Dziękuję.
Mam w domu całe pudło.
Wiem, że musisz to przetrawić.
Poczekam.
- Chodźmy. - Dokąd?
Do domu, oczywiście.
No tak.
To parasol, który ci dałem. Parasol Kang Pil-gu.
Chodźmy.
Jesteś w szoku.
Próbowałem...
Rety.
Pewnie nie dociera do ciebie żadne moje słowo...
ale przepraszam.
Ja też byłem zaskoczony.
Tak bardzo, że nie potrafiłem nic powiedzieć.
Zabierz z powrotem ryżowar.
Mówiłaś, że działa.
Może jest duży i drogi, ale pasuje do waszego domu.
My też do siebie pasujemy.
Skąd ten pomysł?
Jak mówiłam, że nam nie pasuje, miałam na myśli, że jest za duży.
Dla dwójki taki ryżowar
jest za duży i nie pasuje...
A ja mówię, że masz go nie sprzedawać i używać, aż się zepsuje.
Jak się zepsuje, to go napraw i używaj dalej.
Nie, w sensie...
Zrobię z nim, co będę chciała!
Dobrze.
Idź do domu i odpocznij.
- Miłej podróży. - Dzięki.
- Odezwę się. - Możesz pożyczyć parasol.
Dzięki.
Napiszę.
- Pomogę. - Poradzę sobie.
ODCINEK 12
Wróciłaś.
Nie sprzedałaś ryżowaru?
- Gość nie przyszedł? - Nie.
Nie chciał go? Więc możemy go używać?
Możemy?
Co nic nie...?
Co z tobą?
Coraz gorsze te huśtawki nastrojów.
Pytałaś, czy mi się podobasz.
Tak.
Podobasz mi się.
Od teraz spotykaj się ze mną.
„Jak się nazywasz?”
Fajny scenariusz.
TUDUSZA
My też do siebie pasujemy.
TUDUSZA
Napiszę.
DOBRY DETEKTYW KANG PIL-GU 5
TUDUSZA
Rety.
Podobasz mi się.
Cebula!
Odezwę się.
Chciałem cię znów przeprosić,
że niechcący cię okłamałem.
Nie mogłem wtedy przyjść, bo ludzie by mnie rozpoznali.
Przepraszam.
Cebula!
Od teraz
będę do ciebie pisał bezpośrednio, nie na Cebuli.
Słodkich snów.
To byłem ja. Melomistrz.
Ja byłem Melomistrzem.
A Melomistrz
był mną.
MELOMISTRZ (SKASOWANY)
SERCE MI BIJE NA SAMĄ MYŚL, PUM, PUM.
JEST MĘSKI, ALE TEŻ UROCZY
Jestem fanką Lim Hyeon-juna.
Lubisz Lim Hyeon-juna?
Tak.
Niedługo wychodzi nowy sezon Kang Pil-gu.
Serce mi bije na samą myśl, pum, pum.
Widziałaś kiedyś Kang Pil-gu na żywo?
Tak.
- Jak wrażenia? - Był bardzo cool.
Męski. Ale też uroczy.
Można być starszym i wciąż fajnym.
Każdy ma własny urok, który pasuje do wieku.
Naprawdę brzmisz jak Lim Hyeon-jun.
Powiesz coś z Kang Pil-gu?
„Podobno nie naprawisz ludzi.
Ale ja mogę”.
Jak świetnie go udajesz!
Odkryłam fanpage Lim Hyeon-juna.
Załóż konto, Melomistrzu.
Będziemy tam razem.
Nie wierzę!
Lim Hyeon-jun odpisał na mój post na fanpage’u.
Ale się cieszę!
Też powinieneś coś napisać.
Kto wie? Może i tobie odpisze.
Pierwszy raz w życiu.
Nigdy nikogo nie lubiłam...
tak bez żadnego ale.
Co?
Halo?
Co?
Teraz?
Ale...
Oczywiście.
Rozumiem.
Chwileczkę.
Moment.
Jesteś.
Źle wyglądasz.
Nie spałaś?
Naprawdę jesteś Melomistrzem?
- Tak. - Serio?
Czy to zbieg okoliczności?
Jak to się mogło stać?
Sam nie wiem.
Kpiłeś sobie ze mnie?
Miło było patrzeć, jak się wydurniam?
Dlaczego tak myślisz?
To, co pisałem jako Melomistrz, było szczere...
Jesteś cała?
- Wezwę karetkę. - Nie czuję już nóg.
- Jedźmy do szpitala. - Nic mi nie jest!
Pozwól się zaprowadzić do środka.
Ostrożnie.
Schodek.
Usiądź.
- Mogę wody? - Co?
- Wody. - Już niosę.
Wody. Jasne.
Woda.
Już.
Chwilę.
Może miskę zupy.
Zupa.
Naprawdę jesteś Melomistrzem?
Kpiłeś sobie ze mnie?
Miło było patrzeć, jak się wydurniam?
Kryminalna rewolucja będzie głównym tematem
pokazu filmowego dla mediów.
Będzie tam również Jung Ji-seok.
Spytajcie, czy zawarł ugodę z ofiarą gnębienia.
Jak się wykręci, pytajcie reżysera, czemu go zatrudnił.
Tak jest.
Gdzie Wi Jeong-sin?
Dziś nie przyszła.
Nie uprzedziła? Dzwoniliście?
Próbowaliście?
- Nie. - Nie mam numeru.
Co z wami?
Koleżanka nie przychodzi
i nikt nie dzwoni?
Napisała artykuł z ostrego dyżuru z pękniętym wyrostkiem.
Ominęłaby zebranie bez powodu?
Na co czekacie?
Dzwońcie.
Halo?
Halo? Czy to telefon Wi Jeong-sin?
Halo?
Co jest? Odebrała?
Przepraszam? Halo? Wi Jeong-sin?
Halo?
Cholera.
Wi Jeong-sin, powiedz coś. Wszystko gra?
Halo?
To telefon Wi Jeong-sin.
Nie jestem nią.
Nie może teraz podejść.
Dobrze, dziękuję.
Nie przyszła, bo jest chora.
- Tak powiedziała? - Nie.
Odebrał jej brat.
Pewnie jest bardzo chora, skoro sama nie odebrała.
- Zaczynamy zebranie. - Dobrze.
Zaczynamy.
Skupmy się na Yun Tae-ju.
- Przyjdź do mnie na chwilę. - Prześwietlimy go.
- Zajmą się tym Ho-cheol i Seong-min. - OK.
DYREKTOR
Czy raport o K-popie
z naszej ostatniej rozmowy został dokończony?
Jeszcze nie.
Jest na wczesnym etapie, więc nie mam nic nowego.
Zaczęliśmy dopiero dwa dni temu.
No tak. Dwa dni temu.
Nie ma żadnych problemów w redakcji?
Nie.
A powinny być?
Nie, to dobrze.
To wszystko?
Cóż.
Jak Jae-ha?
Lepiej mu?
Tak, lepiej.
Wydaje się uroczy.
I miły.
Jest słodki.
Bywa ciężko, ale jest słodki.
- To nawet mało powiedziane. - Jesteś szczęśliwa.
Wciąż nie mogę się przyzwyczaić, że jesteś mamą.
- Ale wydajesz się szczęśliwa. - Miło to słyszeć.
Wiesz,
zauważyłem, że ma na nazwisko Yun.
To nazwisko byłego męża,
czy dałaś mu swoje?
Widuje się czasem z ojcem?
Po co pytasz?
To było niegrzeczne?
Zabrałeś mnie do szpitala,
ale nie masz prawa pytać o moje życie prywatne.
Wybacz.
Nie powinienem był.
Wciąż szybko się wycofujesz i przepraszasz. Nie zmieniłeś się.
Jak uroczo.
Uroczo?
Fajnie, że się interesujesz.
Jae-ha.
Mamo!
Jesteś cały? Pewnie się przestraszyłeś.
Tak.
Trochę się bałem, ale to nic.
Płakałaś?
Tak.
Bo bałam się, że coś ci się stało.
Brawo.
Mówiłaś, że można płakać, jak ktoś się boi, pamiętasz?
A co to za pan?
Ja?
Cześć.
Kim jest jej były? Co za gnojek.
Rety.
HWANG JI-SUN
Halo?
Stary, gdzie jesteś?
Bardzo mi przykro.
Możesz wszystko dziś odwołać?
I jaką niby mam wymyślić wymówkę?
- Że się rozchorowałem. - Kto mi uwierzy? Ty byś uwierzył?
Chciałem przyjść, ale nie mogę.
Czasem w życiu
dzieje się coś poza naszą kontrolą.
Prezesie.
Dziś właśnie tak jest.
No weź, naprawdę?
Dobra, zajmę się tym.
Ale stary.
Żeby mi to był ostatni raz.
Tak. Dzięki.
Jesteś najlepszy.
Ja cię kręcę...
Czy pan sobie żartuje?
Odwołuje cały dzień na planie?
Naprawdę mi przykro.
Jest w większości zaplanowanych na dziś scen.
Bez niego skończymy po dwóch scenach.
Wiem.
Ale przysięgam, ma 48 stopni gorączki.
Czterdzieści osiem...
Wtedy byłby martwy.
Proszę.
Podgrzałem zupę.
Dziękuję.
Zjedz też chleb i banana.
Zamówiłem kleik ryżowy.
Mogę ci nałożyć.
Miałeś...
tyle okazji, by się przyznać.
Nie jestem z natury empatyczna, ale dużo o tym myślałam.
Próbowałam postawić się na twoim miejscu i zrozumieć.
Gdy powiedziałam...
że jestem fanką Lim Hyeon-juna...
rozumiem, że cię to zainteresowało.
- Ale... - Daj dokończyć.
- OK. - Dołączyłam do twojego fanklubu,
rozmawialiśmy przez telefon, udawałeś Kang Pil-gu,
zebrałam się na odwagę, by cię zaprosić na randkę,
a ty wysłałeś kogoś innego.
Ja...
Po prostu...
Nigdy w życiu nie czułam się tak głupio.
Nie znam tego uczucia. Nie umiem go nawet opisać!
Ja też byłem w szoku,
gdy zobaczyłem cię wtedy przy N Seoul Tower.
Odjęło mi mowę.
Ale potem...
im dłużej o tym myślałem,
tym bardziej rozumiałem, że przez ten cały czas...
czułem coś do ciebie.
Dlatego skasowałem Cebulę.
Czyli nie czułeś nic do Tuduszy.
To nieprawda.
Byłam fanką, więc napisałeś do mnie, żeby się zabawić.
To nieprawda.
Lubiłem zarówno Tuduszę, jak i Wi Jeong-sin.
A to gra na dwa fronty!
Nie, bo jesteście tą samą osobą.
Ty i Tudusza to jedna osoba.
Jesteś z siebie dumny?
Wi Jeong-sin.
Jak już powiedziałem,
pogodzenie się z tym chwilę zajmie.
U mnie było tak samo.
Nie słyniesz z cierpliwości,
ale nie spiesz się i przemyśl to na spokojnie.
Poczekam.
Wkurza mnie to.
Znów wychodzisz?
Zjedz coś chociaż.
- Niczego nie przełknę. - Odwiozę cię...
Nie, dzięki.
Pójdę sama.
No weź.
Sama wyjdę.
Jak sprawić, żeby przestała być zła?
Zrozumiem, jeśli nie będzie chciała mieć ze mną nic wspólnego.
Zaraz.
Może powinienem był jej coś dać.
Nowy ryżowar?
Ty kretynie!
Tu nie chodzi o ryżowar, głupku!
Jak teraz jej to oddam, to na pewno nie będzie chciała mnie więcej widzieć.
WI JEONG-SIN
- Pyszny lunch. - Na pewno jest chora?
Przyszła pani Wi.
- Dzień dobry. - Jak się pani czuje?
Wszystko gra?
Podobno byłaś chora. Powinnaś odpoczywać.
Jadłaś coś?
- Wszystko OK? - Nie wygląda.
Nigdy taka nie była.
Powiemy szefowej?
Dajcie jej spokój. Poradzi sobie.
Lubiłem zarówno Tuduszę, jak i Wi Jeong-sin.
Jak już powiedziałem,
pogodzenie się z tym chwilę zajmie.
U mnie było tak samo.
Nie słyniesz z cierpliwości,
ale nie spiesz się i przemyśl to na spokojnie.
Poczekam.
Co się dzieje?
- Co jest? - Wszystko gra?
Jest naprawdę chora.
Wi Jeong-sin.
Wszystko w porządku?
Tak.
Nie jesteś sobą.
Idź do domu, jak jesteś chora, albo ogarnij się i pracuj. Zdecyduj się.
Przepraszam.
Pozbieram się i usiądę do pracy.
Wiesz...
Podobasz mi się.
Pora wynieść śmieci.
- Do roboty! - Jesteś.
Poczekam.
Podobasz mi się.
Panie detektywie.
Lubi pan kwiaty.
Podobają mi się.
Dosyć!
Siostro.
Sprzedam go! Serio!
Zapakuj go!
Poczekam.
A to...
Yeon-ju kazała to panu dać.
Wkurza mnie, że mnie oszukał. Ale ciągle o nim myślę!
Podobasz mi się.
Poczekam.
Podobasz mi się.
Poczekam.
Naprawdę
mu się podobam?
Ja?
Otwórz buzię.
LIM HYEON-JUN I REPORTERKA
Reporterka ma pisać, a nie się umawiać.
Nie pasują do siebie. Ja bym lepiej pasował.
Zostaw mojego faceta.
Wolałbym, żeby wrócił do Jin Su-y.
To zupełnie nie twoja liga, nie sądzisz?
Inny serwis ma teraz informacje na wyłączność?
Szefowo...
Inny serwis jako pierwszy dostarczy o was newsy!
Weź te pieniądze i trzymaj się z dala od mojego syna.
- Teściowo... - Kogo nazywasz teściową?
Mój syn ma przed sobą wspaniałą przyszłość.
Jak śmiesz stać jej na drodze?
Ale my naprawdę się kochamy.
Teściowo!
Zerwij z nim, bo dostaniesz w twarz kimchi!
Teściowo...
Czy ja oszalałam?
Podobasz mi się.
Ogarnij się!
No dalej, Jeong-sin!
Poczekam.
To nieprawda.
Nieprawda.
- Nie. - Podobasz mi się.
To nieprawda.
- Dziękuję. - Proszę.
Bardzo dziękuję.
Dzięki.
- Wezmę najmniejszą. - Proszę dalej.
- Rozdawaj. - OK.
Dziękujemy.
- Dziękuję! - Nie ma za co.
Kiedy to przygotowałeś?
To nic takiego.
- Tak przepraszasz za nieobecność? - Weź.
Bardzo dziękujemy!
- Niedługo sezon szósty! - Super!
Podoba im się.
Muszę do łazienki.
A jemu co?
- Poszedł. - Tak?
Ale wielkie litery.
Nie będę tego nosić.
Wolałbym, żeby przyszedł do pracy, zamiast nam to wynagradzać gadżetami.
- Wykręć rękę. - Blok.
Jeden unik, drugi unik.
I cios.
Chwilę.
Seok-ho, chodź.
- Chodź ze mną. - Źle?
- Ja z panem poćwiczę. - Dobrze.
- Jak kostka? - Słucham?
Miałeś problem z kostką.
Powiedziałem im, że nie mogę grać, bo boli mnie kostka.
Naprawdę.
Dziś kręcę wszystko osobiście.
Bez dublera.
Czy to znaczy,
że grał pan sam, bo wiedział pan o mojej kontuzji?
Już ci lepiej?
Tak.
To dobrze.
Ćwiczmy.
- Wyjaśnię panu. - OK.
- Seok-ho... - Zaraz.
O co chodzi z długopisem?
Gdy Seok-ho zaatakuje długopisem,
pan wykręca mu rękę i wypadnie mu długopis.
- Potem cios i kopnięcie. - Precyzyjnie.
To ja będę atakował.
Rozumiem.
Od początku.
Super.
Cholera!
Cięcie!
- Rany. - Jeju.
- Zabolało? - Jesteś cały?
Nic mi nie jest.
- Bolą go plecy? - Wyjdźmy.
- Chodźmy. - Moje plecy.
Pomóż mu.
Krótka przerwa.
- Przerwa! - Chwila przerwy.
- Panie Lim. - Tak?
Ćwiczył pan tę scenę?
Oczywiście.
Pan wykręca mu rękę i wypadnie mu długopis.
Potem cios i kopnięcie.
W tej scenie blokuje pan atak Seok-ho,
wypadnie mu z ręki długopis, a potem kopie pan długopis.
Długopis?
Wrócimy do zdjęć, jak pan poćwiczy.
Lim Hyeon-jun jest niewiarygodny.
„Kocha swoją ekipę”?
Dał nam prezenty dla artykułu. Sang-hyeok, wyślij link na grupę.
Przestańcie.
Dał wam prezenty, bo was lubi, a nie dla artykułu.
Nie zrobiłby tego.
Jest pan zbyt miły.
Mamy opóźnienie, bo nie przyszedł na plan. Straciliśmy przez to dużo pieniędzy.
Na pewno miał powód...
Mógł się chociaż lepiej przygotować, by nadrobić straty.
A zranił aktora i znów mamy opóźnienie.
To nie w porządku.
Boli go ręka?
Ile ma gorączki?
Dała mu coś pani?
Dobrze.
Nie mogę teraz wyjść,
a niania dziś nie przychodzi.
Przyjadę przed 17.
Powinien pan się zastanowić, co pan tak naprawdę czuje.
Pana wzrok wędrował
ku szefowej.
Jakby była porzuconym przez pana dzieckiem, o którym nie da się zapomnieć.
ODDZIAŁ INTENSYWNEJ TERAPII
Mamo!
Jae-ha.
Ładnie pachnie.
Dzięki.
Nie mogę jechać na plan Kang Pil-gu.
Proszę wysłać kogoś innego.
- Znów zmieniłaś zdanie? - Nie będę wchodzić w szczegóły.
Ale mam swoje powody.
Jakie to powody?
Lim Hyeon-jun wyznał, co czuje?
Skąd pani wie?
Czyli tak?
Nic z tych rzeczy.
Nie mogę tam jechać i tyle.
Niech pani wyśle kogoś innego. Przepraszam.
Czyli postawiłam na dobrego konia.
Pyszna.
„Żartujesz sobie?
Trzeba było wrzucić zdjęcia jedzenia!
Po co wrzucasz zdjęcia...?”
Cześć.
„...zdjęcia komisariatu?”
LIM HYEON-JUN
„Żartujesz sobie?”
WI JEONG-SIN
Halo?
To ja, Wi Jeong-sin.
Wiem.
Jesteś na planie, prawda?
Hong-sin mi powiedział.
Tak.
Kiedy kończysz?
Spotkajmy się.
Co?
Jesteś dziś zajęty?
- To może... - Czekaj.
Nie.
Dziś mi pasuje.
Mam zdjęcia rano i wieczorem,
ale w środku dnia mam czas.
Może o 16?
Nie.
O 15?
Do zobaczenia o 15.
Daj znać, gdzie się spotkamy.
Na razie.
Dobrze.
Spotkajmy się.
Tak nagle?
Spotkajmy się.
Stary.
Co robisz?
Wszystko gra?
Tak.
Atak paniki?
Chyba nie.
Panie Lim, szybka próba.
- Dobra. - OK.
- Yeong-gi, patrz. - Tak.
Dobrze.
- Ogarnij się. - OK.
Pil-gu wchodzi wkurzony.
Gdy widzi Yeong-giego,
podbiega, łapie go za fraki i mówi swoją kwestię.
Yeong-gi jest w szoku, więc zamiera.
- Dobra. - Super.
Spotkajmy się.
- Panie Lim. - Tak?
Słyszał mnie pan?
Za fraki?
Tak. I mówi pan kwestię.
- Dobrze. - Dobra.
Tak? To szykujemy się.
- Teraz? - Uwaga!
Dobrze, gotowi...
Gotowi!
Akcja!
Ty gnojku! Żartujesz sobie?
Idioto!
Trzeba było wrzucić zdjęcia jedzenia...
Zaraz.
- Dlaczego klęczę? - Cięcie.
Akcja.
Ty gnojku! Żartujesz sobie?
Idioto!
Chwila. Dlaczego jest taki wysoki?
Moment.
To było dobre ujęcie.
Tak?
Przepraszam.
Jeszcze raz.
Akcja!
Ty gnojku! Żartujesz sobie?
Idioto!
Trzeba było wrzucić zdjęcia jedzenia!
Po co wrzucasz zdjęcia komisariatu?
Przez ciebie nasze dane wyciekły...
Wyciekły, idioto!
- Wyciekły... - Cięcie.
- Cholera. - Niech mu ktoś podpowie.
- Czytaj. - „Żartujesz sobie?”
Akcja!
Ty gnojku! Żartujesz sobie?
Idioto!
Trzeba było wrzucić zdjęcia jedzenia!
Po co wrzucasz zdjęcia komisariatu?
Cięcie.
Chwila.
Słabo mi.
Co dalej?
Nie widzi?
Szlag!
- Podacie kwestię? - OK.
- Dobrze. - Przepraszam.
- To nic. - Szybko!
Przepraszam.
- Naprawdę. - Dobrze.
To nic.
Gotowi!
Akcja!
Ty gnojku! Żartujesz sobie?
Idioto!
Trzeba było wrzucić zdjęcia jedzenia!
Po co wrzucasz zdjęcia komisariatu?
Czy to... Gnojku!
Dlaczego...? Idioto!
Co się ze mną dzieje?
Cięcie!
Panie Lim, pięć minut przerwy.
Kiedy kończysz?
Spotkajmy się.
Stary, co z tobą?
Nie jesteś dziś sobą.
Nie?
Moim zdaniem
nie ma opcji, żebyś to dziś nagrał.
Nieprawda.
Znam kwestie, ale mózg mi szwankuje.
Mów szczerze.
To atak paniki? Czy demencja?
Nie pomogę ci, jak mi nie powiesz.
W tym tempie nie nagramy nawet połowy scen na dziś.
Więc to chyba atak paniki.
Dobrze.
Coś wymyślę.
Gotowi.
Akcja!
Ty gnojku!
Żartujesz sobie? Idioto!
Trzeba było wrzucić zdjęcia jedzenia!
Po co wrzucasz zdjęcia komisariatu?
Myślisz, że możesz się tu rządzić?
Przez ciebie wyciekły nasze dane
i straciliśmy podejrzanego, którego śledzimy od roku!
Do dymisji podała się niewinna osoba! Wszystko stanęło na głowie,
a ty wrzucasz nowe zdjęcia?
I masz się za detektywa, kretynie?
Wynoś się.
Kazałem ci się wynosić!
Cięcie!
Następna scena.
Idziemy na korytarz, scena 53!
Korytarz, scena 53!
Dobra robota.
Ojej.
Wstawaj.
Ale to były emocje.
Damy radę.
Gil-su, daj mu wody.
Kiedy kończysz?
Spotkajmy się.
Koniec!
- Nocne zdjęcia są w Gangnam? - Tak.
Weźcie auto. Pożycz mi swoje.
- Moje? - Tak.
- Po co? - Bo...
- Mam spotkanie w Gwanghwamun. - Jakie?
- Z kumplem. - Którym?
Znam wszystkich.
Nie interesuj się! Pożyczysz czy nie?
- Dobra, masz. - Tam się jedzie dwie godziny.
- Zawiozę pana. - Nie.
Moja mama i pani Oh Mi-ran kręcą potem razem scenę.
Powinieneś zostać.
W razie gdyby coś się wydarzyło.
To profesjonalistki. Nic się nie stanie.
Nie pamiętasz już, co było ostatnio?
Czekaj, jaką scenę dziś kręcą?
Chyba policzkowania.
Policzkowania?
- Kto kogo policzkuje? - Twoja mama panią Oh Mi-ran.
Cięcie! Bardzo dobrze.
O coś takiego mi chodzi.
- Było dobrze? - Tak.
Jeszcze raz.
- Jeszcze raz! - Jeszcze raz!
- Dobra. Gotowi? - Tak.
Gotowi.
Akcja.
Nie mogę tak odejść.
To by oznaczało, że przyznaję się do błędu.
Jeśli mam odejść, dobrze.
Ale chcę najpierw wyjaśnić to nieporozumienie.
Jak śmiesz?
Zgrywasz niewiniątko, ty ladacznico?
Myślisz, że nie wiem, że chcesz zostać tylko po to,
by uwieść mojego naiwnego męża?
Proszę pani.
Gustuję w innych mężczyznach.
Pani mąż nie jest w moim typie.
Coś ty powiedziała?
Ty...
Nie w twoim typie?
- Miał być jeden policzek. - Nie?
Weszła w rolę.
Ty cholero!
Co się dzieje?
Coś jest nie tak.
Cięcie.
- Cięcie! - Cięcie!
Cięcie!
- Stop! - Szlag!
Cięcie!
- Cięcie! - Powstrzymać je!
Stop! Rozdzielić je!
Spokojnie!
Panie reżyserze!
Kiedy kończysz?
Spotkajmy się.
Daj znać, gdzie się spotkamy.
Ja już jestem. Ale nie spiesz się.
Przyszłaś.
Usiądź.
- Dlaczego siedzisz na środku? - Żebyś mnie znalazła.
Załóż chociaż czapkę.
Zdjąłem, żebyś mnie zauważyła.
Znów się martwisz o plotkę?
Kto ją rozpuści, skoro ja jestem tutaj?
Napijesz się czegoś? Zamówię.
- Ja pójdę. - Nie.
Pójdę.
Co byś chciała?
Mrożone americano.
Mrożone americano?
- Może pan zamówić. - Dziękuję.
Dzień dobry.
- Jestem fanką! - Kocham serial!
- Mogę zdjęcie? - Jasne.
- Dziękuję. - Ja też mogę?
Nie wierzę.
Mrożone americano.
Dwa mrożone americano.
Dziękuję.
- Pierwszy raz widzę celebrytę! - Ja też!
Dziękuję.
Jeju, no nie.
Czego znowu chce?
- Halo? - Stary, gdzie jesteś?
A co?
- Ziścił się najgorszy koszmar. - Gdzie jesteś?
A jak myślisz? Na planie.
Musisz przyjechać.
Teraz?
Wybuchła bójka. Ciągnęły się za włosy i policzkowały.
Totalne zamieszanie.
Kamera kręciła, reżyser zarządził cięcie,
a one nie przestały się bić.
Jak to się wyda, to będziemy mieć kłopoty.
Musisz jakoś uciszyć ekipę.
A co więcej, żadna z nich
nie chce przeprosić, więc nie można wznowić zdjęć.
Nie słuchają reżysera ani mnie.
Matek nikt nie powstrzyma. Musisz tu przyjechać.
Potrzebujemy cię!
Panie reżyserze.
Obsadził ją pan bez mojej wiedzy?
Nie jesteś reżyserką! Nie musi cię informować!
A Lim Hyeon-jun jest reżyserem?
Nie ma prawa prosić o osobiste przysługi!
- Coś powiedziała? - To nie tak, proszę pani.
Słyszałeś? Znów się zaczyna. Przyjedź.
Dobrze.
- Jak mógł ją pan zatrudnić? - Skończyłaś?
Kawa...
Przyniosłam.
Wybacz, musiałem odebrać.
Coś się stało?
Nie.
Poprosiłaś o spotkanie, bo chcesz mi coś powiedzieć?
Tak, że...
- Mamo! - Jesteś cały?
- O nie! - Wszystko w porządku?
Mamo!
- Co się stało? - Mamo!
- Nie pilnowałaś ich?
Hej.
Co się dzieje?
Wszystko w porządku?
Chodźmy stąd.
Wszystko gra?
Tak.
Przepraszam.
Nie ma potrzeby.
Jaki słoneczny dzień.
Moja głowa...
jest już ciepła.
Mogę podzielić się z tobą moimi metodami na lepszy humor.
Wyjdź na dwór w słoneczny dzień i po prostu stań.
I tyle?
Gdy chwilę postoisz,
od słońca nagrzeje ci się głowa.
I wtedy poczujesz,
jakby ktoś cię po niej głaskał.
Nikt już tego nie robi, gdy się jest dorosłym.
Wyobrażam sobie,
że rodzice głaszczą mnie wtedy po głowie.
Od razu mi lepiej.
Spróbowałem twojej metody.
Postałem na słońcu.
Mówiła pani, że związek normalnej osoby z celebrytą
zawsze kończy się źle.
Serio tak pani myśli?
Wszystkiego muszę pana uczyć? Ona potrzebuje zapewnienia.
Ktoś mi się podoba.
Pójdź ze mną na dziesięć randek.
I możemy to przedłużyć.
- Słuchajcie... - Cicho!
Podoba mi się Wi Jeong-sin!
Totalnie na mnie leci.
Napisy: Marta Przepiórkowska