Dikkatli çık.
Burası biraz daha serin en azından.
Amy'nin iki çantası şurada.
Tüm eşyaları da şuradaki kutularda.
-Yanında götürdüğü çanta mı bu? -Bunu götürdü.
Bir de bunu götürdü.
Çantaya en son ne zaman baktınız?
Yirmi yıl olmuştur.
Tüm eşyaları bizde.
Cüzdanı, bozuklukları, diş fırçası, hepsi.
Yemekte bunu giymişti.
Eve gelmesi gerekiyordu.
Eşyalarını alacaktı.
ÖZ LEDİK AMY'NİN BAHÇESİ
Amy kaybolduktan sonra
annem çöküşteyken babamın onu yerden kaldırmasını izlemek çok zordu.
Bu olaydan önce babamın bu denli yıkıldığını
hiç görmemiştim sanırım.
Amy kaybolmadan önce hayat güzeldi,
her şey harika gidiyordu.
Sonra birden yer altımızdan kayıp gitti sanki
ve bütün dünya duruverdi.
Okulu bir süreliğine bıraktım, eve döndüm.
Benim için karanlık bir dönemdi.
Hayatımdaki en önemli insanlardan biri ortadan kaybolmuştu.
Hayatımızdan yıllar çalındı.
Yıllarca…
…onu aradık ama durmayacağız.
Benim çocuğum yok.
Aralıkta 48 olacağım.
Ailemin çocuklarından birini kaybedişine tanık olmak
bilinçaltıma o kadar travmatik bir deneyim olarak işlemiş ki
kendimi o ihtimalin olduğu bir pozisyona sokmak istemiyorum.
Biri bir şeyler biliyor.
Biri bir şey gördü, bir şey duydu.
Birine bir şey dedi.
Bir FBI ajanı bize şunu dedi,
"Tetikte olun.
Kimse bir sırrı ömür boyu saklayamaz."
NEREDESİN AMY?
NİSAN 2017 AMY KAYBOLALI 19 YIL OLDU
İkinci mesaj.
Merhaba, benim adım Amica Douglas.
Alister Douglas'ın kızıyım.
Bu işlerden anlamam ama…
Sizinle konuşmayı çok istiyorum.
Neler yaşadığınızı biliyorum.
Ben böyle bir durumda olsam
kızımın niye şu an burada olmadığı sorusuna
cevap verebilecek her türlü bilgiyi edinmek isterdim.
İnanamadım.
Bunca insan dururken numaramızı bulup, zahmete girip de
bizi arayanın Alister Douglas'ın kızı olmasına inanamadım.
Grenada'da doğdum.
Babamla bir elmanın iki yarısı gibiydik.
Herkese "Ben babamın kızıyım. Ona çekmişim" derdim.
Beni bir sürü eğlenceli maceraya çıkarırdı.
Sahile giderdik, yemeğe çıkardık, grubunu dinlemeye götürürdü.
Ama onun için asıl önemli olan müziğiydi.
Hep uzaklardaydı, tur gemilerinde çalardı.
Annemle boşandıklarında
ben bir iki yaşındaydım herhâlde.
Biraz büyüdüğümde
annem bana "Babanın olduğu tur gemisinde bir olay yaşandı.
Adını aratırsan bununla karşılaşacaksın muhtemelen" dedi.
Olay ben doğmadan önce olmuş ama annem anlattı,
babam bir gece gemiden döndüğünde
her şey değişmiş.
Annem onunla konuşmaya çalışmış, o kadar.
Kadın aylarca evde tek başına beklemiş.
Sonra kocası bir gün eve canı sıkkın geliyor,
ona bir ton kırıcı söz sarf ediyor.
Hamile karısına böyle saygısızlık etmesi çok tuhaf.
Ürkütücü de.
Sonra annem, babamın getirdiği çantayı görmüş.
Çantanın içine bakmış…
…ve bazı fotoğraflar görmüş.
Kadın fotoğrafları.
Hepsi beyazmış.
Benim gözümü açan bu oldu sanırım.
Birçok soru barındırıyor.
Babama Amy'ye ne olduğunu sorduğumda
çok garip tepki verdi.
Ne zaman konusunu açsam öfkeleniyordu.
Anlattıklarında çok eksik var bence.
Sinir bozucu olan da bu.
Bunun son bulmasını istiyorum. Cevap istiyorum.
Efendim Amica?
Merhaba baba.
AMICA, BABASINI KAMERA ÖNÜNDE ARAYIP ONA AMY VAKASINI SORDU
Bilmiyorum, yani…
Bunu tekrar yaşayamam.
Ben yanlış bir şey yapmadım. Ne yapayım şimdi?
Arayıp sorular sorabilirsin, sorun yok.
Keşke kendini benim yerime koyup
nasıl hissettiğimi anlamaya çalışsan.
Amica, derhâl FBI'ı getirdiler.
Adam bana birlikte dans ettiğim kızı
aradıklarını söyledi.
Odasını temizleyen, içkisini veren kimseyi,
hiçbirimizi gemiden indirmediler.
Bir ilgimiz olmadığı anlaşılınca işimize devam ettik.
İki yıl sonrasına kadar o gemide çalışmaya devam ettim.
Niye aylar sonra o kızla seni
sahilde gördüklerini söylüyorlar?
Hangi sahilde?
Hangi sahilde görmüşler? Sahil sevmem bile.
Amica…
Kulüpte dans ettik. Kulüpte bir sürü insanla dans ederdim.
-Yani… -Bir şey yapmadım.
Yani gemiden indi mi bilmiyorsun, öyle mi?
Nereden bileyim? Gece birde yanından ayrıldım.
Odama gittim. Gemiden inmişse de ben ne bileyim?
Grenada'dan gelme oğlanın tekiydim, başıma hiç böyle bir şey gelmemiş.
Oturmuşum, beni çağırdılar. Bilmediğim bir konuda sorguya çekildim.
Annem o gün getirdiğin çantada bazı beyaz kadınların
fotoğraflarını bulmuş.
-Kimlerin? -Kafamda çok soru işareti oluştu.
Fotoğraflardan hangisinde Amy varmış?
-Bilmiyorum. -Çok fotoğrafım vardı.
-Niye? -Hâliyle.
Ama seninle bu konuşmayı sürdürmek zor çünkü öfkeleniyorsun.
Herkesle fotoğrafım vardır. Gruptaydım, millet fotoğraf çektirmek isterdi.
Bu benim başıma gelse ne hissederdin?
Sen kaybolsan bulmak için elimden ne geliyorsa yapardım.
Ailesi bunca yıldır onu bulmaya çalışıyor belki, anlıyorum,
acılarını paylaşıyorum ama benim olayla hiçbir ilgim yok.
Hiç yok.
Yok!
Bir türlü tamamlanmayan bir yapboz gibi.
Bir sürü eksik parça var.
Bradley'lerle yaptığım görüşme
çok dokunaklıydı.
Söyledikleri her şey bana ayrı dokundu.
Benim de bir kızım var.
Yerlerinde olsam her gün kafayı yerdim.
Neler olduğunu öğrenene kadar durmazdım.
Bir şeyler içten içe onu rahatsız ediyor ki
bizi bulma ve bize yardımcı olma zahmetine katlandı.
Herkes huzur bulsun istiyorum.
Keşke sorularına cevap bulmalarına yardımcı olabilsem.
Kanıtımız olsaydı biri tutuklanırdı.
Alister'ın bazı davranışları şüpheliydi, evet.
İki genç kadın, Amy'yle Alister Douglas'ı
asansörle diskoya çıkarken görmüş.
Disko kapandıktan sonra.
Saat olarak tutarlı.
Alister'ın yaklaşık 03.35'te odasında olduğunu biliyoruz.
Ama bu aralıktan sonrasını doğrulayamıyoruz
çünkü kamaraya girerken kart okutuluyor
ama çıkışta böyle bir şey yok tabii.
Douglas bir daha ne zaman kamaradan ayrıldı bilemiyoruz.
Bu iki kadın Amy ve Alister Douglas'ı görmüş
ama belirtilen saatlerin doğruluğundan emin olamayız.
Lori Renick, Alister Dougles ve Amy'yi
05.30 civarı cam asansörle diskoya çıkarken görmüş.
Kızlar birkaç dakika sonra odaya dönmüşler
ama meğer kapı kartlarını unutmuşlar.
Kapıyı çalmışlar.
Kızlardan birinin annesi kapıyı açıp onları içeri almış.
Yani kızların odaya belirttikleri saatte girip girmediğini gösteren
herhangi bir kayıt yok.
Annenin sorgulandığına dair bir kanıt bulamıyorum.
Beyanlarına göre 05.30'da kızları içeri o almış, saati de o doğrulayabilir.
Alister Douglas ABD'de yaşamadığı için işler çok zorlaşıyor.
Bizim yetkimiz yok.
Başka bir ülkeye iznimiz olmadan gidip
"Vatandaşınızla konuşabilir miyim?" diyemeyiz.
Gayet nazik, gayet rahat bir tipti.
İyi adamdı.
Ne hakkında kötü düşünmüşlüğüm ne kötü bir şeyini görmüşlüğüm var.
Yanlış zamanda yanlış yerde yanlış kızla dans etti.
Bildiklerini FBI'a anlattı.
Kimse ondan bir kötülük gelebileceğini düşünmezdi bile.
Gemi turlarının barındırdığı tehlikelerden
niyeyse çok az insanın haberi var.
Ama Amy Bradley'nin ve ailesinin yaşadıkları
sık olan şeyler.
Oradaki çalışanları işe alırken
geçmişlerini nasıl araştırıyorlar bilmiyorum
çünkü işe alımlar farklı ülkelerde yapılıyor
ve bu ülkelerdeki güvenlik soruşturması pratikleri
ABD'dekinden çok daha farklı olabilir.
Türlü türlü haber var ortada.
Kaybolma, şüpheli ölüm ve cinsel saldırı haberleri.
Bu tarz bir olay olduğunda bence ilk olarak avukatlarını arıyorlar.
"Ne yapalım? Nasıl örtbas ederiz? Bundan nasıl kurtuluruz?"
İnsanlar şunu unutuyor, bu tur gemilerine bindiğiniz anda
apayrı bir ülkedesiniz.
Amerika vatandaşı olabilirsiniz,
ortam ABD'deki kasabaları andırabilir
ama andırmakla kalır.
Çünkü bu kasabanın şerifi,
bu yüzen küçük köyün patronu
kaptandır.
Kaptan da milyar dolarlık bir şirketin çalışanıdır, o kadar.
Burada mevzu paradır.
Kâr hırsı yolcuyu korumaktan önce gelir.
İnsan değil, kâr odaklı bakılır.
Royal Caribbean çalışanıydım ve bununla gurur duyuyordum.
İşimizi suistimal etmekle,
düzgün yapmamakla, umursamamakla suçlanmamız beni çok üzdü.
Faaliyetimize devam etmeliydik.
Bu olay da
çok beklenmedik bir şeydi.
Amy Bradley hakkındaki
komplo teorilerinin safsata olduğuna karar verdim.
Bence ya atladı ya da düştü.
Bence kızın ailesi tutunacak dal arıyor.
Gerçeklerle yüzleşemeyen bir aile
var ortada.
Çocuklarının artık aramızda olmamasını kabullenememiş,
suçlayacak birini arayan
bir aileden söz ediyoruz.
Kapakta gördükleriniz
Chandra Levy, Molly Bish, Jill Berman, bu da Amy.
Yirmi altı yıldır her gün Amy'yi arıyorum.
Hayatımın amacı onu bulmak.
Şurada iki koltuk var, şurası balkon.
Güneşlenme alanı, burası da kaptan köşkü.
Burası ada, burası da arama sahası.
Düşüncelerimle baş başa kaldığımda
aklımdan şu geçiyor, "Neyi gözümüzden kaçırdık?"
İpucu arıyorum, bildikleriyle ne yapacağını bilemeyen
veya dile getirmeye çekinenleri bulmaya çalışıyorum.
Biliyorum ki birileri bir şey biliyor.
Bildiğiniz şey kritik olabilir, lütfen bizden esirgemeyin.
Elinizdeki nedir?
MOLLIE MCCLURE AMY'NİN ESKİ SEVGİLİSİ
Bu…
Şişe içinde bir mektup bu.
Şubat 1998'de bana yollamıştı.
Bu çok şahsi bir şey aslında.
Doğrusunu isterseniz içeriğini hiç kimseyle
paylaşmak
istemiyorum.
Çok zor.
En baştan başlayalım mı?
Tamam.
Basketbol seçmelerinde tanışmıştık.
On dört yaşındaydım.
Utangaç, içine kapanık ve özgüvensizdim.
Karşımdaysa kendine güvenen, atılgan,
eğlenceli biri vardı.
Potada hünerlerini sergiliyordu.
Turnike atarken bile kendi tarzını konuşturuyordu.
"Bu kim böyle?" oldum.
İkimiz de gezici ekipteydik.
Otellerde kalıyorduk, bütün gün basket oynuyorduk.
Kısa sürede çok yakın arkadaş olduk.
Çok farklı konularda anlaşırdık. Birbirimizin evine giderdik.
Sonra bazı dinamikler devreye girdi.
"Kiminle takılıyorum ben böyle?" dedim.
Onda yatıya kalmıştım.
Uyuyamadım. Kalbim küt küt atıyordu.
Lamı cimi yok, ona âşık oluyordum.
Ama farklı üniversitelere gittik
ve ikimiz de yönelimimizi o dönem açıkladık
ama mezuniyete kadar birbirimizden haberimiz yoktu.
Gey bara gittik.
Gece boyunca takıldık, dans ettik, sohbet ettik.
Beni eve kadar bıraktı.
İkimiz de eğildik.
Daha önce hiç böyle öpülmemiştim.
Bir saat boyunca arabada öpüştük sanırım.
İçimden şunu dedim,
"Sonunda!"
Büyülü bir histi.
Kentucky Üniversitesi'nde daha yeni işe girmiştim.
Gitmeye hazırlanıyordum.
Ama ikimiz de içten içe birlikte olmak istediğimizi biliyorduk,
uzak mesafe ilişkisi yaşayacaktık.
Hafta sonları gelirdi.
Ona çok âşıktım.
OCAK 1998 KAYBOLUŞTAN 2 AY ÖNCE
Ama Ocak 1998'de beni aradı.
Başkasıyla öpüştüğünü söyledi.
İçmişler.
"Bir anlamı yoktu" dedi.
Böylece bana olan hislerinden
emin olmuş.
"Amy, bunu hazmedebilmem biraz zaman alacak" dedim.
Telefonlarını açmıyordum, o yüzden mektup yazmaya başladı.
Şişedeki mektup da o dönemden.
24.02.98
"Mollie,
seni unutamayacağın kadar çok kırdım.
'Unut' diyemem, biliyorum ki asla unutmayacaksın.
Gönlün beni affetmeye razı olur mu sormak istedim sadece.
Mollie, beni affedebilir misin?
Duyarsız, bencil ve çocuk gibi davrandım.
Kendimle derdim vardı ve yaptığımla gurur duymuyorum.
Aramızda bir okyanus var sanki.
Issız bir adadayım, beni kurtarmanı bekliyorum.
Şişedeki mektup benim tek umudum.
Seni özledim Mollie. Lütfen beni kurtar.
Adada mahsurum. Amy."
Yıllar geçmişti. Olayın 20'nci yıldönümü kapıdaydı.
FBI'ın dosyayı hâlâ açık tuttuğunu,
bilgi talep etmeye ve toplamaya devam ettiğimizi,
ihbarlara açık olduğumuzu duyurmak için iyi bir fırsattı.
Bunca yıl geçmiş.
Amy'nin fotoğraflarına yaşlandırma yaptırdım,
kimse mezuniyetindeki gibi kalmıyor, ben dâhil.
Saçı farklı olabilir,
belki uzun belki kısa saçlıdır, yaş da aldı.
İster yolcu ister mürettebat üyesi olun,
bir şey biliyorsanız lütfen bildirin.
En ufak detay bile Amy'ye ne olduğunu çözmemize yardımcı olabilir.
24 MART 1998
1998'de internet bu kadar yaygın değildi.
Devir çok değişti.
Selam. Kanalıma hoş geldiniz.
Bugün çözülmemiş o kayıp vakasından konuşacağız.
Amy Lynn Bradley.
-Amy Bradley. -Amy Lynn Bradley.
Denizdeki dev gizemlerden biri.
Atlamış olabileceğine ihtimal vermiyorum.
Gemiden düşmüş bile olsa kıyıya çok yakınlardı, yüzebilirdi.
Rahatsız edici belki
ama Amy Lynn Bradley'nin gemiden kaçırılmış olması çok muhtemel.
-Gemilerde bir ton kamara var. -Doğru.
Birini saklayabileceğiniz küçük kuytu köşeler var.
Adam gemide çalışıyordu ve yasak alanlara erişimi vardı.
Blue Orchid grubunun üyeleri belki de pis işler peşindeydi.
Belki mürettebatın tamamı biliyordu.
Bence kurban olarak onu seçtiler.
Amy Bradley'nin teşhisine
ve kurtarılmasına yarayacak bir şey biliyorsanız FBI'ı arayın.
SYDNEY, AVUSTRALYA
Amy olayından 2014'te haberim oldu.
Gerçek suç üzerine konuşulan siteler yeni yeni çıkmaya başlamıştı.
Gerçek suç hikâyelerine ilgim vardı.
Google'dan falan Amy'yle ilgili araştırma yapıyordum.
Böyle vakaları inceleyen siteleri, makaleleri, forumları takip ediyordum.
Bu olayı daha önce duymamış olmama
ve Amy'nin hiç bulunamamış olmasına çok şaşırmıştım.
Amy'nin hikâyesi beni birçok yönden etkiledi
ve bu vakayla ilgili tüm bilgilerin yayınlanabileceği
güvenilir bir kaynağa ihtiyaç olduğunu düşündüm.
Çünkü aksi takdirde bu tarz vakalar unutulmaya mahkûm oluyor.
Bu yüzden 2018'de internet sitem amybradleyismissing.com'u kurdum.
Sitede fotoğraflar, karşılaşma anıları,
arşivlenmiş bağlantılar, ihbarlar, ipuçları, farklı teoriler, hepsi mevcut.
Tabii vaka böylesine büyük olunca spekülasyonun da ardı arkası gelmiyor.
Amy'yi gördüğümde şurada duruyordum.
Telekomünikasyon sektöründeydim. Altyapı ve telekomünikasyon uzmanıyım.
Iva bir gün "Bu Anthony Willis denen adam böyle bir site açmış" dedi.
Bu vesileyle Anthony ve Iva arasında bir arkadaşlık gelişti.
Sonra düşünmeye başladık, "Elimizde bir internet sitesi var
ve bu siteden bir veri akışı var.
IP adreslerini takip edebiliyoruz.
Bu veriyi analiz etsek ya" dedik.
İnternet sitemin en güzel yanı şu, analiz raporlarına erişebiliyorum.
Siteye giren her IP adresini görebiliyorum.
Bu IP adreslerini kopyalayıp bir IP sorgulayıcıya yapıştırınca
IP'lerin genel konum bilgilerine ulaşabiliyorsunuz.
Anthony bana bilgileri yani veriyi göndermeye başladı.
Veriyi analiz etmeye koyuldum.
Bu IP adreslerinin konumundan bir örüntüye ulaşmaya çalıştık.
Beni şoke eden şu oldu,
IP adreslerinin çoğu Barbados'taki Bridgetown'a kayıtlıydı.
Amy de en son
Barbados'ta görülmüştü.
Bradley'lerin fotoğraflarını çekip
siteye yüklemeye başladık.
IP adreslerini çıkardım.
Analiz sonucu belirli bir IP adresinin siteyi kaç kez ziyaret ettiği,
hangi sayfaları gezdiği
ve bir sayfada ne kadar kaldığı bilgisine ulaşıyordum.
Biri nedense doğum günlerinde,
yıldönümlerinde ve Noel'de siteye girip duruyordu.
ŞÜKRAN GÜNÜ 15 TIK
Siteye abanılan günler Şükran Günü,
Noel
ve doğum günleriydi.
Siteye giriş hep Curaçao'dan ve Barbados'tan yapılmış,
giren 45 dakika çıkmamıştı. Mantıklı değildi.
İYİ Kİ DOĞDUN AMY!
Benim teorim şu,
teori sadece,
ya bu işe karışmış insanlar fazla meraklı
ve enselenme ihtimalleri var mı öğrenmeye çalışıyorlar
ya da siteye giren kişi Amy.
AMY'NİN BAHÇESİ
Bir sürü yeni fotoğraf ve duygusal şey yükledik.
Arabasını koyduk, köpeğini koyduk.
Bakma imkânı oluyorsa umarım bunları görür,
pes etmediğimizi ve hâlâ onu düşündüğümüzü bilir.
Uzun uzun bakılan sayfalar önemli.
Niye bu sayfaya bakıyorsun,
niye bu sayfada dakikalarını harcıyorsun?
Niye dönüp aynı sayfaları açıyorsun?
Ne buluyorsun bu sayfalarda?
Belki de geçmişi hatırlamak istiyorsun.
Geçmişi arıyorsun, anılarını.
Annenle baban yıllar sonra nasıl görünüyor,
kardeşin neler yapıyor, hayatları nasıl gidiyor bilmek istiyorsun.
Yaşıyorlar mı görmek istiyorsun.
Amy yokluğunda tehdit edildi mi?
"Ailene söylersen hepsi ölür" dediler belki.
Belki de ailesinin hâlâ tehlikede olduğunu düşünüyor.
İsteği dışında tutuluyor
ve kendi fotoğraflarını görmek için siteye girip çıkıyor olması
mümkün bence.
Siteye girenlerin izi sürülebilse de
abone bilgilerini edinmek için yasal bir prosedür izlenmeli.
Bu insanlar ABD'deki servis sağlayıcılarını kullanmıyorlarsa
siteye kimin giriş yaptığına dair herhangi bir bilgi edinemeyiz.
Bu soru eminim sorulmuştur,
Amy hayattaysa niye evi aramıyor veya e-posta göndermiyor?
Evet…
Güzel bir soru.
Bir bilgisayara erişimi varsa
niye iletişime geçmiyor anlamıyorum.
Ama tabii ne yaşadığını, nelere katlandığını bilmiyoruz.
Amy'yi Barbados'ta gördüğüm zamana dair
asla unutmayacağım detaylardan biri şuydu,
adam ona "Hazır olsan iyi edersin. Sakın kaçmaya çalışma.
Gece boyunca dışarıda bekçilik edeceğiz" dedi.
Kadın "Durup çocukları görebilir miyiz?" dedi.
Adam "Olur, görürüz" dedi.
"Kaçmaya kalkmak yok, değil mi?" Kadın da "Yok" dedi.
Kimin çocuklarıydı bilmiyorum.
Ama çok heyecanlandı.
Belki kendi çocuklarıydı.
O süreçte her şey olmuş olabilir.
Çocuğu var mı bilmiyoruz. Anne olmuş olabilir.
Ailesiyle tehdit etmiş olabilirler.
Bu yüzden iletişime geçmemiş olabilir.
Curaçao'da görülmüş ama Barbados'ta da görülmüş.
Görüldüğü yerleri düşünüyorum.
İnsanlar "Niye sizi aramadı?" diyor.
Aldığımız en önemli soru bu herhâlde.
"Yaşıyorsa niye aramıyor?"
Sebep çok.
Belki de Stockholm sendromu yaşıyordur.
Kendisini rehin alan kişiyle bir bağ kurmuş olabilir.
Belki de çocukları olmuştur.
Onu veya çocuklarını tehdit etmişlerdir.
Bunların cevabını bilmiyoruz.
Yaşıyor olması bile bana umut veriyor.
Tanıyamadığım torunlarım olduğunu düşünüyorum da…
Ben hâlâ buradayım, hâlâ hayattayım.
O yüzden Amy'nin çocukları varsa
ve onun da çocuklarının da yerini tespit edebilirsek
dünyalar benim olur.
Burada çok özel birkaç şey var.
Amy'nin tüm eşyaları bizde.
Cüzdanındaki…
…bozuklar bile burada.
Bilmemek
nasıl oluyor da bu insanları yıpratmıyor? Yıpranmıyorlar!
Otuz yıl geçmiş, hâlâ iyimser ve umut dolular.
Ama umut hem iyi bir şey hem de kötü.
Hangisi daha iyi bilmiyorum,
Amy'nin eve döneceğini umut etmek,
buna inanmak mı
yoksa bir şeyleri artık kafada bitirmek mi?
Sahilin birinde kokteylini yudumlarken
onu bulursak ve mutluysa
ben de dünyanın en mutlu insanı olurum.
Ama bizi bekleyen son
bu değil bence.
Durumlar malum.
Amy bana bu mektubu yolladıktan
tam bir ay sonra kayboldu.
Mektubu da şişeye koyup yollamış.
Yani bu metaforu başka şeye yormak çok kolay.
Yanlış anlaşılmaya çok müsait.
GURUR DUYMUYORUM
Akla intiharı getirebilir.
Ama ben bu şekilde görmüyorum.
Bunu bir aşk mektubu olarak görüyorum.
Bu bir aşk mektubu.
Şişedeki mektuptan sonra
onunla görüştüm, tekrar bir araya geldik.
Seyahate çıkmasından günler öncesiydi.
Sahiplendiği köpeği Bailey'yle tanışmamı
ve evini görmemi istedi.
Geldiğinde bu ilişkiyi bir şekilde yürütecektik biliyordum.
Döndükten sonra Paskalya'da görüşmek üzere sözleşmiştik.
Daha önce gemi turuna çıkmamıştı bence.
Çok heyecanlıydı.
Bana bir kart yazmış.
Kaybolduğu haberinden nice sonra ulaştı elime.
Ben fotoğrafçıyım, o yüzden fotoğraf çektiğinden bahsetmiş.
"Keşke sen de olsaydın" demiş.
İster istemez onun o gemiye binmesine engel olmak istiyorum.
Tam oradaydım.
Gitmesinden hemen önce evindeydim, yanındaydım.
Gözümün önüne geliyor, onu görebiliyorum.
Kokusunu alabiliyorum.
Onu hissedebiliyorum.
Onu bu anılarla yaşatıyoruz.
Onu yaşatıyoruz.
Bugün 9.758'inci gün.
Amy'yi 9.758 gündür arıyoruz.
Ondan asla vazgeçmeyeceğiz.
Sabah uyanınca "Belki bugün o gündür" diyoruz.
Akşam yatarken de Amy için özel öpücüğümüzü yapıp
"Yarın ola hayrola" diyoruz.
Arabasını evin garajında tutuyoruz.
Kötü havaya maruz bırakmıyoruz, parlatıyoruz.
Onun arabası. Yeniden binebilmeyi çok isterdi.
Döndüğünde yeni gibi bulacak.
Yeniden sürebilecek.
Hepimiz içten içe yaşadığını hissediyoruz.
Bu sayfanın kapanmaması, o bilinmezlik umudumuzu kaybetmememizi sağlıyor.
O yüzden bıçak gibi keskin ve net bir cevaptansa
bunu tercih ediyorum.
Ron Bradley bir ay önce bana geldi.
Konuşurken "Amy evine döndüğünde" dedi.
Bazen onu zihnimde canlandırabiliyorum.
Özellikle bazı yerlerde aklıma geliyor.
Onu sık sık basketbol oynarken hayal ediyorum.
Bol bol bira içerken, takılırken, dans ederken hayal ediyorum.
Bizim hayattaki seçimlerimiz ve yaptıklarımız konusunda
ne düşünürdü merak ediyorum.
Tabii bir yandan da
onu ne kadar özlediğimizi bilmesini umuyoruz.
Amy kaybolduktan birkaç ay sonra Brad'le ayrıldık.
Hepimiz zor bir dönemden geçiyorduk.
Hepsini hâlâ severim.
Galiba olan bitenler o kadar ağır geldi ki
kendimi geri çektim.
Onlar da başka şeyle uğraşacak durumda değildi.
Hiçbir şey eskisi gibi olmayacak.
Amy Bradley vakasını unutamayız.
Unutmak mümkün değil. Çok fazla soru var.
Bir FBI ajanı için bu çok sinir bozucu.
Bizim işimiz gizem çözmek çünkü,
olayların ucu açık kalmasını sevmeyiz.
Ama bu vakada ucu açık bir sürü detay var.
Bence bana
zor gelen de bu.
Farklı yerlerde görüldüğü söyleniyor.
Çaresizce bunların gerçek olmasını diledim.
Nasıl kaybolduğuna dair her türlü senaryo
hem şüphe barındırıyor hem de ihtimal dâhilinde.
Ama Amy'nin aramızda olmamasıyla,
sevdiğim kadının burada olmamasıyla barışmam…
Gerçek şu, hayatımı onsuz yaşıyorum.
Bu değişmeyecek.
Değişmez.
Amy'nin vaka dosyası hâlâ açık.
Bir şey bilen varsa bildirebilir. Belki gemideydiniz.
Belki bir şey gördünüz ya da duydunuz. Yıllar geçti.
Belki bir şeyler not almıştınız.
Her ne olursa. O bilginin bir yardımı dokunabilir.
Amy'nin başına bir şey geldi.
Ne geldi bilmiyoruz ama sorularımıza cevap bulmak zorundayız.
Bir şey biliyorsanız
o şey kritik olabilir, lütfen bizden esirgemeyin.
Bizim için, Amy için yapın bunu.
Amy!
FBI, "SARI" LAKAPLI ALISTER DOUGLAS'I SORGULADI VE YALAN MAKİNESİNDEN GEÇİRDİ
ANCAK AMY'NİN KAYBOLMASIYLA İLGİSİ OLDUĞUNA DAİR
DELİL BULUNAMADIĞI İÇİN SERBEST BIRAKTI.
1999'DA BRADLEY'LER ROYAL CARIBBEAN'A DAVA AÇTI.
ROYAL CARIBBEAN SÜREÇ BOYUNCA GEREĞİNE UYGUN
VE SORUMLULUĞUNUN BİLİNCİNDE HAREKET ETTİĞİNİ BEYAN ETTİ.
DAVA REDDEDİLDİ.
Alt yazı çevirmeni: Ece Nihal Karluk