Ostrożnie.
Tu chociaż nie jest tak gorąco.
Tam są dwie torby Amy,
a wszystkie jej rzeczy są w pudłach pod okapem.
Tę torbę spakowała?
Spakowała tę
i tę.
Kiedy ostatnio pani tam zaglądała?
Jakieś 20 lat temu.
Mamy wszystkie jej rzeczy,
nawet portmonetkę, drobne i szczoteczkę do zębów.
To miała na sobie podczas kolacji.
Miała wrócić do domu i mieć to wszystko.
TĘSKNIMY OGRÓD AMY
Kiedy Amy zaginęła, ciężko mi było patrzeć, jak tata pociesza mamę.
Wcześniej chyba nie widziałem, żeby tata kiedykolwiek się załamał.
Przed zniknięciem Amy żyło nam się dobrze,
było świetnie, wszystko się układało.
A potem nagle wszystko się skończyło.
I właściwie wszystko nagle stanęło.
Na jakiś czas rzuciłem szkołę, wróciłem do domu.
To był przygnębiający czas,
bo zaginęła jedna z najważniejszych osób w moim życiu.
Straciliśmy wiele lat z naszego życia…
na poszukiwania, ale nie zakończymy ich.
Nie mam dzieci,
w grudniu skończę 48 lat.
Podświadomie… Muszę przyznać, że widok rodziców tracących dziecko
był dla mnie tak traumatyczny, że nie chciałbym
sam przez to przechodzić.
Ktoś coś wie.
Ktoś coś widział. Ktoś coś słyszał.
Ktoś komuś coś powiedział.
Agent FBI powiedział nam:
„Bądźcie uważni.
Nikt nie utrzyma tajemnicy przez całe życie”.
CO SIĘ STAŁO Z AMY BRADLEY?
KWIECIEŃ 2017 19 LAT OD ZAGINIĘCIA AMY
Wiadomość druga.
Nazywam się Amica Douglas.
Jestem córką Alistera Douglasa.
Nie jestem w tym dobra, ale…
bardzo chciałabym z wami porozmawiać.
Wiem, przez co przechodzicie.
Na waszym miejscu chciałabym wiedzieć,
dlaczego nie ma ze mną mojej córki.
Nie mogłam uwierzyć.
Nie mogłam uwierzyć, że kimś,
kto znajdzie nasz numer
i zadzwoni, będzie córka Alistera Douglasa.
Urodziłam się w Grenadzie.
Byliśmy z tatą jak dwie krople wody.
Mówiłam: „Jestem córeczką tatusia.
To przez niego”.
Zabierał mnie na różne fajne wycieczki, na plażę albo coś zjeść,
oglądałam jego koncerty.
Wszystko kręciło się wokół jego muzyki.
Ciągle go nie było, grał na statkach wycieczkowych.
Kiedy rodzice się rozwiedli,
miałam rok, może dwa.
A kiedy podrosłam,
mama powiedziała, że coś się wydarzyło na statku, na którym był tata.
„Jeśli sprawdzisz jego nazwisko, pewnie się tego dowiesz”.
Wtedy nie było mnie na świecie, ale mama powiedziała,
że pewnego wieczoru, kiedy wrócił ze statku,
wszystko się zmieniło.
Myślę, że próbowała z nim porozmawiać.
Siedziała sama w domu przez wiele miesięcy,
a kiedy jej mąż wrócił do domu,
był zdenerwowany i powiedział jej dużo przykrych rzeczy.
To było bardzo dziwne,
że był tak nieuprzejmy wobec ciężarnej żony.
I przerażające.
A potem mama zobaczyła, że wrócił do domu z torbą.
Mama zajrzała do torby…
Były w niej zdjęcia.
Zdjęcia kobiet.
Samych białych kobiet.
Wtedy zapaliła mi się czerwona lampka.
Wiąże się z tym tyle pytań.
Gdy pytam tatę, co się stało z Amy,
dziwnie reaguje.
Wkurza się, kiedy o tym wspominam.
W jego wersji wciąż brakuje mi wielu elementów.
Dlatego to takie denerwujące.
Chcę, żeby to się skończyło. Chcę odpowiedzi.
Tak, Amico?
Cześć, tato.
AMICA POSTANOWIŁA ZADZWONIĆ DO ALISTERA PRZED KAMERĄ I ZAPYTAĆ O AMY.
Sam nie wiem…
Nie chcę znów przez to przechodzić.
Nie zrobiłem nic złego.
Powiedz, co mam zrobić?
Nie przeszkadza mi, że o to pytasz.
Postaw się w mojej sytuacji
- i zrozum, co ja czuję. - Amica…
Natychmiast wezwali FBI.
Powiedzieli, że szukają dziewczyny,
z którą mnie widziano na tańcach.
Każdy, kto sprzątał jej pokój,
podawał drinki… byliśmy uziemieni.
Kiedy zrozumieli, że nie mieliśmy z tym nic wspólnego, wróciliśmy do pracy.
Pracowałem na tym statku jeszcze przez dwa lata.
Dlaczego słyszę, że dwa miesiące później widziano cię z nią na plaży?
Na jakiej plaży?
Na jakiej plaży mnie widziano? Ja nie lubię plaż.
Amica…
Tańczyliśmy w klubie. Ja tańczę z wieloma osobami.
- Czyli… - Nic nie zrobiłem.
Nie wiesz, czy zeszła ze statku?
Skąd mam wiedzieć? Zostawiłem ją w klubie o pierwszej
i wróciłem do siebie. Skąd mam to wiedzieć?
Jestem chłopcem z Grenady,
który nigdy wcześniej nie zetknął się z czymś takim.
Siedzę tam. Wzywają mnie.
Pytają o coś, czego nie wiem.
Mama znalazła torbę ze zdjęciami białych kobiet.
Przyniosłeś ją do domu.
- Kto tam był? - Nasuwa mi się sporo pytań.
Na którym zdjęciu była ona?
- Nie wiem. - Miałem dużo zdjęć.
- Czemu? - Pewnie.
Trudno z tobą rozmawiać, bo się denerwujesz.
Z każdym robiłem sobie zdjęcia. Ludzie chcą zdjęć z zespołem.
- Co byś czuł, gdyby mnie to spotkało? - Gdybyś zaginęła, zrobiłbym wszystko,
żeby cię odnaleźć.
Rozumiem, że rodzina próbuje… przez te lata próbuje ją znaleźć.
Współczuję im, ale ja nie miałem z tym nic wspólnego.
Absolutnie nic.
Nic.
To jak układanka, której nie da się ułożyć.
Tylu elementów brakuje.
Rozmawiałam z Bradleyami. Było bardzo emocjonalnie.
Wszystko, co mówili, bolało.
Ja mam córkę.
Co dnia odchodziłabym od zmysłów.
Nie spoczęłabym, aż bym się dowiedziała, co jest grane.
Coś musi być w niej, na najgłębszym poziomie,
że zadała sobie trud, by nas znaleźć i próbować nam pomóc.
Chcę pokoju dla wszystkich.
Chciałabym pomóc im znaleźć odpowiedzi.
Gdybyśmy mieli dowody, kogoś by aresztowano.
Alister zachowywał się dość podejrzanie.
Młode kobiety widziały, jak Amy i Alister Douglas
jadą windą na dyskotekę już po tym,
jak dyskotekę zamknięto.
Czas by się tu zgadzał,
bo wiemy, że Alister wrócił do pokoju około 3:35 rano.
Ale nie możemy potwierdzić, co działo się później,
bo zamek w drzwiach rejestruje wejście do kabiny,
ale oczywiście nie wyjście.
Nie potwierdzimy, kiedy Alister Douglas wyszedł z kabiny.
Dwie kobiety widziały Amy i Alistera razem.
Ale nie wiadomo, czy czas się zgadza.
Lori Renick widziała, jak Alister i Amy
jadą przeszkloną windą na dyskotekę około 5.30.
Kilka minut później wróciły do pokoju,
ale zapomniały kluczy.
Zapukały do drzwi
i matka jednej z dziewcząt wpuściła je do środka.
Dlatego klucz nie zarejestrował wejścia
i nie wiadomo, kiedy wróciły.
Nie widzę dowodu, że ktoś przesłuchał matkę,
która wpuściła je do pokoju o 5:30–6.00 i mogłaby potwierdzić czas.
Fakt, że Alister Douglas nie jest w USA, bardzo utrudnia sprawę.
Nie mamy jurysdykcji.
Nie można jechać do innego kraju
bez pozwolenia. „Hej, możemy porozmawiać z waszym obywatelem?”
Pamiętam, że był bardzo miły, wyluzowany.
Dobry chłopak.
Nie miałem wobec niego podejrzeń, żadnych złych doświadczeń.
W złym miejscu i złym czasie tańczył z niewłaściwą dziewczyną.
Powiedział im to, co wiedział.
Nikt nawet nie pomyślał, że byłby zdolny do czegoś złego.
Zaskakujące, jak mało ludzi dostrzega niebezpieczeństwa na takich rejsach.
Ale to, co przytrafiło się Amy Bradley
i jej rodzinie, zdarza się.
Nie wiem, jak dokładnie sprawdza się
załogę na statkach,
bo ci ludzie zatrudniani są w krajach, gdzie weryfikacja
może przebiegać zupełnie inaczej niż w USA.
Istnieje mnóstwo historii
zniknięć, podejrzanych zgonów, napaści na tle seksualnym.
Kiedy coś się dzieje, podejrzewam, że najpierw dzwonią
do działu prawnego.
„Co robić? Jak to zatuszować?
Jak ukręcić łeb sprawie?”
Wsiadając na pokład takiego statku, ludzie zapominają,
że praktycznie są w innym kraju.
Możesz być obywatelem USA,
a to wygląda jak amerykańskie miasteczko,
ale nim nie jest.
Bo szeryfem tego miasteczka,
szefem tej pływającej wioski, jest kapitan.
A kapitan jest pracownikiem wielomiliardowej firmy.
Stawką są tu pieniądze.
Zyski są ważniejsze od ludzi.
Od ochrony.
Jako dumny pracownik Royal Caribbean czułem się zdruzgotany,
że oskarżono nas o przestępstwo
albo o złe wykonywanie naszej pracy.
My prowadziliśmy firmę.
A to się zdarzyło nieoczekiwanie.
Doszedłem do wniosku, że teorie spiskowe
dotyczące Amy Bradley to brednie.
Myślę, że skoczyła albo wypadła.
A oni chwytają się wszelkich sposobów…
Rodzina jest oderwana od… rzeczywistości.
Rodzina nie może się pogodzić z tym, że ich córki już nie ma,
i szuka winnych.
Na okładce widać Chandrę Levy,
Molly Bish, Jill Berman, a tu jest Amy.
Od 26 lat każdego dnia szukamy Amy.
To cel naszego życia.
Dwa fotele i balkon.
Pokład do opalania, a dalej pokład namiarowy.
To jest wyspa, a to – obszar poszukiwań.
W chwilach spokoju zastanawiam się, co przeoczyliśmy.
Szukamy wskazówek, szukamy kogoś, kto coś ma,
ale nie wie, co z tym zrobić, albo się boi.
Bo wiem, że ktoś coś wie.
Proszę, dajcie nam, tę jedną rzecz, której potrzebujemy.
Co pani ma w ręku?
BYŁA DZIEWCZYNA AMY
To jest…
To wiadomość w butelce, którą wysłała mi w lutym 1998.
To bardzo osobista rzecz.
Niechętnie się nią dzielę.
Z kimkolwiek.
Nie mogę… nie…
Zacznijmy od początku.
Dobrze.
Poznałyśmy się na kwalifikacjach do drużyny koszykarskiej.
Mam 14 lat, jestem nieśmiała, introwertyczna, niepewna siebie.
A tu widzę tę pewną siebie, głośną,
wesołą osobę, która robi tricki.
Nie może tak po prostu rzucić spod kosza, robi to w swoim stylu.
Byłam zaskoczona. „Kto to jest?”
Byłyśmy w drużynie wyjazdowej.
Mieszkałyśmy w hotelach, całymi dniami grałyśmy.
Szybko się zaprzyjaźniłyśmy.
Dogadywałyśmy się na różnych poziomach.
Odwiedzałyśmy się w domach,
pojawiła się ta dynamika.
Zadawałam sobie pytanie, kim jest osoba, z którą się spotykam.
Nocowałam u niej w domu.
Nie mogę spać. Dlaczego… Serce mi wali.
Wyraźnie się w niej zakochiwałam.
Potem poszłyśmy na różne uczelnie i tam dokonałyśmy coming-outu.
Ale nie wiedziałyśmy o tym aż do ukończenia szkoły.
Poszłyśmy do baru dla gejów,
siedziałyśmy tam całą noc, tańcząc i gadając.
Wysadza mnie na podjeździe.
Obie się pochylamy.
Nikt nigdy tak mnie nie całował.
Chyba z godzinę siedziałyśmy w samochodzie, całując się.
I czułam, że… nareszcie.
To było magiczne.
Dostałam pracę na Uniwersytecie Kentucky.
Szykowałam się do wyjazdu.
Ale obie intuicyjnie wiedziałyśmy, że chcemy być razem
i zamierzałyśmy pokonywać tę odległość.
Przyjeżdżała na weekendy.
Byłam w niej bardzo zakochana.
STYCZEŃ 1998 2 MIESIĄCE PRZED ZAGINIĘCIEM AMY
W styczniu 1998 roku zadzwoniła do mnie.
Chciała mi powiedzieć, że z kimś się całowała.
Piły.
Mówiła, że to nic nie znaczyło.
Powiedziała, że to jej pomogło potwierdzić uczucia do mnie.
Odpowiedziałam: „Amy, potrzebuję czasu, żeby to przetrawić”.
Nie oddzwaniałam, więc pisała do mnie listy
i wiadomość w butelce.
24 LUTEGO 1998
„Mollie, zraniłam cię tak bardzo, że nie zdołasz tego zapomnieć.
Nie proszę, żebyś zapomniała, bo to się nie stanie.
Chciałam tylko poprosić, żebyś spróbowała mi wybaczyć.
Mollie, wybaczysz mi?
Byłam nieczuła, niedojrzała i samolubna.
Nie podoba mi się moje zachowanie i nie jestem z niego dumna.
Czuję, jakby dzielił nas ocean.
Jestem na bezludnej wyspie i czekam, aż mnie uratujesz.
Wiadomość w butelce, moja jedyna nadzieja.
Tęsknię za tobą, Mollie. Uratuj mnie, proszę.
Osamotniona Amy”.
Minęły całe lata. Zbliżała się 20. rocznica,
a to okazja, by dowiedzieć się czegoś nowego
i przypomnieć, że FBI nie zamknęło sprawy,
że cały czas zabiegamy o nowe informacje.
Minęło wiele lat, przygotowaliśmy zdjęcia z progresją wiekową,
bo przecież ja też nie wyglądam jak świeżo po studiach.
Może mieć inną fryzurę, długie włosy, krótkie.
I oczywiście się postarzała.
Jeśli masz jakieś informacje, bo byłeś pasażerem
albo członkiem załogi, prosimy, zgłoś się.
Nawet drobny szczegół może nam pomóc odkryć, co stało się z Amy.
24 MARCA 1998
W 1998 roku w Internecie niewiele się działo.
Sporo się tu zmieniło.
Cześć. Witam na moim kanale.
Dziś pomówimy o nierozwiązanych sprawach zaginięć.
Amy Lynn Bradley.
- Amy Bradley. - Amy Lynn Bradley.
Jedna z największych tajemnic.
Nie sądzę, żeby sama celowo wyskoczyła.
Po pierwsze, nawet jeśli wypadła ze statku,
byli tak blisko, że mogła dopłynąć.
To zatrważające, ale możliwe:
Amy Lynn Bradley przemycono z tego statku.
- Statki mają tyle schowków… - Tak.
…kątów, wnęk i zakamarków, że można tam kogoś ukryć.
Był pracownikiem statku, miał dostęp do stref zastrzeżonych.
- Może członkowie Blue Orchid… - Tak.
…prowadzili jakąś nikczemną operację.
Może cała załoga była w to zamieszana.
Myślę, że została naznaczona.
Jeżeli masz informacje, które mogłyby
pomóc zidentyfikować Amy Bradley, skontaktuj się z FBI.
O sprawie Amy dowiedziałem się w 2014 roku.
Fora poświęcone prawdziwym zbrodniom dopiero zaczynały się pojawiać.
Bardzo się nimi interesowałem.
Szukałem wszelkich możliwych informacji o Amy.
Artykuły, wątki na websleuth.com, fora dyskusyjne.
Byłem w szoku, że nigdy nie słyszałem o tej sprawie
i że Amy nigdy nie odnaleziono.
Historia Amy poruszyła mnie na wiele sposobów i czułem, że potrzebne jest
jedno miejsce,
gdzie znalazłyby się wszystkie informacje dotyczące Amy.
Bo inaczej o takich sprawach zwykle się zapomina.
I dlatego w 2018 roku
stworzyłem stronę amybradleyismissing.com.
Są tam zdjęcia, obserwacje,
dużo zarchiwizowanych linków, wszystkie wskazówki, tropy, różne teorie.
Oczywiście przy tak dużej sprawie liczba spekulacji jest szalona.
Tutaj stałem, kiedy zobaczyłem Amy.
Pracowałem w telekomunikacji.
Jestem specjalistą ds. sieci i telekomunikacji.
Pewnego dnia Iva mówi mi: „Hej, taki gość, Anthony Willis,
stworzył stronę”.
Anthony i Iva tak jakby zaprzyjaźnili się.
I wtedy zaczęliśmy rozmyślać: „Chwila. Mamy stronę.
Mamy dane tekstowe pochodzące z tej strony.
A na stronie mamy funkcję śledzenia IP.
Zacznijmy w tym kopać”.
Świetną rzeczą na stronie jest możliwość wejścia do danych analitycznych.
Mogę odnaleźć każdy adres IP, który ją odwiedzał.
A potem… kopiujemy i wklejamy adresy IP
do czytnika IP, który da nam
przybliżone miejsce, z którego dane IP pochodzi.
Anthony zaczyna przysyłać mi informacje, dane.
Ja zaczynam je filtrować.
Szukamy wzorców.
Miejsc, z których pochodzą te IP.
Szokująca była
liczba adresów IP z Bridgetown na Barbadosie.
Ostatni raz widziano ją…
na Barbadosie.
Zaczynamy robić zdjęcia rodziny Amy
i umieszczamy tam te informacje.
Wyciągam wszystkie adresy IP.
Widzimy, ile razy dany adres IP odwiedzał witrynę.
Na którą wchodził stronę i jak długo na niej pozostawał.
Dlaczego w urodziny,
rocznice, Boże Narodzenie ktoś wchodzi na stronę?
ŚWIĘTO DZIĘKCZYNIENIA
Siedzą tam w Święto Dziękczynienia,
Boże Narodzenie
i w urodziny.
Mamy wejścia z Curaçao, z Barbadosu.
Spędzają tam po 45 minut.
To bez sensu.
Oto moja teoria
i tylko teoria.
Albo ludzie zamieszani w sprawę są ciekawi,
jak blisko jesteśmy wykrycia ich.
Albo to Amy.
OGRÓD AMY
Wrzucamy dużo nowych zdjęć, sentymentalnych.
Jest tam jej miata, są zdjęcia psa.
Jeśli zdoła je obejrzeć,
będzie wiedziała, że wciąż się staramy
i o niej myślimy.
Ktoś długo siedzi na tych stronach.
Dlaczego oglądasz tę stronę
i czemu spędzasz nad nią tyle minut?
Po co wracasz na te strony?
Czemu tak cię one interesują?
Może sięgasz do nich pamięcią?
Może to twoje wspomnienia?
Chcesz zobaczyć, jak twoi rodzice
się postarzeli i co robi twój brat,
co się dzieje w ich życiu.
Może ktoś sprawdza, czy ciągle żyją.
Czy kiedy Amy zniknęła, pojawiła się groźba
„Jeśli powiesz rodzicom, zabijemy ich”?
Może ona ciągle wierzy, że jej rodzinie coś grozi.
Pomysł, że jest gdzieś przetrzymywana wbrew woli
i że wejdzie na stronę, by zobaczyć własne zdjęcia…
To możliwe.
Można wyśledzić tych, którzy wchodzą na stronę,
ale by zdobyć informacje o abonencie, trzeba wystąpić do sądu.
Jeśli ci ludzie są z zagranicy, a nie z USA,
nie uzyskamy żadnych informacji o tym, kto mógł wchodzić na tę stronę.
Na pewno już pana o to pytano.
Dlaczego Amy nie dzwoni do domu, nie przysyła maili, jeśli żyje?
No dobrze…
Dobre pytanie.
Nie rozumiem, czemu by się nie odzywała,
jeśli ma dostęp do komputera.
Nie wiemy jednak,
czego doświadczyła, co przeszła.
Zobaczyłam Amy na Barbadosie
i na zawsze zapamiętam, jak mężczyzna powiedział:
„Lepiej bądź gotowa i nie próbuj nigdzie wychodzić,
bo całą noc będziemy czekać na zewnątrz i cię pilnować”.
Kobieta zapytała: „Możemy zobaczyć dzieci?”.
On na to: „Tak, możemy zobaczyć dzieci.
Będziesz współpracować i nie będziesz uciekać?”. „Tak”.
Nie wiem, o czyje dzieci chodziło,
ale bardzo się ucieszyła.
Może to jej dzieci.
Wiele rzeczy mogło się wydarzyć w tym czasie.
Nie wiemy, czy ma dzieci. Mogła zostać matką.
Nie wiemy, czy grożono jej rodzinie.
To by wyjaśniało, dlaczego się nie odzywała,
mimo że widziano ją na Curaçao, widziano ją na Barbadosie.
Słyszę, że ją widziano.
Ludzie pytają: „Czemu nie zadzwoniła?”.
To chyba najważniejsze pytanie.
„Jeśli tam jest, czemu nie dzwoni?”
Jest wiele powodów.
Może jest ofiarą syndromu sztokholmskiego,
gdzie schwytana osoba identyfikuje się z porywaczami.
Może ma dzieci.
Może jej grożono. Może grożono dzieciom.
Nie znamy odpowiedzi.
Ale to mi daje nadzieję, że ona gdzieś tam jest.
Pomyśleć, że mam wnuki, o których nie wiem.
Wciąż jestem na Ziemi, więc jeśli tak
i jeśli znajdziemy Amy, a jak ma dzieci, to jeśli je też znajdziemy,
będę szczęśliwa.
Jest tu kilka wyjątkowych rzeczy.
Mamy wszystkie rzeczy Amy…
nawet…
drobne w jej portmonetce.
Nie wiedzą. Czy to ich nie wykańcza?
A jednak nie.
Po trzydziestu latach wciąż są pełni nadziei i optymizmu.
Ale nadzieja to broń obosieczna.
Zastanawiam się, co lepsze:
mieć nadzieję, wierzyć, że wróci do domu,
czy może zakończyć ten rozdział, bo tego potrzebujesz?
Jeśli gdzieś na plaży popija Mai Tai,
a my ją znajdziemy szczęśliwą,
to będę najszczęśliwsza na świecie.
Ale nie sądzę, żeby tak to się zakończyło.
Ze względu na okoliczności,
bo zaginęła miesiąc po tym,
jak przysłała mi ten list,
ta wiadomość w butelce…
wygoda tej metafory
może prowadzić do nieporozumień.
NIE JESTEM DUMNA
To może sugerować samobójstwo…
ale ja tak tego nie odbieram.
Ja czytam list miłosny.
To jest list miłosny.
Po wiadomości w butelce
odezwałam się do niej i się spotkałyśmy.
To było na kilka dni przed rejsem.
Chciała, żebym poznała psa, którego adoptowała, Baileya,
i zobaczyła jej mieszkanie.
Będąc z nią, czułam, że nam się ułoży.
Zamierzałyśmy się spotkać
po rejsie, w Wielkanoc.
Chyba nie była wcześniej na rejsie.
Była bardzo podekscytowana.
Przysłała mi pocztówkę.
Kartka przyszła po tym, jak się dowiedziałam, że Amy zaginęła.
Jestem fotografem, więc wspomniała o robieniu zdjęć,
dodając: „Szkoda, że cię tu nie ma”.
Nie chciałam, żeby jechała na tej rejs.
Byłam tam.
Byłam z nią w tym mieszkaniu tuż przed tym i…
Jakbym ją widziała. Wyraźnie.
Czuję jej zapach.
Czuję ją.
Bo sprowadzimy ją żywą.
Sprowadzimy ją żywą.
Dziś mija 9 758 dni
naszej pracy nad odnalezieniem Amy.
Nigdy się nie poddamy.
Rano, kiedy się budzimy, mówimy: „Może to dzisiaj”.
A kiedy szykujemy się do spania,
przesyłamy Amy specjalny pocałunek i mówimy: „Może jutro”.
Trzymamy jej samochód w garażu.
Żeby pogoda go nie zniszczyła. Jest wypolerowany.
To jej. Na pewno chciałaby znów do niego wsiąść.
Kiedy tu wróci, auto będzie w idealnym stanie.
I znów będzie mogła je prowadzić.
Wszyscy czujemy, że ona gdzieś tam jest.
Nie zamykając sprawy, nie wiedząc, możemy wciąż mieć nadzieję.
I wolę to
niż ostateczność odpowiedzi.
Ron Bradley był u mnie miesiąc temu.
Powiedział: „Kiedy Amy wróci do domu”.
Czasem widzę ją w myślach.
Wyobrażam ją sobie w różnych miejscach.
Widzę, jak gra w koszykówkę.
Widzę, jak popija piwo, bawi się i tańczy.
Ciekawe, co by pomyślała o naszych życiowych wyborach,
o tym, co zrobiliśmy.
Ale pozostaje ta nadzieja,
że wie, jak bardzo za nią tęsknimy.
Zerwaliśmy z Bradem kilka miesięcy po zniknięciu Amy.
W naszym życiu dużo się wtedy działo.
Wciąż ich kocham.
Sytuacja była tak przytłaczająca,
że chyba się zdystansowałam.
Chyba wszyscy czuli, że nie mogą zajmować się niczym innym.
Już nigdy nie będzie tak samo.
Sprawa Amy Bradley to… Nie da się jej zapomnieć,
bo pozostało tyle pytań.
Dla agenta FBI to bardzo frustrujące,
bo to nasza praca, lubimy rozwiązywać zagadki.
Nie lubimy niewiadomych,
a ta sprawa jest ich pełna.
Myślę, że to…
walka.
Tyle osób ją widziało.
Tak bardzo chciałam, żeby to była prawda.
W każdym scenariuszu dotyczącym jej zniknięcia
mieszają się wątpliwości i możliwości.
Ale dla mnie i mojego pogodzenia się
z tym, że jej już nie ma,
że ta, którą kochałam, już…
Faktem jest, że żyję bez niej.
I to się nie zmieni.
To się nie zmienia.
Dochodzenie w sprawie Amy wciąż jest otwarte.
Jeśli ktoś coś wie… Byliście na tym statku?
Widzieliście coś albo słyszeliście? Minęło tyle lat.
Może zrobiliście jakieś notatki.
Każda informacja może pomóc.
Coś przytrafiło się Amy.
Nie wiemy co, ale musimy znaleźć odpowiedzi.
Jeśli coś wiecie,
proszę, dajcie nam tę jedną rzecz, której potrzebujemy.
Zróbcie to dla nas i dla Amy.
Amy!
FBI przesłuchało Alistera „Żółtego” Douglasa,
który dobrowolnie poddał się badaniu wariografem.
Został zwolniony, bo FBI nie miało dowodów,
by oskarżyć go w związku ze zniknięciem Amy.
W 1999 roku Bradleyowie wytoczyli proces Royal Caribbean.
Royal Caribbean stwierdziło, że przez cały czas
zachowywano się właściwie i odpowiedzialnie.
Pozew oddalono.
Napisy: Anetta Radolińska-Czwaczka