[เพลงธีมเปียโนชวนหลอน]
(คำสารภาพล้างเลือด)
(แกลเลอรี่ศิลปะฮงซอ)
(ภาพที่ระลึกผอ.คิมจินมานและแขกผู้มีเกียรติ)
[ดนตรีระทึกลึกลับ]
(หลายเดือนก่อน)
[ดนตรีแจ๊สสนุกสนานบรรเลง]
อ๋อ นั่นเป็นพวกเด็กคณะดุริยางค์น่ะครับ
อ๋อ มาแล้วเหรอครับ
นี่ทนายจินยองอินครับ เขาบริจาคภาพด้วยครับ [หัวเราะตามมารยาท]
อ้อ สวัสดีค่ะ
- [ยองอิน] ที่รัก - ที่รักคะ
ขอโทษนะคะ ฉันมาสาย
ท่านผอ. นี่คือภรรยาผมครับ
สวัสดีค่ะ ชเวซูยอนค่ะ
อ๋อครับ ผมรู้จักคุณดีครับ คุณชเวซูยอนนักเชลโล่ [หัวเราะ]
ขอบคุณมากเลยนะครับ ที่บริจาครูปล้ำค่าแบบนี้ให้กับเราน่ะครับ
- ทำให้ศูนย์ศิลปะของเรา… - ทางนี้ค่ะ
- ไปสิ - [ผอ.] ได้รับความสนใจมาก
- ท่านผอ. สวัสดีค่ะ - [ผอ.] อ๋อ สวัสดีครับ
[ซอวอน] ยินดีด้วยนะคะ
[ผอ.] ว่าไงศิลปินอี ทักทายสิครับ
นี่คือทนายจินยองอิน
เพิ่งได้รับแต่งตั้งเป็นอาจารย์คณะนิติศาสตร์ที่นี่
เขาน่าจะเป็นทนายความที่ทำคดีอาญา
มากที่สุดในเกาหลีแล้วละครับ ผมว่าอย่างงั้นน่ะนะ
[หัวเราะเขินๆ] ผมจินยองอินครับ
[คีแด] อ๋อครับ สวัสดีครับ
[ผอ.] ศิลปินอี เชิญทางนี้ครับ
นี่คือศิลปินอีคีแด
อยากจะเชิญให้ศิลปินอี มาอยู่ที่มหาลัยเราน่ะครับ
แต่เขาไม่ยอมใจอ่อนซะที
[ยองอินหัวเราะ]
เอ่อนี่ ศิลปินอี มาดูตรงนี้หน่อยสิครับ
ได้ยินว่าเป็นผลงาน ของศิลปินแอฟริกาที่เริ่มมีชื่อเสียง
คุณก็รู้จักใช่ไหมครับ
ครับ
ประธานฮวังแห่งเอชกรุ๊ปก็
สะสมรูปวาดโซโคโบอาโค อยู่เหมือนกันใช่ไหมครับ
อืม เห็นภาพนี้ด้วยตาตัวเองแล้วเป็นยังไง ลองบรรยายความรู้สึกมาหน่อยสิครับ
อ๋อ…
ตอนแรก ผู้คนจะให้ความสนใจกันมาก เพราะความแปลกใหม่
แต่พอดูดีๆ แล้ว
มันคือผลงานที่ลอกเลียนแบบรุ่นน้องมา
ได้ยินว่าตอนนี้ ต้องเข้าๆ ออกๆ ศาลอยู่บ่อยๆ น่ะครับ
[ดนตรีลึกลับ]
[ผอ.พ่นหายใจ]
อ๋อ งั้นเหรอครับ
เพราะแบบนี้ เราถึงต้องมีผู้เชี่ยวชาญไงล่ะครับ
[ชักโครกดังแผ่ว]
[น้ำไหล]
[คีแด] ท่านผอ.เวลาได้ผลงานมาเป็นของขวัญ ก็จะชอบให้ผมประเมินอยู่ตลอดครับ
แต่ว่าบางครั้งสถานการณ์แบบนั้นก็ทำผมอึดอัดครับ
แถมยังไม่ให้เกียรติผลงานด้วย
เมื่อกี้ผมไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ เลยพูดไปแบบนั้น
อ้อที่รัก ผมเพิ่งออกจากมหาลัย เดี๋ยวไปโรงเรียนอนุบาลเลย
อาจจะช้าหน่อย ฝากบอกซบกับคุณครูให้หน่อยสิ
ไม่หรอก ไม่นานก็ถึง ผมเรียกแท็กซี่แล้ว
ศิลปินอี สวัสดีครับ
เอ่อ ครับ สวัสดีครับ
ว่าแต่คุณเป็นใครเหรอครับ
ครับ ผมชื่อจินยองอิน เป็นอาจารย์คณะนิติศาสตร์
ที่เราเจอกันในงานเปิดแกลเลอรี่ยังไงล่ะครับ
แล้วเราก็คุยกันเรื่องภาพโซโคโบอาโคน่ะครับ
อ๋อ อ่อครับ
ผมเคยจะมาพบคุณครั้งนึงแล้วนะครับ
- ดูเหมือนท่านผอ.จะเข้าใจผิดบางอย่างน่ะครับ - [รถขับเข้ามาจอด]
เพราะเรื่องที่คุณพูดเกี่ยวกับ
- โซโคโบอาโคในวันนั้น - [แตร]
เอ่อ ขอโทษด้วยครับ แต่ผมสายแล้ว ขอโทษนะครับ
- คือ… - แท็กซี่มาแล้ว แท็กซี่มาแล้ว
[ยองอิน] ขอโทษผมด้วยครับ [พ่นหายใจแรง]
คุณศิลปิน ศาลตัดสินแล้วว่า นั่นไม่ใช่งานลอกเลียนแบบ
คุณก็ควรจะขอโทษด้วยสิครับ
- [คีแด] นี่คุณครับ! - เพราะคำพูดของคุณเนี่ย
ทำให้ท่านผอ.เข้าใจผมผิดนะครับ
นี่มันใช่เรื่องที่ต้องโทรก่อกวน แล้วยังมาหาเรื่องกันด้วยเหรอครับ
แถมคุณยังจงใจไม่รับสาย ไม่อ่านข้อความผมด้วยใช่ไหมครับ
- เฮ้อ - นี่คุณก็เสียมารยาท
- ต้องขอโทษสิ! - ไม่ครับ เลิกโทรมาได้แล้วครับ
[ตัดสาย]
ฮัล… ฮัลโหล
[ถอนหายใจขัดใจ]
ที่รักคะ
[ดนตรีมืดมน]
[สัญญาณรอสาย]
(ศิลปินอีคีแด)
[ต่อสาย สัญญาณรอสาย]
ฮัลโหล
[คีแด] หยุดสักทีก่อนที่ผมจะแจ้งตำรวจ
แค่คุณพูดว่า
- ขอโทษครับก็พอ… - [ตัดสาย]
ฮัลโหล
ซูยอน
[ดนตรีหยุด]
[ดนตรีพิศวง]
[ดนตรีระทึกขึ้น]
คุณอัยการครับ น่าจะเป็นมือถือโกดงอุกครับ
นี่เป็นบันทึกข้อความที่คุยกับโกเซฮุน
ซึ่งมันตรงกับรูปถ่ายที่คุณยุนซูส่งมาให้เราครับ
[ดงฮุน] ขอโทษนะครับ
มีอะไรหายไหมครับ
ไม่มีครับ
[จองกู] เขาตั้งใจ
กระตุ้นโกดงอุกตรงๆ เลยครับ
เขาคงเห็นความโกรธแค้น ของโกดงอุกที่ศาลวันนั้น
[จอแจ]
[ชัตเตอร์รัว]
[จองกู] แต่ว่าโกดงอุกเขาได้รับรูปถ่ายนี้แล้ว
ทำไมถึงไม่ถามอะไรเพิ่มเติมล่ะครับ
ต้องอยากรู้สิว่าเขาเป็นใคร ทำไมถึงทำแบบนี้
คงจะสับสนน่ะครับ
ดังนั้น
เลยยิ่งหมกมุ่นกับสิ่งที่เขาได้เห็น
[ดนตรีหยุด]
[นักสืบแบ] โกดงอุก ถูกส่งตัวไปโรงพยาบาลแล้วครับ
ช่วยหาตำแหน่งทนายจินยองอินให้ด้วยนะครับ
อันยุนซูน่าจะอยู่ใกล้ๆ พวกเขา
ค่ะ รับทราบค่ะ
นักสืบนัม ตรวจสอบทะเบียนรถทนายจินยองอิน แล้วติดตามตำแหน่ง
นักสืบแบ ช่วยหาที่อยู่บ้านด้วย
นายไปดูที่บ้านเลย
ครับ รับทราบครับ
คดีโกเซฮุน
ฉันโกหกว่ามีหลักฐาน
คำโกหกที่เดี๋ยวก็ถูกจับได้
พูดออกไปทำไมคะ
โยนเหยื่อล่อให้ติดเบ็ด
ฉันพอรู้ว่าเป็นใคร แต่ฉันยังจับไม่ได้
ทนายจินเหรอคะ
[ดนตรีระทึกลึกลับ]
วันที่มาเจอฉัน เขาก็ส่งข้อความไปข่มขู่พี่ค่ะ
ทำเหมือนว่าฉันเป็นคนส่ง
จากในเรือนจำ
นั่น… ไม่ใช่เธอเป็นคนส่งเหรอ
ถ้ามีมือถือ ฉันก็คงส่งไปเหมือนกันน่ะค่ะ
ให้พี่อย่ามัวคิดเรื่องอื่น และรีบฆ่าโกเซฮุน
เขาไม่น่าจะลงมือคนเดียว
ภรรยาเขาอยู่ข้างๆ เสมอ
[โซแฮ] ทำไมถึงเสนอตัว เป็นทนายให้ฉันเหรอคะ
[ยองอิน] ภรรยาผมแนะนำให้รับเคสครับ
ภรรยาผมบอกว่าคำสารภาพของคุณโมอึน ทำให้อีกหนึ่งคนจะได้ล้างมลทิน
ผมเองก็เห็นด้วยกับเธอครับ
มีพยานเห็นเหตุการณ์ค่ะ
มีเด็กคนนึงเห็น
ตอนโกเซฮุนตาย
ฉันไปเจอเด็กคนนั้นมาแล้วค่ะ
เด็กคนนั้นเป็นใคร
เขา…
เห็น… เห็นอะไร เห็นได้ยังไง
[ดนตรีตึงเครียด]
อะไร โธ่เว้ย ปล่อยนะ!
[ตะกุกตะกัก] ค… คุณเป็นใคร ช่วยด้วยครับ ช่วยด้วย
[ครางตกใจ หวาดกลัว]
[โซแฮ] ได้ยินเสียงฉันใช่ไหม
[ดนตรีมืดมน]
โกเซฮุน
ถูกใครฆ่า
[สั่น] ค… คือว่า
ใครฆ่า
ครูศิลปะที่ฆ่าผัวตาย
[ยุนซูหายใจสั่นในคลิป]
คิดซะว่าถูกสวรรค์ลงโทษก็แล้วกัน
[แผดร้อง]
แล้วยังไง
[สั่น] หลังจากนั้นก็ไม่กล้าดูครับ เพราะว่าผมกลัว
[โซแฮ] มีไฟล์ทั้งหมด ที่เด็กคนนั้นเซฟเก็บไว้อยู่ค่ะ
[เซฮุนในคลิป] โธ่เว้ย แม่งนึกว่าจะตายซะแล้ว [แค่นขำ] นังบ้านี่
เฮอะ เข้าเกมต่อดีกว่า
เงินเดิมพันวันนี้ตั้งเท่าไหร่
[จ้วงแทง]
[ยุนซู] คนในคลิปคือทนายจินเหรอ
สิ่งสำคัญคือคนนั้นไม่ใช่พี่ค่ะ
[ดนตรีระทึกขึ้น]
[ดนตรีหยุด]
[ดงอุก] ลองดูข้อความสิครับ
เซฮุนเป็นคนพิมพ์ครับ
เปลี่ยนมือถือแล้วยังส่งมาได้ยังไงครับ
คุณปู่ครับ
เคยเจอคนคนนี้รึเปล่าครับ
เขาเคยมาหาที่บ้านครับ
หลังจากที่อันยุนซูกับคุณมาหาผม
ได้ไม่นาน
พวกคุณคุยเรื่องอะไรกันครับ
[ดงอุก] เขามาขอโทษครับ
ขอโทษในฐานะทนายของผู้หญิงคนนั้น
ถ้าเขารู้ว่าผู้หญิงสองคนนั้นมีข้อตกลงกัน
เซฮุนก็คงจะไม่ตาย
ครับ
[ดนตรีเยือกเย็น]
[ดงอุก] ผมเคยเห็น
ผู้หญิงคนนี้ครับ
[ซูยอน] กำลังรอหลานอยู่สินะคะ
ว่ากันว่าต่อให้ออกจากอกไปแล้วก็ยังเป็นเด็กน้อย
แอบหวังว่าพวกเขาจะโตช้าลงกว่านี้สักหน่อย
[ดงอุก] คนพวกนี้
เป็นคนฆ่าเซฮุน
อยากจะพูดแบบนี้เหรอครับ
- ยังไม่สรุป… - ครับ
ผมคิดว่าเป็นแบบนั้นครับ
[ดงอุก] เมื่อกี้ผู้หญิงคนนั้นก็บอกเหมือนกัน
ว่าไม่ใช่อันยุนซู
[จองกู] แล้วทำไมทนายจินถึงมีคลิปนี้ได้
[มือถือสั่นข้อความเข้า]
[ดนตรีเยือกเย็นบรรเลงต่อเนื่อง]
คุณอัยการ
ครับ จางจองกูครับ
ฉันอันยุนซูค่ะ
[ดนตรีเบาลงจนหยุด]
ฉันส่งคลิปวิดีโอไปให้หนึ่งคลิป
ได้รับแล้วครับ ว่าแต่ตอนนี้อยู่ไหนครับ
เป็นคลิปกล้องวงจรปิด ที่ถ่ายในวันที่โกเซฮุนตายค่ะ
ท้ายคลิปจะมีคนร้ายตัวจริง
ที่ฆ่าโกเซฮุน ซึ่งไม่ใช่ฉัน โผล่มาค่ะ
ทนายจินเหรอครับ
[ดนตรีลึกลับพิศวง]
เราแกะรอยคุณยุนซู จนเจอภาพทนายจินที่แกลเลอรี่ครับ
เป็นภาพที่ถ่ายกับสามีของคุณ
และก็รูปสเกตช์ชเวซูยอน ที่ฝากให้กับเจ้าหน้าที่คุมประพฤติ
หายไปแล้วครับ
ที่คุณคิดถูกต้องแล้วละครับ
เพราะงั้นตอนนี้อย่าเหนื่อยอยู่คนเดียว มาร่วมมือกันนะครับ
ฉันอยากยืนยันบางอย่างก่อน
ถ้าหากมั่นใจแล้วจะไปหาคุณเองค่ะ
- คุณยุนซู - [ตัดสาย]
[ถอนหายใจ]
[ดนตรีเข้มข้นขึ้น]
[ดนตรีหยุด]
[ของหล่นก๊อกแก๊ก]
[สิ่งของขยับ]
[ยองอินถอนหายใจ] คุณยุนซู
[ถอนหายใจ]
ตกใจหมด
[ดนตรีตึงเครียด]
[ยองอินถอนหายใจ]
ผมนี่โชคดีจริงๆ เลย
ถ้าไม่ใช่เพราะคุณยุนซู
ผมคงไม่รู้ว่ามีรอยนิ้วมือติดอยู่ที่ภาพพิมพ์
คุณยุนซู ภาพพิมพ์นั้นอยู่ที่ไหนเหรอครับ
[ยุนซู] วางมันลงเดี๋ยวนี้
[พ่นหายใจ]
(เฟอร์ริกคลอไรด์ อันตราย)
ใช่ครับ
ผมนี่แหละ ที่ฆ่าสามีของคุณ
ไม่ใช่
ที่ฉันเห็นในวันนั้นมันไม่ใช่คุณ
[ดนตรีระทึกตึงเครียด]
เป็นภรรยาของคุณ
[หัวเราะเสียงสูง]
[หัวเราะก๊าก]
นี่คุณกำลังพูดเรื่องอะไรอยู่
ไม่ใช่หรอกครับ ที่คุณเห็นวันนั้นก็คือผมเอง!
[พ่นลมขัดใจ]
สามีคุณน่ะ
หยาบคายกับผมและภรรยา
แค่เรื่องหยาบคาย ไม่เห็นต้องฆ่ากันเลย
เกณฑ์นี้ใครเป็นคนกำหนดเหรอครับ
เหยื่อเป็นคนกำหนดครับ
ศิลปินอีคีแดน่ะ
เขาดูหมิ่นพวกเรานะครับ
[หายใจแรงไม่เป็นจังหวะ]
ทั้งหมดนี้! ทั้งหมด! ทั้งหมดมันเป็นเพราะคุณ!
ก็ปล่อยให้มันอยู่อย่างนั้นไปสิ!
แต่คุณกลับทำให้มันยุ่งเหยิงไปหมด
คุณไม่มีสิทธิ์จะโกรธใครทั้งนั้น!
[ผู้ประกาศข่าว] นางสาวก. ผู้ต้องหา ในคดีฆาตกรรมคู่สามีภรรยาหมอฟัน
ได้สารภาพในศาลว่า ได้ก่อเหตุฆาตกรรมอื่นอีกด้วย
ทุกคนในห้องพิจารณาคดีต่างตกตะลึง
มีเพียงผู้ต้องหาเท่านั้น ที่ยังสารภาพต่อไปด้วยสีหน้าเรียบเฉย
- จากคำสารภาพ… - คิดว่าโชคดีแล้วแท้ๆ
นี่มันเรื่องอะไรกันเหรอคะ
[ดนตรีเปียโนกดดัน]
[ผู้ประกาศข่าว] ส่วนทางฝ่ายสืบสวน ยังไม่พบข้อมูลอื่นๆ เพิ่มเติมครับ
[ดนตรีเปียโนกดดันบรรเลงต่อเนื่อง]
[ชัตเตอร์]
- ที่รักคะ - หืม
อะไรครับ
ให้คุณโมอึนด้วยค่ะ
จิตใจของคนเราน่ะ จะหวั่นไหวกับสิ่งเล็กๆ น่ะค่ะ
[ชัตเตอร์]
[ดนตรีสงบลง]
ก็นั่นไง!
ทำไมล่ะ ทำไมถึงฆ่าโกเซฮุนไม่ได้
ถ้าคุณรักษาสัญญา เรื่องคงไม่มาถึงป่านนี้หรอก!
จะว่าไป โมอึนก็ต้องขอบคุณผมนะครับ
เพราะคนที่แก้แค้นให้น้องสาวเธอก็คือผม!
คุณมัวแต่ลังเลจนไม่ได้ลงมือ ผมเลยทำให้แทนไง!
[มือถือดัง]
[ยุนซูร้อง]
- [ฮึดฮัด] - [ยองอินร้องเจ็บ]
[แค่นเสียงเคียดแค้น]
[มือถือดัง]
เอาออกมา
เบอร์ทนายจางนี่
[ดนตรีระทึกตึงเครียดขึ้น]
[ดนตรีสงบลง]
แม่งเอ๊ย
คุณทนายคิดว่าสมบูรณ์แบบแล้วใช่ไหมคะ
ตอนนี้อัยการแพคน่าจะกำลังดูคลิปต้นฉบับอยู่ค่ะ
[ยองอินแค่นขำ]
คิดว่าผมดูคลิปนี้ไปกี่ครั้งแล้วล่ะ
สิบครั้ง หรือร้อยครั้ง!
คงจะรู้แล้วว่าคุณยุนซูไม่ใช่คนร้าย
ผมก็รู้ว่าตอนนี้อัยการแพคกำลังสงสัยผมอยู่
[ยุนซูร้องตกใจ]
อย่างที่คุณยุนซูบอก ปัญหาของอีคีแดกับผม
ไม่ใช่เรื่องที่ต้องฆ่ากันให้ตาย
"ฉัน…
เป็นคนฆ่าสามี
แต่ฉันไม่ใช่คนที่ฆ่าโกเซฮุน"
สิ่งที่คุณยุนซูให้สัมภาษณ์เอาไว้ จะกลายเป็นความจริงแล้วครับ
พอสารภาพแล้ว คุณก็ได้ฆ่าอีคีแด
ส่วนโกเซฮุน
ก็ถูกฆ่าโดยใครบางคนที่โมอึนส่งมา!
[ดนตรีระทึก]
[ทั้งคู่ฮึดฮัด]
[โซแฮคราง]
[ครางเจ็บ]
[ยุนซู] อย่า อย่านะ!
อย่านะ
ผมเอง ก็อยากแลกเปลี่ยน
กับคุณยุนซูบ้างเหมือนกัน
[ดนตรีตึงเครียด]
น้ำยากัดกรด เทลงที่แผ่นภาพนั่นซะ
เร็วๆ สิ!
พอลบรอยนิ้วมือพวกนั้นไปแล้ว!
ทั้งคุณยุนซู ทั้งผม ตอนนี้ก็จะสบายขึ้น!
ที่ถูกคุณใส่ร้าย
และที่ให้สัมภาษณ์ ก็แค่บอกว่า เป็นแผนของโมอึนก็เลยฆ่าโมอึนทิ้ง!
บ้าไปแล้ว
ต้องบ้าสิครับ
มาถึงขั้นนี้แล้ว
ยังไงดี
ถ้าผมแทงครั้งนึง
จะตัดสินใจง่ายขึ้นไหม
อย่านะ
พอได้แล้ว
[เปิดฝา]
[น้ำกรดกัด]
ทำดีมาก
เอาละ
ตอนนี้ ฆ่าโมอึนสิครับ
[ดนตรีสงบลง]
เลิกทำเรื่องบ้าๆ สักที
รอยนิ้วมือก็ลบไปแล้วนี่คะ
[ดนตรีเขย่าขวัญ]
ผมรู้อยู่แล้ว
ว่าคุณยุนซูไม่มีทางทำได้
ภรรยาผมบอกมาครับ
ว่าอันยุนซูก็เป็นแบบนี้
[แค่นขำ]
เป็นแค่คนธรรมดา
[ดนตรีบีบคั้น]
[โซแฮ ] ถามว่าทำไม
ถึงช่วยพี่ใช่ไหมคะ
ฉันอยากให้เรื่องที่ฉันทำ กลับไปเป็นเหมือนเดิมที่ควรจะเป็น
ก็เท่านั้นค่ะ
พี่มีที่ที่ต้องกลับไป
แต่ฉันน่ะไม่มีหรอกค่ะ
- [จ้วงแทง] - [ยุนซูกรีดร้องเสียใจ]
ทำอะไร!
[ดนตรีบีบคั้นบรรเลงต่อเนื่อง]
ทนายจาง ฉัน… ฉันไม่ได้ทำนะ
นังบ้านี่มันทำของมันเองนะ!
- อย่าดึงมีดออก ปล่อยไว้แบบนั้น - มันทำของมันเองนะ
[ยุนซูร้องแทบขาดใจ]
[ก้อง] คุณยุนซู!
[ดนตรีเงียบลง]
[ดนตรีมืดมนชวนหลอน]
[ทิ้งมีด]
[ดนตรีเศร้าบีบคั้น]
[ยุนซูสะอื้น]
[สะอื้น] ไม่นะ
[ยุนซูสะอื้นต่อเนื่อง]
ทำแบบนี้ทำไม
ทำไม
[ไซเรนดังแว่ว]
ทำทำไม
[ไซเรนดังขึ้น]
[ดนตรีเศร้าบีบคั้นบรรเลงต่อเนื่อง]
[ดนตรีจบ]
[ยุนซูสะอื้น]
[ฟ้าร้อง]
[ผู้คนฮือฮาตกใจ]
[คนในศาลซุบซิบคุยกัน]
[ยุนซูในคลิป] ค่อยๆ ลุก
[เปิดประตู]
โธ่เอ๊ย แม่ง
นึกว่าจะตายซะแล้ว [แค่นขำ] นังบ้านี่
มือถือ
[ถอนหายใจหงุดหงิด]
โธ่เว้ย เชี่ยนี่
[หอบ]
นี่
เมื่อกี้ฉันเกือบจะถูกฆ่าตายไปแล้วรู้มั้ย
(พูดไรของแก รีบเข้ามาเร็ว)
[หัวเราะเบาๆ]
[พิมพ์รัวๆ]
(มีอีเวรที่ไหนไม่รู้จะเอามีดมาแทงฉัน)
(เลิกพูดไปเรื่อยน่า เกมนี้แกจัดการเลยนะ)
โอ๊ย ไอ้พวกนี้ไม่เชื่อกันเลย
[แค่นขำ]
เออ
ช่างเถอะ เข้าเกมต่อดีกว่า
เงินเดิมพันวันนี้ตั้งเท่าไหร่เนี่ย
[พ่นลมหายใจ]
นี่ เกมวันนี้สำคัญมากนะ
อ๋อ ฉันถือค้อนเอง
[ดนตรีชั่วร้าย]
[ร้องอู้อี้]
[ดนตรีชั่วร้ายบรรเลงยิ่งใหญ่]
[ดนตรีตึงเครียดขึ้น]
[ดนตรีหยุด]
[ผู้คนพูดคุย]
[ผู้พิพากษา] ทนายความ
เชิญแก้ต่างได้ครับ
[ถอนหายใจ]
ความผิดพลาดของเรื่องนี้เริ่มมาจากตรงไหนครับ
วันที่ 15 เมษายน ปี 2022
เวลาที่คุณอีคีแดสามีของจำเลยถูกฆาตกรรม
จำเลยมาถึงที่เกิดเหตุ
ตอนนั้นได้พบว่าสามีของตนกำลังจะเสียชีวิต
จึงโทรแจ้ง 119 โศกนาฏกรรมของจำเลยจึงเริ่มต้นขึ้น
จำเลยได้ทำข้อตกลง
กับฆาตกรขณะอยู่ในเรือนจำ
ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่า นั่นเป็นความผิดมหันต์และน่ากลัวแค่ไหน
แต่ว่านั่นก็เป็นทางรอดเดียวที่จำเลยมีอยู่ครับ
ถ้าหากไม่ทำแบบนั้น
ก็คงจะไม่มีโอกาสเช่นนี้ครับ
จำเลยอันยุนซู
ไม่ได้เป็นเพียงแค่เหยื่อ
แต่ยังเป็นผู้รอดชีวิตของคดีนี้
ผู้รอดชีวิตที่ต่อสู้ดิ้นรน เพื่อทวงคืนชีวิตของตัวเองและชีวิตของลูกสาว
ถ้าอย่างนั้น
ผมขอถามอีกครั้งนึงนะครับ
ความผิดพลาดมันเริ่มจากตรงไหนครับ
หากแก้ไขความผิดพลาดนั้นได้ทัน
ชีวิตของเธอจะกลับไปเป็นเหมือนเก่าได้ไหมครับ
[ดนตรีชวนครุ่นคิดเศร้าหมอง]
มาถึงตอนนี้แล้ว
ผมได้แต่ภาวนาให้เป็นแบบนั้นได้ครับ
ขอจบการแถลงเท่านี้
[ผู้พิพากษา] ในคดีร่วม ซึ่งรวมถึง คดีฆาตกรรมของจำเลยอันยุนซู
ศาลมีคำพิพากษาดังต่อไปนี้
จำเลยอันยุนซู
ในคดีหลัก คดีฆาตกรรมอีคีแดนั้น
พิพากษาให้ยกฟ้อง
[ผู้คนในศาลพูดคุยกัน]
[ผู้พิพากษา] คำพิพากษาในคดีร่วม ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 25
ฐานพยายามฆ่า มีความผิด
มาตรา 255 ฐานเตรียมการ
และสมคบคิดฆาตกรรม มีความผิด
มาตรา 276 ฐานกักขัง มีความผิด
ด้วยเหตุนี้ ศาลชั้นต้น มีคำพิพากษาให้จำเลยอันยุนซู
จำคุกสองปีและรอลงอาญาเป็นเวลาสามปี
[คนพูดคุยกันเสียงดัง]
[ผู้พิพากษา] เหตุผลในการกำหนดโทษ มีดังต่อไปนี้โดยเฉพาะ
ในคดีพยายามฆ่าและกักขัง
ทางศาลขอแจ้งว่า
หนังสือคำร้องจากญาติของผู้เสียหาย ได้ส่งผลต่อการตัดสินใจลดโทษของศาล
[ดงอุก] หนังสือคำร้องครับ
[ดนตรีเบาลงจนเงียบ]
ถ้าหาก…
เซฮุนยอมรับความผิดที่ตัวเองทำ
แล้วได้รับโทษตามที่ควรได้รับ
จะเป็นยังไงครับ
ถ้าเป็นแบบนั้น
เรื่องก็คงจะ… ต่างจากตอนนี้ครับ
ถ้าเป็นแบบนั้นนะครับ
[ดนตรีเปียโนบรรเลงอย่างเศร้าสร้อย]
ระหว่างที่สอบสวน
ก็เคยมีความคิดที่ว่าอันยุนซู
อาจจะไม่ใช่คนร้ายก็ได้
แต่ผมฝังความคิดนั้นเอาไว้เสมอ
ผมใช้การตายของเหยื่อมาเป็นข้ออ้าง
ใช้ความรู้สึกถึงความยุติธรรม
ในฐานะอัยการเป็นข้อแก้ตัว
บอกตัวเองให้เชื่อแค่สิ่งที่เห็นเท่านั้นน่ะครับ
ควรจะเฉลียวใจบ้าง
แต่กลับหมกมุ่นกับความคิดนั้น
ทั้งที่รู้ว่าความโกรธท่าน ที่เสียครอบครัวไปเป็นสิ่งอันตราย
แต่ผมก็เมินเฉยครับ
เพราะคิดแต่จะจับอันยุนซูเท่านั้น
ผมจะแก้ไขทุกอย่างให้ถูกต้อง ครับ
ต้องเป็นแบบนั้นครับ
[ผู้พิพากษา] คุณอันยุนซู
ตอนนี้คุณกลับบ้านได้แล้วครับ
[ผู้คนในห้องศาลปรบมือ]
[ดนตรีอิ่มเอมเหมือนฝัน]
[เปิดประตู]
[ฝีเท้า]
[ดนตรีหยุด]
[ผู้หญิง] มีเรื่องที่จะแจ้งให้ทราบ เกี่ยวกับผลงานชิ้นนี้ค่ะ
ตรงนี้มีรอยนิ้วมือติดอยู่ค่ะ
รอยนิ้วมือเหรอคะ
ค่ะ เป็นผลงานที่ทำ หลังจากศิลปินเสียชีวิตไปแล้ว
ก็เลยพิมพ์ออกมาตามต้นฉบับ
ดูแล้วมีความหมายด้วยค่ะ
อย่างนี้นี่เอง
เป็นผลงานที่พิมพ์ออกมาเพียงชิ้นเดียวค่ะ
เป็นโมโนเอดิชั่นที่หายากในงานพิมพ์โลหะ
ควรค่าในการเก็บสะสมนะคะ
[ดนตรีลึกลับชั่วร้าย]
ทำลายต้นฉบับทิ้งแล้วเหรอคะ
อ๋อ เปล่าค่ะ ต้นฉบับอยู่ที่สตูดิโอของศิลปินค่ะ
อ๋อ ไม่ต้องกังวลนะคะ
จะไม่มีการพิมพ์ผลงานออกมาอีกแล้วละค่ะ
มันต้องเป็นแบบนั้นค่ะ
[ดนตรีชั่วร้ายขึ้น]
[เลื่อนมีดเข้า]
[เลื่อนมีดออก]
[เลื่อนมีด]
[ดนตรีทวีความเข้มข้น]
[ดนตรีแผ่วลงจนหยุด]
ถึงจะคิดว่าทำลายหลักฐานได้หมดแล้ว
แต่ไม่ครับ
ยังมีตัวพิมพ์เพื่อทดสอบอยู่
ตรงนี้
พร้อมกับรอยนิ้วมือครับ
รอยนิ้วมือฉันงั้นเหรอคะ
ครับ
รอยนิ้วมือคุณชเวซูยอนครับ
ไม่ใส่นาฬิกาเหรอครับ
ได้ยินว่าเป็นนาฬิกาที่รักมาก
[ซูยอน] เป็นนาฬิกา
ที่แลกกับสามี
เป็นของขวัญที่เขาได้แต่งตั้งเป็นอาจารย์ค่ะ
ตอนลอยอังคาร
ฉันโยนลงทะเลไปพร้อมกับเขา
คุณชเวซูยอน
ฆ่าอีคีแดใช่ไหมครับ
ไม่ค่ะ
[สั่น] สามีเป็นคนฆ่าค่ะ
เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นเร็วมาก ไม่ทันได้ห้าม
[ดนตรีตึงเครียดร้ายกาจ]
[ซูยอน] ตอนที่ฉันหันกลับมา
ในมือของสามีก็ถือมีดเอาไว้แล้วค่ะ
ซูยอน
[คีแดครางเจ็บ]
[ซูยอนเค้นแรง]
[คีแดครางอ่อนแรง]
[ดนตรีสงบลง]
[ทิ้งอาวุธ]
ก็เขาพูดจาเสียมารยาทกับคุณนี่คะ
[ดนตรีชั่วร้ายมืดมน]
ที่รักคะ
- ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร - [ซูยอนหัวเราะเสียสติ]
ผมจะจัดการที่นี่เอง ออกไปก่อนนะ
ฉันไม่เป็นไร
ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร ไม่ต้องกังวลนะ หืม
ผมจะรีบ… รีบจัดการแล้วตามออกไปนะ
ไม่เป็นไร
ใช่ ไม่เป็นไร
[ซูยอนหัวเราะ]
[ปิดประตู]
[ยุนซูอุทานดังแว่ว]
[ยุนซูร้องไห้] หายใจไว้นะ ไม่นะ
อย่าหลับ คีแด คีแด มองฉันหน่อย
คีแด ลืมตาสิ
ห้ามหลับนะคีแด
จะทิ้งเราไปไม่ได้นะคีแด
[สะอื้น] คีแด
ช่วยรีบมาหน่อยนะคะ!
[ซูยอน] ฉันรู้ว่าไม่ควรทำแบบนั้น
แต่ว่าฉันแจ้งจับสามีไม่ได้ค่ะ
เพราะว่าฉันเข้าใจสามีของฉันค่ะ
คุณชเวซูยอน
ตอนนี้คุณคือผู้ต้องสงสัยในฐานะผู้สมรู้ร่วมคิด
คดีฆาตกรรมอีคีแดและโกเซฮุน
ถึงจะต้องต่อสู้ในศาลต่อ
แต่คดีอีคีแดมีหลักฐานมากพอ ที่ชี้ว่าคุณชเวซูยอนเป็นฆาตกร
[ดนตรีพิศวง]
อันยุนซูเอง
ก็เริ่มจากการถูกสงสัยแบบนี้ใช่ไหมคะ
คุณมีสิทธิ์แต่งตั้งทนายความ และปฏิเสธการให้ปากคำครับ
[ดนตรีจบ]
[ดนตรีป็อปบรรเลงทางวิทยุ]
♪ จันทร์เอ๋ย จันทร์เจ้า ขอข้าวขอแกง ♪
♪ ขอแหวนทองแดง ผูกมือ… ♪
- ซบ ชอบไหมลูก - ค่ะ
♪ ขอช้าง ขอม้า ให้น้องข้าขี่ ♪
♪ ขอเก้าอี้ให้น้องข้านั่ง ♪
♪ ขอเตียงตั่งให้น้องข้านอน ♪
♪ ขอละครให้น้องข้าดู ♪
♪ ขอยายชูเลี้ยงน้องข้าเถิด ♪
♪ ขอยายเกิดเลี้ยงตัวข้าเอง ♪
[เพลง "จันทร์เอ๋ย จันทร์เจ้า" บรรเลงต่อ]
[เด็กๆ ร้องเพลง "จันทร์เอ๋ย จันทร์เจ้า" ปรบมือพร้อมกัน]
[ยุนซู] ซบ อยากลงมาไหม
ทักทายเพื่อนๆ สิ
สวัสดีค่ะ
[เด็กร้องเพลง "จันทร์เอ๋ย จันทร์เจ้า"]
♪ ขอเก้าอี้ให้น้องข้านั่ง ♪
♪ ขอเตียงตั่งให้น้องข้านอน ♪
♪ ขอละครให้น้องข้าดู ♪
♪ ขอยายชูเลี้ยงน้องข้าเถิด ♪
♪ ขอยายเกิดเลี้ยงตัวข้าเอง ♪
[โซแฮ] ฉันอยากให้เรื่องที่ฉันทำ กลับไปเป็นเหมือนเดิมที่ควรจะเป็นค่ะ
พี่มีที่ที่ต้องกลับไป
แต่ฉันน่ะไม่มีหรอกค่ะ
เราคืนนาฬิกาให้พี่โมอึนกันนะจ๊ะ
ค่ะ
[เพลง "Lingers On In My Mind" บรรเลง]
ซบ แขวนให้ได้ไหม
เก่งมากเลย
ไปเถอะ
[เพลง "Lingers On In My Mind" บรรเลงต่อเนื่อง]
[กลุ่มคนร้องเชียร์เฮฮา]
[ยุนซู] เอาแล้วนะ จะรับได้ไหม รับให้ได้นะ
สาม
[แขกเหรื่อร้องเชียร์]
[ทุกคนเชียร์] จุ๊บกันเลย จุ๊บกันเลย
- อะไร - ทำอะไรกันนะ
น่าจะเป็นงานแต่งงานนะ
- สวยมากเลย - ว้าว
ขอบใจนะ
ขอบคุณมากครับ
เข้ามาได้เลยค่ะ!
[โซมัง] ดีมากเลยเนอะพี่คะ
สวยจังเลย
- ขอบใจนะ ฉันจะมีความสุขมากๆ - [โซแฮ] ต่อไปเธอก็จะได้แต่งงานแบบนี้
ไปกันเถอะ ไปกัน
ขอบคุณนะครับ
[เพลง "Lingers On In My Mind" บรรเลงต่อ]