W Hollywood sukces mierzy się ilością sprzedanych biletów i Oscarów.
Jak pan mierzy sukces?
Nie odnosi pan sukcesów kasowych i...
Nie wiem. Nigdy nie dostałem Oscara.
Jak pan mierzy sukces?
Wartością pracy.
Akcja!
W 1998 r. straciłem na popularności.
Znajdowałem się poza amerykańskim przemysłem filmowym.
NA PLANIE KUNDUN / 1997 R.
Moim ostatnim uznanym filmem,
który choć trochę zarobił, było Kasyno.
Jeszcze go parę razy kopnij.
Nie rozważano mnie jako reżysera,
a było kilka interesujących mnie projektów.
PAN SCORSESE
Nakręciliśmy z Martym Mroczną stronę miasta.
Marty'ego interesowały wtedy filmy o coraz większym budżecie.
Postrzegał siebie jako malarza fresków,
malującego na coraz większych płótnach.
Musiałem zdobyć fundusze.
A do tego potrzebny mi był jakiś anioł.
Wtedy pojawił się Mike Ovitz.
Założył nową firmę i powiedział do mnie:
„Mamy młodego aktora, Leo DiCaprio, powinieneś go poznać”.
Znałem go przez Boba De Niro.
ROBERT DE NIRO AKTOR
Powiedziałem: „Obserwuj tego dzieciaka. Jest ciekawy”.
- Leonardo, tutaj, proszę! - Leonardo!
Jak się czujesz w roli symbolu seksu?
Jestem symbolem seksu?
SEKS! DODATEK
POCAŁUJ MNIE
Nominowani do nagrody dla najlepszego aktora drugoplanowego
są Leonardo DiCaprio w Co gryzie Gilberta Grape'a?
PIERWSZA NOMINACJA, 19 LAT
Jaki był twój pierwszy film Marty'ego?
Nakręciłem Chłopiecy świat z Robertem De Niro
i postanowiłem obejrzeć wszystkie filmy Marty'ego.
A na pewno te, w których grał De Niro.
Siedziałem na kanapie i oglądałem taśmy VHS...
Wierz mi, Jerry, jestem dobry. Bardzo dobry. Dynamit.
Te filmy bardzo mną poruszyły w młodym wieku.
A po Titanicu
nie byłem już nieznanym aktorem.
Wtedy mogłem finansować swoje projekty.
Zastanawiałem się, co zrobić.
Powiedziałem: „Chcę pracować ze Scorsese. Co planuje?”.
5. REŻYSER Z KRWI I KOŚCI
Urządziliśmy spotkanie Leo i Marty'ego.
Znałem Marty'ego tylko przelotnie.
Ale to było prawdziwe spotkanie.
Mówił, że zawsze chciał nakręcić Gangi Nowego Jorku.
Mówię: „Powiedz mu, że zagram.
Nie obchodzi mnie scenariusz. Nakręćmy to”.
GANGI NOWEGO JORKU HERBERT ASBURY
- Kiedy pan trafił na tę książkę? - Nowy Rok 1970 r.
Przed nakręceniem Ulic nędzy.
Chciałem zdobyć fundusze po skończeniu Wściekłego Byka
i prawie mi się udało, ale okazał się za drogi.
Od dawna chciał nakręcić ten film.
To historia genezy, prawda?
Fascynowała mnie historia miasta
i opowieści o gangach.
Mój ojciec opowiadał o 40 Thieves.
W efekcie społeczeństwo tworzyło się na ulicach.
Szczególnie w obrębie Five Points, które w latach 50. XIX wieku
nazwano najgorszym slumsem świata.
Chciałem stworzyć świat,
którego nikt wcześniej nie uwiecznił na filmie.
W młodości latami słuchałem opowieści o tych czasach.
PRZEMOWA OTWIERAJĄCA GANGI NOWEGO JORKU
Zawsze wiedziałem, że to będzie świetny film
i zacząłem szukać więcej informacji.
To nie było miasto, ale kraj w stanie wojny.
Na mój znak...
zgodnie z pradawnymi zasadami walki...
Pamiętam spotkanie z Danielem. Miałem wyobrażenie tych czasów.
Otworzyłem książkę na podobiźnie Billa Rzeźnika,
który wyglądał jak Daniel. Mówię: „Spójrz tylko.
Jak możesz go nie zagrać?
Wystarczy ci dodać wąsy. Klasyka”.
Ta postać historyczna była uważana za bohatera przez tamtą społeczność.
Bill „Rzeźnik” Poole mieszkał w Five Points
i walczył z każdym Irlandczykiem, na jakiego się natknął.
...kto rządzi w Five Points.
Rodowici mieszkańcy urodzeni prawowicie na tej ziemi?
Czy hordy obcych plugawców?
Ta historia okazała się profetyczna
z uwagi na to... niedorzeczne pojęcie natywizmu.
Ty podły irlandzki skurwysynu, po czyjej jesteś stronie?
Tu się mówi po angielsku. Po czyjej jesteś stronie? Widzisz ten nóż?
Tym nożem nauczę cię mówić po angielsku.
Pochodzę z rodziny imigrantów.
Dowiadywałem się coraz więcej
o tym, jak witano imigrantów...
Wracaj do Irlandii, ćwoku.
...począwszy od Irlandczyków.
Irlandczycy nauczyli się sobie z tym radzić.
Radzili sobie, ale musieli walczyć.
Walczyli z partią Nic Niewiedzących i Wide-Awakes.
Którzy byli jak obecni Proud Boys.
Irlandczycy musieli walczyć o swoje.
Arcybiskup Hughes, podżegacz, powiedział: „Spalcie kościół katolicki,
to my spalimy kościoły protestanckie”. Musieli walczyć.
Walki toczyły się wzdłuż muru dzielącego Mulberry od Mott.
ULICE NĘDZY / 1973 R.
Dorastając, spędzaliśmy sporo czasu na ich cmenatrzach.
To nasza starożytność.
Wygląda jak Nowy Jork. Świetne.
To jak odwrócone science fiction.
- To Five Points. - Tak, to Five Points.
Chcieliśmy zbudować centrum Nowego Jorku w Cinecittà Studios,
z uwagi na filmy Felliniego i Pasoliniego, które tam powstały.
To było dla mnie ważne. Pamiętam, że George Lucas przyjechał.
Powiedział: „Nikt więcej nie nakręci takiego filmu.
Już nigdy więcej nie powstaną takie plany”.
To był epos za wiele milionów dolarów,
w którym odtworzyli Nowy Jork z przełomu wieków.
Niezwykle odpowiedzialne zadanie. „Mój Boże.
Uważaj, czego sobie życzysz. To onieśmielające doświadczenie”.
To wątroba.
Nerki.
Serce.
Daniel i Marty już wcześniej współpracowali.
Pamiętam, kiedy wszedłem na plan.
Omawiali, jak ciąć mięso.
Daniel przyprowadził prawdziwego rzeźnika i spędzili razem parę godzin,
a cała ekipa siedziała tam
i rozważała, czy będzie kotlet, czy polędwica.
To śmiertelny cios.
Główna arteria. Śmiertelny cios.
Spróbuj.
Intensywna współpraca aktora i reżysera,
nigdy wcześniej nie widziałem niczego podobnego.
Martin szuka. A jeśli chcesz się zagłębić bardziej,
zawsze cię do tego zachęca.
Jest pełen radości, zachęty,
chce zobaczyć, jak bardzo możesz się zagłębić.
Ojej!
To wtedy złamałeś nos?
Tak.
Miałem na twarzy tyle krwi,
że nie było widać, że większość jest moja.
To był mój pomysł. Sam jestem sobie winny.
Więc poniosłem tego skutek.
Więc co? Żeberko czy kotlet? Polędwica czy golonka?
- Wątroba! - Śledziona!
Tyle lat miałem obsesję na punkcie tego projektu,
że dałem z siebie wszystko.
Oznaczało to też konflikt z Harveyem Weinsteinem.
HARVEY WEINSTEIN PRODUCENT, GANGI NOWEGO JORKU
Harvey był sprzedawcą i zbirem. Nie jest artystą.
Ale chciał zadawać się z artystami
i tak mu się to udało.
Ale Marty tak bardzo chciał nakręcić ten film,
że był gotowy pracować z tymi trudnymi producentami.
To dowód wielkiego talentu.
Nie można kręcić takich filmów bez tego typu funduszy.
Kochał kino
i chciał kręcić wielkie filmy w stylu lat 50. i 60.,
jak David Lean czy Metzger.
Ja też, do pewnego stopnia, ale po swojemu.
Wychodzi z kadru.
Chciałem nakręcić autentyczny obraz
na bazie tego, co odkryłem
i co badałem przez wiele lat.
Harvey chciał sprzedać film.
Najgorsze dla niego były kapelusze. Nie chciał nikogo w kapeluszu.
Mówię: „Wszyscy nosili kapelusze.
Czego ode mnie chcesz? Wszyscy nosili kapelusze”.
Pokaż twarz, synu.
Nie mam złych zamiarów.
Ale nie chciał również zniechęcić widzów
przez pokazanie czegoś obcego.
- Albo brzydkiego? - Dokładnie.
Masz w filmie pięknego mężczyznę, masz piękną kobietę.
Chcesz ich pokazać ludziom.
Trzeba się dogadać. Tworzycie wspólnie film.
Poza tym to oni wszystko finansują.
Handel wymienny.
Tak trzeba, inaczej nie będzie filmu.
Pracując w tym zawodzie, obnażasz się
wobec świata konfliktów i korupcji.
Zawsze będzie istniał konflikt między pieniędzmi, władzą
a kreatywnymi ludźmi,
którzy za te pieniądze próbują coś opowiedzieć.
Kręciłem w określony sposób,
zgodnie z zaplanowanymi rysunkami, więc trwało to trochę dłużej.
Harvey był wściekły.
Powiedział: „Za dużo kosztuje”.
Studio nie chciało części pokryć.
Więc musiałem skupić się na tym,
co najbardziej chciałem nakręcić, co było ważne,
żeby odzyskać kontrolę nad produkcją.
Wielkie ciśnienie.
Ale Martin to wojownik.
Zostanie sam na polu bitwy.
Walczyłem o to, czego potrzebowałem, ale miałem słabość.
Mianowicie, zmieniałem scenariusz.
Do dziś nie znam ostatecznej wersji.
Odbyło się wiele dyskusji na temat scenariusza.
Wciąż się zmieniał.
Czasami wymyślałem na bieżąco.
A to z kolei oznaczało...
Kierownictwo pojawiało się i pytało: „Co robisz?”.
Kilku scenarzystów kręciło się na planie.
Jeden z nich był szpiegiem Weinsteina.
I szpiegował.
Donosił mu o naszych wykroczeniach.
Martin w końcu stracił cierpliwość i wyrzucił swoje biurko przez okno.
Z trzeciego piętra, o ile dobrze pamiętam.
Wszedłem, przy biurkach zobaczyłem producenta.
Złapałem za jedno biurko i je wyrzuciłem.
I wtedy mój...
Jeden z asystentów powiedział, że to nie jego biurko.
Napięta sytuacja. Wszyscy byli...
Było ciężko.
Długo wyczekiwany epos Scorsese
Gangi Nowego Jorku ma dziś premierę w całym kraju.
- Cześć. - Cześć.
Film przekroczył budżet, więc sporo ryzykowałem.
Bardzo starałem się wypromować tę produkcję.
Tak naprawdę Marty jest tutaj,
żeby spróbować odzyskać część zainwestowanych pieniędzy.
Nie wiem, jak się sprzedaje filmy.
Ale ponoć występy w telewizji, opowiadanie o filmie,
pokazywanie, że jest się sympatycznym.
Tak.
W piątek premiera Gangów Nowego Jorku. Przywitajcie Martina Scorsese.
Na szczęście film był hitem.
Naprawdę dużo zarobił.
Krytykom też się spodobał.
ODWAŻNA, NIETYPOWA WIZJA. OLŚNIEWAJĄCY!
Ale Gangi były... To była obsesja.
I jest to historia, która, mimo że ją nakręciłem,
nigdy mnie nie opuści. Ona wciąż trwa.
Więc jeśli o mnie chodzi...
Zrobiłem to, co mogłem, w tamtych okolicznościach.
Mogę to zamknąć, głęboko odetchnąć.
W końcu mi się to udało.
Ponieważ w tamtym czasie
znalazłem w życiu pewien punkt stały i była to Helen.
Helen nawiązała ze mną kontakt, zanim się poznaliśmy.
Przysłała mi ten modlitewnik.
Jest w nim list.
Nie znałem jej, była moją fanką. Powiedziałem: „Czyż to nie wspaniałe?”.
Bo rok później się poznaliśmy.
A rok później poznaliśmy się jeszcze lepiej.
Poznałem Helen, gdy pisała książkę
o sławnym brytyjskim reżyserze Michaelu Powellu.
Znałem Helen, gdy była redaktorką w Random House.
Należała do najlepszych redaktorów.
...młody poeta, żyjący w społeczeństwie,
które zostało całkowicie przejęte przez pieniądze i technologię.
NAGRANIE Z 1994 R. DOKUMENT O JULES'U VERNIE
Helen była całkiem inna niż ludzie z otoczenia Marty'ego.
Jej pra, pra pradziadek podpisał Deklarację niepodległości.
Z takiego świata pochodzi.
To był inny świat i stanowili wspaniałą parę.
- Proszę bardzo. - Ujęcie Hitchcocka.
Mamy razem córkę, Francescę.
Urodziła się 16. listopada 1999 roku.
Urodziła się pięć tygodni za wcześnie.
- Ojej. - Tak.
Prawie obie straciliśmy...
o czwartej nad ranem.
Mama miała 52 lata.
To była trudna ciąża.
Więc byłam trochę...
Nazywali mnie cudem.
Jaka duża dziewczynka.
Duża, niezadowolona dziewczynka.
Wszystko się zmieniło.
Tata był zawsze przy mnie.
Pamiętam, że jak byłam mała, czytał mi dużo książek.
Czytał mi Biblię.
Codziennie szliśmy na górę i czytaliśmy więcej i więcej.
Kiedy był młody, był chyba bardzo impulsywny.
Szukał swojej drogi i chyba znalazł ją z moją mamą,
ale trochę mu to zajęło.
Po przejściu czyśćca Gangów Nowego Jorku,
stwierdziłem, że chcę nakręcić film.
Chciałem poczuć się wolny i nakręcić coś widowiskowego.
Włącz silniki!
Wtedy dostałem scenariusz Aviatora.
„ANIOŁOWIE PIEKIEŁ” ROK 1
Leo przeczytał książkę Howarda Hughesa. Mieliśmy dobry scenariusz.
Opowiadał o kręceniu filmów i awiacji,
była też historia miłosna z Katherine Hepburn.
Pomyślałem: „Rety, Hollywood z lat 20. i 30., mój Boże”.
Sekwencje w samolocie, kino akcji.
Cholera jasna!
Aviator miał być...
gdybym mógł być reżyserem, który wchodził i coś robił,
ale film miał dużo elementów, które lubię i z którymi się identyfikowałem.
Czemu są takie powolne? Nie tak było.
Wyglądają jak cholerne modele.
Wyczuwało się pociąg
Marty'ego do postaci Howarda Hughesa.
Cholera.
Naprawdę rozumiał...
CATE BLANCHETT AKTORKA, AVIATOR
...skalę jego ambicji.
- Nie mów, że się nie da. - Siły żyroskopowe są za duże.
Te samoloty nie dadzą rady zrobić beczek.
To cholerna scena kulminacyjna, Frank. Musi się udać.
W scenariuszu
jest mowa o filmie Howarda Anioły piekła
i jest napisane „Rok 3”. Marty na to: „Rany, swój człowiek”.
„ANIOŁOWIE PIEKŁA” ROK 3
Nie przestawał, aż wszystko było idealne.
Howard Hughes montuje jakieś 40 km kliszy.
Ma taką obsesję jak Howard Hughes. Marty łatwo wpada w obsesję.
Bardzo skrupulatny.
Za mało. Te nity muszą być gładkie.
Wszystkie śruby i złącza mają być zatopione.
Miał w głowie gotowe scenorysy.
Czasem są niezwykle złożone, a jakaś konkretna scena
ma być nakręcona pod każdym możliwym kątem.
W Aviatorze scena pierwszego lotu Spruce Goose.
Dłoń na dźwigni, twarz.
Dłoń na dźwigni, prawe oko.
Dłoń na dźwigni, lewe oko.
Zbliżenie moich oczu.
Znad głowy, szerokie ujęcie.
Przez dwa dni powtarzałem „Więcej energii”.
AVIATOR, USUNIĘTE SCENY
Czuję się, jakbym tracił zmysły.
O Boże. Wariuję.
Howard Hughes to megaloman,
ale również geniusz.
Ma jednak tę małą wadę,
która go niszczy. Ma ona związek z kontrolą.
Tam, Bob.
A przez tę kontrolę...
Przegapiłeś. Tam.
...jak daleko można się posunąć? Da się kontrolować wszystko?
Zakłada pan, że nakręci więcej filmów z Leo?
Tak, ponieważ dużo razem przeżyliśmy.
Nauczyliśmy się współpracować.
Gangi Nowego Jorku
były naszym pierwszym wspólnym filmem.
Byłem młody i pewnie irytowały go moje ciągłe pytania.
Pytałem o zakończenie, o motywację mojej postaci.
Możemy wylądować z uderzeniem, a nie łomotem.
Patrzył na ciebie, jakby chciał powiedzieć:
„Aha, mmh. Dobra, rozumiem”.
Po Gangach trochę mi zajęło, zanim zrozumiałem,
że pozwala aktorowi samodzielnie odkryć pewne rzeczy.
Ja...
Lubię pustynię.
Pamiętam pewną scenę.
Moja postać, chora na nerwicę natręctw, siedzi w sali projekcyjnej.
Ludzie chcą, żeby wyszedł
i wysyłają Katherine Hepbur, żeby z nim porozmwiała.
Howardzie, natychmiast otwórz drzwi.
Ale nie może
jej wpuścić, bo boi się wyimaginowanych zarazków.
Nie mogę, kochanie.
Zrobiliśmy dziesięć, dwadzieścia, może i 30 ujęć.
Coś było nie tak. Nie wiem co.
Miał taką dziwną minę.
Nie chciał mi mówić, co mam robić, ale...
Powiedział: „Coś tu nie gra i scena nie wychodzi”.
Grał dalej:
„Proszę, potrzebuję cię. Proszę, tak bardzo cierpię”.
„Chcesz, żeby weszła?” „Nie”. Mówię: „No to nie...”, rozumiesz?
Słyszę cię, Katie.
Zawsze cię słyszę, nawet w kokpicie przy włączonych silnikach.
To dlatego, że jestem taka głośna.
Wtedy zrozumiałem: „Och.
Tu chodzi o stanie się mężczyzną”.
Cieszę się. Kate.
Ale już idź. Dobrze?
„Zależy mi na tobie, kocham cię, ale nie teraz, kochanie”.
Idź na razie. Niebawem się zobaczymy.
Pomyślałem: „Wcześniej tego nie rozumiałem”.
Ale nie kazał mi tego zrobić.
Po prostu instynktownie wiedział, że coś jest nie tak.
Ale nie chciał mi mówić, jak mam grać.
Chciał, żebym sam to odkrył.
To były udane zdjęcia i ludziom film się spodobał.
Został nominowany do tych... do Oscarów.
- Jedenaście nominacji. - Rewelacja.
Niesamowite.
Dostaliśmy nieprzyzwoitą ilość nominacji.
AVIATOR SCORSESE MA 11 NOMINACJI
Zwrócono uwagę, że Marty dotąd nie wygrał.
Martin Scorsese to amerykański mistrz,
który nigdy nie wygrał Oscara za reżyserię.
Taksówkarz, Wściekły Byk, Chłopcy z ferajny, lista jest długa, a Oscara brak.
Tak, zauważyłem.
Ulice nędzy zostały zignorowane przez Hollywood.
Taksówkarza spotkał jeszcze gorszy los, został paskudnie potraktowany.
Ani Schrader nie dostał nominacji, ani ja. Ze Wściekłym Bykiem było inaczej.
Wszyscy sądzili, że Marty wygra za Wściekłego Byka,
dlatego King Vidor miał mu wręczyć nagrodę.
Wszyscy wiedzieli, że był dla Marty'ego jak mentor.
Oscara otrzymuje Robert Redford...
Już wiele razy zasłużył na Oscara za reżyserię.
Dostał sporo nominacji.
Barry Levinson za Rain Mana.
Kevin Costner za Tańczącego z Wilkami.
Gangi dostały 11 cudownych nominacji, ale wszystkie przegraliśmy.
...Roman Polański.
Przy Aviatorze pomyślałem, że może wreszcie wygram.
Cieszy się pan na Oscary?
Cieszę się, ale jestem pełen obaw.
To wielki film.
Mam nadzieję, że Akademia to doceni.
Nie ma wątpliwości.
Nagroda za ten film byłaby bardzo wyjątkowa.
To były moje pierwsze Oscary
i siedziałem za nim. Pamiętam, jak...
CHRISTOPHER DONNELLY MENADŻER
...Cate wygrała.
Cate Blanchett w Aviatorze.
Thelma wygrała.
Ta nagroda należy też do ciebie, Marty.
Oscar za kostiumy. Jeden za drugim.
Oscara zdobywa...
Clint Eastwood za film Za wszelką cenę.
Jak bardzo chce pan zdobyć Oscara za reżyserię?
Osobiście...
Moja szansa chyba już minęła.
Chyba z uwagi na przemoc,
ale również ponieważ jest bardzo...
THELMA SCHOONMAKER MONTAŻYSTKA
...przeciwny powierzchowności.
Nie chce dyktować widowni, co ma myśleć, jak wielu reżyserów.
Wiele filmów dyktuje ludziom, co mają myśleć. On tego nie robi.
Chce, żeby sami to poczuli.
Jako reżysera cechuje go brak jednoznaczności moralnej.
Nie interesuje go...
JODIE FOSTER AKTORKA, TAKSÓWKARZ
...morał opowiadanej historii.
Jego filmy traktują o rzeczach w nas samych,
których bez analizy i tak nie zrozumiemy.
Ale to go nie powstrzymuje. Mówi: „To moje uczucia.
Tak się aktualnie czuje”. I opowiada o tych postaciach,
a my musimy sobie to poukładać. Musimy to zrozumieć.
NEW YORK, NEW YORK / 1977 R.
Na końcu New York, New York
kazałem im się rozejść.
George Lucas powiedział:
„Zarobiłbyś 10 milionów więcej, gdyby zostali razem”.
Ma rację.
Ma absolutną rację.
Ale nie umiem kręcić happy endów. Nie wiem.
Dlatego nie pasuję do Hollywood.
Mam inne nastawienie.
Podziwiam to, chciałbym taki być,
ale mam inne pochodzenie. Nie wiem, kim u diabła... rozumiesz.
Robię to, co robię.
Zacznij, kiedy chcesz.
Gotowi i akcja.
Dobrze, dzieci.
Dobra.
Dobrze. Fajnie, dobra, tak.
Scenariusz bardzo do mnie przemówił.
Pokręcony film gangsterski Infiltracja.
Opowiada o informatorach...
466 ...i rozgrywa się wśród policji i przestępców w Bostonie.
Jack Nicholson gra bossa.
Chyba przypomina inne moje filmy.
INFILTRACJA / 2006 R.
Znam Jacka od lat, ale nigdy razem nie pracowaliśmy.
Kiedy dałem mu scenariusz, zadzwonił do mnie i mówi...
Najpierw powiedział: „Daj mi coś ciekawego”.
Zrozumiałem, że jego postać została napisana
jako jednoznaczny szef.
Człowiek zakłada, że powinien być elegancki.
Nie. Zróbmy to inaczej.
Niech będzie gburowaty.
Ze wszystkiego można coś zrobić.
Infiltracja opowiada o konfliktach moralnych
i poczuciu zaufania, komu można ufać.
Ameryka szła już na wojnę w oparciu o fałszywe oskarżenia.
PRZEMOWA „OŚ ZŁA” 2002 R.
Reżim w Iraku spiskował, by wyprodukować wąglik...
To moralna pustynia.
...i broń jądrową.
Infiltracja to pokazuje. Wszyscy donoszą na wszystkich.
Przekazuje informacje FBI.
Oczywiście, że rozmawiałem z FBI.
Wiedzą, kim jestem?
W Kasynie mają dość moralności, żeby wiedzieć, że są niemoralni.
W Infiltracji...
nie są już nawet amoralni.
Pokaz przedpremierowy odbył się w Chicago.
Było wspaniale, jak na koncercie rockowym.
Śmiech tam, gdzie trzeba, krzyki tam, gdzie trzeba.
Ta noc stanowi jedno z najlepszych doświadczeń mojego życia.
Ale wtedy okazało się, że studio się nie podoba.
Chcieli, żeby jeden z nich przeżył.
Tak.
Uważali, że Billy, postać Leo, powinien przeżyć.
Marty nalegał, że to niewykonalne.
Pytam: „Czemu jeden ma przeżyć?”. A on: „Bo będą mogli zrobić serię”.
Nie poszło zbyt dobrze.
Marty powiedział...
JAY COCKS SCENARZYSTA I PRZYJACIEL
...„Nie chcecie, żeby zginęli na końcu. Kiedy przeczytałem scenariusz,
to mi się najbardziej podobało. Że wszyscy giną. Świetna sprawa.
Bardzo chciałem nakręcić ten film. Ja, Marty Scorsese.
Na pewno chcecie, żeby Marty Scorsese dla was reżyserował?”.
Wszyscy się wtedy śmiali. Wygrał i zrobił zakończenie po swojemu.
Po prostu mnie, kurwa, zabij.
Nie chodzi o to, że wygraliśmy.
Nie o to chodziło. Byłem smutny.
Zabiję cię.
Studio nie podobała się ta wersja.
Chcieli zrobić kolejny film. Rozumiem.
Ale nie mogłem i nie chciałem im tego dać.
Byli wściekli i strasznie się z tym czułem.
Zrozumiałem: „Nie mogę już pracować dla studiów filmowych”.
Ale zostaliśmy nominowani do Oscarów.
Byłem zdziwiony, bo to ciężki, szalony, okropny film.
Nasza trójka jest tu, bo wiemy, że to wspaniałe
wygrać nagrodę Akademii za reżyserię.
Wręczenie Oscarów dla Infiltracji...
Francis, Steven i George Lucas,
którzy niemal dorastali w Hollywood, wręczali nagrodę.
„O co chodzi?”
Oscara zdobywa...
Martin Scorsese.
Dziękuję!
Dziękuję.
Dziękuję. Proszę. Dziękuję.
Możecie sprawdzić kopertę?
Dziękuję...
Jestem zaskoczony tą nagrodą Akademii...
Byłem zaskoczony uznaniem dla tego konkretnego filmu.
Ale nie ustępowałem.
Mogę odpukać w niemalowane?
Wciąż się rozglądali i pytali: „Znów tu jest. Co do...”.
Wiele osób od lat życzy mi statuetki.
Ludzie zaczepiają mnie na ulicy.
Albo w poczekalni u lekarza czy w windzie, ludzie mówią:
„Powinieneś wygrać”. Na prześwietleniu: „Powinieneś dostać Oscara”.
Dziękuję wam.
Przyznam, że nie wiem, jak to możliwe. Naprawdę nie wiem.
Ale tak było.
Kiedy usłyszał pan swoje nazwisko,
czy pomyślał pan: „Wreszcie”?
Dobre pytanie.
To dziwne, ale dziękuję Bogu, że nie wygrałem wcześniej,
bo chyba stałbym się zbyt dumny.
Nie wiem, czy byłbym dość silny, gdybym wcześniej wygrał.
Cieszę się, że tak się ułożyło.
Kiedy zobaczyłem uśmiech na twarzy Stevena,
powiedziałem: „Coś się święci”.
Cieszę się, że tyle to trwało. Było warto czekać.
Dzięki Infiltracji
przemysł filmowy przyszedł do niego.
Kręci filmy, które dają mu energię,
a Leo stanowi
szczęśliwe połączenie talentu i komercyjności,
które dały Marty'emu komercyjny punkt zaczepienia,
którego wcześniej nie miał.
Takie połącznie popularności i talentu to rzadkość.
Nie bał się. Wciąż wkraczał na nowe tereny.
Nie miał ograniczeń.
Kluczowa była emocjonalna natura tego, co pojawiło się w Infiltracji.
Wtedy postanowiliśmy nakręcić razem następny film.
LEONARDO DICAPRIO WYSPA TAJEMNIC
To trudny scenariusz,
bo opierał się o egzystencjalizm i dział się w strefie snów.
Już dobrze.
WYSPA TAJEMNIC / 2010 R.
I w strefie koszmarów
po wejściu w umysł osoby klinicznie niepoczytalnej,
o czym widzowie nie wiedzą.
To był szalony kolaż różnych wydarzeń
i różnych postaci.
Skąd się tu wziąłeś?
Oni wiedzieli!
Nie rozumiesz?
Wszystko, co robiłeś, twój cały plan.
To gra. Wszystko... dla ciebie.
Nie prowadzisz dochodzenia.
Jesteś pieprzonym szczurem w labiryncie.
To był trudny film do nakręcenia.
Nie wiedzieliśmy, czy opowiadamy...
prawdziwą historię czy wyimaginowaną?
Czy to fantazja?
Czy to jego iluzja? Nie wiedzieliśmy.
Kiedy aktorzy wygłaszali swoje kwestie, zrozumieliśmy:
„Ta kwestia może oznaczać trzy różne rzeczy.”
Byłem przez to...
Miałem...
Miałem przedłużony atak paniki.
No już.
Nie mogłem zdjąć koszuli z wieszaka i jej założyć.
Miałem wrażenie, że dostanę ataku serca.
Potem siadałem i czułem, że...
Nie mogłem oddychać i nie mogłem...
Działo się to...
wiele razy w ciągu dnia i nie byłem w stanie pracować.
Przeżyłem prawie załamanie, z powodu świata tego filmu.
Chciałem się z niego wydostać.
Pamiętam, że miał bardzo zmienne nastroje.
Był niemal
jak postać z Fistaszków, kiedy nad głową wisi jej ciemna chmura.
Dobrze to rozumiem. Zdjęcia do filmu wyobcowują.
Pogrążasz się w myślach,
bo całymi dniami myślisz o jednym projekcie.
Jest tak dobrym reżyserem, bo żyje projektem.
Czuje ten ból i to bardzo intensywnie.
Widać, że tak bardzo się angażuje.
Widać, że jest reżyserem z krwi i kości.
Widziałem jego zdjęcia na planie Chłopców z ferajny czy Kasyna,
gdzie był ubrany jak gangster.
Widziałem jego zdjęcia z planu Alicji
i był ubrany jak kowboj.
Robi tak przy prawie każdym filmie.
Wczuwa się w swoją pracę i jest to dość niebezpieczne.
To bardzo niebezpieczne.
Kiedy kręciliśmy Wyspę, ten film jakoś mnie dotknął.
Nie wiem, czy jest dobry, czy zły. Po prostu bardziej mnie dotknął.
Może z powodu mojego życia osobistego.
Ludzie chorują.
Twoje dziecko dorasta. Ty się starzejesz.
Masz pewne zadania, o których wcześniej nie myślałeś.
Wszystkie te czynniki razem...
No wiesz...
Zaczyna cię ogarniać strach.
Więc jakoś mnie to dotknęło.
Wreszcie się wydostałem.
Wreszcie się uwolniłem.
- Jak się panu udało? - Skończyłem zdjęcia.
Pracowałem z nim przy kilku filmach
i nie biorę nic do siebie.
Ale tak, był...
W czasie zdjęć do tego filmu był w podłym humorze,
ale w świetnym, gdy kręciliśmy Wilka z Wall Street.
Jeden, dwa...
WILK Z WALL STREET / 2013 R.
...trzy
Nazywam się Jordan Belfort.
Nie on.
Ja. Zgadza się.
Pierwszy raz mieliśmy szansę
zrobić film na dużą skalę o rozpuście i deprawacji.
Pod koniec lat 80. i na początku 90. Wall Street
było jak wypaczone imperium rzymskie.
Jak współczesny Kaligula.
Chodzi o ludzi
skupionych wyłącznie na kapitalizmie i zarabianiu pieniędzy.
Za pieniądze kupisz nie tylko lepsze życia,
lepsze jedzenie, lepsze wozy i lepsze cipki.
Stajesz się też lepszym człowiekiem.
To była prawdziwa osoba.
Pokazuje swój dom,
wychodzi i trzyma sok pomarańczowy.
Biorę 10 do 15 metakwalonów dziennie na „ból pleców”.
Zapytał: „Co mam zrobić z tym sokiem?”.
Mówię: „Wylej”.
„Nie przejmujesz się sokiem”.
Przedstawiliśmy film wszystkim studiom.
Nikt nie godził się z wizją Leo i Marty'ego.
Wszyscy odmówili, z różnych powodów.
Miało to chyba związek
z częścią treści,
ale wszyscy mieli nas za wariatów.
Ale Leo udało się sfinansować projekt niezależnie.
Byliśmy zatem nieskrępowani
przez ograniczenia dużego studia,
producentów, którym projekt od początku się nie podoba.
Powiedziałem: „Mamy szansę zrobić wszystko, co chcemy.
Wykorzystajmy ją”. A on: „Jasne, młody. Zróbmy to.
Zaryzykujmy”.
- Możesz dać przykład? - Tak...
Tak, na przykład sekwencja otwierająca.
To... To kobiece pośladki.
Ja wciągam kokainę i...
- O tak. Podoba ci się? - Tak.
Chcieliśmy przesadzić aż do granic absurdu.
Na planie
była nagle małpa na wrotkach
albo naga orkiestra. Szaleństwo.
Było to szalone, chaotyczne, zabawne i rozwiązłe.
O Boże.
Spadaj, Rocky.
Wszyscy wśród obsady
próbowali się prześcigać.
Ktoś mówił: „Ponoć Jonah zjadł w tej scenie złotą rybkę”.
Ktoś wtedy pytał: „Serio?”.
Od razu kombinowali, żeby zrobić coś bardziej szalonego.
Skalp!
Wszystko było dozwolone.
Raz Leo mówi do Marty'ego:
„Pamiętasz, jak Jordan Belfort opowiadał,
że prostytutka wsadziła mu świecę w tyłek?”.
Mówię: „To zabawne, bardzo zabawne”.
Po czym zrozumiałem, że naprawdę chce nagrać taką scenę.
Robiłem ujęcie tyłka Leo ze świecą.
Słychać był tylko...
zza kamery, przez cały dzień.
Gdzie jadasz sushi?
W czasie zdjęć do Wilka miał 70 lat,
a zdjęcia trwały czasem po 20 godzin dziennie.
Pracował bezustannie, śmiał się i był taki wolny.
Chcesz koniecznie zagrać scenę w określony sposób
albo masz inną wizję dla całego filmu.
Mówię: „Zmieńmy tę scenę”.
A ona na to: „Dobrze, spróbujmy”.
On i Leo wspaniale współpracują,
ale nigdy nie czułam się wyłączona.
Pamiętam tę ważną sekwencję, którą zmieniliśmy wieczór wcześniej.
Leo, Marty i ja poszliśmy do pokoju
i mówię: „Jutro kręcimy tę scenę,
w której moja bohaterka prosi o rozwód,
ale nie pasowało mi, że po prostu wchodzi
i prosi o rozwód, a potem znika”.
Wyciągnęliśmy materiał źródłowy.
„Dobra, a może zrobić to tak?” Dyskutowaliśmy do trzeciej nad ranem.
Pierwotnie w scenariuszu
kładłam papiery rozwodowe i mówiłam: „Chcę rozwodu”.
I to było na tyle. A w efekcie
mamy...
O Boże.
Jordan i Naomi są na łóżku.
Uprawiają bardzo dziwny seks.
Kochanie.
To było świetne. O Boże.
Kończą, a ona go nienawidzi.
To był ostatni raz.
O czym ty mówisz?
Ostatni raz uprawialiśmy seks.
Mówi: „Chcę rozwodu”. A on: „Co takiego?”.
Zaczynają się strasznie kłócić.
Coś ci powiem. Nie zabierzesz moich dzieci...
- Owszem. - ...ty podła pizdo.
Pieprz się, pieprzona suko!
Nie boimy się pokazać pewnych rzeczy, w tym przemocy domowej.
Wszyscy mi to odradzali.
Nie, chcieliśmy pokazać wszystko.
Tak się dzieje. Stanęła mu na drodze, więc ją uderzył.
Nie dotykaj mnie, kurwa!
Kochanie, pojedziesz na wycieczkę z tatą, dobrze?
Jest naćpany i wściekły. Wybiega i zabiera ich córkę.
Niesie ją, a ja za nimi biegnę.
Spierdalaj...
Walę w drzwi...
a on włącza silnik.
Łapię za łom i tłukę szybę.
Ojej.
Ojej. Pomocy. Weź dziecko.
Skylar!
Jest nieco inaczej,
niż było pierwotnie zaplanowane.
Ustaliliśmy to wieczór wcześniej.
To było szalone.
Nic jej nie jest?
Był w stanie pokazać te postaci
i szczerze uwzględnić mroczną stronę człowieczeństwa.
Marty wierzy, że każdy człowiek ma tę stronę.
I chyba ich nie ocenia.
Nie boi się badania mrocznej strony.
CZY WILK Z WALL STREET GLORYFIKUJE PRZESTĘPCÓW? TAK.
NIEDOJRZAŁY, MIZOGINICZNY
WILK Z WALL STREET TO FILM O DUPKU OPOWIEDZIANY PRZEZ DUPKA
Jest celowo prowokujący. Przykro mi, ale tak jest. Taki ma cel.
Bo wszystkim nam zależy tylko na pieprzonej kasie.
Ponieważ tacy jesteśmy. Takimi możemy się stać.
Musimy zaakceptować, że w ludzkiej naturze
leży zabierać, a nie się dzielić.
Najważniejsze to przenieść kasę z kieszeni klienta do swojej.
Ale można dla klienta też zarabiać,
wszyscy zyskują. Zgadza się?
Nie.
Problem polega na tym, że bezkarność urzeka,
bo wiesz, jak oszustwami zdobywać kasę.
Ale nie chodzi o pieniądze ani o seks.
Nie chodzi o to, czego chce kobieta, ale o to, czego chce facet i o jego władzę.
Chodzi o władzę. Zawsze chodzi o władzę.
Kontrowersyjny Wilk z Wall Street
powstał w epoce mediów społecznościowych.
Każda minuta była analizowana online.
Ale kiedy film wszedł do kin...
MARK HARRIS AUTOR I DZIENNIKARZ
...wielu ludzi poszło go obejrzeć.
Mieli nieprzyzwoity stosunek do pieniędzy
i źle traktowali wielu ludzi.
Film taki ma być. Ma pokazywać takie nastawienie.
- Chcieliśmy stworzyć... - Leo!
- ...portret... - Leo!
...współczesnej kultury.
SKANDAL W LEHMEN ODBIJA SIĘ NA GIEŁDZIE
Ale Wilk z Wall Street odniósł sukces.
Tak, zgadza się.
Udało nam się pokazać, jakie wszystko było pokręcone.
Patrzyliśmy, co się dzieje.
Wielu z ludzi, którzy zniszczyli gospodarkę, w efekcie dostało premie.
Ku pieprzonej stratosferze.
Króko po premierze pojechałem z Leo do Paryża.
Dzieciaki mijając go imitowały McConaugheya z Wilka.
Byliśmy pod wrażeniem.
Film był hitem we Francji, największy hit Leo we Francji.
Tylko pomyślcie. Większy niż Titanic
i niż Incepcja, które odniosły wielki sukces.
Do dziś to największy hit kasowy Marty'ego.
Wilk z Wall Street to coś...
ludzie z mojego pokolenia nie kojarzą mojego taty,
ale jak mówię: „Nakręcił Wilka z Wall Street”,
„Och, to reżyser Wilka z Wall Street”.
Tego typu sprawa. Wtedy zrobiło się niezłe zamieszanie.
Oto Martin Scorsese.
Na pana cześć.
Nie lubi być w centrum uwagi.
Przestaliśmy chadzać na obiady, bo ludzie podchodzili do nas
w trakcie posiłku.
Ale raz wyszedł ze mną
i poszliśmy na pizzę po drugiej stronie ulicy.
Nigdy tego nie zapomniałam i to coś wyjątkowego.
Zawsze będę pamiętała, jak tam siedzieliśmy.
Jedliśmy pizzę i nikt nas nie zaczepiał.
Zrobiłam mu zdjęcie w kapeluszu i było świetnie.
Ale zazwyczaj nie mamy prywatności
ani w domu, ani w biurze, ani w pracy.
Zawsze jest zajęty.
Nigdy nie siedzi bezczynnie.
Nawet kiedy mówi, że nic nie robi, to nieprawda.
- Pogadamy później. - Potrzebuję trzech minut...
To pierwsze szkice scenorysów, bardzo ogólne.
Wprowadź poprawki, wygładzimy je i pozmieniamy.
Produkuje masę projektów.
Dla filmowców, których odkrył i którym chce pomóc, dla przyjaciół.
Marty produkuje 20 do 40 projektów
jako producent wykonawczy.
Ciekawe.
Mamy też Film Foundation.
Marty zawsze walczył o kino.
Zawsze zastanawia się, które filmy trzeba odnowić
i nie uważa tego za pracę. To jego druga natura.
Marty ocalił filmy Powella Pressburgera.
Oddał się temu. Wciąż o to walczy.
Film Foundation zajęła się do tej pory około 900 filmami.
Mamy też World Cinema Project,
który ma podobny cel, ale dla filmów z krajów,
które nie mają środków albo umiejętności,
żeby ocalić albo konserwować filmy.
To jak wyobrażenie sobie
zaginionych obrazów, które znikają, bo nikt ich nie zachował.
Nikt nie powiesił ich na ścianie. Zniknęły na zawsze.
W jego pracy, tak jak i w reżyserowaniu filmów,
chodzi o to, żeby kolejne pokolenie pojęło,
jak ważną formą sztuki jest kino.
Musimy zgrać to z ludźmi George'a Lucasa.
Mamy Film Foundation.
Filmy fabularne, dokumentalne.
Teraz pracujemy nad reklamami. Mamy filmy podróżnicze.
I ten dentysta.
- Kochasz dentystę. - Lubię go, miły człowiek.
Tylko u niego mogę odpocząć.
Zrób mi leczenie kanałowe, proszę.
Nic nie można zrobić. Leczenie kanałowe, siedzisz, a oni...
Znieczulają. Kark trochę boli, ale...
Przez półtorej godziny...
Dobra, uciekam.
Kiedy zostałam asystentką Marty'ego,
miewał wybuchy gniewu. Czasem ogarniała go frustracja.
Ponoć na planie miewał pan wybuchy gniewu
- i niszczył telefony. - To satysfakcjonujące.
Co pan robi? Niszczy je?
Przed laty często to robiłem, bo...
Ale potem było to niedorzeczne, bo musiałem dzwonić.
Poważnie.
Czasem bywało ciężko,
szczególnie rano, kiedy samochód nie podjechał i był spóźniony.
Bywało bardzo stresująco.
Ale zmiana nastąpiła
w czasie zdjęć do Living in the Material World.
Ponoć jestem Beatlesem, który najbardziej się zmienił.
Ale to właśnie o to chodzi w życiu.
Celem...
o ile nie masz świadomości Boga, musisz się zmienić.
Na planie filmu o Harrisonie dowiedziałem się o medytacji.
O wycofywaniu się i uciszaniu gniewu.
Wyciszaniu. Gniew nie przestaje istnieć,
ale zostaje ograniczony.
Mówisz: „Dobra, tak zrobimy”. Wiesz?
Oczywiście kluczem jest miłość.
- Spójrz na tego kurczaczka. - To zdecydowanie gekon.
Cathy, Francesca i ja
miałyśmy różnych ojców.
Bo znajdował się na innym etapie życia.
Kiedy byłam mała, miał brodę.
Gęstą, straszną brodę i ten...
Stroszył brwi, jakby się złościł.
Wciąż to ma. Gniew napędza jego pracę.
Ale teraz jest bardziej...
SERAFINA, WNUCZKA
...jest bardziej obecny.
Zabierz te serduszka.
Mam tylko...
- Tak. - Proszę bardzo. Nic się nie stało.
Czasem próbuje, w czasie rodzinnych obiadów,
próbuje być bardziej obecny,
bo nasze obiady rodzinne są bardzo ważne.
Mamo! Musimy cię ukryć, szybko.
- Nie ukrywaj jej, daj jej to. - Do szafy.
Potem szliśmy do pokoju rodzinnego.
Czasem na kilka godzin,
oglądaliśmy film albo po prostu romawialiśmy.
Tak.
Chcesz być wampirem?
Chyba muszę być jednym z nich.
Słyszysz?
Aua!
Gniew może człowieka zniszczyć. Zrobił to, wciąż to robi.
Jakimś cudem przetrwałem. Nie można tak żyć.
Trzeba nauczyć się żyć ze sobą, jeśli chce się przeżyć.
Z wiekiem... bardzo się uspokoił.
Ale...
często się o mnie martwi
i chyba leży to w jego naturze
z powodu mojej mamy.
Położę się już. Dobranoc, kochanie.
Niewiele osób wie, że moja mama jest chora.
Zachorowała na Parkinsona w wieku 30 lat.
Parkinson o wczesnym początku.
Zanim poznała mojego tatę.
Bywałaś w gabinecie, prawda?
I kiedyś powiedziałaś mi, że wysłałaś
może nie list fanki...
Ale to był list fanki.
Ty...
ganiałeś mnie po gabinecie.
Nie ganiałem cię, cholera. Nie, to prawda.
Wchodziłaś mi w drogę.
Kręciłem film.
My tu kręcimy filmy.
Ludzie widzą...
Patrzą na niego i widzą jego filmy,
nagrody i inne rzeczy.
Ale moja mama to ważna część jego życia.
Jeszcze jedna.
Kiedy byłam mała, symptomy były słabe.
Ale z wiekiem bardzo się pogorszyły
i nie mogła już chodzić.
Czasami był na planie,
a ona się przewróciła. Przerywał zdjęcia i jechał do szpitala.
REŻ. FRANCESCA SCORSESE
Był bardzo przygnębiony.
Są sobie tacy bliscy.
Co potrzebujesz?
Chciałam...
Co to?
Ka...
Kalendarz?
Katalog.
- Ach, katalog. - Tak.
Ale... jest w tym pokoju?
Ta choroba jest straszna.
Ale on nie daje tego po sobie poznać.
Jakby nie sprawiało mu to trudności.
Można chyba powiedzieć,
że gdyby Marty tyle nie przeżył w przeszłości,
nie byłby w stanie być teraz tak bardzo obecny.
Nauczył się, że artysta może być samolubny wobec swojej sztuki,
ale nie musi być samolubny w życiu.
Po Ostatnim kuszeniu Chrystusa musiałem bardziej się zagłębić.
We wrześniu 1989 r. przeczytałem Milczenie i musiałem je zekranizować.
MILCZENIE SHUSAKU ENDO
Kwestionuje podstawę istoty tego rewolucyjnego
myślenia, chrześcijaństwa.
To prawdziwa opowieść o XVII w. w południowej Japonii.
Panował tam konflikt między katolickimi misjonarzami
i japońskim rządem.
Ostatecznie zabito około 35 000 osób, męczenników.
Jednego z misjonarzy, Rodriguesa, spotyka inny los.
Ciekawiło mnie,
dlaczego część tamtych misjonarzy dokonało apostazji.
Dlaczego zrezygnowali ze swojej religii.
Jeśli się nie wyrzeczesz, więźniowie zostaną powieszeni nad jamą,
aż to zrobisz.
Będą się wykrwawiać, kropla po kropli.
Milczenie, bardziej niż jakikolwiek inny film,
zmaga się z pytaniem, co...
ARI ASTER REŻYSER
...oznacza bycie chrześcijaninem.
Nie zostaną ocaleni, jeśli nie dokonasz apostazji.
Główny bohater jest arogancki,
jest pewny, że nie wyrzecze się wiary.
Ale robi to, by ocalić innych.
Jedyny chrześcijański gest, jakiego dokonuje w całym filmie
to dokonanie apostazji.
Rozumie głębię tego, czego wymaga Jezus.
Wymaga, żeby był taki jak on.
To opowieść, na końcu której człowiek
wyrzeka się chrześcijaństwa, którego naucza.
Dzięki temu znajduje prawdziwe chrześcijaństwo.
Czym ono jest?
Chodzi też o utratę dumy, prawda?
Ostatecznie kluczem okazuje się pokora.
- Nauka pokory. - Tak.
To piękno tej historii.
Moim zdaniem w filmie godny uwagi jest epilog.
Film kończy się jako prawie historia miłosna
między księdzem i nędznikiem Kichijiro.
Robi straszne rzeczy. To zdrajca, tak. Jest samolubny.
Wciąż robi to samo.
Chce się wydostać i być chrześcijaninem,
a potem wszystkich zdradza, nawet księdza.
Przypomina postać Johnny'ego Boya.
Tak, to Judasz, to Johnny Boy.
Kichijito, Johnny Boy.
- To grzesznik. - Tak.
Przepraszam za swoją słabość.
Marty identyfikuje się z Kichijiro
bardziej niż z innymi postaciami.
Pomóż mi, padre. Odpuść mi grzechy.
Jezus mówił:
„Czemu mam się zadawać z kapłanami? Oni mnie nie potrzebują.
To grzesznicy naprawdę mnie potrzebują”.
ULICE NĘDZY / 1973 R.
Widać to w Ulicach nędzy. Widać to we Wściekłym Byku.
WŚCIEKŁY BYK / 1980 R.
Widać to w Chłopcach z ferajny.
Osiąga to apogeum w Milczeniu:
okazywanie współczucia nędznikowi.
Kichijiro jest prawdziwym nauczycielem.
Ponieważ ostatecznie
Jezus działa poprzez niego,
żeby pokazać Rodriguesowi, czym są miłość, wybaczenie i współczucie.
Ma się pan za chrześcijanina?
Tak.
Naprawdę tak myślę.
Musiałem odrzucić wiarę, odnaleźć ją, odrzucić, próbować odnaleźć
i ostatecznie znalazłem w niej pewne pocieszenie.
Wszyscy czujemy zwątpienie, strach...
Ale nie da się zrozumieć wiary.
Więc naprawdę...
To jak poruszanie się po pokoju i szukanie rzeczy po omacku.
Udaje ci się tylko poruszać.
IRLANDCZYK / 2019 R.
Z czasem jego filmy są coraz bardziej udręczone.
Szczególnie Irlandczyk.
Nie pracowałem z De Niro od czasu Kasyna. Długi czas.
Ale Kasyno było ostatnie w swoim rodzaju, Irlandczyk jest inny.
Choć dzieje się w podobnym środowisku.
Kurwa. Cholera.
To coś innego.
Marty szuka tematów, w które może się zaangażować
i widać to w Irlandczyku.
Ten outsider przechodzi na emeryturę i zbliża się do śmierci.
Najbardziej zapada w pamięć, że dzieci Boba go porzucają.
ZAMKNIĘTE PROSZĘ DO OKIENKA OBOK
Peggy. Chcę tylko porozmawiać.
Cena, jaką się płaci za to idiotyczne, próżne życie
które sądził, że wiedzie.
Widać piętno.
Bob De Niro jest sam w domu starców.
THELMA SCHOONMAKER MONTAŻYSTKA, IRLANDCZYK
Nawet nie wie, kiedy są święta. Jest sam.
Taką płaci cenę.
- Jego łaska na wieki. - Jego łaska na wieki.
Dobrze, Frank. Odwiedzę cię. Dobrze?
Niedługo, pewnie po świętach.
- Dobrze. - Niech ci Bóg błogosławi.
Ojcu też. Dziękuję.
Są święta?
Prawie.
Nigdzie się nie wybieram.
Kiedy Bob dał mi tekst, załamał się i płakał.
Ludzie się starzeją. O tym był ten scenariusz.
Powiedziałem...
Mimo wszystkiego, co przeżyli,
ostatecznie wszyscy kończą tak samo.
Musimy stawić czoła swojemu unicestwieniu.
Irlandczyk przemawiał do mnie
na równoległej płaszczyźnie.
Widzimy tych wspaniałych ludzi
po tylu latach wspólnej pracy.
Tyle razem zrobiliśmy, cieszę się, że udało nam się...
Kiedy się nad tym zastanowię,
byliśmy parą dzieciaków, które przelotnie się znały.
Nagle los nas ze sobą połączył.
To w sumie niesamowite.
Marty naprawdę jest oddany swojej wizji.
To się nie zmieni. Niech mu Bóg błogosławi.
Istnieje wielu wspaniałych filmowców,
ale on by chyba kręcił filmy za darmo.
On byłby filmowcem bez względu na wszystko.
Kino wciągnęło go w młodym wieku i nigdy się nie uwolnił.
CZAS KRWAWEGO KSIĘŻYCA PRZEDPRODUKCJA
Czy czuje pan, że każdy film ma inną...
Nie można się całkowicie oddać każdemu filmowi.
W taki sam sposób, inaczej człowiek...
- Lekarz też mi to powiedział. - ...umrze.
Dr Klein, tak. Powiedział mi to 20 lat temu.
Powiedział: „Nie możesz tego zawsze robić, bo nie przeżyjesz”.
Będziemy przesuwać całość razem z dronem.
NA PLANIE CZASU KRWAWEGO KSIĘŻYCA
Z trudem znoszę okresy, kiedy nie reżyseruję
albo nie tworzę filmu.
Trzy... jeden, dwa i znowu dwa. Mamy wszystko.
Tak. Nie, było świetnie.
Dokąd idziemy? Od tego samego miejsca?
Mamy zacząć od „Ernest Burkhart...”?
Jasne. Tak. Dobra.
Co się dzieje?
- Gotowi? - Kamery ustawione.
Dobra. I akcja!
PAN SCORSESE
Napisy: Aleksandra Kulesza-Fink