POTWIERDZONO
Ponad 87 000 do godziny 14.00.
Ponad 87 000 czatów?
- Podwoiliśmy wczorajszy wynik? - Piąteczek.
No nie mogę, moja żona jest bombowa! Normalnie mega!
To wszystko platforma.
Sztuczna inteligencja tworzy tysiące chatów i je niszczy.
Dawniej mieliśmy 100 transakcji dziennie.
Teraz jest ich 100 000.
Pomnożone przez 12 000 wonów to 1,2 miliardy dziennie?
Dobra.
- Skończyłeś? - Kurwa, przestraszyłeś mnie.
- Co jest? - A jak myślisz?
Policja. Ręce.
Ja też jestem zajęty.
Sukinsynu.
- Ręce. - Pieprzony glina.
- Ręce, mówię. O tak. - To boli!
Nie noś ze sobą niebezpiecznych przedmiotów.
No i mamy cię.
Ani drgnij, śmieciu.
Gdybyś mnie słuchał, to bym cię nie bił.
- Ale ekstra! - Niezły pan jest!
- Witamy, szefie. - Witamy.
Gdzie Jae-chun?
Wciąż w Chinach.
Zostaliśmy tylko we trójkę.
Podobno pod moją nieobecność
śmieć o nazwisku Ma Do-jun przejął Inczhon.
Nie tylko Inczhon. On miesza w całym kraju.
Gnojek bogaci się na nowym narkotyku, który pojawił się na rynku.
Powinienem się z nim chociaż przywitać.
Bardzo grzecznie.
Kto?
Yong-gang z Inczhon.
Mówił, że znasz.
Yong-gang z Inczhon?
Chce się z tobą grzecznie przywitać.
A kto to jest?
Tu sektor drugi.
Ma Do-jun wyszedł. Wchodźcie i sprawdzajcie.
Co?
Co powiedział?
Spytał, kto to.
Yong-gang z Inczhon chce się z nim widzieć,
a on co na to?
Spytał, kto to.
O mamo!
„Kto to?”
Jesteś pewien, że to tu działa gang narkotykowy?
Tak, jestem pewien.
To ich baza.
A to ma być Songdo?
Przebudowali je.
Szefie.
Weź to w razie czego.
To ja, Yong-gang.
Jestem Yong-gang.
Chcę widzieć Ma Do-juna.
Czy może pan powtórzyć?
Chcę się widzieć z panem Ma Do-junem.
- Pańskie nazwisko? - Co?
Poproszę pańskie nazwisko.
Kim Yong-gang.
Pan Kim Yeong-gwang?
Yong-gang, nie Yeong-gwang.
Yong, jak angielskie „young” bez „u”.
I „gang” jak „gangster”.
Kim Yong-gang, zgadza się?
Tak.
Gotowe.
Pan Ma jest na spotkaniu, więc proszę poczekać.
Dobrze.
Zaciekawił mnie facet, który przejął Inczhon pod moją nieobecność.
Wiesz, kim jestem?
- Powiedziano mi, że Kim Yeong-gwang. - Yong-gang, nie Yeong-gwang.
Kim Yong-gang.
No cóż, mała pomyłka. Kim Yeong-gwang.
Powtórz!
Yong-gang, zgadza się?
Inczhon to mój teren.
Gdy siedziałem w pace,
ty tylko pilnowałeś mi interesu. To wszystko.
Wcale nie mówię, że przejmuję gang.
Jeśli połączymy moje doświadczenie z twoim modelem biznesowym,
to zapomnij o Inczhon. Przejmiemy cały kraj.
Dlatego…
rządźmy nim wspólnie.
Ej, pacanie…
A on co?
Co?
- Ty… - Nie.
To was śmieszy?
O rany.
Słuchaj no.
Wyszedłeś z kicia, to startuj od nowa. A to sobie odpuść, serio!
- Czy ty mnie walnąłeś? - Chyba naoglądałeś się starych filmów.
Następne spotkanie.
Następne spotkanie?
Od nowa, Yeong-gwang!
- Ty… - Chodźmy.
- Żaden Yeong-gwang. - Zaszczycony!
- Powodzenia! - Znów tak mnie…
- Ty tak specjalnie… - Chodź, Yong bez „u”!
Szefie.
Dowód zabezpieczony.
- Aresztować ich! - Tak jest!
Cholerne sukinsyny.
Ej, zablokujcie ich!
Łapać ich!
Stać!
Cholera!
Lee, kajdanki.
Nie ruszaj się.
- Przytrzymaj mu ręce. - Załatwię to szybko.
Mamy jeszcze trzech!
Ćpunie pieprzony!
Oszalałeś, dupku?
O ty łajzo…
I ty też.
Hej, w porządku?
Ma Do-jun.
Chwileczkę.
Zaczekaj.
Ostatnie dla ciebie.
- Serio dla mnie? - Oczywiście.
No to wezmę to.
Ty gnoju.
Sukinsynu.
- Chodź tu. - Pierdol się!
Łapać go!
Cholerny śmieć.
- Rzuć to. - Zastrzel mnie. No dalej.
Rzuć to, gnojku. Już po tobie.
Ty głupolu.
O kurwa.
- Nie ruszaj się! - Już po tobie, gnoju.
Tu sektor drugi. Wzywam sektor pierwszy.
- Sektor pierwszy, odbiór. - Drugi dzień obserwacji.
To nerwowy typek. Nie możemy sobie pozwolić na błędy.
Jest tutaj.
- Zostańcie na pozycji. - Wchodzimy.
Nie, zostańcie na pozycji.
Wraca.
W końcu połknął przynętę!
Ruszajcie!
- Nie wystrasz go. Luz. - Spokojnie.
- Tak, tędy. - Spokojnie.
Chyba nic mu nie dolega.
Zbadam go dokładnie w klinice.
Dziękuję za dzisiejszą akcję, doktorze.
Nie ma co dziękować.
Tu chodzi o ratowanie życia. Powinniśmy dawać z siebie wszystko.
- Idziemy? - Idź, jeśli chcesz, mamo.
Ja zostaję.
Chodź. Masz przecież zajęcia.
Co jest ważniejsze, nauka czy tata?
Jest moja córeczka!
Tata!
Have nice day.
Przepraszam. Wybacz spóźnienie, Yeon-ju.
- Jak tam? - Ciągle to samo.
Mówiłam, że mam spotkanie z klientem.
Został ci kwadrans.
Nie bądź taka.
Nie widziałem jej od dwóch tygodni. Daj mi pół godziny.
Pół godziny, zgoda?
Moja Yeon-ju.
Przywitajmy się po naszemu.
- Sprawiedliwość… - Zawsze górą!
- Złoczyńców… - Łapiemy!
- Dobro… - Nagradzamy!
- Zło… - Karzemy!
- Hura! - Tak!
Co za wzruszające spotkanie.
Świetnie się rozumiecie.
Znaj moją hojność. Wrócę za godzinę.
- Tak! - Tak!
Przy okazji, jak tam dog doctor?
Źle go nazwałem.
Doktorek. Ja tam doktorek?
Jak nie znasz angielskiego, to go nie używaj.
Nie mówi się: „Have nice day”, tylko „Have a nice day”.
Dobra.
Have a nice day.
Ona się nigdy nie zmieni, co?
Dobra!
Tadam!
Chciałaś taki, prawda?
Można nawet prowadzić wideorozmowy.
Pineapple? To podróbka.
Ojczym kupił mi prawdziwego smartwatcha.
Z tego będę dzwonić tylko do ciebie.
Yeon-ju.
Nowy nie zawsze znaczy lepszy.
Na przykład ja.
- Ojczym kupił ci ładny… - Aha.
Jak poszło? Złapałeś go?
Za kogo mnie masz? Pewnie!
Szacun.
Tato, pokaż mi.
Co?
Twój zabójczy uśmiech.
Zabójczy uśmiech?
Super to robisz!
Policja przez dwa lata rozpracowywała siatkę dilerów narkotyków syntetycznych.
Dzięki informacjom wywiadowczym detektywi przeprowadzili nalot na fabrykę.
Gang, który używał metody „martwej skrzynki”
do dystrybucji narkotyków wśród młodych ludzi, został rozbity.
Podczas nalotu na fabrykę policja znalazła
siedem pudeł po sprzęcie IT zawierających narkotyki
w ilości wystarczającej dla 10 000 osób, o wartości 1,2 miliarda wonów.
Paczki z narkotykami
były oznakowane symbolem organizacji narkotykowej.
Podczas akcji wzięto zakładnika.
Podejrzany groził pracownicy fabryki nożem,
a funkcjonariusze użyli paralizatora wobec niej, zamiast wobec niego.
To ryzykowne zachowanie policji rodzi pytanie,
czy aresztowanie jest ważniejsze niż bezpieczeństwo zakładnika.
Przestępców trzeba łapać,
ale czy to powinno odbywać się kosztem zagrożenia życia ludzkiego?
- Musimy przemyśleć priorytety. - Weź.
Jo A-ra, Wiadomości YTN.
Wie, jak to ładnie ująć.
Zawsze.
Stąd ksywka Migrena.
- Olać ją. - Tak.
- Czekaj. - Co?
Migrena na horyzoncie.
Może coś jej powiem.
Nic nie mów.
Co ona tak potrząsa tą puszką?
Ja?
Chyba przyszła do ciebie.
- Powodzenia. - Powodzenia? Hej!
Widziałem relację.
Wiem, że mogłeś się poczuć trochę zraniony,
ale chyba rozumiesz, co? Jak to profesjonaliści.
Przyznaję, że materiał był prowokacyjny,
ale chodziło o to, by dotrzeć do widza.
Potraktuj to jako małą ofiarę.
- Zrobiłaś to celowo. - To moja praca.
Zraniony? Pokaż się.
Nadal ci się podobam?
To przestań.
Staram się być miła, a ty to źle odbierasz.
- Dobra, podobasz mi się. - Przestań.
- Jakiś czas temu trochę mi się podobałeś. - Przestań.
Ale teraz cię nienawidzę.
Następnym razem wyskoczmy na szklaneczkę lunchu! Pa!
Zaprosił mnie na drinka czy na lunch?
Hwang Choong-sik! Mam ciasny grafik! Kiedy?
KONKURS MÓW PO ANGIELSKU
- W porządku? - Przepraszam.
KLASA 2 RODZINA HWANG YEON-JU
Ach, ten gnojek.
Czy są rodzice Hwang Yeon-ju?
- Tak, tutaj. - Tak.
Jestem jej tatą.
Proszę przysłać Yeon-ju za kulisy, gdy przyjdzie.
Dobrze.
Ej.
Nie jestem „ej”, tylko Lee Min-seok.
Mam gdzieś, jak się nazywasz.
- Czemu siedzisz na moim miejscu? - Jak to na twoim? Jestem tatą Yeon-ju.
Co ty gadasz? Tu jest napisane: „Rodzina”.
Wiem.
Dlatego tu siedzę.
Hello, everyone.
My name is…
Yeon-ju, wszystko dobrze?
Yes, I don’t care anymore.
KOTEK
Cześć, Min-seok. Już dojeżdżamy.
Gdzie jesteście?
Koło Targu Eunkwang, stoimy w korku.
Ale musimy się zajrzeć do apteki.
Yeon-ju kaszle.
Mówiłam, że nic mi nie jest! I already told you.
Przyjedźcie z Yeon-ju bezpiecznie.
Niedługo będziemy.
RODZINA HWANG YEON-JU
Boże, serio?
„Dobrze, do zobaczenia”. Co tak oficjalnie?
Nie możesz usiąść gdzieś indziej? Jest dużo miejsca.
Sam usiądź gdzieś indziej.
A tak na serio, co ty tu robisz?
Jak to co? Moja córka bierze w tym udział.
Rozwiodłem się z żoną, a nie z córką!
Przepraszam za to.
Przepraszam.
Niech będzie, ale teraz ja jestem jej mężem.
Okaż mi trochę szacunku.
Kurde. Powiedziałeś „szacunku”?
Czy nie urodziłeś się w roku psa?
Ja też. Jestem od ciebie 12 lat starszy.
Ty zaczynałeś szkołę, a ja studia.
Wynajmowałem stancję przy twojej podstawówce. Byłeś dzieciakiem, co pytał:
„Jak to się robi, psze pana?”. Przy automacie z maskotkami.
- Dumny z bycia starym pierdzielem? - Tak!
Ja pierniczę.
Na serio?
W miejscu publicznym!
Co ty wyprawiasz?
Zaraz wrócę.
- Zawsze to samo. Czemu ich nie ma? - Numer…
To zdarza się pierwszy raz. Ma wyłączony telefon.
Pierwszy raz, jasne.
NUMER ZASTRZEŻONY
Halo?
Detektyw Hwang? Proszę słuchać uważnie, powiem tylko raz.
To Si-nae?
Kto mówi?
Mamy pańską żonę i córkę.
Mamy tylko jedno żądanie. Chcemy mojego męża.
Jakiego męża?
Coś im się stało?
Aresztował pan mojego męża, Ma Do-juna.
Ma mi pan go oddać.
Jeśli zawiadomi pan policję lub spróbuje sztuczek,
wyrwiemy pańskiej żonie palce, język i gałki oczne.
A córka będzie następna.
Wkrótce zadzwonię i podam lokalizację.
Halo? Hej!
Co się dzieje?
Gdzie była Si-nae, kiedy dzwoniła?
- Apteka. - Targ Eunkwang.
Co jest? Co się dzieje?
Porwali Si-nae i Yeon-ju.
- Wysiadaj. - Nie ma mowy.
Uratuję córkę i przy okazji twoją żonę.
Wracaj do domu i czekaj.
Jadę z tobą.
To nie zabawa, człowieku!
Si-nae jest…
Ona jest w ciąży.
Co?
W trzecim miesiącu. Będziemy mieć dziecko.
Muszę jechać.
W ciąży?
Na co czekasz? Jedź!
Niech to szlag.
To tutaj.
Widział pan tu kogoś podejrzanego?
- Podejrzanego? - Tak.
Nie widziałem.
Patrz, samochód! To jej!
Yeon-ju.
Mamo!
- Yeon-ju! - Mamo!
- Dziecko. - Yeon-ju.
- Cicho, idioto. - Mamo!
Yeon-ju!
Si-nae.
Puśćcie mnie!
- Skurwiel! - Co…
Jedź. Odpalaj.
NUMER ZASTRZEŻONY
To ja, Si-nae.
Cześć, Si-nae.
Si-nae!
Jak się macie? Jak Yeon-ju?
Nic jej nie jest.
Si-nae, posłuchaj mnie uważnie.
Pamiętasz, co ci mówiłem?
Piwo,
soju i whisky.
Tak, pamiętam.
Jak to wygląda?
Baijiu.
Co to znaczy?
Si-nae.
Nie prowokuj ich, dobrze?
Rób, co mówią. Nie dawaj im powodu do agresji.
I nie zrzędź za bardzo.
No dobrze. Słyszał pan swoją panią Baijiu.
Zrobię, co każecie.
Jeśli chce pan zobaczyć rodzinę,
niech pan przywiezie mojego męża dziś o 21.00.
O 21.00?
To trochę…
- Co ty robisz? - Zrobię, co pani każe.
- Nie krzywdźcie ich. - Puść!
- Zostaw, głąbie! - Proszę!
- Zabiję cię! - Hej.
- Hej! - Co się tam dzieje?
Przestań, idioto!
Zabiję cię!
Kto mówi?
To tylko ja.
Puściły mi nerwy. Sorki.
Dotrzymam słowa.
Ale zagwarantujcie, że będą bezpieczne.
Gdzie mam przywieźć pani męża?
Proszę spytać jego.
Chwileczkę. Halo?
Policja? Jestem…
Ty kretynie.
Zginą, jeśli zawiadomisz policję.
To zrób coś.
To twoja wina! Cholera! Bo go aresztowałeś!
Jaki masz plan?
A myślisz, że co robię? Główkuję!
Ej, myślałem, że to ty złapałeś Ma Do-juna.
Zmień ton. Nie mów do mnie „ej”.
To nie traktuj mnie z góry. Mam 32 lata.
Młokosie, masz mleko pod nosem.
Mówi ci coś Future Boy Conan?
Znam Detektywa Conana.
- Ej, doktorku. - Co, psie?
„Psie”?
Życie ci niemiłe?
Gówniarzu…
Patrz na drogę!
Dokąd jedziemy?
Na twój ukochany komisariat. Zadowolony?
KOMISARIAT W INCZHON
Niedługo przekażą Ma prokuraturze.
Wtedy już go nie wyciągniemy.
- To co robimy? - Wykradniemy go z konwoju.
Co mam robić?
Wracaj do kliniki dosypać karmy.
Musimy połączyć siły i prowadzić śledztwo wspólnie.
Co takiego? Naoglądałeś się za dużo filmów.
Ej. Umiesz prowadzić?
Lepiej niż rajdowcy.
Wspinaczka, paralotniarstwo. Sporty ekstremalne to moje hobby.
To super.
Zmienię trasę na taką, która nam odpowiada.
Uderzysz celowo w auto z więźniem,
a ja wydobędę Ma. Co ty na to?
Pewnie. Tylko podaj mi dokładną lokalizację.
Uderzę w bok samochodu i obrócę go o 135 stopni,
nikogo przy tym nie raniąc.
Żadnych rannych.
Myślisz, że to żarty?
Że niby żartuję?
A co robisz, głąbie?
Wspinam się. I to na skałki.
Wiesz, co to sporty ekstremalne?
Żartujesz sobie, co?
Pewnie, że wiem.
To jak poker i remik, prawda?
Co?
Tylko przyjedź autem, które nie rzuca się w oczy.
Mam idealne auto.
Bez obaw.
Kiedy pan ostatnio prowadził?
Jak mówiłem, ja go złapałem, więc doprowadzę to do końca.
W każdym razie zapiąć pasy.
Po co? To niedaleko.
Zapinaj!
Dobra.
Z tyłu też.
- Co? My też? - My też?
Tak, wy też. Zapnijcie pasy. Proszę!
Dobra, zapinamy.
Co go dziś ugryzło?
Lepiej nie wkurzać dziadka. Zapinamy.
Auto, które się nie rzuca w oczy.
Mam idealne.
Bez obaw.
Niech to szlag.
Osiem i pół sekundy do setki. Temperatura: 22 stopnie Celsjusza.
Rozkład masy: 60% na przód i 40% na tył.
Skręć, używając hamulca ręcznego, przy 90 km/h.
Zostawisz ślady hamowania pod kątem 37 stopni
i uderzysz dokładnie 21 centymetrów nad tylnym kołem.
Dokładnie 21 cm nad kołem.
Uderzenie w ten punkt sprawi, że auto obróci się o 135 stopni.
Co, do diabła?
- Ale się wystraszyłem! - Co to było?
Cholera.
Sukin…
Nic ci nie jest?
- Co się stało? - Migiem, wyciągnij Ma.
Ma Do-jun.
Ty sukinsynu.
Ma Do-jun! Ty sukinsynu!
Daj kluczyki.
Co? Ja prowadzę.
- Znam okolicę. Daj kluczyki. - Dobra.
Ma Do-jun! Ty skurwielu!
Wracaj, draniu!
Hej!
Wracaj!
- Kto? - Komendant.
Kto miał odwagę zaatakować policyjny konwój?
Rozpoznaliśmy Yong-ganga, który niedawno wyszedł z więzienia.
- Kim Yong-ganga? - Tak.
Yong-gang napadł na Ma Do-juna?
Czyli to wojna gangów?
A co to za jeden? Schwytał Ma i Hwanga za jednym zamachem.
Jest z Yong-gangiem albo z Ma.
Z Yong-gangiem albo z Ma Do-junem?
Zaraz, cholera.
Ma auto weterynarza.
To kamuflaż.
Kamuflaż.
- Znaleźć tę gnidę. - Nie ma go w systemie.
Stop!
To musi być pan Lee.
- Lee? - Choong-sik złapał Lee?
- Lee? - Baron narkotykowy?
- Ten pan Lee? - Czekajcie.
Cofnij.
Jeszcze trochę.
Pan Lee rzuca kluczyki. Choong-sik je łapie.
Rzucił je.
A on je złapał.
Rzucenie
i złapanie…
Taki był plan Choong-sika.
Gliniarz musi umieć szybko podejmować decyzje.
Detektywie Woo, powiedz, kto przyniósł pralkę do biura.
Choong-sik.
Pralkę. Mikrofalówkę.
- I wirówkę. - Właśnie, wirówkę.
Wszystko to przyniósł z domu.
Choong-sik nie ma domu.
Śpi w sali operacyjnej. Pokój przesłuchań to jego…
Pokój gościnny. A Wydział Dochodzeniowy?
- Salon? - W punkt.
Facet idzie naprzód, nie oglądając się za siebie.
Choong-sik zawsze złapie obiekt, kto by nim nie był.
Był ranny, ale dzięki zaradności i sprytowi nie pozwolił Ma uciec.
Reakcja detektywa Hwanga była perfekcyjna!
HWANG CHOONG-SIK
SZEF KURZY MÓŻDŻEK
Cholera.
- Kurwa. - Hej.
Kurwa.
Szlag.
Halo?
Mówi Sowa.
Słyszysz mnie?
Zły moment?
O to chodzi?
Rozumiem twoją perspektywę.
Masz moje nieograniczone wsparcie, skup się na niej.
Gdy będziesz mógł rozmawiać, niezwłocznie zadzwoń do Sowy.
Bez odbioru.
Co to było?
- Mówi, że jest Sową. - Sową?
Nie mam pojęcia, co on plecie.
Oko za oko, ząb za ząb.
Pani mąż, policjant, zamknął mojego męża.
Odwdzięczam się tym samym i porywam jego rodzinę.
Jedno jest prawdą, a drugie nie.
Policjant, o którym pani mówi,
to mój były mąż, a nie obecny.
- Ma pani dwóch mężów? - Tak.
Szczęściara.
Czym zajmuje się obecny mąż?
Jest lekarzem.
Służył w siłach specjalnych.
Ach, tak?
Specjalizował się w infiltracji, wyburzeniach i antyterroryzmie.
Jak powiedziałam, siły specjalne. Popełniła pani błąd.
Siły specjalne czy inne, nie obchodzi mnie pani obecny mąż.
A więc mówi pani, że nie dogaduje się z byłym.
- Czyli może pani nie uratować. - Cóż…
To możliwe.
Ale na pewno dopadnie panią. Zadarła pani z niewłaściwymi ludźmi.
To twój człowiek uderzył w konwój?
Może tak, może nie.
Mów prawdę, gnoju! Bo pożałujesz!
Wielu ześwirowanych ćpunów chce mojej śmierci.
- To jeden z nich. - Chwila.
On kłamie.
Co?
Ludzie i zwierzęta są tacy sami.
Niektórzy przypominają jeleni, jak ja. Inni – małpy, jak ty.
Popatrz na jego oczy.
Zmieniają się.
On kłamie.
To kim on jest?
To pies, który myśli, że jest wilkiem.
- A język? - Jest w dobrym nastroju.
- Uszy? - Nie chce tego słuchać.
Siedź spokojnie, dupku!
Sądzę, że nie masz teraz na to czasu,
bo wiem, że moja ukochana zaplanowała to, żeby mnie wydostać.
Wszystko jedno. Mów, gdzie trzyma dziecko i żonę.
GPS na tym polegnie.
Będę twoim ludzkim GPS-em i pokażę ci drogę.
Zbliżasz się do fotoradaru. Przyspiesz, kurwa.
Naprawdę nie słucha.
Uwaga, dzieci.
Jeszcze bardziej przyspiesz.
Dobrze się bawisz? Co za łajza.
Co to jest?
Obroża antyszczekowa.
- Ściska! - Anty…
Zarekwirowałem psu.
To gdzie one są?
Gdzie trzymacie Yeon-ju i Si-nae?
Dobra.
To jest…
Na serio, łajzo?
- Ile razy mam mówić? - Halo? Tak.
- Co z Choong-sikiem? - Sprawdzamy.
- Cholera, co tak długo? - Tak.
- A nagrania z monitoringu? - Mamy je.
Ale musimy je sprawdzić.
Przydziel więcej ludzi.
Tak jest.
- Młody, chodź tu. - Tak jest.
O której godziny był ten incydent?
O 16.35.
Co słychać?
Musisz stąd wyjść.
Dobra.
Napad na konwój przewożący przestępcę.
Zaginęli Ma Do-jun i Hwang Choong-sik.
Ale…
to część planu Hwang Choong-sika.
Mam rację?
Nie. A teraz wynocha.
- Utrudniasz. - Tak.
- Wynoś się. - Mam rację.
- Dong-gi, czekaj! - Nie znam cię.
Ma Do-jun i Hwang Choong-sik zniknęli razem?
Oż ty generatorze newsów. Dlatego mi się podobasz, Hwang Choong-sik.
Widzi pani? Mam pani męża.
Nie rozmawiam z panem, chcę prawdziwego męża.
- Co? - Proszę dać do telefonu prawdziwego męża.
Tu prawdziwy mąż.
Widać go?
- Słonko, nic ci nie jest? - Jasne, że nie. A ty jak?
Minęły tylko dwa dni,
a ty tak schudłeś.
Wyglądasz bosko.
Prawda? Szczęka mi się wyostrzyła.
Wy tak na serio?
Oboje macie się dobrze, więc pokaż mi żonę i dziecko.
Yeon-ju!
Tato!
Yeon-ju! Tu twój prawdziwy tata.
Jadę was uratować, więc czekajcie, dobrze?
- Nie płacz. - Tato!
- Wytrzymajcie jeszcze. - Nie płacz.
Si-nae.
Nie martw się. Niedługo was uratujemy.
Tak, bądź dzielna. Wytrzymaj.
Warunki się zmieniły. Po drodze musicie się gdzieś zatrzymać.
Wydostałem Do-juna, jak chciałaś!
Spieszyłam się i nie wzięłam Nabi.
O rany! Jak mogłaś zostawić naszego drogiego Nabi?
Przywieź go, słonko.
To jakiś żart?
Cicho tam!
Rób, co mówię, jeśli chcesz ocalić żonę i córkę.
Inaczej zginą.
- Do cholery, nie. - Do zobaczenia!
Kurwa, nie do wiary.
Ej.
Jeśli ona choćby dotknie moje dziecko, oboje jesteście martwi.
Słyszysz mnie?
Moim celem było wydostać Ma Do-juna i odbudować organizację.
Ale na drodze stanął mi gość z narkotykowego.
Szefie.
Co?
Nie rozumiem tego wzoru w środku.
Jest po angielsku.
Man-gi.
Po prostu go przerysuj.
Przerysuj.
Jasne, szefie.
Wyszło na dobre, bo i tak zamierzałem się zająć
Ma Do-junem i tym detektywem.
Szefie.
- Gotowe. - Tak?
Dobra robota, Man-gi.
Teraz zróbmy temu zdjęcie aparatem.
Ach, aparatem.
Szefie, znalazłem auto weterynarza.
Widzę, że pracujecie. Jestem detektywem.
Tak jest!
Co pana sprowadza?
Macie tu czas coś zjeść?
- Tak, zamówiliśmy jedzenie. - Dajcie spokój. Na wynos się nie najecie.
Idźcie na samgyetang.
Ja szybko coś sprawdzę.
- Proszę. - Proszę pana?
Właściwie to…
kupcie sobie wersję premium. Z uchowcem.
- Dzięki! - Spoko.
- No to chodźmy. - Smacznego.
Chwileczkę.
O co chodzi?
Możemy zamówić malatang?
Nie no przestańcie. Zamówcie, co chcecie.
- Dziękujemy. - Idźcie już.
Dawajcie tutaj.
Raz, dwa, trzy.
Mamy to.
Zamknij.
Ma Do-jun, czemu nie pomagasz? Cholera.
Policja wszystko przeszukała. Pusto.
Serio myślicie, że zabrali wszystko?
Nabi tu jest.
- Hej, Nabi - Co jest?
- Hej, Nabi - Co on wyprawia?
- Przyleć do mnie - Przerażasz mnie.
- Przestań. To mnie przeraża. - Żółty motylku, biały motylku
- Przybądź tanecznym krokiem - Może się zjawi.
Co…
Płatki kwiatów uśmiechają się Na wiosennym wietrze
- A gliniarz ćwierka - Przysięgam, że…
Śpiewając i tańcząc
Dobra, zobaczymy.
Co to?
Nie wierzę.
To jest Nabi.
Program AI, Nabi. GPU – procesor graficzny.
Znacie go?
- Chyba nie. - Hej.
Daj mi to.
Bez głupich numerów. Dawaj to.
Ryzykowałeś życie, aby to zdobyć, więc musi sporo kosztować.
Gdybym miał wyceniać, to jakieś 100 miliardów wonów?
Sto miliardów?
Słyszał pan?
Owszem.
Miałeś rację, szefie. To prawda.
A więc to tam było, co?
- Oż ty… - Kto to?
- Śledzi nas od jakiegoś czasu. - Kto?
Tamten facet.
Pan Kim Yeong-gwang!
Co? Tak naprawdę to Bobek.
Kto to jest Bobek?
- Diler, złapałem go. - Co?
Ostatnio chował się w szambie.
Stąd ksywa Bobek.
Ale czemu ten sukinsyn nas śledzi?
To ten gostek.
- Wjechał w nas. - Co?
Chciał ze mną rządzić gangiem, ale go olałem.
Chciał mnie za to zabić.
- Totalny świr. - A niech to.
Hej, doktorku.
- Skręć. - Teraz?
Tak, teraz.
Za nimi!
Gaz do dechy.
Gdzie twój zapał do sportów ekstremalnych?
Co z twoim driftem?
Co?
- Nieźle. - Wiem.
Uważaj!
Sorki za to.
Cholera.
Zawróć, idioto!
- Zawróć! - Cofaj!
Teraz pokażę wam, co potrafię. Dawać kierownicę.
Jest tutaj.
Jest jeszcze jedna.
Jeszcze jedna?
To się wyciąga?
No to jedziemy.
Podstawowy drift.
Może trzeba było skręcić w lewo?
Spoko. Wyluzuj, Rambo.
- Pokaż im. - Pokaż.
- Pokaż, co umiesz.
- Pokaż im! - Pokaż im!
Co to było?
Zatrąbiłem.
Co z tobą?
Miałeś im pokazać, co potrafisz!
- Przestań! - Szybko!
Pokaż im!
Gaz do dechy!
Sukinsyny.
Rozjedź ich, Rambo. Zepchnij ich!
Rambo.
Nie!
Ostrożnie!
- Ściana! - Ściana!
- Wjedziemy w nią! - Wjedziemy!
Rambo!
Ściana!
Było blisko!
Spokojnie. Zaufajcie mi.
Jeszcze raz.
Ruszają. Szybko.
Szybko, zawracaj, kretynie!
Do tyłu!
Gazu. Szybciej!
Gaz do dechy!
Kot! Nie!
Cholera! Co robimy?
O nie! Jest taki słodki!
Jaki słodki!
Co to było?
- Jechaliśmy po ścianie? - Na ręcznej zrobiłbym to lepiej.
Dobra, drift poziom drugi.
Nieźle!
Ściana!
Niech cię szlag, doktorku.
W porządku? Szlag.
Zaraz. Co się stało?
Cholerna kierownica.
Nic ci nie jest?
- Hej! - Cholera.
Ma Do-jun!
Stój, gnoju!
- Łap go! - Łap go!
Łap go!
Stój, gnojku!
Co jest? Hej!
Gnojku!
Mam cię!
Kim ty jesteś, gówniarzu? Hej!
Rozdzielmy się!
Kurwa.
Skurwiele.
- Widziałeś go? - Ty pierwszy za nim pobiegłeś.
- Dokąd pobiegł? - Tędy…
Przestraszyłem się.
Ma Do-jun!
Przestań biec, gnoju.
Ktoś strzelił, prawda?
Za mną.
Kurwa mać.
Ma Do-jun.
- Pan Kim Yeong-gwang. - Kim Yong-gang!
Racja, Kim Yong-gang.
Ty skurwielu.
Panie Yong-gang.
To jest bardzo droga rzecz.
Nie do kupienia.
Dam to panu za darmo.
- Ej. - Tak?
- Wiesz, kim ja jestem? - Słucham?
- Pytam, czy wiesz, kim jestem. - Oczywiście, że wiem.
Jak mógłbym nie znać Yong-ganga?
- Czemu udawałeś, że nie znasz? - Kozaczyłem.
Co robiłeś?
Tak się mówi. Udawałem kozaka,
ty sukinsynu…
Kurwa.
Jestem Kim Yong-gang z Inczhon.
Ty kozacki gnojku.
Krew?
Czy to nie Ma Do-jun?
Tak, to on.
Wystarczy?
Jeszcze trochę!
Już?
Tak, wystarczy!
Ma Do-jun.
Ma Do-jun, ocknij się…
Żyje?
Co robić?
Mów! Żyje?
Na szczęście tak!
Dobra. Przesyłka musi być nieuszkodzona.
Musimy dostarczyć go żywego.
Wyciągaj go!
Ma Do-jun, nie mdlej, dobra?
Dobrze, wezmę się w garść.
Ma, musisz żyć!
Będę żył.
Co to było?
Nie odpływaj, Ma!
Co jest?
Coś się zahacza.
Nie odpływaj!
Ma Do-jun, nie odpływaj!
Znowu zbierasz chłopaków, co?
Chyba wszyscy słyszeli, że wyszedłeś.
Zjeżdża się stara gwardia z całego kraju.
A tak w ogóle, szefie, ma pan ten program Nabi, prawda?
Po co mi on?
Jest warty 100 miliardów wonów, szefie.
Sto miliardów?
A nie sto wonów?
A to nie jest zwykły dysk komputerowy?
Szefie!
Musi pan zacząć iść z czasem!
Ma Do-jun. Ocknij się…
No już!
Musimy wyjąć kulę. On mocno krwawi.
- Zawieźmy go do szpitala. - Wiesz, że teraz nie możemy tego zrobić.
To co robimy?
Yeon-ju i Si-nae będą w niebezpieczeństwie, jeśli on umrze.
Hej.
Ratuj go. Jesteś lekarzem.
Jestem weterynarzem.
Hej.
To nie człowiek. Podejdź do niego jak do psa.
Jasne?
- Gorszy niż pies. - Właśnie.
- Tak! - Tak.
Ściągnijmy mu marynarkę.
Dasz radę, stary.
Podeprzyj mu tym głowę.
A co to jest?
Kombinezon do paralotniarstwa.
To nie człowiek. To pies.
Duży pies.
Doberman.
Operacja na psie.
- Operuję psa. - Tak.
- Skalpel. - Co?
- Skalpel! - Aha, nóż.
Teraz trzeba go zszyć. Potrzymaj.
Tak.
No już! Szybciej, trzymaj!
Dobra. Trzymam, palancie.
Dobra.
Co jest? Co mu się stało?
Ma Do-jun.
Co się dzieje?
Co jest z nim, do cholery?
Szok pooperacyjny.
- Ma! - Raz, dwa, trzy.
Nie umieraj. Musisz żyć!
Usta-usta.
Usta-usta!
Szybko!
Udrożnić drogi oddechowe.
Nie możesz umrzeć, draniu!
- Dalej! - Raz, dwa, trzy, cztery.
- Raz, dwa… - Ma!
No już.
- Oddychaj, gnojku! - Czekaj.
Przyłóż tutaj i mocno naciśnij.
Raz, dwa, trzy.
Jeszcze raz?
Raz, dwa, trzy!
Żyje.
Oddychaj. No już. Oddychaj.
- Wdech. - Potrzebuje transfuzji.
Jaką masz grupę krwi?
- Co? - Zero?
B.
- B? - A?
B.
AB?
Mówię, że B, kretynie. Grupa B.
A ty jaką masz?
A ty?
Ja mam grupę A.
No to, kurwa, świetnie…
Szefie, ten skurwiel żyje.
Ten glina go zabrał.
Razem z gadżetem wartym 100 miliardów wonów.
Komendancie.
Niech pan rzuci okiem na nagranie.
Detektywie Woo.
Może źle to zrozumieliśmy.
Może od początku Hwang Choong-sik, Ma Do-jun i Kim Yong-gang
działali razem.
- Komendancie, Choong-sik nigdy by… - Możliwe, że przekupili Choong-sika.
- Hej. - Tak?
Wystawcie list gończy za autem weterynarza.
Tak jest.
Nowy, zadzwoń…
Co ty tam kombinujesz, Choong-sik?
Ej, obecny mężu.
Co, były mężu?
Mogę cię o coś spytać?
Jak poznałeś Si-nae?
W podobnej sytuacji.
Poznałem ją, gdy leczyłem jej psa.
Psa?
My nie mieliśmy psa.
W dniu otwarcia mojej kliniki
Si-nae była pierwszą klientką.
Znalazła rannego, bezdomnego psa. Wszyscy przeszli obok niego obojętnie,
prócz Si-nae.
Przyszła do kliniki z krwawiącym psem w ramionach.
Miała oczy pełne łez.
W tamtej chwili…
się zakochałem.
Bo miłość jest
jak kraksa.
Poznałeś ją w czasie kraksy?
Nie o to mi chodziło…
Miłość wali w ciebie, jakbyś miał kraksę.
Jezu. A ona zawsze zrzędziła,
żebym uważał na kraksy, jak jeżdżę.
A sama ją spowodowała.
- Hej. - Ma Do-jun, wszystko gra?
Czy mam…
wam dziękować?
Doktorek od psów uratował człowieka.
Dzięki, doktorze.
W każdym razie…
teraz wreszcie to sczaiłem.
- Co? - Ty jesteś byłym mężem.
A ty jesteś obecnym.
Boki zrywać.
Hej. Jesteś tylko żałosnym ćpunem.
Jak ci się udało poderwać taką ładną i mądrą kobietę?
A co?
Kręci cię moje życie miłosne?
Pochodzimy z różnych światów.
…program Nabi…
Ona studiowała informatykę w USA.
- Nabi… - Czy ktoś mnie w ogóle słucha?
- Kto tu rządzi? - Proszę.
Ty? Nie ty? To zejdź mi z drogi.
Mówi, że gdy zobaczyła mnie pierwszy raz, poczuła przypływ adrenaliny.
Taki, jaki się czuje przy popełnianiu groźnego przestępstwa.
Wtedy obudziła się jej prawdziwa natura.
Cocoa oferuje osobistego kierowcę, dostawę kwiatów i taksówki.
Czemu nie wprowadzić witamin?
Chcę wykorzystać tę sieć.
Nauczę cię innowacyjnych technik marketingu.
Ile byś na tym zarobił?
Na witaminach Cocoa.
Skąd mam wiedzieć?
Dragów przecież nie wprowadzimy.
Czemu nie?
Możemy wprowadzić.
Narkotyki Cocoa.
Ma Do-jun jest tam.
Ej, Ma Do-jun.
Musisz tak łazić? Przez ciebie się nabiegamy.
I znowu psują nastrój.
Spotkajmy się jeszcze.
Łapać go!
Wynocha stąd!
- Ma Do-jun! - Łapcie go!
- Ma Do-jun!
- Hej! - Łapcie go!
Serce!
Wskakuj.
Rzuć ćpanie.
I nigdy nie daj się złapać policji.
A wtedy sprawię,
że będziesz bogaty.
Poznałaś byłego męża w Centrum Olimpijskim?
Tak.
On był zapaśnikiem, a ja judoczką.
A obecny mąż był w siłach specjalnych?
To była ściema.
Odważna z ciebie babka.
A twój mąż?
Cóż,
mój mąż jest…
Można na nim polegać.
- I umie się bić. - To tak jak mój były mąż.
Mój mąż tu jest.
Twój mąż?
To na pewno tutaj?
Co jest, u licha?
- Ożeż cholera. - Ej, dupku!
Si-nae!
Cholera.
Hej, obudź się.
- Co się dzieje? - Hej.
Co to ma być?
Cholera. Ty sukinsynu.
Co tu się stało?
No mów! Już!
Ja też nie wiem!
Detektywie Hwang.
To ty, Yong-gang?
Tak, to ja. Ten, którego zamknąłeś.
Masz tę rzecz wartą 100 miliardów wonów?
Mam, a co?
Jeśli chcesz ocalić żonę i córkę,
dostarcz ją na Przystań Yeonan 3.
- Cholera. - Niech to szlag.
Masz godzinę.
Drań. Znowu mało czasu.
Ma Do-jun też tam jest?
Podobno zmartwychwstał.
Uniknął kulki.
Twoja żona też tu jest. Przyjedź, jak chcesz ją ocalić.
Pokażę ci, kim naprawdę jestem.
- Hej. - Hej!
Yong-gang, ty skurczybyku!
Niech cię szlag.
Co robimy?
- Niech pomyślę. - Co zamierzasz?
Daj mi chwilę pomyśleć!
- Jezu, na serio. - Ale…
Ty draniu!
Zidentyfikowaliśmy weterynarza. Lee Min-seok. 32 lata.
Od czterech lat mąż byłej żony detektywa Hwanga.
Obecny mąż?
Przekupiony przez gang Hwang
za pomocą gróźb wciągnął w to jej obecnego męża.
Podobno ćpunów nie obchodzi własna rodzina,
a wciągają w to męża?
- A wy wszyscy co? - Słucham?
Znajdźcie ich, idioci!
- Idziemy. - Tak jest!
- Ruchy. - Ruchy.
KONKURS PRZEMÓWIEŃ PO ANGIELSKU
HWANG YEON-JU
Fajnie, 5000 wonów.
Hej, doktorku. Wysiadaj.
Dalej nie jedziesz.
O czym ty mówisz?
Nie zostawię was. Nie ma mowy.
Yong-gang chce mnie i Ma.
Masz szczęście, że nie wie o twoim istnieniu.
Zostajesz.
Musimy uratować je razem. Tyle już przeszliśmy!
Jeden błąd i koniec!
Zrobiłeś już dużo.
Wracaj do domu.
Mam po prostu wrócić?
Jeden z nas musi przeżyć.
Nie.
Razem przeżyjemy albo razem zginiemy.
Min-seok, posłuchaj. Zrobiłeś już dość. Dziękuję, jasne?
- Dziękuję. - Zróbmy to razem.
Dobra, doktorze.
Trzymaj go.
HWANG CHOONG-SIK
Stać!
To Hwang Choong-sik.
- Szybko. - Choong-sik…
Sowo.
Składam raport.
Porwano moją byłą żonę i dziecko.
Uwolniłem Ma, żeby je ocalić,
ale Yong-gang wszystko pokomplikował.
Dlatego…
potrzebne mi trzy godziny, żeby to uporządkować.
Choong-sik.
Co uporządkować?
Zapomnij o tym i podaj swoją lokalizację.
Za trzy godziny wyślę zaplanowany SMS.
Jeśli się wtedy nie odezwę, wyślijcie oddział specjalny.
Lokalizacja jest w zaplanowanym SMS-ie.
Podaj ją teraz!
Komendancie, to sprawa życia i śmierci.
Mały błąd może zepsuć wszystko.
Chcesz powiedzieć,
że sam zmierzysz się z Yong-gangiem?
Tak. Dam sobie radę.
To jest Yong-gang.
Bezwzględny drań, którego wsadziliśmy 10 lat temu!
A ja jestem Hwang Choong-sik. Przykro mi, szefie. Nie ufa mi pan?
Hwang Choong-sik.
Jesteś Hwang Choong-sik! Jeśli nie tobie, to komu ufać?
Liczę na was.
Ale…
- Detektywie Woo. - Tak jest.
- I detektywie Park. - Tak jest.
Nie wiem, jak innym,
ale Choong-sikowi możemy ufać.
Może i przystojniak, ale…
- Co? - Co?
…w środku to poczciwina.
Wszyscy o tym wiemy.
- Prawda? - Tak jest!
No dobrze! Za trzy godziny
wyślijcie do niego jednostkę specjalną.
- Zrozumiano? - Tak jest!
Na pozycje!
Tak jest!
Rozumiesz, Hye-ran,
co czuje matka?
Rozumiem.
Gdy widzę Yeon-ju, myślę: „Chciałabym mieć taką córkę”.
Naprawdę.
Hye-ran.
Proszę, pomóż mi.
Przepraszam!
Boli mnie brzuch. Mogę iść do łazienki?
Naprawdę muszę.
Też jestem głodny!
Ja nie jestem głodna. Boli mnie brzuch.
To ważne. Podejdź tu na chwilę.
- Co? - Chodź tutaj.
- Co? - Rozwiąż mnie na chwilę.
Rozwiąż mnie.
- Co? - Boli.
- To co? - Nie mogę tu. Dziecko.
- Rób! - Yeon-ju.
Jak mam tu robić kupę?
- Powiedz. - Nie wiem! Siedźcie spokojnie.
Jeszcze trochę.
Co ty robisz?
Mamo!
- Mamo! - Uciekaj!
- Yeon-ju, uciekaj!
Nie mamy czasu, Yeon-ju. Szybko!
- Puść! - Stój!
- Wracaj! - Szybko, Yeon-ju!
- Wracaj! - Szybko.
Nie ruszaj się!
- Yeon-ju? - Kim jesteś?
Twoją ciocią.
Ciocią?
Właściwie to nie.
Kandydatką na macochę.
„Kandydatką”?
Jesteś ranna?
Ciociu, to znaczy kandydatko!
Proszę, uratuj moją mamę.
Jest uwięziona.
Naprawdę? Gdzie?
W magazynie.
Yeon-ju!
Bądź grzeczna.
Gdzie jesteś?
Chodź ze mną.
Uważaj.
Zaczekaj tu.
Sprawdzę, gdzie trzymają twoją mamę, i wrócę.
Musisz uratować moją mamę, kandydatko na macochę.
Nie martw się.
Umiem się bić.
Yeon-ju!
Gdzie jesteś?
Bądź grzeczna.
Yeon-ju! Pobaw się z wujkiem!
Hej, frajerze!
Ty sukinsynu!
To ty krzyczysz?
Tak, ja.
Ty uparty świniaku!
Chodź no tutaj.
Naszła mnie ochota na wieprzowinę.
Do roboty.
Co? Masz ostatnie życzenie przed śmiercią, suko?
Dawaj, śmieciu!
Cholera.
MAGAZYN 8 YEON-JU, LOKALIZACJA
Zaraz, to nie jest magazyn trzeci.
To pułapka.
MAGAZYN 3
Jaki jest plan?
Dwaj po prawej moi.
Ty bierz dwóch po lewej.
Dasz radę?
- Tylko dwóch. - Tak.
- A ty skąd tu? - Serio.
Magazyn 3 to pułapka.
Co?
Zegarek Yeon-ju znów się włączył.
Podstępny sukinsyn.
MAGAZYN 8
- Ten drań Kim Yeong-gwang już nie żyje. - Ma Do-jun.
Zapytam jeszcze raz. Co jest kluczowe w porwaniu?
- Bezpieczeństwo zakładników. - Dobrze.
Nie zakładników,
tylko naszej rodziny.
- Yeon-ju! - Si-nae!
Skarbie!
Co, do cholery?
Miło was widzieć.
Zimno.
Szmat czasu, detektywie Hwang Choong-sik.
Bobek, ty draniu.
Gdzie Si-nae i Yeon-ju?
Gdzie one są?
Stul pysk.
Detektywie Hwang, nic się nie zmieniłeś.
Jesteś ciągle taki sam. Na twój widok chce mi się rzygać.
Yong-gang.
Jak mogłeś mi to zrobić?
W kiciu kupowałem ci jedzenie.
Jakie znowu jedzenie?
Ta marna strawa za 3000 wonów to nie jedzenie!
Kpiłeś sobie ze mnie!
W więzieniu
dużo rozmyślałem o tym, że cię zabiję,
gdy tylko cię dorwę.
Pewnego zimowego dnia
mnie olśniło.
„Zamrożę go na śmierć”.
Man-gi!
Co jest?
Bardzo wolno.
Czaisz?
Tak.
Tym sposobem zamarzniesz na śmierć.
Ale… samo to mi nie wystarczyło.
Za każdym razem, gdy dusiłem się w tej ciasnej celi,
zastanawiałem się, co zrobić,
żeby ten drań cierpiał tak jak ja.
I wymyśliłem!
Założę mu na głowę reklamówkę.
Yong-gang.
- Zaczekaj. - Czekaj.
Nie, czekaj!
- Draniu. - Zaraz.
- Hej. - Sukinsynu!
Spróbuj zamarznąć w reklamówce, świniaku!
A czemu ja?
Ty jesteś w gratisie, gnojku.
- Ej, wszarzu! - Idziemy.
- Hej! - Puść go, bydlaku!
- Bobek! - Kim Yong-gang.
Draniu!
Kim Yong-gang!
Ty gnido!
Hej, obecny. Gdzie jesteś?
A co, były?
Zdejmij buty.
- Zdejmij buty. - Co? Buty?
Tak, zdejmij.
Dobra. Gdzie jesteś?
Pomyłka.
Nie wiedziałem. Tutaj.
Twarz.
- Twarz? - Gdzie ona jest?
- Tutaj. - Dobra.
- Otwórz usta. - Co ty…
Otwieraj. Szerzej!
O tak.
Ugryź skarpetkę i…
Moje paluchy!
Ty szujo…
Dobrze. Ściągnij ją.
Przysuń twarz. Otwórz usta. Szerzej, palancie!
Otwieraj. O tak.
Dobrze.
Już prawie.
Raz, dwa…
Dobra, teraz ja.
Zrób to samo mnie. Szybko.
Gdzie masz twarz?
Co jest?
- Cuchną ci stopy. - To teraz takie ważne?
Otwórz usta!
Moja skarpetka!
- Dobra. Gdzie jesteś? - Tutaj.
Tutaj? Czekaj.
Gdzie? Tu?
Nie tu! To nozdrza, idioto.
Usta!
Dobra, mam.
Wypuść mnie! W tej chwili!
ŻONA PALANTA
PALANT
Ty łajdaku!
- Puszczaj mnie! - Puść!
- Robicie błąd. - Zapłacicie za to!
Jestem reporterką kryminalną!
Potrzebujecie kontaktów w mediach, żeby prowadzić biznes.
Media rządzą światem.
Zaczekaj.
Ile lat?
Osiem. Mam doświadczenie.
Trochę krótko.
Wcale nie krótko!
Znam wielu gliniarzy i prokuratorów.
- Prokuratorów. - Prokuratorów.
Nawet okręgowego.
- Okręgowego. - Okręgowego.
Znam ponad dziesięciu prokuratorów okręgowych.
Mogę wam bardzo pomóc.
Pierdol się!
Wolę zaufać oszustowi niż żonie gliniarza i cholernej reporterce.
Zdychaj.
Co?
Dlaczego?
Co się dzieje?
Co?
Spadną.
Co się stało?
Co robisz?
Czemu mnie gryziesz? Co ty robisz?
- Co jest grane? - Nie jestem człowiekiem.
Jestem psem.
I przegryzam wszystkie liny, które widzę!
Co w ciebie wstąpiło?
Tak, gryź. O tak.
Tak.
Dobra robota.
Gdzie się tego nauczyłeś?
Chodźmy.
Skurwiele!
Przesuń się.
Czekaj, może coś tu da się wykorzystać?
Patrz.
Jesteś wyższy, masz.
Co? Czemu?
- Poraziło mi dłonie. - Co? Przesuń się.
Mówiłem, żebyś uważał. Odsuń się.
To jest ta dyskietka
warta 100 miliardów?
To nie dyskietka.
To program AI, kretynie.
Dobra, sorki!
Sądziłem, że skoro przejąłeś Inczhon,
to ktoś musi za tobą stać. Ale kto wsparłby takiego palanta?
To było to. Nabi!
Nabi? Co to za gnojek ten Nabi?
Kurwa mać!
Jeśli zaśniesz, umrzesz.
Wiem.
Ale tu jest za zimno.
Nie wolno nam zasnąć.
Zadaj następne pytanie.
Dobra. Oto pytanie.
Jaki kurczak jest najdroższy?
- Ekologiczny? - W złotym jajku.
W złotym jajku?
Zadaj inne o kurczaka.
Czego nie lubią słyszeć kurczaki?
Będzie panierka?
Zamknij dziób, głąbie.
Mówisz do mnie?
Który kurczak
jest dwulicowy?
Nie wiem, palancie.
Słodko-kwaśny.
Ale zimno.
Ta rzecz, którą trzymasz w ręce, to Nabi.
Kurwa.
Ten program jest wszystkim.
To serce naszej technologii AI i podstawa biznesu.
„Serce waszej technologii AI”?
Wyjaśnię to prosto.
Jeden GPU może wykonać 312 bilionów operacji na sekundę.
Zaczekaj.
Ile operacji na sekundę?
Około 312 bilionów.
Normalny program AI
ma 10 000 takich procesorów.
Jeśli jest ich 10 000,
to mówiąc prosto: 312 bilionów razy 60 sekund.
- Pomnożone przez 24 godziny. - 60 razy…
Zaraz.
Razy ile?
- OK. - Tępak.
A więc 312 bilionów razy 60 sekund razy 24 godziny razy 60 minut…
Stój! Przestań już mnożyć.
Po odsiadce świat wydał mi się inny.
Wszyscy mówili mi,
że świat się zmienił i że ja też muszę się zmienić.
Ale dlaczego?
Czemu mam się zmienić?
Robić biznes za pomocą durnej zabawki…
Czy żałujesz,
że się rozwiodłeś?
Nie żałuję.
Dopóki Si-nae jest szczęśliwa.
Tylko to się liczy.
Ale jednak…
Lubię cię.
Jak ciebie też.
Choong-sik.
Nie możemy…
w ten sposób umrzeć!
Jasne, że nie!
Mamy
przecież
rodzinę!
Właśnie.
Spróbujmy jeszcze raz.
Ostatni raz.
To nie w moim stylu.
Zajmę się tym gliną od narkotyków
i Ma Do-junem.
Mam asa w rękawie.
Ruch, który załatwi wszystko
za jednym zamachem.
A więc…
osoba, która za tym wszystkim stoi,
to ty?
Czyli jeśli znikniesz,
wszystko wróci do normalności.
Nie waż się tknąć mojej żony!
Poruszył się!
Podnosi się.
Rusza się.
Trzeba było tak od razu!
Powiedziałaś,
że naoglądałem się filmów?
Że powinienem zacząć od nowa?
No to mów dalej.
Nie rób tego.
Bo naprawdę zginiesz.
Ach, tak? Jestem ciekaw.
Mów dalej.
No ruszaj tymi mądrymi usteczkami!
Powiedziałem: mów!
Kotku.
Wszystko gra?
Szefie!
Co robicie? Zabijcie ich, kretyni!
Łapać ich!
Ojej, skarbie.
Szybciej.
Czekaj.
- Powiedz. Kim jestem? - Kim Yeong-gwang.
Podnieście go.
- Hej. - Ty sukinsynu!
Skarbie.
Hej!
Dajcie mi nóż.
Hye-ran.
Ty mały skurwielu.
Ty gnoju.
Co? Kim…
Co, u diabła?
Cześć, Bobek!
Miło cię widzieć!
Sukinsynu!
Choong-sik! Min-seok!
Mężowie.
Doktorku, pokaż nam swój drift!
Dobra!
O tak!
Dawać, dranie!
Si-nae, gdzie Yeon-ju?
Gdzie Yeon-ju?
Uciekła.
Jo A-ra ją ukryła.
Bohaterski Choong-sik!
Dobra! Już mnie nie powstrzymacie!
- Si-nae! - Min-seok, uważaj!
Ma Do-jun, kryj mnie.
- Hej, Bobek! - Co za menda…
Szefie, ja to zrobię.
Ty sukinsynu!
- Si-nae! - Łap go! Już!
Hej!
Kotku, nie!
Hwang Choong-sik, ty draniu. Mam cię dość.
Ostatni raz oglądam twoją małpią mordę.
- Dawaj, świńska łajzo. - Ty…
Sukinsynu!
Cholera.
Ma Do-jun, nic ci nie jest?
- Raz! - Dwa!
Trzy!
O nie! Co teraz?
Si-nae!
Skarbie, nic ci nie jest?
Si-nae.
Dobrze się bawisz na tym rollercoasterze, co, Bobek?
Wstawaj.
Wstawaj. Dobrze.
Zostaw mnie!
Chodź tu, Bobek. Co robisz?
Przestań się mnie czepiać, pijawko!
Sorki, Bobek.
Po prostu aż tak cię lubię.
Cholera.
No już, Bobek. Czas na ciebie.
Puszczaj, skurwielu!
Mam cię.
Pomocy!
- Choong-sik! - Bracie!
Trzymaj go!
Zostawcie jedną nogę dla judoczki!
Odwrócić go?
Kajdanki.
To koniec, ty świńska mordo.
- Dobra robota, Bohaterski Choong-sik. - A Yeon-ju?
- A-ra. - Jest bezpiecznie ukryta.
To dobrze.
Min-seok.
A Ma Do-jun?
- Co? - Co?
Gdzie Ma Do-jun?
Czekaj.
Co robicie?
To moja łódź!
Stać!
- Gdzie ona jest? - Ma, draniu.
Tam.
A to drań!
Ma Do-jun!
Co, Ma Do-jun?
Która to łódź?
O mój Boże! Yeon-ju jest na tej łodzi!
- Co? - Co?
Boże, Choong-sik! Min-seok! Co robimy?
Yeon-ju!
Cholera!
Co chcesz zrobić?
- Nie wiem! - Nie, Yeon-ju.
Musimy ją jakoś uratować!
- Co robić? - Masz jakiś pomysł?
- Co robimy? - Co teraz?
- Czekaj! - Co jest?
Tam.
Mogłem za nimi popłynąć.
Wszystko gra?
Jest Yeon-ju, więc może być trochę mały.
Na pewno się na tym znasz?
Już to robiłeś, prawda?
A co? Boisz się?
Nie, skądże znowu.
Dobra, zaczynamy.
Raz!
Dwa!
Czekaj, gnojku.
Muszę się przygotować psychicznie.
- Serio. - Nie musisz.
Trzy!
Zaraz, co?
Choong-sik!
Co? Jak to?
Nie rób tak. Przestań!
Boże, serio?
Choong-sik!
Nie ruszaj się.
Nie chcesz uratować Yeon-ju?
Yeon-ju…
Tak, muszę ją uratować.
Tam.
Kieruj tam.
Dobrze.
Dokąd płyniemy?
Gdziekolwiek, byle z tobą, kochanie.
Usłyszą nas. Cicho.
- Nikt nas nie ściga, prawda? - No co ty? Kto?
Ten detektyw.
Jak miałby to zrobić? Płynąć wpław?
A może przylecieć? Fru-fru?
Zląkłem się! Co tu robisz? Kim ty jesteś?
Yeon-ju.
Yeon-ju?
Jaka znowu Yeon-ju? Co ona tu robi?
Tata?
„Tata”?
- Tato! - Szuka tu ojca?
Tato!
- Yeon-ju! - Yeon-ju!
- Przybywamy na ratunek! - Przybywamy na ratunek!
Hej, ty draniu jeden!
Ty uparty gnoju! Naprawdę tu przyleciałeś?
Sprawiedliwość zwycięża.
A przestępcy zawsze zostają złapani!
Nie waż się tknąć mojego męża!
Nie waż się tknąć mojego brata!
Nie waż się tknąć mojego taty!
Przestań!
A teraz wystąpi Hwang Yeon-ju z drugiej klasy.
Temat: „Inny model rodziny”.
Yeon-ju.
- Nie rób tak. - Choong-sik.
Dzień dobry, mam na imię Yeon-ju.
Mam dwóch tatusiów.
Dlatego jestem podwójnie szczęśliwa.
O tak.
Rodzina nie musi razem mieszkać.
Właśnie.
Rodzina jest wtedy, gdy można się razem śmiać.
Boże, Choong-sik!
- Jak mogłeś? Ale śmierdzi! - To nie ja.
- Nie ja. - No nie.
Rano byłem w kiblu.
Si-nae, powąchaj to.
Uwaga, robię.
Proszę zaczekać.
- Fajnie byłoby mieć wspólne zdjęcie. - Dobrze. Gdzie Choong-sik?
Przed chwilą tu był.
Z ciekawości. Czemu się rozwiedliście?
- Bo zgrzytam zębami? - Ja też zgrzytam.
Bardzo?
Po implantach mi przeszło.
Ale podobno masz coś wyjątkowego.
Wiem od Yeon-ju.
Mówiła, że masz zabójczy uśmiech.
Na jego widok można naprawdę umrzeć.
Pokaż.
MĘŻOWIE W AKCJI
ŻONA PANA KIM YONG-GANGA
Mówicie, że gdzie teraz jest mój mąż?
Napisy: Dorota Nowakówna