TYPHOON: RODZINNY INTERES
Tędy.
- Co się stało? - Czemu nie ma światła?
- Włącznik? - Idź!
Przeklęte gnoje!
- Pani Cha! - Co się dzieje?
Tak!
- Hej. - Panie Kang.
- Szybko! - Biegiem!
Prędko!
- Pani Cha! - Uciekać!
Pospieszcie się!
Co zrobimy?
- Prędko! - Ruchy!
Prędko!
Idźcie. Ruchy!
Pomóżcie jej.
- Ale oni… - Kurde.
Czekajcie. Kurka wodna.
Czerwony żeń-szeń doda wam energii.
- Miło. - Dziękuję.
Proszę.
- Proszę. - Dzięki.
Super był ten kopniak.
- Pokazałem im. - Proszę, pani Cha.
Podziękuję.
Pani da spokój, Seon-taek, i się napije.
Pani Cha.
Przesadza pani.
Takiej księgowej nie stać tabliczkę.
Czemu? To przez to, że go lubię.
Nie jakoś romantycznie.
Pan Kang już jest. Chodźcie.
Dobrze.
Pani Cha, raz-raz.
Idę!
Z OKAZJI OTWARCIA NOWEGO BIURA
PREZES KANG JIN-YOUNG
Co jest? Znalazł pan coś?
WEKSEL
Co to?
Niech pan powie.
Wierzyciel Kang Jin-young.
Dłużnik Pyo Bak-ho.
To jest to.
Weksel.
Prawdziwy?
Tak, to jest ten.
W końcu go znalazłem.
Panie Koo.
O matko.
Jejku.
Rany, pani Cha!
- Już dobrze. - O matko.
O rety.
Panie Kang…
Włożył do tabliczki, którą mu dałam.
Ja mu ją dałam.
Ale dobre.
Pan zobaczy, Tae-poong.
Tabliczka z nazwiskiem się połamała. A pan je sobie ramyeon?
No bo dobry jest.
Jest mi smutno.
Ale to jest pyszne.
Niech je. Po takiej akcji pewnie umiera z głodu.
- Dla pani. - Dziękuję.
Oddaję całe jajko, co znaczy, że daję pani wszystko.
Nie może pan dać całego jajka!
Musimy się podzielić! I tak mało ich mieliśmy.
- Pan się tak nie piekli. - Pani Cha, bo makaron rozmięknie.
Już jest rozgotowany.
A kimchi?
- Proszę. - Można pomarzyć.
Niech pani zwędzi!
Tae-poong…
Dziękuję.
No ale…
na szali było 30% udziałów.
Widzę, czemu tak mu na tym zależało.
Ten dokument miał moc.
To było wiele lat temu,
kiedy jednym statkiem regularnie pływał do Yokohamy
i miał wypadek.
Wszyscy mówili, że upadnie.
Pan Kang pożyczył mu pieniądze, a udziały były zabezpieczeniem.
Wykorzystajmy to, żeby odzyskać firmę.
Jak długo mamy być rozdzieleni?
Już jesteśmy razem.
I wspólnie jemy smaczny posiłek.
Ekstra, co nie? Pyszne?
To w ogóle porządny posiłek?
- Dodamy ryżu? - Tak czy nie?
- Przynieść, co zostało? - Tak?
ODCINEK FINAŁOWY – ZOBACZYLIŚMY MODRASZKĘ I ŻYCIE TOCZY SIĘ DALEJ
Tych gnojków naprawdę trzeba się bać.
Zobaczcie.
Zrobili dogłębne dochodzenie.
Ale jak oni…
Zaraz, to jest…
Moje rodzinne zdjęcie.
- Co? - Nie wierzę.
- Co? - Jejku.
Ładny z pana chłopiec.
LICENCJA BIZNESOWA REJESTRACJA FABRYKI
Zobaczcie.
Co to jest PMP?
ODTWARZACZ MULTIMEDIALNY (PMP)
Zaraz.
PMP?
- Tak? - Co jest?
Odtwarzacz multimedialny.
Legendarny odtwarzacz, o którym nawet znawcy jak ja,
słyszeli tylko plotki.
Mieści się w dłoni,
a można na nim oglądać seriale i filmy.
Wzrok się od tego popsuje.
To jakiś poufny dokument z zagranicznej firmy.
POUFNE RAPORT O ZMIANACH CEN AKCJI
Odtwarzacz z wbudowaną kamerką zostanie wypuszczony na rynek,
ale to jest ciekawe.
Po pół godzinie temperatura wzrasta do 48 stopni.
- Do 48? - Tak.
- Może robić za ogrzewacz dłoni, nie? - Właśnie.
Jak tego używać?
Będą mieć kłopoty, jeśli nie wypuszczą produktu.
Ich akcje wystrzeliły, jak zapowiedzieli premierę.
Przegrzewa się.
Przegrzewa się…
Dużo tego.
CERTYFIKAT PATENTOWY
„Mikrochłodzenie do kamer”.
Mikrokamery działają tylko z systemem chłodzącym.
O czym pan myśli?
Wiatrak chłodzący!
Niedługo będzie aukcja.
Pyo Merchant Marine się nią zajmie.
Potem możemy wykorzystać patenty.
Tak.
Nie, bez obaw.
Nikogo nie interesuje taka mała fabryka.
KRÓL PATENTU INWESTUJE W WIATRAKI CHŁODZĄCE
Szanse?
Skoro pan pyta…
Dziewięćdziesiąt dziewięć procent.
- Przyniósł pan to, tak? - Co?
Tak. Kazał pan, to wziąłem.
3 LIPCA 1998
Co on trzyma?
Mój tata to stworzył.
Właśnie to. Wiatrak chłodzący.
Jakby nagrywał film kantoński tym wiatrakiem.
Właśnie tego potrzebują.
Inaczej nie wypuszczą produktu.
Chce pan powiedzieć,
że popchnęli fabrykę do bankructwa, aby zdobyć ten patent?
- Niech ich los przeklnie! - Poza tym oni razem pracują.
Patrzcie.
PROTOKÓŁ USTALEŃ
Patrzcie, co Pyo zrobił.
Piszą, że to ich statek.
Kupili statek.
Co za siedlisko zła.
Jak zdobędę patent,
od razu zrealizujesz obiecaną inwestycję, tak?
Mówię o statku, na który podpisaliśmy umowę.
Podobno codziennie upada ponad dziesięć firm.
Jak w Kalifornii w 1848 roku.
Wszystko gotowe do zbiorów.
Gorączka złota.
Nigdy nie umie odpowiedzieć na pytanie.
Przynajmniej wiemy, czego chcą.
Może dobijemy z nimi targu i wszyscy dostaną to, czego chcą?
Słuchajcie.
Jeśli kupują fabrykę, bo tego potrzebują,
to może zróbmy, żeby nie potrzebowali?
To prawda.
Jak sprawić, żeby nie chcieli patentu?
- Rety! - O matko.
- Trzeba znieść patent. - Tak.
Pomyślcie. Jeśli my możemy tego użyć, fabryka za drogą
i ten Mark, produkt jest powszechny.
Wtedy nie kupi fabryki.
Udostępnić technologię?
Ale się idealnie uzupełniacie.
Świetna praca zespołowa. Można pomyśleć, że jesteście razem.
Ile zostało dni do aukcji?
- Nie wiem. - Ile dni?
Trzy.
Aukcja. Na samą myśl aż mnie poty oblewają.
Musimy iść na całość.
- Nie, musi nam się udać. - Naprawdę?
Poprosimy ich, żeby się wycofali?
- Boli! - Może od razu dom pan sprzeda?
- Nie przestaniemy. - Musimy iść!
Dobra. Idziemy!
Idziemy!
Zapomniał się pan?
- Ma-jin przegrał! - Że co?
- Należy się kara! - Kara!
PYO BAK-HO SCHEMAT STATKU HANDLOWEGO
PREZES PYO HYUN-JUN
Piegusko!
Chcę mrożonej kawy!
PROSZĘ ZAMYKAĆ DRZWI
Już ją przygotowałem.
Co jest?
Pan pozwoli.
Już dobrze.
- Gdzie pieguska? - Ma wolne.
Kurde. Kto tak twierdzi?
Rety. Lubię z jej przepisu. Jak to szło?
Potrójne espresso? Dobre było.
Naplułeś tam?
Nie jestem taki.
Przesadzasz.
Jazda stąd.
- Czego? Idź już. - Pójdę.
Dokąd poszła i nie powiedziała?
ZAJĘTE
- Zostały dwa dni do aukcji? - Tak.
- Do nowej firmy? - Tak.
Czemu musimy to robić?
To aukcja fabryki. Musimy wystąpić jako firma.
No tak, Pyo jest teraz prezesem Spółki Typhoon.
Proszę pokazać.
Kopie dowodów tożsamości.
Upoważnienie.
Dobrze.
- Ten dokument. - Tak.
- Jaką dać nazwę firmy? - Nazwę?
Jest tylko na chwilę.
SPÓŁKA MISEON
„Spółka Miseon”.
Nie wiem, czy właściciel się zgodzi udostępnić patent.
Musimy mu zaufać.
Co pan na to?
W porządku.
Masz rację.
Trochę szkoda.
Nie, to nie tak. Nie jest szkoda.
Lepiej, żebyś ty tak zrobił,
niż żebym ja się go usilnie trzymał.
Po prostu czuję, że to nic nie da.
Te wynalazki to moje dzieci.
Trzymałem patent przy sobie,
bo liczyłem, że kiedyś pomoże pracownikom.
Ale coś czuję, że to mnie ograniczało.
Uniknąłbym całej sytuacji, gdybym nie był taki pazerny?
Mój ojciec powiedziałby…
że pan nie zwiądł.
Ta technologia
wkrótce rozkwitnie
i wyda owoce.
Doprawdy?
W porządku.
Rodzic musi pozwolić dziecku dorosnąć.
Dlaczego tak się angażujesz w firmę innego człowieka?
Jestem wdzięczny,
ale nie jest ci ciężko?
Nie myślałem o tym.
Wie pan,
Spółka Typhoon potrzebuje Dabontech, żeby je sprzedać.
Potrzebna jest fabryka, żeby spółka handlowa istniała.
A więc dalej współpracujmy.
Znasz się na tym.
TABLICA OGŁOSZEŃ
STWÓRZ NOWY POST TYTUŁ: UJAWNIENIE PATENTU DABONTECH
UDOSTĘPNIAM TECHNOLOGIĘ „MIKROCHŁODZENIA DO KAMER”.
Nie wierzę.
Bez literówek?
WYSYŁANIE
Żyj długo i pomyślnie.
Brawa dla kapitana Yun-cheola.
Co to?
Ale czad!
To prawda.
Kto to wypuścił?
Proszę pana!
Dzień dobry, panie Kim.
Nie ma sprawy.
Niech dobrze służy.
Co? Inne patenty?
Co za bzdety pan wygaduje?
Niech pan nie gada głupot! Kończę!
DZIENNIK DONGJU
Panie Jang, czekał pan.
Proszę się tym zająć.
14 GODZIN DO AUKCJI
DWIE GODZINY DO AUKCJI
DZIENNIK DONGJU
SĄD REJONOWY INSAN
JEDNA GODZINA DO AUKCJI
Byś się pospieszył!
Przepraszam!
Pan wybaczy.
Co on wyprawia? Przejedź go.
Miało być otwarte. Nie dotarło?
Przepraszam!
Pan otwiera, a nie przeprasza!
- Przepraszam! - Dość przepraszania!
- Tak, przepraszam. - Co z nim?
- Idź otworzyć. - Tak jest.
Znalazłem!
Mam. Tutaj. Znalazłem.
Hyun-jun się spóźnia.
Przepraszam.
Odbiło mu?
Gotowe.
Jedź.
Ty…
Hej.
Gracz
wyruszył późno.
SĄD REJONOWY INSAN
Proszę.
To się pije w Korei.
Serio.
Zaufaj mi.
Niezłe.
Masz też to.
Skończyłem czytać.
To nasza kultura. Wymieniamy się gazetami.
DZIENNIK DONGJU
Co myślisz?
To dla ciebie.
Interesujące.
Wiedziałem, że rozumiesz.
Co tu robi ten gnojek?
Cholera jasna.
Co tu robisz?
Ej.
Pytam cię o coś.
Jak to? Przyszedłem na aukcję.
Słucham? Teraz wpuszczają bankrutów?
Coś taki uprzedzony?
Wygrałem w totka.
Powodzenia.
Hej, Mark.
Gość ma nierówno pod sufitem.
Odbiło mu totalnie.
Na pewno przyszedł tu w jakimś celu.
Idę mocno podnieść cenę.
Ty masz się wywiązać ze swojej inwestycji, jasne?
Jaki mamy limit?
Po odjęciu zaliczki na statek możemy użyć…
Hej, Hyun-jun. Ja pójdę.
Zapowiada się dobra zabawa.
Nieważne, ile wylicytuję, prawda?
Bo to i tak będą nasze pieniądze.
Wy zapłacicie?
Mnie pasuje.
Ale…
zrób to dobrze.
Gram, kiedy wiem, że wygram.
W TOKU
DZISIEJSZA ROZPRAWA SALA SĄDOWA: 417
FABRYKA KAMER I INNE PLACÓWKI DABONTECH
Numer sprawy 1998CE9854-985.
Spółka Miseon?
Spółka Miseon oferuje 30 milionów wonów.
A Pyo Merchant Marine…
10 000 wonów.
Spółka Miseon wygrywa.
Hej.
Przegrałem.
Tylko tym razem.
PATENT PORZUCONY! DABON UDOSTĘPNIA PATENT NA WIATRAKI
Dobrze dla ciebie.
Dostałeś, co chciałeś, i nic nie zapłaciłeś.
Coś, co mają wszyscy, nie jest technologią.
Nieważne.
Po co to zrobiłeś?
Lepiej byłoby się dogadać.
Bo jestem
handlowcem.
Sprzedaję przedmioty, a nie technologie.
Handlowcem?
Przynieś przegrzane odtwarzacze, jeśli nie dasz rady sprzedać.
Opchnę na Biegunie Północnym.
SPÓŁKA TYPHOON PREZES KANG TAE-POONG
Rozum ci odjęło?
Co? 10 000 wonów?
Jak śmiesz!
Zwariowałeś? Dlaczego to zrobiłeś?
Bo wiedziałem, że przegram.
Co on wygaduje?
Nieważne.
Lepiej dokończ inwestycję, bo inaczej…
Uśmieszek?
To był uśmieszek?
- Byłem za miły. - Pan poczeka!
- Spokój. - Ej!
ZAJĘTE
Maszyny, firma i ludzie
wrócą na swoje miejsce!
Wszyscy wrócimy!
Hurra!
Dobra robota.
Bardzo dziękuję.
Dobra robota.
Możemy dalej tu pracować!
Co? Wracasz?
Ej.
Mam cię pozwać?
Hej.
PROTOKÓŁ USTALEŃ
Podpisałeś papier.
Musisz dokonać inwestycji, jak obiecałeś.
A ty nie wiesz, co to jest?
To nie jest umowa.
Poza tym nie masz żadnego patentu.
Dlaczego mamy utrzymać inwestycję?
Przez ciebie!
Przegrałeś!
Musisz wziąć…
odpowiedzialność.
Przeze mnie?
Nie. To Kang Tae-poong.
Nie mogłeś tego powstrzymać.
Zawiodłeś.
Co z nim? Czemu Mark wychodzi?
Idzie?
- Przyniosę coś na odkażenia. - Nie przynoś!
Co teraz zrobimy?
Co z naszym statkiem?
Tym, na który poszła zaliczka?
Mark naprawdę wyszedł?
Wtedy zaliczka przepadnie
i zapłacimy odszkodowanie.
Płatność pośrednia.
Płatność pośrednia…
Sprzedać, co się da,
i zachować, co się da – budynki i ludzi.
W tym Spółkę Typhoon.
SPÓŁKA TYPHOON
- Co się dzieje? - My tu pracujemy!
- Pracujemy tu! - Mamy prawo wiedzieć!
Nie macie rozumu?
Nie wchodźcie na siłę.
- Przestańcie! - Idźcie.
Panie Kang.
- Co się dzieje? - Nie dociera do nich. Musimy iść.
- Odsuńcie się. - Nie możemy.
- Wyjdźcie. - Nie będę się powtarzał.
- Hej! - Ostrożnie.
Widzicie? Mówiłem.
Z drogi.
„Anulowanie najmu”?
LIKWIDACJA PREZES: PYO HYUN-JUN
„Likwidacja”?
Mecenasie Choi, proszę wydrukować kopię.
Obiecałeś coś innego.
Puść mnie.
Jestem tu prezesem.
Nie. Straciłeś uprawnienia.
To po co tak chojrakowałeś?
Mogłeś odejść po cichu.
To ty dałeś za wygraną i sprzedałeś firmę, idioto.
Draniu!
Nie myślałem trzeźwo.
To moja firma.
- Którą ty porzuciłeś. - Dość tych bzdur!
Nigdy
nie dałem za wygraną ani nie porzuciłem tej firmy.
Po prostu to przyznaj!
Przegrałeś, durniu!
Obrałeś mnie za wroga.
Ja jestem nikim, Hyun-jun.
Jak chcesz, to dalej żyj w tym złudzeniu.
Nie zostałeś w tyle i nie patrzyłeś na plecy innych.
Co ty możesz wiedzieć?
Spółko Typhoon.
Wracajmy do domu.
Jutro czeka was praca.
Jejku.
Wytrzymaj jeszcze chwilę, tato.
Już prawie koniec.
Zawiozę cię do szpitala.
Zanim to nastąpi,
zrobisz coś dla mnie.
Zamówiłem statek.
- Statek? - Tak.
Który tak uwielbiałeś.
Taki duży jak ten z Panamy.
- Ty kretynie. - Co jest?
Wykopałem tego gnoja Tae-poonga
i przejąłem Spółkę Typhoon.
A dodatkowo kupiłem statek handlowy.
Robię to, czego ty nie mogłeś.
Jednak to drogo wychodzi.
Więc coś musiało być zabezpieczeniem.
Nasz budynek.
POSIADACZ: PYO BAK-HO
Tato.
Jak się czujesz?
Syn cię upokorzył. Jakie to uczucie?
Z kim…
próbujesz…
wygrać?
Z nikim.
Już wygrałem.
Ze wszystkimi.
Wygrałem!
Udowodnię to.
Pan zacznie jutro.
Niedługo trzeba go przenieść.
Ten szpital na pewno się nada?
Tak, nie ma go na mapie. Nikt go nie znajdzie.
Wyślij tam ojca od razu.
Gdzieś go wysyła.
Zmiana planów!
Tędy.
Tutaj. No dalej!
Dawaj!
Dobra! Tędy!
Wysyłamy coś z tamtej strony?
Ładunek…
Numer kontenera?
- Chwilkę. - Daj mi to.
Panie Ha!
Po tej stronie pootwierane są kontenery.
Ktoś je chyba pootwierał.
Ale dlaczego?
- Cała Strefa 15? - Tak.
Wezwałeś ochronę?
- Jeszcze nie. - Daj radio.
Trzeba było ich wezwać.
To część twojej pracy!
Ochrona, do Strefy 15.
Dobra.
Szok, że pan umie, Song-jung.
Dobry pan jest.
Nie spodziewałem się.
Dobra.
Tylko ostrożnie z tym.
Co? Co to jest?
Co on robi?
Rety.
Jakie rześkie powietrze.
WEKSEL
Naprawdę znalazłeś?
Dlaczego nie oddałeś pieniędzy?
Na pewno tyle miałeś.
Byłem źródłem dochodu dla 350 osób.
Tego się bałem.
Comiesięcznych wynagrodzeń.
Kogo obchodzi taka obietnica?
W tym piekle
powinno się iść po trupach do celu.
Dasz radę iść?
Pozwolisz mi odejść?
W zamian zeznaj,
że dostałeś weksel o czasie.
Ja wrócę do swojej firmy,
a ty do swojej.
Wszystko będzie po staremu.
A jak odmówię?
Trudno. I tak cię puszczę.
Przynajmniej zachowasz biznes.
I tych wspomnianych 350 pracowników.
Oni też muszą zarabiać.
Nie obchodzi cię, że Spółka Typhoon przepadnie?
Jesteś aż tak naiwny?
Moja firma nie przepadnie tylko dlatego, że nie ma nazwy.
I dlatego
nigdy nie pójdziemy na dno.
Liczysz…
na podziękowanie?
Chciałem, żebyś przeprosił.
Ale chyba…
to należy się tacie.
Hyun-jun musiał poznać…
od swojego ojca,
że ten świat to piekło.
Mój nauczył mnie…
że jest pełen kwiatów i owoców.
Cóż…
Zatem powodzenia.
Zobacz, czy świat…
poczeka, aż kwiaty zakwitną…
i przyniosą owoce.
- Co to? - Nie widzisz?
Nie mogę patrzeć na te rzeczy, więc je zabierz.
Hej.
- Musisz aż tak przesadzać? - Z czym?
Radzę sobie znacznie lepiej niż ty.
Co się tak gapisz?
Kpina.
Mi-ho.
- Puść mnie! - Poczekaj.
Dobra.
Nie będę cię zatrzymywał, ale daj mi chwilę.
Co robisz?
Moment. Chwilkę mi to zajmie.
Przyjdź tego dnia.
Tylko tego jednego.
17 LIPCA O 20.00 PRZED MILLENNIE
Proszę?
Będę czekał.
Co robisz?
Co z tobą?
Rety.
Wszystko się posypało.
Zna mnie pan.
Co pan robi? Niech pan błaga o wybaczenie!
Zamówiłeś statek bez mojej zgody…
PROTOKÓŁ USTALEŃ UMOWA KUPNA STATKU
…wplątałeś w to obcokrajowca
i sprzedałeś naszą firmę.
Poczekaj, tato.
To…
Wysłuchasz mnie?
To…
Podpisałem kontrakt na statek i umowa jest przyklepana.
Masz rację, panie Pyo Hyun-jun.
Odpowiesz za to.
- Co? - To twoje nadużycie.
Używałeś firmy, jak chciałeś.
Pyo Hyun-jun i Ha Seong-il.
Jesteście aresztowani bez nakazu
za nadużycia i malwersację wobec Pyo Merchant Marine
oraz podejrzenie podpalenia magazynu
w Yeonhwa-dong w Inczonie.
Tato.
Puśćcie mnie!
- Tato! - Muszę coś powiedzieć!
Puśćcie. Zostawcie mnie!
Tato!
Tato! Do cholery.
Tato, widziałeś.
Wygrałem z tym gnojem.
Wygrałem z Tae-poongiem!
Pokonałem go.
Tato, wygrałem!
Tato.
Tato…
To już koniec.
Prawie się udało.
Doprawdy?
Mój synu.
Przegrałem.
To moja przegrana.
To nie ty,
tylko ja przegrałem.
Tato.
Powiesz, że dobrze się spisałem?
Spisałem się, prawda?
Co z panem Kangiem? Czemu się nie odzywa?
Ciekawe. Dzwonił do kogoś z was?
Nie ma pana Kanga ani nikogo z Pyo Merchant Marine.
Ma pan dzisiaj nockę?
Zwolnili mnie. Od dziś mam tu pracować.
Brak wieści to często dobre wieści.
Dajmy mu trochę czasu.
Co pani tu robi, pani Cha? W fabryce jest pełno roboty.
Ja? Od dziś kazali mi tu pracować.
- Kto kazał? - Jak pani myśli?
Pan Kang!
- Hej, panie Kang! - Panie Kang!
Panie Kang!
Co to za czerwony garnitur?
Jak z boysbandu.
Trzy naszyjniki? Będzie problem z karkiem.
Nerwoból pewnie przeszedł.
Można zapiąć jeszcze jeden guzik.
- Mam zapiąć? - Tak.
Patrzcie.
PREZES KANG TAE-POONG
Wspaniale.
MILLENNIE – POSZUKIWANIA GWIAZDY
Oto następny uczestnik.
Przedstawiam wam finałowego uczestnika.
Numer uczestnika…
Zaśpiewa swoją piosenkę.
Pod tytułem Wilcza gwiazda.
Powitajmy uczestnika 13, Wang Nam-mo!
Rozpalasz się, gdy nocy kres
W samotności zanurzasz się
Nie mówiąc nic
Zima zmroziła twoją twarz
Rzucasz cień
I oddalasz się
Tą piosenką chcę odnaleźć cię
Kiedy świat drży, jakby miał się rozpaść
Ja zostanę tu
W porze roku, w której się zatrzymałaś
Na niebie tym
Ja zostanę tu i ogrzeję cię
Nawet gdy wszystko zniknie
I świat pogrąży cień
Tylko moje ciepło
Pozostanie na twoim niebie
Ta zimna i bolesna pora roku
Przeminie
Fajnie wypadłem?
Nie.
Mi-ho.
Spróbuję
się nie poddawać.
Ale to może oznaczać, że nie będę bogaty.
Co ci tyle zajęło, głupku?
W zamian
codziennie będę ci śpiewał,
rozśmieszał cię i ocierał twoje łzy.
Zawsze będę przy tobie.
- Szczęścia! - Gratulacje!
SPÓŁKA TYPHOON
Fajne, nie?
PRODUKT PRÓBNY
Można zapisywać muzykę.
Ile piosenek?
- Nawet 32. - Co? Pani mi to da.
A wiecie, co jest lepsze?
Można kasować i zapisywać nowe piosenki.
Ile razy? Nie do wiary!
W nieskończoność.
Nie wierzę.
Jaki jest przedział cenowy tego produktu?
Drogo, bo tanio nie jest.
Jednak
pomyślcie, co to potrafi.
Cena 250 000 wonów, ale to nic.
Aż 250 000 wonów?
Jak tu włożyć piosenki?
Trzeba ściągnąć pliki przez Internet.
Są strony internetowe.
Nie można tego używać bez komputera?
To nie jest zły pomysł.
Mały i mogę słuchać tego, co lubię.
Dam sobie rękę uciąć, że nikt tego nie kupi.
Ja mam kosmetyk.
Kosmetyk? Oklepane.
Ta firma prowadziła badania nad cukrzycą
i odkryła, że składnik pomaga skórze.
Kontynuowali badania
i ostatecznie stworzyli kosmetyk.
Francja nadal jest lepiej znana z kosmetyków, prawda?
Pomyślałam, że warto zmienić podejście,
zupełnie jak ta firma, która szukała leku.
Zagraniczne marki nie są lepsze.
Korea może być najlepsza. Trzeba postawić na jakość.
W takim razie mogę wypróbować?
- Pewnie. - Dobra.
Rety.
O matko.
DOSTAWA RÓŻY OD MISIU-POONGA
Chwila. Co wy kombinujecie? Co to?
Panie Kang, oczy na mnie.
Czemu pan zmrużył oczy?
Coś mi wpadło.
Nic nie wpadło.
Nie wie pan, że są ze sobą?
O matko.
Cały świat o tym wie, tylko nie wasza trójka.
To było oczywiste.
Tak, są BP. Biurową parą.
Co? Trzymali się za ręce i w ogóle?
Przestańcie.
Nie róbcie tego w pracy.
Zaraz idziemy na galbitang.
Proszę, proszę.
Zostanie pan tam?
Akceptuje pan to?
A jak tu padnie?
Beom.
Masz złamane serce?
Chodź do mnie.
No już.
Dlaczego ślub Mi-ho łamie ci serce?
Będzie często wpadać.
Wiedziałem, że on to zrobi.
Mogłem go wykopać, jak miałem okazję.
O matko.
Hej, Beom.
Jestem przy tobie.
I Tae-poong, prawda?
Nie wspominaj o tej zarazie.
Nie ma sensu wychowywać syna.
Mi-seon ostatnio późno wraca.
Wiem.
Jesteśmy w takiej samej sytuacji.
Mi-ja też ma chłopaka.
Masz rację.
W porządku.
No więc?
Bierzecie ślub?
- Tak. - To dobrze.
Tak, proszę pani.
Znaleźliśmy odpowiednią datę na rodzinne spotkanie i ślub.
Jejku.
Gratulacje, młoda damo.
Proszę pani,
u nas się nie przelewa, więc niewiele przynieśliśmy.
Proszę zobaczyć.
- Mam dla pani nowy strój. - O matko.
I zestaw sztućców.
Jejku. Jakie cudowne.
Nim zastanie nas zima, dostanie pani nową pościel.
Dziękuję.
A ja
chciałam pani dać to.
Należała do mojej synowej.
- Jejku. - Dla pani.
Co robisz? Weź.
Nie jest dla niej, tylko dla pani.
Dobrze pani wychowała syna.
Proszę pani…
Ja jej nadałam imię.
Nazwałam ją Mi-ho, bo chciałam, żeby dużo się śmiała.
Pan jej da powody do śmiechu.
Daj spokój!
Jesteś okropna, babciu.
Ale ona za dużo płacze.
Niech więcej się śmieje.
Panie Wang, sprzedał pan dużo jedwabiu?
Jedwabiu?
Tak, proszę pani.
Nie możesz jeść sama.
- Chcesz? - Tak.
Całego?
Usiądź.
- Mam… - Mam coś dla ciebie.
Ale wyszło.
- Co to? - Ty pierwszy.
No więc…
- To jest to? - Tak.
Może wymienimy się na trzy?
Dobra. Gdzie jest twój?
A jak myślisz?
- Raz, dwa. - Raz, dwa.
- Trzy. - Trzy.
Proszę. Co to?
- Dla ciebie. - Ciężkie.
- Mogę otworzyć? - Pewnie.
Co to?
KOSMOS
Nasiona kwiatów.
MIŁOŚĆ
Co to? Zeszyty do ćwiczeń?
„Karta na zajęcia”?
- Na egzamin wstępny? - Tak.
Zawsze chciałaś iść na studia.
Ale nie mogłaś iść na test.
Chcę, żebyś kontynuowała studia, tak jak tego chciałaś.
Rety, nasiona kwiatów?
To było twoje marzenie.
Ale szkółka roślin była za droga.
Zarobię dużo więcej i ci ją kupię.
Nie.
Już nie potrzebuję
szkółki roślin.
Powiedziałaś mi…
że gwiazdy nadal są, mimo że ich nie widać.
Myślałem o tym
i zrozumiałem, że moje kwiaty były tu.
Zrozumiałem też emocje.
To miejsce jest pełne moich marzeń.
W Spółce Typhoon.
AKADEMIA YEONGIL – KARTA NA ZAJĘCIA
Wiesz co?
Zawsze chciałam zostać handlowcem.
Wiem, że mogę wykonywać pracę bez wyższego wykształcenia.
I mam
Spółkę Typhoon i ciebie, Tae-poong.
Jestem zadowolona ze swojego życia.
Nie.
Mi-seon,
jesteś niesamowita.
Ze wszystkich poznanych osób,
ty jesteś najładniejsza.
Co myślisz, mamo?
Trochę za małe, nie?
Bardzo ładne.
Naprawdę? Sprawdźmy drzwi.
Łatwo chodzą?
O rety, ma pani wspaniałego syna.
Ciężko znaleźć mieszkanie w tej cenie.
Proszę.
No i?
Chcesz popatrzeć na inne?
Tae-poong.
Może zostaniemy tam trochę dłużej?
Jest ci to nie na rękę?
Bardzo chętnie,
ale w zimie jest tam zimno.
Boję się, że upadniesz i coś sobie zrobisz.
Jejku.
Mi-seon jest oszczędna, ale brykietów nie skąpi.
Znajdźmy później coś większego i wszyscy się przenieśmy.
Chodzi mi o panią Bun-i i Beoma.
Nie możemy ich zostawić.
Z poczucia winy nie mogłabym spać.
Rety.
Mam to po tobie, mamo.
No pewnie. Jesteś jak ja. Dobry we wszystkim.
No i jesteś super.
Dlaczego mamy tak miękkie serce, nawet kiedy jesteśmy bez grosza?
Kogo obchodzą pieniądze? Mamy wszystko inne.
Tata nas chronił jak skarb.
Tak.
Tak wiele dostałem.
Myślałem, że nic nie zostało.
A zostało tak wiele.
Jesteśmy bogaci.
Dobra. Niech pomyślę.
Pani Bun-i, Beom, Mi-seon, ty i ja. Nasza piątka będzie razem mieszkać.
Będę dzielić pokój z panią Bun-i.
Beom rośnie, więc potrzebuje swój kąt.
Musi mieć swój pokój. No i ty, i pani Oh. Cztery pokoje?
Za drogo wyjdzie?
- Potrzebne nam trzy. - Dlaczego?
Mi-seon i ja w jednym.
Już o tym myślisz?
Nie ma pożytku z wychowania syna.
- Żartowałem. - Kłamiesz.
SPÓŁKA TYPHOON POZNAJ SMAK ŻYCIA
To chyba gorące. Dzisiaj możemy umrzeć.
To nam pomoże wystąpić w programie?
Oczywiście.
Teraz trzeba się promować, żeby cię zauważyli.
Nawet nie pytajcie. Patrzcie na jego oczy. Nie jest z nim dobrze.
Ten kocioł chyba jest ciężki.
Przewóz dużo wyniesie?
Panie Bae, sprawdzi pan później koszt do Ameryki Południowej?
Mięso dobrze się w nich gotuje.
- Tak. - Moim zdaniem…
pani jest najdziwniejsza, pani Oh.
Kamery już są. Uśmiech.
- Uśmiech. - Dzień dobry.
- Witamy. - Dzień dobry.
- Jak leci? - Jeszcze nie zaczęliśmy.
Będzie ciężko.
POZNAJ SMAK ŻYCIA
Oglądają państwo MBS w Seulu, w Korei.
Poznaj smak życia.
Korea na światowych salonach dzięki spółce handlowej.
Witamy prezesa Kang Tae-poonga i Spółkę Typhoon!
Wyjdźcie do nas!
- Dobrze! Zapraszamy. - Dzień dobry.
- Sporo osób. - Współpraca im wychodzi.
- Przyszli razem. - A prezes to przystojniak.
- Tak, ciacho z niego. - Tak.
U mnie ma solidną dziesiątkę.
- Wygląda pani, jakby była chora. - Miło, że przyszliście.
- Za nimi ciężki dzień. - A pan Koo udaje aktora.
Byłoby o wiele lepiej, gdybyś usiadła z przodu.
Patrz przed siebie. Jesteśmy na żywo.
- Chce się pan chwalić dziewczyną? - W porządku.
Mała firma w Korei, która robi niezły szum.
Spółka Typhoon, zabierze nas do raju kotłów!
Spójrzmy!
W porządku.
Musicie jedynie
stopić złom żelaza, aby zrobić kocioł.
Ile to zajmie?
Dzisiaj musicie skończyć. Zajmie to około 11 godzin.
Będzie ciężko, co?
Mówiłem.
Dawać!
Świetnie wygląda!
- Wlewamy. - Nie przestawaj!
- Dalej! - Raz, dwa, trzy.
- Ostrożnie. - Dobrze.
- Podniesiesz? - Tak.
Rety.
Rety, ale gorące.
O rany.
Nawet jedzenie jest zwęglone.
To sadza z twojej twarzy.
Jak jem kiełbasę, muszę mieć keczup.
Ciężka.
- Ale ciężka. - Rety.
Jedzenie takie zwykłe, co?
- Nie, dobre. - Smaczne.
Przepraszam.
Ryż dodaje Koreańczykom siły!
Nawet kryzys MFW nie ma szans z potęgą dobrego posiłku.
Dobre.
Być może ciało jest pokryte sadzą,
ale ta mała koperta to dowód ich potu i czasu.
Świadectwo tego, że przetrwali mroczne dni.
W porządku! Spisaliście się, kochani.
Pozostaje istotny krok.
Oczywiście. Ile zarobiliście?
Każdy z nas 50 000, czyli razem 300 000 wonów.
- Wspaniale! - Dobra robota.
Szanowni widzowie.
Mała koreańska firma, Spółka Typhoon, dokonała czegoś znaczącego.
Przekażcie pieniądze na szczytny cel, jakim jest pomoc potrzebującym.
Chwila! Nie!
- Pani Oh, tutaj! - Ej!
Teraz. Wsiądź ze mną.
Nie chcę. Mam lęk wysokości.
- Idź sam. - Chodź ze mną.
Nie, możesz sam. Nie chcę.
Z drogi.
Zawsze chciałem być księciem. Podnieście.
To bez znaczenia.
Nie wie pan, że panie przodem?
Ostrożnie.
- Jednorożec może się uszkodzić. - No tak.
Nie chciałem mówić, ale jestem prezesem.
Tak, jest pani smutno, ale niech prezes ma swoje pięć minut.
- Potrzymam ogon. - Pani zejdzie.
- Dobra. - Kochanie.
Oglądasz?
Gratulacje z okazji ślubu.
- Były mąż dał ci w kość… - Zaraz.
Brawa dla Spółki Typhoon!
I w górę!
Jest pan gotowy polecieć w górę?
Zaczynamy!
- Jejku. - Uwaga.
Mamo!
ŁĄCZNIE: 8 027 010 WONÓW ZEBRANE W DOBREJ SPRAWIE
ODLICZANIE DO MUNDIALU 2002
ANONIMOWI WOKALIŚCI WOSK I BRĄZOWE OCZY
ODLICZANIE DO MUNDIALU 2002
PREZES SPÓŁKI TYPHOON
Tak jak słońce zawsze wschodzi po tym, jak noc przeminie,
jeśli wytrzymasz ciężki dzień, jutro staniesz się silniejszy.
PREZES KANG TAE-POONG
Gdzieś w Ulchiro jest sobie mała firma,
która pozostała silna w mrocznych czasach kryzysu
i do dzisiaj jest na rynku.
CHA SEON-TAEK GŁÓWNA KIEROWNICZKA
Ludzie mówią, że komputery są dokładne,
ale ja nadal uważam, że ludzka ręka jest szybsza i dokładniejsza.
Co? Walka z komputerem?
Nie jest możliwe, aby ludzie przegrali z komputerem.
GO MA-JIN ZASTĘPCA KIEROWNIKA
Czasy się zmieniają,
ale są rzeczy ponadczasowe.
To nic takiego.
Miłość do rodziny, koleżeństwo
i patriotyzm.
SIERPNIOWE WYDARZENIA I PLANY
Tego typu rzeczy.
ILOŚĆ: 950 SZTUK WAGA: 6300 KG
Halo? Wszystko dobrze.
BAE SONG-JUNG KIEROWNIK
Tak, uwielbiam Britney.
Masz konto na Cy?
Ilu odwiedzających?
Mało.
Sto trzydzieści pięć.
Wyślij mi zaproszenie.
Teraz.
Wyhodowaliśmy te storczyki z panem Kangiem.
DYREKTOR WYKONAWCZY
Mówi się „bez pośpiechu i odpoczynku”.
- Ciężką pracą… - Cięcie!
Trochę wieje nudą.
Ode mnie?
- Co jest złego w kwiatach? - Tam.
Przepraszam. Opowie pani o sobie?
Ja?
Uważam, że potrzebna jest odwaga, aby dalej działać w obliczu kryzysu.
Jak to ująć?
KIEROWNICZKA
Samemu może być ciężko, ale w grupie to całkiem możliwe.
Nasza firma?
Na pewno napotkamy trudności.
Ale prezesa Kang Tae-poonga i nas tutaj łączy myśl,
że wszystko jest możliwe, jeśli się nie poddamy.
W końcu to wszystko zasługa ludzi.
Co znaczy,
że to wszystko jest dzięki nam.
Korea nie upadła mimo zagrożenia, jakim jest kryzys,
dzięki takim małym firmom,
które zakorzeniły się w naszym społeczeństwie.
Prosto ze Spółki Typhoon…
Spóźnimy się do firmy z grami.
- Idziemy. - Chodźmy.
Przepraszamy.
- Co? - Przepraszam.
- Pa. - Seo Seok-gyu ze Spółki Typhoon.
UNIWERSYTET KEONNAM MISTRZOWIE PIŁKI NOŻNEJ
NABÓR DO KÓŁKA TEATRALNEGO
Hej, wskakuj.
- Co? - Ale słodziak.
Mówił do ciebie!
- Chodźmy. - Dobrze.
„Wskakuj”?
Chciałem to powiedzieć.
Jesteś z NexRevolution, firmy z grami?
Tak, ale…
Naprawdę je kupicie?
NIEŚMIERTELNI GORYEO PRZYGODA BĄBLA
Czemu mi pomagacie?
Pomagamy mu?
Nie, wierzymy w wartość tych przedmiotów
i twoją przyszłość.
Ale obiecaj nam,
że się nie poddasz i dotrwasz do końca.
Chłopaki. Wskakujcie!
Numer 17, Oh Beom.
Nagroda Sympatycznego.
Jejku. Sympatycznego.
Mój chłopiec dostał nagrodę.
Jejku. Wysłać go do szkoły artystycznej?
Praca pt. „Moja rodzina”.
KONKURS RYSUNKOWY
MOJA RODZINA
Bańka dotcomów to teraz duży problem.
Spróbujemy eksportować gry?
Japonia chyba jest w tym dobra.
Racja, ale u nich to gry konsolowe.
Kasety, co wkładasz do maszyny.
Tak, wiem. Game Man.
- Tak. - Kupiłam synowi.
Gry komputerowe są inne.
Nie potrzeba konsoli.
I grafika jest piękna.
Strategia w czasach ery Goryeo.
Pierwszy raz widzę coś takiego.
Jak azjatyckie średniowiecze.
No to może zainwestujemy i bardziej dostosujemy do rynku?
Różne postaci z różnych krajów.
I znajdziemy najlepszych tłumaczy.
Nie sprzedajemy tylko gier.
Sprzedajemy kulturę.
Chyba czas na lunch.
Która godzina? Rety.
Kolejka czeka.
- Jejku. Chodźmy. - Idziemy.
Czemu pan Bae robi taką minę?
To uśmiechnięty anioł.
Smacznego.
- Dość. - Starczy.
To może uśmiechnięty diabeł?
Tato.
Kochałem kwiaty.
Były piękne i pachnące.
Myślałem, że mój świat
będzie wypełniony rzeczami
pięknymi i dobrymi.
Zróbmy tak. Zjemy lunch
i zagramy w tę grę.
Byłem załamany, kiedy świat się zawalił.
Myślałem,
że moje życie spotka nieistotne zakończenie.
Korea oficjalnie uwolniła się od MFW.
W czasie kryzysu pod koniec 1997 roku
Korea spłaciła 19,5 miliarda dolarów
w ciągu trzech lat i ośmiu miesięcy, trzy lata przed terminem.
Korea odzyskała suwerenność nad gospodarką.
Przedstawił Park Chang-beom.
Ale kiedy się odwróciłem…
zobaczyłem, że moje kwiaty tu są.
Moje słońce.
Mój deszcz.
Mój wiatr.
Wszyscy tu byli.
KANGSEONG KASKI
RĘKAWICZKI CHIRURGICZNE BLAZE EAGLES
BUT PARKA
Wiem, gdzie są moje kwiaty.
Nie jestem już zagubiony.
Będą się zdarzać chłodniejsze pory roku.
Ciemność znów nas znajdzie.
Ale mimo to
nie poddam się…
dla moich kwiatów.
Nie,
dla moich ludzi.
ODCINEK FINAŁOWY – ZOBACZYLIŚMY MODRASZKĘ I ŻYCIE TOCZY SIĘ DALEJ
TYPHOON: RODZINNY INTERES
Napisy: Joanna Kazimierczak