W LATACH 70. I 80. ZAMIESZKAŁY W RZYMIE FAŁSZERZ
SPOTKAŁ NA SWEJ DRODZE NIESAMOWITE POSTACIE, SIŁY I TAJEMNICE.
OTO JEGO HISTORIA.
A PRZYNAJMNIEJ JEDNA Z MOŻLIWYCH WERSJI.
W dniu mojej śmierci mieliśmy się spotkać.
Ale tam nie dotarłem.
To nie miało się tak skończyć.
Mówią, że kiedy umierasz, życie przelatuje ci przed oczami.
Cóż, ja gówno widziałem.
Chciałem być wolnym człowiekiem, ale ta wolność słono mnie kosztowała.
Nie!
Bo pytanie jest zawsze takie samo.
Aby dotrzeć do wyznaczonego celu,
co jesteś gotów zrobić?
JEZIORO DUCHESSA, TRZY LATA WCZEŚNIEJ
Jako dzieci rozrabialiśmy we trzech,
dorastając na marginesie w naszym miasteczku.
Ale kto chce mieszkać tam, gdzie wszyscy mieszczą się na płótnie?
Nie ja.
Mówię ci, Toni.
Jestem już okropnie spóźniony.
- Poczekaj, aż skończę. - A tu nic nie namalujesz?
- Mgłę, jak przez ostatnie 30 lat. - I?
Mam po dziurki w nosie rysowania mgły, wiesz?
Daj, narysuję ci nasze miasteczko.
Spieszysz się do huty?
Błagam, jest ważna msza. Biskup tam będzie.
- Biskup. To stąd ten pośpiech. - Tak, oczywiście.
Dobra. Jadę. Samochód i tak jest mój.
Ale wciąż was błagam!
- Nie jedziemy? - Tak. Jedźmy.
Ten grat zawiezie nas do Rzymu czy się zepsuje?
- Jasne, że zawiezie. - Serio?
Immacolata nigdy mnie nie zawiodła.
Czy ci się to podoba, czy nie, tertium non datur.
- Co on powiedział? - Skąd mam wiedzieć?
Kto nas powstrzyma?
- Kto nas powstrzyma? - Wsiadaj!
Dalej, Vitto!
Ksiądz, robotnik i artysta jadą do Rzymu.
To brzmi jak początek dowcipu.
Ale wkrótce mieliśmy przejść do historii.
Co za syf.
Rzym był jedną wielką imprezą.
Papieże, biskupi, artyści, przestępcy, politycy, komuniści, faszyści.
Ludzie różnego pokroju. I byłem też ja.
Chciałem zostać najlepszym malarzem w Rzymie.
Dla tego miasta żadne płótno nie było wystarczająco duże.
Z pierwszych miesięcy pamiętam uśmiechy ludzi,
gdy ich namalowałem.
Proszę pani?
Ale pamiętam też głód
i pamiętam zimno.
Namaluję pani portret.
- Hej, kolego. - Nie możesz mieć wszystkich.
- Ochujałeś? - Starczy ci.
Podzielmy się. Też muszę coś jeść. Proszę usiąść.
I pamiętam też zwłoki na ulicach, bomby.
Ale co mnie to obchodziło?
Przeczuwałem, że Rzym w końcu po mnie przyjdzie.
- Cześć! - Cześć!
Chodźmy do mnie.
W tym mieście chodziło o to, żeby być cierpliwym.
Prędzej czy później mnie też miało zabrać na tę imprezę.
Czyj to dom?
Nazywają go Artystą.
Jego nazywają artystą? No to pozamiatane.
To on.
Ten naćpany na kanapie.
FAŁSZERZ
Donata, jest zimno.
Hej!
Jest zimno.
Jest zimno. Chodź do łóżka.
W tym mieście zawsze jest zimno.
Szkoda, że nie byłeś tam, skąd pochodzę.
Donata, kochanie, chodź tu.
Najdroższy.
Nie możesz zawsze tak kończyć.
Jestem tu.
- Co jeszcze wziąłeś? - To wszystko jego?
Wszystko tutaj jest jego.
Pomyśl, ile by zarobił, gdyby umiał malować.
- Znasz się na malarstwie? - Jestem artystą.
A ja marszandką.
To mogę ci pokazać moje prace.
Wiesz, jeśli jesteś lepszy od niego, może znajdę czas.
Jak sygnujesz swoje dzieła?
Toni della Duchessa.
Toni zakończone na „I”.
Nie jak to chuchro Little Tony.
Albo Tony Curtis. Albo Tony Renis.
- Mogę ci udzielić darmowej rady? - Tak.
Z „I” czy bez „I”, taki podpis się nie sprzeda.
Nie chwyta.
Przekonałaś mnie. Jutro go zmienię.
Dobra, więc jak?
Pokażesz mi swoje obrazy czy nie?
- Gdzie twój samochód? - Samochód?
To dopiero zniewaga.
To będzie twoja najlepsza przejażdżka po Rzymie.
- Co masz we włosach? - Nie wiem. Co to?
- To coś dziwnego. - Zdejmij mi to.
Chyba ktoś inny się przejedzie.
Jesteś złodziejem czy artystą?
A jest jakaś różnica?
Sypiesz żartami na poczekaniu, co?
To inni są za wolni. Wskakuj.
- Ale gdzie? - No, wskakuj.
- Gdzie? Zaraz! - Wskakuj.
- Czekaj. - Brawo.
- Trzymasz mnie? - Tak.
- Inaczej spadnę. - Powoli!
Musisz zwolnić, Toni z „I”.
Wybacz. Nie wiem, co powiedzieć. Sprzątaczka chyba wzięła sobie wolne.
- Jasne. - Tak.
Słuchaj, Toni, cóż mogę powiedzieć.
To się nie sprzeda. Na rynku nie ma popytu na coś takiego.
Dziś wszystko jest symboliczne, abstrakcyjne, pojęciowe.
A twoja sztuka… wydaje mi się bardziej figuratywna.
- No co? Wkurzyło cię to? - A co? Oczekujesz, że dobrze to przyjmę?
Ale talent masz.
Wspaniale malujesz anatomię.
- To wszystko, akty… - Akty.
- Te niekonwencjonalne się sprzedają. - Naprawdę?
Masz jakiś oryginalny… akt?
Czyli jaki? W bryłach, jak u Picassa?
Tak, spodobałby ci się.
- Na pewno nie. - Nie?
Podobał mi się, ale stał się komercyjny.
- Naprawdę? - Ty mi się podobasz.
- Mogę zacząć od twojego aktu? - Nie ty pierwszy mnie prosisz.
- Ale zawsze odmawiałam. - Tak? Bo czekałaś na mnie?
- Na Toniego della Duchessę? - Tak.
Jeśli poczekasz do jutra, poznasz moją nową sygnaturę.
Dla mnie z kremem.
Croissant z kremem.
Albo brioszka.
Mówiłam, że jesteś złodziejem, a nie artystą.
Skąd to wytrzasnąłeś?
Autoportret Berniniego.
Skąd go wziąłeś?
To kopia.
- Kopia? - Kopia.
- Jest idealna. Gdzie ją znalazłeś? - Znalazłem? Nie, namalowałem ją.
Tak.
- Nie wierzę ci. - Twoja sprawa.
- Jasne. Gdzie widziałeś oryginał? - W tej książce.
Nie wierzysz mi?
Toni, spójrz na to.
- Możesz zrobić kopię tego? - Tego?
- Przyjrzyj się. Nie… - Będzie prawdziwsza niż oryginał.
Kopiowanie przychodzi mi łatwo.
To bułka z masłem.
Linie są bardzo proste. Technika pędzla jest bardziej osobista.
Co to jest?
Jeśli ci się uda, wpadnij.
Zawsze od razu wiedziałem, kiedy w moim życiu następowała zmiana.
Czułem to na szyi, jakby świąd.
Takie dziwne uczucie.
Za każdym razem.
Proszę.
Problem w tym, że nie tylko moje życie się zmieniało.
Czy to ty?
Nie.
- Nie uściśniesz mnie? - Nie ma mowy.
- Naprawdę? - Nie. Wynoś się stąd.
- Ale brzydal z ciebie. - I kto to mówi?
Odszedłem z huty.
- Teraz, kiedy masz szykowny płaszcz? - Pomoże mi się wtopić w tłum.
Co ty kogo obchodzisz? Czemu masz się wtopić w tłum?
Chcesz coś powiedzieć?
Pamiętasz tamte noce w naszym miasteczku, kiedy chcieliśmy skopać szefom tyłki.
- Pieprzyliśmy różne głupoty. - To nie głupoty.
Ja mogę coś zmienić tylko w organizacji typu Czerwone Brygady.
- I ty też. - Nie należę do nikogo.
- Wiem. - Więc nie próbuj mnie przekonać.
Ale…
potrzebuję pomocy.
Jest sejf z twoim nazwiskiem.
W domu robiłem wszystko, co było trzeba, żeby przeżyć.
Dalej. Wchodź.
Co to? Zbrojownia?
Hej! Co ty odpierdalasz? Sejf jest tam.
Odkąd byliśmy dziećmi, Fabione zawsze wciągał mnie w kłopoty.
Ale jak mogłem mu odmówić?
Stój! Ręce do góry.
Co robisz?
Nie ruszaj się. Trzymaj ręce…
Toni, idziemy! Szybko!
Wychodź! Toni, wychodź!
Odbiło wam?
Nie ruszaj się.
Spójrz na to łóżko polowe.
Śpię na nim, bo to dziewiętnastowieczne przyprawia mnie o ciarki.
Wygodne spanie przyprawia cię o ciarki?
Możesz też spać na podłodze.
- Au! Vitto! - Wiem. Moment.
- Mówiłeś, że to nic. - On tak mówił.
Mama była pielęgniarką, ale to nie czyni ze mnie lekarza.
Szczegóły, Vitto.
Tak, szczegóły. Co to jest?
To rzeczy nowych przyjaciół Fabione.
Wezmę strzelby. I pistolety. Zostawię wam dwa.
Dobry Boże!
Połowa pieniędzy z sejfu jest twoja.
Możesz zatrzymać pieniądze.
Zostawiasz je mnie? Dla sprawy?
Nie.
Zostawiam ci je, bo sprawa cię nie wyżywi.
- Au! - Chwila.
- Utnij to już. - Uciąć?
- Tutaj? - Tak.
Jak chcesz. Wykrwaw się, proszę.
Mówiłem ci, że nie…
Podaj gazę.
To jakiś absurd.
Pojawiasz się z dziurą w ramieniu, z bronią w walizce…
My tacy nie jesteśmy. Jesteście…
Byliśmy ministrantami. U nas byliśmy ministrantami.
Skończyłeś kazanie?
Nie, nie skończyłem. Nie.
Co robisz dziś rano?
- Hej! - Tak.
- Jestem zajęty. - „Jestem zajęty”.
- Vitto, podasz mi nożyczki? - Nie.
Ścisz to gówno, Vittorio.
To tutaj?
Rany! Spójrz na to miejsce.
Takie miejsca mnie przytłaczają.
- Czuję się przez nie maluczki. Ty nie? - Nie, Vittorio.
Gdy widzę piękno, głowię się, jak je posiąść.
I ty też powinieneś zastanawiać się, jak je posiąść.
- Zatrzymaj się tu. - Tutaj?
Więc jak poznałeś tę handlarkę sztuki?
Poznałem ją w sensie biblijnym.
Jasne. Dobra robota.
Przeleciałem ją.
Załapałem.
Tak. Nie, nie załapałeś.
- Nie. Wybijesz okno. - To podwójna szyba.
- Odpuść! - Jeśli to nie ona, idę.
Dona!
- Patrz, kto wciąż żyje. - Patrz, co ci przyniosłem.
Dalej, Vittorio. Idź. Poradzimy sobie.
- Przedstawisz mnie…? - Dzięki za podwózkę.
Hej.
Co ty…? Schowaj to.
- Niezły, prawda? Podpisany. - Tamtędy.
- Co? - Drzwi są tam. Wejdźcie!
- Pa, Vittorio. Idź. - Czekaj.
- Błagam. - Bądź uprzejmy i przedstaw mnie.
Nie wejdę tam z księdzem. To będzie dziwne.
Jest taki sam.
Identyczny.
Nawet sygnatura.
Hej.
- Czego chcesz? - Też tu jestem.
- To ojciec Vittorio. - Miło mi.
- Mnie również. - Szef transportu.
- Dłoń. - Tak…
- Donata, miło mi. - Ojciec Vittorio.
Hej.
Więc?
- No co? - Wiesz co.
- Nie. - Nie możesz tak.
Ja tylko…
Zostawię was. Spóźnię się na nabożeństwo. Do widzenia.
- Do widzenia. - Brawo.
Idź do spowiedzi.
Więc jak się umówimy? Na razie dam ci zaliczkę, co?
O jakiej… O jakiej kwocie myślałeś?
Nie znam się na rynku, ale…
Słuchaj, to 10% ceny sprzedaży.
Trzysta tysięcy lirów?
- Jest wart trzy miliony? - Co najmniej trzy miliony.
No to powinniśmy to uczcić.
Zabiorę cię na tańce.
Dobry z ciebie tancerz?
Najlepszy.
Odwraca się i widzi wielkiego niedźwiedzia.
Jeszcze większego niż poprzedni.
- Wielkiego i białego. - Nie!
Mówi: „Powiedz prawdę. Nie przyszedłeś na polowanie, prawda?”.
Hej!
Puścili naszą piosenkę.
Panowie, to jest Toni.
Toni, Balbo.
Balbo, Toni.
Cześć. Wezmę krzesło.
Toni jest artystą.
Niedawno go poznałam.
Toni jest fałszerzem.
Ach, fałszerzem.
Nieźle.
I…
Balbo dostarcza mi biżuterii.
Naszyjniki, pierścionki…
Daje mi dobrą cenę, a ja nie pytam, skąd są.
Macie dziś przy sobie jakieś naszyjniki albo pierścionki?
- Chcę coś podarować mojej dziewczynie. - Serio?
Chrupek, co my tam mamy? Jest jakiś pierścionek zaręczynowy?
Sprawdzę.
Chrupek jest lekkoatletą.
Młociarzem. Znasz się na tym?
Nie. Kto to młociarz?
Proszę.
Zostały mi te dwie błyskotki.
Wezmę je obie.
Teraz to przeginasz.
- Są warte… - Trzy miliony.
- W czym problem? - Co ty robisz?
- Są warte dziesięć razy tyle. - Wezmę je obie, dobra?
Wiesz, że z czeków robimy samolociki?
- Serio? - Przyjdź jutro z kasą.
- Toni, to głupota. - Donata, wyluzuj. To nie moja kasa.
Dobra. Za to podpis…
jest jak ten prawdziwy.
Dobra, przyjmiemy go.
Ale ma to pewne implikacje.
Głowiłem się nad tym słowem w krzyżówce przez tydzień.
- Chuj wie, co to jest, ale fajnie brzmi. - Co oznacza?
To znaczy, że jeśli nas wydymasz, jutro wpadnie do ciebie Kierowca.
I dowiesz się, skąd ta ksywka.
Czyli wszystko jasne.
Mam inny dowcip.
Być może już go znacie.
Słyszeliście ten o safari w Afryce?
Pewnie opowiadałem.
Księżyc stamtąd…
Hej.
Przyjęli czek. I dali nam ten stos gotówki.
Dobrze. Mogłeś zostać kaleką.
Zamiast tego stawiasz mi śniadanie.
Pokażemy ci naszą miejscówkę.
Balbo, Chrupek, Kierowca i cała reszta…
Tak naprawdę wiedziałem, kim oni są.
Wtedy wszyscy w Rzymie znali ksywki członków gangu.
Marcello, nalejesz mi spumy?
Ale mieć ich przed sobą to zupełnie co innego.
Zawsze grasz sam.
Są do jedzenia czy tylko na pokaz?
Mamy kolejnego komika. Balbo, skąd ty ich bierzesz? Z cyrku?
- Umiesz grać w bilard? - No jasne.
Jąkała, ustaw bile dla Paula Newmana.
Czemu nazywają cię Jąkałą?
B… b… b…
Bo…
Rozumiem. Ustaw trójkąt.
Zobaczmy, czy lepiej machasz pędzlem, czy kijem.
Niech to diabli.
- Artysta? - Tak.
Czyli? Kopie Donaty?
I nie tylko.
Mam też własne prace.
Jestem wszechstronny.
Raz z kolegą włamaliśmy się do zbrojowni.
Wciąż o tym trąbią.
To byłeś ty?
Tak. Z przyjacielem.
Ścigaliśmy tych sukinsynów kilka dni.
Wykonali robotę bez naszego przyzwolenia.
I oto jesteś.
- Otworzyłem tylko sejf, Balbo. - Po co ci była broń?
- Przyjaciel jej potrzebował, nie ja. - Do czego?
Wielkie działa są dla polityków.
Zostawił mi dwa pistolety.
Dla czerwonych czy czarnych?
Dla czerwonych.
- Nawet kolor źle wybrałeś. - W dupie mam kolory.
Chcę tylko godnie żyć.
Chodźmy obejrzeć te arcydzieła.
- Poczekaj tu. - Tak.
Przyjemnie tu. Przypomina legowisko bobrów.
Mogę ci znaleźć lepsze mieszkanie.
Nie potrzebuję mieszkania. Potrzebuję pracowni.
Z dobrym oświetleniem i przestrzenią, nie takiej dziury.
Potrzebuję atelier.
Atelier?
To też zanotuję. Znajdę ci pracownię.
- Naprawdę? - Z mieszkaniem.
- Tylko mi pomóż, jeśli masz pięć minut. - Na atelier mogę poświęcić cały dzień.
- A te… - Tak?
Kupię je od ciebie.
Chodźmy, Michale Aniele.
Jesteśmy. To frontowe drzwi.
- Tamte? - Tak.
To był magazyn jednego z naszych ludzi.
Wpadł na genialny pomysł, żeby pogadać z sędzią.
Jest wszystko. Maszyna do pisania, telewizor… Wyrzuć je. Zrób, co chcesz.
Ogarniesz wejście, posadzisz roślinki.
Możesz kupić sobie psa, pobzykać się.
I voilà.
Spójrz, ile tu światła. Nie jak w tym twoim grobowcu.
Co ty na to? Nadaje się na atelier?
I to jak. Ale nie stać mnie na to.
Nie musisz płacić. Czasem wykonasz dla nas jakąś robotę.
Jaką robotę?
Artystyczną.
Mniej więcej.
Spisz ich numery seryjne. Wiesz jak?
- Jasne. - To dobrze.
To były właściciel domu. Pokażę ci też tę mniej artystyczną część.
- Nie, na miłość boską! - Co mam zrobić?
Co mam mu zabrać? Ucho czy oko?
Twoja decyzja! Ucho, oko…
- Oko. - Weź oko.
- Boże, nie! - Usta, żeby się zamknął.
- Błagam, zlitujcie się. - Otwórz usta!
- Zmuś go. - Proszę, zlitujcie się!
Nie!
Proszę! Błagam was!
Nic nie powiedziałem sędziemu. Nic mu nie powiem.
Litości!
Błagam…
No i?
A najlepsze co?
Nic nie wyśpiewał.
Nie.
- Nie wyśpiewał? - Nie.
- Tak powiedział. - Wszystko im już wyśpiewał.
Nie!
- Naprawdę? - Nie. Ja…
Prawda, kanarku?
- Nie, ja… - Już wyśpiewałeś, co, kanarku?
- Ja… - Posłuchajmy cię.
- Nie. - Posłuchajmy!
Ja…
- Jeb się! - Nie!
Już nie zaśpiewa.
Nie martw się. Był kapusiem.
Ktoś posprząta, żebyś się mógł wprowadzić.
Proszę.
To dla ciebie.
Za Modiglianiego.
Kolekcjoner dał osiem milionów.
Co?
Biorę 30%.
Odliczyłam 2,4 miliona, a tam masz 5,6 miliona
minus 300 tysięcy, które ci już dałam.
Tym powinieneś się zająć.
Masz do tego smykałkę.
Możesz zarobić tyle, ile zechcesz.
- Co mam robić? - Jak to co? Malować.
- Kopie? - Oczywiście.
Jesteś w tym tak dobry, że inni nie dorastają ci do pięt.
Ale nie wystarczy być dobrym. Musisz wiedzieć, co kopiować.
Ale założę się, że wiesz co.
Musimy się skupić na tych z początku XX wieku.
- Na twoich ulubionych. - Ten świąd.
W końcu ktoś zrozumiał, że jestem najlepszym malarzem w Rzymie.
Życie znowu zmienia się, kiedy najmniej…
Więc?
Chcesz wejść ze mną w spółkę?
Jakiego typu spółkę?
Sercową?
Też.
Zakochujesz się.
- Nigdy. - Zakochujesz się.
Ja nigdy się nie zakochuję.
Ja też nie.
Monet, Boccioni, De Chirico. Mogłem namalować wszystkie.
Miałem do tego smykałkę.
Wszędzie. Powiesimy je wszędzie.
Obrazy, które wszyscy chcą mieć, ale nikt nie ma.
Pamiętam wszystko z tamtych miesięcy. I pamiętam, że byłem szczęśliwy.
Na suficie jest parkiet.
- Tak. - Na suficie też jest parkiet.
A to…
jest nasz pokój.
Nasz pokój?
Ty to powiedziałaś.
Tak sobie wyobrażałem swoje życie.
- Mówił, że byliśmy ministrantami? - Nie.
- Nie miałem okazji. - We trzech.
- Nie do wiary. - Potem mnie wykopali.
Fabione z fabryki przeniósł się do polityki.
- A Vittorio – sama widzisz. - Czemu go wyrzucili?
Jedz ciasto.
Wiem czemu. Który powód mam wyjawić?
Ukradł coś z kolekcji.
- Żeby kupić pędzle. - Tak.
Tylko ty jesteś konsekwentny.
On konsekwentny? Nie chciał być księdzem.
- Interesowały go pieniądze. - Nie, to bardziej skomplikowane.
Powiedz, co mówiła ci matka.
- Że księża są bardziej eleganccy. - Mówiła, że mają co jeść.
Nie słuchaj go, Vittorio. Cóż, no więc?
Biedna rodzina, mało perspektyw.
Tylko tak mogłem kontynuować naukę.
I oto jestem.
Twoja mama miała rację.
Jest elegancki, prawda?
- Dziękuję. - I to bardzo.
Jesteście do siebie podobni.
- Tak? - Tak.
- Czyli też jestem elegancki. - I to bardzo.
- Czego chcesz? - Tego samego.
Fabione chce cię widzieć.
- Przyjdź na mszę w Wielki Czwartek. - Dobra.
A tak w ogóle to lubię Donatę.
Ja też.
Nie spieprz tego, skoro już tak daleko zaszedłeś.
Wszystko ma swój czas.
Czyj jest ten rzęch?
Ojcze, kupię panu nowy samochód.
- Wszyscy się go czepiają. - Balbo, miło mi.
Spóźniłem się, ale byłem zajęty.
Przyniosłem ci coś, żeby ci to wynagrodzić.
- Co się stało? - Nic.
Co to jest? Tiramisu Franki?
- Jak tam? - A ty?
- Dobrze. - Kim jest Franca?
Ale ze szczęściem jest pewien problem.
Zawsze jest go za mało.
I to był mój błąd.
Dobrze zarabiasz jako artysta, co?
Bardzo dobrze.
- Ile dałeś? - Mniej niż ty.
Tak?
Donata wie, że imprezujesz sam po nocach?
A jak myślisz?
Trzeba być tajemniczym. Kobietom nie można mówić wszystkiego.
- Chodź. Jeden gość chce cię poznać. - Kto?
Taki jeden.
Co ty masz, kurwa, na sobie?
Hej, Ba.
To jest… Toni.
- Hej. - Sansiro, Toni.
- Miło cię poznać, Toni. - Wzajemnie.
- Podróżuje. Potrzebuje paszportu. - Dobra. Wyrobimy mu dziecięcy paszport.
Lubi żartować.
Gdybyś był celnikiem, zatrzymałbyś siebie czy mnie?
- Siebie. - Właśnie.
I to byłby błąd, nie?
Dobroć jest bronią silnych.
Przyniosłeś prawdziwy paszport?
Chodźmy.
- Idź. - Nie idziesz, Ba?
Nie, idę potańczyć.
PODPIS POSIADACZA UWIERZYTELNIENIE PODPISU
Gotowe!
Hej.
Masz na imię Edoardo.
Jest bez zarzutu.
Cóż, to moja praca.
Czyli Balbo mówił prawdę, co?
- Jestem ci winien przysługę. - Tak.
Zrób supełek, żeby nie zapomnieć.
Dlaczego nazywają cię Sansiro?
Wierzę w dwie rzeczy.
Pierwsza to Inter.
Ja też kibicuję Interowi.
Altobelli?
Przereklamowany.
- Oriali? - Oriali jest dobry.
Baresi?
Jest najlepszy.
- Klawy z ciebie gość, Toni. - Trzymaj się, Sansiro.
Klawy z ciebie gość.
Niech żyje Inter!
Zawsze.
Fabio!
Zobacz, do czego to doszło.
Więc zadajesz się z czarnymi?
- Kto ci powiedział takie bzdety? - Patrz na mnie, kiedy mówię.
Z faszystowskimi gnojkami, które podkładają bomby w pociągach?
Z nikim się nie zadaję.
Marnujesz czas. Zawsze gówno wiedziałeś o polityce.
Próbujesz połamać mu nogi?
Przepraszam.
Vittorio mówił, że masz sklep z maszynami do pisania. To prawda?
I że masz dla nas jedną?
Mam jedną IBM z obrotową głowicą.
R się trochę zacina, ale to torpeda.
Wyświadcz mi przysługę.
Wsadź ją jutro do bagażnika szarego Forda.
Będzie stał przed twoim sklepem.
Załatwione, Fabio.
Dzięki.
Spójrz na jego twarz.
Co za porażka.
Ja to zrobię.
Chciałbym ciebie tam zobaczyć.
- Dobra, lecę. - Tylko nie rób głupstw.
- Pa. - Pa, Fabio.
Masz staroświeckie poglądy. Mówię ci, że owocowe nie są dla dzieci.
Truskawkowe i cytrynowe są najlepsze, uwierz mi.
To jedz. Czego, kurwa, chcesz?
„Oszołomiony, zdumiany”.
Zdumiony.
Wiedziałem. Cytrynowe smakują jak mydło.
Czemu tak długo? Myślałem, że cię zatrudnili.
- Za dużo smaków. - Czekał na cytrynowe.
Od miesięcy planuję to spotkanie, a wy je zaprzepaścicie.
- Ile ty masz lat? - To było dziesięć minut!
Dziesięć minut. Wiesz, ile u niektórych kosztuje dziesięć minut?
Zaraz, słuchajcie.
Lider Chrześcijańskich Demokratów poseł Aldo Moro
został właśnie porwany w Rzymie przez terrorystów.
Nie do wiary.
Do incydentu…
- Jak im się to, kurwa, udało? - Podgłośnij.
…doszło przed jego siedzibą parlamentarną.
- Terroryści otworzyli ogień… - Jedźmy!
…do eskortujących go ochroniarzy.
Potem zmusili go do…
To porwanie to wspaniała wiadomość.
To dobry moment na inwestycje.
A tego typu budynki to świetna okazja.
Mam rację?
Jak zawsze, Zu Pippo.
Toni.
Balbo mówi, że możesz nam pomóc z dokumentami podróżnymi
do Nowego Jorku w obie strony.
- Jestem do usług. - Dobrze.
Virginia wszystko ci przekaże.
- Podobają ci cię te obrazy? - To awangarda. Jest na nie popyt.
- Dobrze się sprzedają. - A te tutaj?
Te są moje.
Sprzedają się?
Nie tak dobrze.
Jak myślisz, Virginia?
Podobają ci się?
Wiesz, co zrobimy?
Kupię je.
Ile za nie chcesz?
Nie wiem ile. Wystarczy mi, że się panu podobają.
- Myślę, że jesteś właściwą osobą. - Do czego?
Do namalowania czegoś specjalnego.
Dla mnie.
Napoleon.
Pasuje do pana.
- Namalujesz go? - Tego tutaj?
Nie zauważy pan różnicy. I chciałbym, żeby to był prezent.
Balbo.
Widzisz, jakie Toni ma maniery?
Szkoda, że wy Rzymianie takich nie macie.
- Przynajmniej nie zawsze. - No cóż.
Musi pan być bardziej cierpliwy. My Rzymianie…
Nie mamy historii. Improwizujemy.
Ale musicie być ostrożniejsi.
Krążą pewne plotki.
Niektórzy mówią: „Balbo za dużo gada.
Bez przerwy gada i gada”.
Naprawdę? Kto tak mówi?
Nikt konkretny. Tak działa plotkarska machina.
Plotkarska machina? Trudno.
Plotki są jak duchy.
Krążą wokół, ale kto w nie wierzy?
Pójdę już.
Idę do pracowni.
Odprowadzę cię do drzwi.
- Mam czekać na dokumenty, tak? - Oczywiście.
Wujek nie dał ci się wypowiedzieć.
- Na jaki temat? - Obrazów.
- Twoich? - Podobają ci się?
Wiesz, nie jestem ekspertką, ale w porównaniu z innymi kopiami
twoje są bardziej realne, piękniejsze.
Ale nie znam się, więc mnie nie słuchaj.
Jeśli ci się podobają, to się znasz.
Chciałabyś portret?
Pa.
Antonio?
- Toni. - Toni.
Około 12.50 otrzymaliśmy w redakcji telefon.
Ktoś powiedział: „W budce telefonicznej na Via Teulada, na rogu Piazzale Clodio,
jest ulotka Czerwonych Brygad”.
Ulotki zostały napisane na maszynie i oznaczone pięcioramienną gwiazdą.
Vittorio mówił, że masz sklep z maszynami do pisania.
Mam jedną IBM z obrotową głowicą. R się trochę zacina, ale to torpeda.
Drugą wiadomość od Czerwonych Brygad,
znalezioną w Turynie, Rzymie, Mediolanie i Genui, śledczy uznają za autentyczną.
Módlmy się za pana posła Alda Moro.
Papież nie chciał przegapić…
Dzisiejszego wieczoru Czerwone Brygady wydały ulotkę,
już szóstą z kolei,
związaną z porwaniem pana posła Alda Moro.
W ulotce, wydanej w podobnej formie jak wszystkie poprzednie,
napisano, że tak zwane „przesłuchanie Moro” zostało zakończone.
Mówi się w niej o stwierdzeniu winy i wydanym wyroku śmierci.
…to było trudne dośrodkowanie, piłka wróciła na środek pola,
Oriali był na dobrej pozycji.
Collovati szybko się zbliża, zdołał przechwycić piłkę
i wykopał ją na rzut rożny.
Minęło osiem minut od chwili rozpoczęcia drugiej połowy.
Jest lepsza…
- Cześć. - Cześć.
- Termin doręczenia? - Za dziesięć dni.
Z postarzeniem ramy. Dasz radę?
No pewnie. Gauguin to bułka z masłem.
Dla kogo to?
Dla znajomego.
- Ile nam za niego zapłacą? - Nie zapłacą.
Więc najpierw Gauguin, bo za niego nam płacą.
- Pa. - Pa.
Co…? Cześć.
Przeszkadzam?
Nie.
- Mogę? - Jasne.
Dokumenty.
Od Zu Pippo.
Może być tutaj?
- Chciałeś zrobić mój portret. - No tak.
- Światło jest w porządku? - Idealne.
Usiądź wygodnie. Musisz czuć się komfortowo.
Zdejmę kurtkę. Będzie mi wygodniej.
- Nie jest ci zbyt wygodnie, prawda? - Nie, jeszcze nie.
To zdejmij buty.
Teraz już tak.
Tak jest lepiej.
Hej.
Naprawdę malujesz mój portret?
- Ja? - Tak.
Zajmiemy się nim później.
Podoba mi się to światło.
Toni!
Kto to, kurwa, jest?
Szukają cię.
Zawsze mnie szukają.
- Hej! - Pospiesz się. Musimy jechać.
Krawiec chce z tobą pogadać.
- Czego chce? - Skąd mam, kurwa, wiedzieć?
Pewnie chce cię poznać.
- No to chodźmy. - Hej.
Nie bądź durniem.
To są naprawdę niebezpieczne typki.
Dobry wieczór, Toni.
Dobry wieczór.
Te spodnie są o jeden rozmiar za duże.
Myślałem, że takie są modne.
Ale skoro pan tak twierdzi.
Chcemy pana o coś prosić. To bardzo pilne.
Chodzi o fałszywy komunikat Czerwonych Brygad.
Fałszywy komunikat?
Ale identyczny z oryginałami, które zostawili nam
w budkach telefonicznych czy koszach.
Da pan radę coś takiego zrobić?
Chyba tak.
Chyba?
Będzie identyczny.
Dobrze.
To są kopie komunikatów wydanych do tej pory.
A to jest tekst, który ma zawierać. Musi być napisane, że premier nie żyje.
Resztę może pan wymyślić.
A to jest po to…
Płacicie mi z góry?
…żeby zmierzyć okrąg wokół gwiazdy.
Tak można stwierdzić, czy komunikat jest autentyczny.
Ale czemu mam to zrobić?
Bo musimy ratować życie pana premiera.
Czy to nie oczywiste?
Oczywiście.
Ostatni komunikat był szóstym z kolei. Ten ma być siódmy.
Proszę pamiętać.
„Modne”.
Zabawny facet.
Jesteśmy dokładnie nad jeziorem Duchessa,
gdzie według siódmego komunikatu Czerwonych Brygad
miało znajdować się ciało Alda Moro.
Od samego rana
strażacy, policjanci i żandarmi jeszcze niczego nie znaleźli.
Co za arcydzieło.
Setki wskazówek docierają do policji, żandarmerii
i policji finansowej przeszukujących…
Mówię tylko.
…cal po calu.
Jeśli mówimy, że dostarczymy piętnastego,
to musi być piętnastego, Toni.
Nie zrobię z siebie idiotki,
bo musisz malować tego Napoleona.
Słuchasz mnie czy mówię do siebie?
…w okolicy jeziora Duchessa,
gdzie władze i śledczy założyli centrum dowodzenia…
- Czy to nie twoje rodzinne strony? - Tak. To niedaleko.
- Wychodzisz? - Idę na obiad z Vittoriem.
- A Gauguin? - Będzie na piętnastego.
Wystrój się wieczorem. Wynagrodzę ci to.
Wyspecjalizowani nurkowie przeszukali dolne warstwy wody.
Zabieram cię na foie gras, a ty jesz zupę, Vittorio?
Foie gras i kawior to nie moja bajka.
Nie umiesz korzystać z życia.
Gdzie twoja koloratka?
Nie musicie jej nosić?
Nie, nie mamy obowiązku.
Normy Kościoła mówią o „godnym stroju”.
Ale rozumiem, że w Rzymie zapatrują się na tę kwestię inaczej.
Co się dzieje, Vitto?
Ustępujący biskup zaproponował, by uczyniono mnie prałatem.
Ale tytuł nadano komuś innemu.
Komuś, kto ma przyjaciół w Watykanie.
Więc… Sam nie wiem. Chyba był go bardziej godny.
Więc utknąłem tu.
Dobrze ci jest tu, gdzie jesteś. Uwierz mi, bez obaw.
Zamartwianie się ci nie służy.
Pomyśl, jakie byś miał łóżko, gdybyś został prałatem.
Ale ty jesteś w dobrym humorze. Co tam porabiasz?
Pracuję dla dobra ogółu.
Zapłacę. Muszę lecieć.
- Na razie. Trzymaj się. - Wychodzisz?
Co ty tu robisz, do cholery?
Przyszłam potańczyć. Mogę?
- Nie, nie możesz. - Nie?
Wiesz, że nie możesz.
A co ci do tego?
Nie przeszkadza ci to?
On już taki jest. Zupełnie jak dziecko. Nie panuje nad sobą.
Lubi się popisywać.
Raz to blondynka, innym razem brunetka.
Mam to w dupie.
O ile tylko znają swoje miejsce.
Jeśli jesteś szczęśliwa.
Kim są ci ludzie?
Znasz ich? Hej.
Zaczekaj tu.
Lepiej?
Czy to też jest modne?
Może pan sobie darować pochwały. Wiem, że odwaliłem dobrą robotę.
Zgadzam się z panem.
Doskonałą robotę.
- Chcemy prosić o coś jeszcze. - O kolejny komunikat?
Musimy powiadomić Czerwone Brygady,
że mogą zarobić duże pieniądze w zamian za życie premiera.
Nawet papież zbiera pieniądze na ten cel.
Papież?
O jakiej kwocie mowa?
Dziesięć miliardów.
Dziesięć miliardów?
Proszę przekazać koledze, że może się ocalić.
Wszyscy mogą się ocalić i wziąć pieniądze.
Proszę przeprosić Donatę za zabranie jej czasu.
Chwileczkę.
Od kogo pan ma te informacje?
O mojej dziewczynie, o koledze z Czerwonych Brygad?
Niech pan robi, co mówię.
Czy wkrótce dowiemy się, gdzie trzymają premiera?
To kwestia dni.
I co zrobicie z członkami Czerwonych Brygad?
Chcesz ocalić przyjaciela?
Dona. Hej.
Musisz jutro zadzwonić do Vittoria.
Ale z galerii.
To ważne. Zrobisz to dla mnie?
Co ci jest?
Teraz przychodzą do nas do domu? Kto to był?
- Chodźmy spać. - Nie idziemy spać.
- Dona! - Czego on chciał?
I nie piernicz, że to dla mojego dobra.
Obracam się w tym światku bez ciebie od 20 lat.
Nic mi nie jest. Wiem, kiedy coś się święci.
- Rozumiem. - Nie rozumiesz, Toni!
Bo jeśli ty wpakujesz się w kłopoty,
to ja też.
Możesz dziś spać na kanapie.
Idę do przodu. Na razie.
Masz sporo do wyjaśnienia.
Papież ma dziesięć miliardów. Rząd nie będzie negocjował.
- Skończysz, wąchając kwiatki od spodu. - Gówno mnie to obchodzi.
W czyim imieniu mówisz?
Nie wiem, kim jest. Raz wyświadczyłem mu przysługę.
Papież chce dowodu, że Moro żyje.
Wtedy da ci walizkę z forsą, a wy go uwolnicie.
Dam ci znać.
- Pa. - Uważaj na siebie.
Hej.
Co to za miejsce?
Chodź. Nie mamy za dużo czasu.
To trzecia półka.
Przyjdziesz tu, odsuniesz te materiały, zostawisz walizkę i wyjdziesz.
Nikogo tu nie będzie.
To dowód, że Moro wciąż żyje.
Trzyma dzisiejszą gazetę.
Fabio, co ty wyprawiasz?
Rzuć to wszystko i wyjedź.
Spierdalajmy stąd. Koniec z komuchami i faszystami. Chodźmy.
Toni… Wplątałeś się w to przez przypadek.
Ja jestem tam, gdzie powinienem.
Obiekt w polu widzenia.
Czekamy, aż dojdzie do wymiany.
Przyszedł ksiądz. Rozmawiają.
Zbliż mikrofon.
Spodziewałem się gościa z torbą, ale przyniosłem zdjęcia Moro.
A pieniądze?
Ojciec Święty godzinami się zadręczał,
ale ostatecznie postanowił odstąpić od wymiany.
- Nie chce ratować przyjaciela? - Ja tylko informuję.
O czym? To gówno, nie informacja.
- Co się dzieje? - Ksiądz poszedł.
Mam obiekt na celowniku, ale nie ma walizki.
Mam kontynuować?
Odchodzi. Mam kontynuować?
Nie. Watykan pewnie to rozgryzł i odwołał operację.
Wycofaj się.
- Halo. - Vitto? Hej, Vitto!
O co chodzi?
Musisz zadzwonić do Fabione. Każ mu uciekać.
Na linii kolejowej Neapol-Palermo wybuchła bomba,
zabijając 30-letniego Giuseppa Impastatę…
Decyzja Ministerstwa Edukacji
w sprawie szkół, które posłużą za lokale wyborcze…
GR1 Flash!
Od kilku minut po Rzymie krąży ważna informacja.
W centrum miasta znaleziono ciało mężczyzny.
Mogą to być zwłoki Alda Moro.
Nadal nie ma oficjalnego potwierdzenia.
Podobno znaleziono je w worku.
Powtarzam, w centrum Rzymu na Via Caetani, niedaleko Placu Argentyny,
kilka metrów od siedziby Chrześcijańskiej Demokracji
i siedziby Partii Komunistycznej przy Via delle Botteghe Oscure.
Uczucie niepewności i rozgoryczenia jest w tej chwili zrozumiałe.
Powtarzamy: to nieoficjalne informacje.
Żadna agencja prasowa ich nie potwierdziła.
Czekamy na oświadczenie MSW.
Jakieś 70 minut temu
pojazdy tajnych służb i specjalnej jednostki policji DIGOS
zaczęły wjeżdżać na Via Caetani…
Podsekretarz stanu Nicola Lettieri jest już na miejscu,
podobnie jak i reszta polityków oraz sił policji.
Nie ma śladu po dziennikach.
Policja potwierdziła,
że mężczyzna znaleziony w pobliżu Via delle Botteghe Oscure
to poseł Aldo Moro.
Krawiec tylko dużo gada.
Miał wyciągnąć dwóch kumpli z więzienia Regina Coeli,
jeśli znajdziemy Moro.
- I znaleźliście go? - No pewnie.
Ale gówno z tym zrobili, a moi kumple dalej gniją w pace.
A mój przyjaciel zniknął.
Pewnie ukrywa się w kanałach.
- Kim w ogóle jest Krawiec? - Kimś, kto się nam przydawał.
Ma dużo ludzi w kieszeni.
Gliniarzy, sędziów, prawników… Pracują dla nas.
Ale jeśli nie będzie nas słuchał, to dostanie wpierdol.
- Księży też ma. - Co masz na myśli?
Kogoś z Watykanu.
Miał mi dać walizkę z okupem dla Czerwonych Brygad w zamian za Moro.
- Założę się, że plan spalił na panewce. - Tak.
To miałeś szczęście.
Gdybyś wziął tę walizkę, nie byłoby cię tu.
Krawiec nie chciał go ratować.
- Czemu mieliby zabić Moro? - Czemu?
Chciał koalicji z komunistami.
Twoi kumple z Czerwonych Brygad zginą albo dostaną dożywocie. Zaufaj mi.
Wielka strata.
- Przy tobie Newman wysiada. - Teraz rozumiesz.
O wilku mowa.
- Wrócisz dokończyć grę? - Nie. Mam, kurwa, dość przegrywania.
Nie, mieliśmy umowy. To się ich trzymaj, dobra?
Tam, skąd pochodzę, to zdrada.
Zobaczysz, co się, kurwa, stanie tobie i tej twojej marionetce.
Dziękuję. Wielkie dzięki.
Przeszukano mieszkania, piwnice,
podziemia i garaże.
Blokady i kontrole na drogach trwają.
Jeśli chodzi o śledztwo wszczęte od razu po…
- Tutaj jesteś. - Tak.
Tak.
Nie wiem, co powiedzieć. Brak mi słów.
To dla mnie zaszczyt.
Zjednałeś sobie moją sympatię. Naprawdę.
Możesz mnie poprosić o cokolwiek, wiesz? O wszystko.
Jest taka sprawa.
…przypadkiem przedwczoraj. To była ważna baza operacyjna Czerwonych Brygad…
Przyjaciel jest w opałach.
Potwierdzają to odzyskane dokumenty i materiały,
których część zabrano do laboratoriów naukowych…
Toni.
Wiesz, co zrobił Napoleon, kiedy wyrzucano mu,
że jego ludzie umierali w Rosji z zimna?
Wiesz?
- Nie. - Nie.
Właśnie. Nic nie zrobił.
Nic.
Bo walka z czymś, co jest oczywiste, jest głupia.
I niebezpieczna.
Zrozum mnie.
Idź i baw się dobrze.
Dona.
Donata.
Hej.
Jak tam impreza, Toni? Przyjacielowi podobał się obraz?
- Co ty robisz? - Co robię, Toni?
Mieliśmy umowę.
Złamałeś ją, więc odchodzę.
- Będzie gotowy za dwa dni. - Dwa dni?
- Nie skończysz go. - Dwa dni.
I nie o to chodzi!
- Donata… - Jednonocne przygody rozumiem.
- Ale jakie? - Tak.
- Popadasz w obłęd. - Jasne, popadam w obłęd.
Jest mi ciężko, ale je rozumiem.
Mogę nawet zapomnieć o tym, że ciągle mnie okłamujesz.
Wiem, że tak jest.
Ale jednego nie rozumiem.
Czy musisz zadawać się z tymi ludźmi, żeby poczuć się bardziej męsko?
Nie chcę mieć z tym nic wspólnego.
Dona.
I zabieram obrazy. Co ty byś z nimi zrobił? Nic.
Słuchaj, Donata…
Przyślę kogoś jutro, żebyś miał czas dla kumpli. Dobra?
Ale ten ci zostawię. Jako dowód mojej miłości.
Będzie ci przypominał, czym się stałeś.
Wiesz, co jest gorsze od braku talentu, Toni?
Mały talencik.
Bo on wystarczy,
żebyś zrozumiał, że nie jesteś nic wart.
Do niczego się nie nadajesz, chyba że do kopiowania.
Co ty wygadujesz?
- Skończyłeś? - Nie.
Od tamtej chwili
wszystko się popierdoliło.
Żegnaj, au revoir
Hej. Co, do chuja?
Toni i ja poszliśmy na złomowisko.
Przecięto przewody hamulcowe.
Majstrowali przy nich.
Kto to zrobił?
- Przykro mi. - Pierdol się, zasrańcu!
- Co mu zrobiłeś? - Przestań.
Spokojnie. Wystarczy.
To ciężki dzień dla wszystkich. Musimy być wyrozumiali.
Przykro mi z powodu jego śmierci, Toni.
Choć przyznam szczerze,
że nie spodziewałem się twojej reakcji.
Nagły przypływ odwagi.
Ale ciebie nie stać na odwagę, Toni.
Wiesz, na co jeszcze cię nie stać? Na ciekawość.
Na pytania o tym, kim jesteśmy, co robimy, jak zginął twój kumpel.
Jak uważasz?
Skończymy tę farsę i wrócimy do uprzejmej rozmowy?
Tak?
Potrzebujemy dzienników premiera.
Nie tych opublikowanych w gazetach. Chcemy pełnej wersji.
Nie tylko my jej szukamy,
ale może twój kumpel pomoże nam pierwszym ją zdobyć.
Nie wiem, gdzie on jest.
Na pewno coś wymyślisz.
A jeśli nie chcę?
Toni, właśnie ci to powiedziałem. Nie stać cię na ciekawość ani na odwagę.
- Widzimy się po raz ostatni. - Tego bym ci nie życzył.
Pierdol się!
Dona?
Nie, Toni. Mówi Vittorio.
Vitto.
Wszystko gra?
Wszystko dobrze. A u ciebie?
Tak, w porządku. Co tam?
Słuchaj, trochę mi wstyd,
ale… moja jadłodajnia potrzebuje…
datków. I pomyślałem, że…
Ile potrzebujesz?
Musimy ją wyremontować, bo się rozpada.
Co, do chuja? Hej!
- Zu Pippo. - Cześć.
No więc? Dobrze się tobą opiekują?
Tak.
Potrzeba ci czegoś?
Cały czas karmią mnie zupą.
A co u pana?
Toni.
Toni, w życiu musisz używać tego.
Musisz wiedzieć, po czyjej jesteś stronie, a po czyjej nie.
Balbo nie wiedział, choć go ostrzegałem.
Prawie popełniłeś ten sam błąd.
Nie mogłem nic dla niego zrobić,
ale ciebie ocaliłem od pogrzebu.
Musisz siedzieć na miejscu.
Opowiem ci pewną historię.
Jakiś czas temu dałem kupę pieniędzy bankierowi.
Dorobił się w Stanach fortuny.
Miał je zainwestować. A wiesz, co zrobił? Okradł mnie.
Zrobiliśmy o to hałas czy zamieszanie? Nie.
Siedzieliśmy cicho. I nadal siedzimy.
Czekamy.
Chodź tu.
Ważne rzeczy wymagają cierpliwości.
Pięć miesięcy zajęło mi wzięcie do ręki pędzla.
A teraz?
Kim byłem bez moich dłoni?
Za kogo się uważałem?
Myślałem, że to wszystko było za darmo.
Ale Rzym zawsze przychodzi po zapłatę.
Halo.
- Toni. - Vitto.
- Przeszkadzam? - Nie, mów.
Mam dobre wieści.
Dobrze wydałeś moje pieniądze, co?
- Podoba ci się? - Bardzo.
Słuchaj, a jak twoje ręce?
W porządku.
Rękawiczki.
Oto i on.
Vittorio ją poznał. Jaka ona była?
Donata to kobieta z klasą.
Nie zasługiwał na nią.
Szalenie za nią tęsknię.
Tęsknię za wszystkim.
Za tym, jak na mnie patrzyła.
Dzięki niej czułem się…
Pełen życia.
Tak, pełen życia.
Dałem dupy.
Zawsze dajemy dupy.
Toni.
Muszę stąd uciec.
Jak najdalej się da.
Donosicieli jest coraz więcej.
A policja strzela, zanim każe podnieść ręce do góry.
Możesz mi pomóc?
Oczywiście, że mogę ci pomóc.
Zrobię ci paszport. Nawet tymi rękami.
Mam też pieniądze. Trochę mi zostało.
Nie potrzebuję pieniędzy. Paszport wystarczy.
Jeśli potrzebujesz pomocy, po prostu poproś.
Dasz mi twoje bajeranckie auto?
No i zaczynamy. Wiedziałem, że prędzej czy później temat wypłynie.
- To był prezent. - Serio? Od kogo?
- Od biskupa. - Fajnie! Kiedy nas przedstawisz?
Was jako ostatnich zabrałbym do kurii.
- Nas ostatnich? Czemu? - Co z nami nie tak?
To była nagroda za moją ciężką pracę.
Chwileczkę.
Mamy jeszcze coś ważnego do zrobienia.
Użyj stóp, nie rąk!
- Stopami! - Potrzebujesz własnej piłki!
- Stopami, Vitto! - Podajesz?
- Dalej! - No, Vitto!
Dalej, Toni!
Kopnij!
- Fabio, podaj! - Altobelli przyjmuje.
Dalej, Vitto! Główką! Podaj!
Nie!
Jesteś do bani.
Altobelli widzi Orialego!
Oriali robi przewrotkę.
Główka! Podaj!
Gol!
Oriali!
Wtedy po raz ostatni byliśmy razem we trzech.
Czego chcesz? Co ty tu robisz?
Chcę przeprosić.
Żadne przeprosiny tu nie wystarczą.
Mam propozycję.
Sprzedaj go.
Co to znaczy?
Że potrzebuję pieniędzy.
- Pieniędzy? - Dona.
- Potrzebuję pieniędzy. - Co ty robisz? Wstań. Po co?
Bo śluby są drogie.
- O czym ty mówisz? - Chcę postąpić, jak należy.
- Zaprosimy połowę Rzymu. - Tak, jasne.
- Kupię ci sukienkę z… - Chodzi ci o tren.
- Z trenem. - Tak.
Będą płatki róż, obrączki… Proszę.
Dona, mówię poważnie.
Nawaliłem, ale mówię poważnie.
Toni, daj spokój.
Proszę.
Toni.
Jesteś w ciąży.
Tak, Toni. Jestem w ciąży.
- Już cię nie potrzebuję. - Co ty mówisz?
To nasze dziecko.
- Nie jesteśmy już razem. - To nasze dziecko.
Ty masz inne sprawy na głowie.
To jedyna prawdziwa rzecz, jaką zrobiłem.
Rany.
Jest, kurwa, idealny.
Bo jestem artystą.
Dzięki, Toni.
Proszę.
To dzienniki.
- Ile mają stron? - Ponad dwa razy więcej niż opublikowano.
- Dwa razy więcej? - Po co ci one?
Żeby zarobić więcej?
To moje ubezpieczenie na życie.
Nigdy nie rozumiałem polityki, masz rację.
Ale dzięki temu mam szansę przeżyć.
Dokąd pojedziesz?
Może na Ziemię Ognistą.
Na Ziemię Ognistą.
Gdyby była bliżej, odwiedziłbym cię.
Lepiej nie.
Rzym jest piękny, co?
Nie możemy się już nigdy zobaczyć.
Idź, zanim zaczniemy płakać.
Kogo ja oszukuję? Dokąd, kurwa, pójdę?
Jeśli się nie spotkamy, oby to była twoja wina.
Niech cię szlag. Wyjąłeś mi to z ust.
Pa, To.
„Oczywiście zwracam się do ciebie.
Ale mam na myśli was wszystkich, w partii, w kraju.
Pomyślcie uważnie, przyjaciele.
Bądźcie niezależni.
Nie wyczekujcie jutra, lecz pojutrza.
Powtarzam, że nie akceptuję decyzji chadeków.
Nikomu nie wybaczę i nikogo nie usprawiedliwię.
Czasami myślę o tych wielu niewłaściwych wyborach.
Wyborach, na które inni nie zasługiwali.
Ale myślę, że to i tak by nic nie zmieniło,
bo to los nami rządzi.
Prawda, drodzy przyjaciele,
jest ważniejsza od sukcesów wyborczych.
Jeśli dostanę milion głosów, lecz jednocześnie usunę atom prawdy,
nadal będę przegrany.
Wszystko wydaje się absurdalne, ale wyjaśnienia są nieważne.
Ważne, by coś zrobić, jeśli to możliwe.
Czy papież nie może nic tu poradzić? Bo mieliśmy po naszej stronie przyjaciół.
O ile mi wiadomo, nikt nie zabrał głosu.
A teraz, gdy nagle pojawił się promyk nadziei,
z niezrozumiałych powodów przyszedł nakaz egzekucji.
Najsłodsza Noretto, Jestem w rękach Boga i twoich.
Módl się za mnie.
Chciałbym zobaczyć oczami śmiertelnika,
jak to będzie wyglądało później.
Gdybym zobaczył światło, byłoby pięknie”.
Co to za miejsce?
To warsztat, ale nie jest w użyciu.
- Czemu musisz to ukryć? - Co?
- Czemu musisz to ukryć? Co tam jest? - Moja przyszłość, Vitto.
Powiedz, co się dzieje.
Nie twój jebany interes.
Znajdź mi bezpieczne miejsce w tej zasranej dziurze i spadamy stąd.
Słuchaj, Vitto.
Co?
Jeśli coś mi się stanie, daj kopertę Donacie.
Dobra.
Kocham cię, Vitto.
Flavio.
Nie wiesz, czy to chłopiec, czy dziewczynka.
- To chłopiec. - Skąd wiesz?
Czuję to.
Wyobraź sobie, że gdy dorośnie,
zacznie kopiować rysunki innych dzieci w przedszkolu.
Wtedy przynajmniej będziemy mieć pewność, że to twój syn.
Nie wiem, czy chcę, żeby był taki jak ja.
Dlaczego?
- Ma być taki jak ty. - Nie.
Tak, tylko jak ty.
Chcę, żeby był taki jak ty.
Rany, może nie pod każdym względem.
Ale byłoby mi żal, gdyby nie był taki jak ty.
Gdyby nie miał twoich pięknych dłoni.
Toni, zlituj się, jestem zmęczona.
Jestem zmęczona.
A teraz?
Trochę lepiej.
Chwila, czuję się lepiej.
Gdy mój syn spyta, kim był jego tata,
co mu powiedzą?
Złodziejem?
Fałszerzem?
Tchórzem?
Co o nim sądzisz?
Nikt nie będzie decydował za mnie.
Lepszy od oryginału.
Chodź tu.
- Co? - Na górę.
Tak.
Chciałem być wolny.
Żeby zrobić w chuja złych bohaterów tej historii.
Forsa, którą ukradł ci bankier. Mówiłeś mi o tym w szpitalu.
Pewien ptaszek wyśpiewał mi, że jest w magazynie przy Via Aurelia.
- Ptaszek mówi prawdę. - Odzyskajmy ją.
- Nie zajmujemy się napadami. - Ja to zrobię.
Jesteś zbyt pewny siebie.
Powinieneś już wiedzieć, że gdy zasiadasz do Wielkiej Gry,
gospodarz zawsze wygrywa.
Zawsze.
Siedź cicho. Zachowaj spokój.
Ale ja jestem hazardzistą.
Muszę postawić wszystko na jedną kartę.
Wezmę sobie małą działkę łupu i odejdę.
Zniknę z Donatą i z dzieckiem.
Rozpłynę się.
Dobra, Toni. Masz moje błogosławieństwo.
- Jak ma na imię? - Cesare.
Spójrz na jego twarz.
- Mogę go zastrzelić? - Nie.
- Dlaczego? - Bo nie.
- Pracuje w banku na nocną zmianę. - To wydaje się zbyt proste, Toni.
Nie otworzą nam, ale gdyby tak było…
- Co do…? - Maminsynku! Dalej, włącz silnik.
Ja nic nie zrobiłem.
Kto tak twierdzi? Chcę się przejechać.
Brawo.
Kim jesteś?
Czerwone Brygady.
Jestem wcześnie.
Powtórz.
- Hej. - Wpuścisz mnie?
Otworzył bramę?
W środku Chrupek wkroczy do akcji.
Ale musicie wiedzieć, że tu i tam padną jakieś ciosy…
Dobry wieczór.
Dajcie taśmy. Powiedziałem „dajcie taśmy”. Szybko. Kazałem wam się spieszyć.
- Pospiesz się. - Tak, rozumiem.
Jąkała, nie jęcz. Będziesz bogaty.
- Hej. - Pusto!
Koniec! Dwa do zera.
Ręce do góry, gnojki! Stójcie!
Współpracujcie. Oni są z Czerwonych Brygad!
Spokojnie. I tak przegrywałeś. Otwórz skarbiec.
Raz, dwa.
- Kto ich zwiąże? - Jąkała.
- Nie, ty. - Ja mam ich związać?
Pieniądze! Napełnijcie torby. Dalej!
Pospieszcie się! Jedziemy na wakacje!
Graliście w karty, co?
To nie nasza forsa.
- Jąkała, możesz szybciej? - Cholera jasna.
Szybciej! Ruchy!
Podrabiałem obrazy, pieczęci, paszporty.
Zapisałem się w historii tego kraju.
Ale to nie był zwykły skok.
Hej.
To nie był napad.
Co ty odstawiasz? Musimy się zwijać.
To sztuka.
I tak nie zrozumiesz.
Hej.
Skąd te ponure miny? Uśmiechnijcie się.
Świetnie. Uśmiech.
Uśmiechnijcie się!
Brawo.
Organy ścigania są w pełni zmobilizowane.
Starają się rozwikłać okoliczności napadu grupy zbrojnej na bank.
W tym skoku bez ofiar śmiertelnych czterech mężczyzn
za jednym zamachem zdołało ukraść łup w wysokości 30 miliardów lirów.
To rekordowa suma w historii kraju.
Już określa się go mianem skoku stulecia.
Sztuka pojęciowa to zdecydowanie nie twoja bajka.
Twoja kompozycja w banku była w złym guście.
Nie byłem pewien,
czy zostawić metr,
czy może gówno.
I dokąd zaprowadziła nas pana ironia, Toni.
To dobre miejsce, żeby omówić dzienniki zmarłego.
Ma pan dzienniki?
Są kompletne?
Kto wie?
Ale jest ich co najmniej dwa razy więcej.
Mogę je zobaczyć?
Nie mam ich.
Bardzo mądrze.
Chcę mieć czas na wyjazd z Włoch. I żeby nikt nie wszedł mi w drogę.
Tylko wtedy pan je dostanie.
- Kto mi to zagwarantuje? - Cóż, nikt.
Musicie mi zaufać.
„Tertium non datur”, jak mawia mój kumpel.
Znikam stąd. Zmieniam swoje życie. Zmienię imię, może nawet twarz.
To tylko kilka miesięcy.
Muszę zdać raport.
Wie pan, gdzie mnie znaleźć.
Kiedy się ostatnio spowiadałeś?
Przepraszam.
Niewielu z nas rozpoznaje piękne rzeczy. Prawda, ojcze Vittorio?
Znamy się?
Bez obaw. Też jestem krawcem.
Mogę kontynuować pana pomiary.
- W porządku. - Dobrze.
Trochę za długi.
Muszę wyznać swoje grzechy.
Przypomniałem sobie, że Toni miał znajomego księdza.
Ale naprawdę sądziłem, że jest pan nudziarzem,
zresztą jak większość ludzi.
Ale myliłem się.
Pan nie jest nudziarzem.
Mogę wiedzieć, kim pan jest?
Mamy tu raport przygotowany przez kurię
na temat sprzeniewierzenia kościelnych funduszy na użytek własny,
na zakup…
samochodu.
Proszę.
Być może to przez ten raport nie otrzymał pan tytułu prałata.
Do tego pieniądze na jadłodajnię, o które prosił pan Toniego.
Przeszła już remont dwa lata temu.
- Dokąd ojciec idzie? - Dokąd to?
Na co ojciec wydał te pieniądze? Na francuskie restauracje?
Na ubrania?
Na biżuterię?
Proszę posłuchać. Mogę to wyjaśnić…
Nie wątpię.
Ale nie po to tu przyszliśmy.
Jeśli Toni, tak przypadkiem, powierzył panu jakieś papiery,
to państwo chce je odzyskać, bo należą one do państwa.
Nie przypominam sobie, żeby powierzył mi jakieś papiery.
Na pewno?
Niech się ojciec zastanowi. Jest pan sługą bożym.
Kłamstwo do ojca nie pasuje.
- Przysięgam, że… - Krzywoprzysięstwo też nie.
Jeśli pana to interesuje, to dodam,
że pana przyjaciel Toni zrabował sporą sumkę.
Państwo w ogóle nie potrzebuje tych pieniędzy,
więc w tym wypadku
mogłyby łatwo stać się
hojnym datkiem dla pana kościoła.
Interesują nas tylko papiery.
A na koniec chcę jeszcze powiedzieć,
że na najwyższych szczeblach Watykanu
są ludzie, którzy bardzo cenią mnie i moją pracę.
Dona.
Dzień dobry, Toni.
Donata.
Wyluzuj, nie zabijam kobiet w ciąży. Jest w galerii.
O co chodzi?
Usiądź.
Chodź tu.
Wynajęli mnie, żebym cię zabił.
Mam ubezpieczenie. Nie powiedzieli ci?
Już nie masz.
Dzienniki. Dostali je od twojego przyjaciela.
Najwyraźniej kiepski z niego przyjaciel.
Co mu zrobiliście?
Właściwe pytanie brzmi:
„Co mu obiecali?”.
Czemu mi to mówisz?
Jak to czemu?
Kurwa, niewielu zostało fanów Interu.
Nie? Musimy trzymać się razem.
I nie zapominam o swoich długach.
Ile mam czasu?
Nie masz.
Skrzywdzicie Toniego?
Nie. Świetnie nam się z nim współpracuje.
A jego ręce? Kto połamał mu ręce?
Państwo nie łamie rąk, ojcze Vittorio.
Może wkrótce nazwę pana prałatem.
A kiedyś kardynałem. Kto wie?
Chciałby pan zostać kardynałem?
Bo pytanie jest zawsze takie samo. Zawsze takie samo.
Aby dotrzeć do wyznaczonego celu,
co jesteś gotów zrobić?
Ile jesteś gotów poświęcić,
aby twoje marzenia…
się ziściły?
To dla pana.
Co to takiego?
Nie wiem. Przepraszam.
Dziękuję.
Pytanie jest zawsze takie samo.
Zawsze takie samo.
Aby dotrzeć do wyznaczonego celu, ile jesteś w stanie poświęcić?
„Pytanie jest zawsze takie samo. Aby dotrzeć do wyznaczonego…”
Tym razem poświęciłem pożegnanie z przyjacielem.
Przykro mi, Vitto.
Tak mi przykro, że nie zobaczę cię po raz ostatni.
Że cię nie uścisnę.
A ty, Vitto?
Co musiałeś poświęcić, aby osiągnąć swój cel?
Wiesz, że słowa przychodzą ci łatwiej.
Ale chcę ci powiedzieć, że cię kocham. Kocham cię mimo wszystko.
Zmieniam swoje życie. Zmienię imię, może nawet twarz.
- Jesteście do siebie podobni. - Tak?
Zniknę z Donatą i z dzieckiem.
Rozpłynę się.
Ile mam czasu?
Nie masz.
Muszę dać Krawcowi ciało.
Tak cię kocham, że zostawiam ci mój samochód.
Ten twój sedan jest okropnie tandetny.
Odchodzę, Vitto.
- Ojcze. - Nie!
Hej.
Zdejmij to. Jesteś przemoknięty.
Co ty robiłeś na deszczu?
Hej.
Toni.
Włączy nam pan jakąś muzykę?
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI IL FALSARIO DI STATO NICOLI BIONDA I MASSIMA VENEZIANIEGO
Napisy: Anita Danielewska