NOS ANOS 70 E 80, UN FALSIFICADOR DE ROMA
DEU CON XENTE FÓRA DO COMÚN, PODERES E SEGREDOS.
ESTA É A SÚA HISTORIA.
OU, AO MENOS, UNHA DAS SÚAS POSIBLES VERSIÓNS.
O día que morrín, debiamos vernos.
Mais non dei chegado.
Non era así como debía rematar.
Din que, ao morrer, ves pasar a vida en imaxes.
Pois non vin unha merda.
Quería ser un home libre,
pero a liberdade non foi de balde.
Non!
Porque a pregunta é sempre a mesma.
Para chegar a onde queres,
que estás disposto a facer?
LAGO DA DUQUESA, TRES ANOS ANTES
Sempre fomos tres. Faciamos o demo de nenos
e medramos daquel xeito no pobo.
Mais quen quere conformarse cun lenzo tan pequeno?
Eu, non.
Toni, de verdade,
vou chegar moi tarde.
Agora agardas ata que acabe.
- Non vas poñer nada aí? - Néboa.
- Coma sempre. - E?
Estou ata o carallo de debuxar néboa, sabes?
Deixa, xa che debuxo eu o pobo.
Tes présa por ir á fábrica?
A misa é importante. Vén o bispo.
- Ai, o bispo. Por iso tes présa. - Claro.
Vale, eu marcho. O coche é meu.
Que fago suplicando?
- Imos? - Vamos.
Daremos chegado a Roma nesa tartana?
- Claro que si. - Si?
Immacolata nunca me fallou.
Gústevos ou non, tertium non datur.
- Que dixo? - Eu que cona sei?
Quen nos para?
- Quen nos para? - Veña!
Dálle!
Un cura, un obreiro e un artista van a Roma.
Parece o comezo dun chiste,
mais estabamos a piques de facer historia.
Vaia corte.
Entón, Roma era unha festa.
Papas, bispos, artistas, políticos, delincuentes, vermellos, fachas.
Había de todo!
E aí estaba eu.
Quería ser o mellor pintor de Roma.
Non había lenzo no que coubera esta cidade.
Dos inicios, lembro os sorrisos
na cara da xente cando a pintaba.
Señora!
Logo, lembro a fame
e lembro o frío.
Fágolle o retrato. Veña.
- Ei, neno! - Non acapares todo.
- Que cona? - Xa tes moito.
Hai que repartir, eu tamén como. Senta.
E lembro os corpos na rúa, as bombas.
Mais iso non me importaba.
Sabía que Roma ía vir por min.
- Ola! - Boas!
Vamos á miña casa.
Nesta cidade, só había que ter paciencia.
Antes ou despois, íame arrastrar tamén á festa.
De quen é a casa?
Chámanlle "o Artista".
Artista este tipo? Vaiche boa.
É ese.
O fumado do sofá.
Donata, vai frío.
Vai frío.
Vai frío, métete na cama.
Sempre vai frío nesta cidade.
Se soubeses o frío que vai no meu pobo…
Donata, meu amor, ven aquí.
Corazón.
Non podes acabar sempre así.
Estou aquí.
- Que máis tomaches? - Isto é todo seu?
Todo o que hai aquí é seu.
Cantos cartos faría se soubese pintar!
- Seica sabes de pintura? - Son artista.
Eu, galerista.
Pois podo traerche unhas obras.
Se es mellor ca el, podería atopar un oco.
Como asinarías a túa obra?
Toni da Duquesa.
Pero Toni cun i.
Non coma o anano de Little Tony. Ou Tony Curtis. Ou Tony Renis.
- Podo darche un consello? - Dime.
Con ou sen o i, ese nome non vende.
Non ten gancho.
Convencíchesme. Mañá, cámbioo.
Logo que?
Ensínasme os teus cadros ou non?
- Onde tes o coche? - O coche?
Que insulto!
Vas ir na mellor carroza de Roma. Ven.
- Que tes no pelo? - Non sei, que teño?
- Tes algo raro. - Quítamo!
A mellor carroza doutra persoa.
Es ladrón ou artista?
Cal é a diferenza?
Tes resposta para todo, non?
Poñédesmo fácil. Monta.
- Onde? - Veña, monta.
- Onde? Agarda! - Monta.
- Axúdasme? - Si.
- Non quero caer. - Amodo!
Máis amodo, Toni cun i.
Perdoa, non sei que dicir.
A señora da limpeza debeu librar hoxe.
- Xa. - Si.
A ver, Toni, como cho digo?
Isto non vende. Non hai mercado para estas cousas.
Hoxe en día, todo é simbólico, abstracto, conceptual.
Ti parécesme máis… figurativo.
Que pasa? Ofendinte?
Esperas que o encaixe ben?
Tes talento, iso si.
A anatomía é excelente.
- Fai espidos! - Espidos?
Venden se son orixinais.
Si?
Tes algún espido… orixinal?
Como? Con cubos, coma os de Picasso?
Si, xa che gustaría.
- Pois non. - Non?
Gustábame, pero volveuse comercial.
- En serio? - Gústasme ti.
- Podo comezar cun espido teu? - Xa mo preguntaron.
- Sempre me neguei. - Si? Agardabas por min.
- Por Toni da Duquesa? - Si.
Se agardas ata mañá, saberás cal é o meu novo nome.
O meu, de crema.
Un croissant de crema.
Ou un boliño.
Xa dicía eu: máis ladrón ca artista.
Como tes isto?
O autorretrato de Bernini.
Como o tes?
É unha copia.
- Unha copia? - Unha copia.
É perfecta. Onde a atopaches?
"Atopar"? Fíxena eu.
Si.
- Non te creo. - Non me creas.
- Vale, e onde viches o orixinal? - Neste libro.
Non me cres?
Toni, mira este.
- Poderías copialo? - Este?
- Mírao ben. Non… - Faríao máis real ca o orixinal.
Sempre se me deu ben copiar.
É pan comido.
Son liñas moi simples.
As pinceladas son máis persoais.
Que é?
Se o logras, ven verme.
Cada vez que a miña vida cambiou, sóubeno ao momento.
Síntoo no pescozo, coma un comechón.
É unha sensación rara.
Sempre.
Adiante.
O problema era que a vida non ía cambiar só para min.
Es ti?
Non.
- Non me das unha aperta? - Non.
- Non? - Non. Lisca.
- Que feo es, carallo. - Quen falou!
Deixei a fábrica.
Agora que tes un abrigo caro?
O abrigo é para aparentar.
A quen lle importas? Por que aparentar?
Que me tes que dicir?
Lembras cando falabamos no pobo de darlles a patada aos xefes?
- Gaitadas. - Non eran gaitadas para min.
A xente coma min só prospera nas Brigadas Vermellas.
- E coma ti. - Eu son libre.
- Xa. - Pois non me veñas con contos.
Pero…
bótame unha man.
Hai unha caixa forte para ti.
No pobo, facía de todo coas mans para saír adiante.
Veña, entra.
Unha armaría?
Que cona fas? A caixa forte está aí.
Desde raparigos, Fabione sempre me meteu nas súas leas.
Como lle ía dicir que non?
Alto! Arriba as mans.
Que fas?
Non te movas. As mans…
Vamos, Toni! Bule!
Sae! Toni, sae!
Fóisevos a cabeza?
Quieto.
Mira que catre.
É un catre, si.
Durmo aí porque arrepío coas camas do século XIX.
Arrepías coa comodidade?
Tamén podes durmir no chan.
- Vitto! - Si, un segundo.
- Dixeches que era leve. - Díxoo el!
Non son médico por ser miña nai enfermeira.
Minucias.
Si, minucias. Que é iso?
Cousas dos novos amigos de Fabione.
Quedo cos rifles. Déixoche dúas pistolas.
Meu Deus!
A metade dos cartos da caixa é para ti.
Queda cos cartos.
Dásmos? Para a causa?
Non.
Para ti. A causa non te vai alimentar.
- Ai! - Agarda.
Corta, xa está.
- Así? - Si.
Moi ben, desángrate. Listo.
Xa che dixen que non…
Pásame a gasa.
Isto é absurdo.
Apareces cun buraco no brazo, unha maleta con armas…
Non somos así, rapaces. Vós…
Eramos acólitos no pobo. Acólitos!
Rematou o sermón?
Non, non rematou.
Que vas facer esta mañá?
- Estou ocupado. - "Ocupado."
- Dásme a tesoira? - Non.
- Baixa o volume desta merda. - É aquí?
Vaia, mira que casa!
Estas casas déixanme pampo.
- Fanme sentir pequeno. A ti non? - Non.
Cando vexo esta beleza, quero que sexa miña.
E ti tamén deberías querela para ti.
- Para aquí. - Aquí?
E como coñeciches esta galerista?
Coñecina en sentido bíblico.
Claro. Moi ben.
- Fodina. - Xa entendera.
Non tal.
- Non! Vas romper a ventá! - É dobre vidro.
- Para! - Se non é ela, marcho.
Dona!
- Segues vivo! - Mira o que che trouxen.
Vittorio, vaite. Xa chegamos nós.
- Non me presentas… - Grazas pola viaxe.
Que…? Tapa iso!
- É bo, non si? Ata o asinei. - Por aí!
- Que? - A porta está aí. Vide!
- Chao, Vittorio. - Agarda.
- Por favor. - Preséntame.
Non vou entrar cun cura. É raro vir cun cura.
É igual!
Idéntico!
Mesmo a sinatura.
- Que queres? - Estou aquí.
- O padre Vittorio. - Encantada.
- Encantado. - Chofer oficial.
- Dálle a man! - Si…
- Son Donata. - Padre Vittorio.
- Que? - Ben o sabes.
- Non. - Ti non podes!
Eu só…
Déixovos, que chego tarde á misa. Abur!
- Abur! - Bo rapaz.
Vaite confesar.
Como facemos? Por agora, douche un adianto, si?
Canto… canto tiñas pensado?
Non son un experto do mercado…
Mira, un 10 % do prezo de venda.
300 000 liras?
- Vale tres millóns? - Mínimo, tres millóns.
Logo, hai que celebralo!
Lévote a bailar.
Es bo bailarín?
O mellor.
Dá a volta e ve un oso xigantesco.
Inda máis grande ca o de antes.
- Branco e xigante. - Ala!
E solta: "Di a verdade. Ti non viñeches cazar."
Que bo!
Marchaches na nosa canción.
Xente, este é Toni.
Toni, Balbo.
Balbo, Toni.
Ola! Collo unha cadeira.
É un artista.
Un artista que coñecín hai pouco.
É falsificador.
Falsificador?
Vaia.
E…
E Balbo tráeme xoias.
Colares, aneis…
Déixamas a bo prezo, e eu non pregunto.
E tes algún colar ou anel neste intre?
- Quero regalarlle algo á miña moza. - Que dis?
Crocca, que temos hoxe? Hai algún anel de compromiso?
Vou mirar.
Crocca é deportista.
Lanzamento de martelo. Sóache?
Non. Que é iso?
Mira.
Teño dúas bagatelas.
Quedo coas dúas.
Como te pasas.
- Esas dúas valen… - Tres millóns.
- Cal é o problema? - Que fas?
- Valen 10 veces máis. - Quedo coas dúas, si?
Cos cheques, facemos avións de papel.
- Si? - Ven mañá con cartos reais.
Non fagas o parvo.
Tranquila, non son meus.
Listo! A sinatura…
parece real.
Ben, válenos.
Pero hai un corolario.
Esa palabra amoloume ben nun encrucillado.
- Non sei que cona é, pero gústame. - Cal é?
O corolario é que, se nos fodes…
o Piloto virá mañá,
e saberás por que ten ese nome.
O corolario é claro.
Outro chiste.
Pode que xa o saibades.
Sabedes o do safari en África?
Debín contárvolo.
A lúa, desde alá arriba…
Ei!
Colleron o cheque! E déronnos esta morea de cartos.
Ben. Zafácheste de quedar tollido.
E vasme pagar o almorzo!
Si, vas ver a nosa gorida.
Balbo, Crocca, o Piloto e os demais…
O certo é que eu sabía quen eran.
Xacando, toda Roma coñecía os membros da banda.
Posme unha spuma?
Mais velos no xornal non era coma telos diante.
Sempre xogas só.
Son para comer ou para lucir?
Temos outro gracioso.
Balbo, onde os atopas? No circo?
- Sabes xogar? - Por suposto.
Tatiño, ponlle as bólas a Paul Newman.
Por que "Tatiño"?
Por… p… por…
por… que…
Entendo. Pon as bólas.
A ver se es mellor co pincel ou co taco.
Hostia.
- Artista? - Si.
Que fas? Copias para Donata?
Non só iso.
Teño cadros meus.
Son versátil, Ba.
O outro día, roubei armas cun amigo.
Inda se fala diso.
Fuches ti?
Cun amigo.
Nós buscando os fillos de puta
que fixeron ese traballo sen o noso permiso,
e aquí estás.
- Só abrín a caixa forte. - Para que querías as armas?
- Eran para o meu amigo. - Para que as quería?
As grandes, para os políticos.
Deixoume dúas pistolas.
Cales? Vermellos ou fachas?
Vermellos.
- Ata iso elixistes mal. - Non me interesan esas merdas.
Vou con quen me axude.
Vexamos esas obras mestras.
- Agarda aquí. - Si.
Que bonito! Parece unha toupeira.
Podo atoparche unha casa mellor.
Non preciso unha casa, senón un estudio.
Un estudio con boa luz e espazo, non esta corte.
Preciso un taller.
Un taller?
Claro, querida. Atopareiche un taller.
- Si? - Onde poidas vivir.
Axúdame, se tes cinco minutos.
Por un taller, teño todo o día.
- Estas… - Si?
…cómprochas.
Vamos, Miguel Anxo.
Xa chegamos. É esa porta.
- Esa? - Si.
Era o almacén dun dos nosos homes.
Logo, tivo a marabillosa idea de falar cun xuíz.
Tes máquina de escribir, televisor… Hai de todo. Úsao como queiras.
Arranxa a entrada, pon plantas.
Podes traer un can e mulleres.
E voilà!
Mira canta luz. Non é o tobo no que vivías.
Que dis? Chegará para un taller?
Chega, si, mais non podo pagalo.
Non tes que pagar.
Só facernos algúns traballiños.
De que tipo?
Cousas artísticas.
Máis ou menos.
Límalles o número de serie. Sabes?
- Claro. - Ben.
É o antigo dono da casa.
Amosareiche o lado menos artístico.
- Non, polo amor de Deus! - Que fago?
Que prefires? Ollo ou orella?
Elixe ti! Tanto dá.
- Ollo! - Pois ollo.
- Non! - E boca, a ver se cala.
- Non, suplícovolo! - Abre a boca.
- Fai que abra a boca. - Piedade!
Non!
Por favor! Suplícovolo!
Non lle dixen nada ao xuíz! Non direi nada!
Piedade!
Por favor…
Está?
E o mellor?
Di que non falou.
Non.
- Non falou? - Non.
- Acaba de dicilo. - Non, xa o dixo todo.
Non!
- A que si? - Non…
Coma un canario?
- Non… - Xa cantaches, non si?
- Non… - A ver, canta.
- Non! - Canta!
Eu non…
O carallo!
Xa non canta máis.
Tranquilo, era un delator.
Estará limpo mañá para a mudanza.
Toma.
Para ti.
Polo Modigliani.
Un coleccionista deu oito millóns.
- Que? - Quedo co 30 %.
Son 2,4 millóns para min e 5,6 millóns para ti,
menos os 300 000 que xa che dei.
Deberías dedicarte a isto.
Isto é o teu.
Podes gañar os cartos que queiras.
- Que fago? - Que vai ser? Pintar.
- Copias? - Claro.
O que fas ti non o fai ninguén máis.
Mais ser bo non basta. Debes saber que copias facer.
Seguro que ti sabes cales son.
Cómpre atacar o inicio do século XX.
- Os garabatos eses. - O comechón.
Por fin alguén se decata de que son o mellor pintor de Roma!
Si! A vida volve cambiar cando menos…
Entón?
Fas negocios comigo?
Que negocios?
Sentimentais?
Tamén.
Estás namorando.
- Nunca namoro. - Si.
Dígoche que nunca namoro.
Nin eu.
Monet, Boccioni, de Chirico. Todos. Podía pintalos todos.
Isto era o meu.
Todo! Encheremos este espazo!
Teremos os cadros que todos queren, mais non teñen.
Lembro eses meses á perfección.
Lembro que era feliz.
Hai parqué no teito.
- Hai, si. - Parqué no teito!
E este…
é o meu cuarto… e mais o teu.
O noso cuarto?
Que ben.
Era así como imaxinaba que sería a miña vida.
Fomos acólitos, díxocho?
- Non. - Non saíu o tema.
- Os tres. - Vaia!
Si, e chimpáronme.
Fabione era obreiro. Agora é político.
- E Vittorio, xa ves. - Por que o chimparon?
Come.
Eu seino. Que motivo queres que revele?
Resumindo, roubou cartos da boeta.
- Para pinceis. - Xa.
Es o único de fiar.
De fiar? El?
Non quería ser cura. Só quería cartos.
Non é certo. É máis complicado ca iso.
Dille o que dicía túa nai.
- Os curas son elegantes… - Comen!
Os curas comen!
Non fagas caso.
E que pasou?
Familia pobre, pouco futuro.
Era a única forma de seguir estudando. E aquí estou.
Túa nai tiña razón.
É elegante, non?
- Grazas. - Mete medo.
Parecédesvos un chisco.
- Si? - Si.
- Tamén son elegante. - Mete medo!
- Que queres? - O mesmo.
Fabione quere verte. Ven á misa do Xoves Santo.
Claro.
Por certo, gústame Donata.
E a min.
Xa que chegaches tan lonxe, non a cagues.
Todo ten o seu momento.
De quen é esta ferralla?
Padre, heille traer un coche.
- Que teima co coche. - Balbo, encantado.
Chego tarde, mais estaba ocupado.
Para compensar, mira o que trouxen.
- Que pasou? - Nada.
Que é? Tiramisú de Franca?
- Que tal? - Ben.
- Quen é Franca?
Pero a ledicia ten un problema.
Nunca é suficiente.
E ese foi o meu erro.
Fanse cartos coa arte, non si?
Fanse, si.
- Prezo? - Menos ca o teu.
Si?
Donata sabe que saes só pola noite?
Ti que cres?
Cómpre manter algo de misterio coas mulleres.
- Vamos. Un tipo quere verte. - Quen?
Un tipo.
Que carallo levas posto?
Ei, Ba!
Este é… Toni!
- Ei! - Sansiro, Toni.
- Un pracer, Toni. - O pracer é meu.
Precisa un pasaporte.
Vale, faremos un pasaporte infantil.
É un gracioso.
A quen pararía na aduana? A vostede ou a min?
Eu, a min.
E sería un erro.
A amabilidade é poderosa.
Ten aquí o pasaporte real?
Vamos.
- Vai. - Non vés, Ba?
Non, vou bailar.
SINATURA DO TITULAR AUTENTICACIÓN DA SINATURA
Listo!
Agora es Edoardo.
Impecable.
Xa, é o meu traballo.
Entón, Balbo tiña razón.
- Débolle un favor. - Si.
Faille un nó ao pano para acordarte.
Por que che chaman Sansiro?
Creo en dúas cousas.
Unha é o Inter.
Eu son do Inter.
Altobelli?
Sobrevalorado.
Oriali?
É bo.
Baresi?
O mellor.
- Es moitiño, Toni. - Cóidate, Sansiro.
Es moitiño.
Forza Inter!
Sempre.
Fabio!
Mira ao que chegou.
Así que andas cos fachas?
Quen che contou esa merda?
Mírame cando che falo.
Cos putos fachas que poñen bombas nos trens para matar?
Non ando con ninguén.
Perdes o tempo.
Non entendes de política.
Queres romperlle o pé?
Perdón.
Vittorio díxome que tes unha tenda de mecanografía.
É certo?
Tes unha máquina para nós?
Unha IBM de cabeza rotativa.
Agás polo r, vai coma un tiro.
Pois faime un favor.
Mañá, métea no maleteiro dun Ford gris.
Aparcarei diante da tenda.
Vale, Fabio.
Grazas.
Mira que cara!
Que poema.
Fágoo eu.
Habería que verte a ti desa guisa.
- Marcho. - Non fagas o parvo.
- Chao. - Chao.
Anticuado! Cres que a froita é para os nenos.
Non é só para eles.
Non hai nada mellor ca os amorodos e o limón.
Pois cómeos. A min que me dis?
"Confundido, atonito."
Atónito.
Era visto. O limón sabe a xabón.
Por fin! Xa pensei que vos contrataran.
- Había moito. - Agardou polo limón!
Botei meses planeando a reunión. Vala foder por un xeado?
- Tes sete anos? - Foron 10 minutos!
Dez minutos.
Sabes canto custan con algunha xente?
Escoitade!
O líder de Democracia Cristiá, o honorable Aldo Moro,
foi secuestrado en Roma por uns terroristas.
Incrible.
O suceso…
- Como cona o fixeron? - Dálle volume.
…produciuse fóra da residencia parlamentaria.
- Os terroristas dispararon… - Vamos!
…contra o gardacostas que ía con el.
Metérono á forza no…
Este secuestro é unha nova estupenda.
En momentos así, hai que investir.
Estes edificios son unha oportunidade excelente.
Teño razón?
Sempre, Zu Pippo.
Si.
Toni!
Balbo di que podes axudarnos
cos papeis para ir a Nova York e volver.
- Ao seu servizo. - Ben.
Virginia darache o que precises.
- Gústanche os cadros? - É vangarda.
- O mercado manda. - E venden ben.
E estes?
Son meus.
Venden?
Non tanto.
Que opinas?
Gústanche?
Sabes que?
Cómprochos.
Canto pides?
Non teñen prezo. Que lle gusten xa é un honor.
- Creo que es o indicado. - Para que?
Quero que pintes algo especial.
Para min.
Napoleón?
Pégalle.
- Podes facelo? - Este?
Non notará a diferenza. E será un regalo.
Balbo.
Viches a educación de Toni?
Oxalá todos os romanos fósedes así sempre.
Hai que ter paciencia, xa o sabe. Os romanos somos…
…inexpertos, só improvisamos.
Mais debedes andar con ollo.
Corren rumores.
Hai xente que di: "Balbo fala demasiado.
Balbo sempre está a falar."
Si? Quen é esa xente?
Ninguén en concreto. Son rumores.
Rumores? Logo, nada.
Son coma os fantasmas.
Hainos, pero quen cre neles?
Marcho.
Vou ao estudio.
Acompáñote á porta.
- Entón, agardo polos papeis? - Si.
Non che deixou responder antes.
- O que? - Sobre os cadros.
- Os teus? - Gústanche?
Non son unha experta,
mais, comparados coas copias,
os teus son máis reais e fermosos.
Non sei disto, non me fagas caso.
Se che gustan, é que sabes.
Queres un retrato?
Chao.
Antonio?
- Toni. - Toni.
Arredor das 12:50, recibimos unha chamada na redacción.
A voz dicía:
"Nunha cabina de Via Teulada, preto de Piazzale Clodio,
hai un panfleto das Brigadas."
O panfleto estaba mecanografado e marcado coa estrela de cinco puntas.
Vittorio díxome que tes unha tenda de mecanografía.
Unha IBM de cabeza rotativa. Agás polo r, vai coma un tiro.
Atopouse outra mensaxe das Brigadas
en Turín, Roma, Milán e Xénova, auténtica para os investigadores.
Recemos polo honorable Aldo Moro.
O papa quixo manter o tradicional…
Esta tarde, as Brigadas enviaron un panfleto,
o sexto ata o momento,
sobre o secuestro do honorable Aldo Moro.
O panfleto, similar aos anteriores,
anuncia a fin do chamado "interrogatorio de Moro".
Menciona un veredicto de culpabilidade e unha condena á pena de morte.
…foi un cruce perigoso para levar o balón cara ao centro da área,
onde agardaba Oriali.
Collovati logra interceptalo a toda velocidade
e lánzao para córner.
Pasaron oito minutos desde o inicio da segunda parte.
Unha segunda parte superior…
- Ola. - Ola.
- Prazo? - Uns 10 días.
Tamén queren o marco envellecido. Podes facelo?
Claro que si. Gauguin é pan comido.
Para quen é isto?
Para un amigo.
- Canto nos paga? - Este é gratis.
Fai primeiro o Gauguin, que non é gratis.
- Chao. - Chao.
Que…? Ei!
Molesto?
Non.
- Podo pasar? - Si.
Os papeis de Zu Pippo.
Sento aquí?
- Para o retrato. - Ai, si!
- Esta luz é boa? - Perfecta.
Ponte cómoda. Tes que estar cómoda.
Saco a chaqueta para estar máis cómoda.
- Non estás moi cómoda, non? - Non, inda non.
Quita os zapatos…
Agora si.
Mellor.
Estás a debuxar de verdade?
- Eu? - Si.
Deixámolo para logo.
Gústame esta luz.
Toni!
Quen carallo será?
Búscante.
Sempre me buscan.
- Ei! - Bule, temos viaxe.
O Xastre quere verte.
- Que quere? - Eu que cona sei?
Quererá coñecerte.
- Pois coñezámolo. - Ei!
Non pintes a mona.
Estes son os malos de verdade.
Boas noites, Toni.
Boas noites.
Ao pantalón sóbralle un talle.
Pensei que era a moda.
Mais se vostede o di, créoo.
Precisamos un favor bastante urxente.
Un comunicado falso das Brigadas Vermellas.
Comunicado falso?
Por suposto, idéntico aos que atopamos
en cabinas telefónicas e papeleiras.
Sería quen de facelo?
Creo que si.
Cre?
Será idéntico.
Ben.
As copias dos comunicados anteriores.
O borrador do que queremos.
O importante é dicir que Moro morreu.
Pode inventar o resto.
E isto…
Pagan por adiantado?
…para medir o círculo da estrela.
Así é como se sabe se é verdadeiro ou falso.
Por que debería facelo?
Para salvar a vida do presidente.
Non é obvio?
Claro.
O último comunicado foi o sexto. Este será o sétimo.
Lémbreo.
"A moda."
Simpático.
Estamos xusto enriba do lago da Duquesa,
onde as Brigadas Vermellas dixeron, no sétimo comunicado,
que aparecería o corpo de Aldo Moro.
Desde esta mañá coa alba,
bombeiros, policía e carabinieri non atoparon nada.
Que obra de arte.
A policía, os carabinieri e a policía financeira
reciben centos de mensaxes…
Só digo iso.
…mentres buscan.
Se acordamos entregar o 15, ten que ser o 15, Toni.
Non vou quedar coma o cu
porque queiras pintar a Napoleón.
Escóitasme ou falo soa?
…na zona do lago da Duquesa,
onde as autoridades montaron un dispositivo…
- Iso non é preto do teu pobo? - Si, ao lado.
- Vas saír? - Xanto con Vittorio.
- E o Gauguin? - Estará listo o 15.
Atavíate esta noite. Compensareite!
Mergulladores especializados baixaron ata o fondo do lago.
Tráiote polo foie-gras, e ti pides sopa?
Non son moito de foie-gras e caviar.
Non sabes gozar da vida.
E o colariño?
Non é obrigatorio?
Non, non é. A Igrexa chama pola "vestimenta digna".
Mais entendo que Roma ten unha idea moi distinta á miña.
Que pasa?
O bispo saínte propúxome para ser monseñor.
Pero elixiron outro.
Alguén con moitos amigos no Vaticano.
Non sei, igual era máis digno ca min.
E aquí sigo.
Estás ben onde estás, sen preocupacións.
Non tes madeira diso.
Pensa na cama que terías se foses monseñor.
Véxote de bo humor. Que tal? A que andas?
Fago o ben común.
Pago eu. Teño présa.
- Ata logo. Cóidate. - Marchas?
Que carallo fas aquí?
Vin bailar. Non podo?
- Non, non podes. - Non?
Sabes que non.
Que che importa?
Non che amola?
El é así, coma un cativo. Non se sabe controlar.
Gústalle lucirse.
Un día, loura. Outro día, morena.
Por un día, tanto dá.
Mentres non mexen fóra do testo.
Se es feliz…
Quen son?
Coñécelos? Ei!
Queda aquí.
Mellor?
É a moda tamén?
Se é para loar a miña obra,
pode ir durmir. Sei que é boa.
Dou fe.
Excelente.
- Precisamos algo máis. - Outro comunicado?
Que as Brigadas saiban que poden gañar moitos cartos
a troco da vida do presidente.
Mesmo o papa está recadando cartos.
O papa?
Cantos cartos?
Dez mil millóns.
Tanto?
Dígalle ao seu amigo que pode vivir.
Todos poden vivir e levar os cartos.
Que Donata me desculpe pola molestia.
Agarde!
Quen o informa?
Da miña moza, do meu amigo das Brigadas…
Faga o que lle digo.
É certo que axiña van atopar o presidente?
- É cuestión de días. - E que vai pasar coas Brigadas?
Quere salvar o seu amigo?
Dona? Ei!
Necesito que chames a Vittorio mañá, pero desde a galería.
É importante.
Halo facer?
Que tes?
Agora veñen á nosa casa? Quen era ese?
- Vamos para a cama. - Non!
- Dona! - Quen era? Que quería?
Non me veñas con que é polo meu ben.
Levo 20 anos neste mundo sen ti.
Foime ben. Sei cando alguén está na merda.
- Xa o pillo. - Non o pillas!
Se ti tes problemas, eu tamén.
Hoxe, dormes no sofá.
Vou para adiante.
Tes moito que explicar.
O papa ten 10 mil millóns. O Goberno non negocia.
- Ides acabar criando fentos. - Impórtame unha merda.
Por quen falas?
Non o coñezo. Fíxenlle un favor unha vez.
O papa quere probas de vida.
Logo, dávos os cartos, e vós liberádelo.
Xa che direi.
- Chao. - Ten coidado.
Ei!
Onde estamos?
Ven, non hai moito tempo.
É o terceiro estante. Este.
Apartas as teas, pos a maleta aquí e marchas.
Non haberá ninguén.
Esta é a proba de que Moro segue vivo.
Ten o xornal de hoxe.
Fabio, que fas?
Deixa todo e fuxe. Batamos cos pés no cu.
Sen vermellos, sen fachas. Vamos.
Toni,
o teu foi un accidente.
Eu estou onde teño que estar.
Suxeito á vista.
Agardade ata rematar o intercambio.
Chegou o cura. Están falando.
Achegade o micro.
Non te imaxinaba así, pero aquí tes as fotos de Moro.
Os cartos?
O Santo Padre, tras moito tormento,
decidiu rexeitar o intercambio.
- Non quere salvar o seu amigo? - Eu só informo.
Como que informas? O carallo!
- Que pasa? - O cura marchou.
Suxeito a tiro, pero non ten o maletín.
Procedo?
Marcha. Procedo igualmente?
Non. O Vaticano debeu descubrilo e suspender a operación.
Retírate.
- Si? - Vitto? Ei, Vitto!
Que pasa?
Chama a Fabione. Dille que fuxa.
Palermo. Esnaquizado por unha bomba na liña Nápoles-Palermo,
Giuseppe Impastato, de 30 anos…
A decisión do Ministerio de Educación
sobre os colexios nos que se votará…
Novas de GR1!
Acaba de chegar unha nova importante a Roma.
Atopouse o corpo dun home no centro da cidade.
Podería ser Aldo Moro.
Inda non hai confirmación oficial.
Din que o corpo apareceu nun saco.
Repito: no centro de Roma, en Via Caetani, preto de Piazza Argentina,
a uns metros da sede de Democracia Cristiá
e da sede
do Partido Comunista Italiano.
É comprensible a incerteza e o amargor destes intres.
Repetimos: de momento, nada é oficial.
Ningunha axencia confirmou nada por agora.
Agardamos polo Ministerio do Interior.
Hai cerca de 70 minutos,
os vehículos da policía secreta e da brigada antiterrorista
chegaron a Via Caetani…
O subsecretario de Interior, Nicola Lettieri, xa está in situ
con máis políticos, coas forzas policiais…
Non hai rastro das memorias.
A Policía confirmou que o home achado
preto de Via delle Botteghe Oscure
é o honorable Aldo Moro.
O Xastre é todo lingua.
Ata dixo que nos sacaría dous amigos do cárcere
a cambio do zulo de Moro.
- Atopástelo? - Claro que si.
Mais non fixeron unha merda, e os meus amigos seguen no caldeiro.
O meu amigo desapareceu.
Agocharíase nas cloacas.
- Quen demo é o Xastre? - Alguén que nos era útil.
Ten moita xente no peto.
Polis, xuíces, avogados… Traballan para nós.
Mais, se non obedece, ímolo coller polos collóns.
- Tamén ten os curas. - Como?
Alguén do Vaticano.
Ía darme un maletín de 10 mil millóns
para as Brigadas por Moro.
- Foise todo ao carallo, non? - Si.
Tiveches sorte.
Se o colleses, non estarías aquí.
O Xastre non quería salvalo.
- Para que matar a Moro? - Para que?
Para aliarse cos comunistas.
Os teus amigos das Brigadas acabarán mortos ou coa perpetua.
Gran perda.
- Cagas por Paul Newman. - Por fin o ves.
Falando do demo…
- Seguimos despois? - Non, xa estou quente.
Non! Os tratos hai que respectalos, oíches?
Para min, isto é traizón.
Xa verás o que pasa contigo e co teu monicreque.
Moitas grazas.
Fixéronse buscas en apartamentos, sotos, garaxes
e zonas subterráneas.
Estanse a facer controis nas estradas.
En canto ás pescudas iniciadas…
- Aquí estás. - Si.
Si.
Non sei que dicir, quedei sen fala.
É un honor.
Gañáchesme por completo.
Podes pedirme o que queiras, si? O que sexa.
Hai algo.
…por casualidade antonte.
Era unha base importante para as Brigadas…
Un amigo en risco.
Confirmouse co exame do material atopado,
que se levou, en parte, aos laboratorios…
Toni,
sabes que fixo Napoleón cando soubo
que os seus morrían de frío en Rusia?
Sábelo?
- Non? - Non.
Exacto. Non fixo nada.
Nada.
Porque loitar contra o obvio é estúpido.
E perigoso.
Entendes?
Divírtete.
Dona?
Donata?
Que tal a festa?
Gustoulle o cadro?
- Que fas? - Que fago, Toni?
Tiñamos un trato.
Rompíchelo, así que marcho.
- Dáme dous días. - Dous días?
- Non o vas rematar. - Si!
Ese non é o problema!
Dona…
- Entendo as aventuras. - Aventuras?
- Si. - Paranoias!
Si, paranoias, claro.
Cústame, pero enténdoas.
Mesmo podo pasar por alto que me mintas tanto.
Sei que o fas.
O que non podo entender
é por que inda andas con xente
que te fai sentir máis home.
Non quero saber nada diso.
Dona…
E levo os cadros. Total, non os necesitas.
Escoita…
Mandarei alguén mañá. Así, podes dedicarte aos amigos.
Déixoche este como mostra do meu afecto.
Así, ao espertar, lembras o que es agora.
Sabes que é peor que non ter talento?
Ter só un pouco.
Porque iso basta
para entender que non vales nada.
Non es capaz de facer nada, agás copiar.
Que dis?
- Xa? - Non.
A partir de entón,
todo foi tomar polo cu.
Goodbye! Au revoir!
Ei, que carallo pasa?
Fomos ao cemiterio de coches.
Tiña os freos cortados.
Manipuláronos.
Quen foi?
- Toni, síntoo… - Fillo de puta!
- Que lle fixeches? - Para!
Compórtese. Xa basta.
É un día difícil para todos. Hai que ser comprensivos.
Sinto moito a perda do seu amigo.
Inda que, se mo permite,
non esperaba esa reacción.
Canta bravura!
A bravura non é para vostede, Toni.
Sabe que máis non é para vostede?
A curiosidade.
Deixe de preguntar quen somos, que facemos,
como morreu o seu amigo.
Que di?
Acabamos con este circo e falamos educadamente?
Si?
Precisamos as memorias de Moro.
Non o que publicaron os xornais. A versión completa.
Hai máis xente buscándoas.
Talvez o seu amigo nos axude a atopalas antes.
Non sei onde está.
Háselle ocorrer algo.
E se non quero?
Toni, xa llo dixen. Esqueza a curiosidade e a bravura.
- Non volveremos vernos. - Espero que si, polo seu ben.
Vai rañala!
Dona?
Non, son Vittorio.
Vitto.
Que tal?
Ben. Ti?
Ben tamén. Dime.
A ver… dáme un pouco de vergoña,
pero… o meu comedor social necesita…
doazóns, e pensei que…
Canto necesitas?
Hai que reformalo porque cae a cachos.
Ei! Que carallo?
- Zu Pippo? - Ola.
Que tal? Cóidante ben?
Si.
Precisas algo?
Só me dan sopa.
Que tal?
Toni…
Toni, na vida, tes que usar isto.
Tes que saber con quen estás e contra quen estás.
Balbo non o sabía, iso que o avisei.
Case cometes o mesmo erro.
Non puiden facer nada por el,
pero evitei o teu funeral.
Queda no teu sitio.
Vouche contar unha anécdota.
Unha vez, deille moitos cartos a un banqueiro.
Fixera unha fortuna nos EUA.
Debía investilos, mais que fixo?
Rouboumos.
Armamos algunha lea ou escándalo? Non.
Mantivemos a serenidade, e seguimos así.
Agardamos.
Ven.
As cousas importantes requiren paciencia.
Tardei cinco meses en poder coller un pincel.
E agora que?
Quen era sen as miñas mans?
Quen cría que era?
Pensei que non debía nada.
Mais Roma sempre volve para reclamar.
Si?
- Toni? - Vitto.
- Molesto? - Dime.
Teño unha boa nova.
Gastastes ben os cartos, non?
- Gústache? - Moito.
Como tes as mans?
Ben.
Luvas.
Aí vén!
Vittorio coñeceuna. Como era?
Donata é un mullerón.
Non a merecía.
Estráñoa moito.
Estraño todo.
Estraño como me miraba.
Facíame sentir…
Vivo.
Si, vivo.
Cagueina.
Sempre a cago.
Toni…
teño que marchar.
O máis lonxe posible.
Cada vez hai máis informantes.
Os carabinieri disparan antes de dar o alto.
Axúdasme?
Claro que si.
Fareiche un pasaporte, mesmo coas mans así.
Tamén me quedan algúns cartos.
Non, chega co pasaporte.
Se precisas a miña axuda, só tes que pedirmo.
Vasme dar o teu deportivo?
Xa estamos. Antes ou despois, o deportivo sempre sae a relucir.
- Foi un regalo… - Si? De quen?
- Do bispo. - Ben!
Cando nolo presentas?
Nunca vos invitaría a cear coa curia!
- Por que? - Que problema teñen os teus amigos?
Regaloumo para premiar o meu traballo…
Agarda.
Temos que facer algo importante.
Cos pés, non coas mans!
- Cos pés! - Un balón só para ti!
- Cos pés! - Valo pasar?
- A ver! - Veña!
Veña, Toni!
Dálle!
- Pásao! - Parada de Altobelli!
Vamos, Vitto! Pásao!
Non!
Dás pena!
Altobelli ve a Oriali!
Tiro de costas!
Coa cabeza! Pásao!
Gol!
Oriali!
Esa foi a última vez que estivemos os tres xuntos.
Que queres? Que fas aquí?
Vin desculparme.
Non hai desculpa que valla.
Teño unha proposta.
Véndeo.
Por que?
Fanme falta cartos.
- Cartos? - Dona…
- Fanme falta cartos. - Que fas? Érguete! Por que?
Porque as vodas son caras.
- Que dis? - Quero facer as cousas ben.
- Invitaremos a media Roma. - Xa.
- Un vestido que arrastre… - De cola.
- De cola? - Si.
Rosas, o cativo dos aneis…
Dona, falo en serio.
Cagueina, mais falo en serio.
Veña.
Por favor.
Toni!
Estás preñada.
Si, estou. Eu!
- Xa non me fas falta. - Como que non?
É o noso fillo.
- Xa non estamos xuntos! - É noso.
Ti andas noutros asuntos.
É a miña única creación real.
Arrea!
Quedou mallado.
Son un artista.
Grazas.
Toma.
As memorias.
Cantas páxinas hai?
Máis do dobre das publicadas.
- Máis do dobre? - Para que son?
Para facer máis cartos?
Son o meu seguro de vida.
Tes razón, non sei unha merda de política,
mais isto permíteme seguir vivo.
Onde vas?
A Terra de Fogo, talvez.
Terra de Fogo?
Terra de Fogo.
Se fose máis preto, iría verte.
Mellor non.
Que bonita é Roma.
Mellor que non volvamos vernos.
Marcha antes de pórnos a chorar.
Que digo? Onde carallo vou ir?
Se non nos vemos, que sexa por ti.
Serás cabrón. Quitáchesmo da boca.
Chao!
"Evidentemente, diríxome a ti,
mais refírome a todos vós: o partido, o país.
Pensade ben, prezados amigos.
Sede independentes.
Non pensedes en mañá, senón en pasado mañá.
Repito que non acepto o veredicto dos demócratas cristiáns.
Non absolverei nin xustificarei a ninguén.
Ás veces, penso nas moitas malas decisións.
Decisións que outros non merecían.
Logo, dígome que todo sería igual,
pois é cousa do destino.
A verdade, prezados amigos,
é máis grande ca a vitoria electoral.
Inda que me deades millóns de votos, se me quitades un átomo de verdade,
seguirei sendo o perdedor.
Paréceme algo absurdo, mais o importante non é explicar,
senón poder facer algo e facelo.
O papa non pode facer nada?
Porque tiñamos moreas de amigos.
Que eu saiba, ningún alzou a voz ata o momento.
De súpeto, cando aparece un feble raio de esperanza,
chega a orde de execución de xeito inexplicable.
Miña querida Noretta, estou en mans de Deus e nas túas.
Reza por min.
Gustaríame ver cos meus olliños mortais
como será todo despois.
Se houbese luz, sería fermoso."
Que é isto?
Un taller que non se usa.
- Por que o agochas? - Que?
Por que o agochas?
- Que hai aí? - O meu futuro.
Dime que pasa.
Non metas os fociños nisto.
Atópame un sitio seguro neste tugurio
e lisquemos de aquí.
Ei, Vitto.
Que?
Se me pasa algo, dálle isto a Donata.
Vale.
Quérote.
Flavio.
Nin sequera sabes se é neno ou nena.
- É neno. - Como o sabes?
Síntoo.
Imaxina que, cando medre,
se pon a copiar os debuxos dos outros nenos na gardaría.
Así, polo menos, teriamos a certeza de que é fillo teu.
Non sei se quero que sexa coma min.
Por que?
- Debe ser coma ti. - Non.
Si, só coma ti.
Quero que sexa coma ti.
Mais non en todo, por Deus.
Poríame triste se non fose coma ti.
Se non tivese as túas lindas mans.
Toni, estou cansa.
Estou cansa.
E agora?
Mellor.
Agarda, estou mellor.
Cando o meu fillo pregunte polo seu pai,
que lle dirán?
Era un ladrón?
Un falsificador?
Un covarde?
Que dis?
Cansei das decisións alleas.
Mellor ca o orixinal.
Ven.
- Que? - Sube.
Si.
Quería ser libre.
Libre para foder os malos desta historia.
Os cartos que lle roubaron. O que me contou no hospital.
Díxome un paxariño que están nun banco en Aurelia.
- O paxariño ten razón. - Recuperémolos!
- Nós non roubamos. - Fágoo eu!
Es moi confiado.
Xa deberías saber que, cando se xoga con cartos,
a banca sempre gaña.
Sempre.
Ten calma.
Son un xogador
e sinto que debo ir con todo.
Collo uns poucos cartos e lisco.
Marcho con Donata e o bebé.
Desaparezo.
Moi ben, Toni. Tes a miña beizón.
- Como se chama? - Cesare.
Míralle a cara.
- Podo disparar? - Non.
- Por? - Porque non.
- Fai a quenda de noite no banco. - Parece moi fácil, Toni.
Malo será… para eles.
- Que…? - Coitadiño! Veña, arranca.
Non fixen nada.
Que dis? Só quero dar unha volta.
Ben.
Quen sodes?
Brigadas Vermellas.
Chego cedo.
Repite.
- Ei! - Podo pasar?
Abriu?
Dentro, Crocca toma o mando.
Que quede claro: van chover hostias aquí e aquí…
Boas noites!
Dáme as fitas. Que mas deas!
Bule! Que bulas!
- Bule! - Si, xa vou.
Cala, Tatiño. Vas ser rico!
- Ei. - Baleiro!
Todo meu. Gañei.
Mans arriba, merdeiros! Quietos!
Cooperade! Son das Brigadas Vermellas!
Calma. Total, xa perdiches. Abre a cámara.
Un, dous.
- Quen os ata? - Tatiño.
- Non, ti. - Eu?
Os cartos! Enchede as bolsas, vamos!
Veña, rápido! Imos de vacacións!
Xogando ás cartas, non?
Non son nosos.
Tatiño, podes bulir?
Cago na cona!
Rápido!
Falsifiquei cadros, selos, pasaportes.
Puxen a miña sinatura na historia deste país.
Isto era máis ca un atraco.
Ei!
Non era un roubo.
Que é isto? Hai que marchar!
É arte.
Non o entenderías.
Ei!
A que veñen esas caras? Sorride!
Así. Sorride!
Sorride!
Ben.
BRIGADAS VERMELLAS
Gran mobilización das forzas da orde
para entender o móbil do asalto ao banco polo grupo armado.
Fálase de que catro homes, sen vítimas,
nunha soa operación, roubaron 30 mil millóns de liras.
Unha suma de récord para o país.
Xa se considera o atraco do século.
Está claro que a arte conceptual non é o seu.
A obra do banco era de dubidoso gusto.
Fíxate que non sabía…
se deixar unha fita métrica
ou un cagallón.
Mire onde nos levou a súa ironía, Toni.
Bo lugar para falar do diario dun morto.
Ten as memorias?
Completas?
A saber.
Mais son o dobre do que se publicou.
Podo velas?
Non as teño eu.
Que listo.
Quero ter tempo para saír de Italia sen que me corten o paso.
Logo, terás as memorias.
Quen me asegura iso?
Ninguén.
Terás que fiarte.
"Tertium non datur", como di un amigo.
Eu largo. Vou cambiar de vida, de nome e, talvez, ata de cara.
Só uns meses.
Debo informar.
Sabedes onde estou.
Cando te confesaches?
Desculpe.
Poucos sabemos ver a beleza. Non é así, padre Vittorio?
Coñézoo?
Tranquilo, son xastre tamén.
Vou seguir tomándolle as medidas.
- De acordo. - Ben.
Esta é algo longa.
Debo confesar os meus pecados.
Acordeime de que Toni tiña un amigo cura.
Se lle digo a verdade, crin que sería un tipo aburrido,
igual ca a maioría da xente boa.
Mais trabucábame.
Non é nada aburrido.
Quen son vostedes?
Temos un informe feito pola curia
da apropiación indebida para uso persoal de fondos da Igrexa para mercar…
unha berlina.
Esta.
Un informe que talvez impedise o seu ascenso a monseñor.
Por non falar dos cartos de Toni para o comedor social,
reformado xa hai dous anos!
Padre Vittorio, onde vai?
Como gastou eses cartos, padre?
Restaurantes caros?
Roupa?
Xoias?
Non. Mire, podo explicar…
Non o dubido.
Mais non viñemos por iso.
Se Toni, por algún casual, lle fiase unhas páxinas,
saiba que o Estado quere recuperalas, xa que lle pertencen.
Non… non lembro que me fiase ningunha páxina.
Seguro?
Pénseo ben. É un ministro do Señor.
Non lle convén mentir.
- Xúrolle… - Xurar, inda menos.
Engado, en caso de que lle interese,
que o seu amigo roubou unha gran suma de cartos.
Cartos que o Estado non precisa para nada
e que, neste caso,
poderían converterse nunha xenerosa ofrenda para a súa igrexa.
Nós só queremos as páxinas.
E voulle dicir unha última cousa.
Nos máis altos niveis do Vaticano,
aprécianme moito a min e o meu traballo.
Dona?
Boas, Toni.
Donata?
Tranquilo, non mato preñadas. Está na galería.
Dime.
Senta.
Ven.
Encargáronme matarte.
Teño un seguro. Non cho dixeron?
Xa non.
Teñen as memorias grazas a un amigo teu.
Está claro que moi bo amigo non é.
Que lle fixestes?
A pregunta é:
que lle prometeron?
Por que mo contas?
Como que por que?
Cona, hai poucos seareiros do Inter!
Non si? Temos que apoiarnos.
E nunca esquezo as débedas.
Canto tempo teño?
Non tes.
Ides mancar a Toni?
Non. Traballa moi ben connosco.
E as mans? Quen llas rompeu?
O Estado non rompe mans, padre.
Pode que pronto sexa monseñor.
Ou talvez cardeal. Quen sabe?
Gustaríalle chegar a cardeal?
A pregunta é sempre a mesma. Sempre.
Para chegar a onde queres,
que estás disposto a facer?
Canto estás disposto a sacrificar
para que os teus soños
se fagan realidade?
Para vostede.
Que é?
Non sei. Desculpe.
Grazas.
A pregunta é sempre a mesma.
Sempre a mesma.
Para chegar a onde queres, que estás disposto a sacrificar?
"A pregunta é sempre a mesma. Para chegar a onde queres…"
Esta vez, sacrifiquei despedirme do meu amigo.
Síntoo, Vitto.
Sinto non poder verte por derradeira vez.
Non darche unha aperta.
Mais ti, Vitto,
que tiveches que sacrificar para chegar aí?
Non domino as palabras coma ti,
mais quero dicirche que te quero.
Malia todo, quérote moito.
Vou cambiar de vida, de nome e, talvez, ata de cara.
- Parecédesvos un chisco. - Si?
Marcho con Donata e o bebé.
Desaparezo.
Canto tempo teño?
Non tes.
O Xastre quere un corpo.
Quérote tanto que che deixo o meu coche.
A túa berlina é charramangueira de todo.
Marcho, Vitto.
- Padre? - Non!
Quita isto, estás enchoupado!
Que facías á chuvia?
Toni?
Podería poñer algo de música?
BASEADO NA NOVELA IL FALSARIO DI STATO DE NICOLA BIONDO E MASSIMO VENEZIANI
Subtítulos: Estefanía Pedrosa Vieites