Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Rüyalar ve kâbuslar birbirinden ayrılmaz.
Hayal ettiğin şey seni hayal eder.
REAL DEL MONTE, MEKSİKA 1866
PRENS
-Anne, onların dünyasına gitmek istiyorum. -Zaten oradasın.
Bir şeyler yazıp çizdiğinde ruhun mürekkep olur.
Yaratıların böyle hayat bulur.
Onlar da senin kadar gerçek olurlar.
Sence beni görüyorlar mıdır?
Anne!
Yardım edin!
Anne!
Yardım edin!
Anneanne, yardım et!
Anne!
Yardım edin!
Francisca! Onu bırak da bana yardım et!
MARÍA CONCHITA PAREDES DIOSDADO SEVİLEN BİR ANNE VE EŞ
Başın sağ olsun Francisca.
-Francisca! -Olamaz!
Gel buraya!
Torunumu bulmama yardım edin lütfen.
Francisca!
-Seni hınzır velet, neredesin? -Francisca, neredesin?
"Prens…
…ailesini ve sevdiklerini kurtarmak için
her şeyi yaparmış."
Torununuz burada.
Ah be Francisca! Bunu bize nasıl yaparsın?
Francisca? Güneş doğmak üzere.
-Doğu kanadı temiz. -Anlaşıldı.
TOPUS TERRENTUS KÂBUSLAR ÂLEMİ
Masalcı, beni korkuttun!
Hadi, gel.
Burası sakin efendim.
"Prens neler olduğunu daha iyi anlama arzusuna kapılmış.
İçgüdülerini dinlemeye karar vermiş,
ona seslenen gizemli sesi ve sezgilerini takip etmiş.
Huzursuzmuş ama korkmuyormuş.
Tuhaf bir duyguya kapılmış.
Kaderinin bu olduğunu hissetmiş.
Tırmandıkça tırmanmış,
canavarlarla dolu dünyasından bir çıkış yolu aramış.
Onu çağıran ses giderek daha gerçek oluyormuş.
Kendini çok tuhaf bir yerde bulunca şaşkınlığa düşmüş.
Hiç görmediği gibi bir yermiş.
Kafası çok karışmış.
Karnına ağrılar girmiş.
Burası yabancılarla doluymuş.
Yepyeni bir dünyadaymış."
Yepyeni bir dünya!
Bu kız biraz kaçık galiba, ha?
Ne? Biraz mı? Bu kız ödümü koparıyor.
İlgi çekmek için böyle yapıyor.
Sorma, zavallıcık.
Olamaz!
Ben çok beğendim.
Babam saygın bir kitap yayıncısıdır.
Belki hikâyelerini beğenir.
-Benim adım… -Aman ne komik!
Niye hepiniz sürekli benimle dalga geçiyorsunuz?
Francisca! Seni hınzır velet.
Anneanne, burada bir canavar var!
Ah be kızım, burada ne işin var?
Peder Cosme teneffüsten sonra derse dönmediğini söyledi.
-Ayrıca herkesi korkutuyormuşsun. -Anneanne, agavenin içinde bir şey var.
Özür dilerim!
Burada bir şey yok.
Niye böylesin sen? Niye akranların gibi olamıyorsun?
En azından bir arkadaş edinirdin.
Cadının tekisin sen!
Ne dedin sen? Seni hınzır velet!
Neler olduğuna inanmayacaksınız.
Mışıl mışıl uyurken birden…
-İyi misin tatlım? -Evet anne, iyiyim.
Veritena.
-Aşkım. -Dursana anne.
Öyle sarıp sarmalarsan yaptığı şeyin doğru olduğunu sanacak.
Önce sarılıyorum, sonra ömür boyu ceza vereceğim.
Ne?
-Ficturo! -Baba!
İyi misin?
Kral ve beceriksiz ailesi hepimizin sonunu getirecekler.
Yaptıklarının sonuçlarını hesaba katman gerek.
Seni hep koruyamayız.
Ben iyiyim ve muhteşem bir şey keşfettim.
Örümcek Arpı'yla başka bir yere gidebiliriz.
-Anlatayım da… -Hayır benim canım Herneval'ım.
Yaptığın şeyin çok tehlikeli olduğunu anlaman gerek.
Daha dikkatli olmalısın.
İki dünya arasında bir denge var ve bizim işimiz bu dengeyi korumak.
Asırlardır kimse sınırı geçemedi ve böylesi çok daha iyi.
Bu keşfinden kimseye bahsetmeyeceğine söz ver.
Peki, affedin.
Ayrıca en değerli enstrümanımıza da zarar verdin.
Örümcek Arpı'na.
Ona iyi bakman gerek, bir gün onu sen çalacaksın.
Böylece insanların bilinçaltını şekillendireceksin.
Bu bize özel bir güç. Sadece kraliyet ailesi yapabilir.
Ficturo, ona anlatmanın vakti geldi.
Ne? Aklını mı kaçırdın Veritena? Bunu anlamak için yaşı çok küçük.
Ne? Ben artık çocuk değilim. Öbür tarafta ne olduğunu bilmek istiyorum.
Işıklar içinde bir kız vardı.
Anlamıyorum, bir ses benimle ya da benim hakkımda konuşuyordu.
Beni nereden tanıyor ki?
Prens olduğumu söyledi. Nereden biliyor?
Anlamıyorum.
Beni nereden tanıyor ki?
Sesi çok tanıdık geldi ama kim olduğunu bilmiyorum.
Siz bir şey biliyor musunuz?
Sakin ol hele
Hikâyemiz insanlığın hikâyesiyle iç içe
-Dönüşür o hikâyeler anlatıldıkça -Birer masala
Bir gün gerçek olur o masallar
Rüyalarında gördükçe korkar insanlar
Gerçeksin sen
Masalsın sen
Bir takımyıldız
İçinde bir tezat barındıran
Kâğıda döktükçe
Yeni masallar dokunur
Gerçeğin ipleriyle
Masallar
Ve mazide kalmış rüyalar
En yalın gerçeği görmemizi sağlarlar
Gerçeksin sen
Masalsın sen
Bir takımyıldız
İçinde bir tezat barındıran
Dünyamız insanların korkularına ev sahipliği yapıyor.
Biz onları korkutan fikirleriz.
Biz fikir miyiz? Yani biz aslında yok muyuz?
Sana yokmuşsun gibi mi geliyor?
-Rüyasın sen -Gerçeksin sen
-Sözsün sen -Masalsın sen
-Gerçeksin sen -Rüyasın sen
-Masalsın sen -Sözsün sen
Evrensel gerçek bir masaldan ibaret
Gerçeksin sen
Ficturo!
-Buradayım. -Ne oldu?
-Sakin ol. -Taht odasına!
Majesteleri, yardım lazım mı?
Teşekkürler Yüzbaşı Mitélitas. Ama Kral'a bizim bir faydamız dokunmaz.
Rahatsız ettiğim için üzgünüm
ama Kraliyet Kâbus Yazarı derhâl sizinle görüşmek istiyor.
Baba!
İçeri alayım mı?
Tüm bu formalitelere vakit yok.
Bu kabul edilemez!
Bu kadar yeter.
Kıpırdama.
Majesteleri!
İki dünya arasında korkunç ve dehşetli bir dalgalanma oldu.
Yüzbaşı.
Gölgeler aşkına!
Korkunç görünüyorsunuz.
Belki de önerimi gözden geçirmenizin…
Procustes, şu an zamanı değil.
-Herneval'ı odasına götürün lütfen. -Ne?
Prens Hazretleri, benimle gelir misiniz?
Al baba.
-Ama… -Sözümü dinle oğlum.
Bir dakika dur Procustes.
Buyurun Prens Hazretleri?
Annemle babamın nesi var?
Eh, şöyle ki…
Kral ve Kraliçe omuzlarında ağır bir yük taşıyorlar.
Halkımız gücünü, enerjisini ve nüfuzunu kaybediyor.
Hep o pis insanlar yüzünden.
Bunun etkisi ilk anne babanızı vurdu.
Buna izin vermem, onlara yardım edeceğim!
Keşke edebilseniz ama elinizden bir şey gelmez.
Anne babanız gittiğinde siz ve ben birlikte çalışacağız.
Başyapıtlarımı size vereceğim,
siz de onları insanlara kâbus olarak göndereceksiniz.
Maalesef bu ilkel yaratıkların insafına kaldık.
Hayır, insanlara bel bağlamak istemiyorum!
Keşke Varolanlar Âlemi'ne geçebilseydik.
O zaman her şey farklı olurdu.
Peki… Geçebilen kimse var mı?
Çok uzun zaman önce, her şeyin en başında
korkunun korkusu vücuda bürünmüş
ve kocaman, tüylü bir örümcek doğmuş.
Muhteşem Enkara.
Enkara, kendi hayatının
insanların ona karşı duyduğu korkuya bağlı olduğunu anlamış.
Örümcek Arpı'yla diğer âleme geçmiş ve insanları boyunduruğu altına almış.
Ama her şeye burnunu sokan Ceimut insanlara arka çıkmış
ve Enkara'ya meydan okumuş.
Sonra Enkara, Ceimut'u yakalayıp yutmuş.
Ceimut, dişleri ve dikenleriyle Enkara'nın boğazını yarıp kaçmış.
Enkara ölmüş.
Ondan geriye kalanlardan iki yeni tür doğmuş.
-Tüylerinden… -Benim gibi Tekotiyanlar doğdu!
Aynen öyle!
Enkara'nın ağlarından da benim gibi Araditiyanlar doğdu.
Ama bu süreçte Varolanlar Âlemi'ne gitme gücümüzü kaybettik.
Ama ben demin…
Demin ne?
Birden hatırladım, çok uykum geldi.
Tabii Prens Hazretleri.
Sizi büyüklere özgü sorunlarla meşgul ettim, kusura bakmayın.
Size en içten ve samimi özürlerimi sunuyorum.
En tatlı kâbuslar sizinle olsun.
Teşekkürler.
Çorap söküğü dikmek dünyadaki en berbat iş!
-Korkunç! -Mızmızlanmayı kes Francisca Imelda.
Bu iş biz kadınlara düşer.
Ama ben yazar olmak istiyorum.
-Dün gördüğüm yaratığı yazacağım. -Ah şu kâbus gibi hikâyelerin…
Evet! Gördüğüm şey bir kâbustu.
Kes şu saçmalıkları.
Hayal gücün fazla geniş ama büyüyünce geçecektir.
Varolanlar Âlemi'ne geçmekten bahsettiler.
İki dünya birbirinden ayrı kalmalı.
Hayatta kalabilmemiz için dengenin şart olduğunu niye anlamıyorlar?
Ben anlıyorum ama onlar Procustes'i dinliyor.
Bu çağ boyunca size destek olduğunu biliyorum
ama onu sepetlemeyi hiç düşündünüz mü?
Hayır, ona savaş açmak her şeyi daha beter eder.
Kâbus yazarı olarak bilinciyle gezebilmesi tehlikeli bir hâl aldı.
Gözüm üstünde olsa daha iyi.
Canım Ceimut, bu mesajı getirmek için ne büyük risk aldığını biliyorum.
Sen gerçek bir dostsun. Ne yapacağımı düşüneceğim.
Vakit kaybetme Ficturo. Kabile reisleri sabırsızlanıyor.
Kabileleri bir bir yok olurken öylece durup beklemeyeceklerdir.
Tavsiyen için teşekkür ederim dostum.
Topus Terrentus tehlikede.
10 YIL SONRA
İyi ki geldin Mitélitas.
-Kafamı dağıtmam lazımdı. -Emrinizdeyim.
Dünyamız için endişeliyim. Elimden bir şey gelmiyor.
Benim üstüme vazife değil
ama Kraliyet Kâbus Yazarı'nın son hikâyelerini okudunuz mu?
Prens Herneval! Kraliyet ailesi bize niye sırt çevirdi?
Neden yok olmamıza engel olmuyorsunuz?
Yaşasın Procustes!
Bize değer veren tek asil kâbus o.
Hayır! Lütfen, hayır!
Hepimiz yavaş yavaş yok olacağız.
Ne yapacağım?
Hayır!
Bir değişiklik şart.
Hayır! Hikâyelerim!
Kızların yazar olamayacağını sana söylemiştim.
O gün geldi kâbuslarım.
Dünya nihayet sizi tanıyacak.
KORKU HİKÂYELERİ
Lütfen Majesteleri, bir kez daha rica ediyorum.
Ficturo, hayır!
Bana müsaade ederseniz
en bilge kâbusları toplayıp diğer dünyaya geçmenin yolunu bulabilirim.
Bizi kurtarmak kral olarak sizin sorumluluğunuz…
Yeter Procustes, bizi yalnız bırak.
-Muhafızlar, Procustes'e eşlik edin. -Başüstüne.
Gitti baba.
Sağ ol oğlum.
Anne.
Merhaba benim güzel oğlum.
Bir deri bir kemik kalmışsın. Yemek yemiyor musun?
Ben iyiyim anne. Asıl siz nasılsınız?
-Hasta mısın? -Hayır.
Getirin.
Biraz kâbusa ihtiyacım var, o kadar. Bir şeyim yok.
KÂBUS KLASİKLERİ PROCUSTES
Pekâlâ.
Procustes'in yıllardır vadettiği başyapıt hâlâ yok.
Bakalım…
Günümüz kâbusları eski kâbuslar kadar etkili değil.
Anne!
Hayır, endişelenme.
Önemli olan senin iyi olman.
Nasıl endişelenmeyeyim?
Annenle ben elimizden geleni yaptık.
Biraz daha vaktimiz ve gücümüz olsaydı…
Topus Terrentus'un geleceğine senin karar vermenin vakti geldi.
Bu kâbus beş para etmez!
Procustes'i hafife alma.
Verdiğin her bir kararın sonsuz sayıda sonucu olacak.
Procustes!
Majesteleri!
-Günlük hikâyelerimi yazıyordum da. -Hiç öyle görünmüyor.
Siz anlamazsınız tabii
ama bir yazarın boş vakte ihtiyacı vardır.
Rahatlayıp başka şeyler yapması gerekir.
Ben de onu konuşacaktım. Annem ve babam çok hasta.
Çünkü günümüzde sağlıklı kalmak zor bir iş…
Bence sebebi senin hikâyelerin. Yazdığın kâbuslar insanları korkutmuyor.
Korkutmuyorsa suç onlarda. Suç her zaman okurdadır!
İnsan bir yazar getirmek istiyorum.
Bu bir hakarettir! Çılgınlıktır!
Kraliyetin iki kâbus yazarı olamaz.
-Hem buraya nasıl gelecek? -Düşünüp taşınıp bir yolunu buldum.
-Değişim vakti geldi. -Ama yeni başyapıtım bitmek üzere.
Sabırlı olun genç prens.
Kâbuslarımın ne kadar iyi olduğunu göreceksiniz.
Sabredeceğim kadar sabrettim.
Francisca.
Merhaba.
Augusto, ben de tam babanın yayınevine gidiyordum.
Evet, sana şans dilemek istedim. İhtiyacın olduğundan değil tabii.
Moral bozmakta babamın üstüne yoktur ama çok iyi iş çıkaracaksın.
O zaman gidip göreyim bari.
Evet, tabii.
-Tamam, hoşça kal. -Güle güle.
Ne olursa olsun bil ki
hikâyelerin harika, hep öyleydiler.
Bayan Francisca Imelda.
Sizin gibi bir hanım böyle korkunç hikâyeler yazmamalı.
İtibarınız iki paralık olacak.
Ama en azından okudunuz mu?
Böyle saçmalıkları okumakla kaybedecek vaktim yok.
Sanat ve edebiyat gerçeği taklit etmelidir,
yeni bir gerçeklik yaratmamalıdır.
Dur…
Sen haklıymışsın anneanne.
Pes ediyorum!
YAZAN: FRANCISCA IMELDA
YAZAN: FRANKELDA
Francisca Imelda yapamadıysa Frankelda yapar!
Gelmiş geçmiş en iyi fantastik korku yazarı olacağım!
Pardon Francisca, korkuttum mu?
Daha önce tanışmıştık.
Evet, çocukken.
-Bu sensin! -Evet, tüm hikâyelerini okudum.
Hepsi birer başyapıt.
Ben Herneval. Kâbuslar Prensi'yim.
-Bize bu ismi sen verdin. -Ama…
Gizli saklı yaşasak da özümüzü muhteşem şekilde yakaladın.
O yüzden buradayım. Yardımına ihtiyacımız var.
Yardımıma mı?
Ama sen gerçek değilsin ki.
Gerçek değil miyim?
Ne gerçek, ne değil?
Biz yazarken ulaşabildiğin farklı bir boyutta yaşıyoruz.
Artık size gönderdiğimiz her kâbus için mantıklı bir açıklama buluyorsunuz.
-Kâbusları siz mi yaratıyorsunuz? -Evet, Kraliyet Kâbus Yazarı yaratıyor.
Onun yeteneklerine bel bağlıyoruz ama artık onun dönemi geride kaldı.
Yazdığı her hikâye klişe.
Belki daha iyi hikâyelerimiz olsaydı…
Bundan bana ne?
Korkma, ben senin hayranınım. Sana asla zarar vermem.
İnsanları daha iyi anlamamız gerek. Bugünlerde nelerden korkuyorsunuz?
-İçimizdeki benlikten. -Çok ilginç.
Lütfen yardım et.
Hayır…
Pekâlâ, oraya nasıl gideceğiz?
Sadece bilincin gelebilir.
Ne? Ama nasıl…
Yardım edeyim.
Dur…
Rahatlaman lazım.
Son yazdığın şiiri bana okusana.
Yalnız olduğumuzu sanıyorsun
Gecenin bize ait olduğunu
Ama kâbuslarımızda
Her şey çıkmaz açığa
İzler onları mürekkebim
Kâğıda döker gözlerim
Gölgelerde yaşarlar
Sayfalarda saklanırlar
Ama gerek yok korkmaya
Okudukça girersin gizli bir dünyaya
Bu görünmez mürekkep
Yaşatır kendi yaşamasa da
Yazarıysa…
Bir kâbus.
Benimle gel Francisca.
Francisca değil.
Frankelda'yım ben!
Bir insan mı?
Daha önce hiç böyle aşağılanmamıştım.
Ne ben ne de yedi kabile.
Ama belki de bu kötü bir fikir değildir genç prens.
Çok az kaldı tanrıçam.
Yedi kabile yolda.
Büyü Kabilesi burada.
Aluxastli!
Ruh Kabilesi'nden Dubium ve Timet de geldi.
İlkler Kabilesi'nden Ceimut.
Derinlikler Kabilesi'nden Leydi Siren, hoş geldiniz efendim.
Karanlıklar Kabilesi'nden Kan Emici…
Ve keçisi.
Ölüm Kabilesi'nden Leydi Çakal bizi onurlandırdı.
-Muhteşem! -Hayatın akışını değiştirmek bela getirir!
Beni acilen toplantıya çağırmışsınız.
Kâbuslar Âlemi'nin kaderini konuşacakmışız.
Gelen çok önemli mesajda böyle yazıyordu.
Don Coco geldi.
Bu kadar önemli ne oldu ki
bana tüm planlarımı iptal ettirdiniz?
Kraliyet Kâbus Yazarı, bir açıklama bekliyorum.
Tabii, Hırsızlık Kabilesi'nden Don Coco.
Yedi kabilenin kasvetli ve saygın reislerinin
huzurunda bulunmak benim için büyük bir şeref.
Biricik Topus Terrentus'umuzun kaderini belirlemeliyiz.
Delilik bu.
Önce Kral ve Kraliçe güçten düştü, yakında sıra bize gelecek!
Yavaş yavaş sonumuz gelecek.
Majestelerine güvenmemiz gerek.
Onlar olmasa bu dünya var olamazdı.
Biraz şerefli olun da bunu onlarla yüz yüze konuşun.
Sanırım bir çözüm buldum.
Vahşi dostlarım, sizi buraya çağırmamın sebebi
eşi benzeri görülmemiş bir keşifte bulunmuş olmam.
Olağanüstü bir şeye tanık oldum.
Prens Herneval'ın Varolanlar Âlemi'ne geçtiğini tüm bu gözlerimle gördüm.
-Olamaz! Nasıl? -İmkânsız!
-Nasıl? -Sahi mi?
Biri sürekli onu düşünüyor olmalı.
Bu da hipotezimi doğruluyor.
Kral ve Kraliçe bu tezimi göz ardı etti,
kimi zaman öfkelendiler, kimi zaman alay ettiler.
Ama artık susmayacağım!
Sizi ve kabilelerinizi kurtarabilirim.
Varolanlar Âlemi'ni işgal etmenin bir yolunu bulmamız gerek.
Başka yolu yok!
O yüzden sizin yardımınızı istiyorum.
Birlikte o dünyayı ele geçirip
nihayet yeni bir çağ başlatalım!
Evet!
O sözde bilgeliğinle bizi etkilemeye çalışıyorsun.
Ama amacın gözümüzü kamaştırıp bizi kör etmek.
Evet!
Ya yaşadığımız dünyanın asıl derdi
Kraliyet Kâbus Yazarı'nın hikâyeleriyse?
İnsanların gözünde bu kadar önemsizsek
diğer dünyaya geçmenin bize ne faydası var?
Birinin söylemesi lazımdı.
Son zamanlarda neler yazdın Procustes?
Bize kâbuslarını göster.
Ne cüretle beni sorgularsınız?
Kimse benim gibi hikâye yazamaz.
Dramatik yeteneğim olağanüstüdür.
Düz yazılarım da kafiyelerim de şahanedir!
Tüm hikâyelerim…
Klişe!
O zaman yeteneğini göster. Son yazdıklarına bakalım.
Göstereceğim!
Size son başyapıtımı göstereceğim
ve bu utanç verici durumdan
benim sorumlu olmadığımı göreceksiniz.
Masallar varoluşu yok edecek.
Bence iyi anlaşacaksınız.
Gel hadi!
-Burası neresi? -Benim evim.
Gerçek mi, rüya mı? Burada kaç çeşit kâbus var?
Canavarlarla kâbuslar aynı şey mi? Ömürleri ne kadar? Ne zamandır varsınız?
Burada zaman farklı akar.
Farklı derken? Burada bir saat diğer dünyada…
Varolanlar Âlemi'nin mantığını kullanarak Kâbuslar Âlemi'ni anlayamazsın.
Burası…
Burada neler var?
Gizem, dram ve korku var burada
Hepsi bir yazarın kaleminden çıkma
Zihnindekileri geçirdi hayata
Hoş geldin iç dünyana
Daha önce gelmiştim buraya
Yaratıcılık ve sezgi
Her yapıtın temeli
Gösterir bu gerçeği
Burası senin ilhamının eseri
Daha önce gelmiştim buraya
Mürekkebimden çıkmış bir rüyada
Daha önce gelmiştim buraya
Hayal meyal hatırlasam da
Yepyeni bir dünya
Hazır keşfedilmeye ve yaratılmaya
Aşıp geçtim eşiğini
Bu tuhaf dünyada buldum kendimi
Gerçekten bile daha gerçek
Daha önce gelmiştim buraya
Düşündükçe beliriyor gözünün önünde
Ya da tam tersi oluyor belki de
Hayal ettiklerini alarak kaleme
Yine geldin bizi ziyarete
-Hoş geldin krallığıma -Daha önce gelmiştim buraya
-Mürekkebimden çıkmış bir rüyada -Hoş geldin yeni yuvana
-Daha önce gelmiştim buraya -Hoş geldin krallığıma
-Hayal kurabilirsin burada -Hayal meyal hatırlasam da
Yepyeni bir dünya
Hazır keşfedilmeye ve yaratılmaya
-Hoş geldin iç dünyana -Aşıp geçtim eşiğini
-Burası senin ilhamının eseri -Bu tuhaf dünyada buldum kendimi
-Yine geldin bizi ziyarete -Gerçekten bile daha gerçek
-Daha önce gelmiştim buraya -Hoş geldin yeni yuvana
Kâbuslar Âlemi Topus Terrentus'a hoş geldin.
Teşekkürler!
-Hadi! -Hadi!
Hadi!
Vay canına!
Frankelda, annemle babamı takdim edeyim.
Sizinle tanışmak büyük bir şeref.
-Hoş geldin kızım. -Hoş bulduk.
Bravo, olağanüstü yetenekli insan yazarımız nihayet gelmiş.
-Olağanüstü mü? -Evet!
Prens seni hiç dilinden düşürmüyor.
Frankelda, bu Procustes.
Tek ve rakipsiz Kraliyet Kâbus Yazarı hizmetinde.
Memnun oldum.
Hikâyelerini okumak için sabırsızlanıyorum.
Tabii, işte buradalar. Umarım beğenirsiniz.
Evet, yanımda götürüp…
Procustes, burada oku da Frankelda tepkini görsün.
-Hadi. -Majesteleri.
El Coco çok kesin konuşmuş…
…müzik tutkusu…
Yeteneğinin hayaleti…
Son.
Merak ediyorum da…
Buyurun?
Seni yazmaya iten şey ne?
Eh… İçinde bulunduğum gerçeklikten kaçmak.
Yazdığımda içimi döküp rahatlıyorum.
Demek öyle.
Yazdıklarımı nasıl buldunuz peki?
Fena değil, genel olarak iyi.
Gerçi pek kayda değer değil.
Bazı hikâyeler yavan, sıkıcı ve sıradan.
Hayır, sakın yanlış anlama.
Aslında hiç de fena değiller.
Hele amatör biri için.
Bu işe daha yeni başlıyorsun, kendini dev aynasında görmemen lazım.
Müsaadenle sana birkaç tavsiye vereyim.
Uzun yazarlık kariyerim boyunca çok şey öğrendim.
Olur, çok teşekkür ederim.
Bence asıl sorunun kurguda.
Karakterlerin motivasyonu belli değil.
Şöyle yapalım. Sana Kâbus Yazma Kılavuzu'mu vereyim.
Kendi yazdığım bir kitap.
Yazarlığını geliştirmenin yollarını adım adım gösteren bir rehber.
Olur, teşekkürler.
Biraz ara verelim mi?
Sonra konuşuruz Procustes.
Tabii Majesteleri, sabırsızlıkla bekliyorum.
Durun!
Defterim lütfen.
Buyur.
Çocukken burada saatler geçirirdim.
Bu kitaplar Kâbus Tarihi ve Edebiyatı kitapları.
Muhteşem.
Bayıldım!
Burada kalabilirsin.
Yakında dönmem gerek ama sağ ol.
-Procustes kıskandığından öyle dedi. -Senin doğru söylediğin ne malum?
Hikâyelerini okurken Herneval değilim.
Yazdığın yüzlerce karakterden biriyim.
Okumaya ara verdiğimde ise tek düşünebildiğim şey…
…hikâyelerin.
Sana güvenmek istiyorum ama…
-Güvenebilir miyim? -Evet.
Lütfen, yeteneğinden asla şüphe etme.
BİR VARMIŞ…
"Hayır, buradan gitmene izin vermem."
Bu muhteşem.
Sana söylemem gereken bir şey var.
Bu dünya öyle büyüleyici ki.
-Frankelda… -Tonla fikir buldum.
-Yardımın lazım. -Yardımcı olabilir miyim, bilmem.
Çok yardımcı olabilirsin.
Nasıl söyleyeceğimi bilmiyorum.
Belki biraz acele ediyorum
ama vaktimiz az.
Bir şeyler yapmazsak hepimiz yok olacağız.
Demek istediğim… Yani…
Acaba senden rica etsem…
-Kâbus yazarımız olur musun? -Burada mı kalayım?
Çok şey istediğimi biliyorum ama bence bu iyi olabilir.
Bizim için iyi olacağı kesin
ama bence senin için de olacak.
-Yazarlıkta o kadar iyi değilim. -Öylesin ve bunu kanıtlayabilirim.
Defterini bana ver, annemle babam yeni kâbuslar yaratsın.
Hikâyelerinin Topus Terrentus'a hayat vereceğine eminim.
Annenle babana hikâyelerimi mi okutacaksın?
Lütfen, onlara ihtiyacımız var. Güven bana.
-Sana güveniyorum. -Bugün tarih yazacağız!
Bugün yazarların egolarını bir kenara bırakıp
Topus Terrentus'u kurtardıkları gün olarak hatırlanacak.
-Neler oluyor? -Ne mi oluyor?
-Prens verdiği sözden sana bahsetmedi mi? -Hayır.
Senden defterini alacaktı ki hikâyelerini geliştirebileyim.
-Herneval bir dâhi! -Hayır… Frankel…
İnsanlar hikâyelerimizi dinleyecek.
-Sen asistanım olacaksın. -Sus…
Gelmiş geçmiş en büyük yazar benim.
-Bunu nasıl yaparsın? -Frankelda, bu…
Ama Majesteleri, bunu dün konuşmuştuk.
Seninle sonra hesaplaşacağım.
-Beni çok yanlış anladınız. -Bırak beni!
Frankelda! Sandığın gibi değil!
Procustes…
Procustes bana karşı dürüst olan tek kişi!
Vasat olduğumu açık açık söyledi.
Git başımdan! Beni yalnız bırak!
-Yarın konuşuruz. -Hayır!
Hayır! Yarına gitmiş olacağım.
Kâbuslarla da seninle de işim bitti.
Majesteleri.
Burada olduğumu nereden bildin? Defol!
Eminim ki herkesin yardımıyla bu soruna bir çözüm bulabiliriz.
Keşke bir gün daha kalsaydı.
-Artık çok geç. -Hayır, değil.
Arkadaşınıza ufak bir kâbus gönderirsek…
Ne?
Varolanlar Âlemi'ndeki hayatının ne kadar kötü olduğunu hatırlar
ve burada bir süre daha kalmaya karar verebilir.
Ama bu onu üzer.
Hayır, hayır.
O kadar üzmeyiz.
Ailenizi ve krallığı yok olmaktan kurtaracak kadar üzeriz.
Tamam ama kâbusu bizzat ben kontrol edeceğim.
Elbette.
Onun hayatına özel bir şey yazmam gerek.
Bir öneriniz var mı?
Anneannesini yaz.
Beni affet Frankelda.
Dinle beni çocuk!
Tüm sökük çorapları dikene kadar bu evden dışarı adımını atamazsın!
Kitap yasak!
Belki o zaman bana cadı dememeyi öğrenirsin.
Bakalım yazarımız rahatlamak için ne yapacak.
"Francisca her sabah şafak sökmeden kalkar,
10 kardeşine kahvaltı sofrası hazırlardı.
Tüm kardeşleri erkekti.
Babalarının gümüş madeninde hep birlikte çalışıyorlardı.
Geceleri yeterli vakti olmadığı için eline geçen her fırsatta…"
Ne? Bir cadı mı? Adı Totolina mı?
Ama bu…
Çok iyi!
Bu muhteşem!
Bu hikâye Topus Terrentus'un tarihinde bir dönüm noktası olabilir.
Ve artık bana ait!
Merhaba canım.
Frankelda, gelsene.
Günaydın Majesteleri.
Kendi dünyama nasıl dönebilirim?
Önce Procustes'in yeni hikâyesini oku.
Karakterlerin arzuları, korkuları ve zayıflıkları var.
İroni var, acı var, öğrenme ve büyüme süreçleri var.
O kadar iyi ki Procustes'in yazdığına inanamıyorum.
Olamaz…
Nasıl yani? Bunlar dün geceki kâbuslarım.
Bugün yazacaktım.
Bu kâbusları bana siz mi…
Hayır Frankelda, neden bahsettiğini hiç bilmiyoruz.
Sen!
Seni hain!
Haklıymışsın, yeni hikâyelere ihtiyacımız varmış.
Ama bunlar altında imzası olan kişinin elinden çıkmadı, değil mi?
Anlamıyorum.
Bir dakika. Ne?
Hayır, olamaz!
Frankelda'nın rüyalarını çalmış.
-Peşinden git. -Bu durumu düzeltmeliyiz.
Frankelda!
Özür dilerim, Procustes'i hafife aldım.
Her şeyi düzelteceğim. Özür dilerim, çok aptalım.
Pes etme vakti geldi, değil mi?
Hayır!
Her şeyimi çaldın!
Benim düşlerimi çaldın!
Ne pahasına olursa olsun hikâyelerini isteyen Prens değil miydi?
Evet, ikiniz de hırsızsınız!
Hislerini anlıyorum.
Ne trajik bir aşk hikâyesi.
Sevgilin sana ihanet etti çünkü hislerin umurunda değildi.
Başından beri seni kullandı.
Hapsedin şunu.
Emredersiniz efendim.
Benim için hikâye yazmaya devam edeceksin.
Hayır!
Yazdırmanın bir yolunu bulacağım.
Size gelince…
Kâbus Heyeti'ni toplayın.
-Başüstüne efendim. -Emredersiniz.
Hemen.
Yeni bir Topus Terrentus doğuyor!
Bu karanlıktan çıkacağız!
Gitmiş.
Kâbuslarla da seninle de işim bitti.
Yarına gitmiş olacağım.
Umarım yeni evini seversin.
Kaçmaya çalışmamak senin için daha kolay.
Çünkü kaçman imkânsız.
Boşu boşuna kendini yorma.
Bırakın beni!
Niye sızlanıyorsun Francisca?
Pardon. Frankelda.
İstediğin bu değil miydi?
Yoksa hikâyelerinde niye bizi anlatasın ki canım?
Prens Herneval'ın ihanetinden Procustes'in böyle haberi oldu.
Meşhur Kraliyet Kâbus Yazarı'mızın yazdığı tüm hikâyeleri
insan arkadaşına mal etmek istiyordu.
İhanet!
Herneval, Varolanlar Âlemi'ne kaçtı.
Karizmasıyla insanların gönlünü fethedip
yedi kabileyi yok etmek istiyor.
Bunu yaparsa iki dünyayı da o yönetebilir.
-İhanet! -İhanet!
Topus Terrentus tamamen yok olabilir.
Hem de sırf Kâbuslar Prensi, Kraliyet Kâbus Yazarı'nı kıskandığı için.
-İhanet! -İhanet!
Hayır!
Bu yeni kuşaktan tiksiniyorum.
İnsanlara bayılıyorlar, kendileri de insanmış gibi davranıyorlar.
Bu çılgınlığa bir son verelim!
Hakkımız olanı alalım!
Kral ve Kraliçe'den kurtulalım.
Prens'ten ve insanlardan da.
-Evet! -Evet!
Galiba bir kriz yaşıyoruz.
Maalesef artık çok geç.
-Ne yapmamız lazım, bilsem keşke -Topus Terrentus yitip gidecek
Kaderimizi belirleyelim, geçelim harekete
Herneval ve ailesi olmadan başımızda
Dünyamız tehlikede olunca Kalkıştım bir entrikaya
Doğuştan gelen hakkımızı savunmaya
Topus Terrentus'u kurtarmak için
Bir anlaşma yapalım, hadi gelin
O bize ihanet etti
Yok edecek hepimizi
-Kim? -Kim?
Kâbuslar Prensi!
Seviyor insanları Yerimize geçirmek istiyor onları
Onun yüzünden boşa gidecek Ulaştığımız her başarı
O bize ihanet etti
Yıkıp dökecek bu âlemi
O bize ihanet etti
Yok edecek hepimizi
Kim?
Kâbuslar Prensi!
Erkekler ve kadınlar Varolan tüm canlılar
Yerlerini anlamazlar
O sıradan dünyalarında Kendilerini önemli sanırlar
O bize ihanet etti
Rüyalarında hapsedecek bizi
O bize ihanet etti
Kilit altında tutacak bizi
Kim?
Kâbuslar Prensi!
Kral yüzünden sürgün edildik
Taht ve yasa tanımayan kabilelerdik
O bize ihanet etti
Yok edecek geleneklerimizi
O bize ihanet etti
Susturmaya çalışacak bizi
Kim?
Kâbuslar Prensi!
Harekete geçme vakti Yakalayalım kral ve kraliçeyi
Bırakalım da başka biri
Yönetsin artık bizi
Ne dersiniz? Benimle misiniz?
-Evet! -Evet!
Bu ayaklanmayı durdurun
Yalvarırım, aklıselim olun
Bu söylediklerinize ihanet derler
-Biraz olsun şerefli olun -Nihayet!
Bir çözüm arıyor
Dünyamızı kurtarmak için
Bir çözüm arıyor
Hepimizin iyiliği için
-Kim? -Kim?
Kâbuslar Prensi!
Bırakın onu, sizi hainler!
O bize ihanet etti
Yok edecek hepimizi
-Kim? -Kim?
Kâbuslar Prensi!
-Onları tahttan indirelim! -Evet!
Daha önce gelmiştim buraya
Yine vuruldum prangalara
Daha önce gelmiştim buraya
Gözlerim kör oldu umutla
O bana ihanet etti
Hain, hiç beklemezdim böylesini
O bana ihanet etti
Ona güvenebileceğimi söyledi
Kim?
Kâbuslar Prensi!
Sakin olun Dünyamız yeniden kalkacak ayağa
İlerleyeceğiz farklı bir rotada
Masallar olacak gerçek
İnsan kız yazıya dökecek
Başka bir çözüm buldu
Dünyamızı kurtarmak için
Başka bir çözüm buldu
Hepimizin iyiliği için
Kim?
Kâbuslar Prensi!
Krallığım bir krizin içinde
Ailem hasta döşeğinde
Frankelda'yı kaybettim
Hepsinin suçlusu benim
Hainlerin şahıyım ben
Bir düş kırıklığıyım!
Hainlerin şahıyım ben
Hepsi benim ayıbım!
Kimsin sen?
Kâbuslar Prensi!
Topus Terrentus'u kurtarmak için
Bir anlaşma yapalım, hadi gelin
O bize ihanet etti
Kırıp dökecek bu âlemi
O bize ihanet etti
Yok edecek hepimizi!
Kim?
Kâbuslar Prensi!
Gerçekler ve masallar için!
-Kral ve Kraliçe, çok yaşa! -Kral ve Kraliçe, çok yaşa!
-Hücum! -Hücum!
Dikkat!
Hayır! Yalabus!
Komplocuları yakalayın!
Hadi!
Hayır!
Gözüne bakmayın!
Onu bana getirin.
Tekotiyanlar! Kral ve Kraliçe'yi korumaya ant içtiniz!
Procustes'e itaat edeceksin.
Emredersiniz Leydi Siren.
Zafer bizim!
Gelin dehşetengiz kabile reislerim.
Her şeyi temelli değiştirme vakti geldi.
-Mitélitas, lütfen, yalvarırım! -Susun!
Dur! Lütfen, dur!
Onu bırak, beni al!
Hayır!
Beni buna siz zorladınız.
Bu hikâyeyi çalın.
Başyapıtım!
Fevkalade yetenekli Totolina'mızın hikâyesi.
Ona insanların dünyasında müthiş bir başlangıç yazdım.
Resmen canlandım!
Canım…
Neye göre seçtiğini hiç anlamıyorum.
İşte bu bir mucize.
Uzun zamandır beklediğimiz şey buydu işte!
O cadının diğer dünyaya bizden önce geçmesine izin veremeyiz.
Senin gibi pis bir yaratık oraya benden önce geçemez!
Sana lanet olsun Aluxastli!
Kedi olalı bir fare tuttun. Şimdi beni yaz.
Seni mi? Ben çok daha korkuncum.
Beni yazın Procustes Hazretleri.
Listeye adımızı mı yazacaktık?
Bilmem ama diğerlerini yiyebiliriz.
İlk hikâye benim hakkımda olmalı.
Hazır olunca söyle Ficturo.
Şimdi!
Kaçıyorlar!
Gelin buraya.
Hayır.
Sakin olun dostlarım!
Hepiniz için bir kâbus yazacağım
ve diğer tarafa birlikte geçeceğiz.
İnsanlar nihayet hak ettiklerini bulacak!
-Sadece biraz zamana ihtiyacım var. -Yazıklar olsun Procustes.
-Ne? -Hep aynı şey.
Olamaz!
Niye benim vaktimi yiyorsun?
Francisca!
Francisca! Burada mısın?
Francisca!
Francisca! Lütfen!
-Yaşıyorsun! -Geri dönmemiş.
İyileşeceksin. Seni mutlaka iyileştireceğim.
Frankelda!
Çıkarın beni buradan!
Lütfen! Yardım edin!
Herneval?
Senin iyiliğini gözettiğimi sandım ama sadece kendimi düşünüyormuşum.
Hata ettim.
Pek bir şey ifade etmeyebilir ama özür dilerim.
Neyse ki güvendesin.
-Gel Frankelda, seni dünyana götüreyim. -Ama krallığın, ailen…
Bunun acısını sen çekemezsin. Hatalarımı tek tek düzelteceğim.
Hayır, aileni kurtarmalıyız.
Ama Frankelda…
Hayır Herneval, onlara yardım etmek istiyorum.
Sana da yardım etmek istiyorum.
Yapabileceğimi biliyorum. İşe yarayacak bir fikrim var.
Sağ ol Frankelda ama artık ne yapacağımı bilmiyorum.
Tüm planlarım ters tepti.
Korkuyorum.
Hayır! Ben korkmuyorum.
Procustes'i yakalamak istiyorum.
Bazen gerçek dünyadan nefret etsem de masallar onsuz var olamaz.
İki dünya arasındaki sınır kalkarsa her şey gerçek ve sıradan olur.
Hayal gücü, büyü ve merak kalmaz.
Peki onu nereye hapsedeceğiz?
Hayal gücümden daha sağlam bir yer yok.
Ne?
Dikkat et Frankelda. Benim gibi Procustes'i hafife alma.
Tüm korkularım orada yaşıyor. Bir korku daha sığar.
Hayır! Bu çok tehlikeli, işe yaramaz!
Procustes hikâyelerimi çalmak için bana bir kâbus göndermeni isteyecek.
Bu olduğunda tek yapman gereken bana kendi yazdığım kâbusu göndermen.
Bana güven.
Pekâlâ.
"Pepito adında bir çocuk varmış." Evet, işte bu.
"Bir siren onu hipnotize etmiş
ve Pepito okula pantolonsuz gitmiş."
İşe yarar mı? Evet, yarar tabii.
Size söyledim, bu koşullar altında yazamam.
Topus Terrentus'ta hainlere yer yok!
Kral ve Kraliçe zor durumda. Ben…
Ceimut!
-Prens… -Hayır!
Ailenizi kurtarın. Topus Terrentus'u kurtarın.
Beni affedin.
Mitélitas!
Mitélitas, ne yapıyorsun?
Kıpırdayan olursa Kral ve Kraliçe tarihe karışır!
Çok ciddiyim!
Lütfen dur Procustes! Ne istersen yaparım.
Kız arkadaşınız bize yardım edecek mi?
Bir insandan hikâye çalmak nasıl bir his?
Acınası birisin sen!
Ona bu kâbusu gönderin.
İhtiyacım olan tüm hikâyeleri yazana dek bu kâbusun içinde yaşayacak.
Eminim son yaşananlar hayal gücünü harekete geçirecektir.
Sizi serbest bırakmayı düşüneceğim. Tabii bu davranışlarınıza bağlı.
"Bu, gerçeklerden kaçmak için her şeyi yapmaya hazır,
toy bir kızın hikâyesi gibi görünebilir
ama aslında değil."
Bu da ne?
Bu, korkularıyla yüzleşen bir yazarın hikâyesi.
Kendi masalını yazmaya karar veren bir yazarın hikâyesi.
Kâbus Yazarı, zavallı kızı en kötü kâbusuna hapsettiğini sandı
ama asıl kız onu hapsetmişti.
Ben böyle bir şey yazmadım!
Öyle eski kafalı ve beceriksizdi ki eskiden yaşadığı eve dönüşüverdi.
Sonsuz istirahatine çekilmeden önce
en kötü kâbusunun gerçekleştiğini fark etti.
Yerini başka biri almıştı.
Varlığının hiçbir anlamı yoktu.
Tarihe en vasat kâbus olarak geçmişti.
Kâbus yazarı artık sadece yitip gitmiş bir ihtişamın yankısıydı."
İşe yaradı!
Bu benim yazdığım hikâye değil!
İmdat!
Procustes rüyayı değiştiriyor.
Hayır!
Frankelda!
Ondan uzak dur!
Procustes böyle emretti!
Lütfen, yardıma ihtiyacı var.
Frankelda, geri dön!
Uzak dur dedim!
Bana ne oldu?
Canım Frankelda'm.
Frankelda, bu onun hikâyesi değil, senin hikâyen.
Yalnız olduğunu sanıyorsun
Gecenin sana ait olduğunu
Ama kâbuslarda
Her şeyi anlamaya çalışma
İzler bizi mürekkebim
Gözlerim kâğıda döker seni
Gölgelerde yaşarsın
Sayfalarda bulurum seni
Ama gerek yok korkmaya
Okudukça girersin gizli bir dünyaya
Bu görünmez mürekkep
Yaşatır kendi yaşamasa da
Yazarıysa…
Bir kâbus!
Sözlerin artık canımı yakamaz.
Ama senin kalemin oldukça keskin.
Frankelda!
Uykuya dal!
Bu kez siz kazandınız
ama burada tek başıma mahsur kalmayacağım.
Bir çıkış yolu bulmalıyız!
Beni affet Frankelda, yine başarısız oldum.
Herneval? Herneval, neyin var?
Bu sadece bir rüya. Burada zarar göremezsin.
Burada görmedim.
Seni kurtarmaya gelmeden önce sarayda yaralandım.
Ne? Olamaz!
Hayır, olamaz!
Hepsi benim suçum.
Senin suçun değil, ailemi kurtardın.
Ama tek önemsediğim sensin.
Buradan çıkmanın bir yolunu bul. Hepsi geride kalacak.
Yazdığım ilk şey bizim hikâyemizdi.
Hep gitmeyi hayal ettiğim bu dünyayı senin sayende gördüm.
Senin sayende kendimi tanıdım.
Hikâyemiz ölemez çünkü hikâyeler ölümsüzdür.
Burada yaşıyorsun.
Bu bir rüya değil. Uyan.
Hayır!
Kâbus sanmıştım.
Lütfen.
Lütfen uyan. Lütfen uyan Herneval.
Yaşıyorsunuz. Geri dönün.
Henüz hayatınızın sonuna gelmediniz.
Leydi Çakal!
Bize ihanet etmeyeceğinizi biliyordum.
Hayır!
Oğlum!
Lütfen Leydi Çakal. Yapabileceğiniz hiçbir şey yok mu?
Prens artık tek başına uçuyor.
Elimizden bir şey gelmez.
Majesteleri, bu utançla yaşayamam.
Cezamın bu hatanın bedelini canımla ödemek olmasını istiyorum.
Hayır Mitélitas.
Ağır bir yük yaşıyorsun ama bu senin suçun değil.
Sen bizim oğlumuz gibisin.
Ceimut'un hainleri nereye gönderdiğini bilmiyoruz
ama başkalarına zarar vermelerine engel olmalıyız.
Onları bul ve bize getir.
Dikkatli ol Mitélitas.
Yedi kabile arasında büyük bir savaş başlamak üzere.
Prens Herneval'ın üstüne yemin ederim ki
son hain de yenilene kadar durmayacağım!
Tekotiyanlar!
Kâbuslar Prensi için!
Teşekkürler Frankelda.
İstediğin bu değildi, biliyorum.
Ama tüm insanlar senin hikâyelerini dinleyecek.
Lütfen kendine gel.
Ben…
Yaşıyorum!
Neredesin?
Frankelda, neredesin?
Merhaba.
Sen kimsin?
Sence kimim?
İnanamıyorum! Sen…
-Ben… -Gerçeksin sen!
-Masalım ben. -Yaşıyoruz!
Sen hikâyemizi anlattığın sürece var olacağız!
Herneval, seni seviyorum!
-Seni seviyorum! -Ben de seni seviyorum Frankelda.
Eğer sonsuza dek seninle olacaksam bu hâlde kalsam da olur.
Dur, nasıl?
Sonsuza dek böyle mi kalacaksın?
-Bu sana bağlı. -Bana mı bağlı?
Bunca şeyden sonra bana mı bağlı?
Yazar olan sensin.
Çok hüzünlü bir hikâyenin yazarıyım.
-Gerçekten öyle mi düşünüyorsun? -Evet!
Ama hüznün de farklı tonları vardır.
Aynı olayı yüz yazar kaleme alsa yüz farklı hikâye okurduk.
Hikâyen böyle mi bitecek Frankelda?
Hikâyemizin böyle bitmesine izin vermeyeceğim!
Durumum ne kadar acı olursa olsun,
ruhum ne kadar hapsolmuş olursa olsun.
Çünkü kaderim benim ellerimde!
Kendi hayatımın yazarı benim!
Yaz beni!
Bir kez daha yaşayalım!
Evet!
"Bu, birbirinin tam zıttı olsalar da bazen benzeşebilen iki dünyanın hikâyesi.
Bilinçleri uyuşmuş olanlara görünmeyen iki dünya.
Sadece sezgilerine ve yaratıcılıklarına kulak verenlere görünen iki dünya.
BEN FRANKELDA
İki dünya da gerçek
ve birbirlerine benim kalemimle bağlılar.
Ruhum mürekkep.
Yazdığım sürece yaşamaya devam edeceğim.
Bağlarsın kelimeleri
Hikâyeler örersin ağ gibi
Bunlar senin dokuduğun hayatlar
Öpücükler ve gözyaşları
Hayat bulur hikâyelerinde
İnanırız mürekkebine
Neyin peşindesin?
Ucuz bir şöhretin mi?
İnsanları mutlu etmenin
Kendini özel hissetmenin mi?
Ruhun mürekkep senin
Aman ha, yazma kendinden başkası için
Ruhun mürekkep senin
Aman, yoksa tuzağa düşersin
Asla ölmezsin kâğıtta
Dönüşüverirsin umuda
Sahip çıkarsın kayıp ruhlara
Neyin peşindesin?
Ucuz bir şöhretin mi?
İnsanları mutlu etmenin
Kendini özel hissetmenin mi?
Ruhun mürekkep senin
Aman ha, yazma kendinden başkası için
Ruhun mürekkep senin
Aman, yoksa tuzağa düşersin
Alt yazı çevirmeni: Doğa Uludağ