Dziś wieczorem policja wskazała podejrzanego o zatrucie Tylenolu.
Minął chyba tydzień.
Słyszeliśmy, że mieli podejrzanego.
„Tak, jest jeszcze jeden”. Nazywał się Roger Arnold.
Właściciel baru zadzwonił do śledczych.
„Musicie wiedzieć,
że ten facet twierdzi, że trzyma w domu cyjanek.
Mówił, że chce otruć ludzi”.
Policja aresztowała 48-letniego Rogera Arnolda
i nazwała go „chemikiem z szafy”.
Sam kupił cyjanek. Dostarczono mu go do domu.
Pracował w magazynie Jewel Food Stores.
To jedno z miejsc, gdzie kupiono zatruty Tylenol.
Gdy śledczy przeszukali dom Arnolda,
sam przyznał, że miał kiedyś cyjanek, ale go nie znaleziono.
Znaleziono za to książkę,
która była w zasadzie przepisem, jak kogoś otruć.
Były też tajemnicze proszki, kilka niezarejestrowanych jednostek broni,
zestawy dla chemików-amatorów.
Nietypowe dla magazyniera.
Miał też bilet w jedną stronę do Tajlandii z datą wylotu za dwa tygodnie.
Było wiele poszlak wskazujących na winę Rogera Arnolda.
Ale były to jedynie poszlaki.
W tej chwili pan Arnold został oskarżony o naruszenie przepisów o posiadaniu broni.
Interesował się chemią.
W jego mieszkaniu znaleziono różne rzeczy.
Choć mogły mieć moc dowodową,
nie oznacza to, że on to zrobił.
Wyjaśniono panu, że jest pan podejrzany. Co pan na to?
Niech myślą, co chcą. Nie mam z tym nic wspólnego.
Po tym, jak wyszedł za kaucją,
Roger Arnold odgrażał się na sali sądowej,
że zabije człowieka, który wydał go policji.
W niedzielę rano przed tawerną w Chicago zastrzelono mężczyznę.
Roger Arnold był tak wściekły na właściciela baru,
który zgłosił go na policję, że próbował go zabić.
Problem w tym, że pomylił ludzi.
Zabił niewinną osobę bez żadnego związku ze sprawą,
za co trafił do więzienia.
Roger Arnold zastrzelił Johna Stanishę.
W pewnym sensie był on ósmą ofiarą morderstw Tylenolem.
Roger Arnold zmarł w 2008 roku, ale wielu detektywów z Chicago
do dziś uważa go za głównego podejrzanego.
Myślę, że Roger Arnold skorzystałby na głębszej weryfikacji,
ale odpuścili go,
bo uznali, że mieli prawdziwego zabójcę.
NIEROZWIĄZANE SPRAWY: ZABÓJCZA TRUCIZNA W TYLENOLU
Wiedząc, że istnieje możliwość,
że to nie dzieło szaleńca chodzącego po sklepach,
zaczęłam kwestionować oficjalną narrację.
W tej sprawie od pierwszego dnia dominowało myślenie tunelowe.
Od samego początku przedstawiano Johnson & Johnson jako dobroczyńców,
fantastyczną firmę, która dba o interes klientów.
Nie martwię się o Tylenol.
Martwię się o nas wszystkich. Tkwimy w tym razem.
Myślę, że liczy się tylko udział w rynku.
Firma stoi w obliczu największego w historii zagrożenia
dla swojego wizerunku i sprzedażowego hitu – Tylenolu.
Johnson & Johnson zrobi wszystko, by ocalić swoją markę.
Co to właściwie oznacza?
Johnson & Johnson publicznie oświadczał,
że w procesie produkcyjnym Tylenolu nie używano cyjanku.
Cztery dni po pierwszym zgonie
lekarz sądowy z Chicago wydał szokujące oświadczenie.
Na wczorajszej konferencji
zapytałem dwóch przedstawicieli McNeil Laboratories,
czy w pobliżu miejsca, gdzie przygotowują Tylenol,
był obecny cyjanek. Potwierdzili.
Gdy na początku zapytano Johnson & Johnson,
twierdzili, że w ich zakładach w ogóle nie ma cyjanku.
Potem wyszło na jaw, że używano go w McNeil
przy ustalaniu, czy kapsułki zawierają ołów.
Twierdzili też, że był zamknięty
z dala od miejsca produkcji.
Dział kontroli jakości zakładu używa cyjanku.
Jest trzymany pod kluczem. Joe, możesz o tym opowiedzieć.
Niewielka ilość jest zabezpieczona i trzymana w celu kontroli jakości.
W rzeczywistości pomieszczenie nie było zamknięte
i niemal każdy mógł tam wejść.
Gdyby ktoś chciał użyć go w procesie produkcji,
wystarczyło go wziąć.
Moje kolejne pytanie brzmiało:
„Czy testowaliście Tylenol na obecność cyjanku?”.
Ich odpowiedź: „Tak, wynik zawsze był negatywny”.
W mojej głowie rodzi się pytanie:
„Dlaczego robicie takie testy?”. Sami sobie odpowiedzcie.
Dr Stein miał na myśli,
że skoro Johnson & Johnson robi testy na obecność cyjanku,
to sami mają obawy, że gdzieś w tym procesie
cyjanek mógł się pojawić w produkcji.
Naszą pierwszą reakcją był strach.
Czy faktycznie mogło do tego dojść
w procesie produkcji w naszym zakładzie?
Z punktu widzenia korporacji
Johnson & Johnson nie podejmował celowych działań
w celu dystrybucji skażonego Tylenolu.
Nie wiemy jednak, czy nie było jakichś problemów
w ich zakładach produkcyjnych
lub gdziekolwiek w łańcuchu dystrybucji,
które mogły doprowadzić do tego, że butelki były skażone.
Z perspektywy czasu widać,
że od początku śledztwo było problematyczne.
Śledczy wysłali inspektorów, którzy spędzili wiele godzin w zakładach
i natychmiast wykluczyli jakąkolwiek winę Johnson & Johnson
i możliwość, że doszło tam do skażenia.
Michael Schaffer, główny toksykolog
w biurze lekarza sądowego hrabstwa Cook,
był zadowolony, że w zakładzie nie doszło do skażenia cyjankiem.
Zdecydowanie tak.
Nie było możliwości, żeby tak szybko mógł złożyć taką deklarację.
Inspekcje zakładów farmaceutycznych trwają dużo dłużej.
Agencja Żywności i Leków przeprowadziła niezależne śledztwo
i w ciągu kilku tygodni od wybuchu kryzysu uznała te placówki za bezpieczne.
Ale nie możemy być pewni,
jak dobrze kontrolowano cyjanek w tych placówkach
czy ilu pracowników mogło mieć do niego dostęp,
bo bardzo mało wiadomo o tym, jak te zakłady działają.
Produkt jest w obrocie od kilku tygodni.
Rozpowszechniono go w całym kraju w sierpniu z dwóch źródeł –
fabryki w Teksasie i drugiej z Pensylwanii.
Szansa, że skażony lek był w obrocie przez tak długi czas
i nie spowodował innych zachorowań,
wydaje się moim zdaniem niewielka.
Johnson & Johnson potrzebował, aby liczba skażonych butelek
była jak najmniejsza i ograniczała się do niewielkiego obszaru,
bo tylko wtedy wiarygodnie brzmiała ich wersja,
że jakiś szaleniec
sam umieścił zatruty Tylenol na sklepowych półkach.
Gdyby butelek było więcej
i występowałyby na większym obszarze geograficznym,
wersja Johnson & Johnson traciłaby wiarygodność.
Dziś firma szybko wycofała
ponad ćwierć miliona butelek w całym kraju.
Jednym z głównych problemów związanych z przebiegiem tego śledztwa jest to,
że firma sama przeprowadziła większość dochodzenia,
choć miała wszelkie powody,
by ukryć zasięg problemów ze skażeniem.
Gdy Johnson & Johnson ogłosił ogólnokrajowe wycofanie Tylenolu,
to sam koncern wykonał niemal wszystkie testy butelek.
Powstały specjalne laboratoria, by sprawdzić kapsułki Tylenolu
na obecność cyjanku.
Problem w tym,
że firmie Johnson & Johnson bardzo zależało,
aby wykazać skażenie jak najmniejszej liczby butelek.
Ponad osiem milionów kapsułek
zostało zbadanych przez nas, FDA i inne agencje.
Niespełna 75 kapsułek w ośmiu butelkach
z rejonu Chicago zawierało cyjanek.
FDA USTALIŁO, ŻE CYJANEK POTASU Z ZAKŁADÓW MCNEIL
NIE ODPOWIADAŁ WZORCOWI PIERWIASTKÓW ŚLADOWYCH Z KAPSUŁEK.
Wszystko zainicjowali ludzie z Johnson & Johnson.
Mam o nich złe zdanie.
Nigdy żadna firma nie współpracowała z organami ścigania
jak ludzie z McNeil Lab.
Pozwolilibyście podejrzanemu prowadzić śledztwo we własnej sprawie?
Nie, bo byłby zbyt stronniczy.
Nie wiemy, ile tak naprawdę było zatrutych butelek.
Nie mamy pojęcia, ile osób zmarło.
Zapytam was o coś.
Jakie są szanse, że siedem zdrowych osób
w wieku od 12 do 35 lat było jedynymi ofiarami?
Ilu staruszków zmarło?
Ilu ludzi prowadziło auto,
wzięło dwie kapsułki, dostało ataku i się rozbiło?
Może być więcej ofiar, o których nie wiedzieliśmy,
bo test na obecność cyjanku jest rzadko wykonywany podczas autopsji.
Jeśli nie ma podejrzeń,
normalnie się go nie robi.
W przypadku osoby starszej,
jeśli zabrali Tylenol i nie wydarzyło się nic podejrzanego,
można było uznać, że była to naturalna śmierć.
Początkowo za śmierć mojej mamy obwiniano tętniaka mózgu.
Nie mieli pojęcia, że to cyjanek.
Jedynie z powodu trzech ofiar w jednej rodzinie
trudno było zaprzeczyć, że coś było nie tak.
Dla mnie dowody wskazywały,
że było dużo więcej butelek i zapewne więcej ofiar.
Ponieważ zwróciliśmy większość butelek,
nie wiemy, ile było zatrutych.
Przetestowali niewielki procent,
a resztę zniszczyli.
Johnson & Johnson ogłosił dziś zniszczenie 22 milionów butelek produktu,
zwróconych przez dystrybutorów i konsumentów.
Zniszczymy je.
Zatrudniliśmy zewnętrzną firmę specjalizującą się w niszczeniu produktów
i właśnie się tym zajmują.
Leki zostaną zniszczone.
W tym tygodniu zostaną spalone.
Zakładam, że gdybyśmy zebrali wszystkie te butelki,
zamiast zwracać je do Johnson & Johnson,
znaleźlibyśmy o wiele więcej zatrutych kapsułek.
Tylko masowy morderca chciałby, aby zniszczono wszystkie dowody.
Jeśli naprawdę chcesz kogoś oskarżyć,
nie niszczysz milionów kapsułek powiązanych ze sprawą karną.
Takie zachowanie sugeruje twój związek z tymi morderstwami.
Wyrazy podziwu dla Jima Burke’a z Johnson & Johnson.
James Burke otrzymał nawet Prezydencki Medal Wolności,
najwyższe cywilne odznaczenie w Stanach Zjednoczonych.
Zdaniem prezydenta Reagana Burke nie myślał tylko o interesach.
To ktoś, kto w ostatnich dniach sprostał najwyższym ideałom
odpowiedzialnego biznesu i spokoju mimo ogromnej presji.
Burke, choć postrzegany jako otwarty i szczery,
prowadził firmę w sposób bardzo zamknięty i tajemniczy.
Johnson & Johnson wypadł z listy podejrzanych
już na samym początku sprawy.
Nadal stanowi to tajemnicę.
Czy to dlatego, że firma Johnson & Johnson nigdy nie była brana pod uwagę
jako odpowiedzialna za te zatrucia?
To pytanie, na które brak odpowiedzi.
Po dziesięciu latach
James Lewis opuścił dziś federalny zakład karny.
Jako jedyny został powiązany ze zbrodnią, która dotknęła cały naród.
Jak się pan czuje jako wolny człowiek?
W 1995 roku James Lewis wyszedł z więzienia.
Czy miał pan coś wspólnego z otruciem tych ludzi?
Panie Lewis!
Wyjechał do Cambridge w Massachusetts
i dołączył do swojej żony, Leann.
A potem zamilkł.
Przez kolejne dziesięć lat nikt nie słyszał o Jamesie Lewisie.
Wtedy powrócił jako podejrzany o gwałt.
WSPÓLNOTA PRZECIWKO JAMESOWI W. LEWISOWI
OPIS SPRAWY
W lipcu 2004 roku ojciec kobiety z osiedla mieszkaniowego w East Cambridge
zgłosił najpierw jej zaginięcie.
Wezwał policję, bo nie mógł się z nią skontaktować.
Pojechał do mieszkania i znalazł córkę w ciężkim stanie.
Była w szoku.
Była zdezorientowana.
Źle się czuła i przewieziono ją do szpitala.
Wyniki z użyciem zestawu do badań po napaści seksualnej
wykazały uraz szyjki macicy.
Na nadgarstkach widać było ślady po krępowaniu.
Jej usta były suche i popękane.
To było niemal jak poparzenie, efekt działania jakiejś trucizny.
W próbce moczu wykryto etanol i aceton.
Wyniki były zgodne z opisem tego, co wydarzyło się u niej w domu.
W szpitalu złożyła zeznanie, że jej sąsiad
spryskał jej czymś twarz i wciągnął ją do swojego mieszkania.
Powiedziała, że ją paliło i że siłą podano jej jakiś płyn.
Traciła i odzyskiwała przytomność.
Pamięta, że wszedł na nią.
Że została napadnięta.
Została na noc,
bardzo niewiele pamiętała.
Sąsiadem okazał się być James Lewis.
Usłyszałem, że to James Lewis od sprawy Tylenolu w Chicago z lat 80.
To była niepokojąca wiadomość,
bo nie wiedzieliśmy, że w mieście żyje tak niebezpieczny człowiek.
Aresztowaliśmy go.
Usłyszał sześć zarzutów.
Napaść i pobicie, odurzenie, otrucie,
porwanie i napaść na tle seksualnym.
Nie porwałem jej.
Nie było dowodów, że kiedykolwiek z nią byłem
ani że w jakiś sposób ją tknąłem, choćby przez uścisk dłoni.
Nie znaleźliśmy jego DNA.
Nie udało się zabezpieczyć żadnych śladów.
James Lewis trafił za kratki.
Prawie trzy lata trwało, nim sprawa trafiła na wokandę.
Pierwszego dnia procesu
kobieta w niekontrolowany sposób trzęsła się i płakała.
Wiedziała już, kim jest James Lewis.
Czytała o sprawie z Tylenolem. Była przerażona.
Nie dała rady stanąć na miejscu dla świadka.
Prokurator zdecydował, że nie mogą kontynuować.
Wyszedł na wolność. Jak gdyby do niczego nie doszło.
Spędziłem trzy lata w areszcie, walcząc,
a trzy lata to spory kawał życia
na walkę z czymś tak nonsensownym.
Jak można próbować odpowiadać na pytania,
gdy chodzi o rzeczy, które się nie wydarzyły?
Jest podejrzany o wszystko od morderstwa do porwania i gwałtu,
a także o sprawę z Tylenolem.
Jest zdolny do wszystkiego.
Gdy James Lewis wyszedł już na wolność,
zgłosił się informator odbywający karę i chciał rozmawiać z detektywami.
Byłem osadzony w areszcie w Cambridge w Massachusetts
za uwiedzenie nieletniej.
Poznałem go, gdy trafił na sąsiednią pryczę.
Dowiedziałem się, że jest z Missouri,
kilka godzin drogi od miejsca, gdzie mieszkałem.
Mieliśmy wiele wspólnego.
Dwóch chłopaków ze wsi, którzy utknęli w betonowej dżungli.
Im więcej ze mną przebywał,
tym bardziej się otwierał.
Jim lubił się przechwalać, że złapano go i skazano
jedynie za próbę wymuszenia.
Spytałem: „Chcesz powiedzieć, że odpowiadasz za zatrucia Tylenolem?”.
„Gdyby uszło mi to na sucho, co byś pomyślał?”
Powiedział, że była to zemsta za zmarłą córkę.
Łata w jej sercu się odkleiła.
Obwiniam za to Johnson & Johnson.
W ten sposób próbował się odegrać na firmie
za stratę córki.
Nasza córka zmarła,
bo łata na ściance przedsionka puściła.
To była awaria mechaniczna.
Nie spowodował jej człowiek.
Nie miałbym się na kim zemścić.
Gdybym spróbował usiąść i pomyśleć o zemście,
nie przyszłoby mi do głowy nic sensownego.
W czym to by pomogło?
Według Jima
zatruty Tylenol uszedł mu na sucho,
bo gliniarze byli zbyt głupi, żeby poskładać tę sprawę w całość.
Nazywam go prawdziwym straszydłem.
Uczycie dzieci, żeby niczego się nie bały. „Straszydła nie istnieją”.
Ameryko, jedno istnieje. Nazywa się James Lewis.
Nie przyznałem się jemu ani nikomu innemu.
Informatorzy zza krat czasem robią takie rzeczy,
gdy chcą skrócić swój wyrok.
Chcą zyskać coś, obciążając kogoś innego
i oskarżając go o coś.
Nigdy nie prosiłem o nic prokuratora,
FBI czy detektywów, którzy do mnie przychodzili.
Tylko o to, żeby go załatwili.
W 2006 roku
mieliśmy ważne spotkanie w siedzibie FBI w Chicago.
Sprawdziliśmy wszystkie dowody, jakie zgromadzono w tej sprawie.
Chodziło o pracę nad niedokończoną sprawą.
Próbę ustalenia, czy coś przegapiliśmy.
James Lewis był kimś więcej niż przedmiotem zainteresowania.
Nadal musieliśmy dopasować pewne elementy śledztwa,
jeśli miały zostać postawione zarzuty.
Jeśli chodzi o FBI i Jamesa Lewisa, był dla nich obsesją.
Uważali, że to zrobił.
Byli pewni, że jest winny, i chcieli go dorwać.
Miałem z nim kontakt.
Stwierdził, że rozumie, że chciałem z nim rozmawiać.
Facet, któremu powierzyli to zadanie, Roy Lane, nie był niedojdą.
To budzący szacunek przeciwnik.
Jeśli popełnisz choć jeden błąd i niechcący okłamiesz agenta FBI,
to wystarczy, by cię skazać i umieścić w celi federalnego więzienia.
KAMERA FBI 2008 ROK
Zastanawiam się,
w jaki dzień napisałeś list w sprawie Tylenolu.
Sprawdź stempel i odejmij trzy dni.
Doszło do tego,
że Roy Lane prowadził z Lewisem luźną rozmowę w hotelowym pokoju,
a FBI się przysłuchiwało.
Lane, próbując ustalić chronologię listu z żądaniem okupu,
faktycznie podważa historię Lewisa.
Twierdził, że pracował trzy dni nad listem do Johnson & Johnson.
Kiedy zacząłeś pisać list?
Tak jak na stemplu.
Nie wiesz?
Czyli kilka dni wcześniej?
- Trzy. - Trzy.
Pracowałem nad nim minimum trzy dni.
Lewis nadał list 1 października.
Jeśli się cofniesz,
wyjdzie, że napisał list, zanim sprawa wyszła na jaw,
czyli wiedział o tym wcześniej.
Jaka jest data zabójstw?
Pierwsze miało miejsce tutaj.
Tak?
Ale list musiałaby zostać wysłany…
List został wysłany…
Rozumiem twój dylemat.
Myślę, że w tamtej chwili zrozumiał, że albo dał ciała i sam się wsypał,
albo popełnił błąd, bo źle coś zapamiętał
i dał Lane'owi swego rodzaju linę, na której miał go powiesić.
Wygląda na to, że pamięć mi szwankuje i nie pracowałem nad tym trzech dni.
Tak mi się wydawało, bo zwykle tyle zajmuje mi, gdy coś robię.
Ale…
Napisałem list po tym,
jak usłyszałem o sytuacji z Chicago, nie wcześniej.
Nie mogłem pisać listu o zdarzeniu,
nie wiedząc, że do niego dojdzie.
Nie pamiętam osi czasu.
Chcieliśmy dać mu mówić
i byliśmy pewni, że jesteśmy na dobrej drodze.
Uzyskano podstawę do przeszukania mieszkania Jamesa Lewisa.
Najnowsze wieści o morderstwach Tylenolem.
Kilka godzin temu agenci FBI przeszukali dom Jamesa W. Lewisa.
Celem było znalezienie dokumentów związanych z morderstwami.
Śledczy nie byli w stanie udowodnić mu morderstwa,
zatem śledztwo trwa.
Gdy otworzyłem drzwi, wiedziałem, kim są ci ludzie.
Żona rozmawiała przez telefon.
Powiedziałem: „Przyszła policja.
Wiesz, po co tu są, prawda?
Chodzi o starą sprawę Tylenolu”.
Rozpłakała się.
Co zrobię, jeśli ci ludzie…
skują mnie i więcej jej nie zobaczę?
Władze twierdzą, że nowe informacje doprowadziły ich do mieszkania Lewisa.
Wczoraj widziano, jak wynosili możliwy materiał dowodowy,
w tym komputer Lewisa.
Jaką ma datę?
„Liczą na przełom w sprawie otruć z 1982 roku”.
Gdy FBI zrobiło nalot na mieszkanie Jamesa Lewisa,
oglądałam to w wiadomościach. Byłam zszokowana.
Powiedziałam: „To on?
Nic na niego nie mają. Jak to może być on?”.
Z drugiej strony musieli mieć jakieś podstawy.
Mieli setki podejrzanych, lecz wszystko sprowadza się
do jednego człowieka, któremu próbują udowodnić winę, ale nie mogą.
Nic tam nie było.
Nie byli w stanie nic uzyskać.
Ale nadal są przekonani, że to on.
Myślę, że wszyscy zaangażowani w sprawę
uważają, że James Lewis nie tylko napisał list,
ale podłożył cyjanek, doprowadzając do śmierci siedmiu osób.
A jeśli pan Lewis był za to odpowiedzialny,
myślę, że będą go nadal ścigać i oby sprawiedliwości stało się zadość.
James Lewis to dupek, ale nie jest zabójcą Tylenolem.
list z żądaniem okupu był co najwyżej przygrywką.
Nie widziałem ani nie słyszałem o żadnych dowodach
łączących Jamesa Lewisa z morderstwami Tylenolem.
Nie wiem, dlaczego FBI przeznaczało takie środki,
próbując powiązać go z tymi zabójstwami.
Powiem jedno.
W 2009 roku
FBI pobrało próbkę DNA od Jamesa Lewisa.
FBI próbuje wykorzystać nową technologię związaną z DNA
i powiązać go z morderstwami.
Na butelkach Tylenolu było częściowe DNA.
Ale w tamtych czasach, w 1982 roku, nie było testów porównawczych.
Teraz to możliwe.
Czy coś wyszło z próby pobrania jego DNA?
Nie mogę o tym mówić.
Pasują?
Nadal nie mamy konkretnej odpowiedzi.
FBI nie powie, że DNA oczyszcza Lewisa z zarzutów,
bo był ich podejrzanym od października 1982 roku.
Gdy trzymasz w dłoni młotek, wszystko przypomina gwóźdź.
Śledczy na każdym kroku widzieli dowody, że James Lewis jest zabójcą.
Chcieli, żeby to była prawda.
Dziś jest takim samym podejrzanym jak w 1982 roku.
Pozostanie w kręgu zainteresowań
aż do śmierci swojej i ostatniego śledczego.
Możecie bez końca zadawać mi pytania.
Jeśli stworzymy kiedyś technologię,
która pozwoli czytać w moich myślach,
nie znajdziecie tam nic, co by mnie obciążało.
Przez 40 lat udawało mi się udzielać tych samych odpowiedzi na te same pytania.
Wszystkie rzeczy, o które walczyłem przez tyle lat…
Nie rozwikłają tego, dopóki nie będę wąchał kwiatków od spodu.
TO OSTATNI WYWIAD, JAKIEGO UDZIELIŁ JAMES LEWIS.
James Lewis, podejrzany o związek
z morderstwami Tylenolem, które wstrząsnęły Chicago i światem.
nie żyje.
Niestety James Lewis zmarł, ale tego nie wiem, co to ma za znaczenie.
Ludzie, którzy wiedzą, że jestem córką ofiary,
zawsze mówią: „Dorwali tego gościa?”.
Nie, to był szantażysta.
Czas przestać powtarzać w kółko to samo
i spróbować otworzyć drzwi nowym pomysłom.
Pracowałam nad tą sprawą przez 15 lat,
a wcześniej przez 42 lata tęskniłam za mamą.
Może nie mam przeszkolenia śledczego, ale jestem mocno zaangażowana w tę sprawę.
Ameryka jest w miejscu, gdy nie wiemy, czy korporacje nas okłamują.
Uważam, że opinia publiczna jest otwarta i gotowa zrozumieć,
że może z morderstwami Tylenolem nie było tak,
jak nam przez 42 lata mówiono.
Dowiemy się tego, jeśli będą kiedyś gotowi dać nam wgląd do dokumentów.
Wszystko powinno być dokładnie zbadane.
Rodziny ofiar chcą odpowiedzi.
PROKURATURA I CHICAGO OŚWIADCZYŁY, ŻE FBI BLOKOWAŁO UJAWNIENIE DOKUMENTÓW
Z WYWIADAMI Z DYREKCJĄ JOHNSON & JOHNSON,
ZASŁANIAJĄC SIĘ TRWAJĄCYM ŚLEDZTWEM.
JOHNSON & JOHNSON NIE ODPOWIEDZIAŁ NA PROŚBY O WYWIAD.
W 1983 R. RODZINY SIEDMIU OFIAR Z CHICAGO POZWAŁY JOHNSON & JOHNSON.
ICH ZDANIEM FIRMA WIEDZIAŁA, ŻE MOŻNA BYŁO MAJSTROWAĆ PRZY W BUTELKACH.
PO OŚMIU LATACH DOSZŁO DO UGODY.
FIRMA ZAPŁACIŁA NIEUJAWNIONĄ SUMĘ, NIE PRZYZNAJĄC SIĘ DO ODPOWIEDZIALNOŚCI.
Napisy: Karol Radomski