Około godziny temu wejściem dla aktorów wszedł wielki tłum.
Przybyła Jayne Mansfield.
Oto ona. Cudowna Jayne Mansfield.
Przy tylu dzieciach czuję się jak Mama Gęś.
Jak mają na imię? Kto to jest?
To jest Miklós.
Cześć, Miklós.
A to...
Słucham? Jak masz na imię?
A ten koleżka? Jak mu na imię?
- Jak ci na imię? - Zolie.
- Jak? - Zolie!
Załatw sobie swój program.
Skarbie, jak ci na imię?
Maria.
Dla rodzica
dzieci są największym obowiązkiem.
Nieważne, czy rodzic jest gwiazdą kina, czy zmywaczką.
Jeśli coś zagrozi mojej karierze, będę miała wypadek,
oszpeconą twarz, stracę nogi...
Jeśli stanie mi się coś złego,
moje dzieci będą miały opiekę.
MAMO, TĘSKNIMY
MOJA MAMA JAYNE
NOWY JORK
Gdy moja mama zmarła, miałam trzy lata.
Bardzo słabo ją pamiętam.
Pamiętam, jak jadłam płatki,
a ona głaskała mnie po głowie.
Nie wiem jednak, czy było tak naprawdę, czy po prostu sobie to wymyśliłam.
Zapamiętam na zawsze,
gdy po jej śmierci znalazłam mój album dziecka.
Każde z nas taki miało.
ALBUM MICKEYA JUNIORA
Lecz mój był właściwie niezapełniony.
To, obok braku wspomnień,
napełniło mnie większym poczuciem straty.
Czułam, że mam w sercu dziurę.
Gdy podrosłam, tata powtarzał:
"Nie czytaj książek o mamie.
Nie czytaj tych książek. To ci niepotrzebne".
Mówił, że wypełniają je kłamstwa i pogoń za sensacją.
Nie chciał, żebym miała z tym styczność.
Posłuchałam go i nie przeczytałam tych książek.
W pewnym momencie jej wizerunek symbolu seksu
zaczął mi przeszkadzać.
I wszystkie związane z nim wybory.
Moja mama powoli przestawała być częścią mojego życia.
Jednak wraz z rozwojem kariery otrzymywałam listy od ludzi,
którzy wiedzieli, że jestem córką Jayne Mansfield.
Być może ją znali, spotkali ją lub mieli jej zdjęcie.
Sporo ich było.
"Droga pani Hargitay. Mam program
'Mężczyźni wolą blondynki', w którym wystąpiła pani mama".
"Przyjaźniłam się z twoimi rodzicami"
"Cześć, Mariska. Byłam sąsiadką Jayne.
Niemal każdego popołudnia grała na skrzypcach".
"Droga pani Hargitay. Wysyłam pamiątki po pani mamie.
To między innymi informacja o pani narodzinach".
JAYNE I MICKEY HARGITAY OGŁASZAJĄ NARODZINY CÓRKI MARISKI
Zachowałam całą korespondencję.
W pewnym sensie to był początek.
Coraz więcej myślałam o mojej mamie.
Nawet wyprawiłam jej urodziny podczas pandemii.
Sto lat, sto lat Niech żyje, żyje nam
Niewiele osób wyprawia urodziny zmarłym matkom,
ale było w tym coś magicznego.
Mniej więcej wtedy poczułam, że chcę ją poznać.
Nie jako symbol seksu,
ale po prostu jako Jayne.
Moją mamę.
Tata był moją opoką.
Zmarł w 2006 roku.
Nie zdążyłam zadać mu tylu pytań.
Z rodzeństwem też nie rozmawiałam na te tematy.
Jednak teraz chcę ją zrozumieć.
Jest bowiem częścią mojego życia,
która zawsze wydawała się odległa.
LOS ANGELES, KALIFORNIA
ZOLTÁN HARGITAY, MÓJ BRAT
Fajna klapka, podoba mi się. Jasne.
Gotowy?
Przejdziemy tu. Ostrożnie.
JAYNE MARIE MANSFIELD, MOJA SIOSTRA
Dajmy sobie buniowego buziaka. Pamiętasz? Babcia nas tak całowała.
Gotowy?
MICKEY HARGITAY JUNIOR, MÓJ BRAT
Dobra. Możemy?
Znaczy...
- Lepiej nie będzie. - Lepiej nie...
Jak ja się dałem na to namówić?
Chcę zrobić z ciebie wielką gwiazdę.
Nic z tego.
Dobra.
- Jesteśmy. - Gotowi?
Tak jest. Jesteśmy.
Długo czekałam na ten dzień.
Zacznę od podziękowania za zgodę na udział.
Teraz zaczynam się stresować,
bo wiem, że nie lubisz o tym gadać.
Zobaczymy, co będzie.
Nie będę do niczego zmuszać.
Dziękuję, że mnie zaprosiłaś.
To dla mnie zaszczyt. Zdecydowanie.
Odpowiem na wszystko, o co zapytasz.
Dziękuję.
Zacznijmy od rozmowy o naszym dzieciństwie.
Zazdroszczę wam tylu wspomnień.
Ja ich nie mam.
Cóż, ponieważ...
Możemy zrobić cięcie?
To są nie tyle wspomnienia,
co pamięć o najważniejszym.
O jej subtelnych cechach. Rozumiesz?
Pamiętam jej obecność.
Pamiętam niektóre emocje z tamtych dni.
Ale są one schowane bardzo głęboko.
Ogólnie tamte dni
kojarzą mi się dobrze.
Mieszkaliśmy wtedy w Teksasie.
Byłyśmy tylko we dwie
JAYNE MARIE, TRZY LATA
Wciąż widzę jej twarz.
MAMA, 19 LAT
Była bardzo młoda.
Mój tata
nazywał się Paul Mansfield.
Byli wtedy małżeństwem.
Pamiętam, że gdy byłam mała,
ciągle chodziła do kina.
Brała mnie ze sobą.
Miała swoje idolki.
Też chciała zostać aktorką.
Paul Mansfield był bardzo wierzący
i nie lubił kina.
Jednak ona się uparła.
Chodziła na zajęcia teatralne.
Marzyła o tym, by zostać poważną aktorką.
Była zdeterminowana, aby to zrealizować.
Postanowiła, że w tym celu wyjedzie do Kalifornii.
Paul Mansfield pojechał z nami,
ale zrozumiał,
że ona chce tam zostać.
Dlatego nas opuścił.
Z początku brała, co dawali.
Pozowała do zdjęć.
Uczyła tańca.
Sprzedawała słodycze w teatrze.
Chciała, by ją zauważono.
Wszędzie brała mnie ze sobą.
Mam wiele wspomnień z tych czasów, bo miałam ją tylko dla siebie.
W końcu wypatrzył ją agent i załatwił jej przesłuchania.
Z tego, co wiem, po przyjeździe do Hollywood
starałaś się o rolę Joanny d'Arc.
To nieprawda.
Wygłosiłam monolog z Joanny d'Arc na przesłuchaniu dla Miltona Lewisa,
szefa castingu w Paramount Studios.
Uznał, że marnuję swój, jak to ujął, oczywisty talent.
Kazał mi utlenić włosy,
zwęzić sukienkę i oto rezultat.
Mieszkałyśmy w Los Angeles i ledwo wiązałyśmy koniec z końcem.
Aż tu nagle... zaczęła dostawać role.
KOBIECA DŻUNGLA
Łobuz z ciebie, Al.
Ale wyleczę cię, czym się zatrułeś.
Kto dzwonił?
Ray Borden.
Jest pani pewna?
Oczywiście. Przedstawił się. I był bardzo niegrzeczny.
Gadałyśmy o tym i owym, aż nagle ona mówi, że szaleje za Johnnym Facendą.
Johnem Facendą?
To dziennikarz. Co wieczór jest w telewizji.
O 23:00, przez kwadrans.
NOWY JORK, 1955 R.
Kiedy zrozumiałaś, co się dzieje?
Chyba w wieku pięciu lub sześciu lat.
Miała 22 lata i występowała na Broadwayu.
WYSTĘPUJĄ
Ta sztuka, Will Success Spoil Rock Hunter?,
przyniosła jej sławę.
JAYNE MANSFIELD: NAJMĄDRZEJSZA GŁUPIA BLONDYNKA NA BROADWAYU
Mieszkałyśmy wtedy w hotelu Plaza.
Pewnej Wielkanocy siedziałyśmy same, a ona mówi:
"Mam niespodziankę. Idź do łazienki".
Otworzyłam drzwi,
a w środku były setki kurczątek.
Siedziałyśmy na podłodze i zataczałyśmy się ze śmiechu.
Do tej pory mnie to wzrusza.
Czuję, jak mnie obejmuje i uśmiecha się.
LOS ANGELES, KALIFORNIA
Mama zmarła w wieku 34 lat.
Po jej odejściu mieliśmy wiele na głowie.
Przede wszystkim nie spisała testamentu.
Dlatego państwo spłaciło jej długi, sprzedając jej własność.
Wraz z rodzeństwem mogliśmy zachować
niewiele jej rzeczy.
Mam jej buciki.
O Boże.
- Były noszone. - Tak, ekstra.
Spójrz na nie.
Są przepiękne.
- Piękne. - No.
Zależy mi na odzyskaniu utraconego.
Nawet przedmiotów.
Postanowiłam w końcu przejrzeć rodzinny schowek.
Nikt nie otwierał tych kartonów od 1969.
MANSFIELD JEST GWIAZDĄ
BLONDYNKA I JA!
Szkoda, że nie ma tu mojego rodzeństwa.
ZDJĘCIA
O rany.
To ona i Paul Mansfield.
Wycięła go.
Sporo tego.
Kogo wycięła?
Nie pamiętam tego.
Tu jest tata.
Mickey.
Co z tego pamiętasz?
Gdy się poznaliśmy, wciąż mu nie przeszło.
Zmarła 29 czerwca 1969 roku,
a my wzięliśmy ślub w kwietniu 1968.
Oni nigdy nie odchodzą.
Gdy kogoś kochasz,
zostanie na zawsze w twoim sercu.
To nieważne kto. Tu nie ma znaczenia gniew.
Jeśli kochasz kogoś naprawdę, będzie z tobą na zawsze.
Chodźcie.
Mickey pochodził z Węgier.
W wieku 20 lat był mistrzem łyżwiarstwa szybkiego.
Grał w reprezentacji piłkarskiej.
Był też tancerzem.
Po przybyciu do USA miał tylko siedem dolarów.
Dostał pracę w cyrku.
To było zanim postanowił zostać kulturystą.
Został misterem Indianapolis, misterem Indiany,
Ameryki Środkowo-Zachodniej i wreszcie Uniwersum.
Powtarzał: "Jeśli możesz marzyć, możesz też działać".
Taki właśnie był.
Po zdobyciu tytułu mistera Uniwersum dostał pracę w Nowym Jorku dla Mae West.
Pewnego wieczoru
na spektakl przyszła Jayne Mansfield.
Poznali się po przedstawieniu.
To był początek...
pięknego okresu.
Zakochała się w nim od pierwszego wejrzenia.
Był przesympatycznym facetem. Widać było, że jest bardzo szczęśliwa.
NOWOŻEŃCY
To małżeństwo zapowiadało się wspaniale. Też byłam szczęśliwa.
Wszystko tak bardzo się zmieniało.
Jayne Mansfield i Mickey Hargitay
wysiedli właśnie z samolotu.
Witają ich tłumy ludzi.
Z zupełnie nieznanej dziewczyny Jayne Mansfield stała się
jedną z największych gwiazd naszych czasów.
Podpisała dziś wieloletni kontrakt z 20th Century Fox.
Jest najczęściej fotografowaną kobietą w show-biznesie.
Nie tak dawno temu, w 1954 roku,
sprzedawała pani słodycze w teatrze.
Jak skomentuje pani błyskawiczne osiągnięcie sławy?
Po prostu zrobiłam tak:
otworzyłam sobie wiele drzwi zdjęciami w skąpym ubraniu,
bo nie one były moim celem.
Lubi pani do nich pozować?
Są moim środkiem do celu.
Chyba nie powinnam mówić, że to lubię, ale czułam, że pomogą mi
dotrzeć do miejsca,
do którego naprawdę zmierzałam.
Oto Rita Marlowe, gwiazda sceny, srebrnego ekranu i telewizji.
- To w bardzo złym guście. - Co jest w złym guście?
Mówienie żonie przy mnie, że ją kochasz.
Jak ci się podoba w bazie lotniczej Goose?
Jak wszędzie, gdzie są czujni mężczyźni.
Ona mówi serio. Radar stale dzwoni.
ROZDANIE ZŁOTYCH GLOBÓW
Jestem w domu Jayne Mansfield i jej męża Mickeya Hargitaya w Beverly Hills.
Oprowadzicie nas?
Pewnie. Zapraszam.
- Zaczniemy od salonu? - Pokażę wam salon.
Jayne, co to za obraz?
To nasz herb. J i M, jak Jayne i Mickey.
Namalował go Glen Hosey.
Tak, pomalował też fortepian,
amorki za tobą...
Macie troje dzieci.
- Tak, to Mickey Junior. - Cześć.
Zaczęłam od niego.
Miło pana poznać.
Jayne Marie, nasza córeczka.
Miło cię poznać.
A to nasz najmłodszy syn, Zoltán Anthony.
Co pamiętasz z tamtego okresu?
Jak bawiła się z nami przy basenie.
Był w kształcie serca,
ogromny.
- To było dla ciebie normalne? - Tak.
Mieliśmy też dużo zwierząt.
Kochała zwierzęta.
Mieliśmy też ocelota. Pamiętasz go?
Trzymaliśmy go w klatce. Nazywaliśmy to miejsce dżunglą.
- W dzieciństwie mieliście zoo? - Mieliśmy zoo.
Ale nie pamiętam tego.
Jasne.
Boże. Ciekawe, co czułeś, widząc wszystko...
jak z bajki.
Spowszedniało ci to?
Wiesz, jako dziecko
nie znasz niczego innego. Nie ma norm ani...
- Wiesz. - Tak.
Bierzesz wszystko takim, jakie jest. Nie znasz innego życia.
Czułem się kochany i bezpieczny.
To robiło największe wrażenie.
Pamiętam, jak przyszła powiedzieć mi dobranoc.
A potem...
Wróciła po dziesięciu minutach
i czule przytuliła.
Miałem wtedy otwarte oko.
Udawałem, że śpię, a potem od razu zasnąłem.
HEMET, KALIFORNIA
Dzięki.
Nikt nie wierzy, że mam tyle lat.
W przyszłym roku skończę 100.
Wołają cię Rusty czy Ray?
- Rusty. - Rusty.
Mogą wołać, jak chcą, dopóki zawołają na obiad.
W którym roku ją poznałeś?
W 1957.
Zatrudniła mnie do pomocy z pocztą,
aż zostałem jej rzecznikiem prasowym.
Wykonywałem telefony, umawiałem spotkania itd.
Dbałem o promocję. Wiesz, public relations.
Zapraszano ją na otwarcia sklepów,
ale to było coś więcej.
Zawsze była na świeczniku, otoczona fanami.
Mawiała:
"Nie odmawiam nikomu autografu,
bo nie byłoby mnie bez tych ludzi".
Czy ten rozgłos nie przesłania aktorstwa?
Gościsz w gazetach tak samo często,
jak na srebrnym ekranie.
Wiesz, Robert...
W życiu aktorki są dwie ważne rzeczy.
Najważniejsza to bycie dobrą aktorką.
To szalenie ważne.
A druga rzecz to bycie znaną.
LOREN PRZEGRYWA Z MANSFIELD POJEDYNEK NA DEKOLTY
NIE MA RYZYKA W BYCIU NA ŚWIECZNIKU
HISTORIA JAYNE MANSFIELD
Że tak powiem... Na pewno, gdyby tu był...
Czyli wszystko, co robiliście, to tak naprawdę praca?
Tak jest.
Liczyła nawet spinacze do papieru.
Była skrupulatna?
Tak.
"Co się stało z tym i tamtym?"
Ciągle miała rękę na pulsie?
Cały czas.
Cześć, Jayne.
Wiedziałem to już wtedy, gdy robiliśmy film...
- Will Success Spoil Rock Hunter? - Zabawny film.
- Najbardziej uroczy główny aktor. - I najstarszy.
Wiesz, powtarzam wszystkim,
że nie jesteś taka głupia, jaką udajesz.
Ludzie powinni wiedzieć, że jesteś bystrą,
czułą i wyrozumiałą osobą.
A ta cała fasada nie jest twoją prawdziwą twarzą.
Jesteś przemiły. Dziękuję.
I chyba jesteś tego świadoma.
Po prostu grasz taką, prawda?
- Cóż... - Jednak większość o tym nie wie.
Wydaje mi się...
Ludzie płacą, żeby oglądać konkretną wersję mnie.
To dobrze wydane pieniądze.
To element odgrywanej przeze mnie roli.
Opowiesz mi o odgrywanej przez nią roli? O tej postaci?
Skąd to się wzięło?
Wytwórnie tego chciały.
LEPSZA NIŻ MARILYN MONROE!
W pewnym sensie kopiowała Marilyn Monroe.
To ja na tej plaży.
SŁOMIANY WDOWIEC
Miałam wtedy dłuższe włosy. Widzisz?
Rocku Huntingtonie! Wiem, że jestem taka całuśna,
ale może nalej najpierw szampana, skarbeńku?
Miałam z tym wizerunkiem bardzo skomplikowaną relację.
Nie rozumiałam go
i denerwował mnie.
Jayne nie przepadała za nim,
ale dzięki temu osiągnęła sukces. Trzeba robić to, co przynosi efekty.
Co jeszcze masz w domu?
Mamy ocelota i gwarka.
Ocelota? Takiego małego tygrysa?
Tak.
"Mam ocelota i gwarka.
Mamy też słonia i...".
Cała ona.
Ale nie zawsze taka była.
Właśnie. To grana przez nią postać.
Tak, to postać.
To jej wizerunek.
Czy rozmawiała z tobą o swojej pracy?
Nie rozmawialiśmy o tym. Żyliśmy tym.
Ale nie zachowywała się tak w domu.
W domu wiązała włosy chustą
i opalała się bez makijażu.
Po prostu była sobą.
Miała świetne poczucie humoru.
W całym domu były nadajniki. Gdy przychodzili goście,
zawsze wydawała przez nie dziwne odgłosy.
Była też bardzo elokwentna.
Znała francuski, włoski, hiszpański, węgierski...
I nie chciała,
żebyśmy dorastali pod kloszem.
Zabrała mnie do szpitala na spotkanie z żołnierzami, którzy wrócili z wojny.
Bardzo im współczuła
i chciała mi pokazać inne strony życia.
Leżą tam zupełnie sami.
Nikt nie trzyma ich za rękę i nie mówi, że ich kocha.
Jest tam pewna szczególna osoba.
Zwrócił moją uwagę, bo stracił nogę.
Najbardziej smuci mnie to, że oni...
Że żaden...
Są tak dumni z tego, co zrobili.
Nie ma w nich żadnej goryczy.
To nie była gra aktorska.
To była ona.
Jak się czułaś,
wiedząc, jak bardzo jest inna
od swojego publicznego wizerunku?
Wydawało mi się to nienaturalne.
Chyba przymykałem oko na jej publiczny wizerunek,
bo wiedziałem, że jest bardzo mądra.
Moja gra na skrzypcach i fortepianie
przypomina trochę historię o doktorze Samuelu Johnsonie.
Gdy zobaczył szczeniaka chodzącego na tylnych łapach,
powiedział, że nie oczekujemy perfekcji.
Jesteśmy po prostu zaskoczeni, że w ogóle to robi.
Macie dowód, że nie tylko umiem grać na skrzypcach i fortepianie,
ale też wiem, kim jest dr Samuel Johnson.
VERA PEERS MOJA BABCIA (BUNIA)
Udzielała jej pani lekcji śpiewu i tańca, prawda?
Owszem.
Gdy podrosła, brała też lekcje gry na pianinie i skrzypcach.
Uczył ją Philip Williams z SMU
i wieszczył jej nawet koncerty w Carnegie Hall.
Miała wielki talent.
Czy wiesz, dlaczego muzyka
nie odegrała większej roli w jej karierze?
Nie mogę mówić za nią,
ale jej celem było zostanie poważną aktorką.
Od samego początku mi to mówiła.
I próbowała.
To nie moja sprawa, ale wiesz, co zrobiłam facetowi, w którym się kochałam?
Rozwaliłam mu na głowie krzesło, bo całował się z inną na imprezie.
Pewnie już tego nie powtórzył.
Widziałam go wtedy ostatni raz.
Ale wziął ślub. Jest szczęśliwy.
A ja żyję dalej.
Rozwalenie facetowi krzesła na głowie może zdziałać cuda.
Takie, które spartolą ci całe życie.
Dlaczego nie miała więcej takich ról?
Bo nie było ofert.
Brała to, co dawali.
Po 36 latach skończyło się nagle
cudowne i tragiczne życie Marilyn Monroe.
Jej ciało wywieziono z domu w Hollywood.
Znaleziono je przy pustej butelce środków nasennych.
Uważano ją słusznie za symbol seksu i niesłusznie za głupią blondynkę.
Gwiazda z niedocenianą ambicją aktorską.
Mama bardzo podziwiała Marilyn.
Ale rozumiała,
że ten wizerunek blondynki to tylko gra.
Mniej więcej wtedy wyznała mi,
że chce go zmienić.
Czy jest jakieś pytanie, którego pani nie znosi?
Nie lubię, gdy pyta się mnie o moje wymiary.
Ludzie często mnie o to pytali,
a nie przepadam za tym.
Moje ciało wbudza większe zainteresowanie
niż mój rozum,
i chciałabym to zmienić.
NOWA MANSFIELD NA AFISZU
Jesteś kolejną piękną, ale głupią blondynką.
Szukasz rozgłosu.
Co sądzisz o takim wizerunku?
Nie jest prawdziwy.
Z początku godziłam się na zdobywanie rozgłosu,
lecz ostatnio nie mogę tego robić ze względu na aktualne tempo
rozwoju mojej kariery.
NOWA JAYNE MANSFIELD CHCE SIĘ SPRAWDZIĆ
Rozmawialiśmy przed chwilą spontanicznie
i niepokoję się. Może nie mocno...
ale o co chodzi z tą nową Jayne Mansfield?
To na poważnie?
Bardzo poważnie.
Miałam szczęście być promowaną przez kilka lat
jako atrakcyjna dziewczyna.
To prawda.
I... Ojejku, przepraszam. Mój nowy wizerunek runął.
Po co to zmieniać?
To jak chcieć schować spadochron.
Szło dobrze.
Jest moment, kiedy nie ma sensu się cofać...
Właśnie o to chodzi.
Tamto już było i teraz jestem gotowa na bycie sobą.
Przez kilka lat byłam kimś innym i chcę już być sobą.
Te skrzypce to na serio?
Zagram ci kilka dźwięków, dobrze?
- Dobrze grasz? - Gram.
Smyczek jest zbyt napięty. Muszę poluzować.
Co w tym śmiesznego?
Nie kuś losu.
Co mi tam. Daj buzi.
Za chwilę wracamy,
ale najpierw przerwa na reklamę.
Może muzyka jeszcze bardziej niż aktorstwo
stała się symbolem tej Jayne,
którą chciałam poznać.
Kilka lat temu znalazłam skrzypce, które miały należeć do niej,
ale prawdopodobnie nie należały.
Znalazłam też osobę,
która kupiła dom mamy
dziesięć lat po jej śmierci.
Był to piosenkarz Engelbert Humperdinck.
Sprzedał dom w 2002 roku, po czym budynek zburzono.
Zachował jednak m.in. fortepian mojej mamy.
Przez lata liczyłam, że zechce się go pozbyć.
Cześć, John. Tu Mariska.
Mariska, o rany.
- Przyjaźnisz się wciąż z Louise? - Tak.
Mówiła, że Engelbert chce sprzedać fortepian.
Od tamtej pory minął miesiąc i zero odzewu.
Spróbuję ją znaleźć.
Byłoby super. Dziękuję bardzo.
Ciągle dręczy mnie myśl,
czy mogła pokierować życiem inaczej.
Gdy zaczynała, miała 21 lat.
Wszyscy dookoła ją kształtowali.
Niestety, otaczała się niewłaściwymi osobami.
Z wyjątkiem Mickeya.
Mam do ciebie pytanie.
Przeglądałam zdjęcia ze schowka i...
znalazłam to.
Tych zdjęć było mnóstwo.
To Mickey.
Złapałam ją na cięciu tych fotografii.
Powiedziała coś?
Nie pamiętam. Była w złym humorze, więc się nie wtrącałam.
Co mogło się stać?
Zastanawiam się, kiedy zrobiło się ciężko.
Wiesz, co się działo?
Wiem, że nie mogli się dogadać w kwestii wychowania dzieci.
KOCHAM CIĘ, JAYNIE
Poza tym kiepsko szło jej zawodowo.
FOX ZWALNIA MANSFIELD
MARTWI SIĘ O DALSZĄ KARIERĘ
Powróciła do grania głupich blondynek.
CZYTAŁEŚ O NIEJ W PLAYBOYU.
Raczej nie było jej łatwo.
ZOBACZ JĄ W PEŁNEJ OKAZAŁOŚCI!
Mickeyowi pewnie też nie.
Całkowicie pochłonął ją negatywizm,
bo nie mogła robić rzeczy, o których marzyła.
Sądzę, że cierpiała na...
depresję.
Wtedy nigdy nie jest się sobą.
Mickey twierdził, że prawdziwym problemem
było to,
że Jayne...
Jayne lubiła bywać.
Bardzo lubiła.
Poznawała nowych ludzi, nowych mężczyzn
i ich małżeństwo rozpadło się.
Myślę, że Jayne bardzo zraniła Mickeya.
Sądzę...
że rozwód był jej wielkim błędem.
ROZWÓD JAYNE MANSFIELD
Mickey miał na nią bardzo dobry wpływ
i chociaż bardzo cierpiał,
wciąż ją kochał.
Zawsze ją kochał.
Nawet po rozwodzie.
A co się stało po rozwodzie?
Wielokrotnie wracała do Mickeya.
Byli razem przez kilka miesięcy.
i mniej więcej wtedy zaszła w ciążę z tobą.
PAŹDZIERNIK 1963 R.
Witajcie w Kalifornii.
Jakie to uczucie być w domu?
Cudowne.
Jest naprawdę świetnie.
Nie byłam w domu od marca.
Zwiedziłam cały świat.
Niedawno skończyłam zdjęcia do Dog Eat Dog w Jugosławii i Rzymie.
Wróciliśmy, żeby Mickey
mógł wrócić do pracy w telewizji
i żebym urodziła dziecko.
Tak jest.
W styczniu lub pod koniec grudnia urodzi się nam czwarte dziecko.
DZIECKO NUMER CZTERY
Jestem dzieckiem numer cztery.
Chyba sporo się działo,
zanim się pojawiłam.
Po niektórych z tych zdjęć odnoszę wrażenie,
że rzadko nosiła mnie na rękach.
Jakby zajmowała się czymś innym, a ja musiałam zadbać o siebie.
Nie wiem, czy wytworzyła się między nami więź.
Nie mam pojęcia.
To moje dzieci.
Opowiesz nam o nich?
To jest Miklós.
Zoltán.
Maria Magdalena.
Mogę cię spytać o moje imię?
Na akcie urodzenia widnieje Mariska Magdolna.
Prawda?
Ale wy mówiliście na mnie Maria.
Zgadza się.
Na początku byłaś Marią.
- Od zawsze? - Na początku.
U Merva Griffina nazywa mnie Marią.
Skarbie, jak ci na imię?
Mam na imię Maria.
Maureen.
To jest Maria.
Miała problem z twoim imieniem.
Udzielała jakiegoś wywiadu
i dziennikarz spytał:
"Jak się miewa mała Mariska?".
Jayne odparła: "Ma na imię Maria. Przeliteruję.
M-A-R-I-A".
Mówiliście, że przyjdzie mój mąż.
Wyszedł na chwilę, ale może już wrócił. Możemy go zawołać?
Matt!
Możemy ugościć całą rodzinkę. Matt Cimber!
Cześć, Matt.
MATT CIMBER TRZECI MĄŻ MOJEJ MAMY
To Jayne Mansfield.
Nie znam cię. Jak się masz?
Pamiętam, gdy się pojawił.
Czułem się z tym okropnie.
Zastanawiałem się, gdzie mój tata.
Aż nagle staliśmy się Włochami
i musiałem wołać do niej "mamo", a do niego "papo”.
Myślałem: "Co to ma być?". To było dziwne.
Życie rodzinne zaczęło robić się nieprzyjemne.
Ciągle się ze sobą kłócili.
Matt był porywczy,
ale Jayne nie przyznałaby się, że ktoś ma nad nią przewagę.
Powiedziałaby, że jest OK.
Pytałem ją o to. Mówiła, że mają swoje różnice, ale jest w porządku.
Ale zaczęły pojawiać się u niej siniaki.
Dlaczego za niego wyszła?
Ponieważ był reżyserem.
Nie pomogło to jej karierze.
W latach 60. nadeszły zmiany.
MARAZM Z JAYNE MANSFIELD
Musiała pracować w klubach nocnych.
Na czym polega twój aktualny program?
Śpiewam, trochę tańczę, opowiadam dowcipy... Jest dużo zabawy.
Nie mam głosu Judy Garland.
Nie tańczę jak Cyd Charisse.
Jestem artystką estradową.
W tym czasie pojawił się alkohol
i pigułki.
Na mnie spoczywało ukrywanie burbona i...
wyrzucanie tabletek.
Stałam się dozorcą.
Matt był najgorszym, co mogło się jej przytrafić.
Jedyne dobre, co wyszło z tego związku, to Tony.
Na świat przyszło nowe dziecko
gwiazdy Jayne Mansfield.
To coś wyjątkowego.
Poznajmy tego młodego człowieka.
Matt, mój ojciec, nigdy o niej nie mówił.
Trochę szkoda, że nigdy o to nie pytałem.
Ale twój tata i nasza mama...
Słyszałam o pewnych sprawach, które...
- boje się z tobą poruszać. - Cóż.
- To nieprzyjemne sprawy. - Tak.
- Dotyczą ich relacji. - Na pewno.
Ale nic o nich nie wiem.
Nie wiem, czy chcę wiedzieć,
bo nie chcę, żeby mnie to męczyło.
Nie wiem, na co to komu.
PEN ARGYL, PENSYLWANIA
"Jedenasty kwietnia 1936.
Herbert W. Palmer,
32-letni prawnik z Philipsburga pochodzący z Pen Agryl,
zginął w sobotni wieczór w swoim samochodzie,
podczas jazdy Morris Street Hill.
Mężczyzna zasłabł podczas jazdy.
Jego żona natychmiast zatrzymała samochód.
Lekarz stwierdził zgon pana Palmera w wyniku zawału serca.
Zostawił żonę, panią Verę Palmer,
i córkę Verę Jayne.
MOJA MAMA, 3 LATA
Zacznę teraz od tego.
Oto nasza matka.
Mała dziewczynka, która straciła ojca
w wieku trzech lat.
Jechała z nim wtedy samochodem.
To są początki Jayne.
Zaczęło się od straty.
Doskonale to znam.
Czy w ogóle opowiadała o swoim dzieciństwie?
Nie, nigdy o tym nie rozmawiałyśmy.
Wiem, że straciła tatę.
Ciągnęło się to za nią przez całe życie.
Wielokrotnie widziałam, jak płacze nad jego zdjęciami.
Ludzie nie znają całej tej historii, tylko jej część.
Nie zawsze dobrze wybierała mężczyzn.
Ale wiesz co?
Myślę, że to wpływ śmierci jej ojca.
Resztę życia szukała kogoś, kto go zastąpi.
Także będąc już młodą dziewczyną.
LIPIEC 1966 R.
W 1966 r.
Jayne w końcu rozwiodła się z Mattem Cimberem.
JAYNE MANSFIELD CHCE ROZWODU Z TRZECIM MĘŻEM
W tym czasie
zaczęła spotykać się ze swoim adwokatem,
Samem Brodym.
SAM BRODY ADWOKAT MOJEJ MAMY
Ani trochę go nie lubiłem. Dużo się kłócili.
Pewnego ranka wszedłem do pokoju mamy
i miała na nosie okulary przeciwsłoneczne.
Bardzo mnie to zdziwiło.
Jako mały chłopiec byłem ciekaw, po co jej te okulary.
W końcu je zdjęła
i zobaczyłem limo pod jej okiem.
To mnie zabolało.
To był zły człowiek. Od razu to wiedziałem.
Czuła, że nie ma wiele.
Ale...
WYWIAD Z MOIM TATĄ Z 1989 R.
Nie rozumiała, że ma siebie.
A gdy tracimy siebie,
tracimy wszystko.
Starałem się jej wmówić,
że ma to, co najważniejsze.
Wiedziała, że zawsze ma mnie. Jednak niekiedy to było za mało.
CZERWIEC 1967 R.
Pewnej nocy w 1967 roku
Jayne była z Samem w Nowym Jorku.
Zadzwoniła do Mickeya, żeby przyjechał.
Spotykaliśmy się już w tamtym roku
i pojechaliśmy razem.
Była bardzo sponiewierana. Nie była sobą.
Poszli z Mickeyem na kolację.
Chciał jej pomóc.
Dwa tygodnie później
miała występ w Biloxi, Mississippi.
O północy mieli pojechać do Nowego Orleanu.
Ty, Mickey i Zolie byliście w aucie z Jayne,
kierowcą i Samem Brodym.
Wtedy to się stało.
Chciałem coś o tym powiedzieć, ale jednak nie.
To ostatnie chwile jej życia.
To wciąż boli.
Moja matka.
Mama kłóciła się z kimś, kto siedział z przodu.
To był Sam.
Miała go dość.
Pamiętam, jak przesiadła się do tyłu.
Potem poszła na stację paliw. Chyba zadzwoniła wtedy do taty.
Przynajmniej on tak twierdzi.
Rozmawiałem z nią godzinę wcześniej.
Mówiła przez telefon,
że czeka ich jeszcze półtorej godziny jazdy.
Że jest późno.
Że usadzi dzieci z tyłu, żeby mogły spać.
A ona przesiadła się do przodu.
Często zastanawiam się,
dlaczego nie została z nami z tyłu.
Pamiętam, jak mnie pocieszała.
Mówiła, że będzie dobrze.
Jakieś pół godziny później...
usłyszałem jej krzyk.
A potem była cisza.
Miałem poharatane ręce.
Na całej skórze miałem krew.
Podniosłem wzrok i myślałem,
że z przodu siedzi mama.
To była blondynka.
Ale gdy odwróciła się w nasza stronę,
okazało się, że to nie mama.
To była kobieta, która znalazła nas na poboczu.
Pamiętasz, co się stało, gdy wydostali cię z auta?
Zasnąłem.
Jechaliśmy do szpitala.
W końcu się przebudziłem.
Rozejrzałem się, ale nigdzie cię nie było.
Spytałem: "Gdzie Maria?".
A oni na to: "Kim jest Maria?".
Wróciliśmy się.
Utknęłaś pod fotelem pasażera.
Miałaś uraz głowy.
I...
Dzięki Bogu.
Dzięki Bogu, że Zolie się obudził.
ŚMIERĆ JAYNE MANSFIELD I DWÓCH OSÓB
ŚMIERĆ AKTORKI, PRAWNIKA I SZOFERA
DZIECI PRZEŻYŁY WYPADEK.
CODZIENNIE KOCHAMY CIĘ BARDZIEJ
Po wszystkim...
RANNA CÓRKA MANSFIELD W KARETCE
...zadzwonił Mickey.
Prosił, żebym przyjechała do szpitala.
MICKEY JUNIOR, 8 LAT
ZOLIE, 6 LAT
JA, 3 LATA
Jayne przyśniła mi się,
gdy Bóg zabrał ją do siebie.
Byłyśmy na boisku piłkarskim.
Stała tam scena
i podjechała limuzyna.
Otworzyły się jej drzwi,
a ona przeszła przez całe boisko.
Podeszła do mnie i powiedziała:
"Cieszę się, że zajmujesz się moimi dziećmi.
Świetnie ci idzie".
To był sen,
ale wiele dla mnie znaczył.
Taka drobnostka znaczyła tak wiele.
Ale uważam, że daliśmy im z Mickeyem kochający dom.
Próbowaliśmy zbudować nowe życie.
Jayne Marie zamieszkała z wujkiem,
Tony zamieszkał z tatą,
a my zajęliśmy nowy dom.
To moje pierwsze wspomnienia.
Pamiętam stół kuchenny.
Mieliśmy z tatą zabawę.
Jeśli coś mi nie smakowało,
chowałam to i tata to zjadał.
Było bardzo wesoło. To były piękne czasy.
Jednak latem moja rodzina latała do Europy
i niekiedy wysyłali mnie samą do babci.
VERA PEERS MOJA BABCIA (BUNIA)
Było mi smutno,
bo nie czułam się, jakbym należała do tej rodziny.
Gdy miałam 12 lat, mówiłam babci
o moim tacie, jak zwykle w samych superlatywach.
Spojrzała na mnie dziwnie
i oznajmiła: "Masz tylko mnie".
Wiedziałam, że to coś znaczy.
Ale co?
Gdy miałam 21 lat,
zaczął wydzwaniać do mnie
Sabin Gray,
prezes fanklubu Jayne Mansfield.
Chciał mnie zaprosić na imprezę walentynkową.
Był bardzo uparty. Powiedział, że moja obecność wiele dla nich znaczy,
więc się zgodziłam.
Na miejscu zastałam plakaty z jej filmów,
jej figurę naturalnej wielkości
i inne pamiątki z jego kolekcji.
Uznałam to za dziwne.
Nieco później, gdy miałam 25 lat,
Sabin znowu mnie zaprosił.
Tym razem byliśmy sami.
Zapytał mnie, czy chcę zobaczyć zdjęcie Nelsona.
"Kim jest Nelson?"
Nagle Sabin zrobił się blady jak ściana.
Spojrzał na mnie przerażony i rzekł:
"To zapewne nieprawda".
Spytałam: "Co takiego?".
Przeszliśmy do innego pokoju i wyciągnął książkę.
Otworzył ją i pokazał mi jedną stronę.
Nie mogłam uwierzyć własnym oczom.
Widziałam męską wersję samej siebie.
Poczułam się,
jakbym straciła grunt pod nogami.
Po prostu...
wszystko się zawaliło.
Nie wiedziałam, co się dzieje.
Moje życie stanęło na głowie.
Pojechałam do taty.
Od wejścia bardzo mocno płakałam
i spytałam:
"Dlaczego mnie okłamałeś, że jesteś moim ojcem?".
Odpowiedział:
"O czym ty mówisz?
Kocham cię. Jesteś moją córką.
Kto ci naopowiadał takich bzdur?".
Rozgniewało go to bardziej niż mnie.
Nie umiał tego ukryć.
Strasznie cierpiałam,
ale on cierpiał jeszcze bardziej.
Nie poruszałam już więcej tego tematu.
Nie rozmawialiśmy już o tym.
Nigdy.
Jednak kolejne lata
były dla mnie ciężkie.
Milczałam na ten temat.
Czułam się zagubiona
i co noc płakałam.
Miałam kryzys tożsamości.
Byłam Mariską czy Marią?
Byłam Węgierką czy Włoszką?
Z kim byłam tak naprawdę spokrewniona?
A na dodatek, czy byłam owocem romansu?
Czy byłam nieślubną wpadką?
Byłam...
wściekła na mamę,
że mnie z tym zostawiła,
zraniła mojego tatę
i odebrała mi rodzinę.
Aby się z tym uporać,
postanowiłam się od niej całkowicie odciąć.
Ale przecież był jeszcze ktoś.
Kim on jest?
Czy nic o mnie nie wie?
Czy o mnie nie myśli?
Musiał wiedzieć. Czemu o mnie nie walczył?
Był artystą estradowym.
Gdy miałam 30 lat,
pojechałam ze znajomą do Atlantic City.
Poszłyśmy na jego występ.
Po występie
złapałam go i powiedziałam:
"Cześć, jestem Mariska Hargitay.
Znałeś moją mamę".
A on spojrzał ma mnie
i wybuchnął płaczem.
Chwycił mnie za ucho
i rzekł: "Czekałem na tę chwilę 30 lat".
Gadaliśmy chyba do piątej nad ranem.
Mówił, że mam dwie siostry.
Opowiedział mi wszystko.
To było 30 lat temu
i do tej pory trzymałam to w tajemnicy.
Jesteśmy.
Praktycznie...
nie spałam w nocy,
bo myślałam... Żyliśmy z tą tajemnicą,
odkąd skończyłam 25 lat.
Tak.
Bardzo długo na to czekałem.
Dziękuję ci za cierpliwość.
Żartujesz?
Gdy w 1965 r. przybyłem do Vegas, dziennikarz spytał,
czy jestem Nelson Sardelli,
który miał romans z Jayne Mansfield.
Odparłem: "Zrobisz coś dla mnie".
On na to: "Co?".
"Obejrzyj mój występ.
Jeśli będzie zły, ukrzyżuj mnie.
Zakończ moją karierę.
Ale nic nie pisz o naszej relacji".
Wielkie brawa dla Nelsona Sardellego.
MARZEC 1963 R.
Zaczynałem wtedy karierę.
Miałem występ w Atlancie.
Tej nocy postanowiłem się przejść.
Nagle zobaczyłem zbiegowisko pod klubem.
Wszedłem tam.
Podbiegła do mnie kelnerka i mówi: "Przyszła Jayne Mansfield!".
Podszedłem do Jayne.
Spojrzała na mnie i zaczęła mówić po włosku.
Powiedziała: "Buona sera".
A potem zaprosiła mnie na występ. Skorzystałem.
Po występie powiedziała,
że pojedziemy moim autem.
Pomyślałem: "Rany!".
Co się wtedy działo z moim tatą?
Mieli jakieś problemy.
Nie rozmawiali ze sobą.
Byli w separacji? O co chodziło?
Tak. Nie mogli się dogadać.
Ale pokazywaliście się publicznie.
Oczywiście.
Wszędzie chodziliśmy razem.
Zaczęliśmy wspólnie występować.
Przedstawiła mnie swoim dzieciom.
Byłem w Juarez, gdy brała rozwód.
Byłem przy niej.
JAYNE MANSFIELD BIERZE ROZWÓD
MANSFIELD W EL PASO Z NELSONEM SARDELLIM
MAJĄ NADZIEJĘ SIĘ POBRAĆ
Polecieliśmy potem kręcić film w Niemczech.
HEIMWEH NACH ST. PAULI, 1963 R.
Wynajęliśmy auto
i jeździliśmy po Europie.
- Gdzie zrobiono te piękne zdjęcia? - To w Alpach.
A to?
Tu wjeżdżaliśmy do Włoch.
Kiedy dowiedziałeś się o ciąży?
W Niemczech.
Nie wiedziałam o tym.
Tak.
"Dzień Ojca, 1963 rok.
Dla Nelsona.
Ten szczególny dzień jest dla nas jeszcze szczególniejszy.
Ziarno naszej wiecznej miłości rośnie,
niczym sadzonka, która kiedyś będzie potężnym dębem.
Ti amo, aldilà, Jayne".
Aldilà oznacza
"nad życie".
"Najdroższa mamo.
Przechodzę przez najtrudniejszy okres mojego życia.
Muszę wybrać między Mickeyem a Nelsonem.
Kocha mnie dwóch mężczyzn.
Obaj bardzo głęboko.
Oby Bóg wskazał mi drogę,
bo ostatnio czuję się bardzo przygnębiona".
CZERWIEC 1963 R.
TRZY MIESIĄCE ZWIĄZKU
Na koniec odwiedziliśmy bazylikę św. Piotra.
RZYM, WŁOCHY
Zaproponowała złożenie ślubów.
Było pięknie.
Spojrzała na mnie i spytała:
"Załóżmy, że weźmiemy ślub
i zaszłabym w ciążę z innym.
Przyjąłbyś mnie z powrotem?".
Nie mogłem uwierzyć. Odparłem: "Jak śmiesz o to pytać?".
Rozumiesz?
Byłem...
rozbity.
Nie mogłem tego znieść.
Przesadziła.
Kazałem jej wracać nazajutrz do USA, a sam zostałem.
Mieliśmy się już nigdy nie zobaczyć.
Wiedziałeś, że nosi twoje dziecko.
Tak.
Nie wypieram się tego.
Mówię to z ogromnym poczuciem wstydu.
Źle zrobiłem.
Rozmawialiście po tym?
Źle mi z tym, że postanowiłem się od niej odciąć,
bo wiele osób
zapłaciło za nasz romans.
Witajcie w Kalifornii.
Jakie to uczucie być w domu?
Cudowne. Jest naprawdę świetnie.
Nie byłam w domu od marca.
Wróciliśmy, żeby Mickey mógł wrócić do pracy w telewizji
i żebym urodziła dziecko.
Tak jest.
Nie wyobrażam sobie, co czuł twój ojciec.
Ale jestem mu wdzięczny.
Czemu nie odezwałeś się po moich narodzinach?
Gdy zmarła twoja matka,
twoja babcia chciała,
żebym zaczął o ciebie walczyć.
Ale wtedy Mickey był już twoim ojcem.
Miałaś też rodzeństwo.
Czy byłoby to dla ciebie korzystne?
Po wielu latach
miałem okazję rozmawiać z Mickeyem Hargitayem.
Powiedział mi:
"Nelson,
nikt nie musi mi mówić, kto jest ojcem mojego dziecka".
Odparłem:
"Nie chcę cię skompromitować.
Nigdy".
Jayne Mansfield urodziła troje dzieci drugiemu mężowi, Mickeyowi Hargitayowi:
Miklósa... obym poprawnie to wymówił, Zoltána i Mariskę.
Po śmierci matki cała trójka wychowywała się z ojcem.
- Miło poznać, Marisko. - Wzajemnie.
- Dobrze cię widzieć, Mickey. - Ciebie też.
Dziękuję.
Marisko, czy tata rozmawia z tobą o twojej mamie?
O czym ci opowiedział?
To wychodzi w rozmowach
i gadamy o wszystkim.
Tak to widzę. To wychodzi naturalnie.
Czy rozmawiałaś z tatą o Nelsonie, zanim się dowiedziałam?
Na pewno coś mówił.
Gdyby poruszył ten temat, powiedziałby: "Ja jestem jej ojcem.
Koniec kropka".
Niezależnie od moich wątpliwości
chciałam uszanować
podejście Mickeya.
Gdy urodziła się Mariska,
jej matka i ja polecieliśmy do Węgier
powiedzieć o tym moim rodzicom.
Moja matka bardzo chciała, żebyśmy dali jej na imię Mariska.
I tak zostało. Jest prawdziwą Węgierką.
Mickey był świetnym ojcem.
Bardzo cię kochał.
Umiał też odciąć się od bólu, co moim zdaniem
robił często, będąc z Jayne.
Dlatego mówił, że Mariska jest jego córką.
Powtarzał to do końca swoich dni.
TRAGICZNE TAJEMNE ŻYCIE JAYNE MANSFIELD
"Szturchnęła mnie. 'Przyprowadź mi tego Włocha'.
Pogadałem z właścicielem
i wkrótce Erwin podszedł do stolika Jayne
wraz z przystojnym Włochem.
Przedstawił go jako Nelsona Sardellego,
artystę występującego w pobliskim klubie.
Choć nie padły żadne wiążące zdania,
to pierwsze spotkanie było dla Jayne ważne.
Wychodząc z klubu rzekła,
że będzie to ojciec jej bambino.
Pięknego włoskiego dzieciątka, o jakim zawsze marzyła".
Co pomyślałaby o twojej książce?
Na pewno miałaby pytania:
"Po co o tym piszesz? Nie mogłeś tego przemilczeć?".
Uważasz, że powinieneś był opowiadać o moim biologicznym ojcu?
Pisałem o tym, co wiedziałem.
Pomyślałeś, jak to wpłynie na moją rodzinę?
Nie.
Przykro mi, że ta książka rani.
Ale napisałem wyłącznie prawdę.
Nie chciałem nikogo zranić i przepraszam, jeśli tak się stało.
Odzyskuję własną historię.
Właśnie o to mi chodzi.
Przez 35 lat chciałam to ukryć,
aby uszanować mojego tatę.
Zrozumiałam jednak,
że tajemnice nie są wyrazem szacunku.
Długo dochodziłam do takiego wniosku.
Rozmyślałam o...
naszej wędrówce. Bardzo długiej wędrówce.
No.
Naszych wzlotach i upadkach, trudnościach, radościach i smutkach.
Uważam,
że długo czekałyście na ten dzień.
Tak.
Dowiedziałam się, że mam siostrę,
kiedy byłam w gimnazjum.
Nasza rodzina była otwarta,
lecz on miał swoją sekretną skrytkę.
W pewnym sensie
prawda zawsze wychodzi na jaw.
Tym bardziej, jeśli starasz się ją ukryć.
Jeszcze gdy byłam dzieckiem,
wiedziałam, że coś jest na rzeczy.
Pewnego dnia włamałam się do skrytki.
Otworzyłam ją i głęboko leżała koperta.
To był list od twojej babci, wysłany po śmierci twojej mamy.
Pisała w nim: "Drogi Nelsonie...".
Przytoczę ci jego treść z perspektywy jedenastolatki.
Pisała tam, że wie, że ojciec ma dzieci.
Wspaniałe dzieci.
Ale ma jeszcze jedno wspaniałe dziecko,
które jest od nich lepsze.
Nie napisała tak, ale taki był wydźwięk.
Dalej było, że to dziecko należy do jego rodziny.
Wparowałam z płaczem do kuchni,
pokazałam ten list i pytam: "Co to jest?".
Zrobił się bardzo poważny i rzekł:
"Nie znam tej dziewczynki.
Ta dziewczynka...". Zaraz się popłaczę.
Powiedział: "Ta dziewczynka ma tatę. Kocha ją tak,
jak ja ciebie. Jest bezpieczna.
Niedawno straciła mamę.
Nie można zabierać jej od jedynej rodziny, którą zna".
Taką podjęli decyzję. Dlatego się nie wychylali.
Wydało mi się to słuszne.
Dlatego to wyparłam.
A po wielu latach poznałam ciebie.
To były twoje urodziny.
Byłam tam z tatą i była Katie Couric,
która ciągle pytała: "Jesteście krewnymi Mariski?".
A my, że jesteśmy przyjaciółmi rodziny.
A ona ciągle mówiła, że nie dosłyszała, czy jesteśmy spokrewnione.
Pamiętam, że podeszłam do ciebie,
żebyśmy porozmawiały,
jak mamy rozwiązać tę sprawę.
To jednak było coś...
bardzo trudnego.
Nie miałam w sobie takiej mądrości,
aby powiedzieć, że to nie wasze brzemię.
Bardzo chciałam uszanować Mickeya,
ale popełniłam błąd.
Wy też musiałyście żyć wiele lat z tą tajemnicą
i okazałyście się takie dobre. Dobre dla mnie.
Dziękuję.
Mam pytanie.
Jak się czujesz z tym,
że opowiadamy, jak było naprawdę?
Maski opadły i nie ma już tajemnic.
Wszystko, co się teraz dzieje...
Mam poczucie,
że siła wyższa
wybaczyła mi moje wszelkie błędy.
Nic już nie zmienię,
ale żałuję, że wycofałem się
z życia twojej matki.
Pewnie wtedy nie doszłoby do pewnych sytuacji.
Tak.
Chcę powiedzieć jeszcze jedno.
Chętnie porozmawiałbym jeszcze raz z twoim ojcem.
Przeprosiłbym go wtedy,
bo na pewno przyczyniłem się
do jego bólu.
Dziękuję za te słowa.
Cóż...
Cieszę się, że otrzymałem szansę na ich wypowiedzenie.
Masz 89 lat. Niedługo sam mu powiesz.
To mój nekrolog?
Jesteś najlepsza!
We własnej osobie!
- Tak jest. - Oczywiście.
Słuchajcie...
Dobry Boże.
Rany, to już przesada! Dobra...
W porządku.
- Zadzwonię jutro. - Jasne.
Myślę o tym, że straciliśmy matkę,
ale dzięki temu filmowi
doszło do odrodzenia.
Czuję, że ożywił ją w piękny sposób.
Wiesz, pytałem Alexę,
czy dusza może umrzeć.
Wiesz, co powiedziała? Patrz.
Ta Alexa?
Alexa, czy dusza umiera?
Za reginameredith.com: dusza nie umiera,
lecz wraca do wszechświata.
Wraca do wszechświata. Dusza nie umiera.
Zrobiłam dla ciebie prezent z rzeczy ze schowka.
Chciałam ci to dać.
Sama to złożyłaś?
- To ja? - Jesteś w całym albumie.
Mój Boże!
Wyglądam jak z Szarych ogrodów.
- Kojarzysz to? - Tak.
Znalazłam też twoje laurki dla mamy.
"Dla najwspanialszej mamy na świecie.
Kochające dziecko, Jayne Marie".
Boże, że też to przetrwało tyle lat.
Przeczytam ci to.
"Kochana mamo.
Kocham ciebie nocą, kocham cię za dnia.
Lecz co ja biedna zrobię, kiedy ciebie nie ma?
Kocham cię rano i kocham cię wieczorem,
lecz gdziekolwiek jesteś,
nie bądź ze starym Paarem!"
Żartujesz!
"Nie bądź ze starym Paarem".
To jedno z twoich lepszych dzieł.
Fajnie, że tu jesteście,
bo bez was było mi okropnie.
- Ile tu kartonów. - Mój Boże.
- Daj to. - Czekaj.
Boże, wycinki prasowe.
"Być jak Marylin".
Przesuwam.
Boże.
Patrzcie, ale urocze.
Bałem się tego świętego mikołaja.
Straszne.
W tym wieku nie lubi się mikołaja.
- Co masz na nodze? - To jakiś koc.
Na nodze?
Cholera.
Mickey mnie o to prosił.
- Znalazł to w kartonie. - Jak za dawnych czasów.
A on to nakręcił.
A wy znowu jesteście młodszymi braćmi.
Chodźcie tu!
O Boże.
To Złoty Glob.
Hollywoodzkie Stowarzyszenie Prasy Zagranicznej.
Potrzymajcie to.
"Nagroda dla Gwiazdy Międzynarodowej, Jayne Mansfield".
Ważna sprawa.
Postaw ją obok swoich.
- Właśnie. - Jeśli pozwalacie, to chętnie.
Zasłużyłaś.
Boże.
To nasze?
Tak. Sto lat.
PETER HERMANN, MÓJ MĄŻ
Dziękuję.
Nie mogę w to uwierzyć.
Przez większość życia wstydziłam się matki.
Osoby, której nie pamiętałam.
Której głosu nie chciałam słyszeć.
Której kariery nie chciałam powtarzać.
Która dokonała wielu złych wyborów
i pozostawiła mnie z masą tajemnic.
Jednak po sześćdziesiątce czuję się inaczej.
Po raz pierwszy widzę siebie w tobie.
W twoim uśmiechu,
w twoim śmiechu.
Mam wobec ciebie wręcz matczyne uczucie.
Zaszłaś w ciążę w wieku 16 lat.
Zaczynałaś karierę, gdy byłaś dzieckiem.
Dlatego rozumiem.
Rozumiem, jak musiało boleć
bezowocne poszukiwanie.
Masz jakieś kłopoty?
Ale miałaś bogate wnętrze.
Pójdę, zanim się pojawi.
I właśnie taką cię teraz widzę.
Widzę ciebie.
Moją mamę Jayne.
Kocham cię.
I tęsknię.
Podziękowania dla tych,
którzy przez te lata dzielili się wspomnieniami o mojej mamie.
PAMIĘCI MOICH KOCHANYCH RODZICÓW.
Z KAŻDYM DNIEM KOCHAMY WAS MOCNIEJ.
Dla TransPerfect Media