[ดนตรีนุ่มนวลผ่อนคลาย]
[ดนตรีเบาและค่อยๆ หยุด]
[ดนตรีเนิบช้าสื่อถึงความประหลาดใจ]
โอ๊ะ
[มีแร] อะไรน่ะ ที่นี่…
หือ
[คยองนัม] ทำไมครับ
[มีแร] อ๋อ เปล่า…
เรามาอยู่นี่ได้ไง
พวกเรามาเที่ยวกันไง
หา
[ผ่อนลมหายใจ] เป็นงี้อีกแล้วนะ
จะนอนต่อมั้ย
[ดนตรีเชิญชวนแฝงความลังเล]
[เพลงออดประตู]
อ๊ะ…
ตื่นแล้วเหรอ
อืม ค่ะ
กลางดึกแบบนี้ไปไหนมาคะ
อ๋อ ผมกลัวเช้านี้ จะไม่มีอะไรกินเลยไปร้านสะดวกซื้อมา
อ๋อ
ตื่นมาแล้วไม่เจอคุณก็เลยตกใจ
อ๋อ นอนต่อเถอะ
ฉันตื่นแล้วล่ะ เดี๋ยวไปอาบน้ำก่อนนะ
[ประตูปิด]
[หยิบของวางบนโต๊ะ]
ทำไม
ดูเหนื่อยๆ นะ
นอนไม่หลับเหรอ
อ๋อ
ก็แค่ไม่ได้นอนเท่าไหร่
วันนี้เลิกงานแล้วพักผ่อนเยอะๆ นะ
ก็ต้องอย่างงั้น
เอ่อ ดื่มนี่หน่อยสิคะ
[หัวเราะเบาๆ]
[ดนตรีเนิบช้าแนวครุ่นคิด]
เป็นอะไรครับ
นาย…
- เป็นใคร - เป็นใคร
ทำร้ายกันได้หลายแบบเลยนะ
คราวนี้จำไม่ได้เลยเหรอ
[สะดุ้ง]
[สัญญาณกะพริบสั้นๆ]
[ระบบ] คุณซอมีแร ถ้าคุณต้องการเดตกับคูยองอิลต่อ
กรุณาต่ออายุการใช้งานค่ะ
[ดนตรีครุ่นคิดบรรเลงต่อ]
[ดนตรีเบาลง]
อ้าว จะไปแล้วเหรอ
ครับ ว่าจะกลับบ้านก่อนแล้วค่อยไปทำงาน
ไว้เจอกันนะ
ค่ะ
[โทรศัพท์สั่น]
(คูยองอิล)
[ยองอิล] เมื่อกี้ทำไมรีบไป ยังไม่ได้บอกลากันเลย
นี่มันอะไร
มีอะไรเหรอครับ
เอ่อ
คือ…
[คิด] ดูเหนื่อยๆ นะ
นอนไม่หลับเหรอ
อ่า
ก็แค่ไม่ได้นอนเท่าไหร่
เอ่อ คือว่า…
เมื่อคืนตอนที่ฉันหลับอยู่
[อ้ำอึ้ง]
เกิดอะไร… ขึ้นหรือเปล่าคะ
[ดนตรีเนิบช้า]
คุณแค่นอนไม่หลับ ก็เลยนั่งเฉยๆ คนเดียวใช่มั้ย
แบบนั้นใช่มั้ย
ผมเห็นแล้ว
เอ่อ เห็น…
เห็นอะไร
แอพแฟนหนุ่มฯ นั่น
เอ่อ…
[หายใจสะท้าน] แล้วคุณเห็นอะไรเหรอคะ
เห็นหมดทุกอย่างแล้ว
ผู้ชายคนนั้นด้วย
[ดนตรีอ่อนโยนปนเศร้า]
ไว้ค่อยคุยกันนะครับ
เอ่อ…
ไม่นะ คือว่า…
มันไม่ใช่อย่างที่คุณคิดนะคะ
คือว่า เรื่องมันจับพลัดจับผลูไปเอง
อย่าเข้าใจผิดนะ
เข้าใจผิด
[เสียงสั่น] คือ คุณพีดีกับคูยองอิล
ไม่สิ ผู้ชายคนนั้น
ไม่เกี่ยวอะไรกันเลยนะ
รู้จักหัวหน้าทีมมินใช่มั้ย
หัวหน้ามินเขามาขอให้ฉันช่วยรีวิวให้เขา
ฉันก็เลยต้องเล่นแอพ "แฟนหนุ่มตามสั่ง" นั่นแล้วมันก็
ไหลไปเรื่อยๆ จนมัน…
ฉันเลยต้องสร้างคาแรกเตอร์ขึ้นมา แล้วมันก็…
บังเอิญสร้างเขา ออกมาเหมือนกับผมอย่างงั้นเหรอ
ฉันรู้ว่ามันอาจฟังดูไม่มีเหตุผล
แต่ความจริงฉันเองก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน
แต่ว่า มันบังเอิญจริงๆ นะ
ขอโทษที่ไม่ได้บอกคุณก่อน
ฉันกลัวว่ามันจะฟังดูแปลกเลยไม่ได้พูด
เข้าใจแล้วครับ
คุณผิดหวัง
กับฉันใช่มั้ย
อืม…
อันที่จริง
ผมไม่รู้ว่าตอนนี้กำลังรู้สึกยังไงอยู่
เวลาผ่านไปคงรู้เอง
[ดนตรีอ่อนโยนปนเศร้า]
(อยากจะบอกออกไปว่าชอบ)
[ถอนหายใจซ้ำๆ]
(การชำระเงินเสร็จสมบูรณ์แล้ว)
[สัญญาณเข้าระบบ]
- [มีแร] คือว่าคุณ… - โอเคหรือเปล่า
หา
ทำไมเมื่อกี้ไปแบบนั้นน่ะ
แปลว่า
เขาคนนั้นมาหาผมงั้นเหรอ
อืม
เอ่อ ไม่ได้มีเรื่องอะไรใช่มั้ยคะ
- ครับ - ไม่ได้พูดอะไรใช่มั้ย
เรื่องของเรามีอะไรให้พูดล่ะ
คุณทิ้งผมไปเองนะ
[ดนตรีเนิบช้าอ่อนโยน]
เป็นยังไงบ้าง
อะไรเหรอครับ
[หายใจสะท้าน]
ตอนเห็นคุณยองอิล
เขามีท่าทียังไงบ้างคะ
อืม ก็แบบว่า…
ทำอย่างกับเห็นผีงั้นแหละ
[ถอนใจ]
คงตกใจเพราะผมหล่อเกินไปล่ะมั้ง
[พึมพำ] ทำไงดี
แล้วเขาว่าไงบ้างล่ะ
[ถอนใจหน่วง]
เขาบอกไม่รู้
ว่าตัวเองรู้สึกยังไง
[สัญญาณออกจากระบบ]
เฮ้อ โธ่
(พีดีพัคคยองนัม)
(สายเข้า คุณนักเขียนโซยอง)
ค่ะคุณนักเขียน เดี๋ยวฉันค่อยโทรกลับ…
[โซยอง] คุณพีดี เกิดเรื่องใหญ่แล้ว
คะ
[ดนตรีค่อยๆ ถมบรรยากาศตึงเครียด]
[ดนตรีเปิดศึกอลังการ]
[โซยอง] ผอ.ฮวัง ยกเลิกสัญญากับนักเขียนยุนแล้วค่ะ
[ดนตรีแอ็คชั่นเดือด]
[พนักงานร้องผวา]
[โซยอง] ช่วงนี้คุณนักเขียน กำลังหาที่ลงอยู่พอดีก็เลยเข้าทางเขา
- เอ่อ คุณนักเขียนมีอะไร - หลีกไป
เอ่อ ครับ
[โซยอง] บอกว่าเป็นข่าวบันเทิงมาแล้ว ทำไมจะขึ้นหน้าหนึ่งไม่ได้แล้วก็ไป
คุณพีดี หยุดเขาทีค่ะ!
[หายใจปนหอบ]
- [ประตูเปิด] - โอ๊ะๆ
- อุ๊ย นัก… นักเขียนยุน - ว้าว อยู่ที่นี่เองเหรอ
แหม กลิ่นกาแฟหอมจังเลยนะ หา
[แค่นหัวเราะประชด] อุ๊ยตายแล้ว แอร์เมสเหรอ
- ชีวิตดีขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ - เอ่อ เดี๋ยวสิ อันนี้มัน… เดี๋ยวนะ
ห้องทำงานมีของที่ไม่เคยเห็น เพิ่มขึ้นตั้งเยอะเลยนะ
บริษัทหาเงินได้เยอะขนาดนี้ ก็เพราะใครกันล่ะคะ
นี่ เล่นมาโดยไม่ได้นัดแบบนี้ฉันก็ตกใจแย่สิ
- ผอ.คะ! - [ตกใจ] เย่ย!
คนควรที่ช็อกน่ะคือผอ. หรือว่าคนที่โดนเด้งกะทันหันอย่างฉัน
- นี่ๆ วางมันลงก่อน โธ่เอ๊ย - อะไรคะ
- อะไร - โอ๊ะๆๆ นี่ เธอ เฮ้ย! วางลง
- [ผอ.] เอามาๆ เฮ้ยๆ [พนง.1] เกิดอะไรขึ้นอ่า
- รุ่นพี่! - เหอ
- คุณนักเขียนล่ะ - อยู่ข้างบนนั้นกับผอ.
- [ยุนซง] อย่าสิ! ปล่อย! - นี่ๆๆ นี่ เธอจะบ้าแล้วเหรอ เอามานี่นะ
- ปล่อยฉันนะ ปล่อย! ปล่อยสิ - เดี๋ยว เอ้า นี่ๆๆ นี่ๆๆ
[ทั้งคู่ตะโกนโวยวาย]
- [ยุนซง] โอ๊ยๆๆ ปล่อย! โอ๊ย! - [ผอ.] ฮึ่ย เฮ้ย!
[ยุนซง] โอ๊ย ฮือๆ
- นี่ข้อมือของฉัน! - [เสียงอ่อน] ไม่ได้ดึงแรงนะ
[หายใจกระฟัดกระเฟียด]
อ๋อ ทีไอ้นั่นล่ะทะนุถนอมเหลือเกินนะ
แต่ไม่สนใจข้อมือฉันที่วาดรูป
จนแทบยกตะเกียบไม่ขึ้นเลยใช่มั้ย
ฉันมีค่าไม่เท่ากับถ้วยกาแฟเหรอ
- [หอบสั่น] หา! - [พนง.หลายคน] อุ่ย
นี่ถือเป็นอุบัติเหตุในที่ทำงาน
รู้มั้ย ข้อมือฉันมูลค่าเท่าไหร่ หา!
[เปิดประตู]
[หอบสั่นด้วยความโกรธ]
คุณนักเขียน
[ดนตรีตลกแบบกร่อยๆ]
พีดีซอ ไปอยู่ไหนถึงเพิ่งมา ฮะ [ร้องไห้ฮือ]
- คุณช่วยใจเย็นก่อนนะคะ แล้วมาคุยกัน - [ยุนซง] ฉันน่ะ
ทนโดนเอาเปรียบแบบนี้ไม่ไหวหรอก
ไปเถอะ
เธอไม่ต้องอยู่ในบริษัทกากๆ นี่อีกแล้ว
เดี๋ยวค่ะ
[มีแรถอนใจว้าวุ่น]
คุณนักเขียน ไปแบบนี้ไม่ได้นะคะ
- ปล่อย! - อย่างน้อยให้ฉันลองกล่อมผอ.ดูก่อนก็ได้
- ปล่อย! - คุณนักเขียนคะ
[เสียงแควก]
- [แควก] - [ทุกคนหวีดร้อง]
[ยุนซงหายใจเฮือก]
[ดนตรีแนวตะลึงอึ้ง]
[ยุนซงร้องเสียงสั่น]
[ดนตรีผิดคิว]
[ยุนซงหอบสะอื้น]
[สะอื้น]
[ดนตรีตลกเลิ่กลั่ก]
[ยุนซงสะอื้น]
[ผอ.] เฮ้ย อารมณ์เสียแบบนั้นน่ะ ต้องควบคุมเอาไว้ให้ได้นะ
[สะดุ้งเจ็บ]
[ร้องเบาๆ]
[ผอ.] ทำไม ฉันทำไม
ทำไมเป็นแบบนี้ หา
[ดนตรีสงบ]
(ตอนที่ 10 อนาคตที่สุดแสนจะธรรมดา)
[ประตูเปิด]
[มีแร] เอ่อ
อ่า แค่โดนบาดนิดหน่อยค่ะ
[ดนตรีสงบอ่อนโยน]
เอ่อ…
เรียบร้อยครับ
ขอบคุณค่ะ
ไม่ต้องตามไปดูคุณนักเขียนเหรอครับ
ให้เขาใจเย็นลงก่อนค่ะ
คือ เรื่องที่เราคุยกันไปตอนเช้า…
ก่อนหน้านี้คุณอธิบายหมดแล้วนี่
เอ่อ
โอเคมั้ยคะ
- [ประตูเปิด] - [ดงมิน] ว้าว
เมื่อกี้เห็นนักเขียนยุนเล่นท่ายูโดทุ่มผอ.มั้ย
[ฮเยบิน] ชู่ว อย่าเว่อร์หน่อยเลย
- เฮอะ - [ดงมิน] ทำไมอ่ะ
- [ดงมิน] อ้าว - โอ๊ะ
- เป็นอะไร เจ็บเหรอ - [มีแร] อ่า
- ดูหน่อย - [ดงมิน] หืม
ไม่ใช่เรื่องใหญ่
[ดงมิน] ฮื้อ ดูหน้าเธอสิ หืม
ไม่ได้แล้ว ไปกันเถอะ ต้องกินข้าวหน้าปลาไหลหน่อย
กินด้วยกันมั้ยคะ
เอ่อ
อ๋อ เดี๋ยวผมมีประชุมนักเขียนน่ะครับ
- [ดงมิน] งั้นเหรอ ช่วยไม่ได้ - [ดนตรีหม่นเศร้า]
[ฮเยบิน] ข้าวหน้าปลาไหลนี่ หัวหน้าทีมจะเลี้ยงใช่มั้ยคะ
[ระบบลิฟต์] ประตูกำลังเปิด
[ระบบลิฟต์] ประตูกำลังปิด
ทำไมครับ
เอ่อ
เหมือนเมื่อกี้ฉันจะพูดไม่หมดน่ะค่ะ
อ๋อ
คุณ… ไม่เป็นไรจริงเหรอ
ครับ
มองฉันหน่อยสิคะ
[ดนตรีเศร้ากึ่งโหยหา]
[มีแรในความทรงจำ] มาจริงๆ ด้วย
[ระบบลิฟต์] ประตูกำลังเปิด
[ทั้งคู่อึกอัก]
คือ ฮวานี
กำลังรออยู่
ผมขอตัวก่อนนะครับ
ค่ะ เดินทางดีๆ
ครับ
[มีแรบรรยาย] ฉันรู้สึกแปลกๆ ขึ้นมา
เหมือนพัคคยองนัม
กำลังกลับไปเป็นคนเก่า แบบที่ฉันเคยรู้จักเมื่อก่อน
คืออะไร
ความอึดอัดที่คุ้นเคยนี่…
[มีแรบรรยาย] ยิ่งเป็นแบบนี้ ฉันต้องทำเหมือนไม่มีอะไร
ประชุมให้ราบรื่นนะคะ
[วางโทรศัพท์]
(ประชุมให้ราบรื่นนะคะ)
[ดนตรีเศร้าผิดหวัง]
[มีแร] ยุ่งเหรอคะ
[จียอน] ชอบขนาดนั้นเชียว
[กลั้นขำ]
(นี่ ต้องซื้ออะไรเข้าบ้านอีกมั้ย) (เอาตัวคุณมาก็พอแล้ว)
เวลาเธอชอบใคร ต่อให้เกิดอะไรขึ้นก็ทุ่มสุดตัว
แบบนั้นมันจะ…
จะอะไร
ปกติความสัมพันธ์ที่เป็นความรักเนี่ย
คนที่แสดงออกว่าชอบมากกว่า
สุดท้ายก็จะเป็นฝ่ายถูกลากไปมาไง
ลากไปไหนอีกล่ะ
ก็ย้อนไปดูรักครั้งก่อนของเธอสิ
เฮ้อ ก็ถือว่าถูกแหละ
นี่ แล้วจะโดนลากบ้างไม่ได้เหรอ
[เชอะเบาๆ]
คืองี้
มองมือถือทั้งวัน รอว่าเขาจะตอบตอนไหน
- เปลี่ยนใจไปหรือยังน้า - [ดนตรีแพรวพราวแบบรู้ทัน]
หรือมีแต่ฉันที่ชอบเขา
ถ้ากังวลจนสั่นไปทั้งตัวก็เอาเถอะ
- [เหยียบเบรค] - [หัวเราะหึๆ]
พูดงี้ด่ากันเลยดีกว่า ฮึ
[น้ำเสียงจริงจัง] วงจรอุบาทว์ แบบนั้นจะวนซ้ำไปเรื่อยๆ
มัวแต่ประสาทกินเลยไร้เสน่ห์ อีกฝ่ายก็จะจืดจางลงไปเรื่อยๆ
แล้วเธอก็จำไว้เลยนะ
เมื่อไหร่ที่ออกอาการตึงใส่กัน เป็นครั้งแรกหลังจากคบกัน
ต้องระวังเป็นพิเศษเลย
ทำไม
ตอนนั้น
เราจะเริ่มเห็นแล้วว่าระหว่างเธอสองคน
ใครชอบอีกฝ่ายมากกว่ากัน
คนที่นำและคนที่ตามในความสัมพันธ์
จะถูกกำหนดตอนนั้น
พูดซะเว่อร์เกิน
[ถอนใจเบาๆ]
ช่วงนี้อารมณ์แปรปรวนนะ
[โทรศัพท์สั่น]
วันก่อนหัวเราะอะไรไม่รู้ วันนี้หน้าบูดอีกแล้วอ่ะ
บูดอะไรเล่า ฉันแค่กินข้าวอยู่
[มีแร] ยุ่งเหรอคะ
[คยองนัม] ตอนนี้จะไปกินข้าว
- พี่มีแฟนเหรอ - [ดนตรีอึ้ง]
[ดนตรีตลกแบบรู้ทัน]
จะให้ผมเดามั้ยว่าใคร ง่ายจะตาย
แต่ถ้าอายผมทำเป็นไม่รู้ก็ได้นะ
อะไร
นายรู้แล้วเหรอ
แหม เห็นคนอื่นเป็นไม้ประดับเหรอ จะไม่รู้ได้ไงเล่า
ได้ยินว่าพี่ทำโอที ทุกวันเดดไลน์ ผมก็สงสัยแล้ว
ถ้าจะด่าพีดีซอ ผมจะฟังให้ก็ได้
ช่างมันเถอะน่า จะให้ด่าอะไร
[ฮวานี] อะไรเล่า
ตอนนี้ก็เหมือนมีซัมติง
[ถอนใจอึดอัด] ก็…
- ก็แค่ฉัน… - ทำไม
เขาทำให้เสียใจเหรอ
เปล่าหรอก มันเกินกว่าคำว่าเสียใจอ่ะนะ
โกรธเหรอ
หรือโมโหมาก
อืม ก็ไม่ถึงขนาดนั้น
อะไร งั้นก็งอนเขา
- หา - ไม่รู้
กับแฟนน่ะถ้าไม่เสียใจ ก็ต้องโกรธ ไม่ก็ต้องงอนเขา
[แค่นลมอึ้ง]
หรือว่า…
หรือว่าฉันงอนจริงๆ ฉันเนี่ยนะ
แหม ไม่เห็นต้องอายเลย
คนเราก็งอนกันได้ทั้งนั้นน่ะ
- ไม่นะ แต่ฉันไม่เคยงอน - เอ๊ยๆ
[กลั้วหัวเราะ] ครับๆ ไม่งอนก็ไม่งอน
เอ่อ… คืองี้
[ฮวานีกระแอม]
คือ…
ทำไมเราต้องไปงอนคนอื่นเขาด้วย
[เพลงออดประตู]
[สัญญาณปิดประตู]
[ถอนหายใจ]
(พีดีพัคคยองนัม ยุ่งเหรอคะ)
[ตกใจ] อ่าน แต่ไม่ตอบ
[ดนตรีตลก]
[แค่นลมหายใจ]
(พีดีพัคคยองนัม)
[เสียงอัญเชิญแม่หมอ]
หัดเก็บทรงหน่อยซี่! นิดๆ หน่อยๆ ก็จะโทรแล้วเหรอ
เธอจะข้ามขั้นไปเบื่อกันเลยเหรอ
(พีดีพัคคยองนัม)
[ถอนหายใจ]
[ดนตรีหม่นเหงา]
[มีแร] ฉันนอนก่อนนะ
[ยองอิล] จะกังวลอะไรขนาดนั้น
[กลั้วหัวเราะ] ทำไมเป็นงี้ คุณไม่ใช่คนผิดซะหน่อย
เอาเป็นว่า
ไม่มีอะไรเกิดขึ้นก็โอเค
เดี๋ยวก่อน
ถ้าเขาคนนั้น
ทำตัวจู้จี้งี่เง่า ให้มาบอกผมนะ
[ดนตรีอ่อนโยน]
คะ
ถ้าเขาทำคุณอึดอัด หรือว่าลำบากใจก็ให้มาบอกผมได้นะ
ทำไมคะ
ผมจะช่วยคุณเอง
เฮ้อ
- [โทรศัพท์สั่น] - [สะดุ้งเฮือก]
[คยองนัม] ไม่มีอะไรใช่มั้ย
[โทรศัพท์สั่น]
[คยองนัม] ครับ ฝันดีนะ
[ดนตรีเนิบช้า]
(ฉันนอนก่อนนะ) (ครับ ฝันดีนะ)
[คยองนัม] ทำไมเราต้องไปงอนคนอื่นเขาด้วย
ก็เพราะชอบไง
หา
[ฮวานี] แหม ดูพี่จะชอบพีดีซอมากเลยนะ
[ผลักประตูเปิด]
- กินข้าวเช้าแล้ว… - [มีแร] หลับสบายมั้ย…
คะ
เอ่อ… อ๋อ
ฉันกินแล้วค่ะ
ผมก็หลับสบายดี
อ้อ [หัวเราะ]
[ดนตรีเนิบช้าเหงาๆ]
[คิดในใจ] อะไรกัน
ทำไมเย็นชาจัง
[คยองนัม] ทำไมหลบสายตาอยู่เรื่อย
[มีแร] ฉัน…
ไปก่อนนะคะ
ครับ
[ดนตรีค่อยๆ เบาลง]
(แฟนหนุ่มตามสั่ง)
- นั่นยุนซงไม่ใช่เหรอ - ใช่เลย ใช่
นัดขายหรือเปล่าคะ
อ๋อ อ่า ใช่ค่ะ
คุณกดรีเซ็ตหรือยังคะ
[ตะกุกตะกัก] เอ่อ ยังค่ะ
งั้นช่วยกดให้เลยได้มั้ยคะ
เอ่อ ค่ะ1
[เชฟหนุ่มหล่อ] ซงของเราน่ะ ใจดีเกินไปแล้วน่ะสิ
[ปิ๊ง]
[เสียงหล่อนุ่ม] ฉันจะทำให้เธอมีแรง
[ดนตรีกุ๊กกิ๊กแนวฝรั่งเศส]
[แค่นหัวเราะ] ถ้ามันลำบาก เดี๋ยวฉันไปทำเองก็ได้ค่ะ
ฉันโอนให้เลยนะคะ เลขบัญชีคุณ…
อะเอ่อ…
- คุณคะ - [ดนตรีตลกป่วนแนวฝรั่งเศส]
[คนซื้อ] เอ้า อุ๊ย!
อะไรอ่ะ ไม่ขายแล้วเหรอ
[อ้ำอึ้ง]
ขอโทษนะคะ
[ยุนซงถอนใจ]
อยากจะบ้าตายจริงๆ
[ดนตรีตัดจบ]
[ฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี]
- มาแล้วเหรอ - [ยุนซง] ทำอะไรอีกเนี่ย
อ๋อ เห็นบอกว่ากินไม่ค่อยลง
เลยทำซุปให้
[แค่นหายใจอึ้ง]
จะทำให้ฉันบ้าตายใช่มั้ย
ทำไมต้องเป็นซุปแครอทด้วยเนี่ย หา
ทำไม ก็เธอชอบ
เมื่อกี้เธอเกือบโดนขายก็เพราะแอคแครอท
- ฉันทำผิดอะไร - ใช่!
เธอนั่นแหละผิด
ฉันจะอยู่โดยไม่รู้อะไรก็ได้
ดันมาทำให้รู้หมดเลยอ่ะ
ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ ฉันจะเป็นแบบนี้เหรอ
เดี๋ยวสิ เธออย่าเอาแต่โกรธ
บอกฉันด้วยว่ามีอะไร
[กระเง้ากระงอด] ไม่รู้
ทุกคนหัวเราะเยาะฉัน
ที่มาชอบเธอ
[ดนตรีตกตะลึงระดับอลังการ]
หัวเราะเยาะเหรอ
ใคร
เขาบอกว่าฉันกับเธอไปด้วยกันไม่ได้
นั่นแหละ ใครบอก
ทุกคน ยกเว้นเธอกับฉัน
ทุกคนเลย!
[ดนตรีโรแมนติกอ่อนโยน]
มานี่มา
- [ยุนซงกระซิก] - [เชฟหล่อปลอบนุ่มๆ]
- ไม่เป็นไรนะ - [ยุนซง] งื้อ…
[ปลอบนุ่มๆ] ไม่เป็นไร
อ้าม
- อร่อยมั้ย - [ยุนซง] อื้ม
ทำไมถึงชอบฉันล่ะ
เพราะเธอต้องชอบ ก็เลยชอบฉันใช่ม้า
[หนักใจแบบหล่อๆ]
ทำไมเธอถึงชอบฉันเหรอ
เพราะเธอหล่อ
ทำอาหารอร่อย ดูแลดี
น่ารัก แล้วก็ใจดี
[ดนตรีอ่อนโยน]
แล้วทำไมทำแบบนี้
ถึงเธอจะมีข้อดีเป็นร้อย
แต่ก็มีข้อเสียที่ใหญ่มากๆ ข้อนึง
ใครถามเรื่องข้อดีข้อเสีย
ฉันถามว่าทำไมทำแบบนี้
ไม่ชอบฉันแล้วเหรอ
งั้นปัญหาคืออะไร หืม
ฉันถามเธอก่อนนะ
ตอบสิ ทำไมถึงชอบฉัน
อืม
ฉัน…
ชอบที่ซงมีความสุข
ไม่มีเหตุผลอื่น
ไม่เอาเหตุผลที่ชอบฉันมีความสุข
ถามว่าทำไมถึงชอบฉัน
ตัวฉันคนเนี้ย
การที่ฉันชอบซง
กับการที่ชอบเห็นเธอมีความสุข
มันต่างกันเหรอ
ต่อให้เธอมีข้อเสียเป็นหมื่นข้อก็ไม่เป็นไร
แต่ว่า
ถ้าเธอไม่ชอบข้อเสีย
ข้อเดียวนั้นของฉัน
จะไปก็ได้
เพราะ…
ความสุขของซงสำคัญที่สุด
[สูดน้ำมูก]
ลำบากเพราะฉันขนาดนั้นเลยเหรอ
ไม่ใช่เพราะเธอ
เป็นเพราะฉันเอง
[ปนสะอื้น] ช่างสายตาคนอื่นเถอะ
ฉันชอบเธอขนาดนี้แท้ๆ
ฉันจะไม่ขายอีกแล้ว
จะไม่ทำอีกแล้ว
พูดเรื่องอะไร ตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว หืม
[ดนตรีน่ารักสดใส]
ไม่ต้องรู้ก็ได้
อื้ม
งั้นก็กินซุปเถอะ เดี๋ยวจะเย็น
ดูเธอหิวนะ
- อร่อยมั้ย - อร่อย
- อร่อยเนอะ - [เขิน] อื้ม
[เชฟหล่อ] งั่มๆ
- งั่มๆๆๆๆ - [เชฟหล่อแหย่ปนหัวเราะ] งั่มๆ แจ๊บๆ เอ้า
[ดนตรีจบอย่างเป็นสุข]
ฉันเก็บแก้วหมดแล้วล่ะ
ไม่รู้เมื่อไหร่เขาจะบุกมาอีกน่ะ [ซี้ดปาก]
เอาเป็นว่าห้ามวางใจ
จนกว่ายุนซงเขาจะหายโกรธ
ผอ.คะ
ทำแบบนั้นโดยไม่บอกฉันก่อนได้ยังไงคะ
ฉันอุตส่าห์คิดถึงเธอ เพราะกลัวว่าพูดไปแล้วเธอจะคิดมากน่ะ
- ใจร้ายจริงๆ เลย - แต่ว่า
หัวหน้าทีมมินก็ไม่อยากให้ เรื่องลอกงานกลายเป็นเรื่องใหญ่
เรื่องอื่นก็เป็นปัญหาส่วนตัว
แล้วนักเขียนทำผิดอะไรนักหนาคะ
งั้นหยุดดูนักเขียนยุนไปก่อน จนกว่ากระแสมันจะซา
แล้วไปดูแลนักเขียนคนอื่นให้ดีด้วย หือ
ให้พักงานชั่วคราวยังเข้าใจได้
แต่ยกเลิกสัญญาโดยไม่ถามฉันไม่ได้
จริงด้วยสิ
เธอเป็นเจ้านายฉันนี่นา
แหม ลืมไปเลยแฮะ
ผอ.คะ!
[ดนตรีตะลึงขึงขัง]
ชิ่ว!
[น้องหมาขู่เอาจริง]
[น้องหมาเห่าโฮ่ง]
[น้องหมาร้องงี้ดๆ]
[จ๋อย] รู้แล้วล่ะ
งั้นฉันจะลองคิดดูก็ได้ แค่หยุดลงงานไปก่อน
แต่ยังไม่รับปากนะ
ส่วนตอนนี้ช่วยออกไปก่อนนะ
ผมล่ะโคตรอึดอัดเลยครับ
[มีแรถอนใจเหนื่อย]
จะไปไหน
อ๋อ อึดอัดนิดหน่อย จะไปทำงานข้างนอก
อืม
เดี๋ยวสิครับ ทำไมอยู่คนเดียวล่ะ
เอ๊ะ
อ๋อ เลิกงานกันหมดแล้ว
- กลับหมดแล้วเหรอ - ตอนนี้นักเขียนยุนหยุดอัพงาน
ซอมีแรก็เลยกลับตรงเวลา
เฮ้อ เหลือแต่หัวหน้าอย่างฉันนี่แหละ ที่นั่งเหงาๆ อยู่คนเดียว
ไอ้พวกนี้นี่นะ
ไม่เคยบอกฉันก่อน สักครั้งว่าจะเลิกงานแล้วกลับก่อน
[เลิ่กลั่ก] เอ๊า
[ถอนหายใจเครียด]
นายก็ด้วยเหรอ
เฮ้อ
[ดงมิน] อ้าว ยังไม่กลับเหรอ
อือ ฉันไปนั่งทำงานข้างนอก
ทุกคนกลับแล้วเหรอ
รุ่นพี่อยู่คนเดียวเหรอ
อืม กลับหมดแล้วเมื่อกี้
ความจริงฉันไม่เคยพูด
กับลูกทีมของฉันเลยนะ แต่ฉันก็น้อยใจ
ถึงฉันจะไม่ได้พูด
แต่พอมีแรมาถาม… เอ้า
[ดงมินอึกอักแบบงงๆ] หือ
[ดนตรีรักแนวชิล]
[มีแรคิด] ตั้งแต่เริ่มคบกัน
นี่เป็นครั้งแรกที่เขากลับโดยไม่บอกฉันเลย
หมายความว่ายังไงเนี่ย
(ฉันนอนก่อนนะ) (ครับ ฝันดีนะ)
(ฉันไปประชุมก่อนนะคะ) (ครับ)
(คุกกี้ร้านนี้อร่อยนะให้ซื้อไปให้มั้ย)
(ไม่เป็นไรครับ)
(ประชุมอยู่ใช่มั้ย ทานข้าวกลางวันให้อร่อยนะ)
(ครับ)
[ถอนใจ]
[คิดในใจ] กลับคนเดียวไม่บอกอย่างงั้นเหรอ
ชิ…
[ถอนหายใจ]
[คิดในใจ] เขาเปลี่ยนไป
ตั้งแต่จับได้เรื่องแอพแฟนหนุ่มฯ
เขาก็เปลี่ยนไปจริงๆ
กลับก่อนแล้วยังไม่ติดต่อมาอีก
(ต้องการยกเลิกการสมัคร แฟนหนุ่มตามสั่งหรือไม่)
[ยองอิล] ผมจะช่วยให้คุณลงเอยกับเขาเอง
[ดนตรีหยุด]
[เสียงเพลงจากกีตาร์โปร่ง]
กลับมาเร็วจัง
ดื่มกันหน่อยมั้ย
[ดนตรีสงบ]
[ยองอิล] ปัญหาคืออะไรครับ
บอกผมหน่อย เรื่องอะไรที่หนักที่สุด
ฉันแค่
ไม่รู้ใจของเขาจริงๆ ค่ะ
ทุกสีหน้า การกระทำ ทุกอย่างของเขาทำให้ฉันคิดมาก
เอาแต่มองดูโทรศัพท์ ว่าเขาจะตอบกลับเมื่อไหร่
เหมือนชีวิตทุกอย่างของฉันหายไปหมด
คุณก็ถามเขาตรงๆ ได้ไม่ใช่เหรอ
ฉันทำ… แบบนั้นไม่ได้หรอก
แต่ไม่อยากเลิกกับเขาทั้งอย่างงี้ใช่มั้ย
อืม แปลว่า
ผู้ชายคนนั้นเริ่มเปลี่ยนไป หลังรู้เรื่องของผมแล้ว
คุณก็ถามเขาไม่ได้
แต่พอคุณอยู่เฉยๆ แบบนี้
ก็ยิ่งกังวลจนจะเป็นบ้า แบบนั้นใช่มั้ย
ค่ะ
ก็ต้องรู้ให้ได้ว่าใจของเขาเป็นยังไง
ยังไงเหรอคะ
[ผ่อนลมหายใจ]
ย้ายที่กันหน่อยมั้ย
[เสียงดนตรีใสจากระบบ]
[ยองอิล] ซอมีแร
[ฝีเท้าก้องบนทางเดิน]
[ดนตรีจากระบบแนวพาฝัน]
อะไรคะ
ตกใจเหรอ
เอ่อ ทำไมอยู่ๆ มาที่แบบนี้
แล้วชุดนั่นคืออะไร
[ดนตรีรักสดใส]
ใจเต้นเหรอ
ผมไม่ได้เข้าใจผิด รู้ว่าคุณชอบผู้ชายคนนั้น
แต่ความคุ้นเคย กับความแปลกใหม่ปนกัน คุณก็เลยสับสน
เวลาคนเราเจอกับ เรื่องที่คาดไม่ถึง ความรู้สึกจริงๆ ก็
มักจะโผล่ออกมาเอง หัวใจโกหกไม่ได้หรอกนะ
เอ่อ
ช่วยพูดให้เข้าใจหน่อย
อืม เพราะงั้น
เราจะสร้างสถานการณ์ที่เขาคนนั้นไม่ทันตั้งตัว
แล้วค่อยดูว่าหัวใจของเขา ยังเต้นแรงเพราะซอมีแรอยู่มั้ย
[เพลง "Swipe It Out" โดย fromis_9]
[ยองอิล] ไปที่ที่เขาคุ้นเคย ในลุคที่เขาไม่คุ้นเคยดูสิ
[มีแร] สวัสดีค่ะ
- [พนง.1] อะไรเนี่ย สวยมากเลย - [มีแร] สวัสดีค่ะ
สวัสดีค่ะ
- [พนง.2] ว้าว ใส่กระโปรงด้วย - [พนง.3] ตายแล้ว
[พนง.4] อะไร วันนี้สวยมากเลย
[พนง.5] สวยจริงๆ นะ
[ชาวออฟฟิศฮือฮา]
- [ฮเยบิน] โห! - [อึนจู] คุณพีดี
[มีแร] โอ๊ะ สวัสดี
โอ๊ะ อะไรเนี่ย
วันนี้มีอะไร เธอก็สัมภาษณ์เหรอ
สัมภาษณ์เหรอ
[เพลงตัดจบ]
[ผอ.ในห้อง] เอ่อ มาที่นี่ไม่ลำบากใช่มั้ยครับ
[นักข่าว] เพราะบทความของเรา คงทำให้ท่านผอ.ลำบากมากนะครับ
[ผอ.] แหม ก็ ผมไม่คิดมากเรื่องนั้นหรอกครับ
[ฮเยบิน] วันนี้เว็บตูนรายสัปดาห์มาทำข่าวน่ะ
[ถอนใจ] ช่วงนี้มีแต่ข่าวนักเขียนยุนลงทุกวันเลย
แถมเป็นช่วงงาน ประกาศรางวัลประกวดเยอะด้วย
- [ฮเยบิน] ผอ.เลยต้องพยายามหน่อย - [ผอ.] ฝากด้วยนะครับ
แล้วทำไมเขายังไม่มาอีก
ใคร
[ฮเยบิน] อืม
- เขาให้สัมภาษณ์พร้อมผอ.วันนี้ - อ้อ นี่ คยองนัม!
[ดนตรีสดใสชวนฝัน]
[พนง.สาวหายใจเฮือก]
[พึมพำ] บ้าไปแล้ว
[ดนตรีจังหวะคึกคักใจโลดแล่น]
หวัดดีครับ
เอ้า รีบมาเร็วเข้า เร็วเข้าสิ
- ครับ - [ผอ.] เขากำลังรออยู่นะ
- [ดนตรีตลกเข่าทรุด] - [ฮเยบิน] โอ๊ะ
อ่า โอเคมั้ย
อ๋อ ไม่เป็นไร
[ดนตรีตลกลื่นล้ม]
[คิดในใจ] ทำไมวันนี้แต่งตัวสวยมา
[มีแร] เช็คบ้าเช็คบออะไร
อย่างเดียวที่เช็คได้คือหัวใจฉันยังอยู่
ว้าว ไม่ธรรมดาแฮะ
ไม่คิดว่าจะแพ้กลับมา
เฮ้อ เสียเงินไปทำผมเปล่าๆ แท้ๆ
ไม่ได้แล้ว ต้องเปลี่ยนแผนแล้ว
ก่อนจะไปเช็คหัวใจเขา คุณต้องดูแลหัวใจตัวเองให้ดีก่อน
หือ
ปล่อยหัวใจทิ้งไว้
[ดนตรีร่ายมนตร์กังวาน]
เหมือนกระต่ายที่โกหกว่าทิ้งตับไว้อยู่อีกที่นึง
คุณก็คิดถึงซอมีแรคนที่ไปโดยไม่มีหัวใจสิ
ถ้าไม่มีหัวใจก็สบายใจมากกว่าตอนนี้เยอะ
[ดนตรีสงบอ่อนโยน]
[หัวใจเต้น]
อยู่บ้านดีๆ นะ
[ดนตรีแนวนักสู้เผชิญชะตา]
[มีแรคิด] หัวใจฉันไม่ได้อยู่ตรงนี้
- [อึนจูกรี๊ด] ตายแล้ว! มีแมลงบนหลัง! - [ฮเยบิน] ว้าย มีแมลงบนหลัง! แมลงตรงนี้!
[ฮเยบิน] เอาออกให้หน่อย เอาออกๆ ได้โปรด!
[มีแรคิด] เพราะงั้นวันนี้ฉัน…
[ฮเยบิน] มันขยับแล้ว! นี่ ช่วยหน่อย เอาออก เอาออกสิ โอ๊ย!
[เฮือก] ตัวอะไรเนี่ย ขนลุกเลย
ไม่ใช่เรื่องใหญ่
[ชาวออฟฟิศฮือฮา] โห!
[มีแรคิด] ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฉันจะไม่หวั่นไหว
- [ฮเยบินถอนใจโล่งอก] - [ชาวออฟฟิศ] โห…
ว้าว [หายใจทึ่ง]
จับแมลงด้วยมือเปล่าเหรอ
ว้าว
(ดียู)
อ่า ขอโทษครับ การประชุมยืดเยื้อไปหน่อย
- [ฮวานี] อ๋อ ไม่เป็นไรครับ - ขอโทษนะครับ
(แฟนหนุ่มแบบปรับแต่ง คูยองอิล)
[คยองนัม] คือ…
นั่นคืออะไรเหรอครับ
- ครับ - อ๋อ คูยองอิลน่ะครับ
อ๋อ อันนี้คือ
ธีมที่เราสร้างมีบางคนไม่ชอบ เพราะดูเหมือนตั้งใจทำเกินไป
เลยเอามาพัฒนาเชิงบริการ
มันฮิตมากจนเราต้องตั้งทีมเฉพาะมาดูแล
เอ่อ มันเป็นแบบ ปรับแต่งเองได้หมดเลยเหรอครับ
เพื่อทำให้ใกล้เคียงกับสเปค ของผู้ใช้มากที่สุดน่ะค่ะ
ทั้งนิสัย หน้าตา ทุกอย่าง
[ฮวานี] โอ้โห แบบนี้ ก็ต้องเป็นผู้ชายที่เพอร์เฟกต์สุดๆ
มีคนบอกว่าถ้าเอาไปเทียบ กับแฟนจริงๆ ก็ถือว่าดีกว่ามากเลยค่ะ
แต่กับบางคนก็ไม่ใช่แบบนั้น
ทำไมครับ
เหมือนกับหนังที่เรารู้สึกสนุกเพราะไม่รู้ตอนจบ
ถ้ามีคนที่ตรงใจเราทุกอย่างเกิดขึ้นมา
แล้วคนคนนั้นจะชอบแต่เราคนเดียว
บางคนก็รู้สึกเสียอรรถรสเหมือนกันครับ
[ดนตรีสงบชวนครุ่นคิด]
และโดยทั่วไป
ความรักก็คือการมอบใจให้
ในสถานการณ์ที่เราเดาไม่ได้ว่าจะเกิดอะไร
ก็… ความรักมันเลียนแบบกันไม่ได้อยู่แล้ว
นั่นแหละที่ยากสุด
[แค่นหัวเราะ]
ใช่เลยครับ
พอเรื่องชายหนุ่มฯ หยุดอัพผมก็รู้สึก เหมือนเข้าไปปล้นบ้านที่ไม่มีคน
แต่ว่าเขาจะพักงานจริงๆ อ่ะเหรอ
- ไม่มั้ง - ฉันก็ไม่รู้
ถึงจะตัดพระรองออกไปแต่ก็ยังมี ปมที่ต้องคลายอีกเยอะเลยไม่ใช่หรือไง
ต้องสืบเรื่องป้าที่ทุจริตการสร้างรีสอร์ตที่เซบู
เรื่องประธานกับผอ.ซงที่เป็นชู้กันอีก
จะเปิดเผยเรื่องนั้นเมื่อไหร่
ลองถามนักเขียนยุนดูสิ
นายเป็นแฟนคลับ เขาคงบอกนาย
แฟนเหรอ
จะบ้าเหรอ
ผมตรวจงานที่คุณโซยอง อุตส่าห์ทุ่มหยาดเหงื่อลงสี
ถึงจำเนื้อเรื่องได้
อ้อ แล้วเรื่องเมื่อกี้น่ะ
คูยองอิลใช่มั้ย
คุณโซยองจะลองสร้างด้วยหรือเปล่า
ผมชักสงสัย
ว่าคุณโซยองจะสร้างเขาออกมายังไง
แล้ว…
ถ้าหากเหมือนนายล่ะ จะทำยังไง
เหมือนผมเหรอ
แหม พี่ล่ะก็
ก็ต้องดีอยู่แล้ว แปลว่าผมเป็นสเปคเขาไง
เดี๋ยวนะ
ถ้าเกิดหน้าคล้ายกับผม
แต่ว่าอย่างอื่นดันดีกว่าผมหมดเลย
มันไม่อันตรายเหรอ
เฮ้อ ไม่หรอก
ผมชนะหมดแหละ
[คยองนัม] หือ
ผมชอบเขามากกว่า
ไอ้หมอนั่นทำได้แค่ชอบหลอกๆ เท่านั้น
มันจะรู้ได้ไงว่าโซยอง ของผมน่ารักและสวยขนาดไหน
[ดนตรีรักอ่อนโยน]
[ฮวานี] เฮ้อ พูดถึงแล้วก็ยิ่งอยากเจอ
[ล้อบดถนน]
ขอโทษนะ ฮวานี
ฮะ
[ดนตรีรักเร่งจังหวะยิ่งใหญ่]
[ดงมิน] อ้าว ไหนบอกประชุมเสร็จจะกลับบ้าน
เฮ้อ ซอมีแรเพิ่งออกไปซื้อขนมปัง
- น่าจะบอกให้ซื้อมาฝากนายด้วย - ไปที่ไหนเหรอครับ
คาเฟ่ตรงสี่แยก
[เพลง "Home" โดย Woody]
เยอะแยะไปหมดเลย
เอ๊ะ อะไร
- ทำไม… - [หอบ]
อ้าว วิ่งมาเหรอคะ
ผมแค่…
อยากจะทำตามใจตัวเองครับ
คะ
ถ้าอยากเจอก็มาเจอ
ถ้าอยากกอดก็จะกอด
ทำได้หรือเปล่า
เรื่องนั้น…
[หัวใจเต้นแรง]
เอาสิคะ
ฉันก็…
อยากทำเหมือนกัน
[เพลงค่อยๆ เบาลง]
ไม่เสียเวลาเปล่าใช่มั้ย
เรื่องของธีมและการเขียนบท
ไม่มีใครดีไปกว่าเราแล้วนะคะ หัวหน้า
อ่า ฉันไม่ค่อยแน่ใจ
ดูแล้วน่าจะเป็นคนที่เอาแต่อยู่บ้าน ดูรายการเดตกับเล่นเกม
เฮ้อ เราจะคุยกันได้ลงตัวหรือเปล่านะ
[ประตูเลื่อนเปิด]
[ดนตรีสวยเลิศเป็นประกาย]
แฟนหนุ่มตามสั่งใช่มั้ยคะ
เอ่อ คะ… ครับ
ผมเอง แฟนหนุ่มตามสั่ง
กรณีของเราถือว่าพิเศษหน่อยนะคะ
เนื่องจากบทวิเคราะห์ ธีมแฟนหนุ่มตามสั่งของคุณ
น่าประทับใจมากเลยน่ะค่ะ เราเลยติดต่อกลับไป
[จุนยองเคลิ้ม] ความฝันของคุณ
คืออะไรครับ
ฉันอยากรีวิวแฟนทั้ง 900 คนให้หมด
แล้วเขียนเป็นหนังสือค่ะ ประมาณนั้น
จะเจอให้ครบทั้ง 900 คนเลยเหรอ
ค่ะ เหลืออีกไม่กี่คนเอง
แล้วไม่อยากใช้ชีวิตจริงเหรอครับ
เปล่านะ ผมหมายความว่า…
ชีวิตจริงฉันดีหรือเปล่าใช่มั้ย
คิดว่าฉันเล่นแค่แอพแฟนหนุ่มฯ สินะ [หัวเราะ]
ไม่ใช่เลยค่ะ
แล้วถ้างั้น งะงาน… งานอดิเรกของคุณล่ะ
งานอดิเรกเหรอ อืม
เดตมั้ง
[จุนยอง] คุณจียอน! คุณจียอน
[กระหืดกระหอบ]
คะ
เอ่อ คือว่าผมไม่ได้เอานามบัตรให้
อ๋อ
ขอบคุณนะคะ
[ดนตรีหวานแบบตกหลุมรัก]
งั้นก็กลับบ้านดีๆ นะครับ
- เชิญเลยค่ะ - ครับ
[จุนยองร้องเสียงหลง] โอ้!
เอ่อ… [หัวเราะกลบเกลื่อน] คือมันมีขั้นอยู่ตรงนี้ด้วยครับ ไม่เป็นไรครับ
อ๋อ
- เชิญเลยค่ะ - ครับ
วันนี้ฉันดูสวยล่ะสิ
[ดนตรีสดใสคึกคัก]
(งานประกาศรางวัลแนโมครั้งที่ 7)
- คุณชื่ออะไรคะ - ซองจีอึนค่ะ
- [อึนจู] ตามฉันมาทางนี้เลยค่ะ - จอดไว้ชั้นจีหรือเปล่าคะ หรือชั้นใต้ดิน
[ดงมิน] อ้าๆ ทดสอบไมค์หนึ่งสอง อ้าๆ
รอเดี๋ยวค่ะ
- คุณพีดี นี่วางไว้ไหนคะ - อันนั้นแยกไปวางทางโน้นครับ
- ค่ะ - [ดงมิน] ทดสอบไมค์
หนึ่งสอง ทดสอบไมค์ วันทู
ครอบครัวผู้ร่วมงานนั่งตรงนี้ได้เลยนะคะ
ส่วนผู้ได้รางวัลไปด้านหน้าได้เลยค่ะ
[ผอ.] อ้อ ซอมีแร มานี่ เออ
ทักทายนักเขียนหน่อย รางวัลโรแมนซ์ยอดเยี่ยมนะ
อ๋อ สวัสดีค่ะ ฉันอ่านเว็บตูนคุณแล้ว
อ๋อ ขอบคุณค่ะ
- ต่อไปพีดีซอจะดูแลงานคุณครับ - [นักเขียน] อ๋อ
ยุนซงก็ได้พีดีซอนี่แหละครับ งานถึงได้ออกมาดี
ฝากตัวด้วยนะคะ
เช่นกันค่ะ
เชิญคุยกันต่อเลยนะคะ
- ไปทางนั้นก่อน แล้วค่อยมานี่นะ - ค่ะ
[มีแร] เฮ้อ
หัวหมุนไปหมด
ได้ทักทายคุณนักเขียนหรือยังครับ
ค่ะ ฉันอ่านงานเขาเยอะ เลยไม่รู้สึกแปลกหน้าแล้ว
แอบภูมิใจนิดๆ ด้วย [หัวเราะ]
ปีหน้าได้ตัดสินด้วยกันอีกก็ดีเนอะใช่มั้ย
ไม่รู้สิ คงทะเลาะกันทุกวันน่ะ
- ชิ - [หัวเราะเบาๆ]
อย่ามองแรงแบบนั้นสิ
นี่ ใครมาเห็นจะทำยังไง
โอ๊ะ ใช่เลยแบบนี้
- ในโกดัง - คะ
- พวกละครรักในออฟฟิศ - [ดนตรีน่ารักซุกซน]
จะต้องมีฉากแบบนี้ตลอด
ในโกดัง
สองคน
อย่ามาล้อเล่นสิ
ไม่อยากให้คนอื่นรู้เหรอ
ก็ในที่ทำงานมัน…
ทำไม
อายเพราะผมเหรอ
- คยองนัม อันนี้ป้ายสำหรับถ่าย… - โอ๊ะ!
[ดนตรีดราม่า]
[ดงมินกับมีแรร้องตกใจ]
[ดงมิน] คยองนัม! โอเคมั้ย
[มีแรบรรยาย] ว่าแล้วเชียว
คิดอยู่ว่ามันแปลกๆ
ชีวิตรักของฉัน
มันไม่จบแบบแฮปปี้หรอก
- [ดงมิน] ระวังนะ ระวัง - [ฮเยบิน] ทางนี้ๆ โฮ้ย
- [อึนจู] พีดีดงมิน ไปกับเขาหน่อย - [ดงมิน] ระวังหน่อยนะ
- [ฮเยบิน] เอ่อ ไปดีๆ นะคะ ค่ะ - [ดงมิน] เดี๋ยว ฉันไปดูเอง
[ฮเยบิน] อะไรอ่ะ ทำไมถึงเป็นแบบนั้นได้
[อึนจู] เหมือนอยู่ๆ ก็มีอะไรตกลงมา
- [ฮเยบิน] มีแร! - [อึนจู] คุณพีดี!
[ฮเยบิน] มีแร!
[ดนตรีตลกปนเศร้าแนวฝรั่งเศส]
- [หญิง] นี่ โทษนะ
ออกไปเลยค่ะ ช่วยออกไปหน่อยได้มั้ย หือ
โอ๊ย ทำไมถึงมาเกะกะอยู่ตรงนี้เนี่ย
- หลบไป หลบไปสิ เซ็งจริงๆ เลย โธ่เอ๊ย - [สะอึกสะอื้น]
[ประตูเปิด]
ซอมีแร
ทำไมเป็นงั้น
งื้อ…
[ร้องไห้ฟูมฟาย]
โอเคมั้ยคะ เจ็บมากมั้ย
พวกเธอเป็นอะไรอ่ะ
[ปิ๊ง]
อะไรเนี่ย!
อย่าบอกนะ!
[ดนตรีตลก]
ถ้าเป็นอย่างที่คิด
ฉันควรหลบใช่มั้ย
ถามว่าโอเคมั้ย
อ๋อ ก็คือ…
เค ไปก็ได้
- ขอบคุณนะครับ - อ๋อได้
ฉันจะเก็บเป็นความลับนะ แต่ต้องเล่าให้ฉันฟังด้วยล่ะ
ต้องเล่านะ หือ ต้องเล่า!
เจ็บมากมั้ยคะ
ไม่เป็นไรครับ
[ร้องไห้ฟูมฟาย]
[ดนตรีตลกน่ารักจบ]
ทำไมต้องวิ่งมาถึงนี่ด้วย รอออฟฟิศก็ได้นี่
คุณเจ็บก็เพราะฉันนี่นา
มันเป็นอุบัติเหตุน่า
ไม่นะ
ฉันเป็นคนผลักคุณพีดี
ถ้าคนอื่นรู้ว่าเราคบกันล่ะก็
ฉันกลัวว่ามันจะเป็นเรื่องขึ้นมา
ฉันกลัวเลยทำแบบนั้น
ขอโทษนะคะ
[ดนตรีอ่อนโยน]
แล้วฉัน
ก็มีอีกเรื่องที่ยังไม่ได้บอก
พอคุณรู้เรื่องแอพแฟนหนุ่มตามสั่งนั่นแล้ว
ฉันก็กลับไปหาคูยองอิลอีกครั้ง
ทำไม
ตอนแรกฉันอยากรู้ว่าคุณสองคนคุยอะไรกัน
แล้วต่อจากนั้น
ฉันก็กลัวที่ชอบพัคคยองนัมมากเกินไป
ถ้าชอบเกินไป
กลัวว่าต่อไปจะยิ่งเจ็บ
ทำไมคุณชอบคิดถึงตอนจบอยู่เรื่อย
ก็เพราะฉันไม่ดีพอ
ครับ
ผมก็ไม่ดีพอเหมือนกัน
ตอนเห็นคูยองอิลครั้งแรก
ผมก็เริ่มคิดว่าหมอนั่น อาจจะเป็นคนที่มาก่อนผมก็ได้
ใจจริงผมอยากจะดึงตัวเขาเอาไว้ แล้วก็
ถามทุกอย่างตั้งแต่ต้นจนจบ
แต่เพราะศักดิ์ศรีก็เลยทำไม่ได้
[มีแรถอนใจอึดอัด]
เรื่องนั้น…
แต่ตอนนี้ไม่สำคัญแล้ว
เพราะคนที่ซอมีแรชอบคือผม
ไม่รู้ว่าเริ่มยังไง
[ดนตรีรักอบอุ่น]
แต่ผมก็กลัวอยู่ทุกวัน
กลัวว่าจะชอบซอมีแรมากขึ้นเรื่อยๆ
แต่จะให้ทำยังไง
ผู้หญิงที่วิ่งน้ำหูน้ำตาไหลมาหาผม
จะไม่ชอบได้เหรอ
โอ๊ย!
- โอ๊ยเบาๆ - [สะดุ้งเฮือก]
ขอโทษค่ะ
ตอนนี้พวกเรา
เชื่อแค่ช่วงเวลานี้
ไม่ได้เหรอ
คนที่ไม่สงสัยอนาคต และมองแต่ความรักที่อยู่ตรงหน้า
ผมวาดคนพวกนั้น
ฉันจะทำค่ะ
[หัวเราะเบาๆ]
[ดนตรีเบาลง]
นี่ พวกเธอก็มาอเมริกากันสิ เนาะ
ทีนี้ฉันจะเลี้ยงข้าวใครล่ะเนี่ย
- [ดงมิน] ต้องคิดถึงผอ.แน่เลยครับ - [ผอ.] แหม เจ้านี่
- [ทุกคนฮา] - [ผอ.] จริงสิใช่แล้ว ก่อนไป
ฉันมีเรื่องที่อยากรู้มากเลยคือ
ฉันเพิ่งได้ยินอะไรแปลกๆ มานะ หือ
ว่าซอมีแรกับพัคคยองนัม
สองคนนี้
กำลังคบกันอยู่
[ดนตรีเลิ่กลั่ก]
- ค่ะ พวกเรา… - พวกเรา…
ฮะๆ ฮ่าๆๆ!
[ทุกคนหัวเราะดัง]
เฮ้ย เจ้าบ้านี่ ไม่ใช่สักหน่อย
ไม่ใช่สักหน่อย ไอ้บ้านี่
ไอ้ชเวดงมินนี่มาหลอกคนอื่นเขาได้ไง
สองคนนี้น่ะเกลียดกันจะตายไป หา
นี่ พวกเธอก่อนฉันไป ขอพูดอะไรหน่อยนะ
อย่าเม้าท์นักเขียนให้มันมากนักรู้มั้ย หา
เพราะมันเหมือนถ่มน้ำลายใส่หน้าตัวเอง
- นักเขียนปังพวกเราก็ปังไปด้วย
- โอ๊ะ! นั่น - นี่แหละเรื่องดีๆ ที่อยากบอกก่อนไป ใช่มั้ยล่ะ
- อ้อ คนดีอย่างฉันเนี่ย… - [ฮวานี] สวัสดีครับ เรานั่งด้วยได้มั้ยครับ
- [ผอ.] โอ้ มาๆๆๆๆ - [ทุกคนกุลีกุจอ]
- นักเขียนยุนมาด้วยเหรอ - ทำไม มาไม่ได้เหรอ
เอ่อ เปล่าไม่ใช่อย่างงั้น [อึกอัก]
[แค่น] ชิ!
รับนี่ไปค่ะ
อะไร
นี่มันอะไร
- หรือว่า นี่มัน… - [ฮเยบิน] โห
เอ่อ หรือว่า
เป็น เอ้ยยย!
- [ทุกคนว้าว] - ว้าว นักเขียนยุน
นักเขียนตัวท็อปของออฟฟิศ เนอะ
[น้ำตาแตก] รู้ใจฉันนี่นา
[ทุกคนปรบมือ ร้องยินดี]
นี่ หาเก้าอี้สิ
- คุณนักเขียนนั่งตรงนี้เลยค่ะ ตรงนี้ - เอ้อ นี่ๆๆ
- วางตรงนี้ๆ - [ฮเยบิน] นั่งตรงนี้ก็ได้ค่ะ
หูย มันของแท้เลย ของแท้แน่ๆ
ห้ามแตะต้องนะ ห้ามแตะ ระวังๆๆ ระวังๆ
- เฮ่ย นี่มันของแท้จริงๆ ด้วยนะเนี่ย - [ทุกคนครื้นเครง]
สุดยอด แบบนี้ต้องชนแล้ว ชนเลย
- [ผอ.] ชนหน่อย - [ทุกคน] ชน!
[ดงมิน] ชนแบบไวไฟ
[ทุกคนหัวเราะพูดคุยกัน]
[อึนจู] คุณพีดี เหมือนคุณดื่มเก่งขึ้นเยอะเลย
- [ฮเยบิน] ฉันเหรอ ช่วงนี้ออกกำลังกาย - [ดนตรีน่ารักสดใส]
ช่วงเช้าฉันไปยิม เล่นเครื่องบันไดสวรรค์ 30 นาทีเลยนะ
ขึ้นบันไดสวรรค์ทุกเช้ามืด ก็รู้สึกเหมือนกับมีปีกเลย
- สดชื่นสุดๆ - [หญิง] แล้วทำไมจู่ๆ ถึงออกกำลังกาย
เอ่อ เดี๋ยวก่อนครับ!
เอ่อ เดี๋ยวผมเก็บให้เองครับ
- [สาวๆ คุยต่อ] - โอ๊ย!
[ผอ.] อุ่ย ตกใจหมดเลย
[ฮวานี] เอ้ย…
คือ…
ใช้ของใหม่ดีกว่าครับ คุณพีดี
ค่ะ ขอบคุณนะคะ
♪ หากว่าคิดถึงกัน ♪
♪ สักวันจะนำพาให้ได้พบ ♪
- ฮือ ผอ.ครับ อย่าไปเลยนะครับ - โอ๊ะๆ อุ่ยๆ
ถ้าคุณไปแล้วพวกเราจะทำยังไงล่ะ
เดี๋ยวปีนี้ฉันก็จะกลับมาอีกน่ะนะ
ถ้าตอนนั้นพวกเธอแกล้งไม่รู้ แล้วไม่รับโทรศัพท์
- ได้เห็นดีกันแน่ - [อึนจู] จริงเหรอคะ
จะกลับมาอีกจริงเหรอ
- แน่นอน กลับมาอยู่แล้ว - [พนง.2] ห้ามลืมพวกเรานะคะ
- รู้แล้วน่า แหม - [พนง.2] เดินทางดีๆ นะคะ
- ดูแลสุขภาพด้วยนะคะ - ไม่มีเธอฉันจะทำยังไงเนี่ย
แล้วเรื่องกาแฟน่ะ ลดลงหน่อยนะ
นี่ นักเขียนยุน เห็นเธอดูแลฉันแบบนี้
สงสัยต้องไปจริงๆ แล้ว
[หัวเราะร่วน] ว่าแต่อันนี้มันราคาเท่าไหร่เหรอ
นี่! ชนแก้วสิ เอ้า
[ทุกคน] วู้! เอ้า ชนๆ
- [ทุกคน] ยินดีด้วยนะครับ! - [ทุกคน] ยินดีด้วยนะคะ!
[ดนตรีบรรยากาศอบอุ่นและอาลัย]
[มีแรบรรยาย] การจากลา
บางทีอาจจะไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิดไว้ก็ได้
(แฟนหนุ่มตามสั่ง)
[ยองอิล] ไม่เจอนานเลย
[ดนตรีเบาลง]
นั่นสิคะ
ไม่มาหากันนานขนาดนี้
มีอยู่สองอย่างคือถ้าไม่สำเร็จก็พังไปเลย
พังงั้นเหรอ
เฮ้อ น่าเสียดาย
จะโอเคมั้ยครับ
คุณอาจจะเหงากว่าเดิม หรือกังวลมากกว่าตอนอยู่คนเดียวนะ
ใจของคุณสองคน ก็ไม่เหมือนตอนนี้ไปตลอดด้วย
อาจจะเป็นแบบนั้นก็ได้
ก็ยังโอเคใช่มั้ย
ค่ะ
ทำไม
มนุษย์ก็เป็นแบบนี้แหละค่ะ
ทั้งที่รู้ว่าอันตราย
แต่ก็เลือกจะผจญภัย
[ดนตรีอ่อนโยนผ่อนคลาย]
ขึ้นมาสิ ดึกแล้วจะอันตราย
ก็รู้ว่าฉันไม่ขึ้น
โชคดีนะคะ
ที่ผ่านมาขอบคุณมาก
จะจบจริงๆ ใช่มั้ย
[สัญญาณกะพริบสั้นๆ]
[ระบบ] คุณซอมีแร จะแยกทางกับคูยองอิลใช่มั้ยคะ
ทำได้ใช่มั้ยเรื่องความรัก
ทำตามหัวใจเถอะ
ถึงกลัวก็เชิดหน้าไว้
ฉันรู้แล้วล่ะค่ะ
แต่ก็ทำตัวเด๋อเพราะไม่รู้เรื่อง
ไปแล้วนะ
[ดนตรีปลอบประโลมใจ]
(คุณซอมีแรจะแยกทางกับคูยองอิล ไม่ใช่ ใช่)
พี่คะ!
[เพลง "What a Love" โดย Doyoung]
อีกแล้ว บอกว่าอย่าวิ่งไง
มันอันตรายนะ
ความสัมพันธ์คือความเสี่ยง
ความรักยิ่งเป็นเรื่องอันตราย
[มีแรหัวเราะ]
ไม่ต้องวิ่ง แค่คราวหน้ามาให้เร็วหน่อย
ชิ ไม่ต้องพูดก็ได้
[มีแรบรรยาย] แต่ครั้งนี้ฉันว่าฉันโอเคเลยนะ
เพราะว่านี่คือเราไง
[เพลง "What a Love" บรรเลงสดใส]
(แฟนสมมติสะดุดรัก)