TEN SERIAL TO FIKCJA.
WSZELKIE PODOBIEŃSTWO DO PRAWDZIWYCH OSÓB I ZDARZEŃ JEST PRZYPADKOWE.
SAJANY, ROSJA 6 TYGODNI WCZEŚNIEJ
Dima, mamy problem.
Brakuje osadzonej. Nie było jej w autobusie.
Podaj NW.
Kurwa. Nazywa się Gali Levy.
TRANSPORT ZWIERZĄT NUMER REJESTRACYJNY 7099
Ruchy, ruchy…
Ruchy.
Chodź.
Wstawaj.
Dalej!
Pośpiesz się.
Wstawaj i idź.
Zwierzę.
Proszę! Nie…
- Nie. - Gdzie to jest?
Gdzie to jest?
Kirył.
Jesteś inteligentna.
Wiesz, że nie mogę cię puścić.
Proszę…
Czekaj!
Najpierw musisz coś wiedzieć.
BEZWARUNKOWO
- Tak? - Kirył?
- Kto mówi? - Orna.
Matka Gali.
Jestem w Moskwie.
Nie dzwoń, chyba że…
Znalazłam to.
Co znalazłaś?
To, czego szukacie.
Człowieka?
Nie, człowiek nie żyje.
Znalazłam to, co wam ukradł.
Gdzie to jest?
Trzymam to w ręce.
Opisz mi to.
To małe, czarne pudełko.
Otwiera się jak pudełko na biżuterię,
a w środku jest coś, co wygląda jak chip komputerowy
z elektroniką dookoła.
Zrób zdjęcie i mi wyślij.
Dostałeś je?
Kirył?
Wyślij swoją lokalizację.
Orna.
Dobra robota.
To tutaj jest?
Chodź ze mną.
Tak?
- Robiła jakieś problemy? - Nie.
To co?
Pokaż, co znalazłaś.
Najpierw mi obiecaj,
że jeśli ci to dam, to wypuścisz moją córkę.
Obiecaj, że kiedy to dostaniesz, między wami wszystko będzie skończone.
Obiecuję ci,
że jeśli będzie chciała odejść, to odejdzie.
„Jeśli będzie chciała odejść”?
Jeśli będzie chciała odejść, to odejdzie.
To gdzie to jest?
Umieściłam urządzenie w sejfie.
W moskiewskim banku.
Po co te gierki?
Miałaś to przywieźć.
Tego sejfu…
nie może otworzyć nikt.
Ani ja, ani ty.
Ani nikt inny.
Tylko Gali.
I tylko na miejscu.
Mają zdjęcie do identyfikacji biometrycznej,
więc urządzenie dostaniesz tylko tam.
I tylko po powrocie Gali do domu.
W którym banku?
Najpierw daj mi zobaczyć córkę. Wtedy ci powiem.
Gali?
Mamo!
Czekaj, zmieniłaś fryzurę?
Skąd… Przywieźli cię tu?
Dzięki za wszystko, Misza.
Wszystko dobrze?
To moja mama.
Spokojnie, możesz iść. Ja tu skończę.
Szykujemy jedzenie na jutro.
To jest Łarysa.
Robimy pilaw, takie danie z ryżu.
Mówię już trochę po rosyjsku.
Zaraz stąd wyjeżdżamy.
Dopiero przyjechałaś?
- Mogę ją oprowadzić? - Proszę.
Dobrze. To tak…
To jest kuchnia.
Łarysę już poznałaś i…
Nie wiem, czy stąd zobaczysz…
Widzisz te małe zielone rzeźby?
To ogród warzywny. Powinny tam rosnąć pomidory.
- Widzisz? Za… - Gali…
Chcesz zobaczyć, gdzie śpię?
- Tak. - Dobrze.
Na początku było tu bardzo ciemno.
Codziennie robi się jaśniej,
- ale i tak poprosiłam ich o lampę… - Możesz mnie posłuchać?
Chciałam taką stojącą…
Gali, przepraszam, że tyle to trwało,
ale już tu jestem.
Wszystko dobrze?
- Gali? - Co? Tak, po prostu…
Jesteśmy teraz same.
Nie znają hebrajskiego, więc możesz mówić.
Nic się nie dzieje, wszystko dobrze.
- Musiałaś wiele przejść. - Co?
Mówię, że musiałaś wiele przejść.
Tak, ale już jest wszystko dobrze.
A tutaj właśnie śpię.
Wow, nie wierzę, że tu jesteś.
Mamo…
Pomyślałam, że będzie tu pasować.
- Co? - Lampa.
Tak, może.
Gali.
Usiądziemy? Chcę ci coś powiedzieć.
Pewnie.
Chodź.
- Skup się przez chwilę. - Co?
Żebyśmy mogły wrócić do domu, najpierw musisz coś zrobić.
Jutro pojedziemy do Moskwy.
Pójdziemy razem do banku.
Tam zaprowadzą cię samą do skarbca.
Choć to nie do końca skarbiec. Raczej pokój z wieloma rządami skrytek.
Do twojej skrytki włożyłam plastikowy worek z tym, co…
Rozumiesz mnie?
Do skrytki włożyłam plastikowy worek z tym, co obiecałaś Michaiłowi.
Wyciągniesz go i zostawisz dla nich na zewnątrz.
Kiedy go dostaną, to będzie koniec. Wypuszczą cię.
Tak się z nimi umówiłam.
O, wow.
Jeśli będą dalej robić nam problemy,
w banku jest ochrona, która nam pomoże.
Wracamy do domu, rozumiesz?
Tak bardzo tęskniłam.
Dobrze cię traktują? Dają ci jeść i spać?
Tak. W sumie jestem zmęczona. Oczy mi się zamykają.
Masz zegarek?
Nie. Zabrali mi telefon.
- No - Tak.
Wiem, że wciąż jest wcześnie i jasno,
ale oczy mi się zamykają.
Mogę iść spać?
Pewnie.
Bardzo cię kocham, moja córeczko.
Gdybyś chciała porozmawiać
o wszystkim, co się stało, wiedz, że tu jestem, dobrze?
Dobrze, mamo. Dziękuję, że jesteś.
Kocham cię.
Bank?
Transguard. W Moskwie.
Potrzebujesz czegoś na dzisiaj?
- Nie. - Wyjeżdżamy wcześnie rano.
Dobranoc.
- Mamo? - Tak?
…do banku Transguard, gdzie zabierze coś z sejfu.
Wróćcie przed piątą, jasne?
To już prawie koniec.
No to jedźmy.
- Gali i Michaił jadą sami. - Nie, jadę z nią.
Mówiłem, że Gali może odejść, kiedy odbierzemy urządzenie.
Do tej pory zostaniesz tutaj.
Gali, przytul mnie. Szybko.
Mała zmiana planu.
Kiedy dasz im to, co jest w sejfie,
niech bank zadzwoni do ambasady i powie, że na nich czekasz.
Gali, już.
Nie wracaj z nimi, dobrze?
- Zobaczymy się potem. - Wystarczy!
Ile jedzie się stąd do Moskwy?
Cztery godziny.
Może więcej.
I zadzwonią stamtąd, tak?
Żeby…
- Żeby potwierdzić, że poszło dobrze? - Czemu miałoby nie pójść?
Są w Moskwie.
Właśnie weszli do banku.
Gali.
Mówiłeś, że ją puścisz.
Sama chciała wrócić.
Chodź.
Będzie kolacja.
Michaił chce, żebyś z nami zjadła.
Tak.
Dziękuję.
Jakiś problem w banku? Co się stało?
Zmusili cię do powrotu?
Co? Nie.
To co się stało?
Skoro już się wszyscy zebraliśmy…
Pamiętam, że kiedy byłem małym chłopcem,
lubiłem wpełzać pod stół i się tam bawić.
Wciąż pamiętam zapach tej drewnianej podłogi.
Lubiłem słuchać rozmów dorosłych.
Pili, śmiali się…
To były dobre czasy.
Ale wszystko przemija i się zmienia. Czas ucieka.
Jest jak woda przeciekająca między palcami
i nie możemy go zatrzymać.
Ale dzisiaj chciałbym wznieść toast
za nasze nowe dziecko, które wkrótce się urodzi.
Kiedy za sześć miesięcy pojawi się na świecie,
z miłością powita go
jego mama,
jego dziadek
i jego babcia,
która przyjechała tu aż z Izraela.
Wypijmy za nasze nowe dziecko!
- Zdrowie! - Zdrowie!
Jakie dziecko?
O czym on mówi?
Tak.
Co znaczy „tak”?
Jestem w ciąży.
Co? Jak to się stało? Ktoś ci coś zrobił?
- Nie, to coś dobrego. - Kto jest ojcem?
Jego syn. Spotykaliśmy się.
Roma?
Tak, Roma.
- Czekaj, to ty go znasz? - Po prostu…
- Gali, próbuję… - Mamo…
Porozmawiajmy przez chwilę normalnie.
- Powiedz mi, co się dzieje. - Próbuję…
Wyjaśnij mi to.
- Próbuję… - Chciałaś tego?
- Dziecka? - Nie denerwuj się…
Drogie panie,
może będzie lepiej, jeśli teraz zjemy.
To był dla Gali bardzo trudny dzień.
Umiesz…
czytać po rosyjsku?
Jeszcze nie.
To chyba jego książka. Romy.
To był jego pokój.
Mówiłaś, że go poznałaś?
Tak.
Jest miły.
Co u niego? Mówił coś o mnie?
Pewnie mnie nienawidzi.
Nie. Myślę, że cię kocha.
To on pomógł mi cię znaleźć.
Próbuję po prostu zrozumieć.
Bo nie możemy tu zostać.
Galu.
To nie jest dobre miejsce.
Nie chcę wyjeżdżać.
Musimy.
- Nie rozumiesz. - To prawda, więc pomóż mi zrozumieć.
Jeśli spróbujemy wyjechać,
stanie się coś złego.
Nie.
Ochronię nas,
więc nic się nie stanie, obiecuję, Gali.
Lubię ten pokój.
Nawet nie spytałam, co u taty.
Wszystko dobrze.
Bardzo za tobą tęskni.
Może też mógłby przyjechać.
Tak, może.
Mamo.
Nie martw się.
Michaił się nami zajmie.
Nie wiedziałam, że jest w ciąży,
więc byłam zaskoczona
i ogarnęła mnie panika…
Może zareagowałam emocjonalnie,
ale bardzo się z tego cieszę.
To cudowne i…
Ja też urodziłam Gali w bardzo młodym wieku.
Dobrze.
Kirył, wiesz, w którym roku mój pradziadek wybudował ten dom?
Nie.
W 1852.
Ogromna posiadłość.
Chciał, żeby pomieściła
kilka pokoleń jego rozrastającej się rodziny.
Ale z roku na rok rodzina się kurczyła,
aż zostałem tylko ja.
Powiedz jej.
Proszę, usiądź.
Ten dom
zbudowano dla bardzo dużej rodziny.
A teraz został tylko on.
Michaił miał 20 lat, kiedy był w armii.
Jego oddział ochraniał elektrownię w Uralu.
Podobało im się tam.
Ale potem z 70 osób połowa… ponad połowa zmarła na raka.
A ci, którzy przeżyli, nie mogli mieć dzieci.
Tylko on.
Zdarzył się cud.
Spłodził syna.
- Jednego chłopca. - Tak, masz syna.
Jest świetny.
Nie jest.
Roma to czarna owca.
Chce, żeby nasze nazwisko rodowe umarło razem z nim.
Nie chce tego dziecka.
Ani żadnego innego.
Więc teraz jego obowiązek jest moim obowiązkiem.
Rozumiesz mnie?
Tak.
Tak?
Gdzie położyć skrzynkę?
Wiesz, co to jest?
Tak.
I rozumiesz, że to dla mnie bardzo ważne?
Tak.
Od ciebie i twojej córki…
dostałem prezenty.
Twoja córka dała mi nowe…
Ziarno.
Twoja córka…
…dała mu nowe ziarno.
Drzewo genealogiczne może odrosnąć.
A ty dałaś mu to.
To nawiezie jego drzewo.
Wzmocni je.
Więc mamy tu coś dobrego.
I chcę, żebyś była szczęśliwa.
Jeśli chcesz tu zostać, to zostań.
Jeśli chcesz wrócić do Izraela, to wróć.
Jeśli chcesz mieć dom w Londynie czy Paryżu,
powiedz tylko gdzie.
Ale mój wnuk…
zostanie tutaj.
Powiedziałeś, że jeśli dostanie, czego chce, to ją puści.
Powiedziałem, że da ci ją zobaczyć.
Ale nie może tu z nim zostać i wiem, że to rozumiesz.
Pobił swojego syna prawie na śmierć.
- Więc albo mi pomożesz, albo… - Lepiej bądź cicho.
Gali była złamana, kiedy tu trafiła.
Michaił ją ochronił.
Możesz to zrobić?
Idź.
Bądź ze swoją córką.
Gali.
Wstań.
- Co? Gdzie? - Chodź.
Mamo…
jest ciemno.
Spokojnie.
- Nie, nie teraz. - Chce mi się pić.
Nie teraz.
Mamo, co my robimy?
To niespodzianka. Wyjaśnię na zewnątrz. Musimy iść.
Jest jakieś inne wejście?
Chodź.
Do samochodu?
Tak, to ta niespodzianka. Nauczyłam się od nowa prowadzić. Chodź.
Gali, chodź.
Gali, chodź!
Wsiadaj do auta.
Gali, wsiadaj do auta!
Gali, wsiadaj, już!
Już!
Zamknij drzwi!
Nie. Gali, zamykaj to!
Mamo, nie…
- Michaił! - Cicho!
Nie, mamo, nie chcę. Zawróć.
Nie chcę, mamo. Zatrzymaj się!
Zatrzymaj się! Nie chcę!
Nie chcę. Zatrzymaj się, mamo!
Puść kierownicę.
Puść ją!
Gali, nic ci nie jest?
Kurwa… Nic ci nie jest?
Gali, patrz na mnie.
- Patrz na mnie. - Otwieraj!
Nie, Gali!
Nie…
Lekarz.
Nic ci nie jest?
Zadzwoń do lekarza. Niech natychmiast przyjedzie!
Nie.
Już po wszystkim. Wracajmy.
Lekarz już jedzie.
Chodźmy.
- Mamy się jej pozbyć? - Nie, ja to zrobię.
Suka.
Już dobrze.
Suka.
Co on jej zrobi?
Tylko rozmawiają.
Idź.
Ty mała suko.
Idź.
Tutaj.
Zatrzymaj się.
Ma tylko mnie.
Proszę. Pozwól mi zostać. Pomogę przy dziecku.
Mogę iść się pożegnać?
Przykro mi.
Co jej powiesz?
Że nie dałaś mi wyboru.
Nie, nie mów jej tego.
Ale to prawda.
Ale nie chcę, żeby czuła się winna. Proszę.
Co mam jej powiedzieć?
Nie wiem.
Nie martw się.
Coś wymyślę.
Mamo?
Gali…
Co ty robisz?
Idź do domu. Jesteś boso. Lekarz już jedzie.
Spokojnie, kochanie. Wracaj.
Ja tu będę.
Rozmawiamy tylko.
Idź do domu, proszę. Mama zaraz wróci.
Pokłóciliśmy się, ale już się pogodziliśmy.
Wszystko dobrze, Gali. Naprawdę.
Co znaczy: „pogodziliśmy”?
Już między nami dobrze.
Prawda?
Każ jej odejść.
Już.
Gali, stań przede mną.
Co?
Nie zastrzeli cię. Obiecuję. Zrób to.
Gali, stań przede mną!
Twoja mama nie dała nam wyboru.
Podejdź do niego.
Gali, nie podchodź, proszę. Nie słuchaj jej.
Proszę, wróć do domu.
- Nie mogę, przepraszam. - Gali.
Każ jej wracać, idiotko!
Posłuchaj mnie, dobrze? Dasz radę, słyszysz?
Proszę, idź do domu.
Idź w jego stronę. Zamknij oczy, jeśli musisz.
Twoja mama nie dała mi wyboru.
Gali, odsuń się, proszę.
Strzelę!
Idź. Nie strzeli.
Gali, odsuń się!
Odsuń się, proszę!
Gali. Coś ty zrobiła?
Wszędzie cię znajdę.
Zabiorę mojego wnuka i rozpierdolę ci łeb!
Stój! Proszę, zatrzymaj się!
Proszę, stój!
Stój! Hej, proszę!
- Nic wam nie jest? - Dziękuję.
Dziękuję.
Jedź!
Dziękuję. Wyjaśnimy później.
Jedź!
Mamo…
Prze…
Przepraszam.
Nie chciałam, żeby tak się stało. Nie jestem…
Wiem.
- Nie chciałam… - Wiem.
Mamo, oni nas nie puszczą.
Wszystko będzie dobrze.
Ale oni…
Słyszysz mnie?
Wszystko będzie dobrze.
Orna? Orna Levy?
- Proszę. - Dziękuję.
- Gotowa? - Dawaj.
Zamknij oczy.
- No zamknij. - Zamknęłam!
Nie otwieraj.
- Wow, ciekawe co to. - Cicho.
Dobra, otwórz.
- Dzięki, mamo. - Wszystkiego najlepszego.
Galu, wszystko dobrze?
Tak.
- Znowu to robisz. - Co?
- Gapię się? - Skanujesz mnie.
- Nie pomyślałaś życzenia! - Są pewne priorytety.
Co? No nie…
Zadowolona?
- I to jak. - Wiedziałam.
- Hej… - Nie osądzam cię.
To przez dziecko, mamo.
Bo nigdy nie widziałam, jak jesz.
- Hej! No co? - Mówię tylko…
- Jeśli pójdziesz kiedyś na randkę… - Tak?
…to może nie wybieraj restauracji.
Publicznie mnie upokarzasz.
Galu…
To człowiek czytający gazetę.
Nikt tu nie przyjdzie.
Jesteśmy w kawiarni w Kirjat Mockin
i nic ci się nie stanie.
Obiecuję, dobrze?
Pewnie. Wiem.
- Ty to masz tupet! - Ale dobre.
- Poddaję się. Zamów też dla mnie. - Ty…
- Nie znasz granic. - No idź już.
Rusz się, świnko.
Ty babciu.
- W punkt. - No nie mogę.
Napisy: Marzena Falkowska