TEN SERIAL TO FIKCJA.
WSZELKIE PODOBIEŃSTWO DO PRAWDZIWYCH OSÓB I ZDARZEŃ JEST PRZYPADKOWE.
BEZWARUNKOWO
Nie wiem, tak po prostu.
Dziękuję.
W porządku? Tak?
Tak.
Nie, to nie był mój ojciec, tylko jego…
Powiedzieli, że spotkają się z tobą jutro rano, jeśli ci pasuje. Tak?
Bardzo ci dziękuję.
Dziękuję. Wiem, że to dla ciebie trudne.
Dziękuję.
Wiesz, mój tata z łatwością sprawia, że czuję się przy nim mały.
Moja psycholożka mówi, że to nieświadome. Nazywa to tańcem dominacji.
Tak czy siak,
jeśli chodzi o twoją wizę, załatwi to.
Choćby po to, żeby mi pokazać, jak to jest być prawdziwym mężczyzną.
Tata daje koncert.
Fajna jest.
Hej.
- Tak. - Jesteście blisko?
W pewnym sensie bardzo blisko.
Sama nie wiem.
Jest dla mnie największą tajemnicą.
Nie rozumiem, jak ktoś taki jak ona…
dał się tak przygnieść życiem.
Mogła być kimś, wiesz?
Ja sobie na to nie pozwolę.
Wiesz,
bycie kimś nie zawsze jest dobre.
Jest…
Jest fajna.
Masz szczęście.
Może,
jeśli wiza nie zadziała,
odwiedzisz ją w Izraelu.
Tak, może.
„Tak, może”.
Może?
Nie znienawidzisz mnie?
Znienawidzę?
Czemu miałbym?
Nie wiem.
Może kiedyś tak.
Bardzo cię lubię.
Nie wiem, czy zauważyłaś.
Tak, w sumie…
w sumie to zauważyłam.
Co to za spojrzenie?
Jakie spojrzenie?
To.
To spojrzenie mówi: „pora na seks”.
Czemu ciągle myślisz o seksie?
Dobra. To co mówi to spojrzenie?
Seks.
No nie wiem…
- Jestem zmęczony. - Tak?
Cały dzień pomagałem Taszy…
- Pomagałeś… - …montować panele.
- To było bardzo… - …Taszy.
Na pewno jesteś bardzo zmęczony. Deportują mnie z twojego kraju.
- Okej. - Biedna Tasza.
Pięć minut.
Pięć? To za dużo. Daj mi trzy. Maksimum.
- Dobra. Umowa stoi. - Stoi.
Dziękuję za spotkanie.
Roma mówił, że robią ci problemy z wizą.
Tak.
Tak mu powiedziałam.
To nieprawda?
Nie. Przykro mi, ale nie.
Chciałam porozmawiać o czymś innym.
Mam ofertę.
Mój syn nie jest zbyt mądry.
Wiesz o naszej sytuacji?
Tak. Powiedział mi, że ze sobą nie rozmawiacie.
Więc może…
ty też nie jesteś zbyt mądra?
Mam dla pana propozycję biznesową,
Na tyle dobrą, że nie musi pana ruszać, jak tu trafiłam.
Zdążymy jeszcze do Leonida, jeśli teraz wyjedziemy.
Poczekaj.
A co to za oferta?
Proszę o szybką wersję.
Izraelska firma z sektora obronnego
stworzyła nowy prototyp systemu naprowadzania rakiet.
Z powodu embarga pańscy przeciwnicy w rosyjskim rządzie
nigdy na niego nawet nie spojrzą.
To dobrze.
Ale pan też nie, a to już niedobrze.
Ale mogę to naprawić.
A jak dokładnie?
Mam kontakt z głównym inżynierem tego projektu w Izraelu.
Wiem, że frustruje go obecna sytuacja zawodowa
i szuka wyjścia.
Wkrótce wyślemy go służbowo do Indii.
To jedyna szansa na transakcję z dala od Izraela.
Weźmie prototyp.
Polecę tam ze swoim zespołem i wszystkim się zajmiemy.
Mogę zdobyć ten prototyp i go panu przekazać.
A kim ty jesteś?
Pracowałam parę lat w Siłach Obronnych Izraela,
opracowując strategiczne plany najdelikatniejszych operacji.
Trzy lata temu przeszłam do prywatnego sektora zbrojeniowego
i pracowałam dla małego dystrybutora…
A jaka była twoja rola u tego… małego dystrybutora?
Byłam główną asystentką dyrektora…
Byłaś sekretarką.
O wiele więcej niż sekretarką.
Ale i tak jesteś tu tylko dlatego, że pieprzysz się z moim synem.
Mówię panu, że mam kilkuletnie doświadczenie
w tego typu transakcjach.
Gdybyś faktycznie je miała,
wiedziałabyś, że Rosja nie jest Izraelem.
Nie każdy chce tu pracować z kobietą.
Co dopiero dziewczyną.
Nie przyszłam tu po poradę, jak prowadzić interesy w Rosji,
tylko na rozmowę o propozycji, która…
Proszę wybaczyć,
ale musiałby pan być głupi, żeby jej nie rozważyć.
Tak, masz rację.
Ale na co ty mi jesteś?
Mogę to zrobić bez ciebie.
Tak, pewnie.
Ale…
jest pan tylko pierwszy na bardzo długiej liście.
A kontakt…
jest mój.
Może będzie pan w stanie go odtworzyć,
zanim znajdę kolejnego kupca, ale może nie.
Dekadę temu źle pan zainwestował.
Kupił pan dziesięć magazynów ze starymi pociskami FS56.
Nie, przepraszam. Chciałam być uprzejma.
Podjął pan absurdalne ryzyko
i kupił coś, co można pewnie uznać
za największą kolekcję przycisków do papieru w Europie.
Traci pan pieniądze i władzę.
A sępy już krążą.
Wiem, że je pan widzi.
Ja je widzę.
To urządzenie
pozwoli zmienić każdy z tych przycisków w pocisk o 98% celności.
Więc…
albo może pan wykorzystać fatalną inwestycję,
by znokautować Putina,
albo stracić wszystko, bo boi się pan pracować z dziewczyną.
Ile on chce za to urządzenie?
A czy to ważne?
Zrobimy to.
Ale mamy dwa warunki.
Po pierwsze, nie używaj swojego nazwiska.
Dla naszych partnerów będzie łatwiej, jeśli wybierzesz nowe. Męskie.
Po drugie, czas. Musimy to mieć szybko.
Jak szybko?
Michaił chce to sfinalizować do końca miesiąca.
- Czemu? - Czemu?
A masz inne plany?
Nie. Może być koniec miesiąca.
No to dobrze.
Odezwiemy się.
- Bez wideo? - Telefon mi szwankuje.
Jutro zaniosę go do naprawy.
- Ledwo cię słyszę. - A teraz?
Tak.
Co u ciebie? Jak tam w Laosie?
Dobrze. Bardzo spokojnie i ładnie.
Pełen relaks.
Co musisz robić?
Wiesz, głównie to… karmić konie, szczotkować konie…
Różne rzeczy z końmi. To…
W zasadzie są tu przede wszystkim konie.
Wiedziałam… wieczorem…
- Możesz powtórzyć? - Wiedziałam, że wieczorem zadzwonisz.
Jasne. Pewnie. A powiedz…
Byłaś dziś u dr. Rona, nie?
- Tak. - I co mówił?
Że musimy pilnować, żeby się nawadniał.
Uważa, że to odwodnienie powoduje te bóle głowy.
Nieważne. To dołujące, a ty jesteś pewnie zajęta.
Nie, no co ty. Prawda jest taka, że chciałam o czymś pogadać.
Jeden z wolontariuszy się zmył i trochę im to namieszało,
więc pojawiła się opcja, żebym została.
No i… sama nie wiem.
Pobyt na tej farmie naprawdę dobrze mi robi i…
Już czuję, że narzucam ci trochę tę Tajlandię,
więc może to trochę przełóżmy?
Co ty na to?
Czekaj. Nic nie słyszę.
Jesteś tam?
Nie słyszałam, co mówiłaś.
Od którego momentu?
- Od „prawda jest taka”… - Dobra. To prawda jest taka…
Czekaj, zanim zapomnę. Coś śmiesznego.
Byłam dziś z tatą w klinice,
więc stwierdziłam, że zaszczepię się przed podróżą.
Wiesz, jak po hebrajsku nazywa się tężec?
Jak?
„Pierdek”.
Mój pierdku!
- Zajebiste. - Wow…
Kiedy zaproponowałaś tę wyprawę, myślałam, że to zawracanie głowy,
bo jak mam zostawić teraz tatę samego?
Ale to nie zawracanie głowy, tylko deska ratunkowa
i nie mogę się doczekać przyszłego tygodnia.
Halo? Jesteś tam?
Tak. Hej.
Przestraszyłam cię?
Bo ta podróż jest… fuj. W ogóle jej nie chcę.
Tylko czerwonka,
tsunami, rekiny…
Rekiny?
Skąd wiem, co mają w Tajlandii?
Ale chwila. Co chciałaś powiedzieć?
Chciałam tylko dać ci znać o małej zmianie planów.
Nie lecimy do Tajlandii, tylko do Indii.
- Do Indii? - Dostałam namiary
na świetne miejsce, więc przebukuję nam bilety.
- Dobrze? - Dobrze. W takim razie Indie.
Czyli lecimy do Indii.
Lecimy do Indii.
- Bardzo tęsknię. - Ja też. Naprawdę.
Uwielbiam to miejsce. Bez wahania bym się przeprowadził.
- Tutaj? - Jutro.
Ładnie, dobrzy ludzie, dobre jedzenie…
Gorąco, lepko, pełno chorób…
To, co lubisz.
Jakbyście wy się tu dobrze nie bawili.
- My, czyli kto? - Wy. Geje.
Mnóstwo sierot na ulicy. Jest w czym wybierać.
- Zamknij się, idioto. - Nie oceniam. Korzystaj.
Jeśli ci pozwoli.
- Co zacieszasz, ciołku? - Bo to śmieszne.
Przećwiczmy to jeszcze raz.
- Pojutrze… - Przychodzę do hotelu o 11.00
i sprawdzam na recepcji, czy podał nam dobry pokój.
- A jeśli nie? - To spadamy.
Potem idę na górę i obserwuję drzwi pokoju z korytarza.
Około 11.30 wychodzi facet z ochroniarzem.
Jeśli wyjdzie więcej, spadamy.
Ja czekam na dole w lobby o 11.30.
Wchodzę z nimi do windy.
Efi jest już przy pokoju, a Dudi ukryty w korytarzu.
Efi, a jeśli usłyszysz coś z pokoju, zanim przyjdzie Mozi z resztą?
- Spadamy. - Tak.
Czyli Efi, Mozi, facet i jego ochroniarz wchodzą we czterech do pokoju.
Ja obserwuję drzwi z zewnątrz.
W pokoju facet daje nam dwie rzeczy.
Urządzenie i USB. Sprawdzacie je na laptopie.
Efi, obserwujesz faceta i ochroniarza.
- Jeśli coś będzie nie tak? - Spadamy.
Dobra. Jeśli wszystko będzie OK,
wkładacie tu obie rzeczy.
Chowam pudełko do torby i piszę na numer, który mi dałaś.
Oni robią przelew, a my czekamy.
Kiedy facet powie, że kasa poszła, pukamy do drzwi.
Jeśli jest czysto, pukam dwa razy.
Wychodzimy. Efi czeka z facetem i ochroniarzem,
póki nie wejdę z Dudim do windy,
a potem schodzi schodami.
Spotykamy się w garażu i odjeżdżamy.
Idealnie.
- Jeśli coś po drodze będzie nie grać? - Spadamy.
Świetnie.
Jak poszło wczoraj w wypożyczalni?
Dobrze.
„Dobrze”? Jakieś szczegóły?
- Szczegóły? - Cokolwiek.
Poszedłem do wypożyczalni aut,
pracowniczka pachniała perfumami mojej pierwszej żony,
spytałem o najpopularniejsze auto, wziąłem Hondę Civic
i wyszedłem.
Dzień był ładny, ale potem zaczęło padać.
Zjadłem kanapkę. Była smaczna.
Choć potem miałem rozwolnienie.
Więcej szczegółów?
- Wszystko gra? - Czemu miałoby nie grać?
Dobra.
Facet już jest.
- Płacimy? - Ty płacisz.
- Maoz zawsze to robił. - Nie mieszaj go w to.
Wystarczy, idioto. Ja zapłacę.
Masz gest. Zostanie ci reszta z pięciu…
- „Ja zapłacę”. - Ponoć twoja mama przylatuje.
To była tajemnica?
Nie, żadna tajemnica. Ale nie ma związku z tym, co robimy.
Trochę ma, nie? Bo to ja ryzykuję,
kiedy ty podróżujesz sobie z mamą.
„Ryzykuję”. Robisz tylko za ochroniarza. Jak tysiące razy przedtem.
Jakie to ryzyko, ciołku?
Ja tylko delikatnie sugeruję, że siedzą tu ludzie,
którzy mają więcej doświadczenia
niż sierżant od żarełka.
Niby kto, ty? Gościu, nawet nie znasz angielskiego.
Twoje wiadomości zaczynają się od „Tu Efi”.
Jurij, tak?
Tak.
WIZA WJAZDOWA - SIMKUS RIMAS
BOJAN MICHAŁOW
Tak.
Dobra. Dzięki.
Dobrze.
Zadowoleni?
Skąd wzięłaś tego faceta?
To gliniarz.
A ty z nami idziesz?
Co to miało być?
No co? Myślałem, że chce iść z nami.
Zaraz się tu zsika, daj spokój.
Może ma już dość gadania cały dzień z Rosją na laptopie.
Nie chcesz?
- Nie, dzięki. - Dobra.
Co?
No co? Tylko się wydurniam.
Kim jestem, Mozi?
No kim?
- John Wick? - Wykapany.
- John Wick, co nie? - Tak.
Widzicie? On wie.
Hej.
- Mozi. - Co?
Nie chcę Efiego. Dacie radę w trzech?
Przepraszam, że mu powiedziałem.
To żadna tajemnica. Dacie radę?
To robota dla czterech. Dwóch w pokoju, jeden poza i kierowca.
A Jai, ten gliniarz? Mogę to załatwić.
Nie wiem. Nie znam go.
Efi zawsze taki jest przed robotą.
Nie znałam go z tej strony.
Bo zawsze wszystko ogarniał Maoz.
To nie jest skomplikowane.
Przyjdziemy, wszystko sprawdzimy, uściśniemy ręce i wrócimy.
Trudno to zawalić.
Ale jeśli coś się posypie, chcę, żeby był tam Efi.
Obiecuję go pilnować.
OŚRODEK WYPOCZYNKOWY DZIĘKUJEMY ZA WIZYTĘ
Dziękuję.
Pani Levy?
- Tak. - Pani pokój jest tam. Proszę ze mną.
- Wezmę to. - Nie, dziękuję.
Nie trzeba.
Wow.
Fajnie tu.
Ściągnij plecak.
- Dobre? - Tak. Idzie nasze jedzenie.
Dziękuję.
- Dhanyavad. - Dhanyavad.
- Dziękuję. - O rety…
- Zostaw. Mogłaś sobie zamówić. - Ty zła córko.
To moje.
Co się dzieje, mamo?
Jesteś szczęśliwa?
Bardzo.
- Obłędne miejsce. - Zdecydowanie.
Zobacz, co tam powiesili.
Ty…
- Nie znasz granic. - Ostre!
Nie zdążyłam spróbować.
MOZI: JESTEŚMY W DRODZE. DO PÓŹNIEJ.
GALI: POWODZENIA.
GALI: CO SIĘ DZIEJE? JAKI JEST STATUS?
Dziesięć godzin lotu, żeby trafić na plażę w Izraelu?
Podaj piwo.
„Przyleć do Indii”.
„Naładuj baterie”.
„Możesz leżeć i się relaksować”.
- Galu. - Od kiedy robisz takie rzeczy?
To żeby wysłać coś tacie. Popatrz tutaj.
- Ale się uśmiechnij! - Już?
No weź się uśmiechnij.
KIRYŁ: CO SIĘ STAŁO? MÓWIĄ O TYM W TV
KIRYŁ: ZADZWOŃ
Wyślę mu to.
Jak to się robi…
- O, tu jest. - Idę się napić. Chcesz coś?
- Tu masz kelnera. - Pójdę zobaczyć, co mają.
Dobrze.
Weź mi to, co miała wczoraj tamta dziewczyna.
Według wczesnych ustaleń
trwa pościg…
W bombajskim hotelu doszło dziś rano do groźnego ataku.
Świadkowie mówią o…
LICZNE OFIARY STRZELANINY W HOTELU
W domu się naoglądasz.
Co jest? Zbladłaś. Co się dzieje?
Nic. Po prostu mi gorąco. I jestem zmęczona.
- Odpocznę w pokoju. - Pójdę z tobą.
Nie, nie musisz.
- Pójdę. - Serio nie musisz.
- Ale chcę. - Możemy pobyć przez chwilę osobno?
Potrzebuję chwili, dobrze?
Pewnie.
Pogadamy potem?
- Tak. - Dobrze.
Co się tam stało? Gdzie nasze urządzenie?
Właśnie idę się dowiedzieć.
Mówią o jakiejś strzelaninie
- w hotelu, o porwaniu. - Nie planowałam tego.
Musi to wiedzieć.
Nie osiągasz takiej pozycji jak on, jeśli gubisz się w szczegółach.
Nieważne, czy to planowałaś.
Tak. Rozumiem i to naprawię.
Dobrze, bo inaczej nie będzie się liczyć, czyją jesteś dziewczyną.
Rozumiem.
Masz czas do jutra wieczór.
Pozdrów mamę.
Efi wyciągnął broń i strzelił. Nie mieliśmy wyboru.
- Gdzie jesteście? - Ukrywamy się w pokoju hotelowym.
- Zabrałaś nasze paszporty? - Tak, bo miałam przeczucie, że…
Dudi potrzebuje lekarza, a my naszych paszportów. Natychmiast.
Musicie wypuścić tego faceta…
- Odsuń się. - …i zanieść DVD w umówione miejsce.
Nie. Uspokój się i mnie posłuchaj.
Co? Klient już zapłacił.
To jego własność.
Najpierw musicie mu to dać.
To nie ty dyktujesz teraz warunki.
Oddychaj. Nie mamy dużo czasu.
Daj mi Moziego.
W hotelu jest pełno kamer.
Mamy najwyżej dwa dni na użycie tych paszportów.
Musimy opuścić Indie. Wszyscy, rozumiesz?
- Rozumiesz? - Daj mi Moziego.
Mozi, twoja dziewczyna jest rozkojarzona. Wytłumacz jej to.
Posłuchaj, to pojebane…
ale w tej sytuacji Efi ma rację.
Przywieź nam paszporty, a potem zobaczymy, co dalej.
- „Co dalej”? Macie plan? - Efi ma swojego klienta.
- Tak mówi. - Zwariowaliście.
Efi mówi, że towar jest warty miliony. Ma rację?
To gówienko może naprawić pociski?
Wiedziałeś, że to zrobi?
Nie. W ogóle.
Ale kiedy wyjął broń, nie mieliśmy wyboru. Tak jak ty teraz.
Wystarczy.
Dudi potrzebuje lekarza. Źle to wygląda.
Co mówi Boaz?
Że stracił dużo krwi.
Możliwe, że kula jest blisko kręgosłupa.
W ciągu dwóch godzin musi być tu chirurg.
Mozi, posłuchaj mnie.
Ten klient nigdy tego nie odpuści.
Słono zapłacił i czeka.
Wierz mi,
nie da się od tego uciec.
Zanieś to DVD. Ja zajmę się wszystkim.
Zabiliśmy jakieś pięć, sześć osób.
Gliniarzy.
Co się stało, to się nie odstanie.
Zobaczysz. Ostatecznie ten idiota opłaci nam emeryturę.
Dobra. Dokąd mam wysłać lekarza?
Garden City Hotel, pokój 34.
Robi się. Nie wychodźcie.
Tak?
Czy to Leon?
- Przepraszam, kto mówi? - Mam twój numer od Maoza.
Kiedyś mu pomogłeś.
W Kapsztadzie.
Tak. Wyślę ci link.
Masz tam komputer?
Czyli naszym głównym zmartwieniem
jest pilnowanie cywila i pudełko DVD, tak?
Tak.
Ta ekipa to twoi ludzie, tak?
Są uzbrojeni.
Tak.
Czyli w tej sytuacji możliwe, że będziemy musieli otworzyć ogień.
Przyjmujesz taką możliwość?
Chyba tak.
Przepraszam, ale muszę usłyszeć wyraźne „tak” albo „nie”.
Więc tak.
Dobrze. Zajmiemy się tym.
Wkrótce wyślemy dane do przelewu.
Może cię zdenerwowałam na plaży?
Tym, co mówiłam o wyprawie?
I dlatego byłaś zła?
Nie byłam zła.
Tak czy inaczej,
wiedz, że jestem bardzo szczęśliwa, że to zaplanowałaś, dobrze?
Dobrze.
Nasze mózgi mają obsesję, prawda?
Zwłaszcza mój przez cały dzień ma obsesję na punkcie jednej rzeczy.
Tego ciasta czekoladowego, którego nie zamówiłem rano do kawy.
W moim wieku trzeba uważać na cukier,
więc postanowiłem być bohaterem i odpuścić sobie ciasto.
Ale jak się okazuje, czekoladowe ciasto nie odpuściło mnie.
I teraz stoję tu przed dobrymi ludźmi, którzy poświęcili czas,
żeby posłuchać, jak mówię o uważności,
a zamiast tego muszą wysłuchiwać, jak pieprzę o deserze.
Wasze umysły są nieugięte.
Skupione na dwóch rzeczach: przeszłości i przyszłości.
Rzecz w tym,
żebyście nie skupiali się na dźwięku misy?
Chcę, żebyście słuchali ciszy pomiędzy tymi dźwiękami.
Ważne jest nie zanikanie dźwięku,
tylko narastanie ciszy.
Zamknijmy oczy
i weźmy głęboki oddech
za każdą ścieżkę, która doprowadziła was do tej chwili.
Za wszystkie ścieżki, którymi nie poszliście.
Za każdą ścieżkę, którą pójdziecie od dzisiaj aż do dnia waszej śmierci.
I wszystkie ścieżki, którymi nigdy nie pójdziecie.
Chwila.
Przepraszam.
Leon, masz to DVD?
Nie ma. Ja mam.
Nieładnie postąpiłaś. Wpakowałaś nas w kanał.
Dudi nie żyje. Izraelczyk też.
Twoich dwóch kolegów…
Chyba też. Nie sprawdzaliśmy. Trzeci na pewno nie jest zadowolony.
Halo? Jesteś tam?
Musicie oddać urządzenie.
Najpierw przynieś paszporty, a potem pogadamy.
Komu chcecie je sprzedać? Nic nie wiecie.
Oddaj paszporty i ustalimy plan.
- Inaczej sami po nie przyjdziemy. - To mnie znajdźcie.
Nie musimy.
Frajer.
OŚRODEK PALM BEACH, GOA. INDIE
- Wszyscy… - Sorry.
- Chodź. - Co?
- Sorry. - Przepraszam.
Sorry.
Co się stało?
Rozumiem, że do ciebie nie przemówił?
Co to jest?
To niedozwolone?
- Czemu wrzucasz moje zdjęcie bez pytania? - No… Sorry…
Ty zawsze wrzucasz swoje zdjęcia.
Co to za różnica?
- Dobra, sorry. Usunę je. - Od kiedy masz to konto?
Dopiero założyłam. Myślałam, że będzie fajnie.
Nie jest fajnie. To żenada. Nie rób tego więcej.
Przecież…
widzisz, że się stresuję.
Musiałaś wrzucić zdjęcie ze mną?
Dlaczego to zawsze spada na mnie?
Co na ciebie spada?
Udajesz naiwną czy naprawdę jesteś taka ciemna?
Nie łapię już tego.
Przepraszam. To nie…
To nie twoja wina.
Tylko moja.
To miejsce…
Nie czuję się tu dobrze.
Mogę znaleźć nam jakieś inne?
Teraz?
Tak. Po prostu czuję, że tu oszaleję.
Dobrze.
Skoro chcesz.
Chyba popełniłam błąd.
Jaki błąd?
Nic nie szkodzi.
Pojedziemy gdzie indziej i będziemy dobrze się bawić.
Nic się nie stało.
Tak.
Hej.
Dla mnie to bez różnicy.
Tu, tam… byle byśmy były razem. Dobrze?
Chciałabym tak podróżować z mamą.
Myślałam, że jesteście siostrami.
- Mozi? - Tak?
Dzięki, że odebrałeś.
Bardzo mi przykro.
Nie miałam wyboru.
- Gdzie jesteś? - Najpierw posłuchaj.
Wiesz, kim jest klient?
Już mnie to nie obchodzi.
To niedobrze. Powinno cię obchodzić.
To Michaił Antonowicz.
Nieważne. Chcę to już załatwić.
Tak nie załatwisz.
To facet z armią najemników,
który występuje w telewizji przeciw Putinowi.
Bezwzględna zemsta to jego drugie imię.
Masz teraz w torbie dziesięć milionów jego euro.
Myślisz, że da się upokorzyć Moszemu Merozowi z Petach Tikwy?
Zapewniam cię, że jego ludzie
albo już są w Indiach, albo zaraz będą.
Znajdą mnie i ciebie i nie będzie to nawet trudne.
Zobaczymy.
Przykro mi z powodu Dudiego.
Tak…
Mozi, słuchaj. Efi i Boaz mnie nie obchodzą.
Tak naprawdę martwię się o ciebie.
Proszę, powiedz, gdzie jesteś.
Jedziemy na północ.
Spróbujemy pieszo wejść do Nepalu.
To zły pomysł, Mozi. Trzech białych gości
bez paszportów na granicy w Azji Wschodniej.
Szukają was. Mają wasze rysopisy.
Wiecie, jak wygląda tu więzienie?
To przynieś nam paszporty.
Nie mogę was puścić z urządzeniem.
Dla waszego dobra.
A co ty zrobisz?
Wrócę do domu. Może przez Rosję.
Czemu przez Rosję?
Bo tam nie będzie mnie szukał.
Mam nadzieję.
Dobra.
Efi nigdy nie ustąpi.
Boaz też się zaangażował.
Wiem.
Musisz wziąć urządzenie i uciec sam.
Przywieź mi je. Ja to wszystko zakończę.
Nie musisz umierać dla tego psychola.
Dobra.
Niech będzie.
Dobrze.
Będziemy na północy, przy…
Nie, mogę mieć kłopoty. Lepiej ty przyjedź do mnie.
- Dobra. Gdzie jesteś? - Wyślę ci lokalizację.
Pa.
Nie wiem, co mi jest. Prawie nic nie piłam.
Ale może na pusty żołądek.
Musisz to odespać.
Dobrze.
- Tak lepiej. - Tak?
Cholera.
MOZI: JESTEM NA DOLE
Nie opłaca się z tobą kumplować, co?
Dudi, ci, których na nas nasłałaś, Mozi…
Co zrobiłeś Moziemu?
Ja nic. Ty zrobiłaś.
Jak to sprzedasz?
Od czego zaczniesz?
Od wyjazdu. Gdzie nasze paszporty?
- Spaliłam je. - Pogrywasz ze mną?
Ja nie mam nic do stracenia.
Żadnych pieniędzy ani rodziny.
Co mam po tym robić? Być ochroniarzem w sklepie?
Jeśli chodzi o pieniądze, to wiesz, że…
Nie, nie. Ty już nie decydujesz.
Wracamy do podstaw. Warunki dyktuje ten, kto ma broń.
Gdzie mój paszport? Masz go tu?
Mówiłam, że go spaliłam.
Jesteś dziewczynką, która się bawi, kiedy inni pracują.
Nie spaliłaś go i zaraz będę go miał.
Gali?
Gali.
Gdzie jest Boaz?
Uspokój się!
Uspokój się.
Gdzie jest paszport?
Tutaj? Gdzie?
Daj spokój, to głupie. Daj mi go.
Przestań już.
Nie zastrzelisz mnie tu.
A jeśli zależy ci na matce…
Zostaw to!
MIĘDZYNARODOWY PORT LOTNICZY W MOSKWIE
Miałyśmy wracać w sobotę, ale znalazłyśmy wcześniejszy lot.
Wszystko gra. Opowiem potem.
Lądujemy o szóstej, będziemy o dziesiątej.
Jak ten burger?
Spytam ją. Zostajesz na noc?
Zostaje.
To autobus na terminal krajowy 1B…
WIADOMOŚĆ ZNIKA…
KIRYŁ, MAJĄ TO, CZEGO SZUKASZ.
PEWNIE WCIĄŻ SĄ W INDIACH.
Ostatnie wezwanie.
Lot numer NY6140 do Tel Awiwu.
Proszę wejść na pokład przez bramkę numer 16.
- Nic ci nie jest? - Wszystko dobrze.
Napisy: Marzena Falkowska