TEN SERIAL TO FIKCJA.
WSZELKIE PODOBIEŃSTWO DO PRAWDZIWYCH OSÓB I ZDARZEŃ JEST PRZYPADKOWE.
ZAPIS ROZMOWY
NOWOSYBIRSK CK:
Centrum kontroli, Dawidow.
Dima, mamy problem.
- Czyj to numer? - Nieważne. Brakuje osadzonej.
Nie było jej w autobusie.
Może zaspała w TPK-7?
Spytaj Kulikowa.
Słuchaj, do cholery. Nie ma jej.
Kulikow też, kurwa, zniknął! Słyszysz, co mówię?
Poczekaj chwilę!
Kulikow zniknął?
Ja pierdolę…
Dobra, Wasia…
Słyszysz mnie? Musisz się skupić.
Dasz radę?
Tak, tak…
- Kurwa. - Podaj NW.
Boże, Dima. Numer więźnia to 4-0-3-6-7.
Nazywa się Gali Levy.
Dobra.
Wasia, rozłącz się.
I z nikim nie rozmawiaj.
BEZWARUNKOWO
MIĘDZYNARODOWY PORT LOTNICZY W MOSKWIE
Chodź, oni to lepiej wyjaśnią.
Nie wiemy w ambasadzie, jak dokładnie zniknęła.
Nawet Rosjanie nie wiedzą.
Jak to nie wiedzą?
Zrobili jej coś? Gdzie ona jest?
Strażnik w Nowosybirsku zauważył w autobusie jej brak
i zgłosił to do Moskwy.
- Zdarzenie trafiło do systemu. - Jakie zdarzenie?
Te autobusy zatrzymują się po drodze.
Więźniowie nocują w prowizorycznych ośrodkach,
czasem coś jedzą, a potem jadą dalej.
Okazuje się, że na ostatnim przystanku, w Krasnojarsku, Gali została.
Tam ją zgubili.
Powiedz o strażniku.
Podejrzewają, że ktoś go przekupił, by wypuścił Gali.
Sprowadzili nawet śledczego z Moskwy,
ale zanim dotarł, strażnika nie było już w kraju.
Uciekł z aresztu domowego
z żoną i dziećmi.
Zabrali nawet psa.
Więc ktokolwiek go przekupił…
nie szczędził środków.
Dostały panie odpowiedzi.
Obawiam się, że na tym rola ambasady się kończy.
Jak to kończy? Gdzie moja córka?
Słyszała pani. Ktoś ją uwolnił.
- Kto? - Nas pani pyta?
A ja mam wiedzieć?
Możecie, proszę, poczekać?
Rzecz w tym, że weszliśmy na terytorium tabloidów.
Ucieczki z więzienia, przekupstwo…
Jako oficjalny organ nie możemy się w to angażować,
nawet pośrednio.
Nawet teraz, jak pani myśli,
czemu jesteśmy w synagodze, a nie ambasadzie?
Wyświadczamy pani przysługę.
Pani córkę aresztowano z narkotykami
i w trakcie procesu uciekła z więzienia.
Czy to brzmi normalnie?
Nieważne, jak to brzmi, powinniście mi pomóc.
Może pomogą pani nowi koledzy z FSB?
Nie wtrącaj się, Ami.
Pani Orno, współczuję pani,
ale teraz to już sprawa kryminalna, nie dyplomatyczna.
A po tej aferze z Amerykanami
powinna nam pani dziękować za to spotkanie.
Rami, wiesz, że już drugi raz domagasz się podziękowań?
Na twoim miejscu przeanalizowałabym źródło tej potrzeby,
zawodowe, osobiste, może sięgające dzieciństwa.
Dziękuję, Rita.
Chodźmy, Ami.
Nawet nie wie, że jej ojciec zmarł.
Bardzo mi przykro.
Zjedz coś słodkiego, dobrze ci zrobi.
Myślisz, że Gali wciąż żyje?
Powiedziałabym, że na 85%.
Po co przekupywać strażnika i kogoś uwalniać,
żeby zaraz potem go zabić?
Czyli teraz ma ją ten, kto przekupił strażnika.
Tak.
- Jurij Glaskow. - Nie.
Pracowała dla niego.
- Tak myślisz. - Tak mi mówi intuicja.
Rodzicielska intuicja, nie obraź się, to jedna z najgłupszych rzeczy…
Nadia mówiła o przemytniku
nazwiskiem Jurij Glaskow i ta piosenka też ma taki tytuł.
Gali oznaczyła ją serduszkiem.
Nie warto choć pobieżnie tego sprawdzić?
- Co? - Zostaw to mnie.
- Nie po to tu jesteś. - A po co?
Żeby porobić smutne miny,
podpisać pełnomocnictwo, zapłakać przy oficjelach.
Żeby być mamą.
A po co ty tu jesteś?
Żeby nie być mamą.
Dobra.
Poczekaj tu. Za pięć minut idziemy na spotkanie.
KONCERTY KOLEJNE DATY
MOSKWA KLUB PLATTENBAU - DZISIAJ!
BIBLIOTEKA LITERATURY OBCEJ
Kiedy ostatnio byłaś na romantycznej randce w bibliotece?
Grają tu dzisiaj.
Kto?
Ten zespół, który nagrał piosenkę o Glaskowie.
Grają w moskiewskim klubie.
Okej.
Myślę, że powinnyśmy tam pójść.
Wiedzą, kim jest. Śpiewają o nim.
Nie sądzisz, że warto to sprawdzić?
Już to sprawdziłam.
W rejestrze ludności jest trzech Jurijów Glaskowów.
Jeden zmarł 25 lat temu,
drugi w 2008 roku,
a trzeci żyje, ale nie jest dla nas istotny.
Skąd już wiesz, że nie jest?
Chyba nie myślisz, że ośmioletni Jurij Glaskow
z podstawówki w Jakucku
przekupił strażnika, żeby uwolnić…
- Dobra, rozumiem. - Nie ma w Rosji takiej osoby.
Ale wiesz co?
Jeśli masz ochotę na koncert, to idź.
Dobra, wystarczy.
Przyszedł. Wyglądaj smutno. Sukinsyn. Zawsze się spóźnia.
- Kto to jest? - Jeden z naszych szpiegów w Rosji.
Ale naprawdę dziadowski z niego szpieg.
Siergiej, tutaj.
Co za idiota.
Kto to?
- Co ona tu robi? - Jest jej mamą, Siergiej.
- Rita… - Siergiej…
Wzięłam ją ze sobą, bo wiem,
że pod tą fasadą twardziela
kryjesz dobre serce.
Jesteś żałosną, łysiejącą ofermą,
ale masz dobre serce.
Usiądź.
Naprawdę łysieję?
Jak tam rodzina, dzieci?
Chyba mnie nie lubią.
- Jak można cię nie lubić? - Moja mama też tak mawiała.
A skoro już mowa o matkach,
może wyjaśnisz mnie i mojej koleżance,
co dokładnie twoi współpracownicy zrobili z jej córką.
Zawarliście z nią umowę, z której się wywiązała.
Namówiła tamtą hakerkę, żeby podpisała apelację.
To co tu się dzieje?
Kiedyś byłeś dżentelmenem.
Przede wszystkim tamta oferta była w złym guście.
Dlaczego?
Bo nie dysponowaliśmy jej córką.
Wyjaśnij.
Gali została tylko FSB wypożyczona,
żeby pomóc w negocjacjach z Nadią, naszą agentką.
Ale samo aresztowanie pani córki nie miało z tym wszystkim żadnego związku.
To czemu ją aresztowano, skoro nie było narkotyków?
Aresztowano ją, bo…
ktoś wpływowy opłacił odpowiednich ludzi.
Ochronę na lotnisku, urzędników sądowych, strażników.
A teraz pożyczka się skończyła,
więc pani córkę wykradziono z więzienia
i oddano pierwotnemu właścicielowi.
Jakiemu pierwotnemu właścicielowi?
Orna…
Kim on jest?
Kto ich wszystkich opłacił, żeby dostać jedną dziewczynę?
- Ne mogę powiedzieć. - Siergiej…
Rita…
Czy to możliwe, że trochę się boisz?
Nie trochę.
Bardzo się boję.
I ty też powinnaś.
Nazywa się Jurij Glaskow?
Ten, który ma Gali?
Nie, to nie on. Przykro mi.
Margarita, proszę,
uwierz mi, że ani ty, ani ja,
ani ci, którzy cię tu wysłali, nie powinniśmy się w to mieszać,
zwłaszcza na rosyjskiej ziemi.
Co powiedział?
Możesz mnie informować? Ja też jestem tu stroną.
Tak, ale niestety niezbyt ważną.
Muszę gdzieś zadzwonić.
Zrelaksuj się z książką.
- Halo? - Jewgienij, mówi Orna.
Pamiętasz mnie?
Tak, Orna z Izraela.
Chcę prosić o przysługę, którą mi obiecałeś.
Sprawdziłem w aktach sądowych.
Człowiek nazwiskiem Punin złożył skargę na człowieka nazwiskiem Jurij Glaskow.
Tu w Moskwie, dwa miesiące temu.
Ale skarga została odrzucona, bo nie mogli znaleźć nikogo
o nazwisku Jurij Glaskow w rejestrze ludności.
Więc spytałem byłego klienta.
To typ człowieka, którego też nie ma w rejestrze.
To gdzie on jest? Ten Punin.
Jest w barze.
Tym po prawej.
To takie moskiewskie biuro osób zaginionych.
Dobry wieczór.
Szukam kogoś, kto może czasem tu bywać.
Nie rozumiem.
Szukam Punina.
Punina?
Tak.
Tam jest. Naprawia lodówkę.
Dziękuję.
Dobry wieczór. Pan Punin?
Przepraszam.
Szukam kogoś i rozumiem, że może mi pan pomóc.
Czemu tak pani rozumie?
Nazywa się Jurij Glaskow.
Stas.
Pogadamy na osobności, tak?
Tak, dobrze.
Czego ktoś taki jak pani
potrzebuje od kogoś takiego jak Jurij?
- Mam dla niego ofertę współpracy. - Wcale pani nie ma.
Pani pieniądze też stracił?
- Nie, po prostu… - Jest pani gliną?
Ja? Nie.
Jak mogłabym być gliną? Nawet nie mówię po rosyjsku.
- Może być pani gliną skądś indziej. - Nie, nie jestem gliną.
Nie jestem.
Nie jest pani gliną, co?
Naprawdę.
Muszę tylko porozmawiać z Jurijem.
Każdy chce z nim porozmawiać.
Dobrze, proszę posłuchać.
Jeśli naprawdę ma pani propozycję, to ja mogę pani załatwić, co trzeba.
Mam świetne kontakty, doświadczonych ludzi…
Dziękuję, ale naprawdę muszę z nim porozmawiać. Z Jurijem.
Więc jeśli ma pan jego numer albo…
Numer nic pani nie da.
Dlaczego?
Bo martwi nie odbierają telefonu.
Od trzech miesięcy się nie odzywa.
Biuro ma zamknięte, telefon nie działa.
To nas pani potrzebuje.
Chwila, ma biuro?
Tu w Moskwie?
- To byli żołnierze. - Jasne, żołnierze.
Nigdy więcej nie rób niczego za moimi plecami.
Posłuchaj. Trzy miesiące temu Jurij Glaskow zatrudnił ich jako kurierów.
Przyszli do jego biura na spotkanie,
żeby złożyć podpis i dostać zaliczkę.
Mieli polecieć do Nepalu,
poczekać na paczkę z Indii i przemycić ją do Rosji.
Ale kiedy dotarli do Nepalu, czekali tydzień
i paczka nigdy nie nadeszła.
Zostali więc tam bez biletów na samolot ani pieniędzy
i dopiero po powrocie zobaczyli, że Jurij Glaskow zniknął.
Jeden z nich powiedział, że to podobno dlatego,
że okradł oligarchę, dla którego pracował.
Więc albo mu uciekł…
albo nie zdążył.
Poświeć tu.
- Nie wiesz, czy ma to związek z Gali. - Wiem.
Pracownik biura ją opisał.
Dziewczyna po dwudziestce, angielski z akcentem,
znamię przy oku, o tutaj.
Skąd to w ogóle umiesz?
Wrodzony dar czy byłaś na kursie?
Na kursie.
„Przy okazji, Orna, bardzo się cieszę, że nalegałaś.
Zupełnie się co do ciebie myliłam. Przepraszam”.
Jeśli twoja córka też jest taka irytująca, to w ogóle się nie dziwię, że zniknęła.
Nie wiem, czego oczekiwałam po mieszkaniu przemytnika, ale nie tego.
Bo to nie jest jego mieszkanie. Wynajmuje je na godziny.
I wygląda na to, że od miesięcy stoi puste.
Musimy stąd iść.
- Czemu? - Wiedzą, że tu jesteśmy. Już.
- Tutaj? - Tak, na drugim piętrze. Szybko!
Chodź.
- Zostaw windę! - Ale są tam!
Idą schodami!
Stój! Czekaj, suko!
Szybko!
Nie łapię. Kto to?
Ludzie, którzy szukają Glaskowa.
Obserwowali jego biuro.
- To co teraz? - Nic.
Nic? Ale niczego nie znalazłyśmy.
Czego nie znalazłaś? Wiesz wszystko.
Jurij Glaskow przemyca broń.
Okradł oligarchę i wpadł w kłopoty.
Twoja córka dla niego pracowała i też wpadła w kłopoty. Koniec.
Jak to koniec?
Czyli Gali aresztowano przez tego oligarchę?
- On ją teraz ma? - Tak sądzę.
To go znajdziemy i mu wyjaśnimy, że Gali nie jest w to zamieszana, tylko…
Orna, jeśli ktoś jest w stanie skłonić policję,
by zatrzymała ludzi na lotnisku,
a potem uwolnić ich z więzienia…
Nawet jeśli go znajdziesz, to co mu powiesz?
„Tylko pracowała dla tego, kto cię okradł?”
Powiedzmy, że tak.
To znajdźmy Jurija Glaskowa.
Co ci to teraz da?
Bo to jego wina. To wszystko to jego wina.
To on go okradł, więc czemu Gali ma za to płacić?
Powiedzmy, że go znajdziesz. Zżera go poczucie winy,
bo jest cudownym człowiekiem, a nie żadną swołoczą,
i powie ci: „Przepraszam, że wciągnąłem w to pani córkę”.
Co wtedy? Jak nam to pomoże?
Nie wiem. Co jeszcze mogę zrobić? Ten oligarcha ma moją córkę.
Nie wiem, gdzie jest ani czy jest cała. Powiedz mi, co mam robić?
Na początek musimy stąd wyjechać.
Zabukuję nam na jutro bilety do domu.
Znajdziemy inny sposób. Przykro mi.
Mówiłaś, że mi pomożesz.
Tak, ale powiedziałam ci też,
że pewne rzeczy wolno mi robić, a innych nie.
Wszczęcie wojny z miejscowym oligarchą…
nie mieści się w budżecie.
Możesz się zatrzymać?
Możesz się, proszę, zatrzymać?
Proszę bardzo.
Daj spokój, Orna. Dokąd idziesz?
Co ty robisz?
Niech ci będzie. Powodzenia.
MOSKWA KLUB PLATTENBAU - DZISIAJ!
Cześć.
Mogę… Mogę wejść, żeby…
Dziękuję.
Świetnie gracie.
Jestem Orna. Jak masz na imię?
A co?
Nie wiem.
To tajemnica?
Ja spadam. Zadzwoń, jak tu skończysz.
Dobra.
Widzę, że znalazłaś naszego marudę.
Łatwo się nie otwiera, ale ma wielkie serce
i ogromnego chuja.
Nie znam rosyjskiego, sorry.
Powiedziałem, że ma dużego penisa.
Wciąż próbuję się dowiedzieć, jak ma na imię.
Spoko. Wszystko gra.
Może masz szczęście. Najpierw nie chce gadać,
a chwilę potem cię uwodzi i puszcza płyty.
Co, Roma?
Jesteś tu DJ-em, Roma?
Pochodzę z Izraela, wiesz?
Przyleciałam tu specjalnie, ale nie zagrałeś mojej ulubionej piosenki.
Nazywa się chyba „Jurij Glaskow”.
- Nie gramy tej piosenki. - Co?
- Powiedziałem, że już jej nie gramy. - Dlaczego?
Mamy za dużo nowych.
Przepraszam, muszę iść.
Chciałam tylko… Poczekaj…
Czy ty… w trakcie koncertu…
Czy ty na mnie popatrzyłeś?
Nie, nie, to…
Na scenie, z tym wszystkim, ze światłami…
Byłem oślepiony. Więc przepraszam.
Ale… poczekaj.
Po prostu… sorry.
Kim jest Jurij Glaskow z piosenki?
Nikim. To tylko…
nauczyciel, którego miałem w dzieciństwie.
Przepraszam. Muszę iść, dobrze?
Zapomniałeś drinka.
- Przeszkadzasz mi. - Nie chcesz go?
Nie. Muszę się skupić, a ty mi przeszkadzasz.
- Powiedz mi, kim on jest. - Już mówiłem.
- Był wuefistą w mojej szkole. - Wiem, że kłamiesz.
Proszę, powiedz mi, kim jest Jurij Glaskow i dam ci spokój.
Przepraszamy.
O tak.
No to…
już sobie pójdę, dobrze?
Nie za dobrze się czuję.
Co zrobiłaś? Wzięłaś coś?
Ale masz telefon, tak? Możesz zamówić taksówkę?
- Tak. - Dobrze.
No to…
Poradzisz sobie?
Tak? W porządku?
Kurde, patrzcie na tę laskę!
Dobra, no to…
Gdzie… Gdzie mieszkasz?
Adres. Jaki jest adres?
Ulica Ba’alei Ha’Nissim 18.
Hej. Jak tam, piesku?
Możesz usiąść.
Wejdź. Usiądź na sofie.
Jako.
Może w jednym z drinków coś było.
Blada jesteś. Prześpij się. Poczujesz się lepiej.
To kim jest Jurij Glaskow?
Powiedziałem ci.
Wiem, że to nieprawda.
Widzisz to? To ja.
Kiedy miałem osiem lat, ojciec wysłał mnie do szkoły z internatem.
I to był mój wuefista.
Był twardym facetem.
Bardzo męskim mężczyzną, tak jak mój ojciec.
Pamiętam, że w środy zabierał nas na tor, po którym biegaliśmy.
Wszystko było dla niego ostrą rywalizacją.
Kto przybiegał ostatni, tego upokarzał przed resztą dzieci.
Nie byłem zbyt wysportowany.
Ale w klasie miałem jednego chłopaka, Antona, który był jeszcze gorszy,
więc miałem szczęście.
Ale tamtego dnia Anton był chory, więc nie miałem już szczęścia.
Pamiętam, że biegłem i zacząłem płakać.
Widziałem, że inne dzieci czekają na mnie na końcu toru,
żądne krwi,
ale kiedy tam dobiegłem…
nawet na mnie nie popatrzyły.
Nie widziały łez.
Nawet mnie nie zauważyły,
bo tamten człowiek upadł
prosto na tor i umarł.
Zawał w wieku 45 lat
przy wszystkich dzieciach.
Nazywał się Jurij Glaskow.
O tym jest właśnie tamta piosenka.
To bardzo smutne.
Wcale nie. Był brutalem.
Zasługiwał na to.
Jesteś bardzo miłym chłopcem.
Czemu tata tak wcześnie cię tam wysłał?
Jurij Glaskow
Zamknę teraz oczy, dobrze?
JURIJ GLASKOW
TELEDYSK
Hej, tu Rita. Wysłałam ci cztery twarze.
Możesz je sprawdzić w systemie?
Tak, jestem.
Tak.
Dobra. Zidentyfikowałeś go?
Dzięki. Dobranoc.
ORNA LEVY
Orna, gdzie jesteś? Nie idź na ten koncert.
Zadzwoń od razu, jak to odsłuchasz.
Kostia.
RITA: NATYCHMIAST ZADZWOŃ!
UDI SHARABANI POWINNIŚMY ROBIĆ TO CZĘŚCIEJ
GALI, KOCHANIE, MAŁY PREZENT ODE MNIE
WESOŁEJ PASCHY! BUZIAKI, MAMA
Proszę, zostaw moje rzeczy.
Czemu masz jej książkę?
- Nie wiedziałem, że ją mam. - Czemu ją masz?
Wiedziałem, że to był błąd…
Czemu masz książkę mojej córki w swoim mieszkaniu?
Bo ją tu zostawiła.
Gali… Czemu tu z nią była? Co?
Zrobiłeś jej coś?
- Nie. - To czemu kłamałeś? Co tu robiła?
Nic jej nie zrobiłem. To ona mnie wykorzystała.
Była moją dziewczyną.
Jak to dziewczyną? Jak długo?
Nie wiem. Parę tygodni. Może miesiąc.
Nie…
Nie wiem, gdzie jest i bardzo się martwię.
Wiem, że spędziła trochę czasu w Moskwie
i pracowała dla człowieka o nazwisku Jurij Glaskow,
- który wpakował ją w kłopoty i… - Nie pracowała.
- Wiem, że pracowała. - Nie.
Skąd ta pewność?
Bo to ona była Jurijem Glaskowem.
Nie mogła użyć swojego nazwiska, więc wybrała fałszywe, z mojej piosenki.
Czemu mnie okłamałeś, kiedy cię pytałam?
Bo próbowałem cię chronić.
Przed czym?
Przed oligarchą?
Wiesz, kim on jest. Powiedz mi.
Powiedz mi.
Gali by nie chciała, żebyś miała przez nią kłopoty, rozumiesz?
Powinnaś wrócić do Izraela.
Powinnam… Muszę wiedzieć, kim jest ten człowiek.
- Jak się nazywa? - Nie chcesz wiedzieć,
bo mogą połamać ci ręce.
Jak Gali cię wykorzystała?
Czego od ciebie potrzebowała?
Czego?
- Mów. - Roma, otwieraj!
Posłuchaj. Ten człowiek ma Gali. Rozumiesz?
Cicho.
Jest tam sama.
Muszę jej pomóc.
Proszę, powiedz mi, kim on jest.
Szybko! Bierz ją.
Ubieraj się. Szybko. Weź jej rzeczy.
- Idziemy. Cicho. - Czekajcie. Dokąd mnie…
Która z nich to matka?
Ta.
Wiesz, kim jestem?
Człowiekiem, którego okradła twoja córka.
- Ona nie ma z tym nic wspólnego. - Zamknij się.
Dość już namieszałeś.
„Nic wspólnego”.
Jej koleżanka pracuje dla Ministerstwa Obrony Izraela.
Dlatego tu jest.
Pytanie, czy już się dowiedzieli, co ukradła mi jej córka, czy nie.
Przepraszam.
To prawda, że szukałam skradzionego towaru,
ale wycofałam się, kiedy zrozumiałam, że należy do pana.
I doradziłam mojej koleżance,
która szukała tylko córki, żeby zrobiła to samo. To wszystko.
Jutro wracamy do Izraela,
więc jeśli pozwoli nam pan wrócić do hotelu,
jutro wylecimy i nigdy tu nie wrócimy.
Proszę.
Cokolwiek zrobiła, mogę to naprawić albo…
Proszę mi tylko powiedzieć, gdzie jest.
- Przeszukałeś je? - Tak.
I sprawdziłem ich rzeczy.
- W hotelu też? - Oczywiście.
Nic nie znaleźliśmy, ale…
matka miała to.
Znasz tego człowieka?
Nie wiem.
Zostaw ją!
Ona nie ma z tym nic wspólnego!
Nawet nie wiedziała, że Gali była w Moskwie!
Kłamiesz. Dlaczego masz jego paszport?
Nigdy go nie spotkałam. Nigdy.
Znalazłam to w rzeczach córki.
Chyba nie żyje. Zrobię, co zechcesz.
Chcę tylko odzyskać córkę.
Twoja córka nie żyje.
Wracaj do Izraela.
Gali żyje.
On kłamie.
Zamkniesz się? Złamię ci drugą rękę.
Zawieź je na lotnisko. On sam sobie poradzi.
Gali żyje. On kłamie.
Twoja córka nie żyje.
Uwolniliśmy ją z więzienia.
Zastrzeliłem ją w lesie?
Nie cierpiała.
Orna, nie.
Wystarczy, Roman! Nie bądź głupi!
Jeszcze jedno…
słowo.
Ona żyje.
Ona żyje. Trzyma ją w swoim domu.
Nikogo do niej nie dopuszcza.
Prawda, tato?
Napisy: Marzena Falkowska