TEN SERIAL TO FIKCJA.
WSZELKIE PODOBIEŃSTWO DO PRAWDZIWYCH OSÓB I ZDARZEŃ JEST PRZYPADKOWE.
Hej.
W piekarniku jest lazania.
Fajnie. Z jakiej okazji?
No…
Oświadczam się. Pierścionek jest w sosie, więc uważaj.
Najwyższa pora. Nasza córka kończy liceum.
Fuj. Co to jest?
- Ami zrobił. - Ale czemu to pijesz?
Bo jestem dobrym przyjacielem.
Tyle że on o tym nie wie.
Ale ja wiem. Przypominam ci,
że jestem człowiekiem z zasadami, jeśli nie zauważyłaś.
A skoro mowa o zasadach,
chcę z tobą o czymś porozmawiać.
Więc tak…
Kiedy przyjdzie czas,
a wciąż go jeszcze mamy,
będę chciał mieć możliwość…
Przyjdzie moment, kiedy nie będzie sensu trzymać mnie tu na siłę.
Trzymać cię? To znaczy?
To klucz do skrytki pocztowej. Na ulicy Meginim.
W środku jest mała koperta z dwiema kapsułkami.
Nie pytaj, skąd się wzięła. To brzmi dramatycznie, ale takie nie jest.
Wyglądają jak Advil. Nie chciałem mieć ich w domu.
Zmieniamy temat. Już.
Jeśli trafię do szpitala…
będę cierpieć i nic więcej nie będą mogli zrobić…
Nie chcę o tym rozmawiać.
- Daj mi spokój. - To kogo mam poprosić?
Amiego, oczywiście.
- Mówię serio. - Ja też. Zabieraj ten klucz.
Nie żartuję.
Nie mogę tego oglądać.
Gdzie jest…
Może się pomylili.
Co sądzisz, Benno? Jest na to szansa?
Może dziś wieczór.
Oświadczam się.
Pierścionek jest w sosie. Uważaj.
Rany, ale z ciebie…
- Ty draniu, wstydź się! - Chorego bijesz?
BEZWARUNKOWO
- O której będzie? - Spotkanie jest o 9.00.
- Wysłali raport? - Tak.
Przejrzyjmy go razem.
Orna Levy, lat 43, mężatka, jedno dziecko.
Urodzona w Izraelu, w Kirjat Mockin. Nigdy się nie wyprowadziła.
Pani Levy nie ma wyższego wykształcenia. Skończyła edukację na liceum.
Sytuacja finansowa rodziny pogorszyła się
z powodu choroby Alzheimera, na którą jej mąż zapadł dekadę temu.
Niedawno przyjęto go na oddział intensywnej terapii
z powodu ciężkiego zapalenia płuc i pogorszenia stanu zdrowia.
Zachowanie pani Levy sugeruje dużą niechęć do podejmowania ryzyka,
tendencję do unikania konfliktów i ograniczoną odporność emocjonalną.
To wszystko. Nie ma innych informacji.
To dziwne, że tego typu osoba ma taką córkę.
Proszę wejść.
Orna, miło panią poznać. Jestem Peter.
Wadim Ulmanski, obrońca z urzędu.
Miło mi.
Powiedziała pani komuś, że się odezwaliśmy albo że się spotykamy?
Nie.
Dobrze. To ważne, żeby tak pozostało,
jeśli kanał komunikacji między nami ma pozostać otwarty.
Proszę usiąść.
Jak mówiłem przez telefon,
uważam, że pani rząd zataja przed panią informacje
na temat powodów przestoju w negocjacjach w sprawie uwolnienia córki.
Przepraszam, ale kim pan jest?
Jestem Peter.
Sytuacja jest taka.
Parę miesięcy temu
aresztowano w Izraelu obywatelkę Rosji.
Nazywa się Nadia Petrowski. Jestem jej prawnikiem.
Jak się okazuje, pani Petrowski posiada informacje, które są, powiedzmy,
szczególnie poufne dla Rosji.
W przyszłym tygodniu Izrael planuje wydać ją do USA.
Jest dla nas bardzo ważne, żeby do tego nie doszło.
W ostatnich tygodniach zabiegaliśmy o wymianę.
Nadia wróci do Rosji,
a w zamian pani córka wróci do Izraela.
Wow. No dobrze. Nigdy o tym nie słyszałam.
Przepraszam, powiedział pan „ważne dla nas”.
Mogę wiedzieć, o kim mowa?
Wyjaśnij może, że niektórych pytań lepiej nie zadawać.
Lepiej powiedzieć…
Dobrze, spytam inaczej.
Proszę posłuchać, spotykamy się w tym hotelu,
a nie w Ambasadzie Rosji ani Ministerstwie Spraw Zagranicznych.
Skąd mam pewność, że osoba, z którą rozmawiałam, to moja córka?
Przynieś to.
Nie ta walizka. Ta druga.
Pokaż jej to.
Mogę znów z nią porozmawiać?
Jeszcze nie.
Najpierw musi nam pani pomóc odzyskać Nadię.
Mogę porozmawiać z rządem, kiedy tylko skończymy.
Niestety raczej nie cieszy się pani pełnym zaufaniem swojego rządu,
skoro od tygodni ukrywają przed panią tę informację.
Dobrze. Mogę pójść do telewizji.
Mogę udzielić wywiadu, który wywrze presję na rząd.
Niestety to również nie jest możliwe.
Dlaczego?
Sąd zakazał wypowiedzi w tej sprawie.
Nie rozumiem.
Po co do mnie zadzwoniliście? Co jeszcze mogę zrobić?
Jak na ironię, ten problem można rozwiązać od ręki.
Jeśli tylko Nadia podpisze apelację,
- jest szansa, że odeślą ją do Rosji. - Apelację?
Zrobili z niej jakąś genialną cyberprzestępczynię.
Ale to tylko naiwna dziewczynka.
Ma nawet dziecięce marzenia.
Fantazjuje o bajce, w której USA zaproponują jej układ
i zamieszka na plaży w Malibu.
NADIA PETROWSKI
Ale tak naprawdę będzie latami gnić w więzieniu,
zanim deportują ją do Rosji.
Chcemy, żeby przekonała ją pani do podpisania apelacji.
Nie ma na tym świecie nikogo.
Dorastała bez rodziny. W domu zastępczym.
W pewnym sensie byliśmy dla niej prawie jak rodzice.
Teraz się przeciw nam buntuje.
Z kolei pani cele są przejrzyste i godne podziwu.
Może pani szczera prośba do niej dotrze.
Kiedy możemy się spotkać?
Dobra, wszystko ustalone.
Będą czekać przy bramie głównej.
Dziękuję bardzo, Aviva. Pa.
Nie będę mieć problemów przy wejściu?
Ma obcą narodowość,
więc mogą ją odwiedzać niespokrewnione osoby.
Złożyłem w jej imieniu podanie.
Spróbujemy to załagodzić.
DORI: SPOTKANIE DZISIAJ AKTUALNE?
Powiedział pan, że władze wiedzą o tym od tygodni.
O tej całej wymianie.
Szin Bet też wie?
Osobiście złożyłem wniosek.
A co?
Nic. Kontaktowałam się z kimś od nich.
Nie wspomniał o tym.
Ta ekstradycja jest bardzo ważna dla USA,
więc nie miał powodu, by panią informować.
Wręcz przeciwnie.
DORI: ORNA?
Nie, nie, nie…
Mówiłaś, że to mój prawnik. To nie jest on.
- Jak to? - Jestem jej prawnikiem.
- Jest na liście gości. - Nie tłumacz się. Chcę wyjść!
Nadiusza.
- Twój poprzedni prawnik zrezygnował. - Wiem.
Ty też zrezygnujesz, jeśli ci zagrożą.
Kto to jest?
Nie wpisywałam jej na listę. Co się gapisz?
No co? Myślisz, że to przedstawienie?
Co tu się dzieje? Kto to?
Jestem jej prawnikiem i… Nadiusza, proszę.
Jeszcze raz tak mnie nazwiesz, a nie ręczę za siebie.
Myślałeś, że kiedy ją zobaczę, poczuję nostalgię i do ciebie przybiegnę?
Nie zbliżaj się!
Wystarczy!
To nie jest matka tamtej ćpunki?
Tak. To matka Gali Levy, którą aresztowano w Rosji.
Dziesięć minut.
Proszę.
Czemu nie złożył pan formalnego wniosku?
Przepraszam. Jeśli…
Nie było…
Chyba rozumiem.
Obiecali ci, że wypuszczą twoją córkę, jeśli co? Jeśli wrócę do Rosji, tak?
Mniej więcej.
Dobra, pogadajmy.
- Okej. - Masz leki przeciwbólowe?
Paracetamol?
Mogę dostać jeszcze dwie?
Na później.
To może ja zacznę.
To moja córka. Gali.
Wybrałaś interesujące zdjęcie.
Tak?
W telewizji go nie pokazują.
To prawda. Nie pokazują.
Moja konsultantka medialna go nie lubi.
Ale ty czujesz, że pokazuje Gali z innej strony,
którą trudno wyjaśnić w trakcie pięciu minut wywiadu.
Właśnie.
Takiej, że to niebezpieczna kryminalistka?
Tak, ale…
Wiem, co tu robię.
Więc…
mam 100% pewności, że gdyby chodziło o odrobinę narkotyków,
to byśmy teraz nie rozmawiały.
Co chcesz powiedzieć?
Chcę powiedzieć, że jeśli oferują twojej córce wyjście,
to powinnaś się zgodzić, i to szybko.
Po to tu jestem.
Nie wiem, co zrobiłaś, że tu trafiłaś,
ale myślę, że coś w tobie jest.
Zależy ci.
Bo zgodziłaś się na rozmowę. Bo może masz w sobie jakąś chęć pomocy.
Zrobię to. Podpiszę apelację.
Ale mam jeden warunek.
Muszę wysłać list. Prywatnie, nie przez więzienie.
Jeśli dowiem się, że komukolwiek go pokazałaś, więcej mnie nie zobaczysz.
Wyślij go. A potem wróć.
Dobrze.
Jelena? Już jadę. Obudził się?
Jeszcze nie.
Lekarz go badał?
Tak. Poziom CRP ciągle rośnie,
bo zapalenie płuc nie reaguje na antybiotyki.
Więc spróbują je zmienić. Pobrali też znowu krew.
Rozpoznaje cię?
Nie.
Idź odpocznij.
- Do zobaczenia. - Pa.
Orna.
Czekaj. Muszę coś wyjaśnić.
- Stój. - Nie przychodź tutaj.
Nie powiedzieli ci wszystkiego.
Rosja to nie monolit. Istnieje parę głosów.
Jest głos rozsądny, dyplomatyczny i jest zgraja sępów,
czyli agencje wywiadu.
Aresztowali Gali, żeby wykorzystać ją do uwolnienia swojej agentki.
Kiedy Nadia Petrowski trafi do USA,
sępy odlecą i znowu będziemy mogli pracować z rozsądnymi ludźmi…
Ale wiedziałeś, Dori.
Skąd to opóźnienie. Patrzyłeś mi w oczy i milczałeś.
Nie chciałem przed tobą niczego ukrywać.
Chciałem ci powiedzieć. Ale właśnie tego się bałem.
Że się nie oprzesz i zatańczysz, jak ci zagrają.
Wiesz, o co oskarżona jest tamta agentka?
Powiedzieli ci?
- Skąd w ogóle wiesz o tym spotkaniu? - Bo to moja praca.
Ona nie jest jak Gali.
Poznałaś dziś liderkę grupy hakerów, która robi okropne rzeczy.
Szantażuje, wrabia ludzi… Roni.
- Nie daj się wykorzystać. - To nieważne. Powiedz mi jedno.
Jeśli nie wydadzą jej do USA, czy to ci zaszkodzi? Osobiście?
Tak.
Oczywiście.
Dobra.
Orna, nie możesz im ufać.
A tobie mogę?
TŁUMACZENIE
Najdroższy Kola, wiem, że to krindżowe. Przygotuj się, kochany.
NADIA.EXE + KOLA
STO LAT, KOLA!!!
Nie mam wyboru. Muszę się zabić.
Zapamiętaj mnie taką, jaką byłam.
- Halo? - Przepraszam, że tak późno.
Czegoś panu nie powiedziałam.
- Czegoś ważnego. - To nie pani wina.
Co?
Paracetamol.
- Halo. - Tak?
Myślałem, że dlatego pani dzwoni.
Nadia próbowała się zabić. Przedawkowała leki.
Podobno gromadziła je miesiącami.
Wzięła ponad 50 tabletek.
Jak się czuje?
Jest na OIOM-ie. Przenieśli ją do szpitala więziennego.
O co chodziło?
Halo?
Muszę znowu się z nią zobaczyć.
Mogę ją odwiedzić w szpitalu?
Dziękuję.
Hej.
Jak się czujesz?
Jak ktoś z setką rurek wepchniętych w gardło.
Przyniosłam ci trochę ubrań Gali.
Pomyślałam, że może będziesz chciała się przebrać.
Wyglądacie na ten sam rozmiar. Mniej więcej.
Słuchaj, jeśli chodzi o te tabletki, które ci dałam, to nie sądziłam, że…
Spokojnie. Te dwie za to nie odpowiadają.
To był wysiłek zbiorowy.
I tak źle się czuję.
Nie masz powodu.
Gdybym naprawdę chciała się zabić, to byśmy nie rozmawiały.
Musiałam się przewietrzyć.
Raczej nie napisałabyś takiego listu, gdybyś chciała się przewietrzyć.
Przeczytałaś go?
Kim jest Kola?
Nie twoja sprawa.
Twój brat? Piszesz do niego jak do młodszego brata.
Nie mam braci.
Chłopak z rodziny zastępczej?
Tak czy inaczej, to…
To jasne, że to ktoś, na kim ci zależy.
I nie jest w USA, tylko w Rosji. Jest tam.
Proszę.
Nie próbuj mną manipulować.
To w zasadzie moja praca. Nie znasz mnie.
Jeśli myślisz, że Amerykanie zaoferują ci jakiś układ albo…
Wiem. Nie jestem głupia.
Ale nie wrócę do tamtych ludzi w Rosji.
Przepraszam. To pielęgniarka mojego męża. Jest bardzo chory.
W sumie to umiera.
A moja córka nie może przy nim być.
Więc mam ci teraz współczuć czy co?
Słuchaj.
Rozumiem, że nie zależy ci teraz na sobie. Naprawdę.
Ale wiem też, że masz serce.
I tak, masz okazję uratować moją córkę.
Rozumiesz to?
Powiedz mi po prostu…
czy jest jakaś szansa, że podpiszesz tę apelację.
Jak widzisz…
wolałabym umrzeć.
Przykro mi z powodu Gali.
Mówi dr Dror z oddziału chorób wewnętrznych.
Stan Benny’ego przez noc się pogorszył.
Proszę jak najszybciej przyjechać.
Niestety nie reaguje już na leczenie.
Przenieśliśmy go na sterylny oddział, żeby uniknąć infekcji.
Musieliśmy podać mu też środki uspokajające. Był nerwowy.
Ciągle ściągał sobie maskę tlenową.
Na miejscu możemy porozmawiać o dalszych krokach.
Dziękuję.
Klucz…
- Klucz… - Hej.
Klucz…
Wzięłaś klucz?
Jaki klucz?
Nie, Benny, nie jesteś związany.
Byłeś wczoraj, bo się zdenerwowałeś
i nie chcieli, żebyś zrobił sobie krzywdę, ale nie jesteś związany, kochanie.
Nie ma zamka. Nie trzeba klucza.
Musisz wziąć klucz i iść na pocztę.
Dobrze.
Pójdę, kiedy przyjdzie Jelena.
Założę ci maskę.
- Powinieneś ją mieć. - Nie.
To ważne.
Idź teraz…
i zrób to, o co cię prosiłem.
Chodź tutaj.
Nie mów mamie.
Gali,
weź klucz i zrób to, co mi obiecałaś.
Nie martw się, Gali. Mama nie będzie zła.
Nie będzie zła.
SKRYTKA #215
Mamo, możemy porozmawiać?
Co się stało?
Spotkaliśmy się dziś z Benem Dovem.
Dał nam ponurą prognozę.
Niektóre leki mogą pomóc, inne zaszkodzić.
Kosztują krocie, ubezpieczenie ich nie pokrywa
i musimy natychmiast zdecydować.
Każdy na to naciska,
bo dostał w prezencie szybko postępujący typ.
Beznadzieja.
Jak przyjmuje to tata?
Od razu poleciał powiedzieć braciom.
Niewiarygodny jest.
Takie to dla niego ważne, by wszystko omawiać,
wszystko planować, jak rozwydrzona panna młoda.
Daję głowę, że mu się to podoba.
Co ty, płaczesz?
Może.
Nie powinnaś. Jesteś moją mamą.
To niepokojące.
Dobra, już przestałam.
Wciąż masz wilgotne policzki. Bardzo.
- Dobra, wystarczy. - Przestań, proszę.
- Dobra. Przestaję… już. - Już.
Moja zaniedbana córka.
Posłuchaj mnie.
Wiem, że czujesz, jakby nam to zabierało życie,
ale obiecuję ci, że nie zawsze tak będzie, wiesz?
To co tam?
Wszystko u ciebie dobrze?
Tak, świetnie.
To dobrze.
Przynajmniej tyle.
Wie, że w USA nie czekają na nią z otwartymi ramionami,
ale i tak nie chce wrócić do Rosji.
Tak, też to zauważyliśmy.
Może gdybym… Może mogę jej coś zaoferować?
Coś jej obiecać albo dać?
Posłuchaj, Peter, moja córka musi wrócić.
Jej ojciec jest bardzo chory. Potrzebuje jej, a ona jego.
Niestety nie ja dyktuję warunki.
Moja praca sprowadza się do jednego telefonu.
Nadia zgodzi się na apelację albo nie.
Jeśli nie, to bardzo mi przykro.
Tak, wszystkim jest przykro.
Słucham?
Tobie jest przykro, jej. Wszystkim ciągle jest przykro.
Mnie też jest przykro.
Wiem, jak skłonić ją do podpisu.
Zanim próbowała się zabić prosiła mnie, żebym wysłała ten list.
Jego stan się pogorszył.
Doznał uszkodzenia mózgu.
W kwestii leczenia niewiele możemy już zrobić.
To może trochę potrwać, więc skupiamy się na opiece wspomagającej,
- żeby zapewnić mu maksymalny komfort. - Rozumiem.
Dzięki, Sivan. Przejdźmy do kolejnego pacjenta.
DORI: PRZYJDŹ NA STOŁÓWKĘ. MUSIMY POROZMAWIAĆ.
Co ty tu robisz?
Kto to jest?
- To coś dobrego, wierz mi. - Witam.
Znam panią z telewizji.
Guy. Pracuję z Dorim.
Proszę usiąść.
Na pewno ma pani teraz mętlik w głowie.
Śledzisz mnie? Co tu robisz?
Musisz tego wysłuchać.
To zajmie parę minut.
Pracujemy aktualnie nad traktatem z Rosją w sprawie Syrii.
Premier podpisał zobowiązanie.
Uwolnienie Gali będzie warunkiem tego traktatu.
Do tej pory nie chcieli łączyć tych spraw.
Nie znamy się, ale Dori może zaręczyć,
że brakuje mi może ogłady, ale nie precyzji.
I mówię pani, że ten układ
gwarantuje powrót pani córki.
Tylko trochę to zajmie.
To znaczy ile?
Od pół roku do roku.
Nie. W takim razie nie.
Jej ojcu tyle nie zostało.
Nie mogą przyspieszyć negocjacji,
by uniknąć konfliktu zbrojnego,
bo zatrzymano turystkę wracającą z Indii.
Wiemy też, że pani mąż leży na górze w małej sali.
A personel zajmuje się 50 innymi pacjentami.
To musi być trudne.
Mamy dostęp do opieki medycznej VIP.
Jeden telefon i pani mąż trafi do prywatnej placówki.
Dziękuję. Nie jestem zainteresowana.
Orna.
Proszę nie mieć złudzeń.
Teraz machamy ogonem, ale w razie potrzeby możemy też ugryźć.
Nie rób tego.
Pani wizyty u Nadii, próby jej przekonania,
wycieczki na La Gardię.
Za kontakt z obcym agentem
grozi 15 lat więzienia.
- Dość! - Zamknij się, Dori!
Myśli pani, że pomaga córce? Myli się pani.
Z więzienia nic pani nie zdziała.
A to bardzo prawdopodobna opcja.
Sugeruję to przemyśleć.
Zrobiłam coś złego? Proszę mnie aresztować.
Jeśli nie, proszę o kontakt z moim prawnikiem.
Życzę miłego dnia.
Orna. Przepraszam, nie wiedziałem, że to zrobi.
Co jeszcze mu powiedziałeś?
Próbowałem ci pomóc. Popełniłem błąd.
I to nie jeden, jasne?
Nie powinienem był kryć Nadii ani cię tu przyprowadzać.
Popełniłem pewnie więcej błędów, ale naprawdę próbuję ci pomóc.
Po czyjej jesteś stronie? Na pewno po mojej?
Oczywiście. Tylko po twojej.
To co mi teraz radzisz?
- Orna… - Nie. Jesteś po mojej stronie.
Więc proszę, powiedz mi.
Co powinnam teraz zrobić?
Powinnaś przyjąć ten układ.
Już ci nie wierzę.
Dziękuję.
Widzę, że masz jej koszulkę.
Tak.
Tutejsze ciuchy strasznie śmierdzą. Nawet worek na śmieci byłby lepszy.
Ale nie, to miłe. Dzięki za wizytę.
Twoja córka lubi tę muzykę?
To jakiś zespół?
Rosyjski. Są z tego samego miasta co ja. Rostów nad Donem.
Mogę ci coś puścić?
Gali często słuchała tej piosenki. Miała ją w ulubionych.
Znasz ją?
Piosenkę nie, ale nazwisko tak.
Jurij Glaskow.
To też tytuł piosenki.
Wiesz, o co oskarżają mnie w USA?
Że jeśli klient potrzebuje hakerów do projektu, to zwraca się do mnie.
A ja kontaktuję go z odpowiednimi ludźmi.
Jurij Glaskow… też jest trochę taki.
Ale pomaga klientom zdobyć broń.
Sprzedaje broń w Rosji?
Jak mogę się z nim skontaktować?
Potrzebujesz rozwiązania problemu?
Nie, nie. Muszę tylko porozmawiać…
Może być ci trudno z nim porozmawiać.
Dlaczego?
Znam jego nazwisko tylko dlatego,
że ktoś wyznaczył nagrodę za jego głowę.
Zniknął, wiesz? I pewni ludzie już go szukają.
Jak twój mąż?
Niedobrze.
Liczyłam na to, że Gali się z nim pożegna.
Mam nadzieję, że mnie rozumiesz… przynajmniej trochę.
Tak, rozumiem.
Nadia, przepraszam.
Za co?
Podpiszesz apelację i wrócisz do Rosji.
Dałam im list, Nadia.
List, który napisałaś do Koli. Już z nim rozmawiali.
Więc jeśli ci na nim zależy,
będziesz współpracować.
Jesteś potworem.
Nikita!
Zabierz ją, Nikita!
Mam nadzieję, że nigdy nie wróci.
Że zgnije tam i nigdy jej już nie zobaczysz.
Mam nadzieję, że tam umrze!
Zabierz ją!
Oby twoja córka zgniła w piekle!
Obyś nigdy jej już nie zobaczyła!
Mam nadzieję, że umrze!
Mam nadzieję, że nigdy jej już nie zobaczysz!
To co będzie teraz?
Wadim i Nadia złożyli dziś rano apelację.
Przyznano im pilną rozprawę. Pewnie właśnie się odbywa.
Tak, ale… Gali?
Jak mówiłem, wyjdzie w najbliższych dniach.
Wkrótce ją zobaczysz.
Dobrze.
Wyjeżdżasz? Nie zostajesz do końca?
Niestety nie.
Miło było cię poznać.
Tak jest dla Nadii najlepiej. Czasem trzeba ludziom pomóc sobie pomóc.
I chcę ci pogratulować bardzo dobrego osiągnięcia.
- Mama Gali? - Tak.
Ona wróci. Zobaczy pani, że wróci.
- Dziękuję bardzo. - Z Bogiem.
Orna Levy?
Policja.
Proszę z nami.
Chwila.
- Czego chcecie? - Proszę z nami.
Chwileczkę.
Z kim spotykała się pani w hotelu?
Z Peterem, mężczyzną, z którym rozmawiałam,
i z Wadimem,
prawnikiem Nadii.
Byli też dwaj inni, którzy…
nic nie mówili, i jeszcze chyba ochroniarz.
Czy to konieczne?
Pani znajoma nie żyje.
Osadzona w drodze do sądu.
ŚMIERTELNIE PCHNIĘTA NOŻEM
Czekali tylko na okazję.
To panią dziwi?
Nie…
Nie czuję się dobrze.
Pani znajomi z rosyjskiej agencji.
Źle się czuję. Potrzebuję pomocy.
Proszę pić. Cukier.
Pani znajomi z rosyjskie agencji
nie mówili, że planują ją zabić?
Ostrzegaliśmy panią.
Chcę…
Chcę rozmawiać z Dorim. Mogę prosić o mój telefon?
- Nie. - Ale…
To jeszcze nie koniec.
- Dopiero zaczęliśmy. - Źle…
Źle się czuję.
- Jasne. - Chwila…
Potrzebuję lekarza. Naprawdę źle się czuję.
To pani nie pomoże.
Będziemy tu tyle, ile trzeba.
Jeśli będziemy musieli, godziny, dni, a nawet tygodnie.
Nie teraz.
Mówiłem coś.
Meni cię woła.
Co jest takie pilne?
Proszę.
Co za przypadek. Znowu na siebie wpadamy.
Nie odpowiedzą. Rosjanie, tak?
Wyjechali. Nawet ten grubasek w jarmułce.
Izraelczyk. Ale chodź, porozmawiamy po drodze.
- Idę z tobą? - Tak, chodź.
KOMENDA POLICJI
Często widziałam cię w telewizji.
Jak udzielałaś wywiadów. Nie było łatwo na to patrzeć.
Próbowałaś wcisnąć kit o biednej Bambi komu się tylko dało.
O kruchym maleństwie ze smutnymi, brązowymi oczami.
- Ma niebieskie. - Nie mówię o Bambi.
Ale powiedziałam im: jej mąż umiera,
jej córka siedzi w więzieniu, okantowali ją, więc jej odpuśćcie.
Ale Guy jest do niczego.
A między nami mówiąc, twój chłopak nie lepszy.
To jak pozwolili ci mnie wypuścić?
Jestem Rita, specjalna attaché przy Ministerstwie Obrony.
- Pracujesz w Mossadzie? - Nie w Mossadzie i nie w Szin Bet.
Jestem Rita. Mam bardzo konkretne zadanie.
To znaczy jakie?
W pewnym sensie mam wolną ręką,
choć w granicach rozsądku, więc wojny raczej nie zacznę.
Ale wypuszczenie biednej matki, która nic nie zrobiła?
To nie koniec świata.
Łapiesz, nie? Nie mogę nadużywać swoich kompetencji,
żeby nie zachwiać równowagi w państwie.
Mają tam łebskich ludzi.
Serio nie wiedziałaś, że ją zabiją?
Czemu to zrobili? Podpisała apelację.
Mogli ją uznać, ale nie musieli.
Więc lepiej dmuchać na zimne.
- To jakie to zadanie? - Słucham?
Mówiłaś, że masz konkretne zadanie.
Tak. Sprowadzić twoją córkę do Izraela i ją przesłuchać.
Dobry wieczór.
Słuchaj, obie chcemy, żeby wróciła.
Ty dlatego, że to twoja córka.
Masz wyprany mózg, by wierzyć, że to twoje powołanie.
Ja dlatego,
bo ma informacje istotne dla bezpieczeństwa narodowego.
O tym ci nie wspomniała, nie?
O czym?
Wykonałaś w sumie cholernie dobrą robotę.
Z mediami, politykami.
Ale niestety, te tropy są już zimne.
Tak jak twoja Rosjaneczka.
Pomyślałam więc: polećmy razem do Rosji,
pogadajmy z ludźmi,
zjedzmy coś dobrego,
trochę namieszajmy
i uratujmy „córkę wszystkich”.
Jeśli nie chcesz, to spoko.
Skończ swoją pitę
i odprowadzimy cię do celi.
Co, zaskoczona? To nie jest Monopoly.
Nie ma karty wyjścia z więzienia.
Lubicie z córką gry planszowe, nie?
Rozmawiałam z jednym z lekarzy.
Są bardzo zadowoleni.
Powiedzieli, że twój stan się polepsza
i może będziesz mógł jutro wrócić do domu.
Rozmawiałam też z Amim.
Przyszedł dziś razem z Sivan.
Posprzątali i ogarnęli dom.
Będzie czysto i schludnie, tak jak lubisz.
I ma padać.
I Gali dzwoniła.
Mówi, że wraca dziś wieczorem.
Zostanie u nas na weekend.
Chciała ci powiedzieć, że bardzo cię kocha.
I że jesteś…
najlepszym tatą na świecie.
UWAGA! TRUCIZNA! CAŁUSY, BENNY
Dobranoc, kochanie.
Bardzo cię kocham.
GALI
THE PHANTOM LIMB
RITA: LOT RF267, Z NIKIM NIE ROZMAWIAJ.
Napisy: Marzena Falkowska