Krajom przypisano kolory napisów. Tego ustawienia nie można zmienić.
Druga drużyna w finale to…
2. MIEJSCE
Mongolia.
Weszliśmy do finału.
Coś niesamowitego.
Cała drużyna ciężko na to pracowała. Jestem wdzięczny.
Koniec gry.
To zasługa twojego pomysłu.
Mongolia ukończyła zadanie
w 25 minut i 15 sekund.
- Niewielka różnica. - Dobry czas.
Mongolia.
Szkoda.
Jest jak jest.
Drużyna Japonii…
nie zdołała ukończyć misji
i opuści program.
Nie udało im się?
Co?
- Nie podnieśli mostu. - Pewnie tak.
- Słabo. - Staraliśmy się.
Raz, dwa.
- Kurde. - Co jest?
Co się dzieje?
Brama utknęła i ani drgnie.
Jak mocno byśmy nie ciągnęli.
Spróbujmy skakać.
- Co jest? - Może to nie tak?
Co mamy zrobić?
- Raz, dwa! - Dwa!
Ciągnęliśmy z całej siły.
Czas uciekał.
Ani drgnie.
Spanikowaliśmy.
Zatkało nas.
Coś ruszyło!
Przeszło mi przez myśl, że nie ukończymy zadania.
Mamy pięć minut.
Nie poddamy się. Dalej.
- Raz, dwa! - Pokażmy im!
Nic a nic.
Ciągnijcie do końca!
Koniec gry.
- Robiliśmy, co mogliśmy. - To na nic.
- Koniec. - Brawo za wysiłek.
- Dzięki. - Dziękuję.
Ostatecznie
skończył nam się czas.
Poczułem wtedy,
jak wiele siły mi zabrakło.
Jako lider drużyny
byłem zły i bezradny.
Silni i sprawni: Azja.
Drużyna Japonii odpada z programu.
Zawodnicy, zniszczcie swoje torsy.
Nie zawalczymy z Japonią.
Przyszliśmy tu zwyciężyć.
Byliśmy pewni, że to wygramy.
Brawo!
Dzięki.
Mimo to stoimy tu jako przegrani.
Wzniesiemy się jednak ponad tę porażkę.
Walczyć u waszego boku jako lider to wielki zaszczyt.
Dziękuję wam z całego serca.
Uwierzyli we mnie.
Nieźle, Nonoka.
- Dalej! - Dasz radę.
Będę miło wspominać ten czas.
Po raz pierwszy w życiu zobaczyłam, że nie jestem sama.
Szkoda tak odchodzić.
Ten program był pełen wspaniałych chwil.
Dziękuję przyjaciołom, bo dzięki nim się nie poddałam.
Odchodzę silniejsza.
To była najlepsza drużyna. Zdecydowanie.
Jestem wdzięczny temu programowi
za niesamowite przeżycia.
Bawiłem się wspaniale. Przekroczyłem swoje granice.
Ten baseballista to kozak.
Był świetny.
Żałuję, że tak to się kończy. Ale takie prawdziwe wyzwanie…
Pięknie!
Popchnij go.
…to coś pięknego
i zachwycającego.
- Tak! - Tak jest!
Ten program mi o tym przypomniał.
Dziękuję.
I jak się wysławia!
Prawdziwy baseballista.
Daliśmy z siebie wszystko.
Walczyliśmy ramię w ramię w barwach Japonii.
Staliśmy się rodziną.
Dlatego czuję się tak,
jakbym miała w sercu olbrzymią pustkę.
Już za nimi tęsknię.
Bycie częścią tej drużyny to wielki przywilej.
Daliśmy z siebie 100%.
Wrócimy z podniesionymi głowami.
Raz, dwa, trzy!
Japonia!
Uwaga! Pokłon!
Pokłon!
- Dziękujemy. - Dziękujemy.
- Dzięki. - Dziękujemy.
- Dzięki, Dong-hyun. - Okami.
Szkoda. Życzę wam powodzenia.
- Dobrze walczyliście. - Brawo.
- Dzięki. - Dziękuję.
SILNI I SPRAWNI: AZJA
12. BITWA ABSOLUTNA
O co chodzi?
A więc to tak pachnie.
Co to jest?
Czeka nas uczta.
Nieźle.
- Uczta! - Coś pięknego.
- To mongolskie? - Chyba tak.
Mongolska kuchnia.
Jeśli dotrzemy do finału, zrobimy khorkhog.
Zjem gotowaną wołowinę i buuz.
Moje ulubione.
Gulasz!
- Kuchnia mongolska? - Spróbuj.
- To jest buuz. - Dobre?
Pycha.
- A to khorkhog. - Khorkhog.
Aż mi się micha cieszy.
To pewnie koreańskie.
Mój ostatni posiłek?
- Może samgyetang. - Ryż z…
Boczuś z kimchi.
- Kimchi z wieprzowiną! - Pycha.
Zupa z kurczakiem!
Dobrze to wygląda.
Jest nawet ryż.
Jak na Ostatniej wieczerzy.
W filmach zawsze tak jest, że jak ktoś zje dobry posiłek,
to zaraz umiera.
Smacznego.
- Smacznego. - Smacznego.
Ucieszyłam się, że zjem kilka mongolskich potraw.
Dodało mi to energii.
Zabawne, że tuż przed finałem
jedliśmy posiłek z rywalami.
Pyszna jagnięcina.
Naprawdę dobra.
Jedzcie, bo zbliża się wasz koniec.
Gdy jedliśmy posiłek, mentalne starcie już trwało.
Czułem na sobie wzrok rywali.
Sprawdzali, jak się czujemy, czy się stresujemy.
Widziałem, że nas obserwują.
Jak myślicie, jak podnieśli most?
Są silni dzięki kimchi.
Mongolia to siłacze.
Nie spodziewałem się ich w finale.
Ja też nie.
Khandsuren.
Spodziewałaś się nas w finale?
Wiedziałam, że się tu spotkamy.
A wy? Spodziewaliście się nas?
- Co myśleli? - No nie?
Szczerze mówiąc, nie.
Naprawdę.
Myślałem, że macie farta.
Ale teraz wiem, jaka z was silna drużyna.
- Myśleli, że to fart. - Właściwie to prawda.
Jedliśmy i obserwowaliśmy Koreańczyków.
Starałem się nie zdradzić, co czuję.
Orkhonbayar też nas obserwował.
Ciężko uwierzyć, że tak sobie jemy,
a zaraz zawalczymy o miliard wonów.
Jedna drużyna odejdzie z niczym, a druga z fortuną.
Nie martwię się walką.
Martwię się tym, jak ja policzę tę kasę.
Zabawni są.
Dzielili skórę na niedźwiedziu.
A to przecież my wygramy.
Co zrobicie z nagrodą?
Gdybyśmy wygrali,
zaprosilibyśmy was na wycieczkę do Mongolii.
…zaprosilibyśmy was na wycieczkę do Mongolii.
Wzruszające.
Dajmy z siebie wszystko.
Żeby nikt nie żałował.
Niech to będzie widowisko.
Cieszę się, bo walka będzie wyrównana.
A jeśli chodzi o wycieczkę,
chętnie was odwiedzimy za naszą wygraną.
…chętnie was odwiedzimy za naszą wygraną.
Ostatnia misja w programie.
Rany, jesteśmy w finale.
Zawodnicy, udajcie się na arenę.
No dobra.
Tak jest!
Ostatnia misja.
MISJA FINAŁOWA
Silni i sprawni: Azja.
Zawodnicy obu drużyn,
udajcie się na arenę.
- Co to jest? - Co to?
- Jakiś tor. - Tak.
- Tor. - Będziemy biegać.
I skrzynia.
Trzeba będzie to przepchnąć.
Weszliśmy na okrągły tor
z trzema skrzyniami.
Trzeba będzie je przepchnąć?
Chyba tak.
Tam są jakieś kule.
Liny i metalowa kula.
I te karabińczyki. Mamy to przeciągnąć?
Możliwe.
Pojęcia nie mam.
Nic nie wiem.
Nie wiem.
Spodziewałam się jednego zadania,
ale na arenie były różne rzeczy.
Jakaś kula, mur,
tor, masa różności.
To wyglądało na zadanie godne finału.
Oto dwie drużyny, które dotarły do finału.
Korea Południowa…
i Mongolia.
Kto wykaże się doskonałą współpracą,
zapisze się na kartach historii
jako naród o idealnym ciele.
Drużyna, która zdoła
wygrać ostatnią misję,
otrzyma w nagrodę…
miliard wonów.
…miliard wonów.
Oczywiście, że pieniądze są istotne.
Ale walczymy też o honor.
O miano najlepszego spośród ośmiu państw Azji.
O to walczę.
Chcę wygrać dla Mongolii.
Musimy zwyciężyć.
Pora na końcową przemowę.
Lider drużyny Korei Południowej, Kim Dong-hyun.
Jak już mówiłem w pierwszym odcinku,
uważam, że siła fizyczna wynika z siły umysłu.
Dotarliśmy tu dzięki charakterowi i silnej woli.
Nieprzerwanie walczyliśmy, aż czuliśmy w gardle smak krwi.
Tym razem będziemy walczyć, aż tę krew zobaczymy.
Pokażemy, na co stać Koreę.
Wierzę, że zwyciężymy.
Każdy z nas jest silny,
a ponadto jesteśmy jednością.
Finał zawdzięczamy współpracy.
Pora na przemowę
lidera drużyny Mongolii, Orkhonbayara Bayarsaikhana.
Dotarliśmy tu, miażdżąc rywali
jako zjednoczona drużyna ze wspólnym celem.
Przyszliśmy tu po zwycięstwo.
Z tego powodu
będziemy walczyć do utraty tchu.
Zwyciężymy.
Do dzieła!
Przyszliśmy tylko po jedno.
Po zwycięstwo.
Damy z siebie wszystko.
Mam nadzieję, że obie drużyny dadzą świetne widowisko.
Oto ostatnia misja w programie.
Nazwa misji to…
starcie drużyn.
Pięknie.
Starcie drużyn…
będzie obejmować trzy konkurencje.
Serio, trzy?
- Wygrajmy wszystkie. - Trzy?
Jednocześnie?
Wszyscy zawodnicy
wezmą udział
w każdej z nich.
Udział całej drużyny da nam przewagę.
Pierwsza drużyna, która wygra dwie konkurencje,
zdobędzie tytuł
zwycięzcy programu Silni i sprawni: Azja.
Pierwsza konkurencja to przepychanie ściany.
W tej konkurencji
zwycięży drużyna, która przepchnie ścianę
jak najdalej na stronę rywali.
Czyli liczy się siła.
Konkurencja siłowa. Odwrotne przeciąganie liny.
To pokaz brutalnej siły.
Drugie zadanie
to żelazna kula.
W tej konkurencji
będziecie musieli przeciągnąć żelazne obciążniki
do wyznaczonego miejsca w określonym czasie.
Każda drużyna dostanie swoje kule.
Trzecia konkurencja…
to nieskończone ogony.
…nieskończone ogony.
- No to grubo. - Co to?
W tej konkurencji podzielicie się na trzyosobowe grupy
i będziecie biegać.
Drużyna, która wyprzedzi rywali
zaczynających naprzeciwko, zwycięży.
Czyli każdy ma swój punkt startowy
i biegniemy, aż ich wyprzedzimy.
Siła woli, drużyno.
Kto zostanie z tyłu, odpadnie.
Może nas czekać nawet dziesięć kilometrów. Szybsi wygrają.
Wygrajmy dwie gry.
Pierwsza konkurencja.
Przepychanie ściany.
To będzie próba siły.
- Musimy wygrać. - Tak.
Za wszelką cenę.
Jeśli chodzi o tę konkurencję,
mieliśmy przewagę.
Jesteśmy silniejsi. Jak dotąd
zawsze nam to pomagało.
Drugą konkurencję
wybiorą przegrani pierwszej rundy.
Musimy wygrać dwie z rzędu.
No to mamy już strategię.
Nieźle.
Ostatnia misja w programie.
Pierwsza konkurencja.
Przepychanie ściany.
Zaczynamy.
Pierwsza konkurencja misji finałowej.
Oto zasady.
Zwycięży drużyna, która przepchnie ściany
na stronę przeciwnika.
Ściany są różnej wielkości.
Będzie niezła zabawa.
Możecie teraz rozdzielić zawodników na poszczególne tory.
Tory można w każdej chwili zmienić.
Będziemy się zamieniać.
Trzeba pokombinować.
Walka będzie trwać
pięć minut.
Wygra drużyna,
która przepchnie na stronę rywali więcej ścian.
ZWYCIĘZCA
Musimy utrzymać ściany na ich połowie do końca czasu.
Tak?
Rozegracie trzy rundy.
Zwycięży ten, kto wygra dwie.
- Trzy rundy? - Aż trzy?
No nie.
Łatwo nie będzie.
W takiej konkurencji indywidualna siła nie ma znaczenia.
Wystarczą równi rywale
i ściana ani drgnie.
Zasady były proste.
Trzeba się skupić na dwóch ścianach.
Możecie rozpocząć naradę.
Oto moja propozycja.
Zajmiemy się dwiema, tymi najcięższymi.
Podzielimy się na trzyosobowe grupy.
Adiyasuren, Dulguun i Lkhagva-Ochir w jednej,
Khandsuren, Enkh-Orgil i ja w drugiej.
No dobra.
Sposobów jest kilka, ale proponuję ten.
Dopasujemy się do ich zawodników.
Jak zapaśnik gdzieś pójdzie, pójdziesz za nim.
Możesz zostać w pojedynkę,
pozostali pójdą na boki.
Może skupmy się na dwóch ścianach?
- Na dwóch? - Tak.
A jak przegramy?
Co wtedy?
Dobrze mieć przewagę na środkowej.
Jak się uda…
Dong-hyun był skołowany.
Skakaliśmy między strategiami.
Mieliśmy dużo pomysłów.
Nie mogliśmy się zdecydować.
Narada zakończy się za minutę.
Zdecydujmy, kto zacznie pośrodku z Min-jae.
No cóż.
Muszę rozważyć każdą możliwość.
Ale wyniku nie sposób było przewidzieć.
Ostatnia misja.
Pierwsza konkurencja.
Przepychanie ściany.
Rozpoczynamy pierwszą rundę.
Zmieniajmy się.
- Idźcie na miejsca. - Jasne.
- Od razu. - Dobra.
Postanowiliśmy, że będziemy się zmieniać.
Mieliśmy niewielką przewagę w sile.
- Ta dwójka idzie tam. - Uwaga.
Idą w trójkę na największą.
Za mną, Adiyasuren.
Gotowi…
Pchamy!
Doskonale.
Mówiłem.
Pchajcie!
Idą we dwoje.
- Raz, dwa! - Dwa!
Raz, dwa!
Napieraj.
Nie damy się.
Dobra.
Trzymaj.
- Zaprzyj się. - Dalej.
Mają taki sam plan.
- Raz, dwa! - Odpuszczamy, jak pchną.
Raz, dwa, trzy!
Środkowa ściana była najważniejsza.
Dlatego tam stali najsilniejsi. Amotti, Min-jae i Sung-bin.
Nie możemy tak trzymać.
Pozostali wezmą tę z lewej.
Ale Mongolia miała taką samą strategię.
Trzymajcie. Mamy przewagę.
- Są po naszej stronie? - Trochę.
Raz, dwa, trzy!
Raz, dwa, trzy.
Nie za mocno. Tylko się zaprzyjcie.
- Odbijemy, jak się zmęczą. - To pchamy.
- Raz, dwa, trzy, już! - Tak jest!
Pchamy z całych sił.
Trzymamy.
Musimy walczyć.
Raz, dwa, trzy!
Raz, dwa!
Teraz!
Raz, dwa, trzy!
Pięknie!
Trzymajcie.
- Raz, dwa, trzy! - Trzymamy!
Po drugiej stronie była kobieta,
więc założyłem, że będziemy silniejsi.
Ale pomału nas przepychali.
Powinniśmy z łatwością wygrać.
Byłem w szoku, widząc siłę Adiyasuren.
Raz, dwa!
- Brakuje koordynacji. - Tak.
Trzymajcie.
- Przeszliśmy. - Tak?
Gotowi popchnąć?
Raz, dwa!
Tak jest!
- Tak! - Jeszcze raz!
- Odpychają nas. - Tak.
Przyciśnijmy.
Raz, dwa, trzy!
Raz, dwa, trzy, już!
- Raz, dwa, trzy! - Dalej!
Raz, dwa, trzy!
Ani drgnie.
Czas szybko mijał.
Przegrywaliśmy, a tylko się broniliśmy.
Musieliśmy coś zmienić.
- Tutaj wygrywamy. - Dobra.
Weźmy się za tamtą.
Czekaj.
- Przepchnijmy ją. - Co?
Dawajcie.
Na trzecią.
Chyba mówi, żeby pilnować czasu i się nie ruszać.
Raz, dwa, trzy.
Jakbyśmy napierali na ścianę.
Byli silni jak nie wiem.
Spanikowałam, nie wiedziałam, co robić.
Idziemy?
Na trzy?
- Wszyscy? - Tak.
Może niech jedna osoba zostanie?
Nie.
- Wszyscy razem. - Dobra.
- Wszyscy? - Tak, na trzy.
Raz, dwa, trzy!
Już!
Pchaj do końca.
Pchaj!
- I już. - Zostanę.
- Pomóżcie tam. - Dobra.
Leć z nim.
Tutaj.
Obserwowałem rywali.
Zostawiliśmy pierwszy tor
i skupiliśmy się na dwóch pozostałych.
Teraz tutaj.
Raz, dwa, trzy.
- Raz, dwa, trzy! - Tak!
Raz, dwa, trzy! Tak!
Raz, dwa, trzy!
Seung-yeon!
Chodź tu ktoś!
Do mnie!
Raz, dwa, trzy! Tak!
Biegiem, Khandsuren!
Dalej!
Khandsuren, zostań tam!
- Przegrywamy? - Są po naszej stronie!
Tracimy ten tor.
Nie, pchaj tam!
Niech pcha tamtą.
Raz, dwa, trzy! Dalej!
Raz, dwa, trzy!
Przepychali nas i moje ego cierpiało.
Byliśmy jak ofiara na polowaniu.
Zrozumiałem, że wybraliśmy złą strategię.
Zacząłem wątpić w to, czy wygramy.
Lecimy do tej z lewej?
Przeskakujemy.
Mamy czas, trzymajcie.
Już?
Jeszcze chwilę.
Dobra, ruszamy na lewą ścianę.
Min-jae, w lewo.
Pobiegniemy z Amottim.
Raz, dwa, trzy, już!
- Tam! Dalej! - Tam!
- Raz, dwa, trzy! - Pchać!
Raz, dwa, trzy.
Dalej!
Jedna minuta.
Raz, dwa, trzy!
Niedobrze.
Khandsuren, tam!
Przegrywaliśmy. Mogliśmy spróbować zamiany.
Biegiem!
Raz, dwa, trzy.
Raz, dwa, trzy!
Eun-sil, chodź!
Pchaj.
Raz, dwa, trzy!
Idzie!
Pchaj.
Dalej.
Wszyscy tutaj!
- Tutaj! - Tutaj.
- Seung-yeon. - Raz, dwa, trzy!
- Trzymaj! - Raz, dwa, trzy!
- Ustaw się. - Niżej.
Raz, dwa, trzy!
Trzymać!
- Koniec gry. - Silni są.
Pierwszą rundę wygrywa Mongolia.
Tak jest!
- Ideolo. - Super.
Jesteśmy silniejsi.
- Dobra robota. - Dobry wybór.
Tak.
Nasza siła ich zmiażdżyła.
Wiedziałam, że jak wygramy drugi raz, finał jest nasz.
Adiyasuren stanęła na czele drużyny.
To jej zasługa.
Kurczę.
Ta od judo jest jak skała.
Wiem.
Silni są.
Co teraz?
Co robimy?
Nie mogłem zebrać myśli.
Nie wiedziałem, co robić.
Martwiłem się, że czeka nas powtórka.
Nie chciałem przegrać kolejnej rundy.
Musimy to wygrać.
Nie dajemy im rady.
Po pierwszej rundzie byliśmy przybici.
Musimy coś zmienić.
Ale łatwo mówić.
Musimy szybko zdobyć przewagę.
Też nie mogli nas przepchnąć.
Dlatego się zamienili.
Podjęli dobrą decyzję.
Pójdę na zewnętrzną.
Jak najszybciej.
Ty idź na pojedynczą, Sung-bin.
On weźmie tamtą.
- My środkową. - Dobra.
Sung-bin na małą, a my tam.
Zdecydował moment, gdy straciliśmy pęd,
bo Mongolia zaczęła skakać między ścianami.
Byliśmy szybsi
i chcieliśmy to wykorzystać.
- Wygramy to i tyle. - Tak.
Nie będzie trzeciej rundy.
Wystarczy to powtórzyć.
Po troje na ścianę.
Robimy to, co Korea.
Byliśmy zrelaksowani.
W pierwszej rundzie podpatrywaliśmy rywali.
Razem z nimi przeszliśmy na środek,
razem się rozdzieliliśmy.
Mamy nad nimi przewagę.
Pierwsza finałowa konkurencja.
Przepychanie ściany.
Zaczynamy drugą rundę.
Uwaga.
Szykujcie się. Obserwujcie.
Pędem.
Gotowi…
Pchać! Stać porządnie!
- Niżej. - Zaprzyj się.
Mówiłem.
Pchać!
Raz, dwa, trzy!
Pierwsi przy murze mają przewagę, choćby minimalną.
Świetnie zaczęliśmy.
Już byliśmy po ich stronie.
Wystarczyło to utrzymać.
Raz, dwa, trzy!
Pchajcie, jak się zmęczą!
Liczyliśmy do rytmu.
Z każdym ruchem szliśmy naprzód.
Byliśmy coraz bardziej pewni zwycięstwa.
Raz, dwa, trzy!
Nie mogliśmy ruszyć środkowej ściany.
Źle to wyglądało.
Raz, dwa, trzy!
Niech się zmęczą!
- Czekać! - Teraz! Raz, dwa, trzy!
Raz, dwa, trzy!
- Tak! - Raz, dwa.
Raz, dwa, trzy!
Tak jest!
Raz, dwa, trzy!
- Niech się zmęczą. - Świetnie!
Raz, dwa, trzy!
- Może zmiana? - Tak.
- Wcisnę się tu. - Idę na lewą.
Leć.
- Dawaj! - Biegiem!
Świetnie, Khandsuren!
Trzymajcie.
Nie idzie.
Seung-yeon, pomóż jej.
Idź!
Raz, dwa, trzy.
Trzymamy.
Raz, dwa, trzy.
Seung-yeon, niżej.
Idę.
Lepiej ja.
- Biegnij! - Tam!
Raz, dwa, trzy!
W moich żyłach płynie pragnienie zwycięstwa.
Raz, dwa, trzy!
Wiedziałem, że wygramy.
Raz, dwa, trzy!
Niżej, jak oni! Prowadzimy!
Raz, dwa, trzy!
Min-jae, wstań.
Raz, dwa, trzy!
Tu też przegrywamy.
Dalej! Cisną nas!
Już prawie.
Przygotujcie się do kontrataku.
Spychali nas.
Nie miałem już pomysłów.
- Pchać! Raz, dwa, trzy! - Pchamy!
Jeszcze raz!
Z każdym pchnięciem nas spychali.
Nie dowierzałem, jacy byli silni.
Nie mają siły. Czekają na liczenie.
Luzik, wygrywamy.
Min-jae, raz, ale mocno.
Raz, dwa, trzy.
- Nic. - Ani drgnie.
Raz, dwa.
Musimy się przyłożyć.
Mów, jak będziesz gotów.
Pierwszą rundę przegraliśmy, ale czegoś się nauczyłem.
Min-jae to nasz czołg.
Z nim mieliśmy szansę przeciwko Mongolii.
Zauważyłem to pod koniec rundy.
Mieliśmy szansę.
Pchajmy razem z Min-jae.
Odliczaj.
Raz, dwa, trzy!
- Odliczaj. - Raz, dwa, trzy!
Dalej! Mocno!
- Jazda! - Pchajcie!
Do końca!
- Dalej! - Mocno!
Dobra nasza!
Przeszli?
Raz, dwa, trzy!
Do końca!
- Dalej! - Mocno!
Trzymać!
Chodźcie tu!
Leć, Dong-hyun.
- Tutaj! - Tutaj! Wygrywamy.
- Dalej! - Chodź!
Raz, dwa, trzy.
Straciliśmy środkowy tor.
Korea zaatakowała z pełną agresją.
Spanikowaliśmy, bo czas uciekał.
Raz, dwa, trzy!
Jeszcze raz!
- Do małej! - Co?
Leć do pojedynczej.
Idź tam i pchaj.
Dalej! Raz, dwa, trzy!
Teraz!
Leć!
Sung-bin, dalej!
Zostaw!
- Leć! Pchaj! - Teraz!
Dajesz, Amotti!
Dziesięć sekund!
- Amotti, leć! - Sung-bin, wracaj!
Raz, dwa, trzy!
- Trzymać! - Trzymać!
Trzymać.
Tak!
Łatwizna!
- Stop. Koniec gry. - Udało się. Brawo.
Drugą rundę zwycięża Korea Południowa.
Jesteśmy silniejsi!
- Min-jae był mocny. - Tempo.
- Musi iść pierwszy. - Tak.
Byliśmy wyczerpani fizycznie i psychicznie.
Ale teraz to my byliśmy drapieżnikiem.
Wspaniale się bawiłem.
Byłem gotów się zajechać.
Wjadę w nich tymi skrzyniami.
Tym razem nie oleją najmniejszej.
- Poszedłbym tam. - Dobra.
- Ty dobiegniesz najszybciej. - Racja.
Ty wróć na środek.
Nasza strategia była super. Nie było po co jej zmieniać.
Sung-bin jest najszybszy,
a jeśli my pomożemy Min-jae,
na pewno wygramy.
- Czemu zdobyli środek? - Wystarczyło trzymać.
Atakują, gdy nie macie siły.
Zaprzyjcie się kolanem.
Było mi przykro, jasne.
Próbowaliśmy pokonać ich ofensywę,
ale się nie udało.
Mamy jednak pewną taktykę.
Spróbujemy ich osłabić,
idąc na wszystkie fronty.
Teraz się uda.
Pierwsza finałowa konkurencja, przepychanie ściany.
Zaczynamy ostatnią rundę.
Uwaga.
Gotowi…
Całym ciałem!
Mamy to.
- Trzymają. - Raz, dwa!
Raz, dwa!
Miałam robić wszystko,
by nie dać Sung-binowi drugiego toru.
Ale…
Raz, dwa!
Idzie! Leć, Sung-bin!
Wystarczyło utrzymać pozycje.
Nie mogliśmy przegrać.
Wytrzymajcie.
Teraz pchamy. Dwa, trzy.
Sung-bin stał twardo, zgodnie z planem.
Min-jae tak samo, pośrodku.
Skupiliśmy się na obronie i analizie sytuacji.
Trzymaj!
Trzymać.
Chodź tutaj.
Raz, dwa, trzy!
Raz, dwa, trzy.
Idę.
- Ty idź, Eun-sil. - Leć, Dong-hyun.
Pójdę.
Chodź. Już.
Pchaj.
Raz, dwa… Sung-bin.
Raz, dwa.
- Raz, dwa. - Stój w miejscu!
- Raz, dwa, trzy! - Wytrzymaj.
Raz, dwa!
- Pchamy. - Dobra.
Niżej. Spróbuj pchnąć dalej.
Są słabi.
Dobra.
- Zaprzyjmy się. - Tak.
Popchniemy na ich sygnał.
- Raz, dwa! - Trzymamy.
Niech Min-jae prowadzi.
Zaprzyjmy się.
Najlepiej było napierać
zaraz po ich ataku.
- Dobrze. - Raz, dwa, trzy.
Raz, dwa, trzy!
- Raz, dwa, trzy! - Niżej!
Raz, dwa, trzy!
Niżej!
Raz, dwa, trzy!
- Min-jae. - Raz, dwa.
Raz, dwa.
Raz, dwa!
- Raz, dwa! - Trzymać.
Jakim cudem napierają?
Raz, dwa, trzy.
Nie wiedziałem, jakim cudem tak pchają.
My też pchaliśmy z całych sił,
ale na każdy nasz krok oni robili dwa.
Zaskoczyli nas swoją techniką.
Raz, dwa.
Raz, dwa!
- Raz, dwa! - Trzymać.
Musimy przycisnąć.
Nie możemy tylko trzymać.
Raz, dwa.
Nie! Sung-bin, niżej.
Nie bokiem, przodem!
Pchamy.
Raz, dwa, trzy.
- Raz, dwa, trzy. - Dalej!
Dwie i pół minuty!
Mów kiedy, Min-jae.
Na twój znak.
- Raz, dwa, trzy! - Teraz.
Brawo, ekipo.
Raz, dwa, trzy.
Jeszcze raz.
Trzymajcie.
Mów kiedy.
Raz, dwa, trzy.
Widziałem po ich twarzach, że słabną.
Wiedziałem, że wygramy.
Pchamy?
Raz, dwa.
Zaprzeć się!
Korea zaatakowała z całą mocą. Odpychali nas.
Czuliśmy ich siłę.
- Szlag! - Trzymać!
Dulguun, zostaw to i chodź!
Zostaw, dawaj!
Pozamiatali nas na drugim torze.
Kazałem reszcie nas wesprzeć.
Dalej, Orkhonbayar. Raz, dwa, trzy.
Idzie. Ruszam.
Chodź.
Jeszcze jeden! Min-jae, pchaj!
Pchaj!
Raz, dwa!
Raz, dwa, trzy!
Półtorej minuty.
Khandsuren, biegnij tam.
Dalej!
Rozbiegamy się!
Szybko!
Dalej!
Dwa, trzy, teraz!
Dalej!
- Pchaj! Raz, dwa, trzy! - Jeszcze raz.
- Pchaj. Raz! - Raz!
Brakuje Dong-hyuna.
Raz, dwa, trzy!
Chodź tu, Min-jae.
Pchamy. Raz, dwa.
Jedna minuta.
Raz, dwa, trzy, już!
- Raz, dwa. - Pchajcie!
- Jeszcze raz. - Dwa, trzy!
Raz, dwa, trzy!
Czas uciekał.
Postanowiliśmy zaatakować najważniejszą, środkową ścianę.
Ale…
O nie.
Raz, dwa.
Teraz, pchamy.
Raz, dwa, trzy!
Jazda!
Raz, dwa, trzy!
Niech to.
Musimy wytrzymać!
- Trzymajcie! - Jeszcze 20!
- Ruszamy. - Idź tam.
Biegnie!
Min-jae, pchamy. Raz, dwa, trzy!
Raz, dwa!
Raz, dwa, trzy!
Trzy! Dwa! Jeden!
Tak jest!
Stop.
Koniec gry.
Trzecią rundę wygrywa
Korea Południowa.
Dobra robota!
- Pięknie! - Brawo.
To twoja zasługa, Sung-bin!
Jego robota!
A niech to!
Pozamiatałeś!
Świetnie to zrobiłeś.
Nie było lekko.
Miałem nogi jak galareta.
Odbiliśmy sobie pierwszą przegraną.
Byliśmy zachwyceni.
Nasze najsilniejsze ściany
To Min-jae i Sung-bin.
Jedno pchnięcie Min-jae i Mongolia poszła w rozsypkę.
Nie bez powodu jest mistrzem ssireum.
Pokazaliśmy im,
co potrafi Korea Południowa.
- Było dobrze. - To nic.
To nic.
Za łatwo nas przepchnęli.
Mieliśmy wygraną w garści.
Zaczęliśmy walczyć na zbyt wiele frontów.
Przegraliśmy pierwszą konkurencję, ale to nic.
Przed nami dwie.
Jeszcze zwyciężymy.
MISJA FINAŁOWA
Silni i sprawni: Azja. Misja finałowa.
Mongolia przegrała,
więc wybierze drugą konkurencję.
Oto pozostałe gry.
Nieskończone ogony
oraz żelazna kula.
To ogony czy kula?
Ciekawe, co wybiorą.
Jesteśmy od nich silniejsi.
Żelazna kula będzie nam na rękę,
bo wygraliśmy siłową konkurencję.
Nie wezmą takiej drugiej.
Założyłem, że postawią na ogony.
Co teraz? Odpadniemy, jak przegramy?
Tak.
Na pewno biegają lepiej.
Tak.
Widzieliście ich na bieżni.
Na bieżni można było zdobyć przywilej.
Korea była pierwsza.
To demony sprintu.
- Lepiej weźmy kulę. - Tak?
W ostatniej grze szliśmy łeb w łeb i przegraliśmy.
Zastanawiałem się, co da nam większe szanse.
Koniec narady.
Orkhonbayar Bayarsaikhan, lider drużyny Mongolii,
wybierze drugą konkurencję.
Co to będzie?
Wybieramy żelazną kulę.
Super.
Jednocześnie się bałem i cieszyłem.
Wiedziałem, że waga zawodników ma znaczenie,
a oni mieli postawny duet.
To mnie martwiło.
Jak to mówią, wagi nie przeskoczysz.
Mongołowie byli od nas więksi.
Więc łatwo nie będzie.
Kolejne starcie.
Jedziemy.
To co, żelazna kula?
W biegu nie mamy szans.
W ostatniej grze szliśmy łeb w łeb i przegraliśmy.
Przegraliśmy tylko przez gorszą strategię.
Mogliśmy wygrać. Teraz się uda.
Byliśmy silniejsi.
Pomyślałam, że możemy to udowodnić.
Cieszyłam się, że to konkurencja siłowa.
Byłam pewna swego.
Jeśli wygramy i wymęczymy rywali,
będzie nam łatwiej w trzeciej konkurencji.
Silni i sprawni: Azja.
Druga finałowa konkurencja
to żelazna kula.
No to jedziemy.
Zakończmy to.
Kończymy.
Wygląda jak wielki kawał żelaza.
Na pewno są ciężkie.
Mamy je do siebie przymocować?
Z boku leżały kolejne cztery kule.
Może mamy je gdzieś zatargać?
W tej konkurencji wszyscy zawodnicy
muszą unieść przymocowane do nich żelazne kule tak,
aby dosięgnąć flagi.
Flagę należy przewrócić.
Jak psy na smyczy.
Sądząc po liczbie belek, na pewno będzie ciężko.
Na torze znajduje się pięć progów.
Na wykonanie zadania macie trzy minuty.
Jeśli nie zdążycie przewrócić flagi, nie zaliczycie zadania.
Rozegracie łącznie pięć rund,
Z każdą rundą waga kuli będzie rosnąć proporcjonalnie do waszej wagi.
Pięciokrotnie.
Średnia wagi Koreańczyków jest większa,
więc ich kule
będą cięższe.
To daje nam przewagę.
Wystąpicie na zmianę.
KOLEJNOŚĆ WYLOSOWANO
Jeśli obu drużynom się uda,
nastąpi kolejna runda.
Ciekawe.
Jeśli któraś drużyna przegra rundę,
gra się zakończy.
Jeśli im się nie uda, to nam musi.
Jeśli pięć rund nie wyłoni zwycięzcy, wystąpicie jednocześnie.
Zwycięży ten, kto pierwszy przewróci flagę.
Drużyna Mongolii
wykazała się siłą w pierwszej konkurencji.
Ale to nie ma znaczenia, bo my nigdy się nie poddajemy.
Zwyciężamy dzięki wytrwałości i charakterowi.
Dlatego wygramy ten program.
Zapewniam,
że kolejnej konkurencji już nie będzie.
Zapewnimy wam rozrywkę.
Miejcie się na baczności.
Nie możemy przegrać,
więc damy z siebie wszystko.
Silni i sprawni: Azja.
Oto druga finałowa konkurencja.
Pierwsza runda żelaznej kuli.
Rozpocznie Mongolia.
Czemu zapaśnik idzie czwarty?
- Właśnie. - Co?
Też mnie to zdziwiło.
Sądziłem, że będzie pośrodku.
Myliłem się.
Ustawili go niemal na końcu. Szok.
Tam jest Adiyasuren.
Dulguun pośrodku.
Co oni knują?
Jestem najwyższy, więc pierwszy dosięgnę mety.
Zrób tak.
- Sięgam wyżej. - Tak.
Pójdzie środkiem, bo ma najdłuższe ręce.
Będzie mu łatwiej dosięgnąć flagi.
Ja i Adiyasuren stoimy obok niego, żeby wziąć na siebie ciężar.
Chcieliśmy równo go rozłożyć.
Pokażmy im.
Do dzieła!
Zobaczmy.
Ciekawe, co wymyślili.
Uwaga.
Gotowi…
Mamy trzy minuty, spokojnie.
Nie ma co biec. Powoli.
Spokojnie.
Nie spieszą się.
Chcą iść stałym tempem.
To była pierwsza runda,
więc chciałam wyczuć to zadanie.
Powoli.
Nie było tak źle.
Początek był łatwy.
Nie trzeba było nawet się wysilać.
Stop.
Koniec gry.
Niby łatwizna.
- Bo to tylko 20% masy. - Tak.
Pewnie jest lekko.
Mongolia wykonała zadanie.
Pierwsza runda żelaznej kuli.
Pora na Koreę Południową.
Spróbujmy to wyczuć.
- Musimy ciągnąć razem. - Tak.
Dla mnie to normalka.
Wiedziałem, że pomogę drużynie.
Kogo ustawimy pośrodku?
- Min-jae. - Chodź na środek.
Tak jest, stań pośrodku.
Wy stańcie na końcach.
Było nas sześcioro,
więc siła rozłoży się wachlarzowo.
Najsilniejszy stanie pośrodku.
Najsilniejsi wyznaczą tor.
Zobaczymy, jaką mają technikę.
Ich kula jest dziesięć kilo cięższa.
Uwaga.
- Do dzieła. - Wyczujmy to.
Gotowi…
Na razie idzie łatwo.
I już? Leciutko.
Dlatego Mongolia nawet się nie spociła.
Wygląda na to,
że wkładają w to tyle siły co my.
Bierz.
- Łatwizna. - Tak.
Stop.
Koniec gry.
Korea wykonała zadanie.
RUNDA 2
Drugą rundę rozpocznie Mongolia.
- Prawa, lewa. - Raz, dwa.
W drugiej rundzie wcale nie było ciężej.
Mongolia wykonała zadanie.
Pora na Koreę Południową.
Szybkie kroki.
Pięknie.
Druga runda też była prosta.
Bułka z masłem.
Korea Południowa wykonała zadanie.
Trzecia runda żelaznej kuli.
Rozpocznie Mongolia.
Raz, dwa.
Nisko.
Pochylcie się.
Dalej.
Mają problem.
Tak jest łatwiej.
W tej rundzie zrobiło się ciężej.
Zaproponowałem czołganie się.
Wystarczy dotknąć.
Mongolia wykonała zadanie.
Trzeba się pochylić.
Zdecydowanie.
Pora na Koreę Południową.
Raz, dwa.
Jedziemy.
- Dobra. - Nisko.
Też wpadliśmy na to, jak obniżyć środek ciężkości.
Raz, dwa.
Robią to samo.
Tak.
W trzeciej rundzie kula zaczęła nam ciążyć.
Dawaj.
Korea Południowa wykonała zadanie.
Nastąpi zwiększenie wagi.
RUNDA 4
Teraz się zrobi jazda.
Trzy kule?
Rany, aż trzy.
No to będzie grubo.
Tak, będzie ciężko.
Martwiłam się.
Byłam już mocno zmęczona.
Czwarta runda będzie bardzo wyczerpująca.
Czwarta runda żelaznej kuli.
Rozpocznie Mongolia.
Od razu padnijmy na ziemię.
Trzeba się chwycić progów.
Łapcie je i tyle.
Trzeba wykorzystać belki.
Uwaga.
Oby nie dali rady.
To będzie nasza szansa.
Gotowi…
Wierzę, że damy radę z każdym ciężarem.
Raz, dwa, trzy.
Raz, dwa, trzy. Nisko.
Raz, dwa.
Spanikowałam.
Było trudniej, niż się spodziewałam.
- Wygląda ciężko. - Tak.
Jest trudniej.
Raz, dwa.
Tak jest.
Czwarta runda to już hardcore.
Szliśmy wolno, ledwo trzymając się belek.
- Raz, dwa. - Sięgaj!
Idą.
Sięgaj!
Czołgając się, nie mogliśmy złapać wspólnego rytmu.
Ani rozłożyć równo siły.
Wszyscy musieli ciągnąć razem,
ale to nie było takie proste.
- Raz, dwa trzy! - Dalej!
Łap.
Wyciągnij się!
- Koniec gry. - Mamy 29 sekund.
- Coraz ciężej. - Tak.
Mongolia wykonała zadanie.
Nie ciągnęliśmy razem.
- Tak. - To problem.
- Każdy idzie sobie. - Musimy liczyć.
- I iść razem. - Koordynacja.
Każdy szedł swoim tempem.
Ktoś musi nas musztrować.
Tak się nie da.
Powinni byli liczyć na głos.
To pomaga złapać rytm.
Musimy iść równo i tym samym tempem.
Czwarta runda żelaznej kuli.
Pora na Koreę Południową.
Do dzieła.
- Równo z sąsiadami. - Dobra.
Uwaga.
- Idą. - Tak.
Obserwujmy.
Liczyłem, że Korea nawali.
Miałem nadzieję, że im się nie uda.
Gotowi…
Nie mogliśmy tego skopać.
Próbowałam się skupić na zadaniu.
Zaprzyjcie się o belkę. Dobrze.
Dobrze.
Raz, dwa.
Szlag.
Raz, dwa.
Nie sądziłem, że mnie tak pociągnie.
Ciężko było opanować tors.
Nie mogliśmy się zaprzeć.
Raz, dwa.
Niżej.
Raz, dwa.
Ciężko było.
Próbowałam się pochylić, ale nie mogłam.
Odpychajcie się stopami.
Ci na krańcach sobie nie radzą.
Dziewczyny nie mają siły.
Fakt.
Odpychajcie się stopami.
Zamierzaliśmy skoordynować pracę nóg.
Okazało się, że tu też mieliśmy problem.
Łap.
- Bierz. - Dawaj.
Tak!
Ale ciężko.
- Koniec gry. - Byliśmy ociupinkę szybsi.
- O sekundę? - Tak.
Korea Południowa wykonała zadanie.
- Mieli niemal taki sam czas. - Tak.
Ciężko było.
Było ostro.
Nie wiem, jak rywale tego dokonali.
Muszą być nieziemsko silni.
Nie wolno ich lekceważyć.
- Zabrakło nam koordynacji. - Tak.
Kiepsko nam poszło przez brak koordynacji.
Jak się zgramy, wygramy.
Ciężko.
W czwartej rundzie poczułam łydki i uda.
Zabrakło mi też tchu.
A to był dopiero początek.
Waga zostanie zwiększona.
Cztery kule.
Dali czwartą.
Piąta runda była najgorsza.
Martwiłam się,
czy w ogóle damy radę.
Będzie masakra.
Przerażający ciężar.
Czy damy radę?
Piąta runda żelaznej kuli.
Rozpocznie Mongolia.
Walczmy do samego końca.
Raz, dwa.
Uwaga.
Gotowi…
Nie biegnijcie.
Tragedia.
Jakbyśmy ciągnęli górę.
Nie mogliśmy się ruszyć.
Raz, dwa!
Nie wygląda to łatwo.
Na sam widok mam dość.
Tak jest, razem! Zaprzeć się!
Raz, dwa.
- Raz, dwa. - Razem, dłońmi i stopami!
Raz, dwa!
- Jeszcze raz. - Dobra.
Raz, dwa!
Musieliśmy się podciągać i blokować.
Dwa!
Wszystko rozbije się o to, kto lepiej współpracuje
i lepiej wykorzysta rozpęd.
Liczą razem.
Tak pilnują rytmu.
Byliśmy pewni siebie.
Wszystko szło zgodnie z planem.
Raz, dwa!
Dalej!
Nie mam jak się zaprzeć.
Oprzyj stopę.
Wszyscy oprzyjcie.
Raz, dwa.
Sięgnij.
Raz, dwa.
Mało im brakuje.
Końcówka jest najgorsza.
Nie było więcej belek.
Nie mogliśmy się zbliżyć do mety.
Dalej! Odepchnij się ode mnie.
Złapcie go.
Złapcie go za nogi!
Przyciśnijmy go.
- Dobra. - Zablokowany.
Raz, dwa, trzy!
Dwa, trzy!
- Mamy to? - Nie.
Zostały 54 sekundy.
Bałem się, że się nie uda.
- Wszyscy razem! - Dobrze.
Raz, dwa.
Nie dosięgnę.
- Jeszcze raz! - Dawaj!
Raz, dwa.
Dalej!
Raz, dwa.
A zostało 35 sekund.
Koniec gry.
Mongolia wykonała zadanie.
Udało im się.
Zostało im 35 sekund.
To był niesamowity wysiłek.
Wiedziałem, że kula była ciężka.
Pora na Koreę Południową.
Zapieramy się i liczymy do dwóch?
- Do trzech. - Tak.
Ciśniemy do samego końca.
Słuchajcie Amottiego i róbcie tak.
Zwłaszcza ty, Min-jae.
Uwaga.
Do dzieła, ekipo.
- Nie będzie łatwo. - Gotowi…
Powoli.
Zaprzyjmy się i pochylmy.
Niżej. I do roboty.
Raz, dwa, trzy.
- Tak jest. - Zaprzeć się.
Raz, dwa, trzy!
Dobrze.
Raz, dwa, trzy!
- Czekajcie. - Moment.
Przewróćcie się.
- Czekajcie. - Moment.
Byliśmy bezradni.
Nie mogliśmy w żaden sposób
złapać przyczepności.
Niech to.
Miałam wrażenie,
że pomieszali coś z ciężarem.
Kule były nie do ruszenia.
Jeśli Min-jae się wykaże,
zwyciężymy.
Min-jae miał dać nam znać.
Mieliśmy zaatakować, gdy się ustawimy.
Gotowi?
Raz, dwa, trzy!
Dobrze.
Trzy!
Dobrze.
- Ruszyli. - Znów idą.
Raz, dwa, trzy!
Coraz bliżej.
Min-jae, zbierz siły.
Raz, dwa, trzy.
Raz, dwa, trzy!
- Pięknie. - Zaprzyjcie się.
Miałam wrażenie, że prawie dosięgam.
Oszaleć można.
Nagle Sung-bin…
Pomogę ci.
…przytrzymał moją rękę.
Raz, dwa, trzy.
Dobrze.
- Mam. - Super.
Raz, dwa, trzy.
Zaprzyjcie się.
Nagle się zatrzymaliśmy.
Coś było nie tak.
Jakbyśmy stracili zgranie.
Min-jae, zaprzyj się.
W porządku.
Zaprzyj się nogą.
- Czekajcie. - W piasek.
Noga mi zjechała.
Stopa zsunęła mi się z belki.
Raz, dwa, trzy.
Leżałem na brzuchu,
trzymając się belki palcami.
No dobrze.
Zaprzyj się nogą.
Zaprzyj się.
W porządku.
Trzymajcie się.
Co próbowałem się oprzeć, od razu mnie podnosiło.
- Spróbuj… - Pomożemy.
- Podciągnijmy się. - Raz, dwa, trzy.
- I już. - Pięknie.
- Oparłeś się? - Tak.
Super.
Przed nimi najtrudniejszy odcinek.
- Ten najgorszy? - Tak.
Raz, dwa, trzy!
Trzy!
- Z całej siły. - Tak.
Zaprzyj się, Min-jae.
Wkop się w piasek.
I tak trzymaj.
Z całej siły.
Raz, dwa, trzy!
Tak jest.
Jeszcze raz.
Raz, dwa, trzy!
Jeszcze raz.
Raz, dwa, trzy!
- Patrzcie. - Mamy to.
- Jeszcze raz. - Już prawie.
Raz, dwa, trzy!
Tak!
Tak samo.
Remis.
- Ten sam czas. - Mamy 35 sekund.
Korea wykonała zadanie.
Łeb w łeb.
- Ten sam czas. - Co do sekundy.
- Trudniej, niż sądziłem. - Tak.
Sądziliśmy, że ich zmiażdżymy, a to oni zmiażdżyli nas.
Pewnie dlatego, że obie drużyny dotarły do finału.
W przepychaniu ściany zastosowaliśmy podobną taktykę.
Okazało się, że siłowo niewiele nas różni.
Nie mogliśmy dać im przewagi.
Szliśmy łeb w łeb,
każdy mógł wygrać.
Czyli teraz kto pierwszy?
Tak, szybszy wygra.
Mieliśmy ten sam czas. Rozstrzygną sekundy.
- Tak. - Fakt.
Musimy jak najszybciej dotrzeć do mety.
Nadrobimy początkiem.
Kojarzycie moment, jak nas podnosi?
- Wtedy trzeba przycisnąć. - I to ostro.
Min-jae, leżałeś na brzuchu.
Tak marnujesz siłę.
Nie możesz się kłaść.
Utrzymaj się nad ziemią.
Trzymałeś się dłońmi.
- Nie mogłem się zaprzeć. - Wiem.
Jeśli nie możesz się oprzeć o belkę,
to zaprzyj się o piach.
Nawaliłem w piątej rundzie.
Bałem się, że znów nawalę.
Skupiłem się na tym, żeby wyczuć piasek pod stopami i dłońmi.
Konkurencja zakończyła się remisem.
Rozpoczniemy dogrywkę.
Czyli jednak.
W dogrywce
obie drużyny zaczną jednocześnie.
Wygra ta, która pierwsza dotknie flagi.
Pociągniecie ciężar z poprzedniej rundy.
Wystarczy sekunda.
To będzie margines.
Takie dogrywki to coś dla nas.
Nie dajcie im szans.
Mongolia już traciła nadzieję.
Postanowiliśmy odebrać im ją całkowicie.
Nie chcieliśmy trzeciej konkurencji.
Musieliśmy wygrać za wszelką cenę.
Korea Południowa!
Do dzieła!
Wygramy tę dogrywkę.
Wszyscy wiemy, że wóz albo przewóz.
Chcemy dać czadu.
Wojownicy!
Do boju!
- Do dzieła. - Skupmy się na sobie.
Uwaga.
To ostatnia runda.
- Zaczniemy biegiem. - Dobra.
Gotowi…
Pokażemy naszą szybkość.
Wygramy to migiem i już.
Chcieliśmy dobiec do pierwszej belki i się od niej odepchnąć.
Raz, dwa, trzy!
Chcieliśmy dobiec do pierwszej belki i dalej cisnąć na czworaka.
Nagle coś mnie szarpnęło do tyłu.
To nic, wstawaj!
Odwróciłam się i dołączyłam do reszty.
Złapcie belkę.
Raz, dwa, trzy.
Szliśmy łeb w łeb,
bez wyraźnej różnicy.
Wszyscy trzymają?
Mocno.
Raz, dwa, trzy.
Tak jest!
Raz, dwa, trzy!
Tak jest!
Raz, dwa, trzy!
- Złapcie się mocno. - Raz, dwa, trzy.
Raz, dwa, trzy.
Byliśmy jednym ciałem.
Dzięki temu dobrze wykorzystaliśmy siłę.
Raz, dwa, trzy.
Sung-bin doradził mi małe kroki.
Dzięki temu mogłem napierać.
Raz, dwa, trzy.
- Złap mocno. - Raz, dwa, trzy.
Raz, dwa, trzy.
Świetnie nam idzie.
Stopami.
Raz, dwa, trzy.
Wydusimy z siebie resztki sił.
Raz, dwa, trzy!
Jeszcze krok i flaga jest nasza.
Jeszcze jeden ruch
i wygramy ten program.
Parliśmy naprzód z całych sił.
Raz, dwa, trzy.
- Już prawie! - Raz, dwa, trzy!
Dalej!
Raz, dwa, trzy!
- Już prawie! - Raz, dwa, trzy!
Raz, dwa, trzy!
Łap!
Jak to zrobili tak szybko?
Koniec gry.
Zwycięża Korea Południowa.
Wygraliśmy!
Nie do wiary.
Ciężar kul nas przewrócił,
ale byliśmy przeszczęśliwi.
Daliśmy się ponieść.
Śmialiśmy się jak dzieci.
Byliśmy wniebowzięci.
Wreszcie wygraliśmy.
To było jak sen.
Tak się cieszę, że brak mi słów.
Nie mogłam uwierzyć.
Byłam w siódmym niebie.
Daleko zaszliśmy.
Szło nam lepiej niż przedtem.
Było lepiej.
Lepiej, ale i tak szkoda.
Korea zaszalała.
Nie sądziłem, że tak popędzą.
Spojrzałam na zegar.
Zajęło im to niecałą minutę.
Chyba ich nie doceniliśmy.
Byli silniejsi, niż sądziłem.
Szkoda, ale jestem z nas dumny.
Rozpiera mnie duma.
Daliśmy z siebie wszystko,
więc niczego nie żałuję.
Nie żałuję.
Dotarliśmy do finału i świetnie się bawiliśmy.
Silni i sprawni: Azja.
Zwycięzcą programu zostaje…
Korea Południowa.
O rany.
- Dobra robota. - Dzięki.
- Gratulacje. - Dzięki.
- Jesteście super. - Dzięki.
- Dobra walka. - Gratuluję.
Proszę Kim Dong-hyuna, lidera drużyny,
aby podzielił się przemyśleniami.
Przede wszystkim wciąż nie wierzę.
Chwilami nie było łatwo.
Ciężko uwierzyć, że wygraliśmy.
Co najważniejsze,
w tej rundzie zrozumieliśmy,
jak silni są Mongołowie.
Nie mogliśmy tracić czujności.
Cieszę się, że za nami takie starcie.
Dziękuję też drużynie.
Jestem przeszczęśliwy.
Niesamowite.
A teraz wicemistrzowie.
Orkhonbayar Bayarsaikhan z Mongolii
wygłosi swoją przemowę.
Naszym celem było zwycięstwo.
Choć się nie udało,
przeżyliśmy przygodę i poznaliśmy nowych ludzi.
Wiele się nauczyliśmy.
Gamsahamnida.
Choć Mongolia przegrała,
nasza flaga dumnie powiewała.
Widząc to,
poszedłem oddać jej cześć.
- Nasza flaga wciąż stoi. - Tak.
Celowo jej nie przewróciliśmy.
Silni i sprawni: Azja.
Zakończyliśmy wszystkie misje.
Wicemistrzów z Mongolii proszę
o wygłoszenie ostatnich słów
przed rozbiciem torsów.
Z całego serca gratuluję
drużynie Korei Południowej.
Dziękuję drużynie, która była ze mną.
Niczego nie żałuję.
Nie poddaliśmy się
i jestem z nas dumny.
Korea okazała się silniejsza, niż sądziłem.
Dziękuję, bo pokazaliście nam, że musimy stać się silniejsi.
Walczyliśmy dzielnie.
Nie będę niczego żałował.
Nasz lider zawsze nas motywował.
Szczerze mówiąc,
gdy na początku zobaczyłam rywali,
nie czułam się mocna.
Ale nie pozwoliłam,
by myśli o eliminacji
przysłoniły mi wiarę w drużynę.
- Enkh-Orgil. - Tak?
Możemy tak bez końca.
Oczywiście.
To dla niej dałam z siebie wszystko.
W każdej misji.
Dobra robota!
Pokazaliśmy, na co stać
mongolskich dżudoków.
Wspaniale było reprezentować kraj.
Reprezentowanie kraju i naszej sztuki cyrkowej to zaszczyt.
Od dziesięciu lat się zastanawiałem,
na co pozwolą mi moje umiejętności,
gdzie są moje fizyczne i psychiczne granice,
ile mogę znieść.
Program Silni i sprawni: Azja
pozwolił mi poznać odpowiedź.
To odmieni moje życie.
Do zobaczenia, stary.
To nie koniec. Nie poddam się.
Będę nadal iść naprzód.
Obiecuję.
Rozkleję się.
Tutaj nauczyłam się,
że nie trzeba wygrać wszystkiego.
Raz, dwa, trzy!
Liczy się podejście,
emocje,
wnioski,
poznani ludzie…
z którymi tworzysz wspomnienia.
To jest najważniejsze.
Mam nadzieję, że wszyscy poczuli mongolską dumę
i wyniosą z tego same pozytywy.
Dziękuję wszystkim za wsparcie
i za wspólną podróż.
No dobra.
Wysłuchamy teraz mistrzów
z Korei Południowej.
Trenuję MMA od około 20 lat.
Nigdy nie zdobyłem jednak mistrzowskiego pasa ani złota.
Zadręczałem się,
myśląc, czy to pech, czy brak umiejętności.
Ale ten tors jest wart więcej niż medale.
Będę go cenił.
Będę też trenował jeszcze ciężej.
Rany.
Dopiero to do mnie dociera.
Nie do wiary.
Pamiętam każdą chwilę.
Cała nasza drużyna pozamiatała.
Korea Południowa!
Do dzieła!
Łapiemy się.
Wciąż czuję się słaby.
Raz, dwa, trzy.
Ale tylko wtedy, gdy jestem sam.
Razem jesteśmy silniejsi.
Korea Południowa!
Dalej!
To ta więź pozwoliła nam wygrać.
Walczyliśmy ramię w ramię.
Raz, dwa, trzy!
W każdej chwili.
- Jesteśmy silni. - Wygra silna wola.
Pokonaliśmy każdą przeszkodę
i staliśmy się silniejsi.
Ostatni wisielec
wykończył mnie fizycznie i psychicznie.
Straciłam pewność siebie. Wiedziałam, że przede mną długa droga.
Wybaczcie.
- Przestań. - Starałaś się.
Dałaś z siebie wszystko.
Drużyna mnie wsparła.
Pomogła mi miłymi słowami
i samą obecnością.
Dzięki przyjaciołom zyskałam siłę i wytrzymałość.
Świetnie ci poszło.
Niesamowicie.
Brawo.
To była życiowa lekcja.
Dlatego chcę jedynie podziękować.
Min-jae, już prawie!
Nauczyłem się, jak się nie poddawać.
Jak dawać z siebie wszystko.
- Brawo! - Nieźle!
Wkrótce wrócę na piasek w zapaśniczym ringu,
ale piasku, po którym stąpałem tutaj,
nigdy nie zapomnę.
W drugim sezonie radowałem się sam.
Teraz mogę się tą radością podzielić.
Bardzo się cieszę.
Możliwość dzielenia się radością z wygranej
to dopiero prawdziwe szczęście.
Korea Południowa!
Udało się nam!
Obroniliśmy nasze torsy…
i naszą flagę.
Silni i sprawni: Azja.
W tym sezonie zobaczyliśmy najróżniejszych sportowców.
Szukaliśmy ciała doskonałego.
Poszukiwanie szczytu ludzkich możliwości
niezależnie od płci, wieku czy rasy…
nie ustanie.
TAJLANDIA
INDONEZJA
FILIPINY
TURCJA
AUSTRALIA
JAPONIA
MONGOLIA
KOREA POŁUDNIOWA
Napisy: Konrad Szabowicz