GÜVENLİK KAMERASI VE HAVA GÖRÜNTÜLERİ TANIKLARIN ANLATIMIYLA CANLANDIRILMIŞTIR
ARALIK 2009 11 EYLÜL'DEN 8 YIL 3 AY SONRA
KHOST ÜSSÜ AFGANİSTAN
Khost'ta bulunan CIA yetkilileri
bizi bin Ladin'e götürebilecek bir muhbir buldukları için
çok heyecanlıydı.
O yüzden aracı aramadan içeri girmesine izin verdiler.
Özel güvenlik, özel kuvvetler, analistler, vaka subayları,
tüm CIA ekibi oradaydı.
Hepsi onu karşılamak için dışarı çıkmışlardı.
Bu çok önemli bir olaydı.
Herkes çok gergindi.
Arabanın diğer tarafından indi.
Güvenlik görevlilerimiz o tarafa gidip
"Ellerini dışarı çıkar" dediler.
Bir karşılık alamayınca çok endişelendiler.
Muhbirin canlı bomba olduğunu anlamamışlardı.
Evde yerde otururken bir telefon geldi.
"Tracy, büyük bir patlama oldu" dedi.
"Neden bahsediyorsun?" dedim. Televizyon açık değildi.
Ne olduğunu bilmiyordum.
Afganistan'a dönüyoruz.
Yedi CIA yetkilisini öldüren intihar saldırısıyla ilgili
şok edici bilgiler edindik.
Saldırgan üsse davet edilmiş
ve girişte arabası aranmamış.
Bu sizin için.
Saat değil, fünye.
Hepiniz cehennemi boylayacaksınız.
Bu adamı daha önce hiç görmemelerine rağmen
çok güvenli bir CIA üssüne girmesine izin vermişler.
O da üstündeki bombayı patlatmış.
CIA merkezindeki bayrak
ölen yedi çalışanı için yarıya indirildi.
Müdür Leon Panetta vatanlarından uzakta,
düşmanın hemen yanı başında öldüklerini söyledi.
Meslektaşım Jennifer Matthews
Afganistan, Khost'taki CIA üssünün başındaydı.
Biz çekirdek kadroyduk.
Jennifer'la El Kaide'yi soruşturmaya başladığımızda
örgütün adını bile bilmiyorduk.
Gina beni arayıp Jennifer'ın öldürüldüğünü söyledi.
Çok kötü bir haberdi.
Kiliseye gittiğimde
askerler için dualar okunmaya başladı.
"Ya biz? Jennifer'a okunmayacak mı?" dedim.
Çocukluk arkadaşları ve çocuklarının
onun hakkında konuşmasını dinlemek çok zordu
çünkü ne yaptığını bilmiyorlardı.
Ölen CIA yetkililerinin hepsinin cenazesine gittim.
Çok soğuk bir havada arabayla ilerlerken
verandalarında ayakta duran bir aile gördüm.
Ellerinde bir pankart vardı.
"Bizi koruduğunuz için teşekkürler" yazıyordu.
Aile üyeleriyle
konuştuğumu hatırlıyorum.
Anne ve babaları bana
"Sevdiklerimizi hayattan koparan
bu görevden vazgeçmeyin, devam edin" dediler.
Görevimiz tabii ki bin Ladin'i aramaya devam etmekti.
Amerikan halkı, Allah'ın izniyle sizi öldürmeye devam edeceğiz.
El Kaide, Khost saldırısının bizi zayıflatacağını sandıysa
çok yanılmıştı.
Tam tersi etki yaptı.
İrademizi güçlendirdi.
Khost olayı kişiselleştirdi.
Çok kişiselleştirdi.
İNSAN AVI USAME BİN LADİN
ARALIK 2009
OCAK 2010 11 EYLÜL'DEN 8 YIL 4 AY SONRA
11 Eylül'ün onuncu yıl dönümüne çok yaklaşmıştık.
Bin Ladin'i bulmamıza yönelik baskılar gitgide artıyordu.
Usame bin Ladin hâlâ aranıyor, Amerikalıların kâbusu olmaya devam ediyor.
Bulana 25 milyon dolar ödül verilecek.
Sözde her yerde onu arayan ajanlarımız, saldırı timlerimiz var.
Nasıl hâlâ bulunamaz?
Sonuç vermeyen yüzlerce ihbarlarla hüsrana uğradık.
Her seferinde yakalayacağımızı sanarak heveslendik.
Ordu onu yakalamak için defalarca harekete geçti
ama bir sonuç alamadık.
Ev temiz. Devam edin.
Bu…
Çok sinir bozucuydu.
Bu, istihbarat teşkilatlarının yetkinliğine dair soru işareti yaratıyor.
CIA o dönemde iki siyasi partinin de sert eleştirilerine maruz kaldı.
Bu bir fiyasko değil mi?
Onu yakalayamadınız, yerini bilmiyorsunuz.
Peki…
Bence
bin Ladin'i yakalayıp öldürmek
ulusal güvenliğimiz için
büyük önem arz ediyor.
CIA ve istihbarat camiasına daha fazlasını başarmaları için
büyük baskı uygulanıyordu.
Bin Ladin ve El Kaide'ye daha fazla odaklanmalıydık.
KEVIN SHAEFFER CIA - TERÖRLE MÜCADELE - HEDEF ANALİSTİ
11 Eylül'de Pentagon'da çalışıyordum.
Benim bölümümde hayatta kalan tek kişi bendim.
Vücudumun çoğu yandı
ama toparlanıp her gün mücadele etmeye devam ettim.
-Nasılsın? -Harikayım.
Tanrı'ya şükür.
2009'da bir arkadaşım beni arayıp
"Kevin, bin Ladin ekibinde yardımına ihtiyacımız var.
Tek görevimiz bin Ladin'i bulmak" dedi.
Ekibime "Her hafta bana gelip rapor vereceksiniz.
Neye baktığınızı, ne bulduğunuzu,
elinizdeki ipuçlarını ve kanıtları söyleyeceksiniz" dedim.
Afganistan'dan kaçtıysa nereye gidebilir?
Hâlâ hayatta mı? Hep bu soruları sorduk.
Televizyona çıktığında en ufak detayına kadar inceliyorduk.
Bin Ladin'in basın açıklamalarının her yönüne odaklanmaya başladık.
Bin Ladin'in ses kayıtlarını dinleyip
yerini belli edebilecek ipuçları aradık.
Kuş ya da makine seslerini inceledik.
Gizli mesaj mı gönderiyor?
Arka plandaki şeylerden yerini tespit edebilir miyiz?
Videolarının haber kanallarına nasıl ulaştığını da araştırdık.
Mesaj alıp göndermesinin bir yolu olmalıydı.
Telefon gibi elektronik cihazlara güvenmiyorlardı.
Muhtemelen kuryelerle elden teslimat yapıyorlardı.
Bir kuryenin yerini bulup onu takip ederek
bin Ladin'e ulaşabilirdik.
CIA her ihbarı araştırdı.
Kuryeyle ilgili olan ihbar 2002'de yapıldı.
KUZEY AFRİKA AÇIKLANMAYAN BİR YER
Bin Ladin'in güvendiği bir kuryesi olduğunu biliyorduk.
O kişiyi bulmak için büyük çabalar sarf edildi.
Tutuklular sahte isimler verdi.
Bazıları kurye olmadığını,
bazıları da kurye olduğunu ama işi bıraktığını söyledi.
Kuryeyle ilgili söylenen yalanları saptamak çok zordu.
2002'nin sonlarında
Kuzey Afrika hükûmeti
bir El Kaide militanını yakalayıp
gözaltına aldı.
Sorguya çekip ne bildiğini, kimleri tanıdığını sordular.
O sorguda
11 Eylül'den önce bin Ladin'le,
11 Eylül'den sonra da Halid Şeyh Muhammed'le çalışan,
ikisi arasında kuryelik yapan biri olduğunu söyledi.
Ve kuryenin adı…
…Ebu Ahmed'di.
Tabii ki bu bilgi çok ilgimizi çekti.
CIA'İN GİZLİ ÜSSÜ
Gizli bir CIA hapishanesindeki HŞM'ye Ebu Ahmed'le ilgili bildiklerini sorduk.
HŞM gelişmiş sorgulama teknikleriyle sorgulandı.
Bilmek istediğimiz her şeyi anlattı.
"Evet, Ebu Ahmed'i duydum ama artık El Kaide'yle çalışmıyor" dedi.
Mikrofon gizlediğimiz hücresine döndü
ve yanındaki diğer El Kaide militanlarına
"Kimse kuryeden bahsetmeyecek" dedi.
HŞM kuryeyi korumak için elinden gelen her şeyi yaptı
çünkü Ebu Ahmed'in bizi Bin Ladin'e götüreceğini biliyordu.
O yüzden Ebu Ahmed'i bulmaya odaklandık.
Bin Ladin'le HŞM daha iyi birini seçemezdi.
Yerinin tespit edilmesini çok zorlaştıran
etkili güvenlik önlemleri alıyordu.
Sonunda Kuveytli olduğunu öğrendik.
Her ihbarı araştırdık, neye benzediğini bilmiyorduk.
Büyük bir muammaydı.
Yaşam tarzını, hareketlerini, nerelere gittiğini,
ne tür iletişim araçları kullandığını ve nasıl iletişim kurduğunu anlamak için
uzun ve meşakkatli bir çalışma yürüttük.
Farkında olmadan kendimizi ele verecek bir hata yapmaktan korkuyorduk.
Bunlar 2002'den 2010'a kadar sürdü.
Sekiz yıl her yerde onu aradık.
2010'un yazında bir dönüm noktası yaşadık.
Telefonunu takip ettiğimizde Pakistan, Peşaver'de olduğunu saptadık.
Ve telefon görüşmesini dinlemeyi başardık.
Eski bir tanıdığıyla konuşuyordu.
Arkadaşı "Şimdi ne yapıyorsun?
Senden hiç haber alamadım, hiç görüşemedik.
Ne yapıyorsun?" dedi.
Ebu Ahmed sürekli "Meşgulüm, çalışıyorum" dese de
arkadaşı pes etmedi.
"Ama ne yapıyorsun? Tam olarak ne yapıyorsun?" dedi.
Bir an sessizlik oldu.
Sonra Ebu Ahmed
"Daha önce yaptığım şeyi yapıyorum" dedi.
Arkadaşı hemen "Allah yolunu açık etsin" dedi.
Önceden yaptığı şeyle bin Ladin'e çalışmayı kastediyordu.
Sahada çalışacak insan istihbaratına ihtiyacımız vardı.
BRYAN STERN SAHA İSTİHBARAT UZMANI
İnsanlar istihbarat işini rapor okuyan analistlerden ibaret sanıyor.
Sokaktaki insanları kastediyorum.
Görev gücü komutanı olarak Kâbil'deydim ama farklı noktaları da yönetiyordum.
Tüm bilgileri doğrulayan bir istihbarata ihtiyacımız vardı.
Ne bildiğimizi sanıyoruz?
Bilmediğimiz ne var? Ne görüyoruz?
Kuryenin küçük beyaz bir SUV'ye bindiğini gördük.
Pakistan'da beyaz SUV'lerden çok vardı.
CIA yetkilileri onu Peşaver'den
Abbottabad'a kadar takip etti.
Sonunda araç büyük bir evin önünde durdu.
Bu evde bir şeyler döndüğünü gösteren birçok işaret vardı.
Gördüğümüz her şeyden çok farklıydı.
Bölgedeki konutlardan çok daha büyük bir yapıydı.
Kurye Ebu Ahmed'in
belli bir geliri olmadığı hâlde
Abbottabad'ın pahalı bir bölgesinden 2005'te bu evi aldığını öğrendik.
Üç buçukla beş buçuk metre boyundaki duvarların tepesinde dikenli teller vardı.
Bir de duvarla çevrili
balkon vardı.
Abbottabad bölgedeki dağlar sebebiyle turistik bir alandı.
Üçüncü kata niye iki buçuk metrelik bir duvar örersin ki?
Üst katta alınan güvenlik önlemleri çok garipti.
Tüm parçaları birleştirmeye başladık.
Orada görünmek istemeyen biri oturuyordu.
Çok şüpheli bir durumdu.
Tüm ekibi teyakkuza geçirdi.
Çok önemli birinin orada oturduğu çok belliydi.
11 OCAK 2010
21 EYLÜL 2010 11 EYLÜL'DEN 9 YIL SONRA
Hemen başkanın yanına gidip
ona bulduklarımızı anlattım.
Önce Savunma Bakanlığı'nın üst düzey yetkilisi Mike Vickers
ve Terörle Mücadele Birimi'nin Başkanı John Brennan'a anlattık.
Michael Morell bir gün öncesinden beni arayıp
Başkan Obama'ya çok hassas bilgiler verileceğini söyledi.
Başkanla yaptığımız bu ilk toplantıda
Leon Panetta içeri girip
"Bin Ladin'in kuryesinin konumunu belirlemeyi başardık.
Sonra onu bir eve kadar takip ettik" dedi.
"Sayın Başkan, bin Ladin'in orada olduğuna dair
çok güçlü bir şüphemiz var" dedim.
Başkan Obama ciddi bir ipucu bulmuş olabileceğimize inansa da
temkinli davrandı.
Brifingin sonunda başkan bize iki emir verdi.
ve Barack Obama çok emir veren biri değildi.
İlk olarak "Leon, Michael,
o evde neler olduğunu öğrenin" dedi.
Sonra da "Kimseye söylemeyin.
Bu dışarı sızdırılmayacak.
Hükûmetten kimse bunu bilmeyecek" dedi.
Sürekli gözetlemeye başladık.
O evde olan her olayı izliyorduk.
İstihbarat toplamak çok zordu.
Telefon ve internet yoktu.
Ebu Ahmed, Abbottabad'dan çıkana kadar cep telefonunun bataryasını takmıyordu.
Çok sıkı güvenlik önlemleri alıyordu.
Müdür Panetta istihbarat toplamak için çeşitli fikirler üretti.
Ağaçlara kamera koyalım, dedi.
Diğerleri çöplerinden bilgi toplama fikrini ortaya attı.
Ama çöplerinin alınmasına izin vermiyorlardı.
Çöplerini yakıyorlardı.
Çocuk felci aşısı yapması ve kan örneği alması için
birlikte çalıştığımız bir doktoru eve göndermeye çalışıyorduk.
Bu kan örnekleriyle evdekilerin
bin Ladin'in ailesi olduğunu doğrulamayı umuyorduk.
Kuryeler doktoru eve almadılar.
Zaman içinde kadın ve çocukların eve girip çıktığını görmeye başladık.
Onları da takibe alıp izledik.
O evde iki ailenin yaşadığını keşfettik.
Ebu Ahmed ve abisinin ailesi.
Ama uydu görüntülerini incelediğimizde…
…evde üçüncü bir ailenin yaşadığını öğrendik.
Evden hiç çıkmıyorlardı.
Pakistan'ın bu kısmında yaşayan tüm çocukların aksine
bu çocuklar okula gitmiyordu.
Çamaşır ipine bakarak
ailenin kaç üyesinin orada yaşadığını saptadık.
Çocuklar ve yetişkinlerle ilgili elde ettiğimiz bilgiler
üçüncü ailenin kimliği konusunda kuvvetli bir şüphe oluşturdu.
Bir noktada biraz daha yaşlı birinin
evden çıkıp
hapishane avlusundaki bir mahkûm gibi volta attığını gördük.
Her gün evden çıkıp bahçede yürüyordu.
Her gün. Ona "Yürüyen Adam" diyorduk.
Ölçüm yöntemlerini kullanarak
Güneş adama bu taraftan vurduğunda
oluşan gölgesinin
boyutunu ölçtük
ve gölgeyi oluşturan kişinin boyunu hesapladık.
Adam Usame bin Ladin'le aynı boydaydı.
Tüylerim diken diken oldu.
"Tanrım, onu bulmuş olabiliriz" dedim.
Bin Ladin'le ilgili çok sayıda ihbar gördüm.
Hiçbiri bunun yanına bile yaklaşamazdı.
"Tanrım, bu bin Ladin olabilir.
Ne gerekiyorsa yapın ve yüzünün görüntüsünü alın" dedim.
"Bunu yapmak çok zor.
Bir yanda beş buçuk metre, diğer yanda üç buçuk metre duvar var.
Görüntü alamıyoruz" dediler.
"Filmlerde CIA'in bunu yapabildiğini gördüm" dedim.
Güldük. Herkes güldü.
Ama net bir görüntüsünü çekemediler.
Müdür Panetta Terörle Mücadele Merkezi'ne
daha fazla şey öğrenmeleri için muazzam bir baskı yaptı.
21 EYLÜL 2010
11 EYLÜL'DEN 9 YIL 5 AY SONRA
Bir gün beni CIA'deki bin Ladin birimine çağırıp
onunla yaptığım röportajla ilgili birifing vermemi istediler.
"Biraz eski bir hikâye ama tamam" dedim.
Bin Ladin röportajını 1998'de yaptım.
Bunun gibi zamanla daha fazla ses getiren
başka bir röportaj yapmadım.
CIA'le birlikte görüntüleri inceledik.
Bin Ladin'in güvenliğiyle ilgili soru sormalarını bekliyordum.
Nasıl gelip gittiğini, telsiz iletişimini sorarlar sandım.
Bunları detaylı bir şekilde anlatırken
"Bin Ladin'in yürürken bir görüntüsü var mı?" dediler.
Yürüdüğü görüntüleri izleyip ne yapacaklardı ki?
O zaman hiçbir fikrim yoktu.
Ama meğer Yürüyen Adam'ın yürüyüşü,
hafif topallaması ve duruşunu
bin Ladin'in yürürken çekilen en son görüntüsüyle karşılaştıracaklarmış
ki bu da 1998'de benimle yaptığı röportajda çekilmiş.
Ama bunu bilmiyordum.
Miller'ın görüntülerinde benzerlikler saptasak da
bin Ladin'in orada olduğuna dair kesin bir kanıtımız yoktu.
Tabii ki onun bin Ladin olduğunu düşünüyordum.
Herkes bunu düşünüyordu.
Mesele karar mercilerini ikna edecek derecede
bir kanıt elde etmekti.
Her hafta bana rapor verirlerdi.
Bazen gelip "Yeni bir şey bulamadık" derlerdi.
Ben de onlara
"Bu yeterli değil" derdim.
İşte yaşadıklarımızla başa çıkabilmek için hislerimizi bastırıp geri plana atıyorduk.
Bu birçok yönden çok zor bir şeydi.
Oğlum liseden mezun olacağı için anılarından videolar hazırlıyordum
ve çoğu olayı hatırlamadığımı fark ettim.
Oğlumun hayatındaki olayları hatırlamıyordum.
Ve o gece
işe sinirli bir şekilde gittim.
Bunu sürdürme kararının bana ait olduğunu kabullenmek zorunda kaldım.
Hep yeterince çabalamadığımızı hissedip hafta sonları da çalışıyorduk.
Ailemizi göremiyorduk.
Bu süreçte
annemi kaybettim.
Ölmeden önce ona
"Çok önemli bir iş üstünde çalışıyorum. Umarım…
Umarım sen de görürsün" dedim.
Annemi kanserden kaybettiğimde bu süreci atlatmamı sağlayan tek şey
omzumdaki büyük sorumluluktu.
İlerleme kaydettiğimizi biliyordum.
Usame bin Ladin'in o evde olduğunu ispatlayacak
kanıtlar bulmaya odaklandım.
O noktada yüzde 100 orada olduğunu ispatlayacak
bir kanıt bulma ihtimalimiz
oldukça düşüktü.
Bin Ladin'in orada olduğunu anladığımızı öğrenmesinden de korkuyorduk.
Bin Ladin her an oradan ayrılabilirdi.
Bilgi toplamayı sürdürmek çok riskliydi.
12 ŞUBAT 2011
14 MART 2011 11 EYLÜL'DEN 9 YIL 6 AY SONRA
Eve bir operasyon düzenleme konusunda karar vermeye yaklaşmıştık.
Başkan daha fazla istihbarat elde etme
ve bin Ladin'in orada olduğunu doğrulama ihtimalimizin
ne kadar yüksek olduğunu sordu.
Bin Ladin'in kesinlikle orada olduğunu gösteren
bir kanıtımız yoktu.
Dolaylı kanıtımız vardı.
Orada olduğunu gösteren doğrudan bir kanıtımız yoktu.
"Sayın Başkan, Saddam'ın
kitle imha silahları olduğunu gösteren kanıtlar…
KİTLE İMHA SİLAHI YOK
İSTİHBARAT FİYASKOSU
…bin Ladin'in orada olduğunu gösteren kanıtlardan daha sağlamdı" dedim.
Odada derin bir sessizlik oluştu.
Bu büyük bir ulusal güvenlik kararıydı.
Siyasi danışmanları operasyon başarısız olursa
halkın gözündeki itibarının sarsılacağını söylediler.
Bence ABD askerlerinin hayatına mal olabilecek bir operasyondan
daha büyük bir siyasi risk yoktu.
Carter olayı gibi.
İran'da İslam Devrimi gerçekleştiğinde elçiliği basıp
birçok kişiyi rehin aldılar.
Başkan Carter'ın rehineleri kurtarmak için İran'a gönderdiği helikopter yere çakıldı
ve bir sürü insan öldü.
Bu olay onun ve ABD'nin zayıf görünmesine neden oldu.
Carter benzetmesi operasyonun kötü sonuçlanacağını ima ediyordu.
Olay seçimden önce oldu ve Carter seçilemedi.
Başkan Obama "Politika umurumda değil.
Çok uzun zaman oldu.
Bin Ladin'in artık hesap vermesinin zamanı geldi" dedi.
Başkan "Bu hedefe yönelik operasyon hazırlıklarına başlayın" dedi.
"Henüz bunu yapmaya karar vermedim
ama karar verirsek er ya da geç yapmamız gerekecek.
Planı hazırlayın" dedi.
Genelkurmay Başkan Yardımcısı'ndan bir telefon geldi.
"CIA, Usame bin Ladin'le ilgili bir ipucu bulmuş" dedi.
Gözleri parladı. SEAL'dandı.
Hayali gerçek olmuştu.
Benim işim rehine kurtarma ve terör örgütlerine baskın yapmaktı.
Ama bu kesinlikle kariyerimin en büyük göreviydi.
Bir yıl önce bana kanser teşhisi konulmuştu.
Kronik lenfositik lösemi.
Kanser görevimi yapmamı engelleyecek kadar ilerlememişti.
Ne kadar üzücü olsa da bana bir avantaj sağladı.
Yani Amerika'ya dönmem için geçerli bir sebebim oldu.
D.C.'ye dönüp CIA'in müdürü Leon Panetta'yla görüştüm.
Bana buldukları evden bahsetti.
"Buraya yönelik bir operasyon düzenlemeni
istiyorum" dedim.
14 MART 2011
10 NİSAN 2011 BASKINDAN 3 HAFTA ÖNCE
EĞİTİM MERKEZİ AÇIKLANMAYAN BİR YER
Bu iş için Amerika Birleşik Devletleri'nin en iyi isimlerini seçecektik.
SEAL'ları getirecektik.
SEAL Timi 6 Donanma'nın en seçkin birimidir.
Önce SEAL Timi 1 ve 2 vardı.
1980'lerde Komutan Richard Marcinko SEAL Timi 6'yı görevlendirdi.
Rusların şunu diyeceğini bildiği için bu ismi verdi,
"Birinci, ikinci, altıncı timler var. Üçüncü, dördüncü, beşinci nerede?"
İyi bir karşı istihbarat.
Boş boş durmuyoruz, aklımızı çalıştırıyoruz.
Afganistan'dan yeni dönmüştük.
Dalış yapmak ve çocuklarla sahilde özgürce takılmak için
Miami, Florida'ya gittik.
Bir gece verandada otururken telefon geldi.
Virginia Beach'e çağrıldık, nedenini bilmiyorduk.
Moralimiz bozuldu çünkü genelde hemen alarma geçsek de bir şey olmuyordu.
Bizimle alakasız konularda saçma sapan bilgiler veriliyordu.
Canımız sıkıldı.
Celalabad'dan beri Miami'nin hayalini kuruyorduk.
Onları ilk çağırdığımda izindeydiler.
Vücut dillerinden mutlu olmadıkları anlaşılıyordu.
Tatbikata geldiklerini sanıyorlardı.
Sıradan bir yere geldik.
Tek katlı bir okul binasına benziyordu.
Dışarıda silahlı korumalar vardı. İçeri girdik, sınıf gibiydi, tahta vardı.
Onları brifing odasına aldık, CIA yetkilisi geldi.
Gizlilik anlaşması imzalamaları gerektiğini söyledi.
Olağan dışı değildi çünkü özel eğitimler veriyorduk.
CIA yetkilisi anlatmaya başladığında
"Abbottabad" dediğini duydum, bu şehri daha önce hiç duymamıştım.
Tüylerim diken diken oluyor.
Bu başka ülkede hiç duymadığımız bir şehirdi.
SEAL Timi 6'nın komutanı
sakin bir şekilde şöyle dedi…
"Usame bin Ladin'i yakalayacağız."
Hedefimiz Usame bin Ladin'di. Dünyanın en çok aranan teröristi.
"Bu modern tarihin en önemli görevi.
Buna katılmak büyük bir onur" dedim.
Ama zamanla yarışacağımızı söylediler.
Ay döngüsüne göre yeni aya birkaç hafta vardı.
O iki günden birinde gidecektik.
Beyler, bu tatbikat değil.
Yapacak bir işimiz var, hazırlıklara başlayalım.
İşimiz onları bu operasyona hazırlayıp
görevleri için gereken her şeyi sunmaktı.
Bu durumda biraz farklı bir şey yaptık.
Tatbikat yapmaları için konutu birebir inşa etmeye karar verdik.
CIA konutun birebir kopyasını inşa etti.
Dış görünüşü Usame bin Ladin'in evinin aynısıydı.
Böylece SEAL'lar hedef üzerinde taktiksel hareketleri çalışabileceklerdi.
Pilotlar uçuş planlarını prova etti.
SEAL'lar halatı hızlıca indirip üç katlı binanın çatısına
ve avluya inmeyi çalıştılar.
O kadar çok yaptık ki bileklerimiz ağrımaya başladı.
Tendinit olduk.
"Hızla inebildiğimizi kanıtladık. Artık yapmayalım" deme noktasına geldik.
Şeklini ve binaların yerini biliyorduk.
Sadece içinin nasıl olduğunu bilmiyorduk.
Açık bir alan mı yoksa koridor mu var?
Solda ya da sağda oda mı var?
Modüler bir yapı inşa ettik.
-Girdim. -Oda temiz!
Her seferinde değiştirdik.
Hadi.
Çok iyilerdi, düşman uydularının üstten geçme ihtimaline karşı
her gece yapıyı söküp tekrar kuruyorlardı.
10 NİSAN 2011
17 NİSAN 2011 BASKINDAN 2 HAFTA ÖNCE
Yüzden fazla kez tatbikat yaptılar.
Defalarca plan yaptık ve bu planları tatbik ettik.
Her ihtimali düşündük.
Helikopterde nerede oturacağın gibi basit şeyler bile belliydi.
Bu koltuğa mı oturacaksın? Köpek nereye gidiyor?
Arabanın geçtiğini ya da halattan inemediğinizi düşünelim.
Bu adam vurulursa ne olur? Bu oda havaya uçarsa ne olur?
Yirmi dört kişinin yarısı gider, 12 kişi kalırsak ne olur?
Yok ettikleri şeylerin yeniden yapılması gerekiyordu.
Geri çekilin!
Hep sonrasında gidip yeniden inşa ettik.
Ne iyi oldu? Ne kötü oldu?
Günde 12 saat boyunca planlarımızı tatbik ediyorduk.
Sonra kaldığımız koğuşa dönüp
model hakkında konuşuyorduk.
Üst kattan sokağa açılan
kaydırak gibi saçma sapan bir düzenek mi olacaktı?
Atık borusuna tırmanabilir miydik?
Bir gece komutanlardan biri
"En kötü senaryo ne olur?" dedi.
En gencimiz "Helikopter bahçeye düşebilir" dedi.
Hepimiz ona bakıp "Niye uğursuzluk getiriyorsun?" dedik.
17 NİSAN 2011
24 NİSAN 2011 BASKINDAN 1 HAFTA ÖNCE
Operasyon için geçici üssümüz Afganistan sınırındaki Celalabad'daydı.
Aradaki 350 kilometrelik mesafede çıkabilecek bir sürü sorun vardı.
Pakistan hava sahasında uçmak büyük bir riskti.
Ev Pakistan'ın en önemli askerî akademisinin
ve diğer önemli askerî tesislerin hemen yanındaydı.
Abbottabad'da subayları eğitiyorlardı.
Çok dikkatli olmak gerekiyordu
çünkü bir tehdit gördüklerinde
ne yapacakları meçhuldü.
Başkan Obama Pakistan'a haber verilmemesini emretti
çünkü Pakistan istihbaratı yıllardır iki tarafa da çalışıyordu.
El Kaide ve bölgedeki birçok militan terörist örgütüyle
ilişkileri vardı.
Pakistan'la savaşa girebilirdik.
Özel kuvvetleri, istihbarat servisi, hava kuvvetleri,
zırhlı birlikleri, nükleer silahları vardı.
260 kilometreyi fark edilmeden geçebilir miydik?
Pakistan radar sistemlerinin nerede olduğuna
ve bunlardan nasıl kaçabileceğimize baktık.
Pakistan'a uçmak pek çok risk barındırıyordu.
Giderken ya da dönerken vurulabilirdik.
Şakalaşırken bile "Bunu ciddiye almalıyız. Bunun gidişi var, dönüşü yok.
Bundan dönemeyeceğiz. Bu son görevimiz" dediğimi hatırlıyorum.
Sonra biraz ileride helikopterleri gördük.
Radara yakalanması daha zor olan iki gizli helikopter modelimiz vardı.
Aramızda şakalaşıp güldüğümüzü hatırlıyorum.
"Hayatta kalma şansımız arttı
çünkü Transformers'la savaşa gideceğimizi bilmiyorduk" dedik.
Helikopterler ilk kez kullanılacaktı.
Ne kadar test edildi bilmiyorum ama ileri düzey bir teknolojiydi.
Operasyonlar çok korkutucu. Ondan makineli tüfek getiriyoruz.
Çok riskli ve tehlikeliydi, işe yaramak zorundaydı.
24 NİSAN 2011
26 NİSAN 2011 BASKINDAN 5 GÜN ÖNCE
McRaven onay gelmesi ihtimaline karşı
bizi Celalabad, Afganistan'a göndereceklerini söyledi.
Hazır olmamızı istiyordu.
Çocuklara veda etmek hep çok zordu.
Maalesef SEAL Timi 6'da çok sık vedalaşmak zorunda kalıyorduk.
Artık alışmıştım.
Donanma'dan ayrıldığım güne kadar
ne kadar zor olsa da her seferinde vedalaşıp,
onları son kez öpüp
gitmem gerekti.
Vedalaştığınızda geri dönmeyebileceğinizi biliyorlar mıydı?
Evet, biliyorlardı.
Bazı arkadaşlarının babaları dönememişti.
26 NİSAN 2011
28 NİSAN 2011 BASKINDAN 3 GÜN ÖNCE
Millî Güvenlik Kurulu'na brifing vereceğimiz an geldi.
Obama'yı çok iyi tanıyorum.
İşim gereği onu iyi tanımam gerekiyordu.
Vücut dilinden
riskli bir hamle yapacağı anlaşılıyordu.
Olaya çok odaklanmıştı.
Başkan baskınla ilgili tüm üst düzey yetkililerin görüşünü aldı.
Farklı görüşler vardı.
Birçok insan soru sordu.
Bakan Clinton desteklediğini söyledi.
Millî İstihbarat Başkanı Jim Clapper da,
ben de destek verdik.
Bana gelince "Evet, hep bunu yapacağınızı söylüyordunuz" dedim.
Ama birçok karşıt görüş vardı.
Başkan yardımcısı hayır dedi.
İstihbaratı yeterli bulmamıştı.
ABD-Pakistan ilişkilerini kötü etkileyeceğini düşünüyordu.
Savunma Bakanı Bob Gates de
askerlerin güvenliğinden endişeleniyordu.
Çöl Operasyonu sırasında hükûmette görev yapan Bob Gates
benzer bir helikopter kazası yaşanmasından endişe ettiğinden karşı çıkmıştı.
Gates bunu söylediğinde "Tanrım, bunu dillendirme" dedim
çünkü ya kaza gerçekleşir ve burada konuşulanlar ortaya çıkarsa?
Konuştuklarımız öğrenilirdi.
Birinin bunu gündeme getirdiği
ve Obama'nın önemsemediği düşünülürdü.
Başkan hepsini dinledi
ve "Her şeyi değerlendireceğim" dedi.
Başkan Obama o gece de düşünüp sonra son kararını açıklayacağını söyledi.
28 NİSAN 2011
29 NİSAN 2011 BASKINDAN 2 GÜN ÖNCE
Ertesi sabahı çok net hatırlıyorum,
genel merkezdeydim.
Millî Güvenlik Danışmanı Tom Donilon beni aradı.
"Başkan operasyonun yapılmasına karar verdi" dedi.
Büyük bir risk aldı.
Ne bin Ladin'in orada olduğu
ne de başarabileceğimiz kesindi.
Ama bin Ladin'i yakalamak için elimizdeki en iyi fırsat buydu.
Yapma kararı verildi.
29 NİSAN 2011
30 NİSAN 2011 BASKINDAN 1 GÜN ÖNCE
Baskından 24 saat önce
Washington'da büyük bir etkinlik vardı.
Beyaz Saray Muhabirleri Yemeği.
Hepimiz gitmeye karar verdik
çünkü gitmememiz şüphe uyandırabilirdi.
Beyaz Saray Muhabirleri Yemeği'ne gitmek
hayatımın en garip deneyimlerinden biriydi.
Amerika Birleşik Devletleri Başkanı.
Başkandan en alt kademeye kadar bu işe dâhil olan herkes
gizliliğin önemini anlıyordu.
Muhabirler Yemeği bazı açılardan iyi bir kamuflaj oldu.
Hiç şüphe uyandırmadı.
Beyaz Saray Muhabirleri Yemeği'ne katılmak büyük bir zevk.
Olaylı bir haftaydı.
Çok zordu.
Birleşik Devletleri Başkanı görevini muazzam şekilde sürdürebilmesi
çok saygı duyulası bir durumdu.
Aramızda çok değerli konuklar,
önemli devlet çalışanları
ve o kadar önemli olmayan çalışanlar var, onlar kendini biliyor.
Sonra bir komedyen çıkıp bin Ladin'le ilgili şakalar yaptı.
Bin Ladin Hindukuş'ta saklanıyor sanılıyor ama her gün 4 ila 5 arasında
C-SPAN'de program sunduğunu biliyor muydunuz?
Herkes güldü.
Hepimizin aklından aynı düşünce geçiyordu.
"Bildiklerimizi
bir bilseydiniz."
Ertesi gün olacaklardan bihaberlerdi.
Son 20 yılda yapılacak
en gizli operasyondu.
Teşekkürler, iyi geceler.
30 NİSAN 2011
1 MAYIS 2011 BASKIN GÜNÜ
Ertesi gün pazar olduğundan kiliseye gittim.
Bu fırsatı değerlendirip
o gün olacak olaylar için bolca dua ettim.
Başarılı olmamız için dua ettim.
Kiliseden sonra direkt CIA'e gittim.
CIA GENEL MERKEZİ LANGLEY, VIRGINIA
Baskın günü gelmişti.
Terörle Mücadele Merkezi'ndeki hazırlıkların çoğu gizlice yapılmıştı.
Çok gergindik.
Operasyondaki görevim iletişimi sağlamaktı.
Tina yanımdaki bölmedeydi.
Önceki gece uyuyamadım. Üstümüzde çok büyük bir baskı vardı.
Aklımda ilk kez küçük de olsa bir şüphe belirdi.
Askerleri olası bir tehlikenin içine göndermenin sorumluluğunu
hepimiz taşıyorduk.
Olayın ciddiyetini daha iyi anladık.
Ya inanılmaz bir başarıya imza atacaktık ya da korkunç bir fiyasko olacaktı.
Hepsinin bir ailesi vardı.
Benim işim onların başarılı olmasını sağlamaktı.
Tek endişem buydu.
Ölürsek ailelerimizi güvence altına almak için
vasiyet ve vekâletnameleri hazırladık.
Ama bu görevde muhtemelen geri dönemeyeceğimiz için
herkese el yazısıyla mektup yazdım.
Çocuklarıma mektup yazdığımı hatırlıyorum.
Ağlayarak "Yanınızda olamadığım için üzgünüm" yazmıştım.
Beyaz Saray'a çok erken gittim.
Hafta sonları insanlar gezmeye geliyorlar.
Ancak o hafta hepsini iptal ettik
çünkü pazar günü
birçok üst düzey yetkilinin orada olduğunun görülmesi
dikkat çekip şüphe uyandırabilirdi.
Çoğumuz erken saatlerde Beyaz Saray Kriz Odası'nda toplandık.
Endişeli, gergin ve kaygılıydık.
Tam anlamıyla bir komuta merkezi gibiydi.
Obama masanın başında oturuyordu.
Bob Gates ve Hillary Clinton gibi
kabinenin en üst düzey isimleri de masadaki yerini aldı.
Bir ekranda Leon Panetta vardı.
O da bir sürü insanla CIA'deki Kriz Odası'ndaydı.
Diğer ekranda da Celalabad'daki Amiral McRaven vardı.
Çok büyük bir beklenti vardı.
Emri başkumandan verdi.
En büyük riski alan oydu.
Yüzünde çok ciddi bir ifade vardı. Biraz gergin olduğu da anlaşılıyordu.
Celalabad'da bulunan Amiral McRaven'la doğrudan bağlantımız vardı.
22.29
22.30
Görevden önce çok uyuyamadım.
Bu tarihî bir an olacaktı. Bir terslik çıkmamasını umuyordum.
Çocuklara "Hadi, işimizi yapalım" dedim.
Bin Ladin'in kod adı Geronimo'ydu, öncesinde belirlemiştik.
Herkes bir terslik olmasından endişe ediyordu.
Ve bin Ladin orada olmayabilirdi.
Helikopterlerin havalandığını duyduğumda "Başlıyoruz" dedim.
22.50
22.51
Bunlarla ilk kez uçuluyordu. Zihnimi boşaltmaya çalıştım.
Bunun için saymaya karar verdim.
Bir, iki, üç, dört.
Sayıyordum.
557'ye geldiğimde
"Özgürlük isimsiz bir korkağın saldırısına uğradı,
onu savunacağız" dedim.
Bush 11 Eylül'de demişti. Nasıl hatırladım bilmiyorum.
Saymayı bırakıp tekrar bunu söyledim.
Özgürlük isimsiz bir korkağın saldırısına uğradı, onu savunacağız.
İşte o zaman "Tamam, bu göreve çıktım.
Bu timle onu öldüreceğiz" dedim.
Celalabad'dan ayrıldılar.
Afgan hava sahasında uçarlarken rahattık.
AFGANİSTAN
Ancak Pakistan sınırını geçtiklerinde
endişelenmeye başladık.
Pakistan ordusu ne zaman fark edecekti?
Pakistanlılar daha önce bize defalarca ateş etmişti.
Pakistanlıların hava sahalarında
Amerikan helikopterlerinin uçtuğunu anladıklarında
ateş edeceklerini biliyordum.
Çok gergindi.
Fark edilip edilmediklerini anlamak için
dikkatle dinliyorduk.
O noktada teknolojinin işe yarayıp yaramadığını görecektik.
Adamlarımız Pakistan hava sahasında helikopterlerle ilerlerken
Washington'daki odada sessizce bekliyorduk
çünkü yapacak bir şey yoktu.
Obama mola verip "Yukarıya çıkacağım.
Bir şey olunca çağırırsınız" dedi.
Kart oynamaya gitti.
Gergin olduğunda ya da kafasını dağıtmak istediğinde
hep batak oynardı.
Diğerlerimiz öylece oturuyorduk ve 11 Eylül'den bahsetmeye başladık.
İnsanlar ayakta kahve içerken o gün ne yaptıklarını anlatıyorlardı.
Hepimiz istemsizce o güne döndük.
Hepimiz bin Ladin yüzünden
orada toplanmıştık.
Sonra Obama geri geldi.
Koridorun tam karşısındaki küçük konferans odasında
bir general operasyonu takip ediyordu.
Obama oraya girdi.
Ardından herkes bu küçük konferans odasına geldi
ve McRaven anlatmaya başladı.
Operasyonun sesi oldu diyebilirim.
Hedefe iki dakika kala operasyonun en kritik anıydı.
Çok riskli bir noktaydı
çünkü Pakistan'ın en önemli askerî akademisi çok yakındaydı
ve büyük bir piyade taburu da birkaç kilometre mesafedeydi.
Yani yüzlerce asker SEAL'lara saldırabilirdi.
Pakistanlılar etraflarını sarabilirdi.
Başkan o duruma düşerlerse çatışarak oradan çıkmalarını emretti.
Pakistanlıların askerlerimizi rehin alacağı
bir durum olmasını istemiyorduk.
Hava mürettebatından biri uzanıp kapıyı açtı.
Camdan dışarı baktık, hedefe iki dakika vardı.
Tatbikat alanında değildik, burada elektrik vardı.
Pakistan'ın sayfiye bölgesindeydik.
Helikopter havadayken aşağı inecektik. Biz çatıya inip onları haklayacaktık.
Planı uygulama sırası geldiğinde kıyamet koptu.
00.29
00.30
Helikopterler evin üstüne geldiğinde…
…helikopterlerden biri titremeye başladı.
Yere çakıldı.
Düştü.
İşte o anda
yüreğimiz ağzımıza geldi.
Obama'nın biraz uzağındaydım.
Yüzünde endişeli ve şok olmuş bir ifade vardı.
"Çöl Operasyonu geri döndü" der gibiydi.
"Aman Tanrım,
bu istihbarat yüzünden insanları kaybetmiş olabiliriz" dedim.
Hepimiz diken üstündeydik, bir tepki gelecek mi diye bekliyorduk.
Nihayetinde mahalledeki insanlar gelmeye başladılar.
Ve o anda operasyon sosyal medyada ifşa oldu.
Herkes helikopterin düştüğünü öğrendi.
ORDU HELİKOPTERİ DÜŞTÜ
Ama Amerikan'ın değil, Pakistan'ın helikopteri sanıyorlardı.
TEKNİK SORUN DEĞİLMİŞ, VURULMUŞ
PLANLI BİR ŞEYDİ
HELİKOPTER VURULDU
Karşı istihbarat açısından fiyaskoydu.
Pakistan istihbaratının da bunu fark etmesi kaçınılmazdı.
Operasyon tehlikeye girmişti.
Bill McRaven'a "Neler oluyor?" dedim.
Adamlarımız iyiydi, hemen indiklerini gördüm.
Helikopter yaklaştığında altındaki hava akımı
beş buçuk metrelik duvara çarpıp bir türbülans oluşturdu
ve bunun sonucunda helikopter havada tutunamadı.
Savrulup sert bir şekilde ağılın üstüne düştü.
Bill hemen "Diğer helikopteri çağırdım.
Duvarları aşıp operasyona devam edeceğiz" dedi.
"Tanrı seni korusun. Hadi yapalım" dedim.
Düşen helikopterden çıktılar.
Hemen ikinci helikopter geldi.
İlk helikopterin düştüğünü bilmiyordum.
Birkaç adamı indirdikten sonra biz de çatıya inecektik.
Tatbikattaki gibi adamları indirdik. Havalanıp hemen indik.
İkinci helikopterin pilotu ne olduğunu bilmiyordu.
Silah sesi duyup duymadıklarını bilmiyordu.
Temkinli olmak adına binanın dışına indi.
Pilot inmemizi söyledi.
A planına göre çok alakasız bir yerde indiler.
Çatıda olmalıydık.
"Demek buradan başlayacağız" dedim.
Neyse ki B, C ve D planları da yapmıştık.
Binaya girmeye çalışıyorlardı.
Dış duvarda kapıya benzer bir şey vardı.
Ben izlerken kapıya bir patlayıcı yerleştirdiler.
Patlamayı gördüm…
Ama ilerlemediler.
Meğer bir metrelik beton duvarın üstünde sahte bir kapı varmış.
Arkasına dönüp "Başarısız olduk, durum kötü" dedi.
Ben de "Hayır, bu iyi bir şey.
Bu sahte bir kapı. Bunu kimse yapmaz. Demek ki içeride" dedim.
Sağımızdaki otoparkın açıldığı kesindi,
araçların girip çıktığını görmüştük.
Gidip onu patlatacaktık.
Telsizden "Kuzeydoğu başarısız oldu. Garajı patlatacağız" dediler.
Biri "Patlatmayın, açacağız" dedi.
Kapı açıldı
ve tanıdığım eldivenli bir el başparmağını kaldırdı.
İçeri girdik.
Sonra birkaç dakika içinde
herkes içeri girmişti.
Karanlıktı, gece görüş gözlüğü taktılar.
Gerginlik had safhadaydı.
Silahlarındaki lazer işaretleyicileri ve hareket ettiklerini görebiliyorduk.
Her yere bakarak olası tehditleri yok etmeye çalışıyorlardı.
Sonra üç katlı binaya girdiklerini gördüm.
Görebildiğim tek şey buydu.
00.31
00.32
Gerilim had safhadaydı.
Ne olacağını bilmiyorduk.
Önümüzdeki 20 dakika içinde
bin Ladin'i yakalamak için yaptığımız planlar ve çabalarımızın
işe yarayıp yaramadığını görecektik.
Ya başaracaktık ya da tam bir fiyasko olacaktı.
Yirmi dakika sessizce bekledik.
Hayatımın en uzun 20 dakikasıydı.
O 20 dakika içinde
hedefteki SEAL'lar…
…ilk Ebu Ahmed'i gördüler
ve onu vurup öldürdüler.
Eve girdiğimizde birinci katta
adamlarımdan biri kuryelerden biriyle karısını vurdu.
Kadın kocasının önüne atladı.
Kadınlar âdeta bir kalkana dönüşüyordu.
Bin Ladin'in orada olduğunu anladık.
Üst katta kilitli kapılar vardı.
Patlayıcıyla kapıyı patlattık.
Sıra hâlinde merdivenlerden yukarı çıktık,
önümde beş adam vardı.
En öndeki bin Ladin'in 20 yaşındaki oğlu Halit bin Ladin'i gördü.
Halit korkuluğun arkasına atladı.
Öndeki, Halit'in kafasını karıştırmak için bir şeyler fısıldadı.
Buraya gel.
İki farklı dilde "Buraya gel" dedi.
Halit anlamayınca oradan çıktı.
Onu vurup öldürdü.
İkinci kattaydık, bin Ladin'in olduğu üçüncü kata çıkacaktık
ama ilerlemeden önce ikinci katı temizlemeliydik.
Herkes tek tek dağıldı.
Hepsi önümdeydi, ben en sonda kaldım
yani ikinci adam oldum.
Öndeki merdivenleri gözetlerken
ben de yeterli adamımız olup olmadığına baktım.
Dört adam lazımdı, etrafıma baktım.
Yirmi üç kişiydik, hepsi farklı ev ve katlara dağıldılar.
Adam kalmadı. Sadece iki kişi kalmıştık.
Üçüncü kattaki merdivende perde vardı.
Arkasında hareket eden kişiler vardı, önümdeki adam onları görebiliyordu.
"İntihar bombacısı olabilirler ama haklarız, ilerleyelim" dedi.
İntihar bombacısına doğru gidiyorduk. Düşünmekten bıktım.
Bitsin gitsin dedim. Elini sıktım, yukarı çıktık.
Merdivenleri çıktığımızda
önümdeki adam perdeyi açtı, insanlar öylece duruyordu.
Onların üstüne atladı. Kendini feda edecekti.
Ben ters yöne doğru ilerledim
ve 60 santim ötede Usame bin Ladin duruyordu.
Her şey âdeta yavaşladı.
Düşündüğümden daha uzun ve daha zayıftı.
Sakalları kırlaşmıştı ama burnunu tanıdım.
O olduğuna şüphe yoktu.
Teslim olmadı.
Hepimiz için bir tehdit oluşturuyordu.
Ölmesi şarttı.
00.50
00.51
Zaman geçtikçe gerilim daha da arttı.
Herhangi bir haber duymak için bekliyorduk.
Derin bir sessizlik içinde
haber bekliyorduk.
Hastanede doğumhanenin önündeki
bekleme odasında gibiydik.
Endişeli bir bekleyişti.
On dokuz dakika geçmek bilmedi.
Kara Kuvvetleri Komutanı'ndan telefon geldi.
Kara Kuvvetleri Komutanı telsizden şöyle dedi,
"Tanrı ve vatan için Geronimo'yu yakaladık."
Bu, Amerikan kuvvetlerinin
Usame bin Ladin'i öldürdüğü anlamına geliyordu.
"Vay canına" dedim. Kimse bir şey diyemedi.
Kimse alkışlamadı.
Büyük bir sessizlik hâkimdi.
Sessizliği Obama bozdu, sandalyesinde kıpırdamadan oturuyordu.
"Onu yakaladık" dedi.
Bunu duyduğumda gözlerimden yaşlar aktı
ve yanımdaki meslektaşıma baktım.
Birbirimize baktık.
Bunu duymak gerçeküstü bir şeydi.
Artık bu defteri kapatabilecektim. Adalet gecikse de yerini bulmuştu.
Adalet gecikse de yerini buldu.
Onu yakaladık.
"Aman tanrım, sonunda yakaladık" dedim.
Umarım annem de bunu görebilmiştir.
Derin bir nefes aldım.
Bin Ladin'i bulmak için harcadığımız 10 yılın sonunda
o gün yaşadıklarımız hiç aklımdan çıkmayacak.
Çok duygusallaştık
ama bu sadece birkaç saniye sürdü.
Çünkü anın heyecanına kapılsak da
SEAL'lar ve helikopterlerin sağ salim dönmesine odaklanmalıydık.
Obama hâlâ çok stresli görünüyordu. Ayağa kalkıp şöyle dedi,
"Pakistan hava sahasından çıktıkları anda söyleyin."
Görev bitmemişti çünkü adamlarımızın
Pakistan'dan Afganistan'a dönmesini sağlamalıydık.
Bitene kadar kimse nefes alamadı.
00.54
Orada durup bin Ladin'in cesedine baktım.
Adamlarımdan biri gelip "İyi misin?" dedi.
"Şimdi ne yapacağız?" dedim.
"Bilgisayarları bulacağız, hadi" dedi.
"Haklısın" deyip kendime geldim.
Kara Kuvvetleri Komutanı arayıp
"İkinci katta âdeta bir istihbarat hazinesi bulduk" dedi.
Ofiste eski tarz sabit disklerden kompakt disklere kadar her şey vardı.
"Alabildiğiniz kadarını alın, hemen çıkmalısınız" dedim.
O anda konutun dışında
sese gelen bir kalabalık toplanmıştı.
Dil bilimci olan bir meslektaşımız vardı.
Konutun dışındaydı.
Onları uzak tutmaya çalışıyordu.
Dışarıdaki keskin nişancı arkadaşım
"Onları gönderin yoksa hepsini vurmaya hazırım" dedi.
Onlara "Tehlike altında olmadığınız sürece kimseyi öldürmek istemiyorum" dedim.
Çok gergindim. "Biraz hızlanabilir miyiz?" dedim.
Gözümüz sürekli Pakistan radarlarındaydı.
Normalde 32 dakika kalacaktık
ama o kadar iyi şeyler bulduk ki 40, 45 dakikaya uzadı.
Daha fazla insanı kurtarabilmek için kaldık.
Bulduğumuz planlarla
Amerika ya da Londra'daki bir saldırıyı önleyebilirdik.
Sonuna kadar dayanmalıydık.
Düşündüğümüzden çok daha uzun süre orada kaldılar.
O sırada büyük bir kalabalık toplandı.
"Burada görülecek bir şey yok. Pakistan tatbikatı. Merak etmeyin.
Evlerinize dönün" dedi.
Bin Ladin'in cesedini götürmek için torbaya koyduk.
Bin Ladin'in cesediyle dışarı çıktılar
ve ikinci helikoptere binip
oradan ayrıldılar.
Ele geçirilmemesi için yerdeki helikopteri havaya uçurdular.
Âdeta bir film izliyor gibiydik.
Olabildiğince hızlı şekilde gidiyorduk. Pakistanlılar orada olduğumuzu öğrendi.
Radar devreye girdi, silo kapakları açılmaya başladı.
Dönüş yolundaki helikopterimizi durdurmak için
birkaç F-15 gönderdiler.
47, F-16'ya direnemezdi, bizi vurarak düşürebilirlerdi.
Saatimi 90 dakikaya ayarladım.
Doksan dakikaya Afganistan sınırına varacaktık.
Sınırda bizi koruyacak F-15'ler olduğundan bizi vuramazlardı.
On dakika geçti. 20 dakikaya odaklandım.
Helikopter arazi üzerinde düşük hızda ilerliyordu.
Üsse dönmelerine ne kadar kaldığını telsizden bildiriyorlardı.
Otuz oldu. 90'a varmalıydık.
Merkezdeki herkes helikopterin hızlı uçması için dua ediyordu.
Altmış, 70 dakika geçti. 90'a varmalıydık.
Zihnimi boşaltmaya çalıştım.
Aklıma 1980'de Lake Placid'de düzenlenen Olimpiyatlar geldi.
Heyecan ve gerilim giderek artıyor. Salon hıncahınç dolu.
Tarihin en iyi hokey takımı Ruslardı.
50'lerden beri hiç kaybetmemişlerdi.
Okuldan yeni mezun olan Amerikalılarla oynuyorlardı.
Toy olsalar da maçta öndeydiler.
Üçüncü devrede skor 4-3'tü, kalabalık coştu.
On, dokuz… Gerginlerdi. Maçı kaybedebilirlerdi.
Sekiz, yedi,
altı,
beş,
dört,
üç,
iki.
Pilot 85. dakikada gelip
"İlk kez bunu duyduğunuza sevineceksiniz. Afganistan'a hoş geldiniz" dedi.
Mucizeye inanır mısınız?
Evet!
İnanılmaz!
Helikopter Pakistan sınırından geçtiğinde Pakistanlılar geri döndüler.
Güvende oldukları için rahat bir nefes aldık.
Başarmamız bile inanılmazdı
çünkü biz ölmeyi kabullenmiştik
ama yaşamak güzel oldu.
Helikopterler Afganistan'daki Celalabad'a indiğinde
masanın etrafındaki herkes şöyle dedi,
"Görev tamamlandı.
Görev tamamlandı."
Yaptığımız her şey,
tüm planlarımız,
tüm çabalarımız
meyvesini verdi.
Bin Ladin'i adalete teslim edebileceğimizi
hiç düşünmemiştim ama bunu başardık.
Hepimiz sarılıp birbirimizi tebrik ettik.
-Bravo Millî Güvenlik Ekibi. -Efendim.
-Sağ olun. Sizinle gurur duyuyorum. -Efendim.
-Harikaydınız. -Sağ olun.
Amerika Birleşik Devletleri Başkanı'nın harika olduğunuzu söylemesi
kolay unutulacak bir şey değil.
Baskının olduğu gün
kızım lise son sınıftaydı.
Son konserini veriyordu.
Karım "Neredesin?" dedi.
"Gelemem" dedim.
"Bir saat bile ayrılamıyor musun?"
İşin kızımızdan daha mı önemli?" dedi.
"Gitmem gerek" deyip kapattım.
Karım o gün koltukta oturup
benden boşanmayı düşünmüş.
Çok uzun saatler çalışıyordum.
Haftanın yedi günü,
hiç ara vermeden.
Evliliğim bitme noktasına gelmişti.
Başkan ulusa sesleneceğini söylediğinde
karımı arayıp "Televizyonu aç.
Anlayacaksın" dedim.
"Onu yakaladınız" dedi.
Son dakika haberi.
Başkan Barack Obama sürpriz bir duyuru yapacak.
Ne hakkında olduğunu bilmiyoruz ama büyük bir haber bekliyoruz
çünkü bu çok sıra dışı bir durum.
Evde kızıma yatmadan önce hikâye okuyordum.
Karım Emily gelip "Tüm telefonlar çalıyor" dedi.
"Hikâye okuyorum" dedim.
"Hepsi çalıyor" dedi. Hayra alamet değildi.
Beyaz Saray tüm haber kuruluşlarını arayarak
bu gece bir açıklama yapılacağını duyurdu.
Obama "Konuşma lazım" dedi, henüz bir şey yazmamıştım.
"Lanet olsun" dedim.
Arkamı dönüp "Beş dakikaya ihtiyacım var!" dedim.
"Lanet olsun. Başkanla böyle konuşulmaz.
Hele kabinesinin önünde hiç böyle denmez" dedim.
"Sorun değil" dedi.
Nelerden bahsetmek istediğini söyledi.
Binlerce konuşma metni yazdım.
Ama hiçbirinde böyle bir şey hissetmemiştim.
Sanırım ilk cümleyi yazdığım anda
bunun ne denli büyük bir fırsat olduğunu anladım.
Dünyaya bunun haberini veriyordum.
Çok telaşlıydı ama Obama'ya son dakika metinler yazmaya alışkındım.
Sonda o da düzeltme yapmayı sever.
Taslak hâlindeki yazıyı alıp
Obama'dan önce varmak için
prompter operatörüne koştum.
Ama ürkütücü olan
bunun için toplanan basın mensuplarının çok az olmasıydı.
Bizden de birkaç kişi vardı ama devasa bir odadaydık.
Televizyonda Obama uzun, kırmızı halılı koridorda yürüyüp
mikrofona geliyor.
Ve karşısındaki kameralara konuşuyor.
Odada seyirci yok.
Biz odanın arkasında oturuyorduk.
İyi akşamlar.
Bu gece Amerikan halkına ve dünyaya şunu duyurmak istiyorum.
Amerika Birleşik Devletleri düzenlediği operasyonla
El Kaide'nin lideri Usame bin Ladin'i öldürdü.
Başkan Obama'nın "Usame bin Ladin" dediğini duydum.
Usame bin Ladin'in cesedine bakıp şunu düşündüm,
"Butte, Montana'dan buraya nasıl geldim?"
Sonra konuşmayı dinlemeye döndük.
Yanımdakiler "Kimsenin yaralanmadığını söyle" dedi.
Olağanüstü bir cesaret sergileyen küçük bir ekip operasyonu yürüttü.
Hiçbir Amerikalı zarar görmedi.
Konuşma sırasında Brennan'a baktım.
"Ne zamandır yakalamaya çalışıyordunuz?" dedim.
Anında "15 yıldır" dedi.
Düşünmesine bile gerek yoktu.
Sudan'dan Afganistan'a.
Bunun üzerine şöyle düşündüm,
"Tanrım, bu uğurda çok fazla insan çalıştı."
Yaklaşık 10 yıl önce
güzel bir eylül günü
Amerikan tarihinin en kötü saldırısıyla karardı.
Bu gece El Kaide terörü yüzünden sevdiklerini kaybeden ailelere
adaletin yerini bulduğunu söyleyebiliriz.
Bu gece bunu mümkün kılmak için
usanmadan çalışan terörle mücadele uzmanlarına da
şükranlarımızı sunuyoruz.
Amerikan halkı onların yaptıklarını ya da isimlerini bilmese de
bu gece emeklerinin karşılığını aldıklarını…
…ve adaletin sağlandığını gördüler.
Teşekkürler.
Ve Tanrı Amerika Birleşik Devletleri'ni korusun.
Konuşmadan sonra
ofisime geri döndüm.
Batı Kanadı'ndan çıkarken
dışarısının gecenin o saatine göre çok aydınlık olduğunu fark ettim.
Lafayette Park'ına akın eden insanları gördüm.
"ABD" diyerek tezahürat yapıyorlardı.
İnsanlar olayı coşkuyla kutluyorlardı.
O noktada şunu fark ettim.
Sadece bin Ladin'i adalete teslim etmemiştik.
Dünya Ticaret Merkezi ve diğer yerlerde ölen kurbanların
ailelerinin de adalete kavuşmasını sağlamıştık.
Aşağı inip dolaptan bir bira aldım.
"Bu biradan fazlasını hak ediyor" diye düşündüm.
Bunun üzerine dolaptan bir şişe viski aldım.
Verandaya doğru yürürken
durup çalışma odasındaki kutudan bir puro aldım.
"Bu güzel bir gece olacak" dedim.
Teşekkürler Amerika!
Kutlamaya başlamadan şunu düşündüm,
"Vahşi bir şekilde öldürülen bir insanın ölümünü kutlamak üzeresin.
Bundan daha medeni değil miyiz?"
Bir saniye daha düşündüm ve "Adı batsın.
Hak ettiği sonu yaşadı" dedim.
Başkan, bin Ladin'in cesediyle ne yapacağımız konusunda endişeliydi.
Cesedin bir uçak gemisiyle Hint Okyanusu'na götürülmesine karar verdi
ve burada İslami usullere göre defin işlemleri yapılıp
denize defnedilecekti.
Çünkü mezarı olursa türbeye dönüştürülebilirdi.
Ordunun bin Ladin'in cesedinin geçirdiği süreçlerle ilgili hazırladığı
fotoğraf albümünü hiç unutmadım.
Vurulduktan sonra,
Celalabad'dayken ve yıkanmış hâlinin fotoğrafları çekilmişti.
En net hatırladığım bin Ladin'in vurulduğunda çekilen fotoğrafı değildi.
Donanma gemisindeki fotoğrafıydı.
Kefene sarılmış cesedinin
suya indirilirken fotoğrafı çekilmişti.
Yavaş yavaş suda kayboluyordu.
Bundan çok etkilendiğimi hatırlıyorum.
Tüm dünyada yaşanan bu olaylardan sonra
bu insan beyaz kefene sarılmış bir şekilde
Hint Okyanusu'nda bir yere bırakıldı.
Amerika Birleşik Devletleri 11 Eylül'den sonraki savaşı kazandı.
Bir daha bu ölçekte bir saldırı olmadı.
11 Eylül'den sorumlu olan El Kaide'nin tüm üst düzey isimlerini
yakalayıp öldürdük.
Ama bin Ladin savaşı kazanmış olabilir.
Bence bin Ladin Amerika'yı zayıflattı.
Terörle mücadeleye trilyonlarca dolar harcadık.
Afganistan'daki uzun savaş ve Irak'taki savaş Amerikalıları böldü.
Bugün hâlâ devam ediyor.
ABD BİN LADİN'İ ÖLDÜRDÜ
ONU YAKALADIK!
11 EYLÜL'ÜN MİMARI ÖLDÜ
Bu noktaya ulaşmamızı sağlayan herkesin emeği
beni derinden etkiledi.
Ama…
Bilmiyorum.
Acı çekmeyi hak eden birinin
kendi korkularıyla yüzleşeceği bir son yaşamasını isterdim.
Yaşlanıp kimsenin onu hatırlamadığını,
önemsemediğini ve umursamadığını bilerek
ölmesini isterdim.
Bence ona ve tüm teröristlere yapılabilecek en kötü şey bu.
Bence insanlar terörü yok etmek için
ona boyun eğmemek, korkmamak
ve ona göre hareket etmemek gerektiğini kavrayamıyor.
Terörü etkisiz hâle getirip yok etmenin en iyi yolu bu.
"Adın batsın" diyebilmeliyiz.
"Bizi ve yaptıklarımızı değiştiremeyeceksin."
Dünyada kaosun yeniden alevlendiğini görüyoruz.
Yine trajediye ve öfkeye sebep olacak,
duyguları körükleyecek
ve başka biri çıkıp bunu kendi lehine kullanacak.
Bu hikâyenin sonu değil.
Ama bu bölümün,
bin Ladin bölümünün sonu.
Alt yazı çevirmeni: Müge Öznalcı