NIEKTÓRE NAGRANIA ZOSTAŁY ODTWORZONE NA PODSTAWIE ZEBRANYCH INFORMACJI.
GRUDZIEŃ 2009 ROKU 8 LAT I 3 MIESIĄCE PO 11 WRZEŚNIA
BAZA WOJSKOWA W CHOŚCIE AFGANISTAN
Agenci CIA w Choście wyczekiwali człowieka…
DYREKTOR CIA
…który mógł doprowadzić nas do bin Ladena.
Dlatego przepuszczono go bez rewizji.
Jest tam cały zespół CIA. Wykonawcy, siły specjalne, analitycy,
oficerowie prowadzący.
Wszyscy wyszli mu na spotkanie.
To może być coś wielkiego.
Sytuacja jest napięta.
Wyszedł z drugiej strony auta.
Ochroniarze podeszli do niego
i polecili mu wyjąć dłonie z szaty.
Zaniepokoili się, kiedy odmówił.
Nie rozumieli, że miał na sobie bombę.
Siedziałam na podłodze w salonie, kiedy otrzymałam wiadomość.
„Tracy, doszło do eksplozji”.
CIA, OPERACJE ANTYTERRORYSTYCZNE
Nie wiedziałam, o co chodzi. Telewizor był wyłączony.
Przerażające doniesienia z Afganistanu.
Siedmioro agentów CIA zginęło w samobójczym zamachu.
Zamachowiec został wpuszczony do bazy bez rewizji.
To dla was.
To nie zegarek. To detonator.
Wyślemy was do piekła.
Amerykanie nigdy wcześniej nie widzieli tego człowieka,
a mimo tego wpuścili go do bazy CIA,
w której udało mu się zdetonować bombę.
Flaga przy siedzibie CIA została spuszczona do połowy masztu.
Siedmioro agentów zginęło daleko od domu, lecz blisko wroga.
Zbyt blisko.
Moja koleżanka Jennifer Matthews była szefową bazy CIA
w Choście w Afganistanie.
Byłyśmy kluczową częścią zespołu.
Pracowałam z nią,
jeszcze zanim wiedzieliśmy, że to faktycznie Al-Ka’ida.
ANALITYCZKA CTC
Gina poinformowała mnie o śmierci Jennifer.
To było dla mnie ciężkie.
CYWIL
Pamiętam, jak w kościele wszyscy modlili się za służących w wojsku.
Pomyślałam: „A co z nami?
Co z Jennifer?”.
ANALITYCZKA CTC
Ciężko było słuchać,
jak opowiadają o niej ludzie z dzieciństwa,
jej dzieci,
bo nikt z nich nie wiedział, czym się zajmowała.
Byłem na pogrzebach wszystkich pracowników CIA.
Raz, kiedy jechaliśmy autem w bardzo zimnej pogodzie,
zauważyłem rodzinę stojącą na ganku
ze znakiem: „Dziękujemy, że nas chronicie”.
Pamiętam,
jak rozmawiałem z ich rodzinami.
Ich rodzice mówili mi:
„Nie porzucajcie misji,
która kosztowała życie naszych najbliższych”.
Misją oczywiście było odnalezienie bin Ladena.
Moja wiadomość dla Amerykanów? Z boską pomocą będziemy was dalej zabijać.
Jeśli Al-Ka’ida myślała, że atak w Choście osłabi nas,
była w błędzie.
Stało się na odwrót. Staliśmy się bardziej zdeterminowani.
Teraz była to sprawa osobista.
Bardzo osobista.
AMERYKAŃSKA OBŁAWA: OSAMA BIN LADEN
GRUDZIEŃ 2009 ROKU
STYCZEŃ 2010 ROKU 8 LAT I 4 MIESIĄCE PO 11 WRZEŚNIA
Zbliżamy się do dziesiątej rocznicy zamachów z 11 września.
Ludzie coraz bardziej domagają się pojmania bin Ladena.
Osama bin Laden wciąż prześladuje Amerykanów.
Wyznaczono nagrodę za jego głowę w wysokości 25 milionów dolarów.
Rzekomo wszędzie szukają go nasi szpiedzy i grupy uderzeniowe.
Jak on wciąż może tam być?
Cały czas trafialiśmy na trefne tropy.
Co chwilę myśleliśmy: „Jest tu. Jest tam”.
ANALITYCZKA CTC
Wojsko parę razy myślało, że zaraz trafi w nasze ręce,
ale nic z tego.
Czysto. Idziemy.
To było…
takie frustrujące.
Zaczynamy kwestionować kompetencje naszego wywiadu.
Obie partie polityczne wzięły CIA na celownik.
Czy to nie porażka?
Zdaje się, że nie wiecie, gdzie on może być.
Cóż…
Myślę, że…
pojmanie lub zabicie bin Ladena ma kluczowe znaczenie
dla bezpieczeństwa narodowego.
CIA i wszystkie służby wywiadu odczuwały presję,
żeby robić jeszcze więcej,
żeby powstrzymać bin Ladena i Al-Ka’idę.
SPECJALISTA DS. NAMIERZANIA CELÓW CTC
11 września pracowałem w Pentagonie.
Byłem jedynym ocalałym z mojego oddziału.
Byłem mocno poparzony,
ale udało mi się wrócić do zdrowia i walki.
- Jak się czujesz? - Świetnie.
Dzięki Bogu.
W 2009 przyjaciel powiedział mi,
że przydałaby się im moja pomoc. Poprosił, żebym dołączył do zespołu,
którego jedyną misją jest odnalezienie bin Ladena.
Poleciłem zespołowi, żeby każdego tygodnia zdawali mi sprawozdanie.
Czemu się przyglądają, co znaleźli,
jakie mają tropy i dowody.
Czy uciekł z Afganistanu? Dokąd pojechał?
Czy wciąż żyje? Wciąż zadawaliśmy sobie te pytania.
Kiedy pojawiał się w telewizji,
pieczołowicie analizowaliśmy to nagranie.
Wzięliśmy pod lupę wszystkie wystąpienia bin Ladena w mediach.
Słuchaliśmy nagrań z bin Ladenem,
żeby spróbować namierzyć go na podstawie dźwięków z otoczenia.
Odgłosów ptaków, odgłosów przemysłowych.
Czy przekazuje ukryte wiadomości?
Czy jego otoczenie może zdradzić jego pozycję?
Próbowaliśmy ustalić,
w jaki sposób te nagrania trafiały do telewizji.
W jakiś sposób mógł wysyłać i otrzymywać wiadomości.
Nie ufali telefonom i innym urządzeniom elektrycznym,
więc pewnie polegali na kurierach.
Chcieliśmy namierzyć kuriera,
który doprowadziłby nas do bin Ladena.
CIA podążała każdym tropem.
Pomysł z kurierem pojawił się już w 2002 roku.
AFRYKA PÓŁNOCNA NIEUJAWNIONA LOKALIZACJA
Wiedzieliśmy, że bin Laden miał zaufanego kuriera.
Dołożyliśmy starań, żeby spróbować go zidentyfikować.
Więźniowie podawali fałszywe nazwiska.
Niektórzy mówili, że nie ma żadnego kuriera,
inni, że przestał się tym zajmować.
Przejrzenie kłamstw o kurierze było trudnym zadaniem.
Pod koniec 2002 roku
rząd północnoafrykańskiego państwa miał w areszcie członka Al-Ka’idy.
Przesłuchiwali go. Co wiedział. Kogo znał.
W trakcie przesłuchania
wspomniał człowieka, który według niego pracował z bin Ladenem
przed 11 września
i Chalidem Shajchem Muhammadem po 11 września.
Był ich kurierem.
Powiedział, że kurier nazywał się…
Abu Ahmed.
Oczywiście bardzo zainteresowała nas ta informacja.
TAJNE WIĘZIENIE CIA NIEUJAWNIONA LOKALIZACJA
KSM wciąż był w naszym więzieniu, więc spytaliśmy go,
co wie o Abu Ahmedzie.
KSM przeszedł wzmocnione techniki przesłuchań.
Mówił nam niemal wszystko.
Powiedział: „Słyszałem o Abu Ahmedzie, ale on nie należy już do Al-Ka’idy”.
Po powrocie do celi, w której założyliśmy podsłuch,
powiedział pozostałym członkom Al-Ka’idy:
„Nie mówcie niczego o kurierze”.
KSM robił wszystko, żeby chronić kuriera, bo wiedział,
że może doprowadzić nas do bin Ladena.
Skupiliśmy się więc na poszukiwaniach Abu Ahmeda.
Bin Laden i KSM wybrali idealną osobę.
Działał bardzo ostrożnie,
przez co odnalezienie go było nie lada zadaniem.
W końcu ustaliliśmy, że był w Kuwejcie.
Podążaliśmy wszelkimi tropami. Nie wiedzieliśmy, jak wygląda.
Był zagadką.
Pracowaliśmy długo i ciężko, żeby poznać jego zwyczaje,
miejsca, w których przebywał,
oraz sposoby i techniki komunikacji.
Martwiliśmy się, że popełnimy pomyłkę, przez którą dowie się, że go szukamy.
Ta sprawa ciągnęła się od 2002 do 2010 roku.
Potrzebowaliśmy ośmiu lat, żeby go odnaleźć.
Latem 2010 roku nastąpiła przełomowa chwila.
Namierzyliśmy jego telefon w pakistańskim mieście Peszawar.
Udało nam się podsłuchać połączenie.
Rozmawiał z kimś, kto znał go od lat.
Przyjaciel pytał go: „Jak się teraz masz?
W ogóle się ostatnio nie odzywałeś.
Co u ciebie?”.
Odpowiadał tylko:
„Jestem zajęty, pracuję”.
Jego przyjaciel nie ustępował.
„Ale co dokładnie robisz? Czym się zajmujesz?”
Nastąpiła chwila ciszy.
Wtedy odparł:
„Robię to, co wcześniej”.
Przyjaciel natychmiast odparł: „Więc idź z Allahem”.
Było jasne, że wcześniej zajmował się pracą dla bin Ladena.
Musieliśmy wysłać tam agentów wywiadu.
OFICER WYWIADU W TERENIE
Ludzie wyobrażają sobie wywiad jako analityków czytających raporty.
Ja wychodziłem na ulicę.
Jako dowódca grupy zadaniowej
pracowałem w Kabulu i w reszcie regionu.
Agenci wywiadu musieli potwierdzać zdobyte informacje.
Co możemy wiedzieć?
Czego nie wiemy? Co widzimy?
Widzieliśmy, jak kurier wsiada do małego białego SUV-a.
Po Pakistanie jeździ dużo białych SUV-ów.
Nasi agenci CIA śledzili go od Paszawaru
do Abbottabadu.
W końcu auto zatrzymało się przy dużym domu.
Wiele wskazywało na to, że w tym domu coś się dzieje.
Nigdy wcześniej nie widzieliśmy czegoś takiego.
Był to wyjątkowo duży kompleks budynków jak na tamtą okolicę.
Dowiedzieliśmy się, że kurier, Abu Ahmed,
zakupił dom w 2005 roku
w kosztownej części Abbottabadu, choć nie miał udokumentowanych dochodów.
Wysokie mury były zwieńczone drutem kolczastym,
a balkon był odgrodzony ścianką.
Abbottabad to górski kurort turystyczny,
więc po co ci tam ponad dwumetrowy mur?
Ochrona na najwyższym piętrze to dziwne rozwiązanie.
Zaczęliśmy łączyć elementy układanki.
Ktoś chciał pozostać tam w ukryciu.
To było podejrzane.
Cały zespół był w stanie gotowości.
Było jasne,
że znajduje się tam ktoś ważny.
11 STYCZNIA 2010 ROKU
21 WRZEŚNIA 2010 ROKU 9 LAT PO 11 WRZEŚNIA
Natychmiast poinformowałem prezydenta o naszym odkryciu.
Na początku powiadomiliśmy Mike’a Vickersa z Departamentu Obrony
i szefa oddziału antyterrorystycznego Białego Domu.
Michael Morell poinformował mnie dzień wcześniej,
że Obama otrzyma poufne informacje.
ASYSTENT SEKRETARZA OBRONY
W trakcie spotkania z prezydentem Leon Panetta powiedział,
że udało im się namierzyć kuriera bin Ladena
i śledzić go w drodze do bazy.
Powiedziałem prezydentowi, że podejrzewamy,
że bin Laden może być w tamtym miejscu.
Prezydent Obama wykazał ostrożny optymizm,
ponieważ nigdy wcześniej nie mieliśmy tak dobrego tropu.
Pod koniec spotkania prezydent wydał nam dwa rozkazy,
a wydawanie rozkazów było dla Baracka Obamy rzadkością.
Pierwszy: „Leon, Michael,
dowiedźcie się, co się tam dzieje”.
Drugi: „Nikomu o tym nie mówcie.
Możemy wiedzieć o tym tylko my. Nikt inny z rządu”.
Rozpoczęliśmy nieprzerwaną obserwację.
Przyglądaliśmy się tam wszystkiemu.
To było bardzo trudne.
Nie mieli telefonu ani internetu.
Abu Ahmed wkładał baterie do telefonów komórkowych
dopiero po oddaleniu się od Abbottabadu.
Był wyjątkowo ostrożny.
Dyrektor Panetta miał własne pomysły.
Na przykład, żeby umieścić kamery w drzewach.
Inni chcieli przeszukiwać ich wyrzucane śmieci.
Ale nikt ich nigdy nie wywoził.
Palili je.
Współpracowaliśmy z lekarzem, który miał pojechać do kompleksu
ze szczepionką na polio i pobrać próbkę krwi.
Chcieliśmy ustalić na jej podstawie, że jest tam rodzina bin Ladena.
Ale kurierzy nie wpuścili tam lekarzy.
Widzieliśmy, jak kobiety i dzieci wchodzą i wychodzą z posiadłości.
Zaczęliśmy ich śledzić, obserwować.
Odkryliśmy, że na posiadłości mieszkały dwie rodziny:
Abu Ahmeda i jego brata.
Ale po przyjrzeniu się zdjęciu satelitarnemu
ustaliliśmy, że jest tam trzecia rodzina, która nigdy nie opuszcza posiadłości.
Dzieci nie chodziły do szkoły
w przeciwieństwie do innych dzieci z tej części Pakistanu.
Przyglądając się ubraniom suszonym na słońcu,
ustaliliśmy, ile mieszkało tam osób.
Na podstawie liczby dzieci i dorosłych, których tam widzieliśmy,
mogliśmy podejrzewać, kim może być ta trzecia rodzina.
W pewnym momencie zauważyliśmy nieco starszą osobę,
która wychodziła z domu
i chodziła w kółko
niczym więzień na dziedzińcu.
Każdego dnia spacerował po ogrodzie.
Codziennie. Nazywaliśmy go Łazikiem.
Dokonaliśmy obliczeń
na podstawie pozycji słońca i cienia.
Po zmierzeniu długości cienia
mogliśmy ustalić wysokość osoby, która go rzuca.
Ta osoba była wzrostu Osamy bin Ladena.
Stanęły mi włosy na karku.
„Boże, chyba go znaleźliśmy”.
Widziałam wiele innych tropów,
ale żaden z nich nie umywał się do tego.
Powiedziałem: „Boże, to może być bin Laden.
Zróbcie wszystko, żeby sfotografować jego twarz”.
Odparli: „To trudne, panie dyrektorze.
Mury z obu stron mają od 3,5 do 5,5 metra wysokości.
Nie możemy zrobić dobrego zdjęcia”.
Odparłem: „Widziałem, jak CIA robi to na filmach”.
Roześmialiśmy się.
Nie byli w stanie zrobić dobrego zdjęcia.
Dyrektor Panetta mocno naciskał Centrum Antyterrorystyczne.
21 WRZEŚNIA 2010 ROKU
12 LUTEGO 2011 ROKU 9 LAT I 5 MIESIĘCY PO 11 WRZEŚNIA
Poproszono mnie, żebym zdał raport
dotyczący mojego wywiadu z Osamą bin Ladenem.
Pomyślałem: „To stare dzieje, ale okej”.
Rozmawiałem z nim w 1998 roku.
To jedyny wywiad z moim życiu,
który z czasem stawał się coraz popularniejszy.
Usiadłem z CIA przed nagraniem z wywiadu.
Myślę, że zainteresuje ich ochrona bin Ladena.
Skąd przyjechał, jak się poruszał,
komunikacja radiowa.
Opowiedziałem o wszystkim ze szczegółami. Nagle spytali,
czy mam jeszcze jakieś nagrania z jego chodem.
Po co chcą zobaczyć, jak chodzi?
Wtedy tego nie wiedziałem,
ale chcieli ustalić, czy krok, drobne utykanie
i postura Łazika
pasuje do bin Ladena,
na podstawie najlepszego nagrania z jego chodem,
które pochodziło z naszego spotkania w 1998 roku.
Nie miałam pojęcia.
Choć nagrania Millera ukazały pewne podobieństwa,
nie był to dowód na to, że mamy tam bin Ladena.
Oczywiście wszyscy myśleliśmy, że to może być bin Laden.
Musieliśmy udowodnić to dość dobrze, by móc zadecydować o podjęciu działań.
Zgłaszali się do mnie co tydzień.
Czasem nie mieli żadnych nowych informacji.
Mówiłem im wtedy:
„To nie wystarczy”.
W takiej pracy mechanizm obronny zmusza cię
do oderwania się od własnych emocji.
To było trudne z wielu względów.
Nagrywałam filmy rodzinne z moim synem,
który właśnie kończył liceum.
Robi na nich tak wiele różnych rzeczy, a nic z tego nie pamiętam.
Nie pamiętam tych ważnych chwil z życia syna.
Pamiętam, jak złościłam się, idąc tamtej nocy do pracy.
Musiałam pogodzić się z tym,
że sama zdecydowałam się na tę pracę.
Cały czas baliśmy się, że robimy za mało.
Pracowaliśmy weekendami, byliśmy z dala od rodzin.
W trakcie poszukiwań zmarła moja mama…
Wcześniej powiedziałam jej:
„Pracuję nad czymś ważnym. Mam nadzieję…
że zdołasz to zobaczyć”.
Kiedy zmarła na raka, jedyne, co pomagało mi pracować w żałobie,
to wiedza, że mam ważne zadanie i że robimy postępy.
Obsesyjnie zbierałam dowody na to, że bin Laden jest w tamtej posiadłości.
Szanse na to, że zdobędziemy niepodważalny dowód na to,
że tam jest, były wówczas nikłe.
Baliśmy się też, że bin Laden może zdać sobie sprawę, że go znaleźliśmy.
W każdej chwili mógł opuścić posiadłość,
więc nie było czasu na zbieranie dowodów.
12 LUTEGO 2011 ROKU
14 MARCA 2011 ROKU 9 LAT I 6 MIESIĘCY PO 11 WRZEŚNIA
Zbliżaliśmy się do podjęcia decyzji o nalocie na posiadłość.
Prezydent chciał wiedzieć, jakie mamy szanse
na zdobycie solidniejszych dowodów
na to, że bin Laden faktycznie tam jest.
Nie mieliśmy niepodważalnych dowodów na obecność bin Ladena.
To były tylko poszlaki.
Nie mieliśmy żadnych niepodważalnych dowodów.
Powiedziałem prezydentowi, że mieliśmy więcej dowodów
na to, że Saddam ma broń masowego rażenia…
BRAK DOWODÓW PORAŻKA WYWIADU
…niż na to, że bin Laden jest w Abbottabadzie.
W sali zapadła cisza.
To wyjątkowo ważna decyzja.
Doradcy polityczni powiedzieli mu, że nieudana operacja
znacznie zaszkodzi jego wizerunkowi.
DORADCA DS. KOMUNIKACJI W BIAŁYM DOMU
To było wielkie ryzyko.
W operacji mogło zginąć wielu żołnierzy.
Powtórka z Cartera.
W trakcie irańskiej rewolucji islamskiej zaatakowano naszą ambasadę
i wzięto zakładników.
Helikoptery wysłane przez Cartera na pomoc zakładnikom
rozbiły się na pustyni.
Zginęło wiele osób.
Prezydent okazał słabość. Jak i całe Stany.
Wyglądało na to, że Carter spartaczył operację.
Na rok przed wyborami. Nie wrócił do urzędu.
Słyszałem, jak prezydent Obama mówi: „Polityka mnie nie obchodzi.
Bin Laden unika wymiaru sprawiedliwości już dość długo”.
Prezydent polecił nam
przygotować się do nalotu na posiadłość.
Powiedział: „Nie podjąłem jeszcze decyzji,
ale jeśli to zrobimy, to wkrótce.
Przygotujcie plan”.
ADMIRAŁ AMERYKAŃSKICH SIŁ SPECJALNYCH
Zadzwonili z Kolegium Połączonych Szefów Sztabu
„CIA twierdzi, że jest na tropie bin Ladena”.
Zaświeciły mu się oczy. To żołnierz z Navy SEALs.
To dla niego spełnienie marzeń.
Zajmuję się ratowaniem zakładników i nalotami na organizacje terrorystyczne.
To była największa misja mojej kariery.
Rok wcześniej zdiagnozowano u mnie przewlekłą białaczkę limfatyczną.
Rak nie rozwinął się do stopnia,
w którym uniemożliwiałby mi objęcie dowództwa.
To było szczęście w nieszczęściu –
miałem powód, żeby wrócić do Stanów.
W Waszyngtonie dyrektor CIA, Leon Panetta,
powiedział mi o tej posiadłości.
Powiedziałem mu, że musi zaplanować operację,
nalot na posiadłość.
14 MARCA 2011 ROKU
10 KWIETNIA 2011 ROKU 3 TYGODNIE PRZED NALOTEM
CENTRUM SZKOLENIOWE NIEUJAWNIONA LOKALIZACJA
Wyślemy do tego zadania najlepszych ludzi.
Wyślemy Navy SEALs.
SEAL Team Six to elita marynarki.
Najpierw mieliśmy SEAL Team One i Two.
Około roku 1980 komandor Richard Marcinko założył Team Six.
Nazwał ją Six, czyli „Sześć”, żeby Rosjanie pomyśleli:
„Wiemy o pierwszej, drugiej i szóstej jednostce.
A co z trzecią, czwartą i piątą?”.
Doskonały kontrwywiad. Główka pracuje.
Właśnie wróciliśmy z Afganistanu.
Nurkowaliśmy i wypoczywaliśmy w Miami na Florydzie.
Nagle zadzwonił telefon.
Wezwali nas do Virginia Beach bez podania powodu.
Wiedzieliśmy, że taka szybka mobilizacja nigdy nie oznacza niczego dobrego.
Podają ci jakieś bzdurne informacje, które nic dla ciebie nie znaczą.
Szkoda. Czekałem na Miami od służby w Dżalalabadzie.
Ściągnąłem ich z przepustki.
Widziałem, że nie byli zadowoleni.
Myśleli, że czekają ich ćwiczenia.
Zatrzymaliśmy się w małym, niepozornym budynku szkolnym.
Uzbrojona ochrona.
W środku wyglądał jak typowa szkoła.
W środku agentka CIA powiedziała im,
że muszą podpisać umowy o zachowaniu poufności.
To nie było dla nas nic nadzwyczajnego.
Agentka CIA powiedziała nam o Abbottabadzie.
Nigdy wcześniej nie słyszałem o tym miejscu.
Teraz aż mam gęsią skórkę.
Miasto w obcym kraju, o którym nigdy nie słyszałeś.
Dowódca SEAL Team Six powiedział nam bez ceregieli…
„Panowie, idziemy po bin Ladena”.
Celem jest Osama bin Laden. Najbardziej poszukiwany terrorysta.
Pomyślałem, że to najważniejsza misja naszych czasów.
To był dla mnie zaszczyt.
Zaznaczyli, że goni nas czas.
Za parę tygodni księżyc znajdzie się w nowiu na dwa dni.
Wtedy zaczynamy.
„To nie są ćwiczenia.
Macie robotę do wykonania. Zaczynamy”.
Musieliśmy przygotować ich do misji…
DYREKTOR DS. WSPARCIA CIA
…dać im potrzebne narzędzia.
Zrobiliśmy wtedy coś nowego.
Zrozumieliśmy, że możemy zbudować im kopię posiadłości do ćwiczeń.
Zbudowali nam model posiadłości.
Z zewnątrz wyglądał jak posiadłość bin Ladena.
Żołnierze ćwiczyli tam taktyczne dojście do celu.
Ćwiczenia obejmowały pilotów śmigłowców,
z których żołnierze mogli zejść po linie na dach budynku
i na dziedziniec.
Od ćwiczeń nabawiliśmy się zapalenia ścięgien w nadgarstkach.
Myślałem sobie: „Pokazaliśmy już, że to potrafimy.
Nie musimy tego powtarzać”.
Znaliśmy kształty i położenie budynków.
Ale nie widzieliśmy ich wnętrza.
Czy była tam jedna duża sala, czy wąski korytarz
z bocznymi pomieszczeniami?
To była modułowa konstrukcja.
- Jestem! - Czysto!
Zmienialiśmy układ raz za razem.
Każdej nocy rozbierali cały model
na wypadek wrogich szpiegowskich satelitów.
17 KWIETNIA 2011 ROKU 2 TYGODNIE PRZED NALOTEM
Powtórzyli te ćwiczenia ponad sto razy.
Plan za planem, ćwiczenia za ćwiczeniami.
Przygotowywaliśmy się na każdą ewentualność.
Najdrobniejsze szczegóły.
Gdzie usiądziesz w helikopterze? I na czym usiądziesz?
Gdzie co będzie? Gdzie auto?
A co, jeśli lina zawiedzie?
Co, jeśli kogoś postrzelą? Co, jeśli coś wybuchnie?
Co, jeśli stracimy połowę z 24 żołnierzy?
Cały czas niszczyli model w trakcie ćwiczeń.
Wycofać się!
Musieliśmy go odbudowywać.
Co robimy dobrze? Co źle?
Czasem spędzaliśmy przy tym ponad 12 godzin dziennie.
Potem wracaliśmy do baraków
i omawialiśmy model w skali.
Czy na górnym piętrze
może być jakaś zwariowana zapadnia?
Czy ktoś może wyjść z kanałów?
Raz ktoś spytał: „Co najgorszego może się wydarzyć?”.
Najmłodszy powiedział: „Helikopter może się rozbić”.
Pomyśleliśmy: „Czemu chcesz nas zapeszyć?”.
17 KWIETNIA 2011 ROKU
24 KWIETNIA 2011 ROKU 1 TYDZIEŃ PRZED NALOTEM
Nasza główna baza była w Dżalalabadzie, za afgańską granicą.
Na trasie 350 kilometrów mogły spotkać nas przeróżne problemy.
To poważne ryzyko. Mieliśmy lecieć nad Pakistanem.
Posiadłość znajdowała się przy pakistańskiej akademii wojskowej…
POSIADŁOŚĆ BIN LADENA
…i innych ważnych obiektach wojskowych.
W Abbottabadzie ćwiczyli żołnierze.
Musieliśmy być ostrożni, bo nie wiedzieliśmy, jak zareagują,
jeśli nas wykryją.
Prezydent Obama postanowił nie informować Pakistanu,
ponieważ ich wywiad od lat działał na dwa fronty
i utrzymywał kontakty z wieloma organizacjami terrorystycznymi,
wliczając w to Al-Ka’idę.
To mogło doprowadzić do wojny z Pakistanem.
Z udziałem sił specjalnych, wywiadu, lotnictwa,
sił zbrojnych, broni nuklearnej.
Czy uda się nam po kryjomu pokonać te 261 km?
Sprawdziliśmy rozmieszczenie i zasięgi pakistańskich radarów,
żeby spróbować ich uniknąć.
Braliśmy pod uwagę mnóstwo ewentualności.
Od zestrzelenia przed akcją do zestrzelenia po akcji.
Pamiętam, jak mówiliśmy sobie,
że to może być podróż w jedną stronę.
Możemy nie wrócić. To może być nasza ostatnia misja.
Wtedy zobaczyliśmy te helikoptery.
Mieliśmy dwa tajne modele helikopterów, które trudniej wykryć na radarze.
Pamiętam, jak żartowaliśmy wtedy,
że mamy większe szanse,
bo lecimy na wojnę w Transformersach.
To miała być pierwsza misja dla tych śmigłowców.
Mogli nie zrobić wielu testów, ale to była poważna technologia.
To przerażające operacje. Dlatego mamy karabiny.
To ogromne niebezpieczeństwo, ale wszystko musi się udać.
24 KWIETNIA 2011 ROKU
26 KWIETNIA 2011 ROKU 5 DNI PRZED NALOTEM
Admirał McRaven postanowił,
że wyślą nas do Dżalalabadu przed rozpoczęciem operacji,
żebyśmy byli już gotowi.
Trudno jest żegnać się z dziećmi.
Niestety w SEAL Team Six to normalka.
Część mojego życia.
Całe ich życie, dopóki nie odszedłem z marynarki,
ciągle musiałem się z nimi żegnać.
Jeden ostatni buziak, odwracasz się i ruszasz w drogę.
Wiedziały, że możesz nie wrócić?
Tak, były dość bystre
i miały przyjaciół, których ojcowie nigdy nie powrócili.
26 KWIETNIA 2011 ROKU
28 KWIETNIA 2011 ROKU 3 DNI PRZED NALOTEM
W końcu musieliśmy poinformować o wszystkim Radę Bezpieczeństwa.
Dobrze znam Obamę.
Wymagała tego moja praca. Musiałem go znać.
Musiałem wyczuć,
czy jest gotowy na to ryzyko.
Był w to mocno zaangażowany.
Prezydent spytał wszystkich o zdanie,
czy powinniśmy zrobić ten nalot.
Różne opinie.
Wiele pytań.
Sekretarz Clinton była za.
Podobnie jak dyrektor wywiadu Jim Clapper i ja.
Kiedy spytał mnie, odparłem: „Zawsze był taki plan”.
Ale było wiele argumentów przeciw.
Wiceprezydent był przeciwny.
Uważał, że brakuje dowodów
i że może to zaszkodzić naszym relacjom z Pakistanem.
Sekretarz obrony Bob Gates
martwił się o bezpieczeństwo żołnierzy.
Bob Gates był w rządzie za czasów operacji Desert One,
w trakcie której rozbił się helikopter. Obawiał się powtórki.
Pomyślałem sobie: „Boże, nie mów tego na głos”.
Bo co, jeśli tak się stanie, a ludzie dowiedzą się o naszej rozmowie?
Ludzie mówiliby, że Obama zignorował ostrzeżenia.
Prezydent wysłuchał wszystkich
i powiedział, że to rozważy.
Prezydent Obama powiedział, że potrzebuje jednej nocy,
żeby podjąć ostateczną decyzję.
28 KWIETNIA 2011 ROKU
29 KWIETNIA 2011 ROKU 2 DNI PRZED NALOTEM
Pamiętam tamten ranek.
Byłem w siedzibie.
Zadzwonił do mnie doradca ds. bezpieczeństwa narodowego.
„Prezydent postanowił rozpocząć misję”.
Stawka jest wysoka.
Obstawiamy, że bin Laden tam jest
i że operacja się powiedzie.
Ale to była nasza najlepsza szansa.
Tak. Zaczynamy.
29 KWIETNIA 2011 ROKU
30 KWIETNIA 2011 ROKU 1 DZIEŃ PRZED NALOTEM
24 godziny przed nalotem
odbyło się przyjęcie dla Stowarzyszenia Korespondentów Białego Domu.
Postanowiliśmy się na nim zjawić,
żeby nikt nie zadawał pytań.
Udział w tamtym przyjęciu
to jedno z najdziwniejszych doświadczeń mojego życia.
Prezydent Stanów Zjednoczonych.
Wszystkie osoby zaangażowane w operację, łącznie z prezydentem,
wiedziały, jak ważne jest zachowanie tajemnicy.
Przyjęcie było dobrą przykrywką,
bo mogliśmy udawać, że nie dzieje się nic nadzwyczajnego.
Wspaniale jest być z wami na tej kolacji.
Co za tydzień.
To było trudne.
Byłem pod wrażeniem, jak po prostu odegrał rolę
prezydenta Stanów Zjednoczonych.
Dobrze jest być tu z naszymi szacownymi gośćmi,
najważniejszymi pracownikami rządu…
Z tymi mniej ważnymi też. Wiecie, o kim mowa.
Nagle na scenie pojawił się komik i zaczął żartować o bin Ladenie.
Ludzie myślą, że bin Laden ukrywa się w górach,
ale czy wiedzieliście, że o szesnastej ma program w telewizji?
Wszyscy się śmiali.
A my myśleliśmy sobie:
„Gdybyście tylko wiedzieli to, co ja.
I co wydarzy się jutro”.
Najbardziej tajna operacja
w ciągu ostatnich 20 lat.
Dziękuję, dobranoc.
30 KWIETNIA 2011 ROKU
1 MAJA 2011 ROKU DZIEŃ NALOTU
To był niedzielny poranek, więc udałem się na mszę
i modliłem się za to, co miało się wydarzyć.
Modliłem się o udaną operację.
Po wyjściu z kościoła pojechałem do CIA.
SIEDZIBA CIA LANGLEY, WIRGINIA
Dzień nalotu. Już czas.
Przygotowania w Centrum Antyterrorystycznym
były czynione w tajemnicy.
Spore nerwy.
Miałem odpowiadać za komunikację.
Obok mnie siedziała Tina.
Tamtej nocy nie zmrużyłam oka.
To ogromna presja.
Po raz pierwszy miałam wątpliwości.
Pracowałam przy tej sprawie, a teraz wysyłamy tam wojsko.
Coś mogło się im stać. Wszyscy czuliśmy się odpowiedzialni.
Wszystko nagle stało się realne.
Czekał nas ogromny sukces lub druzgocąca porażka.
Żołnierze mieli rodziny.
Musiałem zapewnić im korzystne warunki.
Martwiło mnie tylko to.
Napisaliśmy testamenty, upewniliśmy się,
że nasze rodziny poradzą sobie po naszej śmierci.
Myślałem, że raczej nie przeżyję tej misji,
więc ręcznie napisałem wszystkim listy.
Pamiętam, jak pisałem do moich dzieci.
„Przepraszam, że mnie z wami nie ma”. Łzy spadały na papier.
Do Białego Domu przyjechałem rankiem.
W weekendy jest otwarty dla turystów.
Ale tym razem anulowaliśmy wycieczki, żeby nie budzić podejrzeń ludzi
widzących w niedzielę tak wielu wysokich rangą urzędników.
Zebraliśmy się w pokoju dowodzenia.
Byliśmy niespokojni, zdenerwowani.
Tam naprawdę było jak w centrum dowodzenia.
Obama siedzi u szczytu stołu.
Wokół niego najwyżsi rangą członkowie gabinetu.
Bob Gates, Hillary Clinton.
Na jednym ekranie widzimy Leona Panettę.
Jest w pokoju dowodzenia CIA otoczony swoją grupą.
Na drugim ekranie jest admirał McRaven w Dżalalabadzie.
Byliśmy bardzo niespokojni.
Rozkaz wydał prezydent, naczelny dowódca.
To dla niego stawka była najwyższa.
Widzimy, że jest bardzo skupiony,
ale i trochę zdenerwowany.
Łączymy się z admirałem McRavenem w Dżalalabadzie.
22.29
22.30
Nie spałem dobrze tamtej nocy.
To mogła być historyczna chwila. Nie chciałem, żeby coś poszło nie tak.
Powiedziałem im: „Mamy robotę do wykonania”.
Przed akcją nadaliśmy bin Ladenowi kryptonim Geronimo.
Wszyscy martwią się, że coś może pójść nie tak.
A jeśli nie będzie tam bin Ladena?
Pamiętam, jak usłyszałem, że helikoptery wystartowały.
Zaczynamy.
22.50
22.51
Nikt wcześniej ich nie pilotował. Jak o tym nie myśleć?
Zaczynam liczyć, żeby zająć czymś umysł.
Raz, dwa, trzy, cztery.
Liczę.
Kiedy doliczyłem do 557, pomyślałem: „Anonimowy tchórz zaatakował dziś wolność.
Obronimy ją”.
To słowa Busha po 11 września.
Zacząłem to sobie powtarzać.
„Anonimowy tchórz zaatakował dziś wolność. Obronimy ją”.
Wtedy poczułem, że misja się zaczęła.
„To moja grupa. Zabijemy go”.
Odlatują z Dżalalabadu.
Kiedy znajdują się nad Afganistanem,
jesteśmy spokojniejsi.
Ale kiedy przekraczają pakistańską granicę,
zaczynamy się martwić.
Kiedy wykryje ich pakistańskie wojsko?
Pakistańczycy strzelali do nas już wcześniej.
Byłem pewien, że jeśli wykryją helikoptery
i pomyślą, że to amerykańskie wojsko, zaatakują je.
Duże napięcie.
Uważnie słuchaliśmy, czy przypadkiem ktoś ich nie wykrył.
Zaraz przekonamy się, czy ta technologia naprawdę działa.
Przez ponad godzinę, kiedy lecieli przez Pakistan,
w Białym Domu odczuwaliśmy niemal bezkrólewie,
bo po prostu nie mogliśmy nic zrobić.
Obama robi sobie przerwę. Mówi: „Idę na górę.
Powiadomcie mnie, gdy będę musiał wrócić”.
Idzie grać w karty.
Grał w piki, kiedy się denerwował albo musiał zająć czymś umysł.
A my zostajemy w pokoju i zaczynamy gadać o 11 września.
Opowiadamy, co wtedy robiliśmy.
Cofamy się do tamtego dnia.
Zdajemy sobie sprawę, że wszyscy jesteśmy tam z powodu bin Ladena.
Wraca Obama.
Po drugiej stronie korytarza
jest mały pokój z generałem monitorującym operację.
Obama wchodzi do środka.
Wszyscy idziemy za nim do tego małego pokoiku.
McRaven zaczyna zdawać relację.
Jest głosem całej operacji.
Największe nerwy były dwie minuty od celu.
Wtedy byliśmy bardzo narażeni
ze względu na bliskość akademii wojskowej
i dużego batalionu piechoty.
Mogły zaatakować nas setki żołnierzy.
Otoczyliby nas Pakistańczycy.
Prezydent jasno powiedział naszym, że muszą być gotowi do walki.
Nie chciał, żeby Pakistańczycy wzięli naszych na zakładników.
Facet z załogi śmigłowca otwiera okno.
Patrzymy przez nie, będąc dwie minuty od bin Ladena.
To nie są ćwiczenia. Czujemy to.
Jesteśmy w pakistańskim kurorcie.
Według planu mamy spuścić się po linach na dach domu.
Ale wtedy rozpętało się piekło.
00.29
00.30
Kiedy śmigłowce znalazły się nad posiadłością,
jeden z nich zadrżał.
Spada.
Rozbija się.
W tej chwili
żołądek podskoczył mi do gardła.
Byłem blisko Obamy.
Na jego twarzy malowały się szok i zmartwienie.
Powtórka z Desert One.
Pomyślałam: „Boże,
nasz trop mógł kosztować życie tych ludzi”.
Wszyscy siedzą jak na szpilkach, czekając na jakąkolwiek reakcję.
Ludzie zaczynają się budzić. Zapalają światła.
OBY TO NIE BYŁ POCZĄTEK CZEGOŚ PASKUDNEGO.
Media społecznościowe dowiadują się o operacji.
ROZBIŁ SIĘ HELIKOPTER
Wiedzieli, że rozbił się helikopter.
TO HELIKOPTER WOJSKOWY
Ale myśleli, że należy do Pakistanu.
PODOBNO ZOSTAŁ ZESTRZELONY.
TO BYŁO CELOWE.
ZESTRZELONY HELIKOPTER
Z perspektywy kontrwywiadu to porażka.
To może być ostrzeżenie dla pakistańskiego wywiadu.
Misja jest zagrożona.
Spytałem Billa McRavena, co się dzieje.
Nasi ludzie wyszli cało z rozbitego śmigłowca.
Okazało się, że podmuch z wirnika helikoptera
uderzył w 5,5-metrówy mur,
wywołując wir, który pociągnął śmigłowiec.
Dlatego helikopter rozbił się w zagrodzie.
Bill od razu powiedział, że wezwał drugi helikopter.
„Wchodzimy przez mur i kontynuujemy misję”.
Odparłem: „Z Bogiem. Do dzieła”.
Wyszli z rozbitego helikoptera.
Po chwili nadleciał drugi helikopter.
Nie wiedziałem, że się rozbił.
Część mojej drużyny miała zejść na dach.
Podrzuciliśmy ich, jak na ćwiczeniach, i wznieśliśmy się.
Pilot drugiego śmigłowca nie wiedział, co się stało.
Nie wiedział, czy ktoś do nich strzelał.
Z ostrożności wylądował poza posiadłością.
Pilot powiedział, żebyśmy wyszli.
Zgodnie z planem A nasi ludzie wylądowali daleko od celu.
Miałem być na dachu.
Pomyślałem: „Okej, zaczynamy walczyć tutaj”.
Na szczęście mieliśmy plany B, C i D.
Próbują wejść do posiadłości.
Wydawało się, że w murze były drzwi.
Widzę, jak umieszczają na nich ładunek wybuchowy.
Widzę wybuch…
ale nie ruszają się.
Okazało się, że drzwi były atrapą.
Odwrócił się i powiedział: „Niedobrze”.
Odparłem: „Nie, dobrze.
To atrapa.
To znaczy, że on tam jest”.
Wiemy, że otwiera się wiata,
bo widzieliśmy, jak wyjeżdżają z niej auta.
Idziemy wysadzić drzwi.
Powiedziałem przez radio, że wysadzimy drzwi wiaty.
Ktoś powiedział: „Nie, sami otworzymy”.
Drzwi otwierają się
i widzę w nich znajomy podniesiony kciuk.
Wchodzimy.
W ciągu kilku minut
wszyscy są na terenie posiadłości.
Jest ciemno. Mają noktowizory.
Adrenalina pulsuje.
Widzimy celniki laserowe ich broni. Idą naprzód.
Rozglądają się po posiadłości, szukają zagrożeń.
W końcu wchodzą do trzypiętrowego budynku.
Tracę ich z oczu.
00.31
00.32
Ogromne napięcie.
Bóg jeden wie, co się wydarzy.
To ta chwila. Tak długo to planowaliśmy,
tak długo chcieliśmy dorwać bin Ladena.
Wszystko rozstrzygnie się w ciągu 20 minut.
Za 20 minut dowiemy się, czy odnieśliśmy sukces, czy porażkę.
Dwadzieścia minut ciszy.
Najdłuższe 20 minut mojego życia.
W ciągu tych 20 minut żołnierze na ziemi…
najpierw trafili na Abu Ahmeda. Zastrzelili go.
Jesteśmy na parterze domu.
Jeden z naszych zastrzelił kuriera i jego żonę.
Żona osłaniała męża.
Kobiety zmieniają się w żywe tarcze.
To też świadczy o tym, że on tam jest.
Idziemy na górę. Drzwi są zamknięte.
Wzywamy jednego z naszych, żeby je rozwalił.
Idziemy gęsiego, jestem szósty.
Wchodzimy schodami.
Kolega na przedzie zobaczył 20-letniego syna bin Ladena, Khalida.
Khalid skoczył za poręcz.
Facet z przodu
szepnął mu parę słów, żeby go zmylić.
Chodź tu.
Powiedział „chodź tu” w dwóch różnych językach,
wywabiając Khalida.
Wtedy go zastrzelił.
Chcemy iść na ostatnie piętro, na którym jest bin Laden.
Ale najpierw musimy oczyścić pierwsze piętro.
Rozchodzimy się.
Ja zostaję na samym końcu,
więc ciąży na mnie zadanie.
Gdy jeden żołnierz obstawia schody,
ten z tyłu informuje go, kiedy mamy dość ludzi.
Potrzebuję czwórki. Rozglądam się.
Mieliśmy tam 23 żołnierzy w kilku budynkach na różnych piętrach.
Dlatego zostało nas tylko dwóch.
Nad schodami wisi zasłona.
Żołnierz na przedzie zauważa za nią jakichś ludzi.
Mówi: „Mogą mieć na sobie bomby. Pokonamy ich, ale musimy ruszać”.
Mamy do czynienia z zamachowcem samobójcą.
Chcę zaczynać. Daję mu sygnał. Wchodzimy.
Po wejściu na ostatnie piętro
mój kolega odsuwa zasłonę i widzi za nią ludzi.
Rzuca się na nich. Chce wziąć wybuch na siebie.
Wtedy ja odwracam się w drugim kierunku
i widzę Osamę bin Ladena. Jest pół metra ode mnie.
Naprawdę poczułem, jak zwalnia czas.
Jest wyższy i szczuplejszy, niż myślałem.
Ma całkiem siwą brodę, ale rozpoznaję go po nosie.
To na pewno on.
Nie poddaje się.
Zagraża nie tylko mnie. Całej drużynie.
Musi umrzeć.
00.50
00.51
Napięcie narastało.
Czekaliśmy na jakikolwiek kontakt.
Zapadła cisza. Czekaliśmy na kontakt.
Przypominało mi to poczekalnię w szpitalu,
kiedy komuś rodzi się dziecko.
Czekasz, martwisz się.
To było długie 19 minut.
Nagle dzwoni dowódca sił lądowych.
Dowódca mówi przez radio:
„Za Boga i ojczyznę. Geronimo”.
Mamy go.
Wiemy, że oznacza to,
że amerykańcy żołnierze zabili Osamę bin Ladena.
„Jasna cholera”. Nikt nic nie mówił.
Żadnych oklasków.
Martwa cisza.
Przerwał ją Obama. Nie ruszył się z miejsca,
powiedział tylko: „Mamy go”.
Kiedy to usłyszałam, w oczach stanęły mi łzy.
Spojrzałam tylko na kolegę, a on na mnie.
To nie wydawało się prawdziwe.
Czekałem na to. Sprawiedliwości wreszcie stało się zadość.
Wreszcie.
Mamy go.
Pomyślałam: „Boże, to koniec”.
Chciałam, żeby mogła zobaczyć to moja mama.
Poczuliśmy ulgę.
Po dekadzie polowania na bin Ladena
na zawsze zapamiętam tamten dzień.
Czuliśmy duże emocje,
ale tylko przez kilka sekund,
bo wciąż musieliśmy skupić się
na bezpiecznym powrocie naszych żołnierzy i śmigłowców.
Obama wciąż wyglądał na zestresowanego. Wstał i powiedział:
„Powiedzcie mi, kiedy tylko wylecą z Pakistanu”.
To nie był koniec misji.
Wciąż musieliśmy wydostać naszych ludzi z Pakistanu.
Wcześniej nikt nie może odetchnąć.
00.54
Rozglądam się, widzę ciało bin Ladena.
Podchodzi jeden z moich. Pyta: „Wszystko gra?”.
Odparłem: „Co teraz?”.
„Teraz szukamy komputerów. Idziemy”.
„Masz rację”. Wracam do akcji.
Dowódca sił lądowych poinformował nas,
że znaleźli prawdziwy skarb w oczach wywiadu.
Jest tam wszystko od starych dysków twardych
po dyski kompaktowe.
Powiedziałem: „Bierzcie, co możecie. Musimy się zbierać”.
W tym czasie ludzie zbierają się pod posiadłością.
Zaalarmował ich hałas w sąsiedztwie.
Mieliśmy tam swojego lingwistę.
Był na obrzeżach posiadłości.
Próbował ich uspokoić.
Kolega ze snajperką powiedział:
„Jestem gotowy do strzału. Lepiej ich uspokój”.
Powiedziałem naszym:
„Nie zabijajcie nikogo, jeśli nie czujecie się zagrożeni”.
Zaczynałem się stresować. Powiedziałem, żeby się spieszyli.
Nie odrywaliśmy oczu od pakistańskich radarów.
Jest tam tyle dobrych informacji.
To miało trwać 32 minuty, a minęło już 45.
Te informacje mogą uratować komuś życie.
Mogą uratować całe amerykańskie miasto albo Londyn.
Musimy poznać ich plany. Wytrwać.
Spędzili tam więcej czasu, niż chcieliśmy.
Zebrał się już duży tłum.
Powiedział im: „To tylko ćwiczenia pakistańskich wojsk.
Wracajcie do domów”.
Musimy zabrać stamtąd ciało bin Ladena.
Wyszli z ciałem bin Ladena,
poszli do helikopterów
i odlecieli.
Wysadzili rozbity helikopter, bo były w nim poufne informacje.
To wyglądało jak scena z filmu.
Pilot leci tak szybko, jak może.
Pakistańczycy już o nas wiedzą.
Włącza się radar. Widzimy, jak otwierają silosy.
Wysłali kilka myśliwców F-15
za naszymi helikopterami.
F-16 kontra AH-47. Mogą nas zestrzelić.
Patrzę na zegarek, odliczam 90 minut.
Po 90 minutach będziemy w Afganistanie.
Tam już nas nie zestrzelą, bo będziemy mieli obstawę myśliwców F-15.
Dziesięć minut. Dwadzieścia.
Helikoptery nie latają za szybko.
Cały czas informują nas, jak daleko jesteśmy od bazy.
Trzydzieści minut.
Wszyscy mówiliśmy im, żeby lecieli tak szybko, jak to możliwe.
Sześćdziesiąt minut. Siedemdziesiąt.
Próbuję o tym nie myśleć.
Myślę o olimpiadzie w Lake Placid z 1980 roku.
Ekscytacja i napięcie. Centrum olimpijskie wypełnione po brzegi.
Rosjanie mają najlepszą drużynę hokejową.
Nie stracili złotego medalu od lat 50.
Grają z młodymi Amerykanami świeżo po studiach,
którzy jakimś cudem zdobywają przewagę.
Cztery do trzech, trzecia tercja, kibice szaleją.
Dziesięć, dziewięć… Wciąż mogą przegrać.
Osiem…
siedem…
sześć…
pięć…
cztery…
trzy…
dwa…
Odzywa się pilot. Po 85 minutach.
„Panowie, pierwszy raz ucieszycie się, słysząc te słowa.
Witajcie w Afganistanie”.
Wierzycie w cuda?
Tak!
Niewiarygodne!
Kiedy helikopter przeleciał przez granicę,
Pakistańczycy zawrócili.
Wszyscy odetchnęli. Żołnierze są bezpieczni.
Samo wykonanie tej misji wydawało się nierealne.
Byliśmy gotowi na śmierć,
ale dobrze jest żyć.
Kiedy te helikoptery wylądowały w Dżalalabadzie,
dopiero wtedy mogliśmy powiedzieć:
„Misja wykonana”.
Zrobiliśmy tak wiele.
Tyle planowania,
tyle pracy.
Dzięki temu osiągnęliśmy coś, co wydawało się niemożliwe.
Wymierzyliśmy bin Ladenowi sprawiedliwość.
Uściskaliśmy się nawzajem, gratulowaliśmy sobie.
- Dobra robota. - Panie prezydencie.
Dziękuję.
Jestem z was dumny.
- Świetna robota. - Dziękuję.
Prezydent Stanów Zjednoczonych mówi ci, że dobrze się spisałeś.
Tego się nie zapomina.
W dniu nalotu moja córka była w ostatniej klasie liceum.
Miała ostatni koncert.
Żona spytała, gdzie jestem. Odparłem, że nie mogę przyjechać.
Odpowiedziała: „Nie możesz przyjechać na godzinę?
To, co robisz, jest ważniejsze od twojej córki?”.
„Muszę kończyć”. Rozłączyłem się.
Przez resztę dnia siedziała na kanapie
i zastanawiała się nad rozwodem.
Pracowałem po wiele godzin,
siedem dni w tygodniu,
bez dni wolnych.
Moje małżeństwo wisiało na włosku.
Kiedy prezydent postanowił poinformować naród,
powiedziałem jej: „Włącz telewizor.
Wtedy zrozumiesz”.
Powiedziała: „Macie go”.
Prezydent Barack Obama szykuje się do nieoczekiwanego przemówienia.
Nie wiemy, o co chodzi, ale spodziewamy się czegoś wielkiego.
Jestem w domu. Czytam córce bajkę na dobranoc.
Wchodzi moja żona, Emily.
„Dzwonią wszystkie telefony”. „Czytam bajkę”.
„Nie, dzwonią dosłownie wszystkie telefony”.
Biały Dom poinformował wszystkie agencje prasowe
o dzisiejszym przemówieniu…
Obama potrzebował przemówienia, a ja go nie napisałem.
Pomyślałem: „Cholera”.
Odwracam się i mówię: „Dajcie mi pięć minut!”.
Opamiętałem się. „Kurde, mówię do prezydenta.
I to na oczach całego gabinetu”.
Ale był wyrozumiały.
Zaczęliśmy rozmawiać o przemówieniu.
Napisałem w życiu tysiące przemówień.
Żadne z nich nie wywołało u mnie takich emocji.
Kiedy napisałem to pierwsze zdanie,
poczułem wagę mojego zadania.
„Opowiem o tym światu”.
Przywykłem do nerwów, pisząc przemówienia dla Obamy.
Pracuje nad nimi do samego końca. Miałem kopię z jego notatkami
i musiałem biec do operatora telepromptera,
żeby zdążyć przed idącym za mną Obamą.
To było takie dziwne.
W tej wielkiej sali było tylko kilku dziennikarzy i nasza mała grupka.
Oprócz tego sala była pusta.
W telewizji widzimy tylko Obamę idącego do podium długim korytarzem.
Przemawia tylko do kamer. Nie ma tam publiczności.
A my siedzimy cicho z tyłu sali.
Dobry wieczór.
Mogę dziś poinformować Amerykanów i cały świat
o operacji Stanów Zjednoczonych,
w której zabiliśmy Osamę bin Ladena, przywódcę Al-Ka’idy.
Słyszę, jak prezydent mówi „Osama bin Laden”,
patrzę na ciało Osamy bin Ladena
i myślę sobie: „Kurwa, jak ja tu trafiłem?”.
Goście wokół mnie niecierpliwią się.
„Powiedz, że nikomu nie stała się krzywda”.
Operację wykonała mała grupa
nadzwyczajnie odważnych i zdolnych Amerykanów.
Nie ucierpiał żaden z nich.
Spojrzałem na Brennana i spytałem:
„Jak długo szukałeś bin Ladena?”.
Bez zastanowienia odparł: „Piętnaście lat”.
Dobrze o tym wiedział.
Od Sudanu do Afganistanu.
Wtedy to poczuliśmy.
„Boże tak wiele osób szukało tego człowieka”.
Niemal dziesięć lat temu
słoneczny wrześniowy dzień
przerwał najgorszy atak w historii Ameryki.
W noce takie jak ta
możemy powiedzieć rodzinom, które straciły najbliższych:
sprawiedliwości stało się zadość.
Dziękujemy dziś niezliczonym pracownikom wywiadu
i oddziałów antyterrorystycznych.
Amerykanie nie widzą ich pracy, nie znają ich nazwisk,
lecz dziś ci ludzie mogą poczuć satysfakcję
i zobaczyć rezultat swoich starań.
Dziękuję.
Boże, pobłogosław Stany Zjednoczone Ameryki.
Po przemówieniu wróciłem do biura.
Wychodząc z Zachodniego Skrzydła,
zauważyłem, że na zewnątrz jest nadzwyczajnie jasno
jak na tamtą porę nocy.
Zobaczyłem tłumy w Lafayette Park
krzyczące: „USA!”.
Ludzie łączyli się w radości.
Wtedy zrozumiałem,
że nie tylko wymierzyliśmy sprawiedliwość bin Ladenowi,
ale i daliśmy pociechę ludziom,
których rodziny zginęły w World Trade Center i nie tylko.
Zszedłem na dół i wziąłem piwo z lodówki.
Pomyślałem: „To nie okazja na piwo”.
Zamiast niego wziąłem whisky z kredensu.
Poszedłem na ganek. Po drodze wziąłem jeszcze cygaro
i pomyślałem: „To będzie dobra noc”.
Dziękujemy! USA!
Nagle naszła mnie myśl:
„Cieszysz się z brutalnej śmierci drugiego człowieka.
Powinieneś być bardziej ucywilizowany”.
Ale po chwili stwierdziłem: „Wiesz co? Jebać go.
Zginął tak, jak powinien”.
Prezydent zastanawiał się, co zrobić z ciałem bin Ladena.
Postanowiono, że poleci na pokład lotniskowca
na Oceanie Indyjskim,
gdzie zostaną odprawione muzułmańskie obrządki pogrzebowe.
Ale jego ciało trafi do wody,
żeby miejsce pochówku nie zmieniło się w jakąś kaplicę.
Nie tego nie zapomnę.
Wojsko przygotowało album ze zdjęciami z ostatniej podróży ciała bin Ladena.
Od tego, jak go zastrzelili,
przez Dżalalabad
i oczyszczenie ciała.
Największego wrażenia zrobiło na mnie nie zdjęcie z zastrzelonym bin Ladenem,
tylko widok tego okrętu.
Jego zawinięte ciało
zostało opuszczone do wody.
Opadło spokojnie.
To mną poruszyło.
Po tych wszystkich wydarzeniach
ten człowiek
leży gdzieś na dnie Oceanu Indyjskiego zawinięty w białe płótno.
Stany Zjednoczone wygrały bitwę po 11 września.
Koniec dużych ataków na ojczyznę.
Pojmaliśmy lub zabiliśmy
najważniejszych członków Al-Ka’idy odpowiedzialnych za zamachy.
Ale boję się, że wojnę wygrał bin Laden.
Myślę, że osłabił Amerykę.
Wydaliśmy biliony dolarów na działania antyterrorystyczne,
na długą wojnę w Afganistanie i wojnę w Iraku, która podzieliła naród.
Wciąż to odczuwamy.
USA ZABIJAJĄ BIN LADENA
MAMY GO!
OSAMA BIN LADEN ZABITY
Zaimponowali mi wszyscy,
którzy pomogli w tych staraniach.
Ale…
Sama nie wiem.
Wolałabym, żeby cierpiał w sposób,
którego obawiał się najbardziej.
Wolałabym, żeby umarł jako starzec.
Kompletnie zapomniany.
Wiedząc, że nikogo nie obchodzi,
że nikt o nim nie myśli, że nikt już nie wie, kim jest.
Myślę, że to najgorsze, co może spotkać terrorystę.
Myślę, że ludzie nie rozumieją,
że możemy zniszczyć terroryzm, nie pozwalając, by na nas wpłynął,
nie bojąc się go, nie podejmując decyzji z jego powodu.
To najlepszy sposób na pozbycie się terroryzmu.
Powiedzmy: „Walcie się.
Nie zmienicie tego, kim jesteśmy i co robimy”.
Znów widzimy zamęt na świecie. Kolejne problemy.
Doprowadzą do tragedii,
złości, silnych emocji.
Pojawi się ktoś nowy,
kto to wykorzysta.
To nie koniec historii,
ale koniec rozdziału,
rozdziału bin Ladena.
Napisy: Filip Bernard Karbowiak