Sommige beelden zijn nagemaakt op basis van onderzoek en ooggetuigen.
DECEMBER 2009 8 JAAR EN 3 MAANDEN NA 9/11
KHOST LEGERBASIS
CIA-agenten in Khost waren heel benieuwd naar…
CIA - DIRECTEUR
…de potentiële informatie over Bin Laden.
Hij werd dus niet gefouilleerd en mocht gewoon door.
Het hele CIA-team, huurlingen, speciale eenheden, analisten, officieren…
…kwamen allemaal naar buiten.
Dit kan heel belangrijk zijn.
Er hangt zo veel spanning.
Hij stapte aan de andere kant uit.
Onze mensen liepen erheen en zeiden: 'Handen uit je kleding.'
Ze schrokken ervan dat hij weigerde.
Ze wisten niet dat de bron zelf de bom was.
Ik zat op de vloer van m'n woonkamer toen ik werd gebeld.
'Er was een grote explosie.'
Ik vroeg: 'Wat?' De tv stond niet eens aan.
Ik had geen idee.
In Afghanistan werd een zelfmoordaanslag de dood van zeven CIA-agenten.
De aanslagpleger was uitgenodigd op de basis en was niet gefouilleerd.
Voor jullie.
Het is geen horloge. Ontsteker.
Jullie gaan naar de hel.
De Amerikanen kenden hem niet maar lieten hem de zwaarbeveiligde CIA-basis in.
Dan laat hij een apparaat ontploffen.
De vlag op het hoofdkwartier van de CIA hing halfstok voor de zeven agenten.
Volgens directeur Leon Panetta zijn ze dicht bij de vijand gestorven.
Te dichtbij, zo bleek.
M'n collega Jennifer Matthews was CIA-basiscommandant in Khost.
We waren echt een team.
Ik werkte al met haar aan de Al-Qaeda-zaak voordat we wisten dat het Al-Qaeda was.
Toen zei Gina dat Jennifer dood was.
Het was zo heftig.
In de kerk werd het standaardgebed voor militairen opgezegd.
En ik dacht: en wij dan? En Jennifer?
Het was moeilijk om te horen…
ANALIST
…hoe haar jeugdvrienden en kinderen over haar praatten.
Zij wisten niet wat ze deed.
Ik ben bij de begrafenis van elk van de CIA-agenten geweest.
En toen we op weg waren, in heel koud weer…
…zag ik een gezin op hun veranda staan…
…met een bord met daarop: 'Bedankt voor jullie bescherming.'
Ik herinner me…
…het gesprek met de familieleden.
De ouders zeiden:
'Geef de missie niet op…
…die onze geliefde het leven heeft gekost.'
En die missie was natuurlijk Bin Laden opsporen.
Ik zeg tegen het Amerikaanse volk dat, als God het wil, we blijven moorden.
Als Al-Qaeda dacht dat de Khost-aanval ons zou verzwakken…
…hadden ze het mis.
In tegendeel.
We waren vastberaden.
Door Khost was het nu persoonlijk.
Heel persoonlijk.
JANUARI 2010 8 JAAR EN 4 MAANDEN NA 9/11
Het is al bijna tien jaar na 9/11.
En de vraag en het verlangen om Bin Laden te vinden wordt groter.
Osama bin Laden wordt nog steeds gezocht tot vrees van het volk.
De beloning voor de gouden tip is nog steeds 25 miljoen.
Blijkbaar wordt overal naar hem gezocht.
Waarom is hij nog niet gevonden?
We waren al zo vaak teleurgesteld met de tips.
Dan dachten we dat we hem hadden.
Het leger stond meerdere keren klaar om hem op te pakken.
Maar het klopte nooit.
Alles doorzocht.
Het was…
…zo frustrerend.
Je vraagt je af hoe intelligent onze inlichtingendienst is.
De CIA lag politiek onder vuur van beide kanten.
Faalt de overheid niet? Jullie weten nog niet waar hij is.
Nou…
…ik denk dat…
…Bin Laden gevangennemen of vermoorden enorm belangrijk is voor onze veiligheid.
Er lag enorm veel druk op de CIA en de inlichtingendienst…
…om meer te doen.
Zoek nog intensiever naar Bin Laden en Al-Qaeda.
TERRORISMEBESTRIJDING - TARGETER
Op 11 september werkte ik bij het Pentagon.
Ik was de enige overlevende van m'n afdeling.
Ik was ernstig verbrand.
Maar ik herstelde en bleef elke dag vechten.
Hoe voel je je? -Geweldig.
Godzijdank.
In 2009 zei een vriend van me…
…dat ze me goed konden gebruiken in het Bin Laden-team.
Met als enige missie: Bin Laden opsporen.
Ik liet m'n team elke week verslag uitbrengen.
Waar ze naar kijken, welke aanwijzingen en wat voor bewijs ze hebben.
Waar ging hij heen na Afghanistan? Leeft hij nog? Dat soort vragen.
Als hij op tv verscheen werd dat volledig geanalyseerd.
We onderzochten elk aspect van Bin Ladens media-uitingen.
We analyseerden de geluiden op Bin Ladens video's, op zoek naar…
…een aanwijzing van waar hij zou kunnen zijn.
Het geluid van een vogel of dat van industrie.
Zijn er verborgen berichten?
Kan iets op de achtergrond ons vertellen waar hij is?
We probeerden ook te traceren hoe z'n video's op het nieuws kwamen.
Hij kreeg z'n berichten naar buiten.
Ze vertrouwden niet op elektronische apparaten of telefoons.
Dus het gaat vast via koeriers.
Als we een koerier konden volgen, zou diegene ons naar Bin Laden leiden.
De CIA volgde elke aanwijzing.
Deze aanwijzing over de koerier begint al in 2002.
NOORD-AFRIKA ONBEKENDE LOCATIE
We wisten dat Bin Laden een vertrouwde koerier had.
Er is hard geprobeerd om die naam te krijgen.
Gevangenen gaven valse namen.
Sommigen zeiden dat er geen koerier was. Volgens anderen was hij met pensioen.
Het was heel lastig om de leugens over de koerier te ontrafelen.
En toen, eind 2002…
…was er een Al-Qaeda-agent in hechtenis van een Noord-Afrikaanse regering.
Hij werd ondervraagd over wat hij wist en wie hij kende.
En tijdens dat verhoor…
…noemde hij iemand die volgens hem met Bin Laden had gewerkt…
…voor 9/11.
En met Khalid Shaikh Mohammed na 9/11.
En hij was koerier tussen die twee.
En hij noemde een naam:
Abu Ahmed.
Dat was natuurlijk heel interessante informatie.
CIA-GEVANGENISSYSTEEM
We vroegen KSM…
…in een geheime CIA-gevangenis:
'Wat weet je over Abu Ahmed?'
KSM had speciale ondervragingstechnieken ondergaan.
Hij vertelde ons zo'n beetje alles wat we wilden weten.
Hij zei: 'Ik heb over Abu Ahmed gehoord maar hij zit niet meer bij Al-Qaeda.'
We luisterden hem af in z'n cel.
Daar zei hij tegen de andere Al-Qaeda-agenten:
'Niemand zegt iets over de koerier.'
KSM probeerde uit alle macht de koerier te beschermen omdat hij wist dat…
…hij ons naar Bin Laden kon leiden.
Dus we richten ons volledig op Abu Ahmed.
Die hadden ze goed uitgekozen.
Door zijn operationele veiligheidsmaatregelen…
…was hij moeilijk te vinden.
We leerden dat hij uit Koeweit kwam.
Ondanks alle aanwijzingen wisten we niet hoe hij eruitzag.
Hij was een raadsel.
Het was een constante, zware inspanning om een patroon uit te stippelen.
Waar hij naartoe ging…
…wat voor communicatie hij gebruikte, en hoe.
We waren bang dat hij door zou krijgen dat we hem zochten.
Dat gaat zo door van 2002 tot 2010.
Acht jaar om hem te vinden. Ergens op de planeet.
In de zomer van 2010 hadden we een doorbraak.
We hadden z'n telefoon getraceerd naar een stad in Pakistan: Peshawar.
En we konden het telefoontje afluisteren.
Hij sprak met een vriend van vroeger. Diegene vroeg hem:
'Wat doe je tegenwoordig? Ik heb al zo lang niets van je gehoord.'
Hij bleef maar zeggen: 'Gewoon, werk.'
Maar die vriend gaf niet op: 'Wat doe je dan precies?'
Het was even stil.
Toen zei hij:
'Wat ik eerder ook deed.'
De vriend zei toen meteen: 'Oké, ga met Allah.'
Het was duidelijk dat hij eerder voor Bin Laden had gewerkt.
We hadden de inlichtingendienst nodig in het veld.
INLICHTINGENOFFICIER
Bij inlichtingenwerk denken mensen vaak aan analisten.
Ik bedoel de mensen op straat.
Als commandant van de taskforce zat ik in Kabul en de hele regio.
We moesten alle informatie valideren.
Wat denken we te weten? Wat weten we niet? En wat zien we?
We zien de koerier in een kleine witte SUV stappen.
En die zijn er veel in Pakistan.
Onze CIA-agenten volgden hem van Peshawar…
…naar Abbottabad.
Het voertuig stopte bij een groot huis.
We hadden indicatoren dat er daar iets aan de hand was.
Dit was heel anders dan alles tot nu toe.
Het was het grootste omheinde terrein in de hele omgeving.
We leerden dat de koerier, Abu Ahmed, het huis in 2005 had gekocht.
In een dure buurt van Abbottabad zonder geregistreerd inkomen.
Het had muren van 3 tot 5 meter hoog met prikkeldraad.
En er was een balkon…
…met een muurtje.
Abbottabad is een toeristisch gebied vanwege de bergen.
Dus waarom zou je een muur van 2 meter bouwen op twee hoog?
Die beveiliging boven is vreemd.
Het begint duidelijk te worden.
Deze persoon wilde niet gezien worden.
Dit was zeer verdacht.
Het hele team was alert.
Het was duidelijk dat daar iemand met een hoge rang was.
21 SEPTEMBER 2010 9 JAAR NA 9/11
Ik liet de president meteen weten wat we hadden gevonden.
We vertelden het Mike Vickers, van het Ministerie van Defensie…
…en Hoofd Terrorismebestrijding, John Brennan.
Michael Morell belde me over zeer gevoelige informatie voor Obama.
Bij deze eerste meeting met de president zei Leon Panetta:
'We konden Bin Ladens koerier geolokaliseren…
…en volgen naar dit complex.'
Ik zei: 'We hebben een heel sterk vermoeden dat Bin Laden daar is.'
President Obama was voorzichtig positief dat dit mogelijk…
…voor het eerst een echte aanwijzing was.
Na de briefing gaf de president ons twee orders.
En Barack Obama gaf niet vaak orders.
De eerste was: 'Leon, Michael, zoek uit wat er in dat gebouw gebeurt.'
En: 'Vertel het aan niemand.
Dit blijft tussen ons.
Niemand anders in onze regering mag dit weten.'
We begonnen constant te surveilleren wat daar gebeurde.
Er kwam nauwelijks iets uit.
Er was geen telefoon en geen internet.
Abu Ahmed stopte pas de batterij in z'n mobiel als hij ver weg was van Abbottabad.
Hij was buitengewoon voorzichtig.
Directeur Panetta had een idee om informatie te verzamelen.
Camera's in de bomen.
Anderen stelden voor om aanwijzingen te zoeken in het vuilnis.
Maar die lieten ze nooit ophalen. Ze verbrandden hun afval.
We werkten samen met een arts die daar zou zijn voor poliovaccinaties…
…en bloedmonsters.
We hoopten daarmee te verifiëren dat het Bin Ladens familie was.
Maar de koeriers lieten ze niet binnen.
We begonnen ook vrouwen en kinderen te zien rondom het complex.
Dus we begonnen die te volgen.
We ontdekten dat er twee gezinnen in het complex woonden.
Abu Ahmed en z'n broer.
Maar toen we de satellietbeelden goed bekeken…
…ontdekten we een derde gezin.
Die verlieten nooit het terrein.
De kinderen gingen niet naar school, in tegensteling tot alle andere kinderen.
We bepaalden, door de waslijn…
…hoeveel gezinsleden daar woonden.
Op basis van het aantal kinderen en volwassenen…
…hadden we een sterk vermoeden over het derde gezin.
Op een gegeven moment zagen we een iets ouder persoon…
…buiten rondlopen.
Hij liep rondjes. Als een gevangene op een binnenplaats.
Elke dag liep hij in de tuin rond.
Elke dag.
We noemden hem 'De Loper'.
Met geometrische meettechnieken…
De zon schijnt op een persoon en zorgt voor een schaduw…
…via de grootte van de schaduw bepalen we de lengte van die persoon.
En die bleek even lang als Osama bin Laden.
Ik kreeg kippenvel.
'Mijn god, misschien hebben we hem gevonden.'
Alle andere aanwijzingen naar Bin Laden waren niets vergeleken met deze.
Ik weet nog dat ik zei: 'Dit kan hem zijn.
Doe wat je kunt om z'n gezicht in beeld te krijgen.'
En ze zeiden: 'Dat wordt heel moeilijk.'
Met muren van 4 en 5 meter hoog, hebben we geen goed zicht.
Ik weet nog dat ik zei: 'Ik heb de CIA dit zien doen in films.'
Iedereen moest lachen.
Maar ze konden geen scherp beeld krijgen.
Directeur Panetta zet Terrorismebestrijding enorm onder druk.
12 FEBRUARI 2011 9 JAAR EN 5 MAANDEN NA 9/11
De CIA vroeg me om bij de Bin Laden-eenheid…
…te vertellen over het interview met Osama bin Laden.
Ik dacht: dat was lang geleden, maar oké.
Ik had dat interview in 1998 afgenomen.
Dat was m'n enige interview dat daarna steeds groter werd.
Nu zit ik bij de CIA de beelden te bekijken.
Ik denk dat ze vooral willen horen over z'n beveiliging en hoe hij daar kwam.
Radiocommunicatie.
Dus ik vertel er gedetailleerd over, en dan vragen ze:
'Heb je beelden van hem terwijl hij rondloopt?'
Waarom zouden ze daar meer beelden van willen?
Ik wist toen nog niet…
…dat ze wilden bepalen of de stappen, het licht mank lopen…
…en de houding van De Loper overeenkwamen met Bin Ladens manier van lopen.
Van de beste beelden van hem lopend.
Naar die ontmoeting met mij in 1998.
Om te vergelijken.
Dat wist ik niet.
Hoewel we op de beelden overeenkomsten zagen…
…was het geen afdoend bewijs dat het Bin Laden was.
Natuurlijk dacht ik ook dat het Bin Laden kon zijn.
Het was een kwestie van genoeg bewijs hebben…
…voor een bevelhebber om actie te ondernemen.
Elke week kreeg ik verslag.
Soms hadden ze niets nieuws gevonden. Dan zei ik:
'Dat is niet goed genoeg.'
Als overlevingsmechanisme op werk, raak je zo onthecht van je emoties.
Het was moeilijk op zo veel vlakken.
Ik maakte filmpjes met jeugdherinneringen voor m'n zoons afstuderen.
Allerlei filmpjes van dingen die ik me niet kon herinneren.
Ik wist gebeurtenissen uit m'n zoons leven niet meer.
En…
…die dag ging ik boos naar m'n werk.
Ik moest er echt mee leren omgaan dat ik hiervoor had gekozen.
Het voelde alsof we niet genoeg deden. We werkten weekenden…
…misten onze familieleden.
Toen stierf m'n moeder…
…tijdens de zoektocht.
Voor ze stierf had ik haar verteld dat ik aan iets belangrijks werkte.
En dat ze hopelijk het resultaat nog zou zien.
Nadat ze was gestorven aan kanker, hielp het me erdoorheen…
…om deze verantwoordelijkheid te hebben en vooruitgang te boeken.
Ik was geobsedeerd met bewijzen dat Bin Laden daar was.
Toen was de kans op 100% zekerheid dat hij daar was…
…uiterst klein.
We waren ook bang dat Bin Laden besefte dat hij ontdekt was.
Bin Laden kon daar elk moment weggaan dus het risico om door te gaan was te groot.
14 MAART 2011 9 JAAR EN 6 MAANDEN NA 9/11
We kwamen dichter bij de beslissing om tot actie over te gaan.
Dus de president wilde weten hoe groot de kans was, als we door zouden zoeken…
…dat we z'n aanwezigheid konden bevestigen.
We hadden geen 100% bewijs dat Bin Laden daar was.
We hadden indirect bewijs.
Er was geen enkel direct bewijs.
Ik zei: 'Meneer de president, weet dat de zaak…
…van Saddam en massavernietigingswapens…
GEEN WMDS
FOUT VAN DE INLICHTINGENDIENST
…sterker is dan de zaak dat Bin Laden in Abbottabad is.'
Je kon een speld horen vallen.
Dit is een enorme beslissing.
Volgens z'n adviseurs zou bij een mislukte operatie…
…z'n imago een aanzienlijke deuk krijgen.
Dat was het grootste politieke risico.
Een potentieel dodelijke operatie voor militairen.
Net als bij Carter.
Tijdens de Islamitische Revolutie in Iran werden mensen van de ambassade gegijzeld.
President Carter stuurde helikopters om de gijzelaars te redden.
Ze stortten neer. Er waren veel doden. Dat liet hem en de VS voorkomen als zwak.
De Carter-vergelijking was die van een mislukte operatie.
Vlak voor de verkiezingen. Hij was niet herkozen.
President Obama zei: 'De politiek interesseert me niet.
Al veel te lang lukt het Bin Laden om de Amerikaanse justitie te ontlopen.'
De president zei:
'Bereid operaties voor om achter dit complex aan te gaan.'
Hij zei: 'Als ik ervoor kies om dit te doen, doen we het snel.
Dus maak alles klaar.'
De vicevoorzitter van de Stafchefs belde…
SPECIAL OPERATIONS
…dat de CIA mogelijk wist waar Osama bin Laden was.
Hij keek zo blij. Hij is een SEAL. Hij droomt hier al zo lang van.
Ik hou me bezig met gijzelaars en terroristische organisaties.
Maar dit was de grootste missie van m'n carrière.
Ik had dat jaar gehoord dat ik kanker had. Chronische lymfatische leukemie.
Maar het was nog niet zo ver dat ik m'n rol als leidinggevende op moest geven.
Helaas was dat wel een reden om terug te gaan naar de Verenigde Staten.
In D.C. sprak ik de directeur van de CIA, Leon Panetta.
Hij noemde dit complex.
Ik zei: 'Bereid een operatie voor…
…om dit complex binnen te vallen.'
10 APRIL 2011 3 WEKEN VOOR DE INVAL
TRAININGSCENTRUM ONBEKENDE LOCATIE
We kiezen de beste mensen voor deze klus.
We halen de SEALs erbij.
SEAL Team 6 is de Tier One-eenheid.
Eerst had je SEAL Team 1 en 2.
En rond 1980 vormde Commandant Richard Marcinko Team 6.
Hij gaf het nummer 6 omdat de Russen dan zouden denken: 1, 2 en 6.
En 3, 4 en 5 dan?
Goede contraspionage, dus. We gebruiken onze hersenen wel.
We zijn terug uit Afghanistan.
En we zijn in Miami, Florida om wat te duiken en vakantie te vieren.
Dan worden we teruggeroepen naar Virginia Beach. We weten niet waarom.
Het was teleurstellend omdat die spin-ups vaak niets zijn.
Het is vaak een hoop onnodige onzin.
Dat is balen. We hadden sinds Jalalabad al uitgekeken naar Miami.
Ik had ze teruggeroepen van hun verlof.
Je zag dat ze er niet blij mee waren. Ze dachten dat het een oefening was.
We ging naar een klein, laag schoolgebouw.
Gewapende bewakers buiten. Het is net een klaslokaal.
De CIA-briefer legt uit dat ze een geheimhoudingsverklaring moeten tekenen.
Dat was niet ongebruikelijk, ook niet met trainingen.
De officier van de CIA noemde Abbottabad.
Die stad kende ik niet.
Ik krijg er kippenvel van. Een onbekende stad in het buitenland.
De commandant van SEAL Team 6 liep nonchalant naar voren en zei:
'Dit gaat om Osama bin Laden.'
Het doelwit is Osama bin Laden.
De meest gezochte terrorist.
Ik dacht: dit is zo'n belangrijke missie.
Wat een eer om te mogen doen.
Ze zeiden dat het tijdgevoelig was.
Over een paar weken zou er 0% verlichting zijn in de maancyclus.
Dus het werd een van die dagen.
'Dit is geen oefening. We moeten ons gaan voorbereiden.'
Wij moesten ze voorbereiden op hun missie en ze de juiste tools geven.
En dat deden we net even anders.
We bouwden het hele complex na zodat ze zouden kunnen oefenen.
De CIA had een model gebouwd.
De buitenkant zag eruit als Osama bin Ladens huis.
Zo konden de SEALs hun tactische manoeuvres oefenen.
En helikopterpiloten hun profielen.
SEALs moesten snel het dak van het gebouw en de tuin bereiken.
We oefenden dat zo vaak dat we peesontstekingen kregen.
Op een gegeven moment hadden we wel bewezen dat we het konden.
We wisten waar de gebouwen stonden.
Maar niet hoe het er binnen uitzag.
Was het een open ruimte of een gang met aan beide kanten een kamer?
Dus de structuur was modulair.
Binnen. -Ruimte vrij.
Ze veranderden het steeds.
Ze braken zelfs het gebouw elke avond af zodat satellieten het niet oppikten.
17 APRIL 2011 2 WEKEN VOOR DE INVAL
Ze hadden die oefeningen wel meer dan honderd keer gedaan.
Je blijft plannen en oefenen en je bekijkt elk noodplan.
Alles wat simpel lijkt, zoals: waar zit je in de helikopter?
Waar zit je op? Wat voor stoel?
Waar is de hond? Wat als er een auto is? Wat als het touw niet werkt?
Wat als iemand wordt neergeschoten of de kamer ontploft?
Wat als er van de 24 man nog maar 12 zijn?
Ze hebben zeker wat dingen gesloopt.
Terugtrekken.
Dan bouwden wij dat weer op.
Wat ging goed en wat slecht? Wel 12 uur per dag, oefenen en plannen.
Dan gingen we terug naar de kazerne en analyseerden we het model.
Zou er een bizar uitvindsel zijn zoals een glijbaan naar de steeg?
Kan iemand uit het riool klimmen?
Een van de bazen vroeg wat het ergste scenario zou zijn.
Onze jongste man zei: 'De helikopter kan neerstorten.'
En wij dachten: zeg dat nou niet.
24 APRIL 2011 1 WEEK VOOR DE INVAL
De belangrijkste basis voor de operatie was in Jalalabad.
In Afghanistan.
In die 350 kilometer ertussen zijn veel potentiële problemen.
Het risico was groot. Je vliegt in het Pakistaanse luchtruim.
Het complex stond vlak bij Westpoint in Pakistan, de militaire academie…
…en andere grote militaire installaties.
Ze trainden militaire officieren daar in Abbottabad.
We moesten oppassen.
Als ze een dreiging detecteerden, kon van alles gebeuren.
President Obama wilde Pakistan niet informeren.
De Pakistaanse inlichtingendienst had geen kant gekozen.
Ze hadden relaties met veel terroristische groeperingen, waaronder Al-Qaeda.
Dat kon oorlog met Pakistan betekenen.
Met speciale eenheden, inlichtingendienst, luchtmacht, krijgsmacht, kernwapens.
Kunnen we de hele weg onopgemerkt blijven?
Dus we bekijken de Pakistaanse radarsystemen…
…hoe hun baan eruitziet en hoe je ze vermijdt.
We moesten met veel variabelen rekening houden.
Aangevallen worden van de heen- tot de terugweg.
We maakten grapjes maar wisten dat het alles of niets was.
'We komen sowieso niet terug. Dit is onze laatste missie.'
En toen zagen we in een hangar allerlei helikopters.
We hadden twee speciale helikopters die moeilijk gedetecteerd konden worden.
We moesten lachen en zeiden dat onze overlevingskansen hoger bleken…
…dankzij die Transformers.
Dit was de eerste missie met die helikopters.
Ze waren weinig getest, maar het was niet niks.
Zulke operaties zijn eng. Vandaar al die machinegeweren.
Het is enorm gevaarlijk. En het moet slagen.
26 APRIL 2011 5 DAGEN VOOR DE INVAL
Admiraal McRaven stuurde ons alvast naar Jalalabad…
…voor het geval we groen licht kregen.
Afscheid nemen van de kinderen is zwaar.
Helaas, als SEAL Team 6, waren we dat gewend.
Dat was zo vanaf dat ze baby's waren tot ik bij de marine wegging.
Afscheid nemen moet.
Je kunt ze maar beter snel die laatste kus geven en weglopen.
Wisten ze dat je misschien niet terug zou komen?
Ja, ze waren slim genoeg en ze hadden het ook bij vriendjes gezien.
28 APRIL 2011 3 DAGEN VOOR DE INVAL
Het moment kwam om de Nationale Veiligheidsraad te informeren.
Ik ken Obama heel goed.
Het was een van m'n taken om hem goed te kennen.
Je zag aan z'n lichaamstaal dat dit een enorme gok was.
Hij was er zo op gefocust.
De president vroeg alle leden of ze vonden dat we de inval moesten doen.
De meningen waren verdeeld en er waren veel vragen.
Minister Clinton steunde het idee.
Jim Clapper, directeur van de Nationale Inlichtingendienst, en ik, ook.
Ik zei: 'Ja, je zou dit altijd al doen.'
Maar er waren veel argumenten tegen.
De vicepresident was tegen vanwege het gebrek aan informatie.
En hij maakte zich zorgen over de betrekkingen tussen de VS en Pakistan.
Bob Gates, de minister van Defensie, was bezorgd over de veiligheid van het korps.
Bob Gates zat al in de regering tijdens Desert One.
Zijn bezwaar tegen de inval was de kans op een vergelijkbare helikoptercrash.
En ik dacht: zeg dat nou niet hardop.
Want straks komt uit wat hier is gezegd. In een gesprek als dit.
Straks zou het uitkomen dat Obama dat punt had genegeerd.
De president luisterde…
…en zei: 'Ik ga nadenken.'
President Obama zei dat hij een beslissing zou nemen.
De volgende dag.
29 APRIL 2011 2 DAGEN VOOR DE INVAL
De volgende ochtend was ik op het hoofdkwartier.
Tom Donilon, de Nationale Veiligheidsadviseur, belde me.
'De president heeft besloten de missie te doen.'
Dit is een grote gok.
We gokken erop dat Bin Laden daar is en dat het ons zal lukken.
Maar een betere kans krijgen we niet.
Ja. We doen het.
30 APRIL 2011 1 DAG VOOR DE INVAL
Vierentwintig uur voor de inval…
…was er een groot evenement in Washington.
Het White House Correspondents' Dinner.
We gingen allemaal. Anders zou het er verdacht uitzien.
Naar het Correspondents' Dinner gaan, was zo'n vreemde ervaring.
De president.
Alle mensen die hierbij betrokken waren…
…begrepen het belang van geheimhouding.
Het Correspondents' Dinner was in zekere zin een goede dekmantel.
De normale gang van zaken.
Het is geweldig om hier te zijn bij het Correspondents' Dinner.
Wat een week.
Het was moeilijk.
Ik had enorm veel respect voor hoe hij de rol…
…van de president aanhield.
Fijn om hier te zijn met gewaardeerde gasten…
…essentiële functionarissen…
…niet-essentiële functionarissen. Je weet wie ik bedoel.
Er was een komiek die grappen maakte over de Bin Laden-kwestie.
Men denkt dat Bin Laden zich verbergt…
…maar elke dag om 16.00 uur presenteert hij een show op C-SPAN.
Iedereen lachte.
En we dachten allemaal:
Je moest eens weten…
…wat ik weet.
En wat stond te gebeuren.
De meest geheime operatie…
…in 20 jaar.
Bedankt.
1 MEI 2011 DAG VAN DE INVAL
Het was zondag, dus ik ging naar de kerk.
Daar heb ik veel gebeden over wat er die dag zou gebeuren.
Dat we succesvol zouden zijn.
Na de kerk ging ik meteen naar de CIA.
HOOFDKWARTIER CIA
De inval. Het is tijd.
Veel voorbereidingen werden in het geheim gedaan.
We zijn gespannen.
Mijn rol was die van communicatie.
Tina zat in het hokje naast me.
Ik had die nacht niet geslapen. De druk was enorm.
Ik twijfelde voor het eerst een beetje.
Ik had aan deze aanwijzing gewerkt en nu stuurden we troepen het gevaar in.
We voelden ons verantwoordelijk.
Het werd allemaal zo echt.
Of het werd een enorm succes, of een vreselijke mislukking.
De SEALs hadden gezinnen.
Ik moest zorgen dat ze konden slagen. Dat was m'n enige zorg.
We hadden een testament voor de financiële zekerheid van onze gezinnen.
Maar deze keer was de overlevingskans zo klein dat ik ook een brief schreef.
Bij het schrijven van die voor m'n kinderen was het zo van:
'Sorry dat ik er niet kan zijn.' Met tranen op het papier.
Ik was vroeg in het Witte Huis.
In het weekend zijn er rondleidingen.
Maar die waren afgezegd.
Het zou bezoekers zenuwachtig maken…
…als al die hoge functionarissen daar op een zondag rond zouden lopen.
We waren al vroeg in de Situation Room.
Je bent gespannen, bezorgd, nerveus.
Het voelde echt als een commandocentrum.
Obama aan het hoofd van de tafel.
En z'n senior kabinetsleden rond de tafel: Bob Gates, Hillary Clinton.
Leon Panetta op één scherm.
Hij zit bij de CIA in hun versie van de Situation Room met wat mensen.
En op het andere scherm Admiraal McRaven vanuit Jalalabad.
Het was zo veel afwachten.
Voor de opperbevelhebber stond het meeste op het spel.
Z'n gezichtsuitdrukking is heel intens. Maar hij was ook wel nerveus.
We hebben verbinding met admiraal McRaven in Jalalabad.
Daar is hij.
22.30 UUR
Ik had weinig geslapen.
Dit was een potentieel historisch moment. Niks mocht misgaan.
Ik zei tegen de mannen: 'We gaan het doen.'
Bin Ladens codenaam is Geronimo. Dat was afgesproken.
We zijn zo gespannen over wat er mis kan gaan.
Wat als Bin Laden er niet is?
Ik hoorde dat de heli's gelanceerd waren en dacht:
Daar gaan we.
22.51 UUR
Deze helikopters zijn nieuw voor ons. Hoe blijf ik rustig? Ik ga tellen.
Eén, twee, drie, vier.
Ik ben aan het tellen. En rond nummer 557 zeg ik:
'Vrijheid is aangevallen door een lafaard, en zal worden verdedigd.'
Dat had Bush gezegd op 11 september. Dus ik dacht: ik ga dat herhalen.
Vrijheid is aangevallen door een lafaard, en zal worden verdedigd. Zo zit het.
Ik ben op deze missie, dit is het team. En we gaan hem doden.
Ze vertrekken uit Jalalabad.
Ze vliegen een tijdje in het Afghaanse luchtruim, ontspannen.
Dan gaan ze de grens over, naar Pakistan.
Dan wordt het spannend.
Wanneer ziet het Pakistaanse leger ons?
De Pakistanen hadden al vaker op ons geschoten.
Als ze een Amerikaanse helikopter op zouden merken, zouden ze aanvallen.
Zo gespannen.
We luisterden heel goed of ze misschien ontdekt waren.
Op dit punt gaan we zien of de technologie werkt.
Tijdens die helikoptervlucht van een uur in het Pakistaanse luchtruim…
…is er een soort interregnum in Washington want er is niets te doen.
Dus Obama neemt pauze. Hij zegt: 'Ik ga naar boven, roep me zo maar weer.'
Hij gaat kaarten.
Hij speelde dwangmatig schoppen als hij nerveus was of zichzelf af wilde leiden.
We zitten daar maar en beginnen te kletsen over 9/11.
Over waar we die dag waren.
We keerden natuurlijk terug naar die dag.
We beseften dat we daar eigenlijk allemaal zaten vanwege Bin Laden.
Dan is Obama terug.
In een kamertje aan de overkant zit een generaal die de operatie monitort.
Obama gaat daar naar binnen…
…en iedereen volgt hem die kleine kamer in.
En McRaven vertelt wat er gebeurt.
Als een soort stem van God die toekijkt.
Een spannend moment was twee minuten voor het doelwit.
Dat was een kwetsbaar punt omdat Westpoint daar in de buurt lag.
En het grote infanteriebataljon.
Dus honderden soldaten zouden de SEALs aan kunnen vallen…
…en ons kunnen omsingelen.
De president zei dat ze zich dan een weg naar buiten moesten vechten.
We wilden niet dat onze troepen gegijzeld werden door de Pakistanen.
Een bemanningslid opent de deur.
We kijken en zien Bin Ladens huis.
Dit is geen trainingsruimte. Dit is een vakantieoord met elektriciteit.
Het plan is dat we het dak op gaan en we vanaf daar toeslaan.
Maar toen brak de hel los.
00.30 UUR
De helikopters vlogen boven het terrein.
En een van de helikopters schommelde.
Hij valt hard.
Hij crasht.
Het is zo'n moment…
…van pure ontzetting.
Ik zat vlak bij Obama.
Hij keek diep geschokt en bezorgd.
'Het Desert One-ding gebeurt.'
Ik dacht: misschien zijn mensen nu dood vanwege onze inlichting.
Iedereen zit gespannen te wachten op enige reactie.
De lichten van de buren gaan aan.
EEN ENORME KLAP HIER
Toen was de operatie in gevaar door social media.
EEN HELIKOPTERCRASH
Mensen wisten van de crash.
LEGERHELIKOPTER STORT NEER
Maar ze dachten dat het een Pakistaanse helikopter was.
IK HOORDE DAT HIJ IS NEERGESCHOTEN
KLINKT DOELBEWUST
HELIKOPTER NEERGESCHOTEN
Vanuit ons perspectief is het mislukt.
De Pakistaanse inlichtingendienst wist er nu van.
Je zag hoe de missie in gevaar was.
Ik vroeg Bill McRaven: 'Wat gebeurt hier?'
Ik had gezien dat de mannen in orde waren.
De lucht onder de helikopter was tegen de 4 meter hoge muur geblazen.
Zo was een draaikolk ontstaan waardoor de helikopter uit balans was geraakt.
Bill zei meteen: 'Ik heb een reservehelikopter ingeschakeld.
We breken door de muren en gaan door met de missie.'
En ik zei: 'Godzijdank. Laten we doorgaan.'
De jongens klommen uit de helikopter.
De tweede helikopter komt meteen.
Ik wist niet van dat probleem.
Mijn team was op weg naar het dak.
Wij zetten onze jongens af, stijgen op en zakken weer.
De tweede piloot wist niet wat er was gebeurd.
Dus uit voorzorg landt hij buiten het complex.
De piloot zegt dat we moeten uitstappen.
De jongens zijn niet waar ze horen te zijn volgens plan A.
Ik had op het dak moeten staan. Maar ik dacht: dan beginnen we hier.
Gelukkig hadden we nog plan B, C en D.
Ze proberen binnen te komen.
Op de buitenmuur was iets dat op een deur leek.
Ik zie ze daar een explosief leggen. Die ontploft.
Maar er gebeurt niets.
Dat blijkt een neppe deur te zijn op de betonnen muur.
Hij kijkt om en zegt: 'Mislukt. Dit is slecht nieuws.'
Ik zei: 'Nee, goed nieuws. Dat is een neppe deur.'
Dat heeft niemand. Hij is daarbinnen.
We weten dat de carport open kan. Dat hebben we gezien.
Dan doen we die.
Ik zei via de radio dat we de carport op gingen blazen.
Iemand zei: 'Nee, we doen 'm open.'
Dus de deur gaat open…
…en ik zie een handschoen met een duim die ik herken.
We gaan naar binnen.
Binnen een paar minuten is iedereen in het middelste gedeelte.
Het is donker. Ze gebruiken nachtkijkers. Ze zitten vol adrenaline.
Je kon de lasers van hun wapens zien bewegen.
Ze gingen na of er geen bedreigingen waren.
Toen zag ik mannen het gebouw ingaan.
Daarna zag ik niets meer.
00.32 UUR
We zitten zo in spanning.
Wat zou er nu gebeuren?
Dit is het moment waarop alles wat je hebt gepland…
…en alles waar je op hoopte om Bin Laden te pakken te krijgen…
…de komende 20 minuten op het spel staat.
Waarop je ziet of dit een succes of een mislukking is.
We hoorden 20 minuten niets.
De langste 20 minuten van m'n leven.
Tijdens die 20 minuten kwamen de SEALs…
…eerst Abu Ahmed tegen.
Ze schoten hem dood.
Op de begane grond van het huis…
…schiet een van m'n mannen een van de koeriers en z'n vrouw neer.
Ze sprong voor hem. De vrouwen werden menselijke schilden.
Nog een indicator dat hij hier is.
Boven zien we gesloten deuren.
Met de breacher blazen we die open.
Ik ben de zesde in een zogenoemde trein. We gaan de trap op.
De eerste man zag Bin Ladens 20-jarige zoon, Khalid bin Laden.
Khalid sprong achter een leuning.
De man vooraan fluisterde iets om hem te verwarren.
Kom hier.
'Kom hier' in twee verschillende talen. En Khalid liep naar voren.
Hij schoot hem neer.
We denken dat Bin Laden nog een verdieping hoger zit.
Maar we moeten eerst deze verdieping ontruimen.
De mannen lopen een voor een naar voren waardoor ik nu de tweede man ben.
De taak van de tweede man is zeggen wanneer er genoeg mannen zijn.
Ik wil vier mannen. Ik kijk om me heen.
We hadden 23 mannen op verschillende verdiepingen.
Dus we hadden nog maar twee mannen.
Er hangt een gordijn over de trapleuning. Nummer één ziet daar mensen achter lopen.
Hij zei: 'Mogelijk zelfmoordterroristen, maar het kan als we nu gaan.'
'We gaan naar een zelfmoordterrorist toe. Laten we maar gaan.' Dus we gingen.
Bovenaan de trap opent de eerste man het gordijn. Daar staan mensen.
Hij tackelt ze.
Hij gaat de explosie opvangen. Ik draai de andere kant op.
En een halve meter verderop staat Osama bin Laden.
Alles leek in slow motion te gaan.
Hij is langer en magerder dan ik dacht.
Z'n baard is grijs, wit, maar ik herken z'n neus.
Het is hem.
Hij geeft zich niet over.
Hij is gevaarlijk voor mij en m'n team.
Hij moet dood.
00.51 UUR
We werden steeds meer gespannen.
We wachtten op wat voor reactie dan ook.
Het was zo stil, wachtend op nieuws.
Het deed me denken aan de wachtkamer van een ziekenhuis bij een geboorte.
Je bent verwachtingsvol, bezorgd.
Het waren 19 lange minuten.
Toen belde de grondtroepencommandant.
De commandant zei over de radio: 'Voor God en land, Geronimo.'
We hebben hem.
Dat betekent dat…
…Osama bin Laden is gedood door Amerikaanse troepen.
Het was zo van… Niemand zei echt iets.
Niemand applaudisseerde.
De kamer was heel stil.
De stilte wordt verbroken door Obama. Die zit daar, en zegt:
'We hebben hem.'
Ik kreeg tranen in m'n ogen en ik keek naar m'n collega naast me.
We keken elkaar aan.
Dat horen, was zo onwerkelijk.
Ik kon eindelijk iets afsluiten. Gerechtigheid, verlaat, niet ontzegd.
We hebben hem.
Ik dacht: mijn god, dit is het dan.
Ik hoopte dat m'n moeder het wist.
Het was zo'n opluchting. Na een zoektocht van tien jaar.
Ik zal die dag nooit vergeten.
Het was emotioneel.
Maar het duurde maar even.
Want we waren nog gefocust op het veilig terughalen van de SEALs en helikopters.
Obama zag er nog behoorlijk gestrest uit. Hij zei:
'Zeg het zodra ze uit het Pakistaanse luchtruim zijn.'
De missie was nog niet voorbij. Ze moesten nog terug naar Afghanistan.
Niemand kon nog rustig ademhalen.
00.55 UUR
Ik zie Bin Ladens lichaam liggen.
Een van m'n mannen vraagt: 'Gaat het?' Ik zei: 'Wat moeten we nu doen?'
Hij zei: 'De computers zoeken.' En ik: 'O ja, ik ben er weer.'
De grondtroepencommandant zegt: 'We hebben hier een schat aan informatie.'
Het zijn kantoren met alles van ouderwetse harde schijven tot cd's.
Ik zeg: 'Pak zoveel als je kunt. We moeten hier weg.'
Buiten het complex…
…kwamen mensen opdagen vanwege de overlast.
Onze taalkundige stond aan de rand van het complex.
Hij hield ze op afstand.
De sluipschutter zegt: 'Ik sta klaar, dus haal ze daar weg.'
Ik zei tegen ze dat ze niemand moesten doden tenzij ze bedreigd werden.
Ik was heel nerveus en vroeg of ze op wilden schieten.
We keken constant naar de Pakistaanse radars.
We vinden zo veel.
We hadden gerekend op 32 minuten maar we zijn er al 40 minuten.
Langer blijven, kan meer levens redden.
We kunnen hele steden redden met wat we vinden.
Dus we moeten blijven zoeken.
We bleven daar langer dan we wilden.
Er was toen al een grote menigte.
Hij zei: 'Niks aan de hand. Een Pakistaanse oefening. Ga naar huis.'
Bin Ladens lichaam moet mee terug.
Ze lopen met Bin Ladens lichaam naar de helikopters.
En ze vertrekken.
Ze blazen de andere helikopter op vanwege wat gevoelig materiaal.
Het was net een film.
We vliegen zo snel mogelijk. De Pakistanen weten dat we er zijn.
De radar staat aan. We zien hun silo's opengaan.
Ze lanceren een paar F-15's.
Ze willen onze helikopters onderscheppen.
Met een F-16 halen ze ons gemakkelijk neer.
Dus ik zet m'n timer voor 90 minuten.
Dan moeten we de grens over zijn en kunnen we niet meer worden neergeschoten.
Daar hebben we F-15's die ons beschermen.
Oké, 10 minuten gehad. Op naar 20.
Helikopters vliegen met lage snelheid over.
We krijgen de vraag van de grond hoe ver ze nog zijn van de basis.
Dertig minuten. Kom op.
We moedigden de helikopters aan om zo snel mogelijk te vliegen.
Dat was 60 minuten. Nu 70.
Ter afleiding denk ik aan de Olympische Spelen van 1980 in Lake Placid.
De spanning en opwinding. Het Olympisch stadion zit vol.
Het beste Russische ijshockeyteam ooit.
Ze winnen goud sinds de jaren 50.
Ze spelen tegen een stel jonge Amerikanen. Complete amateurs, maar ze winnen.
Vier-drie, derde periode. Je hoort de menigte.
Tien, negen. Je kunt het nog verpesten. Ze zijn nerveus.
Acht…
…zeven…
…zes…
…vijf…
…vier…
…drie…
…twee…
De piloot zegt na 85 minuten: 'Voor het eerst zullen jullie dit graag horen:
Welkom in Afghanistan.'
Geloof je in wonderen?
Ongelooflijk.
Zodra de helikopter de grens over is, draaien de Pakistanen om.
Wat een opluchting. Ze zijn veilig.
02.51 UUR
Het voelt zo onwerkelijk dat het is gelukt.
We hadden de dood al geaccepteerd. Maar het is fijn om nog te leven.
Toen die helikopters landden in Jalalabad, in Afghanistan…
…zeiden we allemaal pas:
'Missie volbracht.'
Alles wat we hadden gedaan, het plannen, al het werk…
…was het waard geweest.
We hadden iets bereikt wat we nooit hadden verwacht:
Bin Laden bestraffen.
We omhelsden elkaar en feliciteerden elkaar.
Goed gedaan, Veiligheidsraad. Bedankt. Ik ben trots op je.
Geweldig gedaan. -Bedankt.
Als de president zegt dat je het goed hebt gedaan…
…vergeet je dat moment nooit meer.
De dag van de inval zat m'n dochter op de middelbare school.
Het was haar afscheidsconcert.
En m'n vrouw vroeg waar ik was.
'Ik kan echt niet.'
Ze zei: 'Kun je niet eens een uur weg?
Is iets belangrijker dan je dochter?'
Ik hing op.
De rest van de dag zat ze uit te zoeken hoe ze een scheiding aanvraagt.
Ik heb zo veel uren gewerkt.
Zeven dagen per week.
Geen vrije dagen.
M'n huwelijk zat in de problemen.
Zodra de president beslist dat hij het het volk gaat vertellen…
…bel ik haar: 'Zet de tv aan.
Dan begrijp je het.'
Ze zegt: 'Je hebt hem.'
President Barack Obama zal een ongeplande aankondiging doen. We weten niet waarom.
Maar we verwachten een grote aankondiging, want dit is ongebruikelijk.
Ik ben thuis en lees m'n dochter een boekje voor.
Emily, m'n vrouw, zegt: 'Er wordt steeds gebeld.'
Ik zeg: 'Ik ben bezig.'
Ze zegt: 'Alle telefoons. Dat is nooit goed.'
Het Witte Huis heeft elke nieuwsorganisatie ingelicht…
…over een verklaring vanavond.
Obama had een toespraak nodig en ik had nog niks geschreven.
Ik dacht: shit.
Ik zei: 'Geef me nog vijf minuten.' En ik dacht:
Zo praat je niet tegen de president, vooral niet waar iedereen bij is.
Maar hij zei: 'Komt goed.' Dus we besproken wat hij wilde zeggen.
Ik had al veel toespraken geschreven.
Niets kwam in de buurt van het gevoel bij deze.
Toen ik die eerste zin schreef…
…besefte ik hoe groot dit was. Ik ging de wereld dit vertellen.
Het was hectisch, maar dat was ik gewend met toespraken voor Obama.
Soms moest ik naar de teleprompter sprinten met aanpassingen…
…terwijl Obama al onderweg was.
Maar het enge was…
…dat er een klein groepje pers was.
En een paar van ons in een lege kamer.
Op tv zie je Obama de rode loper aflopen naar het podium.
Maar hij praat naar wat camera's. Geen publiek.
En we zitten daar achter in de kamer.
Goedenavond.
Ik kan het Amerikaanse volk en de wereld vertellen…
…dat de VS een operatie heeft uitgevoerd die Osama bin Laden heeft gedood.
Leider van Al-Qaeda.
Ik hoor president Obama 'Osama bin Laden' zeggen.
Ik keek naar Osama bin Laden en dacht:
Wie had dat gedacht?
En de jongens naast me zeggen: 'Zeg dat niemand gewond is geraakt.'
Een klein team voerde de operatie uit met buitengewone moed en bekwaamheid.
Geen Amerikanen raakten gewond.
Ik keek naar Brennan en ik vroeg:
'Hoelang zocht je Bin Laden al?'
Zonder na te denken, zei hij: '15 jaar.' Hij wist het precies.
Van Sudan naar Afghanistan.
Toen besefte ik…
…hoe veel mensen hebben geprobeerd hem te pakken te krijgen.
Bijna tien jaar geleden werd een mooie septemberdag duister…
…door de ergste aanslag op ons in de geschiedenis.
En op avonden als deze kunnen we tegen de nabestaanden zeggen:
Gerechtigheid is geschied.
We bedanken de professionals van inlichtingen en terrorismebestrijding…
…die hier onvermoeibaar voor hebben gewerkt.
Het Amerikaanse volk ziet hun werk niet en kent hun namen niet.
Maar nu voelen ze de voldoening…
…en het resultaat van hun werk.
Bedankt.
En God zegene de Verenigde Staten.
Na z'n toespraak ging ik terug naar m'n kantoor.
En toen ik de West Wing verliet…
…zag ik dat het buiten lichter was dan normaal rond die tijd.
Ik zag mensenmassa's samenkomen in Lafayette Park.
Ze riepen: 'VS.'
Mensen deelden de vreugde van wat er was gebeurd.
Toen besefte ik dat we niet enkel Bin Laden gerechtigheid hadden gebracht.
Maar in veel opzichten ook aan al die slachtoffers…
…wiens familieleden waren gestorven in de Trade Towers en elders.
Ik pakte een biertje uit de koelkast, en dacht toen:
Hier hoort geen biertje bij. Dus ik pakte een fles whisky…
…en liep naar de veranda. Onderweg pakte ik nog een sigaar.
Want ik dacht: dit is een goede avond.
Bedankt. VS.
Ik zit daar en denk dan:
Je gaat nu de dood van een persoon vieren.
Een gewelddadige dood. Zijn we niet beschaafder?
Maar meteen daarna dacht ik: hij kan oprotten.
Zo had hij moeten sterven.
De president maakte zich zorgen over wat we met Bin Ladens lichaam zouden doen.
Uiteindelijk zouden we z'n lichaam overbrengen…
…naar een vliegdekschip in de Indische Oceaan.
We zouden de moslimrituelen uitvoeren maar hij zou op zee begraven worden.
Zodat z'n graf geen heiligdom zou kunnen worden.
Ik zal nooit vergeten…
…hoe het leger een fotoalbum had gemaakt van de reis van z'n lichaam.
Eerst een foto van hem neergeschoten.
En toen terug in Jalalabad, dan met z'n gezicht gewassen.
Wat ik me zo goed herinner, is niet Bin Ladens beschoten gezicht…
…maar het marineschip.
Hoe z'n lichaam, gewikkeld in een lijkwade het water in wordt gelaten…
…en gewoon onder water glijdt.
Daar was ik erg van onder de indruk.
Na al die grote gebeurtenissen is…
…dit mens ergens in de Indische Oceaan gewikkeld in een witte lijkwade.
De Verenigde Staten won de strijd na 9/11.
Geen aanslagen meer.
Gevangennemen en doden…
…van alle Al-Qaeda-leden die verantwoordelijk waren voor 9/11.
Maar Bin Laden heeft de oorlog gewonnen.
Hij heeft Amerika verzwakt.
De biljoenen die we hebben uitgegeven aan terrorismebestrijding…
…de langdurige oorlog in Afghanistan. De oorlog in Irak verdeelde ons.
Het speelt nog steeds.
VS DOODT BIN LADEN
WE HEBBEN HEM
9/11 MASTERMIND GEDOOD
Ik was…
…zo onder de indruk van iedereen die erbij betrokken is geweest.
Maar…
Ik weet niet.
Ik wil dat iemand die het verdient om te lijden…
…lijdt op de manier waar ze het meest bang voor zijn.
Ik wilde dat hij als oude man zou sterven.
Helemaal vergeten.
Wetend dat niemand om hem gaf, aan hem dacht of wist wie hij was.
Dat vind ik het ergste dat je hem of elke terrorist aan kunt doen.
Ik denk dat mensen niet begrijpen…
…dat we de macht hebben om terrorisme te bestrijden…
…als het ons niets doet.
Door niet bang te zijn en het ons niet te laten leiden.
Zo kun je het neutraliseren en vernietigen.
Gewoon door te zeggen: 'Rot op.
Je verandert niet wie we zijn of wat we doen.'
Door de onrust in de wereld wordt het weer aangewakkerd.
Het zal weer tot rampen leiden…
…en woede en emoties.
Dan komt er iemand anders die dat uit zal buiten.
Hier eindigt het verhaal niet.
Maar wel dit hoofdstuk.
Het Bin Laden-hoofdstuk.
Vertaling: Ella Verkuijten