Jaki piękny! Dziękuję.
- Myślisz, że to dobre miejsce? - Na co?
- Poczekaj. - No ale mam urodziny.
Mam dla ciebie prezent z tej okazji.
Proszę.
Notes?
Mam ci napisać podanie?
Pisz. A ja obiecuję rozpatrzyć je w trybie pilnym.
- Co? - Mrówki!
- Co się stało? - Kluczyki zgubiliśmy.
Położyłem się gdzieś tutaj i musiały mi się wysunąć z kieszeni.
Ale bardziej tu? Tam?
- Tu. - Tu.
- I chyba tu… - Tu też.
O! Ja coś mam.
Mamo, to chyba twoje.
Nawet nie zauważyłam.
Słuchajcie, zostajemy do jutra.
Dobra, mam!
Nie! Wyrzuć je!
Koniec wakacji, wracamy do szkoły!
Nie, ja zostaję.
Śniadanie.
Wow. Zrobiłaś mi kanapki.
To jutro moja kolej.
Będziesz tu na mnie czekał?
Zawsze.
Chcę tak zaczynać każdy dzień.
Siedem.
Przejdzie.
- Sześć. - Jak sześć?
Skoro Idze dałeś siedem?
- To jakbyś wyżej ocenił Fiata od Ferrari. - Fiat to klasyka.
- Siema. - Siemano.
- Jak tam, Bolo, nowa klasa? - A weź nic nie mów.
Frajerzy. Ale przynajmniej „pan Bolo” jestem, więc…
Jesteś od nich starszy o dwa lata, co się dziwisz.
Sienkiewicz stawał na głowie, żeby cię przepchnąć. Pomagaliśmy.
Zdałem wszystko, tylko nie u Bobika. Uwziął się na mnie.
- Trzeba było nie dawać mu po gębie. - Celowałem w twoją buźkę.
Siema, przystojniaku.
Cześć, byczku.
Zobacz tę.
- Dziesiątka! - Weź się od…
Zośka! Jak cię matka z domu wypuściła?
Nie twoja sprawa, brat.
- Weź to chociaż załóż. - Nie rób mi wstydu.
Dyszka!
Zachowuj się normalnie.
Patrz ludziom prosto w oczy i uśmiechaj się.
Korek.
Nie baw się teraz, proszę.
To ważne. Słyszysz?
Słyszę.
Patrz ludziom w oczy i uśmiechaj się.
Gdyby ktoś ci dokuczał, od razu do mnie dzwoń.
Ale będzie dobrze.
Korek!
To pa.
Pa.
Patrz w oczy.
Kolego!
Jakiś problem?
Nie.
- A gdzie idziesz? - Do szkoły.
- Wejście dla lamusów z drugiej strony. - Okej.
Niezły freak.
To było dziwne.
To ten nowy typ z waszej klasy?
Jak mu tam? Kordian? Korek?
Co tam?
Dobrze. A u ciebie?
Podaj!
Kopnij!
Maks!
Co to za typ?
To ty?
Wejście dla lamusów z drugiej strony.
Ale ci pojechał!
- Dasz się tak? - Chcesz w pysk?
Nie. Wejście dla lamusów jest z drugiej strony.
- Chyba chce, Maks! - No to idziemy.
Dawaj go na basen.
Jak pewnie wiecie,
pani dyrektor jest od dzisiaj na zwolnieniu z przyczyn zdrowotnych.
Nie mówię, czyja to wina.
Ale to jest wasza wina!
I do czasu powrotu pani dyrektor…
funkcję dyrektora sprawuję ja.
Widzę, że niektórzy się nie cieszą…
Bardzo dobrze.
Na waszym miejscu też bym się nie cieszył.
Dojedź go, Maks!
Nurek!
To jest dobra szkoła…
a w dobrej szkole nie ma miejsca dla wszystkich.
- Pani Wanda? - Ma uczyć matmy.
- A nie polskiego? - Stary, to było zastępstwo.
W tej szkole trzeba się uczyć.
Panowie, ta chwila nadeszła.
- Cegła, widzisz to? - Właśnie patrzę, ale… nic…
Żeby każdy z was mógł się czuć bezpiecznie.
Ale wy…
poczuliście się zbyt bezpiecznie!
No to mamy przejebane.
- Nurek! - Nie za ciepła? Jeszcze raz?
Nurek!
Dawaj, zwijamy.
No pokazuj!
Czy w twojej opinii to jest tort z pindolem?
Sam powiedz cukiernikowi, żeby zrobił tort z pindolem.
Nie dramatyzujmy, to jest punkt wyjścia. Dawajcie.
- Zamknij porządnie. - A jak?
Mietek, ty się zajmuj tortem, a my wycinamy, co?
Tylko co wycinamy?
A myślałem o takim „Sto lat”.
Ale z gołych bab.
Dobre, co?
Dobra.
Ktoś tu jest?
Zajęte!
- Co się dzieje? - Zamknięte są.
Otwierać!
Bobik, zawijamy.
Bo jak wejdę, to zabawa się skończy!
Patologio, otwieraj! Dyrektor mówi.
Liczę do trzech.
Raz!
Dwa!
Uciekaj.
Trzy!
Skąd to masz?
Ciekawe, co twoja matka powie.
Coś się stało, dyrektorze Bobik?
Nie interesuj się.
Patologia.
Słabo wyszło.
Ale to chyba nie nasz interes.
- Czekaj, ale nasze gazetki. - Spali go na stosie.
Okej, ale co z tym mamy zrobić?
Jest jedno wyjście.
Co to jest?
Co to jest, ja się pytam?
Naga pani.
Ja ci dam nagą panią.
Zaraz tu przyjdzie ksiądz.
Będziesz inaczej śpiewał.
Przepraszam, panie dyrektorze.
Zapraszam, pani Ireno.
Zapraszam.
Złapałem onanistę.
„Pieśń nad Pieśniami” to w zasadzie zbiór pieśni,
wyrażających miłość mężczyzny do kobiety.
Miłość bardzo fizyczną
w całym spektrum opisywanych
doznań, uczuć, obrazów, zapachów oraz dźwięków.
- Wow, już? - Tak.
Wow, for real!
Brawo!
Ta dziewczyna ewidentnie wylosowała lepszego plemniora.
Ewidentnie jedno z nich jest adoptowane.
- Na pewno jesteś siostrą Cegły? - Bez kitu.
- Tak wyszło. - Niemożliwe.
- Co tam? - Mamy sprawę do pana profesora.
Dobra, za minutę jestem. Nie roznieście tej budy.
Wiesz, co Bóg robi z onanistami?
- Ksiądz powie. - Dyrektorze.
Naprawdę wszyscy jesteśmy grzesznikami.
Może zamiast rzucać kamieniami,
to warto pójść drogą pokuty i pojednania?
Jestem przekonany, że Korek tego żałuje, prawda?
- Nie. - Widzi ksiądz?
I może jeszcze powiesz, że to nie twoje?
- Nie. - To czyje?
Dyrektorze, dość! Stresuje go pan.
Wszędzie ich szukałem.
Panie Janie, to pana ostatni rok w tej szkole.
Tak, wiem. Przepraszam.
A może to jest najlepszy moment, żeby porozmawiać z chłopcem
na temat zagrożeń płynących z pornografii.
Mam mu powiedzieć, że oślepnie? Że sobie zwichnie nadgarstek, co?
Od tych gazetek już chyba wszyscy oślepliście.
Mamy tu zupełnie inny problem.
Proszę zostawić nas samych.
Wyjdźcie!
Pan też, dyrektorze.
Spokojnie.
Korek?
Jak było w szkole?
Nie chcesz o tym rozmawiać?
Nie.
Nie jesteś… w niczym gorszy.
W niczym.
Zapamiętaj to sobie, synu.
Dzień dobry.
Korek?
Korek!
Koledzy do ciebie przyszli.
Chcieliśmy porwać Korka, żeby się z nami pouczył matematyki.
Nowa matematyczka jakoś strasznie nas ciśnie.
Wiemy, że jest późno, ale…
Nie. Żaden problem.
Idź.
Dziękujemy.
Do widzenia.
- On ma osiemnastkę dzisiaj. - I będziemy się uczyć?
Nie, Korek, idziesz na imprezę.
Idziemy się uczyć?
No trochę tak w sumie, nie? Uczymy się życia.
Ale będziemy się uczyć?
Stary, to jest jak taka gra. Jak to się mówi? Gra w wała.
My udajemy, że się uczymy, a twoja mama udaje, że wierzy.
- Mieciu, otwarte? - Ta.
Wsiadaj, Korek.
Bolo, a może tym razem?
Nie ma szans. Nie mam siedmiu żyć, żeby jedno marnować na twoją jazdę.
- Zresztą drugą w życiu. - Trzecią.
- Widzimy się na miejscu. - Siema.
- Joł. - Siema.
Korek.
Zapnij pasy, bo prawo jazdy dla Miecia jest jak licencja na zabijanie.
No to jedziemy.
Tylko buty zdejmijcie.
Siema!
Rodzice wiedzą, że robisz tu melanż?
Nie melanż, tylko spotkanie towarzyskie.
Jasne.
Idź na górę.
Nie rób przypału przy chłopakach.
Idź do swojego pokoju,
zamknij drzwi i nie wychodź, cokolwiek by się nie stało.
- Git? - Git.
Ale po dwunastej macie być cicho.
Jutro mam ważną prezentację i muszę się wyspać.
- Tylko grzecznie. - Tak jest!
Dobrze, szefowo.
- Yeah. What’s poppin’? - Joł, mate.
Franiu, poleć po szlugi, co?
Dlaczego ja?
Bo masz osiemnaście lat.
No dobra.
Gra w wała?
Szybko się uczysz. Dawaj, chodź tu.
Siema, chłopaki, mam fajki.
Niespodzianka!
O wow! Co jest?
Wow, czy to jest…
- Ławka, którą posuwałeś. Tęskniłeś? - Uratowaliśmy ją. Dla ciebie.
No co jest?
- Jest piękna! - Sto lat, mordziaty.
- Sto lat byku. - Dzięki.
Dzięki, Mieciu.
Wszystkiego najlepszego.
Dzięki, Korek.
Wiesz co teraz, nie?
No dawaj.
Problemy z połączeniem?
Nie działa.
A próbowała pani zrestartować router?
Nie mogę znaleźć…
Mam wielki klucz.
Mogę pomóc.
Pan pokaże…
Sorry, Cegła wybierał film.
Gdzie?
Dopiero kabla wyjął.
- Hej. - Kiedy przyjedziesz?
Nie wiem, dopiero co zaczęliśmy.
Przyjadę za jakieś półtorej godziny, okej?
- Przestań, za pół. - Godzina?
To może wcale?
Dobra, już jadę, wiedźmo.
Dobra, pa.
No co wy? Nie mówcie, że wam się nie podoba.
Nie naprawił jej Wi-Fi.
On tu nie przyszedł naprawiać jej Internetu.
Nie kisiłeś ogóra?
Moja babcia kisi ogórki.
Chodzi mu o seks. Pyta, czy jakby masz to za sobą.
Nie.
Serio?
Nie wierzę.
Nie uprawiałeś seksu, Korek?
- Nie. - A chciałbyś?
Co to jest za pytanie, oczywiście, że każdy by chciał.
Wszystko, co żyje – dyma. Dlaczego miałoby być inaczej z Korkiem?
Cegła. Wiem.
- Daj mu się wypowiedzieć. Korek? - Mam problemy z dziewczynami.
- No tak. - A kto nie ma?
Korek, nie daj sobie wmówić, że coś nie jest dla ciebie.
Jeżeli chcesz spróbować, no to spróbuj.
A my… spróbujemy ci w tym pomóc, nie?
Tak jest!
Lecę panowie. Muszę pomóc Nel z wypracowaniem.
- O tej porze? - Tak.
Mają na jutro Reymonta.
Tak pachnie gra w wała.
Dobra, japa.
No stary, zajechało jak cholera wałem.
„Wypracowanie idziemy ogarnąć”.
Po prostu powiedz, że ma wolną chatę… Idziesz z Nel, wiadomo co tam…
Najlepszego, ziomalu.
- Najlepszego. - Dzięki, stary.
- A wy się edukujcie tutaj. - Nawzajem.
Dobra, Dante idzie na praktykę,
a ty, Korek, musisz przerobić teorię.
Teorię?
Będziesz się uczył od mistrzów.
Okej.
- Hejo. - Hej.
To co masz z tego Reymonta?
Z Reymontem to była ściema.
Ostatnio dużo o tym myślę i…
Chciałam żebyś przyszedł, bo mam dla ciebie niespodziankę.
Chodź, usiądź.
Nie będziesz się śmiał?
Śmiał? Nie.
Poczekaj, tylko się przebiorę, dobra?
- Anka jest specyficzna. Ostrożnie. - Nie łap jej za tyłek, bo dostaniesz.
Ale za to za cycki, jak najbardziej. Z Baśką na odwrót.
Basia nie ma cycków i nie chce, żebyś jej o tym przypominał.
Dokładnie, a Kamilę możesz macać w tańcu.
Renia. Renia lubi chłopaków z zarostem.
- I Dantego. - Na Dantego wszystkie lecą.
Ma branie jak papier w czasie pandemii, więc o czym my tu mówimy?
Korek. Ty to wszystko notujesz?
Tak, mamo?
- Cześć synu. Co robicie? - Uczymy się.
- Wszystko okej? - Tak. Dużo tego.
- O której wrócisz? - Za jakąś godzinę.
Dobrze. Kocham cię.
Też cię kocham.
I jak?
Grałem w wała.
Franek!
Wiecie, która jest godzina?
Ja naprawdę wszystko rozumiem, ale są jakieś granice.
I co tu robi ta ławka?
Ty tego nie zrozumiesz.
Nie zrozumiem.
Co to było?
Anitka!
Nie mów, że Ci się podoba Anita.
Tak, podoba.
Nie chcę cię martwić, ale…
Nawet ja dostałem od niej kosza.
Pomarzyć zawsze można.
Można.
No tak…
Gotowy?
Tak.
Cieszysz się? Dzisiaj dostałam.
Najlepsza gra z tej serii. Na pewno ci się spodoba.
„Nosferatu. Ostatnia krew”.
Co jest?
Ślicznie wyglądasz.
Dzięki.
Kochanie.
Chciałem ci powiedzieć coś ważnego.
Mam nadzieję, że to…
Że to wiele zmieni.
No i wreszcie przyszedł ten moment.
Skarbie…
Zaproponowali mi napisanie scenariusza do filmu!
Wow.
- Gratuluję. - Dzięki.
- No to… za sukces! - Za sukces!
A jak to się stało?
Sami do mnie napisali. Jakieś studio Climax.
O czym będzie film?
Ma być o Mickiewiczu, ale szczegółów dowiem się na spotkaniu.
Przestaniesz uczyć?
Nie wiem, no…
Cieszmy się tą chwilą. Bądźmy tu i teraz.
Ale jest pięknie, co?
Zaklęcia możemy rzucać raz na turę, ale tylko w nocy.
- Słuchasz mnie? - Słucham.
Dobra, teraz rzucamy kośćmi.
Jest sześć, pięć, siedem… osiemnaście. Dobra.
Wyciągasz kartę.
Co masz?
Łowca.
Pokaż.
To jest świetna karta.
Taka okazja może się nie powtórzyć.
Nie!
Zrobiłem coś nie tak.
To nie twoja wina.
Jak byłam w dołku, zrobiłam to i to był błąd.
A potem on okazał się być strasznym dupkiem.
Nie wiedziałem.
Bo bałam się ci powiedzieć.
A chcesz powiedzieć… kto to był?
Maks.
Dante.
Co myślisz?
Najpierw stylówa.
Zostaw. Tak będzie lepiej.
Weź tu luźniej. Tu szerzej.
Plecak na jedno ramię.
I ręka do kieszeni, jak Bolo.
I znacznie lepiej.
Korek, możesz mi spojrzeć w oczy?
Mogę, ale nie chcę.
Spróbuj.
I teraz uśmiech.
Ale trochę nie tak creepy.
Zamknij oczy.
Wyobraź sobie ulubioną lokomotywę.
231 Chapelon Nord.
- Albo Siemens Euro Sprinter. - Okej. Chapelon.
- Widzisz go? - Tak.
Tylko to jest rozpędzony Chapelon.
I za sobą targa cały tabor.
Otwórz oczy.
No i pięknie.
Jeszcze nie wiemy, ale wszystko wskazuje na autyzm.
Jak autyzm?
Dlaczego ja nic o tym nie wiem?
Nigdy nie był diagnozowany. Mama nie współpracuje.
Co ona sobie wyobraża, że co…
Chłopak jest inteligentny i bardzo szybko się uczy.
Jak mu stworzymy odpowiednie warunki,
to będzie też z korzyścią dla innych uczniów.
Jest szansa, że rozwinie się u nich coś,
co u niektórych się nie rozwinęło prawidłowo, czyli empatia.
Empatia nie pomoże im w zdaniu na studia.
A jak zaniży nam średnią?
Spadniemy w rankingu. Przecież to jest dobra szkoła!
Ja nie rozumiem. Jak rodzice mogą ukrywać takie rzeczy?
Ja akurat zaczynam ich rozumieć.
Co? Pomożemy, nie?
Pomóżmy!
Pomóżmy. Pan się tym zajmie.
Tak.
Już ja się tym zajmę.
Dyrektor roku.
Ciąg rekurencyjny.
Nie spodziewałam się po was takiego spokoju.
Franek Cegielski.
Co to jest ciąg rekurencyjny?
No, ciąg rekurencyjny, proszę pani, no…
Wzory, liczby, cyfry…
Siadaj, pała.
Koleżanka Roksana. To samo pytanie.
Ciąg rekurencyjny to ciąg… do którego…
Siadaj, pała.
I koleżanka też za podpowiadanie i zapraszam do ostatniej ławki.
- Ale tak nie można! - Zaraz, ja to mogę zgłosić.
Zgłoszę to do rady rodziców.
Jak dla mnie możesz zgłosić to nawet do rady ONZ,
a teraz zapraszam do ostatniej ławki.
Hej.
Kolega Kordian?
- Czym jest ciąg rekurencyjny, wiesz? - Wiem.
A chcesz nam powiedzieć?
Nie.
Pała.
Pała, pała, pała.
Zapowiada się piękny semestr.
Zacznijmy od czegoś prostego.
- Zapytaj czy ma psa. - A jak powie, że nie ma?
To odpowie, że bardzo chętnie z nią pójdzie na spacer.
Okej…
- Proste? - Proste.
Patrz. Tam. Widzisz, Korek? Na jedenastej.
Ale to nie Anita.
To jest jak w grach stary.
Anita to jest wyższy level. Final boss.
By tam dotrzeć musisz mieć doświadczenie, robiąc mniejsze questy i…
Ada to jest właśnie taki mniejszy quest.
Nie zapisuj tego, tylko się skup.
- Jesteś gotowy? - Tak.
Szybko.
- No i co? - Ma psa.
Trzeba było powiedzieć, że wyjdziesz z nią na spacer.
Okej.
Nie!
Pierwsze wrażenie można zrobić tylko raz,
Mamy 12 dziewczyn w klasie? Cztery klasy, cztery roczniki…
Sto dziewięćdziesiąt dwie.
Może.
- Minus jeden. - No.
Czyli 191 bez Ady.
Tylko 36% ma psa.
Okej.
No i co… No i się ziomal złożył, nie?
- Chcesz się przejść? - Pewnie.
Siemka.
- Ile nam zostało? - 143… 143, Maks zabrał jedną.
Dobra, mamy zapas.
Spróbuj… „Wyglądasz jak moja trzecia dziewczyna”.
Jak cię zapyta, ile ich było, powiedz, że dwie.
Ale jak nie spyta? Korek się pogubi.
Nie. To musi być coś prostszego.
„Jesteś telewizorem?
Bo lubię cię oglądać”.
Dobre.
Albo… „Czy twój tatuś jest cukiernikiem? Bo ci ulepił taką słodką dupę”.
Albo: „Jesteś dubeltówką?
Bo bym cię złamał na pół i załadował od tyłu”.
Boże, Cegła. Ty tak zaczynasz rozmowę?
Może zostańmy przy tych telewizorach. Słyszałeś?
„Czy jesteś telewizorem? Bo lubię cię oglądać”.
Gotowy?
- Dziewczyna nie wygląda jak telewizor. - Nie o to chodzi.
Pierwsze zdanie maskuje intencję, że zaraz powiesz coś miłego.
„Jesteś jak niemiecka lokomotywa Ty2 BR52 z 1942 roku.
Tak gorąca, że spalasz nawet słabej jakości węgiel”.
Coś takiego, ale żeby zrozumiała.
To model niemieckiej lokomotywy z czasów II wojny światowej.
Okej.
Ja bym ci bardzo chętnie pokazał, jak to się robi i w ogóle, ale…
No nie mam teraz czasu.
- Także Dante ci pokaże! - Cała nadzieja w tobie.
Zrób to dla Korka.
No dobra.
Uczcie się!
Cześć, dziewczyny.
Cześć.
- Hej. - Hej.
Stało się coś?
Nie.
Jak pięknie pachnie.
Curry z krewetkami?
Przecież wiem, że gotujesz jak jesteś zła.
- Pomóc ci? - Nie.
Może jednak?
Czy każdy chłopak to dupek?
Każdy. Dopóki nie zmądrzeje.
Powiedziałam mu o Maksie.
- Nie wiem, może miałaś rację. - Z czym?
Że to nie jest chłopak dla mnie.
Ja tak mówiłam?
Dobra, mówiłam, ale kiedy to było?
Nel… Przecież wiem, że go kochasz.
Czemu on mnie tak wkurza czasem. Dlaczego mam ochotę go zamordować?
Właśnie dlatego.
- Pali się! - Kurde!
- Jadę do Ireny. Widzimy się wieczorem? - Nie wiem. Może.
Ciche dni? Chcesz o tym pogadać?
Nie.
Pewnie, zduś to w sobie jak prawdziwy facet.
Też tak kiedyś zrobiłem, a potem nie odzywaliśmy się przez 20 lat.
No, ale wreszcie mi przeszło.
A o co poszło?
Żebym ja to w ogóle pamiętał…
Dziewięćdziesiąt.
Dziewczyny!
Co to za technika? Co to za kocie ruchy?
Nie daj po sobie poznać, że się boisz. Rzucaj dalej.
Dziewięćdziesiąt jeden.
Super!
Możemy cię zrobić kapitanem w drużynie pajaców.
- Ziomek, weź go zostaw, co? - Chcemy pograć z wami tylko.
Weź, oddaj tę piłkę.
Już? Skończyłeś?
Popisałeś się?
Oddaj tę piłkę.
Dalej ze sprzętem latasz, co?
Już oddaję.
Miłego grania, pajace.
Chodź. Zostaw go.
To debil. Idiota.
- On sobie musi coś zrekompensować. - Co?
Małego pindola.
Korek, dyrektor cię wzywa.
Co jest?
I jest świetny z matematyki, fizyki, historii.
Wie pani, chodzi nam bardziej o problemy w komunikacji społecznej,
w rozumieniu przenośni, metafor i bardziej skomplikowanych interakcji.
No i co z tego? Nie musi być we wszystkim świetny.
Pokażę pani, na czym polega problem.
Niech pani go poprosi.
Chodź, synu.
Nic się nie martw.
Kordian.
Zadam ci przykładowe pytanie z klasy maturalnej.
„Człowiek w obliczu cierpienia” –
omów zagadnienie na podstawie znanych ci fragmentów Księgi Hioba.
On jeszcze nie jest w klasie maturalnej.
No właśnie, bez przesady.
Dobrze, zadam łatwiejsze pytanie.
Na podstawie noweli Prusa powiedz, dlaczego Antek musiał opuścić wieś.
Korek, rozumiesz pytanie?
Tak.
Rozumie.
A czytałeś Antka?
- Tak. - Czytał.
A pamiętasz, o czym jest?
- Tak. - No to proszę o odpowiedź.
Dlaczego go pan nie spyta z matematyki, fizyki, z przedmiotów ścisłych?
Bo mówimy o języku polskim. A to pytanie z szóstej klasy podstawówki.
On wie, tylko pan go stresuje!
To pani naraża go na stres!
Tu nie ma dla niego warunków.
Dobrze.
Dziękuję bardzo, panie dyrektorze.
Damy sobie radę. Chodź, Korek.
Brawo!
Bieda, brak perspektyw, analfabetyzm, problemy wsi, cokolwiek!
Dlaczego nic nie powiedziałeś?
Korek, mówię do ciebie. Słyszysz mnie?
Tak.
Dlaczego mi to robisz? Dlaczego ciągle są z tobą problemy?
Przepraszam.
Korek.
Dasz radę.
- Dobra, co macie w trzecim? - 1670.
- Jak to niby obliczyłeś? - Od Mietka spisałem.
Ja strzelam.
- Co? - Może nie postawi mi pały za dobre chęci.
A ty, Dante, masz matmę?
Nie no, odpuście tę matmę.
To nie jest zadanie z trzeciej klasy.
- Tylko jakiś egzamin do NASA. - Nawet moja siostra nie umiała.
A przypominam, że ona ma olimpiadę z matmy.
Ja mam zadanie.
To weź pokaż.
Dawaj, dawaj!
Dawaj.
Roxi…
Wszystko zrobione!
Korek, ty jesteś Rain Man!
Ale nie wiedziałeś, co to był ciąg rekurencyjny.
Wiedziałem.
Czemu nie powiedziałeś?
Bo nie spytała o definicję.
- Powiedziała „Czy znasz…”. - Nie, nie powiedziała.
Powiedziała: „Czy chcesz powiedzieć?”, tak?
Tak.
No to czemu nie powiedział?
No bo nie chciał.
Nie no, to jest niemożliwe…
Przepraszam, wy się tam dobrze bawicie?
Nie.
Czapski, co obliczamy za pomocą rozwinięcia Laplace’a?
Nie wiem, ale Korek bardzo chętnie pani powie.
Ale ja się ciebie pytam.
Wyznaczniki macierzy kwantowej n-tego stopnia.
Czemu równy jest jakobian przekształcenia w całkach podwójnych
przy zmianie obszarów całkowania do współrzędnych biegunowych?
Długości promienia obwodzącego.
Podaj definicję całki.
Definicję Newtona Leibnitza czy Reimanna?
Jest! Korek!
Facetka nie wie, z kim zadarła! Matka mnie nie zabije!
Kocham cię, Korek!
Chodź na kosza, proszę cię!
- Hej. - Hej.
Jesteś może telewizorem?
- Nie mogę przestać na ciebie patrzeć. - O nie… Przestań. Nie.
- Sorry, pewnie jesteś zmęczona. - Nie. Czemu?
Cały dzień mi chodzisz po głowie.
- Jesteś mapą? - A wyglądam?
- Bo bez ciebie nie mogę się odnaleźć. - Cringe!
Ej, poczekaj.
Przepraszam.
Zachowałem się jak…
- Po prostu byłem zazdrosny o ciebie. - Ej…
Nawet się wtedy nie znaliśmy.
Wiem, idiotyczne.
Ale sama myśl, że byłaś z kimś innym…
Doprowadzała mnie do szału. Strasznie mi ciebie brakuje.
Mogę do ciebie wpaść dzisiaj?
Albo ty do mnie.
- A poczytasz mi swoją nową książkę? - Może poczytam.
To może przyjdę…
- Widzimy się? - Może.
Co tam, misiek?
On jest zawsze taki, stary…
Z reguły.
A co ty tu masz fajnego?
Pamiętnik, ty…
Pamiętnik szkolnego creepa.
Ciekawe czy jest o tym, jak w kiblu nurkował.
„Ani nie łapać za tyłek, bo dostanę po pysku…
Mogę łapać za cycki…
Basia odwrotnie, bo nie ma cycków. Nie można jej o tym mówić”.
Ej, specjalista jesteś, kolego.
Oddaj!
„Oddaj”!
Łapki przy sobie, walikoniku.
Maks!
Zostaw go.
Bohater?
Chcesz dostać w łeb?
- Taki odważny się zrobiłeś? - Spróbuj.
Hej!
Przestańcie! Co tu się dzieje?
Czekaj chwilę!
Chciałem tylko kolegom poczytać, ale dostali pierdolca.
Daj mi to.
Pani zobaczy, co ten zbok wypisuje.
Przedszkole normalnie.
Przedszkole.
Dzięki.
Wszystko okej, Korek?
Sorry.
Tak.
Ścierwo to jest po prostu.
Idzie.
Nie. Ona ci się nie podoba.
Masz wywalone.
Jesteś zimny jak dupa Eskimosa.
Poprawna forma to Inuity.
Inuity, Eskimosa. Dupa to dupa, stary.
Pomyśl o czymś innym. Ile mocy miały lokomotywy z lat 30.
Lokomotywy klasy H-8 Allegheny osiągały moc na poziomie 7500 KM.
Hej.
Jasne.
- Hej. - Mam pytanie.
Mógłbyś mnie pouczyć po szkole matmy?
Mogę pójść do ciebie, jeśli to nie jest problem.
Lokomotywy klasy Texas pozostawały w tyle około 2000 KM.
Okej, jak chcesz.
Super.
Do zobaczenia.
Tak.
Tak!
Byłeś zimny, jak trzeba!
To jest twój skill!
Jesteś zajebisty z matmy, a Anita jej nie ogarnia.
Korek, zostaw tę piłkę.
Cześć!
Hej.
- Wychodzisz? - Tak.
Wrócę późno.
A dokąd?
Nic nie mówię.
Baw się dobrze.
Będę uważać.
Dzień dobry, czy jest Korek?
Tak, jest. Wejdź, proszę.
Okej.
- Już po niego idę. - Dziękuję.
Korek.
Korek, jakaś dziewczyna do ciebie przyszła.
To Anita.
- Nie pójdziesz się przywitać? - Muszę być zimny. Wpuść ją.
Muszę być zimny jak dupa Inuity. Wpuść ją.
Okej.
Pomyślałam, że może jesteś głodny.
Podwieczorek.
Dziękuję, siostro.
Ktoś do ciebie?
Nieprawda.
Śpij dobrze.
- Nie mówiłeś, że jest tak wysoko. - Cicho.
Bo cię siostry usłyszą.
- Nie możesz mieć gości? - Mogę.
Ale musiałabyś wyjść o dziewiątej.
To jak?
Jestem ciekawa, co napisałeś.
Możemy lepiej spędzić ten czas.
Co jest?
Ostatnio zrobiło się między nami dziwnie.
Spotykasz się ze mną tylko w jednym celu.
Ej…
Szczerze?
Jesteś inteligentna, zabawna, piękna.
I bardzo lubię z tobą spędzać czas. Nie mogę przestać o tobie myśleć.
Żebyś mógł powiedzieć kolegom, jak było?
- Co? - Czytałam, czego uczyliście Korka.
- Nie będę kolejnym wpisem w zeszycie. - Nie!
My mamy dobre intencje i naprawdę chcieliśmy mu pomóc.
Szczerze?
Mówiłam, że nie jestem gotowa, ale to nieprawda.
To ty nie jesteś gotowy.
Nel, poczekaj.
Ja ci mogę wytłumaczyć.
Korek, ja już nie mam siły.
Mam dla ciebie sztuczkę.
Okej.
Pomyśl dowolną liczbę.
Dwucyfrową. Zapisz ją.
Dodaj obie cyfry. Sumę odejmij od pierwszej liczby.
Teraz dodaj cyfry otrzymanej liczby.
Wyszło ci dziewięć.
Jak ty to zrobiłeś?
Tak po prostu jest.
Korek… jesteś geniuszem!
- To tylko sztuczka. - Nikt takich nie zna.
Lubię matematykę.
Bo wszystko jest… tym, czym jest. Nie ma gry w wała.
Dzięki.
Przez godzinę nauczyłam się więcej niż w tej szkole przez trzy lata.
Wow! Sam to wszystko zrobiłeś?
Mogę?
- Co to jest? - Ostrożnie!
Dazzing Steamliner.
Model kolekcjonerski.
- I to jeździło? - Tak.
A to działa?
- Tak. - Włączysz?
Francuska lokomotywa parowa.
Budowana w latach 20. Obsługiwała trasę Orient Express.
Moc około 1650.
Przepraszam.
To dla ciebie nudne?
Nie, ty masz prawdziwe pasje.
To jest piękne.
Ty jesteś piękna.
Wiesz co, chłopak na mnie czeka. Muszę już iść.
Chłopak?
Tak, było naprawdę fajnie.
Odprowadzisz mnie?
Tak.
To cześć.
Cześć.
Siemano.
Hello.
- Jak było u nurka? - Było okej.
To fajnie.
Fajnie.
A… wiesz, że ty jesteś fajna?
Maks.
Maks, nie tutaj.
„Wpłynąłem… na… suchego…
przestwór… oceanu”.
Ocean nie jest suchy.
No właśnie.
I o to chodzi.
To jest oksymoron, czyli zestawienie przeciwstawieństw.
Ale jest to też metafora.
Przeniesienie cech oceanu, żeby opisać coś zupełnie innego.
Czyli…
Step.
- To nieprawda. - To nie jest prawda.
Ale masz ukryty sens i jest to zajebiste.
Dlaczego nie można powiedzieć: „Wjechałem na suchy step”?
Możesz,
ale nie ma ukrytego sensu i już nie jest zajebiste.
Nie rozumiem.
Też mnie całe życie wku… denerwują te dzwonki.
Dobre porównanie, Korek, nie polega na zestawieniu ze sobą słów podobnych…
takich jak na przy…
Takich jak…
„Mokra” z czym się kojarzy?
- Woda. - Doskonale.
Dobre porównanie polega na zestawieniu ze sobą słów…
z pozoru… do siebie…
niepasujących, jak…
„Ognista woda”.
Tak, żeby czytelnik dopiero…
zobaczył coś, czego nie widać.
Jeżeli chcesz nauczyć czegoś odbiorcę, no to…
nie mówisz tego wprost, tylko… stosujesz parabolę.
Do widzenia.
Dziękuję za dobre rady.
Ja wiem, co jest dla mojego syna najważniejsze i najlepsze.
Do widzenia.
Znowu dzwonili ze szkoły?
Jakieś pierdoły, czepiają się.
Nic się nie przejmuj, świetnie sobie radzisz.
Mamo.
Mam dość gry w wała.
Wiem, że nie jestem normalny.
Co ty mówisz, synu?
Prawdę. Mówią, że jestem dziwakiem.
Świrem.
Pojebem.
Kto tak mówi?
- Kto tak mówi? - Mamo!
Wszystkich nie pobijesz.
Ja to już dawno zaakceptowałem.
Teraz twoja kolej.
Pani Irena…
dała mi adresy szkół…
Mówią, że będzie ci w nich łatwiej.
Może powinniśmy spróbować, co?
Okej.
Kocham cię, synu.
Ja ciebie też.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Dzień dobry.
Pan Sienkiewicz.
Dominika.
Cieszę się, że mogę w końcu pana poznać tak na żywo.
Uwielbiam Moralniaka. Wychowałam się na niej.
Bardzo mi miło.
Czwarte piętro.
Szef już na pana czeka.
XIX wiek, romantyzm.
Z jednej strony rewolucja przemysłowa, z drugiej napięcia społeczne.
Okres burzy i szaleństwa.
Po okresie oświecenia i racjonalizmu…
czas indywidualności, uczuć, intensywnych wrażeń.
Mężczyźni powoli przestają nosić rajstopy.
Kobiety w jedwabnych pończoszkach z koronkami.
Piękna epoka, co, panie kolego?
No… piękna, piękna.
No właśnie.
I w tym wszystkim – Mickiewicz na emigracji.
Tęskni za krajem i szuka ukojenia w licznych romansach.
Rozumiem, że to będzie taka produkcja niezależna, tak?
Można tak powiedzieć. Odważne kino.
Chcemy pokazać Mickiewicza troszkę z innej strony.
Jako człowieka.
No super. Wreszcie.
Jako osobę z talentem literackim, ale też z wielkim kutasem.
za którym szaleją paryżanki.
Myślałem, że chodzi o ekranizację książki Dantego Pieprzyć Mickiewicza.
To była pierwsza część.
Minety krymskie.
A drugą częścią będzie…
Dymanie na paryskim bruku.
I pan, panie kolego, mi to napisze.
To będzie hit!
Masz, dla ciebie.
Dawaj!
Co jest, Koruś?
Rozchmurz się trochę.
Jest pełno lasek, będziemy rwać pełnymi garściami.
Chcę być normalny.
Jaki?
Normalny, jak wy.
Stary, ale kto tu jest normalny?
Popatrz, ale on jest normalny? Czy on jest normalny?
Nikt tu nie jest normalny.
I ty też nie jesteś normalny, stary.
Zaorałeś Bobika, rozjebałeś matematyczkę
i próbowałeś odbić laskę największemu kozakowi w szkole.
Ty nie jesteś normalny, ty jesteś zajebisty!
Dobra, panowie, piękne kobiety czekają na was.
Zmieniam szkołę.
Mama mówi, że tak będzie lepiej.
Chodźcie potańczyć, co?
- Nie umiem. - Ja też nie.
Ani ja.
Masz, powinno pomóc!
- Lepiej? - Tak.
Skąd wiedziałeś?
Bo on dużo czyta.
- Korek, słyszysz ten beat? - Tak.
Małe kroczki do tego!
Tak jest!
Rodeo!
Go Korek!
Mówiłem, że podłapie!
Jest!
- Dawaj na browara! - Absolutnie.
Hejka, piękna koleżanko.
Nie chcesz się może trochę rozerwać?
- Palant. - No co ty?
No i co ty robisz?
To, po co tu przyszliśmy. Wyrywam laskę dla Korka.
To nie jest dobry pomysł.
Nie ma w tej sytuacji ani dobrych, ani złych pomysłów.
Słyszałeś, co powiedział. Będzie zmieniał szkołę.
Mamy szansę, żeby dać mu szansę.
Pierwszy raz powinien być wyjątkowy. Wiesz, wrażliwy. A nie na melanżu.
No też bym wolał, jakby to zrobił na plaży w blasku księżyca.
Ale zejdźmy na ziemię.
Spójrz dookoła, no tutaj jest plaża.
Nie wiemy, jak to na niego wpłynie.
A co jeśli zniknie jego problem z dziewczynami?
Nie dowiemy się, dopóki nie spróbujemy.
Zobacz, tak samo jak on.
No?
Jak było?
Specyficznie.
A ekipa fajna?
- Aktorzy? - Charakterystyczni. Gdzie Nel?
Zamknęła się u siebie w pokoju.
- Stało się coś? - Dokładnie nie wiem co.
Zobacz.
Powinieneś porozmawiać z całą klasą. Jesteś ich wychowawcą.
I poprowadzić lekcję wychowania seksualnego.
Żeby mnie zapytali, co chcę wiedzieć?No way.
Oni w Internecie widzieli już wszystko, ale tak naprawdę nie wiedzą nic.
No w środku to są małe dzieci.
A wypisują takie bzdury, że aż włosy dęba stają.
No nie tylko włosy stają dęba.
Wiesz, że to nie jest śmieszne?
Możesz ich uczyć o Mickiewiczu, o Kafce, o Wergiliuszu i pisać te rozprawki.
Ale co z tego, jak oni nie mają empatii do siebie?
Powinniśmy uczyć ich odpowiedzialności,
asertywności, szacunku do kobiet.
Co im się w życiu bardziej przyda?
O Jezus, no dobrze, no…
Robię sobie jaja, bo mam prawie 40 lat, a nie umiem o tym rozmawiać.
Więc nie chciałbym ich pouczać.
A ja myślę, że ty jesteś wrażliwy…
mądry…
umiesz słuchać…
Dobrze ci idzie.
Próbujesz mnie przekonać?
Hej, przystojniaku…
Hej.
Daga.
Co?
Daga jestem.
Okej.
Korek.
Kordian Jastrzębski.
Słodki jesteś.
Spokojnie, nie ugryzę.
Chyba że lubisz.
Nie.
Chodź.
No chodź!
Słyszałam, że lubisz niegrzeczne dziewczyny…
Nie. Gdy miałem sześć lat, Ala ugryzła mnie w szczepionkę.
- To bardzo bolało. Lubisz kolej. - Uwielbiam.
Mnie fascynuje budowa maszyn.
Szczególnie kolej i pojazdy szynowe.
Moja ulubiona lokomotywa to francuski model z lat 30.
O mocy…
Nie masz majtek.
No brawo!
I nie mam majtek.
Jak było, mistrzuniu?
Z Dagą.
Dobrze.
No jasne, że dobrze.
Długo tam siedzieliście.
- Fajna laska, co? - Tak.
- Co robiliście? - Dotykała mnie.
- I co? - Spytała, czy mam dziwne zachcianki.
I co?
Powiedziałem, że chcę prowadzić pociąg. Najlepiej parowy.
231 Chapelon Nord.
Daga też lubi pociągi.
Pafawag EU07.
Elektryczna lokomotywa
o mocy 2700 kW.
Ja pierdole.
Pafar-srafar, nadal nie poruchaliśmy.
Lubię pociągi. Sex jest przereklamowany.
- Jaki? - Korek ma rację.
Te ostatnie parę miesięcy z Nel to był jakiś…
najpiękniejszy okres w moim życiu.
I nie przez seks, bo go nie było, nie?
Co?
To co wy robiliście przez ten cały czas?
Stary, wszystko… I to było najlepsze.
I zrobiłbym wszystko, żeby…
jeszcze raz to przeżyć.
Ta, podsumowując…
Poświęciliśmy całą imprezę na to, żeby znaleźć dziewczynę dla Korka…
I skończyło się na tym, że jesteśmy większymi prawiczkami niż on!
„Jesteśmy”?
- Nie wierzę. - Wiecie, chłopaki…
Czekaj. Powiedziałeś: „Jesteśmy”.
No dobra, ja też jeszcze nie…
A ze mnie debilu się śmiałeś!
Sorry, Mieciu. Weźcie nie mówcie nikomu, okej?
Przepraszam, Korek, zjebaliśmy.
Znalazłeś sobie najgorszych nauczycieli życia na tej planecie.
Było okej. Lubię się z wami uczyć.
Nie przeszkadza wam, że… jestem inny.
Chodź tu, mordo.
Prawiczki!
Dzisiaj dość nietypowo…
będzie lekcja wychowania seksualnego.
A czego by się pan chciał dowiedzieć?
I tu się zgina dziób pingwina.
Wiedziałem, że tak będzie…
Miałem mówić coś o pornografii…
Ale wiedziałem, że nie będę dla was zbyt wiarygodny.
Dlatego zaprosiłem gościa…
Specjalnie dla was…
Dominika, znana bardziej jako Porn Queen.
- Nie wierzę. To ona! - W ubraniu bym jej nie poznał.
Hej!
Naprawdę to ja.
Panie dyrektorze. Jak panu idzie?
Bardzo dobrze.
Promujemy Tydzień Czystości.
Na razie tylko tydzień,
ale małymi kroczkami… do celu.
Pan wie, że to chodzi o czystość wód?
Od czegoś trzeba zacząć.
A jak zdrowie, pani dyrektor?
Lepiej.
Ale jeszcze dwa miesiące będę na zwolnieniu.
Co? Stęsknił się pan?
Przecież wiesz, Emilia…
Co to za bieganie jest?
Gdzie oni tak wszyscy pędzą?
Na salę gimnastyczną.
Sienkiewicz prowadzi tam lekcję wychowania seksualnego.
- Co? - No.
Ale jak to? Czyli to wszystko jest udawane?
Muszę cię rozczarować. To tylko film.
Widzę, że pan Jan zaprosił gościa.
- Queen Porno. - Kto?
Gwiazda porno w mojej szkole.
Zaraz. A skąd pan ją zna?
No…
Muszę lecieć po zapasowy klucz!
Czy rozmiar ma znaczenie?
Dla kolegi pytam.
W filmie porno – duże,
ale nie porównujcie się do naszych aktorów.
Wiecie, że rasy małych psów
żyją dużo dłużej niż tych olbrzymich?
Z penisami jest podobnie.
- Maks, będziesz nieśmiertelny. - Dobra, dobra.
No to co jest prawdą, a co nie?
Pieniądze są dobre, to jest prawda…
Ale wielu moich kolegów i koleżanek ma duże problemy z uzależnieniami,
z kompleksami, już nie mówiąc o relacjach rodzinnych.
Ale jaka jest różnica między tym, co widzimy na ekranie, a rzeczywistością?
O matko.
- Co? Dużo tego jest? - Tak. Wszystko właściwie.
Najważniejsze –
kobiety nie zdejmują majtek na widok hydraulików i dostawców pizzy.
- Nie? - Nie.
Chcemy czuć się bezpiecznie.
Spotkać kogoś, kto naprawdę będzie nas kochał i szanował.
Kogoś, komu będziemy mogły zaufać bezgranicznie.
Chcemy spędzić życie przy kimś…
przy kimś takim, przy kim będziemy po prostu sobą.
W tej branży macie raczej na to małe szanse.
Chciałam wam to powiedzieć…
bo żałuję, że nikt mi nigdy tego nie powiedział, kiedy zaczynałam.
Dziękujemy, Dominika.
To jest szkoła, nie burdel!
A pan jest skończony, Sienkiewicz!
Przepraszam, panie dyrektorze, bo…
Pan Jan działał w porozumieniu ze mną.
Myślę, że to bardzo ważne świadectwo.
Co wyście chcieli tym biednym dzieciom pokazać?
Człowieka.
Najważniejsze, żeby zobaczyć człowieka. Też proszę spróbować.
Hej, śliczna.
Spadaj.
No Nel.
- Kiedyś byłaś dla mnie milsza. - Nie przypominaj. Idź.
Zostanę. Taka piękna dziewczyna.
- Nie powinnaś chodzić sama. - Czego chcesz?
Byłaś dla mnie bardzo wyjątkowa i ciągle o tobie myślę?
Może opowiesz to Anicie?
Nie piszę się na trójkąt.
- Spieprzaj, bo będę krzyczeć. - Ja tak działam na kobiety.
Nie dotykaj jej!
- Zazdrosny? - Tak.
Jeszcze raz się do niej zbliżysz, to ci obiję ryj.
Ta? Dawaj…
Zgrywam się, nie?
Nie spinaj się tak.
Dzięki, ale dałabym sobie radę sama.
- Nel, poczekaj! Gdzie idziesz? - Przejść się.
- Zaraz masz autobus. - Jedź, jak chcesz.
- Pada deszcz. - Ledwo kropi.
- Weź kurtkę chociaż. - Nie będę kolejnym imieniem na liście.
To jest twoja książka?
Nie, to nie jest książka. Ja tu piszę o tobie.
Dlaczego?
Piszę wszystko, czego nie mogę powiedzieć.
Przy tobie się stresuję, denerwuję się, głupieję, nie wiem.
Bo ja… tego jeszcze nie robiłem.
- Co? - Na mojej liście jest tylko jedno imię.
Nel.
Wyglądam słodko, jak myję zęby?
Dzwonisz rano, żeby usłyszeć mój głos? Czemu nie mówiłeś?
Nie wiem, chyba nie potrafię.
Może miałaś rację, może nie jestem gotowy.
„Nie byłem na to gotowy,
nie wiedziałem, że miłość może być czymś tak brutalnym i słodkim.
Niszczy nas i buduje na nowo.
Miłość przeczy logice,
zabiera nam wszystko, co mamy, obdziera do naga.
To ogień, który płonie tym bardziej, im bardziej próbujemy go gasić”.
Pójdę już.
Śpij dobrze…
Wiedźmo.
Co jest? Gdzie jest Sienkiewicz?
Zająć miejsca, zaczynamy lekcje.
Zaraz, a co z panem Sienkiewiczem?
Pan Sienkiewicz już tu nie pracuje.
Ale pan nie może zwolnić nauczyciela przed zakończeniem roku szkolnego.
- Nie mogę. - No właśnie.
Mogę go zawiesić do zebrania komisji, która go wywali.
Zresztą z wami mogę zrobić to samo.
Nie strasz, nie strasz.
Więc albo się uspokoicie, albo możecie szukać już nowej szkoły.
Kto ogarnie 3B?
- Sienkiewicz! - Przyda się.
- Kto? - Sienkiewicz!
Złaź stąd!
Natychmiast!
Zostaw to, proszę cię.
- Przecież on nie może tego zrobić. - Wczoraj to zrobił.
- Odwołamy się. - Irena, proszę cię.
To była kwestia czasu.
Będziesz mógł więcej czasu spędzić na pisaniu scenariusza.
Nie ma żadnego scenariusza.
To jest jakieś jedno wielkie nieporozumienie.
Miałaś rację, kochanie…
Znaczy mogę przerobić z nimi cały materiał,
ale jak się nie nauczą…
rozmawiać i mówić…
co czują…
to skończą tak jak ja.
Dobra. I tak mi to już zajęło 20 lat.
Kocham cię.
I zawsze cię kochałem.
No proszę państwa.
Panie Sienkiewicz, proszę za mną. Pan zobaczy, co narobił.
Jak wiecie, zostałem zawieszony.
I o tym, czy dalej będę uczył, zadecyduje komisja.
A wy macie się uczyć! I macie szanować pana dyrektora Bobika.
I co dalej?
Opuści nas pan?
Z wami panowie jeszcze nie skończyłem.
Wstańcie, proszę.
No dalej.
O co chodzi?
Poznajecie to?
Co?
Lubicie oceniać dziewczyny, nie?
Lubicie.
Teraz dla odmiany, dziewczyny was ocenią.
No, Cegła. Wyskakuj z gaci.
Co?
- Pokaż. - Wyskakuj!
- Sam se pokaż! - Pokaż, co masz w środku.
Ty też se pokaż…
Dobra, żartowałem.
Dziewczyny wystawią wam oceny z zachowania na koniec roku.
Ja bym na waszym miejscu przeprosił.
- Przepraszamy. - Nie mnie, dzbanie.
- Dziewczyny. - Ale jak?
Nie wiem.
Ubierzcie się jakoś ładnie,
weźcie je w jakieś fajne miejsce.
Ja mam was uczyć, jak to się robi?
Mistrzowie podrywu?
Ogólnie miałam taką przyjaciółkę w podstawówce.
Anię.
I wiesz, byłyśmy ze sobą bardzo blisko…
Do czasu, aż dowiedziałam się, że obgaduje mnie za plecami.
Po tej sytuacji nie byłam w stanie z nikim się bliżej przyjaźnić…
Aż poznałam Roxy.
- Korek, chcesz tego słuchać? - Tak.
Ale dlaczego?
Dla mnie jesteś jak pociągi.
Wow. Okej.
Lubię na ciebie patrzeć i słuchać. Chcę wiedzieć o tobie wszystko.
Lubię lokomotywy parowe, historyczne, ale również te nowoczesne.
Wiesz, że pierwszą linię kolejową otwarto w 1825 roku w Anglii?
Pasażerowie musieli podróżować w wagonach towarowych,
co było mało komfortowe.
Dlaczego jesteś z Maksem?
Nie wiem, podoba mi się.
Lubisz go?
Korek, możemy zmienić temat?
Tak. Nie lubię Maksa. Dlaczego ty go lubisz?
To teraz nie ma znaczenia.
- Maks, co ty tu robisz? - Spacerowałem.
Jak tam randka?
Dobrze.
Zapomniałem, że mam kartę sztormu.
I tak miałeś najlepsze artefakty.
Szczęście początkującego.
Dobra, późno już.
Zostań.
Chciałbym, ale mam…
- Zostań. - …ostatni autobus.
Jesteś pewna?
Denerwuję się.
Będzie dobrze.
Kocham cię.
Wiem.
Wiedźmo.
Maks!
- Zostaw go! - Bronisz go?
Przestań! Zostaw go!
Żebym cię więcej przy niej nie widział.
Weź go zostaw.
Leżeć!
Czego nie rozumiesz? Nikt cię tu nie chce, pojebie!
Jesteś jak Union Pacific Big Boy.
Co?
Dużo mocy, ale mały gwizdek.
Idziemy, Maks.
Idziemy!
Co to było?
Element zaskoczenia.
Stary, to było zajebiste.
Nieźle nas pocisnął.
Przepraszam za niego.
Nie wiem, za co go lubiłam.
Ale dziękuję za randkę, było super.
Chłopie!
Korek, słyszałem.
Jesteś mistrzunio.
Chodźcie.
Korek.
Chodź tu, mamy coś dla ciebie.
Ale musisz zamknąć oczy i wyciągnąć ręce.
Jedyna lokomotywa z układem osi 4-8-8-4.
Jeździła nawet na słabej jakości węglu. Z ładunkiem 3300 ton metrycznych.
I na trasie o dużym nachyleniu.
Moc wyjściowa to około 4500 kiloherców.
- Kilowatów. - Właśnie.
Otwórz oczy.
Będzie nam ciebie bardzo brakowało.
Dziękuję.
Chodźcie. Ale szybko.
Powodzenia, panie profesorze!
A Sienkiewicz tu jeszcze pracuje?
Ma dzisiaj komisję.
Chyba mu się podoba.
No i poszedł.
No słodziak.
A widzisz, nauczył się.
Plecak na jedno ramię!
Mamo, poczekaj.
Korek.
Powodzenia!
Demoralizacja młodzieży.
Promowanie pornografii.
Wyrażanie się w sposób wulgarny
i ubliżający zawodowi nauczyciela.
Dzień dobry.
Powiedziałem „Wejść”?
Nie.
No to wyjdź.
Wiem, dlaczego Antek musiał opuścić wieś.
Czas minął.
Bo był inny.
Bo był dziwakiem, freakiem. Bo nie pasował do schematu.
A ludzie boją się wszystkiego, co inne. Śmieją się, gdy nie rozumieją.
Albo cię biją.
Nieważne, czy to inny kolor skóry,
inna orientacja, czy spektrum.
Zawsze wygląda tak samo.
Dobrze. Ale nie mówimy teraz o Antku.
Nie. To była parabola. Ja mówię o panu.
Antek był bardzo zdolny i wrażliwy.
Dlatego nie było dla niego miejsca w zacofanej wsi.
Tak samo, jak dla pana Sienkiewicza nie ma miejsca w tej szkole.
Do widzenia.
Chciałam porozmawiać o Kordianie.
To nieważne.
On już i tak nie chodzi do tej szkoły.
Kordian zakwalifikował się do finału olimpiady matematycznej.
Jeżeli pozwoli mu pan odejść,
szkoła straci szansę na awans w rankingu.
Panie wicedyrektorze.
Nie pozwolimy mu odejść.
Przepraszam na chwilę.
Co tu robisz?
Wyjście dla lamusów jest z drugiej strony.
Pójdę tam, gdzie chcę.
No jak tam?
Fajna podróż?
Nie przeszkadzaj!
Jak tam? Wszystko G?
Kochanie.
Kochanie!
Masz.
Ładny.
A jakbyśmy tak wysiedli na następnej stacji?
- Gdzieś tam w lesie, razem. - A jak się zgubimy?
- Pójdziemy następną napotkaną ścieżką. - Nie wiesz, dokąd prowadzi.
I to jest najlepsze.
Pieprzyć Mickiewicza!