Απόδοση-Επιμέλεια:Sparta
Ένα μασκαράς εξουσίας,
δεμένος με φιλοδοξία,
τυλιγμένος στην ψευδαίσθηση της προόδου.
Ο Τζάρεντ και ο Τζέισον, αποξενωμένα αδέλφια,
δύο μισά μιας διαλυμένης κληρονομιάς.
Θα ξαναβρούν το φως
που κάποτε φώτιζε τα όνειρά τους
για να χαράξουν έναν νέο δρόμο;
Μόνο ο χρόνος θα δείξει.
Κάθονται με ίσια πλάτη, βλέμμα λαμπερό,
με χείλη που χαμογελούν σε χρυσές υποσχέσεις.
Αλλά το χρυσάφι μαυρίζει.
Και κάτω απ’ αυτό, μόνο σκουριά.
Σου λένε πως χτίζουν το μέλλον.
Ότι το παρελθόν είναι άγκυρα που σέρνει την πόλη στην καταστροφή.
Μα άκου προσεκτικά.
Η πρόοδος είναι το ευαγγέλιό τους
κι εκείνοι οι προφήτες της
κηρύττοντας σωτηρία σε όσους πουλούν την ψυχή τους.
Μιλά για πύργους που αγγίζουν τον ουρανό.
Πόλεις πλεγμένες από γυαλί και ατσάλι
όπου ακόμα και ο ήλιος είναι τεχνητός.
Ένας παράδεισος με το πάτημα ενός κουμπιού.
Μα πες μου.
Τι αξίζει ο παράδεισός του χωρίς πνοή ζωής;
Χωρίς τον παλμό της τέχνης;
Της μνήμης;
Εκείνη θα σου πει πως η ιστορία είναι απολίθωμα,
πως η ομορφιά μπορεί να κωδικοποιηθεί,
πως μια πόλη χωρίς παρελθόν είναι τάχα πιο ζωντανή.
Μα μια μηχανή δεν είναι ζωντανή.
Μια οθόνη δεν είναι ψυχή.
Και μια πόλη χωρίς καλλιτέχνες,
ονειροπόλους, επαναστάτες;
Δεν είναι παρά ένα μνημείο σε όσους την αγόρασαν.
Εκείνη σου θυμίζει ποιοι έκτισαν αυτή την αυτοκρατορία,
ποιοι κινούν τα νήματα,
ποιοι αποφασίζουν το μέλλον.
Μα η εξουσία χτισμένη στις πλάτες άλλων
δεν κρατά για πάντα.
Μετατοπίζεται, καταρρέει.
Και όσοι την κρατούν με μανία,
είναι πάντα οι πρώτοι που πέφτουν.
Γελούν με το παρελθόν.
Χλευάζουν όσους παλεύουν να το κρατήσουν.
Μα αυτό που δεν καταλαβαίνουν είναι το εξής.
Η ιστορία δεν ζητά άδεια.
Δεν υποχωρεί.
Μένει στις ρωγμές
και στους ψιθύρους όσων θυμούνται.
Και όταν έρθει η ώρα, σηκώνεται.
Προσφέρουν ψευδαισθήσεις εξουσίας,
σκιές ελέγχου.
Αλλά η αληθινή δύναμη;
Είναι να γνωρίζεις την αξία όσων δεν αγοράζονται.
Να στέκεσαι όταν ο κόσμος σου λέει να γονατίσεις.
Να αρνείσαι να σβήσεις.
Αυτό δεν είναι απλώς δείπνο.
Ούτε μια συμφωνία.
Είναι η ώρα της κρίσης.
Και καμία μάσκα, καμία ψευδαίσθηση,
καμία υπόσχεση παραδείσου
δεν θα τους σώσει από την αλήθεια.
Θα σε οδηγήσω στις ηχώ των βαθύτερων ονείρων σου.
Ονομάζομαι Ελιάς Βέιλ.
Κάποιοι με λένε ταχυδακτυλουργό.
Άλλοι, φύλακα του χρόνου.
Δεν ήρθα να ρίξω ξόρκια,
αλλά να αποκαλύψω κρυφές αλήθειες.
Ο Τζάρεντ με κάλεσε απόψε
για να σας δείξω το όραμά του για το μέλλον.
Θα σας οδηγήσω στις ηχώ των βαθύτερων ονείρων σας.
Κάθε πόλη έχει παλμό.
Κάθε φως έχει σκιά.
Οι αποφάσεις απόψε
θα αλλάξουν αυτό το μέρος για πάντα
ή θα φανερώσουν τις ρωγμές
απ’ όπου το φως προσπαθούσε να περάσει εξ αρχής.
Ο χρόνος είναι πύλη
και η παρουσία μου ορίστηκε
να λεπταίνει τα πέπλα ανάμεσα στους κόσμους.
Είστε οι αρχιτέκτονες του αύριο.
Οι ονειροπόλοι, οι χτίστες, οι καταστροφείς.
Καθένας σας κρατά ένα φίδι
στη θέση που έχει ο Τζάρεντ Νταν μέσα στην πόλη.
Και μαζί, θα ανακαλύψουμε το μονοπάτι
που αυτή η πόλη πρέπει να ακολουθήσει.
Σας ευχαριστώ όλους που ήρθατε απόψε.
Η Νόβα Χάιτς δεν είναι απλώς ένα έργο
πολυτελών ουρανοξυστών.
Είναι το πρότυπο μιας έξυπνης πόλης του αύριο.
Μια υπόσχεση προόδου και καινοτομίας.
Ολόκληρο αυτό το κτίριο
είναι το κέντρο της ανάπτυξής μας.
Πρέπει να χτίσουμε εδώ για να το κάνουμε πραγματικότητα.
Ο Ελιάς είναι κάτι παραπάνω από ταχυδακτυλουργός.
Έχει τη μοναδική ικανότητα να αποκαλύπτει ό,τι οι λέξεις δεν μπορούν.
Πολλοί από εσάς, όπως ο Δήμαρχος Ρασίντ,
συνεργάζεστε με την ομάδα μας εδώ και χρόνια.
Υπάρχουν ακόμα κάποιοι, όπως ο αδελφός μου ο Τζέισον,
που δυσκολεύονται να δουν τη συνολική εικόνα.
Ο Ελιάς είναι εδώ για να μας βοηθήσει να μοιραστούμε αυτό το όραμα.
Πιστεύω πως, όταν δείτε όσα μόνο εκείνος μπορεί να δείξει,
θα είμαστε ενωμένοι
και επιτέλους θα προχωρήσουμε μαζί.
Γιατί είμαστε πραγματικά εδώ απόψε, Τζάρεντ;
Για να εξασφαλίσουμε το μέλλον
και να μην μείνει η πόλη πίσω.
Το μέλλον;
Ένα μέλλον όπου η γυναίκα μου
δεν θα μπορεί πια να καθοδηγεί τα παιδιά μέσω του χορού;
Που οι τέχνες δεν θα είναι πια
ο τρόπος για να θυμόμαστε ποιοι είμαστε;
Αυτή η σκηνή, αυτό το θέατρο
γέννησαν τις μεγαλύτερες πολιτιστικές αλλαγές,
έχουμε αλλάξει ζωές εδώ
μόνο με τη δύναμη της τέχνης.
Δεν χρειαζόμαστε ουρανοξύστες, κύριε Δήμαρχε.
Χρειαζόμαστε πόρους για να ξαναχτίσουμε
ό,τι έχει πραγματικά σημασία.
Την κληρονομιά μας, την κοινότητά μας,
όσα παλέψαμε να κρατήσουμε.
Κληρονομιά;
Είναι ένα παρήγορο ψέμα
που λένε οι άνθρωποι για να νιώσουν σημαντικοί.
Όταν ήμουν παιδί,
η γιαγιά μου έλεγε ότι έχω χάρισμα
να καθοδηγώ τους χαμένους και πληγωμένους.
Έφτιαξα την περιουσία μου μετατρέποντας τις αποτυχίες των άλλων σε δύναμη.
Ως κτηματομεσίτης,
βλέπω ευκαιρία εκεί που άλλοι βλέπουν παρακμή.
Ο Τζάρεντ το ξέρει.
Οι άνθρωποι δεν θέλουν να βρουν το δρόμο τους.
Θέλουν κάποιον να τους οδηγήσει.
Κι εκεί έρχομαι εγώ.
Παίρνω ό,τι έχει εγκαταλειφθεί και του δίνω αξία.
Όταν υψωθεί η Νόβα Χάιτς,
εμείς θα ορίσουμε το μέλλον της.
Έχετε μία επιλογή.
Ελάτε μαζί μας ή θα ξεχαστείτε στη σκιά όσων χτίζουμε.
Ως δήμαρχος αυτής της πόλης τα τελευταία 10 χρόνια,
έχω δει τι συμβαίνει όταν αρνούμαστε να εξελιχθούμε.
Τώρα βρισκόμαστε σε σταυροδρόμι.
Δεν μπορούμε να επιβιώσουμε χωρίς ανάπτυξη.
Θυμάσαι τον αδελφό σου, Τζάρεντ;
Κάποτε πίστευες σε αυτό το μέρος.
Χόρεψες σε εκείνη τη σκηνή.
Ήμασταν τόσο δεμένοι οι τρεις μας.
Μοιραζόμασταν ένα όνειρο.
Τι συνέβη, Τζάρεντ;
Ο άντρας μου προχώρησε γιατί κατάλαβε
πως κάποια πράγματα πρέπει να μένουν πίσω.
Ήταν μια άλλη ζωή, Λούσι.
Οι άνθρωποι απομακρύνονται,
συχνά γιατί επιλέγουν να ωριμάσουν.
Αυτή η καλλιτεχνική συνοικία έμεινε στο παρελθόν.
Τίποτα δεν κρατάει για πάντα.
Έγινες αγνώριστος, φίλε.
Κάποτε υπήρχε κάτι αληθινό στα μάτια σου,
τώρα δεν το βλέπω πια.
Περιτριγυρίζεσαι από κουστούμια.
Σαν μαύρη τρύπα.
Μένεις κολλημένος στο παρελθόν, Τζέισον.
Γι’ αυτό απομακρυνθήκαμε.
Οι πόλεις που δεν εξελίσσονται,
που δεν χτίζουν όπως εσύ,
τις αφήνεις πίσω.
Οι άνθρωποι φεύγουν.
Κανείς δεν μένει κάπου που δεν υπάρχει μέλλον.
Θα διώξετε όσους δημιούργησαν αυτό το μέρος.
Χτίζετε μια πόλη που δεν έχει χώρο καν
για εκείνους που της έδωσαν ζωή.
Το να χτίζεις σε κάτι παλιό,
είναι πια κάτι σπάνιο.
Μας φέρατε εδώ
με την ίδια εξαπάτηση και τα ανταλλάγματα
που μας πιέζετε μήνες
να παραδώσουμε τα κλειδιά
για να γκρεμίσετε την ψυχή της κοινότητάς μας.
Δεν μπορείς να χτίσεις τίποτα σπουδαίο χωρίς θυσία.
Η θυσία είναι εύκολη
όταν δεν είσαι εσύ που πληρώνεις το τίμημα.
Ως δήμαρχος,
δίνω λόγο σε πραγματικούς ανθρώπους με αληθινές ζωές.
Το καταλαβαίνω.
Χρειαζόμαστε κεφάλαια για να ξαναχτίσουμε
μια πόλη όπως ήταν στην ακμή της,
αλλά ξέρω επίσης
πως δεν μπορούμε να διώξουμε την κοινότητα που τη δημιούργησε,
για ουρανοξύστες που δεν αντέχει κανείς.
Είναι ένα περίπλοκο ζήτημα.
Κύριε Δήμαρχε, κατανοώ το βάρος
των ζωών που αναφέρεστε.
Σας διαβεβαιώνω,
το σχέδιό μου θα αποδώσει με δικαιοσύνη το όραμα.
Η αρχιτεκτονική μου είναι τέχνη υψηλή.
Το καλλιτεχνικό κέντρο και η συνοικία δεν θα ξεχαστούν.
Θα ενσωματωθούν στη δομή του σχεδίου.
Η πόλη προχωρά πέρα από το παρελθόν.
Οι άνθρωποι που δίνουν ζωή εδώ
δεν θα έχουν καν τη δυνατότητα να το πλησιάσουν.
Έχεις δίκιο, Τζέισον.
Η υπογραφή αυτών των συμβολαίων δεν αφορά μόνο το κτίριο.
Αφορά το να αφήσεις πίσω
ό,τι σε κρατάει πίσω.
Τα όνειρα που απέτυχαν,
τους ξεχασμένους καλλιτέχνες,
όλα αυτά χάνονται.
Τι τα αντικαθιστά;
Χρήμα, επιρροή, εξουσία.
Ήδη συνεργάστηκα με τον δήμαρχο
για να επισπεύσουμε την αλλαγή ζώνης.
Το δημοτικό συμβούλιο δεν θα αποτελέσει πρόβλημα απόψε.
Αλλά χωρίς την υπογραφή σου, το έργο αυτό παγώνει.
Το έχω ξαναδεί.
Εγκαταλελειμμένες γειτονιές, παλιά κτίρια,
όλα αναζωογονημένα από τέτοια αναπτυξιακά έργα.
Αυτό είναι που χρειαζόμαστε απεγνωσμένα.
Συμφωνείς κι εσύ, έτσι δεν είναι, Σοφία;
Ο μόνος δρόμος προς τα εμπρός είναι η άνοδος.
Η δουλειά μου δεν είναι να πάρω θέση.
Είναι να ενημερώνω και να φέρω εθνική προσοχή
στις αποφάσεις που καθορίζουν το μέλλον του ιστορικού μας κέντρου.
Όχι να προωθήσω ατζέντες.
Το πραγματικό ερώτημα
δεν είναι αν θα υπογράψετε τα συμβόλαια απόψε
ούτε αν θα υπάρξει αλλαγή.
Το ερώτημα είναι,
είναι αλλαγή που σχεδιάσατε;
Ή αλλαγή που σας επιβλήθηκε;
Η ιστορία δεν χτίζει πόλεις.
Η θυσία το κάνει.
Κι αν φοβάστε να αφήσετε το παρελθόν,
τότε δεν αξίζετε να χτίσετε το μέλλον.
Θα πετάξουμε έτσι απλά ό,τι μας κάνει ανθρώπους;
Πιστεύεις αλήθεια ότι η πρόοδος αξίζει την απώλεια της ψυχής μας;
Θες να χτίσεις μια νέα πόλη,
αλλά με ποιο τίμημα;
Το μεγαλύτερο σύστημα κβαντικής υπολογιστικής
ακριβώς εδώ που βρισκόμαστε,
είναι το κέντρο ελέγχου
της πρώτης πλήρως λειτουργικής έξυπνης πόλης.
Η Νόβα Χάιτς δεν αντικαθιστά την ανθρωπότητα,
προσφέρει αναβάθμιση...
Πού είναι η ανθρωπιά σε μια πόλη
που δεν αφήνει χώρο στους ανθρώπους να ονειρεύονται;
Η διαφορά είναι ξεκάθαρη
όταν κατανοήσεις τη λειτουργία μιας έξυπνης πόλης.
Η τεχνολογία μας θα δημιουργήσει χώρο
που θα σε βοηθήσει να γίνεις μια καλύτερη εκδοχή σου.
Καλύτερη για ποιον;
Η ίδια παλιά ιστορία.
Άδειες ιδέες χωρίς ουσία.
Μεγάλα σχέδια που δεν θα λύσουν τίποτα και θα προκαλέσουν μεγαλύτερη ζημιά.
Πώς δεν το βλέπετε αυτό;
Μπορεί να τους το πουλήσεις, εγώ όμως δεν το αγοράζω.
Συγκεντρώσου στους δείκτες του ρολογιού.
Ο χρόνος που εκτίμησες,
ο χρόνος που σπατάλησες.
Πριν δεις το όραμα του Τζάρεντ για το μέλλον,
πρέπει πρώτα να βυθιστείς
στις ξεχασμένες μνήμες του παρελθόντος.
Άφησέ με να σε παρασύρω στα όνειρα που κρύβονται βαθιά μέσα σου.
Μαζί θα γλιστρήσουμε μέσα στις καμπάνες
της μεγάλης ψευδαίσθησης του χρόνου.
Ας γυρίσουμε σε μια εποχή που η υπόσχεση του αύριο
συναντήθηκε με τους ονειροπόλους εδώ μέσα.
Καλώς ήρθατε στη στιγμή που γεννήθηκε η καλλιτεχνική συνοικία.
Αυτό το θέατρο.
Στέκεται πάνω σε ιερή γη
όπου μαζεύονταν οι αυτόχθονες κοινότητες.
Ίσως γι’ αυτό οι παραστάσεις εδώ
είναι τόσο δυνατές.
Αναρωτηθήκαμε ποτέ όμως
αν πήραμε άδεια από τα χέρια που φύτεψαν τα δέντρα που κόψαμε;
Ή απλώς περάσαμε με μπουλντόζες μέσα απ’ την κοινότητα,
νομίζοντας ότι φτιάχνουμε κάτι καλύτερο;
Με στοιχειώνει.
Αυτός ο κύκλος καταστροφής.
Γιατί τα σχέδιά μου είναι δεμένα με αυτόν.
Το λένε εξέλιξη.
Πώς συνεχίζεις όταν το χαμένο σε στοιχειώνει;
Ξέρεις, τα δέντρα συνειδητοποιούν τα βιβλία που γίνονται.
Οι πέτρες γνωρίζουν τα βουνά που τις σχημάτισαν
και τις θάλασσες που τις διαμόρφωσαν.
Οι πραγματικοί αρχιτέκτονες δεν είναι άνθρωποι.
Είναι η γη και ο άνεμος και το νερό,
η μεταβαλλόμενη γη.
Το βάρος αυτών των αρχαίων δυνάμεων
βρίσκεται κάτω από ό,τι έχουμε χτίσει
για να μας θυμίζει ότι τίποτα απ' όσα δημιουργούμε δεν είναι μόνιμο.
Θυμάμαι το πρώτο μου έργο, ένα μουσείο.
Νόμιζα πως ό,τι σχεδίαζα θα αντέξει.
Ήμουν νέα, αφελής.
Νόμιζα πως αν το χτίσω με την καρδιά,
θα διαρκούσε για πάντα.
Τώρα δεν είμαι τόσο σίγουρη ότι η αγάπη είναι αρκετή για να κρατήσει κάτι.
Πώς διαλέγεις
ανάμεσα σε ό,τι υπάρχει εδώ.
Και τι πρέπει να γίνει τώρα;
Έχουμε σχεδιάσει τα πάντα,
προβλέψεις, εγκρίσεις, επενδύσεις,
μα μετά απ’ όσα μας έδειξε ο Ελιάς,
δεν είμαι σίγουρη αν θα κρατήσει το όραμα.
Κι αν δεν κρατήσει, ποιο είναι το πλάνο Β;
Ξέρω τι νιώθεις, Τζάρεντ.
Αυτό το κενό μέσα σου;
Που τίποτα δεν το γεμίζει;
Εκεί ζω εγώ.
Μέσα στην αμφιβολία, στον φόβο.
Εσύ να μείνεις συγκεντρωμένος στο χρήμα, τη δύναμη,
κι εγώ θα σε κάνω τον άνθρωπο που η πόλη δε θα ξεχάσει.
Αν όμως αφήσεις κάποιον να σε τραβήξει στο παρελθόν,
αν αφήσεις να σε αποδυναμώσουν,
δεν θα αξίζεις τίποτα.
Θα είσαι άχρηστος για μένα,
άχρηστος για την πόλη.
Δεν μπορείς να κάνεις αυτό το λάθος απόψε.
Ο Ελιάς έπρεπε να τους δείξει το όραμά μου.
Αυτό δεν έπρεπε να γίνει απόψε.
Αν ο Ελιάς δεν πρόκειται να τους δείξει,
τότε πρέπει να τους το πούμε.
Ο χρόνος δεν υποτάσσεται στη δύναμη,
ούτε υποκλίνεται στην αδυναμία.
Ο χρόνος είναι καθρέφτης.
Στέκονται απόψε μπροστά μου υφαίνοντας ψευδαισθήσεις.
Κατασκευάζουν προσεκτικά "αλήθειες".
Μα δεν καταλαβαίνουν
πως το χάρισμά μου δεν υπηρετεί τις ψευδαισθήσεις.
Τις συντρίβει.
Αυτό το ρολόι, αυτό το τεχνούργημα,
δεν φτιάχτηκε στον κόσμο τους
με τα ρολόγια και τις μετρημένες μέρες.
Μου χαρίστηκε από αόρατες δυνάμεις,
όχι για να μετράει τον χρόνο
αλλά για να τον αποκαλύπτει.
Και όταν συγκεντρωθούν αρκετοί αναζητητές,
όταν αρκετά μάτια θελήσουν να δουν,
το πέπλο λεπταίνει,
οι κρυμμένες αλήθειες αναδύονται,
τα ξεχασμένα όνειρα ξυπνούν,
κι οι τοίχοι που χτίστηκαν πάνω σε ψέματα ραγίζουν.
Ο χρόνος δεν είναι εργαλείο ελέγχου.
Είναι πύλη.
Και μόλις ανοίξει,
δεν υπάρχει επιστροφή.
Θα είναι η κορυφαία ωρολογιακή δομή,
παγκόσμιας εμβέλειας.
Νομίζεις πως τώρα δεν έχουμε παγκόσμια εμβέλεια;
Η πρόοδος δεν είναι περισσότερη τεχνολογία.
Είναι να δίνεις στους ανθρώπους χώρο να δημιουργούν,
χώρο για τέχνη που δεν έχει γεννηθεί,
φωνές που δεν έχουν ακουστεί.
Αυτό δεν γίνεται με μηχανές.
Γίνεται με ανθρώπινη επαφή,
ακριβώς αυτό που τα σχέδιά σου καταστρέφουν.
Έχω δει ζωές να αλλάζουν εδώ.
Έχω δει παιδιά να μπαίνουν συντετριμμένα
και να φεύγουν με κάτι
που πίστευαν ότι δεν θα είχαν ποτέ.
Κι αυτό είναι η ελπίδα.
Το θυμάσαι, έτσι δεν είναι Τζάρεντ;
Όταν ήμασταν μόνοι μας,
δεν είχε να κάνει με τις συμφωνίες.
Ήταν για τους χορευτές, τους ονειροπόλους, τη δική μας τοιχογραφία.
Η αλλαγή είναι αναπόφευκτη.
Είναι το μόνο σταθερό και απαραίτητο πράγμα.
Μα μερικές φορές, η αλλαγή που χρειαζόμαστε δεν είναι γύρω μας.
Μερικές φορές είναι μέσα μας, αδερφέ.
Όταν η μουσική σωπάσει και ο χώρος χαθεί,
μένει μόνο το κενό.
Αντί να χρησιμοποιήσεις τα χρήματα
για να επαναφέρεις αυτό που πάντα ήταν προορισμένο να είναι αυτός ο τόπος,
θες να τον αντικαταστήσεις με κάτι
που δεν θα έχει ποτέ το ίδιο νόημα.
Το πιο δύσκολο στην πρόοδο πολλές φορές
είναι αυτά που επιλέγουμε να ξεχάσουμε.
Υπάρχει μία ακόμη ανάμνηση που πρέπει να δούμε,
μια στιγμή που μπορεί να δείξει τι πραγματικά διακυβεύεται,
τι κερδίζουμε,
και τι κινδυνεύουμε να χάσουμε.
Η διαδικασία.
Η καλλιτεχνική συνοικία δεν ήταν απλώς ένας χώρος,
ήταν μια υπόσχεση.
Μα όπως κάθε υπόσχεση, είναι εύθραυστη.
Όπως και οι οικογένειες.
Όπως και οι αλήθειες που θάψαμε για να επιβιώσουμε.
Κάποτε ήμασταν όλοι μαζί
και παλέψαμε για κάτι που πιστεύαμε
πως ήταν ζωή για την πόλη μας.
Θυμάμαι ένα αγόρι,
δεν θα ήμουν πάνω από 14 ή 15 ετών,
μπροστά στην τοιχογραφία
που ζωγραφίσαμε εκείνο το πρώτο καλοκαίρι.
Τα χέρια του ήταν γεμάτα μπογιές,
τα μάτια του γεμάτα θαυμασμό.
Είπε: «Ίσως αν φτιάξω κάτι όμορφο,
με προσέξουν».
«Ίσως σταματήσουν να αποστρέφουν το βλέμμα».
Το όνομα αυτού του αγοριού ήταν Τζέισον.
Και θυμάμαι ένα άλλο αγόρι,
μεγαλύτερο, να στέκεται πίσω του.
Οι γροθιές του σφιγμένες, λες και το βάρος του κόσμου
του είχε ήδη μάθει να παλεύει.
Τα μάτια του είχαν ήδη δει
αρκετό πόνο για εννιά ζωές.
Το όνομα αυτού του αγοριού ήταν Τζάρεντ.
Ο δήμος μας είχε αναθέσει
να ζωγραφίσουμε εκείνη τη τοιχογραφία, το πρώτο καλοκαίρι.
Αλλά στα μισά, ο Τζάρεντ την εγκατέλειψε.
Εγκατέλειψε τα όνειρά του.
Ο Τζέισον έμεινε πίσω,
ολοκληρώνοντας την τοιχογραφία για να τη δει όλη η πόλη,
μια τοιχογραφία που κάλυπτε ένα ολόκληρο τετράγωνο.
Αυτή η τοιχογραφία, η πρώτη μας, στέκει ακόμη.
Δύο αδέρφια.
Ο ένας βρήκε τη φωνή του μέσα από την τέχνη,
κι ο άλλος την έκρυψε πίσω από τη φιλοδοξία,
και οι δύο τραβηγμένοι από την ίδια σπίθα,
μα πολύ φοβισμένοι για να σταθούν μαζί στο φως της.
Η κληρονομιά δύο αδερφών που ράγισε
εκεί ακριβώς όπου γεννήθηκε.
Η περιφέρειά μας δημιούργησε ένα κίνημα,
μια υπόσχεση πως η τέχνη μπορεί να θεραπεύσει,
πως μπορεί να μας ενώσει,
πως μπορεί να αλλάξει ζωές.
Εδώ γιορτάζουμε κάτι παραπάνω από τη δημιουργικότητα.
Γιορτάζουμε την ελευθερία, την ανθεκτικότητα,
και τη δύναμη της κοινότητας.
Η σκηνή.
Ήταν το καταφύγιό μας.
Ο καμβάς μας.
Το σπίτι μας.
Εκείνο το πρώτο καλοκαίρι, όταν δημιουργήθηκε η τοιχογραφία,
με γύρισε πίσω σε μια εποχή γεμάτη υποσχέσεις.
Μέσα στα χρόνια, είδα κινήματα να αναδύονται και να καταρρέουν.
Αλλαγές που διαμόρφωσαν αυτόν τον τόπο.
Κάποιες προς το καλύτερο, κάποιες προς το χειρότερο.
Αλλά κάτι ξέρω με σιγουριά:
το τίμημα του να κρατιέσαι σφιχτά από το παρελθόν
μπορεί να είναι μεγαλύτερο από το τίμημα της προόδου.
Δήμαρχε, δεν μπορούμε να κατεδαφίσουμε αυτόν τον ιστορικό χώρο
χωρίς συνέπειες.
Επενδύουμε δισεκατομμύρια σε αυτό το σχέδιο,
κι αυτό το κτίριο είναι το μόνο εμπόδιο.
Αυτό το κτίριο δεν είναι απλά τούβλα και τσιμέντο.
Είναι ιστορία.
Είναι κοινότητα.
Είναι όλα όσα άνθρωποι σαν εσάς δεν μπορούν να κοστολογήσουν.
Όλα έχουν μια τιμή,
αρκετή για να εξασφαλίσει ότι όλοι σας θα ζείτε άνετα για πολύ καιρό.
Νομίζεις πως θα πουλήσουμε την κοινότητά μας;
Πρόσεξε, Τζέισον.
Μιλάς σαν να έχεις επιλογή.
Τι εννοείς μ’ αυτό;
Ας πούμε απλά πως συμβαίνουν "ατυχήματα".
Κι αν ξεσπούσε φωτιά;
Αν οι φλόγες κατέστρεφαν το κτίριο,
και εξαπλώνονταν σε ολόκληρο το τετράγωνο;
Ως το πρωί, κάθε έργο τέχνης,
κάθε μουσικό όργανο, θα είχε χαθεί.
Θα είχαν γίνει στάχτη, με μία μόνο κίνηση.
Ας πούμε απλά
πως μια "τυχαία" φωτιά μπορεί να τα αλλάξει όλα.
Θα το έκαιγες;
Ντόριαν, αν αυτός είναι ο δρόμος
που σκοπεύεις να ακολουθήσεις,
πρέπει να ξέρεις πως η εταιρεία μου δεν θα συμμετέχει.
Η φωτιά δεν καταστρέφει μόνο.
Αποκαλύπτει.
Ανανεώνει.
Δείχνει τι αξίζει να σωθεί.
Αυτό είναι το θέμα με την πρόοδο.
Δεν είναι ευγενική με τους συναισθηματικούς.
Ξεγυμνώνει το περιττό
και καθαρίζει ό,τι σε κρατά πίσω.
Άφησε το παρελθόν να καεί και θα χτίσουμε κάτι δυνατότερο.
Ή κράτα το
και άφησε τη φωτιά να σε καταπιεί κι εσένα,
και να δεις την ιστορία να σε ξεχνά.
Αρκετά. Ας ηρεμήσουμε όλοι.
Κανείς δεν μιλάει σοβαρά για εμπρησμό.
Αφήστε με να σας δείξω μια εικόνα του μέλλοντος.
Όπως το οραματίζεται ο Τζάρεντ,
είναι μια υπόσχεση.
Ένα βάρος που κουβαλά αυτό το κτίριο.
Το μέλλον δεν είναι κάτι που απλώς βλέπεις.
Είναι κάτι που νιώθεις.
Κάτι που καταλαβαίνεις.
Και όλοι σας, μαζί και ο Τζάρεντ,
αξίζετε να το ζήσετε,
όχι μόνο σαν ιδέα,
αλλά όπως πραγματικά θα είναι.
Το βλέπω
σαν να έχω ζήσει μέσα σ’ αυτό το μέλλον
που χτίσαμε στη Νόβα Χάιτς.
Και δεν μοιάζει καθόλου με ό,τι νομίζαμε.
Αυτή η γυαλιστερή, έξυπνη πόλη.
Πίστευα πως ήταν η απάντηση.
Αλλά αυτό που χτίσαμε
ήταν άψυχο, στείρο,
και διέγραψε ό,τι μας έκανε ανθρώπινους.
Και στο τέλος;
Χάσαμε τον εαυτό μας.
Αυτό που δημιουργήσαμε είναι ένας κόσμος χωρίς θαύμα.
Αυτό εδώ είναι το μόνο που απέμεινε.
Μια μικρή, εύθραυστη υπενθύμιση
πως κάποτε η μαγεία ζούσε στην πόλη μας.
Θυμάμαι κάποιος μου είχε πει
ότι οι λιβελούλες ήταν κάποτε φλογεροί δράκοι,
μα διάλεξαν να χάσουν τις φλόγες τους
και να γίνουν εύθραυστα πλάσματα.
Τα ιριδίζοντα φτερά τους λαμπυρίζουν σαν ψίθυροι
μιας ξεχασμένης αλήθειας.
Μας θυμίζουν
πως ο φόβος είναι μια ψευδαίσθηση.
Και η αγάπη έχει τη δύναμη να μεταμορφώνει
ακόμα και τη σφοδρότερη φλόγα
σε κάτι όμορφο.
Όταν κατέβηκα πρώτη φορά υποψήφια,
νόμιζα ότι η πρόοδος είναι ευθεία γραμμή.
Μα η ηγεσία;
Είναι να στέκεσαι στο σκοτάδι όταν κανείς άλλος δεν το κάνει.
Τέλος με την απραξία
και το να βλέπω να θυσιάζουμε το ιερό για το εύκολο.
Ως εδώ.
Φτάνει με τις δωροδοκίες,
τις συμφωνίες στα παρασκήνια, με τις οποίες στηρίξατε
την καμπάνια του δημάρχου Ρασίντ και γεμίσατε τις τσέπες
των μελών του δημοτικού συμβουλίου.
Λαδώσατε ακόμα και τους πολεοδόμους.
Διαλέξατε τους ρυθμιστές και μετά τους ελέγχατε.
Και για ποιο λόγο;
Για μια πόλη χτισμένη με ρουσφέτια αντί για ακεραιότητα;
Το λέτε πρόοδο,
μα είναι άλλο ένα εργαλείο για να πλουτίζουν οι πλούσιοι
και να εξαφανίζονται οι άφωνοι.
Κι εγώ, Θεέ μου βοήθα με.
Ήρθα εδώ με το ίδιο σχέδιο.
Χρόνια δικαιολογώ αυτές τις πρακτικές.
Και Τζάρεντ, άκουσέ με,
ο χρόνος δεν αγοράζεται.
Δεν ανακτάται.
Τον σπαταλήσατε σε ένα σχέδιο
που σαπίζει από μέσα.
Και μετά από όλα όσα μας έδειξε ο Ελιάς απόψε,
μην παριστάνεις πως δεν νιώθεις τίποτα.
Δες τον Τζέισον, τον ίδιο σου τον αδερφό.
Τζάρεντ, δεν είναι θέμα δουλειάς.
Είναι θέμα ανθρώπων και ζωών.
Κι αν δεν μπορείς να το κάνεις για αυτούς,
κάνε το τουλάχιστον για το ίδιο σου το αίμα.
Γιατί αν ούτε η οικογένεια δεν αρκεί,
τότε τι θα σε σταματήσει;
Αίμα;
Ο Τζέισον έκανε την επιλογή του, κι εγώ τη δική μου.
Η οικογένεια είναι σύμπτωση, κι οι συνθήκες αλλάζουν.
Αν θέλετε, μείνετε κολλημένοι στο παρελθόν.
Αλλά όταν η πόλη προχωρήσει και θα το κάνει
το μόνο που θα έχει σημασία
είναι ποιος είχε τη δύναμη να τη διαμορφώσει.
Δύναμη;
Αυτό βλέπεις μόνο όταν κοιτάς την πόλη,
όταν περπατάς στους δρόμους,
όταν ακούς τη μουσική της, νιώθεις την ιστορία της;
Δεν νιώθεις τίποτα, έτσι;
Μόνο αριθμούς, μόνο συμφέρον.
Μιλάς για το μέλλον
σαν να είναι μηχανή προγραμματισμένη,
λες και το παρελθόν δεν ζει κάτω από κάθε τούβλο.
Όσα κτήρια κι αν χτίσεις,
όσους ανθρώπους κι αν διώξεις,
η πόλη θυμάται.
Οι δρόμοι, οι τοίχοι, ο αέρας,
κρατούν τις ηχώ όσων υπήρξαν.
Και μια μέρα, όταν τελικά σταθείς να ακούσεις,
θα καταλάβεις πως το μόνο που έχτισες είναι ένα κενό.
Κι ως τότε, δεν θα έχει μείνει κανείς
να σε τραβήξει απ’ αυτό.
Η Λούσι έχει δίκιο.
Χρόνια προσπαθώ να σε φτάσω,
να σου θυμίσω εκείνο το παιδί που ονειρευόταν
πράγματα που είχαν πραγματική αξία.
Όχι μόνο για επενδυτές,
όχι μόνο για ισχυρούς,
αλλά για τον λαό.
Αλλά ίσως πια να μην είσαι αυτό το παιδί.
Ίσως τώρα να 'σαι μόνο ένας άνθρωπος
που μετρά σχέδια και ισολογισμούς.
Και αν αυτό είσαι,
τότε δεν ξέρω για τι να παλέψω πια.
Μέσα από το πλοίο που λέγεται χρόνος,
καταλαβαίνουμε
ότι παρελθόν και μέλλον δεν είναι χωριστά.
Είναι συνδεδεμένα
με κάτι πιο βαθύ από ό,τι βλέπουμε ή αγγίζουμε,
μέσα στο ίδιο μας το είναι.
Και απόψε, Τζάρεντ,
είναι η στιγμή που το θυμάσαι.
Νόμιζα πως ήταν απλώς ένα όνειρο,
μια ματιά στο τι θα μπορούσε να είναι,
ένα μέρος τόσο καθαρό, τόσο τέλειο,
που έμοιαζε άθραυστο.
Αλλά δεν ήταν.
Δεν ήταν μια εικόνα του μέλλοντος.
Ήταν μια αντανάκλαση αυτού που έγινα.
Αντί να παλέψω με θάρρος για να δημιουργήσω,
υπέκυψα στον φόβο της αποτυχίας.
Εκείνη τη στιγμή μπροστά στη τοιχογραφία, τα είδα όλα καθαρά.
Εκείνη ήταν η μέρα που απομακρύνθηκα από τα όνειρά μου.
Η απόσταση που δημιούργησα ανάμεσα σε μένα
και σε ό,τι κάποτε πίστευα.
Πάνω σ’ αυτό το θεμέλιο χτίστηκε η Νόβα Χάιτς,
όχι ως πόλη του μέλλοντός μου,
αλλά ως μνημείο του φόβου μου.
Αυτή είναι η ιστορία που λες στον εαυτό σου τώρα.
Ότι σε κράτησε πίσω ο φόβος;
Όχι, Τζάρεντ, πάνω σ’ αυτόν τον φόβο έχτισες τα πάντα.
Είναι αυτός που σε έκανε επιτυχημένο, αμείλικτο, αποφασιστικό.
Ο άντρας που κάθεται απέναντί μου δεν είναι αποτυχία.
Είναι ένας άνθρωπος που ήξερε πότε να σταματήσει να ονειρεύεται
και να αρχίσει να χτίζει.
Νομίζεις ότι έχασες τον εαυτό σου;
Δεν τον έχασες.
Έγινες ακριβώς αυτό που προοριζόσουν να γίνεις.
Ανεξάρτητος, χωρίς ενοχές,
ελεύθερος από το βάρος του να προσπαθείς να είσαι «αρκετός».
Αυτό σε έσωσε.
Αυτό σου έδωσε δύναμη.
Μην τους αφήσεις να σε πείσουν να νιώσεις ξανά.
Γιατί αν το κάνεις,
όλες οι ρωγμές που έχεις θαμμένες θα ανοίξουν διάπλατα
και θα θυμηθείς όλα όσα προσπαθείς να ξεχάσεις
και αυτό θα σε καταστρέψει.
Μείνε άδειος, Τζάρεντ,
κι εγώ θα σε κρατήσω δυνατό.
Μείνε χωρίς ψυχή και θα σε κρατήσω στον έλεγχο.
Περίεργο, έτσι δεν είναι;
Περνάμε όλη μας τη ζωή κυνηγώντας αυτό που νομίζουμε ότι μας ανήκει.
Ξεχνώντας πως ό,τι είναι για εμάς
θα μας βρει πάντα, ακόμα κι αν το αποφεύγουμε.
Αλλά πρέπει να έχεις το θάρρος να ξεγυμνώσεις τα στρώματα,
να τραβήξεις την κουρτίνα και να θυμηθείς ποιος είσαι.
Το ερώτημα δεν είναι αν αυτή η πόλη μπορεί να επιβιώσει
χωρίς ψυχή, Τζάρεντ.
Το ερώτημα είναι αν μπορείς εσύ.
Αρκετά με το δράμα.
Είστε όλοι κολλημένοι σε μια πόλη που δεν υπάρχει πια.
Ακριβώς. Αυτό δεν είναι κάποιο μεγάλο ηθικό ταξίδι.
Για τον Τζάρεντ, αυτή είναι απλώς η πραγματικότητα.
Τζάρεντ, φέρ’ τους ξανά στον στόχο, τώρα.
Γιατί αν δεν το κάνεις,
ό,τι έχουμε χτίσει,
και εννοώ τα πάντα, θα καταρρεύσει.
Πρέπει να προχωρήσουμε μ’ αυτό.
Όχι.
Για χρόνια έπειθα τον εαυτό μου
ότι το έκανα για το γενικό καλό,
αλλά τώρα βλέπω την πρόφαση.
Ήταν ένα χάος,
πίσω από το οποίο κρυβόμουν για πολύ καιρό.
Έπρεπε να χτίζω κάτι αληθινό,
κάτι που αντέχει στον χρόνο.
Ίσως τότε να μην είχα χάσει ό,τι μετράει περισσότερο,
ειδικά ανάμεσα σε αδέλφια,
ανάμεσα σε μένα και σένα, Τζέισον.
Αυτό σου ανήκει.
Το μέλλον δεν μου ανήκει.
Το μέλλον ανήκει σε όλους μας.
Έτσι ο χρόνος βρίσκει τη σωστή του θέση
στα χέρια αυτών που τιμούν τον ιερό αυτό χώρο.
Οι ονειροπόλοι, οι δημιουργοί μουσικής,
και οι οραματιστές,
αρκούν για να φωτίσουν τον κόσμο με το φως τους.
Απόδοση-Επιμέλεια:Sparta