♪ Zielona nie tylko latem ♪
[Trevor] Państwo Schwarzenboch przyjeżdżają?
[Petra] Tak.
Więc co robimy?
Namierzyłam Janet, gospodynię.
Zgodziła się wszystko przygotować.
Mieszka niedaleko, więc niedługo będzie.
Proszę zostać do jej przyjazdu, potem będzie pan wolny i się pożegnamy.
Och.
Po pełnej wypłacie.
Och!
[wzdycha] Przepraszam. Muszę odebrać. [połączenie]
Gospodyni odezwie się do pana.
- [pogodna czołówka] - [głużenie]
CZŁOWIEK KONTRA DZIECKO
[Trevor nuci]
♪ Pada śnieg, pada śnieg ♪
♪ Dzwonią dzwonki sań ♪
♪ Co za radość… ♪
[zabawny dzwonek telefonu]
- Halo? - [kobieta] Cześć.
Jestem Janet,
gospodyni Schwarzenbochów.
- Och. - Chyba mamy problem.
Tak. Słyszałem. Ale jest pani niedaleko, prawda?
Właśnie w tym problem.
Bo widzisz, trochę nawywijałam.
Oficjalnie jestem w Chiswick, a tak naprawdę w Perthshire z mamą.
[niepokojąca muzyka]
Jest pani w Szkocji?
Słuchaj, to żaden problem.
Zaraz wsiadam w pociąg i widzimy się wieczorem.
Och. Dobrze.
Nie ma się czym martwić.
Mam plan. [chichocze cicho]
W kuchennej szufladzie masz kartę kredytową.
Wydrukuję ci drobną listę i zrobisz zakupy, co?
- [pełna napięcia muzyka] - [drukarka]
[muzyka cichnie]
O rany. Długa ta lista.
- [drukarka] - [pełna napięcia muzyka]
[muzyka narasta i cichnie]
Wreszcie.
[drukarka]
[optymistyczna muzyka]
PARKING DLA PRACOWNIKÓW OPIEKI SPOŁECZNEJ
Dobra, mały. Poszukajmy miejsca w gospodzie.
[muzyka cichnie]
[Georgia krzyczy]
Czekolada z figami.
Acha!
- Czekolada z figami. - [głuży]
Mamy.
[świąteczna piosenka z głośnika]
I szampan Dom Pérignon.
Ach!
Szampan. Jest.
Tak. Dom Pérignon.
Oj.
O rany.
[śmieje się]
Ach.
Ha.
„Dwadzieścia cztery”?
Okej.
- Dobrze. - [głuży]
Kolejne odhaczone.
[zabawny dzwonek telefonu]
Pani Hakopian?
[Janet] Już miałam iść na pociąg, gdy coś sobie przypomniałam.
Herr i Frau Schwarzenboch
muszą mieć swoją Trüffelstreichwurst.
Co swoje?
Pasztetowa z cielęcą wątróbką i białą truflą.
[fanfary]
Dziękuję.
O rany. Och.
Przyda się drugi wózek.
Nagły przypadek. Najwyższy priorytet.
Mamy zaginione dziecko. Powtarzam, zaginione dziecko.
[optymistyczna muzyka]
[skrzypienie kółek wózków]
[syreny policyjne]
[policjant przez radio] Uwaga, zaginione dziecko…
[muzyka narasta i cichnie]
[wzdycha]
[sygnał łączenia]
Odjechała pani z dzieckiem w foteliku?
Tak! Sama je przypinałam.
[nagranie] Tu Georgia Hakopian. Proszę zostawić wiadomość po sygnale.
[sygnał]
[wzdycha]
[delikatna muzyka]
[muzyka cichnie]
Cześć.
[zająknięcie]
Jeszcze raz chciałem przeprosić za tę pomyłkę z dzieckiem
I…
i dać wam to.
[delikatna muzyka]
Bardzo smaczne.
To bardzo miłe.
- Okej. - Dziękujemy, Trevorze.
- [żwawa muzyka] - [psie skomlenie]
[brzęk zamka]
[muzyka cichnie]
[delikatna muzyka]
Tak.
Życzę wam udanych świąt.
Tak.
[muzyka cichnie]
- Zasłonię. - Dziękuję.
[głużenie]
- [winda] - [żwawa muzyka]
- [kobieta] Chodź, Archie. - [szczeknięcie]
Hayley!
[Hayley] Cześć, Annabel. Cześć, Archie.
Dobrze.
Chodź tutaj.
I jeszcze to.
To nie jest twój but. Mówiłam ci.
- Oddaj. - [warczy]
- Już. Dziękuję. - [Archie skomle]
[Hayley] Nie ma problemu.
[Archie smutno skomle]
Baw się dobrze! Pa!
[zabawna muzyka]
[Hayley] Tutaj jesteś. Chodź, Archie.
[psy skomlą i szczekają]
- Hm. - [Hayley] Chodźmy.
[Hayley] Zostań. Archie! Wracaj!
Nie! Zostaw!
Przepraszam! Zaraz go odprowadzę.
[wzdycha]
- [warczenie] - Zostaw! Nie!
- Archie, a ty dokąd? - [dziecko płacze]
[Archie warczy]
[dziecko dalej płacze]
[pełna napięcia muzyka]
Dobra. Chodźmy.
Chodźmy.
NACIŚNIJ, BY WYJŚĆ
Halo, Annabel?
[żwawa muzyka]
[szczeka]
[muzyka narasta i cichnie]
[Trevor] Halo!
Pani z psami!
No nie.
[wzdycha]
[delikatna muzyka]
PANI PIES JEST ZE MNĄ W PENTHOUSIE
Ach.
[Archie warczy]
Och! Nie. Archie!
Oddaj mi ten but!
Archie!
[pełna napięcia muzyka]
[Archie szczeka]
Nie! Tylko nie pasztetowa!
- [Trevor jęczy] - [Archie warczy]
[warczy]
- [muzyka cichnie] - [wzdycha]
Och…
Patrz.
Patrz, co mam.
But.
Piękny but dla ciebie.
Weź go sobie, Archie.
- [warczy] - Och!
[Archie skomle]
Ale nie breloczek!
Zostaw, Archie.
Grzeczny piesek. Puszczaj!
[dramatyczna muzyka]
O nie.
[skomle i przełyka]
Nie!
Nie breloczek!
Gdzie on jest?
[zabawna muzyka]
Och!
[intrygująca muzyka]
[Archie skomle]
[brzęk windy]
Uf!
[zabawny dzwonek telefonu]
[Archie chicho szczeka]
Pani Hakopian?
Słuchaj, pogoda tutaj pod psem,
a na kolei, kochanieńki, jeden chaos.
Więc pojadę nocnym. Może tak być?
Och.
Hm…
I byłabym wdzięczna za drobne przymiarki z dekoracjami.
Ozdoby znajdziesz w składziku na dole.
Dobrze. Hm…
- I potrzebujemy choinki. - Och!
Ale skąd mam ją wziąć?
Bez obaw. Poproszę Geoffa, podrzuci jakąś. [chichocze]
Opiekuje się tam florą i fauną.
Potrzebujesz pomocy?
Nie ma takiej potrzeby.
To nie będzie moja pierwsza choinka.
Jasne, że tak. Lubię cię, Trevorze. [chichocze]
Ale kupiłeś pasztetową?
Och.
[zająknięcie]
[pomrukuje]
Tak.
- Kupiłem. - Świetnie, kochaniutki.
Wiedziałam, że możemy na ciebie liczyć.
Więc do zobaczenia z samego rana.
Dobrze. Pa.
Archie!
Nie!
[zabawny dzwonek telefonu]
- Halo? - Tu Annabel z trzeciego piętra.
Mam pana wiadomość. Zjedzie pan teraz z moim pieskiem?
Och…
[pełna napięcia muzyka]
Nie.
Przykro mi,
bo akurat
wyszedłem na dwór.
- [odgłosy budowy] - [syrena]
[walenie]
[Trevor udaje podmuchy wiatru]
[Trevor dalej udaje podmuchy wiatru]
A kiedy pan wróci?
Trudno powiedzieć.
Za dwie godziny?
Może trzy?
Może oddzwonię do pani, jak wrócę?
[fanfary] [Archie wesoło szczeka]
- [napięta muzyka] - [Archie szczeka]
[pogodna muzyka]
Cześć, Trevor.
Lionel. Jak się masz?
To dziś. Muszę się wyprowadzić.
Nie wierzę, że to się dzieje.
[smutna muzyka]
[Trevor stęka]
[brzęk windy]
[muzyka narasta i cichnie]
Ha.
[pogodna muzyka]
[Archie szczeka]
Jesteśmy.
[dzwon]
[pełna napięcia muzyka]
[wzdycha z dezaprobatą]
[muzyka cichnie]
O rany.
[śmieje się]
Do czego mam ją wsadzić?
[intrygująca muzyka]
[podniosła muzyka]
[zabawna muzyka]
[muzyka narasta]
[Archie skomle]
[śmieje się i głuży]
- [muzyka cichnie] - [wzdycha]
[wzdycha] W porządku.
Teraz trzeba ją tylko ubrać.
[głuży]
A to jest twoja pora na drzemkę.
[głuży]
Idziemy.
[żwawa, pogodna muzyka]
Owca.
Siano.
Ach.
- Archie, chodź. - [szczeka]
[stęka]
Dobrze.
[wzdycha] O…
- [dramatyczna muzyka] - Hm.
Och!
POSĄG
[piosenka Deck the Halls]
[muzyka narasta i cichnie]
[wzdycha]
Dobrze.
[Archie skomle]
Musisz kupę.
Wreszcie! Musisz kupę!
Chodź, Archie.
Rób.
Świetnie.
[żałośnie wyje]
Dobry piesek.
Dobrze. Rób.
Tak. Brawo, Archie.
A teraz.
[zastanawia się]
- Muszę czymś… - [Archie skomle]
Och!
O widzisz.
Dobrze.
I proszę.
[powstrzymuje odruch wymiotny]
[wzdycha ciężko]
Tak.
A teraz…
[skomle]
O!
Tak!
Tak, jest tam!
[pogodna muzyka]
[muzyka cichnie]
- [szczeka] - Och!
A! Jest! Mój piesek!
[śmieje się] Och! Załatwił się?
- Tak? - Niewątpliwie.
Dobry piesek! Mój dobry piesek!
Dziękuję, że się pan nim zajął.
- To nic. - Jedzie pan na górę?
Tak.
[zająknięcie]
A pan do penthouse’u, prawda?
[brzęk windy]
[niezręczna muzyka]
[skomle]
[muzyka cichnie]
[niezręczna muzyka]
[pogodna muzyka]
[muzyka cichnie]
[Trevor ziewa]
Dobranoc, dzieciątko Jezus.
[czarowna muzyka]
[ptasie trele]
[zabawny dzwonek telefonu]
- Halo? - [Janet] Wszystko odwołali.
Nie jeżdżą żadne pociągi.
- Nie dojadę. - Co?
Musisz sam przygotować wigilię dla Schwarzenbochów.
Ale jak to? Ile…
Tylko dwanaście. Może czternaście.
Góra szesnaście.
Musisz zdążyć do piątej, wtedy przyjadą Schwarzenbochowie.
Do piątej?
- Nie ma powodu do paniki. - Ale to…
Kochanieńki, spokojnie.
Na dworcu byłam na nogach całą noc,
więc spisałam szczegółowe instrukcje.
Powinny do ciebie zaraz dotrzeć.
[pełna napięcia muzyka]
[muzyka cichnie]
„Wieczerza wigilijna”.
[suita Dziadek do orzechów]
[głuży]
WIECZERZA WIGILIJNA LONDYN
[cięcie]
[głuży]
[lekko stęka]
[wzdycha z zadowoleniem]
[muzyka narasta i cichnie]
[głośne tyknięcie]
[z ulgą] Och.
[wzdycha]
[stęka cicho]
[wzdycha]
A.
[mamrocze] Dobry wieczór. Zechcą państwo wejść?
Proszę tędy.
A.
[wzdycha]
[posępna muzyka]
[intrygująca muzyka]
[wzdycha]
[pełna napięcia muzyka]
[muzyka cichnie]
[stuk głowy]
[wzdycha]
[dźwięk połączenia]
[nagranie] Cześć, tu Janet. Zostaw wiadomość po sygnale.
[sygnał]
[niezadowolony] Hm…
[dźwięk połączenia]
- [Petra] Halo? - Dzień dobry. To ja, Trevor.
Jaki Trevor?
Trevor Bingley.
Z apartamentu w Londynie.
Wciąż tu jestem, bo pani Janet,
która też tu jest,
poprosiła mnie o drobną pomoc.
I prosiła,
żebym pani przekazał, że wigilijna uczta jest gotowa,
ale wciąż ani widu państwa Schwarzenboch.
Przepraszam.
[zająknięcie]
Miałam do niej zadzwonić, ale zupełnie wyleciało mi to z głowy.
Przekaże jej pan, że Schwarzenbochów nie będzie?
W ostatniej chwili wybrali Nowy Jork.
Nie będzie?
♪ O choinko ♪
♪ Wiecznie zielona! ♪
Przeprosi ją pan ode mnie? Mam nadzieję, że to nie kłopot.
Cóż…
[zająknięcie] ona…
Muszę już kończyć.
Dzwoni gospodyni z Nowego Jorku.
Ale proszę życzyć Janet wesołych świąt ode mnie
i jeszcze raz jej podziękować.
Spisała się na medal.
Wesołych świąt.
[brak połączenia]
[wzruszająca muzyka]
[dzwonek domofonu]
- Halo? - Przepraszam, że przeszkadzam.
Policja metropolitalna w sprawie zaginionego dziecka,
którym się pan opiekował.
Och! Tak!
Mam je tutaj.
Ma pan to dziecko?
Tak. Zaraz z nim przyjdę.
Proszę wejść.
[pogodna muzyka]
Chodź, mały. Chodźmy.
[brzęk windy]
- Ach. - Ach.
Co my tu mamy?
Och! To on, prawda?
Nie próżnowałeś, co?
Wszystkich postawił na nogi. [chichocze]
Jesteśmy.
[głuży]
[waha się]
To chyba nie jest to samo dziecko.
No tak, nie jest.
To złe dziecko.
To jest dobre.
Bo widzi pan, to złe oddałem pani Hakopian.
A jak wracałem po to właściwe,
ona odjechała.
Ha!
[zabawna, intrygująca muzyka]
Może wezwę opiekę społeczną, dobrze?
Dobrze. Tak.
[głużenie]
Centrala? Tu sierżant jeden dziewięć.
Potrzebny pilnie rodzinny oficer łącznikowy.
- Ach… - [kwili]
Chyba muszę go nakarmić. Wejdzie pan na górę?
Chyba powinienem, tak.
[pogodna muzyka]
[muzyka cichnie]
[pogodna muzyka]
Jesteśmy.
Proszę wejść.
[piosenka O Christmas Tree]
[policjant] O rany!
Niezłe ma pan tu mieszkanie.
Nie jest moje. Tylko się nim opiekuję.
A.
Napije się pan czegoś, skoro już pan czeka?
O…
Niestety mamy tylko rocznikowego szampana.
- [policjant] No cześć. - [dziecko śmieje się]
- [dziecko kicha] - Na zdrowie.
[dzwonek domofonu]
Och. Cześć.
- Cześć, Trevor. Masz chwilę? - Tak. Wpuszczę cię.
Wybacz, że przeszkadzamy.
Chcieliśmy tylko podziękować ci za prezenty.
- I dać ci to. - Tak.
- O rany. - To gryzaki ze Świnki Peppy.
River je uwielbia. Może twoje dziecko też je polubi.
Ach. To bardzo miłe. Dziękuję.
♪ Czym ty jesteś, powiedz mi ♪
Może wejdziecie na ciastko?
Albo na kawałek strucla?
[piosenka Last Christmas Wham]
[dzwonek domofonu]
[brzęk domofonu]
Cześć, Lionel.
Herr Scrooge kazał mi zostawić je u ciebie.
- [Archie szczeka] - Archie! Wracaj!
[wzdycha] Przepraszam. Byliśmy w windzie razem z Lionelem.
- [Archie szczeka] - Archie!
Wciąż nie wierzę, że to już.
Ostatnie pożegnanie.
Och.
[Archie szczeka]
Może czegoś się napijesz?
- [Archie szczeka] - Och…
[zabawny dzwonek telefonu]
Jess!
Jak się masz?
Jak Barbados?
[Jess] Nie jesteśmy na Barbadosie.
Jesteśmy w Londynie.
Och.
Czekałyśmy na nasz lot dwa dni na lotnisku Heathrow,
zeszłą noc w pobliskim hotelu,
a po kolejnych siedmiu godzinach
odwołali lot.
- Jess, tak mi przykro. - [Archie skomle]
Właśnie wracamy taksówką do miasta.
Co u Maddy?
Właśnie dlatego dzwonię.
Wiem, że może proszę o zbyt wiele,
i tak już namąciłyśmy ci w te święta, ale…
czy możemy przyjechać do ciebie?
Oczywiście, nie ma problemu.
- Tylko że nie jestem u siebie. - Jak to? A gdzie?
[domofon]
[Trevor] Och!
Jess, muszę kończyć, ale wyślę ci adres.
Georgia, proszę wejść.
♪ Bim, bam, dzwonią nam ♪
♪ Już dzwony nawołują ♪
♪ Bim, bam, niebo niesie pieśń ♪
♪ Anioły wyśpiewują ♪
Wesołych Świąt, Archie.
♪ Gloria ♪
♪ Hosanna in excelsis ♪
♪ Gloria ♪
♪ Hosanna in excelsis ♪
[żwawa muzyka]
To na pewno dobry adres?
Tata!
[Trevor] Cześć, kwiatuszku.
Cześć, Jess.
Cześć.
Tato, co za niesamowite miejsce.
Co to jest?
I kim są ci wszyscy ludzie?
To dość długa historia.
- [dziecko głuży] - Och!
Czyje to dziecko?
Dziecko jest moje.
[Jess] Co?
[Maddy] Jak to, tato?
[dziecko głuży]
To znaczy nie moje.
To część tej długiej historii.
Prawdę mówiąc, coraz dłuższej historii.
Bo stajemy na głowie w opiece społecznej,
ale nie mamy pojęcia, skąd się wzięło to dziecko.
[zachwycone okrzyki]
[niewyraźne rozmowy]
[podekscytowane okrzyki]
Masz dwa?
[niewyraźne rozmowy]
Mamo, chcesz? Ja tego nie zjem.
[świąteczna muzyka]
Wesołych świąt, Jess.
Zdrowie!
Więc skąd znasz tych ludzi?
Sosu chlebowego?
Nie jedzą nabiału.
[śmieje się]
Musi być ciężko.
[stukanie o kieliszek]
Przepraszam!
Chyba już pora, żeby ktoś wzniósł świąteczny toast.
- Za Trevora. - Och!
[razem] Za Trevora.
Tato!
I za dziecko, które nas połączyło.
[razem] Za dziecko!
[tykanie timera]
[dzwoni]
[z wahaniem] Gdzie jest dziecko?
Przed chwilą tu był.
[Trevor] O nie.
[Jess] Pod stołem?
[niepokojąca muzyka]
Musi być niedaleko.
- Za zasłonami? - [Lionel] Tak.
[Jess] Pan z tej strony, a ja…
Jezu?
Dzieciątko Jezus?
Gdzie jesteś?
Dziecko?
[Jess] Tu jest!
[muzyka cichnie]
Tu jest!
[czarowna muzyka]
[cicho głuży]
[Trevor] Och.
Ha. Och.
[głuży]
[wzdycha]
[zachwycająca muzyka]
[dzwonek domofonu]
[muzyka cichnie]
[dzwonek domofonu]
[brzęk]
Halo?
Wesołych świąt, Janet.
Jednak nie mogliśmy przegapić twojej świątecznej uczty. [śmieje się]
[dramatyczna muzyka świąteczna]
[muzyka cichnie]
[delikatny śpiew chóru]
[muzyka delikatnie cichnie]