Zielona nie tylko latem
Państwo Schwarzenboch przyjeżdżają?
Tak.
Więc co robimy?
Namierzyłam Janet, gospodynię.
Zgodziła się wszystko przygotować.
Mieszka niedaleko, więc niedługo będzie.
Proszę zostać do jej przyjazdu, potem będzie pan wolny i się pożegnamy.
Po pełnej wypłacie.
Przepraszam. Muszę odebrać.
Gospodyni odezwie się do pana.
CZŁOWIEK KONTRA DZIECKO
Pada śnieg, pada śnieg
Dzwonią dzwonki sań
Co za radość…
- Halo? - Cześć, kochanieńki.
Jestem Janet,
gospodyni Schwarzenbochów.
Chyba mamy problem.
Tak. Słyszałem. Ale jest pani niedaleko, prawda?
Właśnie w tym problem.
Bo widzisz, trochę nawywijałam.
Oficjalnie jestem w Chiswick, a tak naprawdę w Perthshire.
Jest pani w Szkocji?
Słuchaj, to żaden problem.
Zaraz wsiadam w pociąg i widzimy się wieczorem.
Dobrze.
Nie ma się czym martwić.
Mam plan.
W kuchennej szufladzie masz kartę kredytową.
Wydrukuję ci drobną listę i zrobisz zakupy, co?
O rany. Długa ta lista.
Wreszcie.
PARKING DLA PRACOWNIKÓW OPIEKI SPOŁECZNEJ
Dobra, mały. Poszukajmy miejsca w gospodzie.
Czekolada z figami.
Mamy.
Szampan Dom Pérignon.
Szampan. Jest.
Tak. Dom Pérignon.
O rany.
„Dwadzieścia cztery”?
Dobrze.
Kolejne odhaczone.
Pani Hakopian?
Już miałam iść na pociąg, gdy coś sobie przypomniałam.
Herr i Frau Schwarzenboch
muszą mieć swoją Trüffelstreichwurst.
Co swoje?
Pasztetowa z cielęcą wątróbką i białą truflą.
Dziękuję.
O rany.
Przyda się drugi wózek.
Nagły przypadek. Najwyższy priorytet.
Mamy zaginione dziecko. Powtarzam, zaginione dziecko.
Do wszystkich jednostek, zaginione dziecko…
Odjechała pani z dzieckiem w foteliku?
Tak! Sama je przypinałam.
Tu Georgia Hakopian. Proszę zostawić wiadomość po sygnale.
Cześć.
Jeszcze raz chciałem przeprosić za tę pomyłkę z dzieckiem
i dać wam to.
Bardzo smaczne.
To bardzo miłe.
Dziękujemy, Trevorze.
Tak.
Życzę wam udanych świąt.
Tak.
Zasłonię. Dziękuję.
Chodź, Archie.
Hayley!
Cześć, Annabel. Cześć, Archie.
Dobrze.
Chodź tutaj.
I jeszcze to.
To nie jest twój but. Mówiłam ci.
Oddaj.
Już. Dziękuję.
Nie ma problemu.
Baw się dobrze! Pa!
Tutaj jesteś. Chodź, Archie.
Chodźmy.
Zostań. Archie! Wracaj!
Nie! Zostaw!
Przepraszam! Zaraz go odprowadzę.
Zostaw! Nie!
Archie, a ty dokąd?
Dobra. Chodźmy.
Chodźmy.
NACIŚNIJ, BY WYJŚĆ
Halo, Annabel?
Halo!
Pani z psami!
No nie.
PANI PIES JEST ZE MNĄ W PENTHOUSIE
Nie. Archie!
Oddaj mi ten but!
Archie!
Nie! Tylko nie pasztetowa!
Patrz.
Patrz, co mam.
But.
Piękny but dla ciebie.
Weź go sobie, Archie.
Ale nie breloczek!
Zostaw, Archie.
Grzeczny piesek. Puszczaj!
O nie.
Nie!
Nie breloczek!
Gdzie on jest?
Pani Hakopian?
Słuchaj, pogoda tutaj pod psem,
a na kolei, kochanieńki, jeden chaos.
Więc pojadę nocnym. Może tak być?
I byłabym wdzięczna za drobne przymiarki z dekoracjami.
Ozdoby znajdziesz w składziku na dole.
Dobrze.
I potrzebujemy choinki.
Ale skąd mam ją wziąć?
Bez obaw. Poproszę Geoffa, podrzuci jakąś.
Opiekuje się tam florą i fauną.
Potrzebujesz pomocy?
Nie ma takiej potrzeby.
To nie będzie moja pierwsza choinka.
Jasne, że tak. Lubię cię, Trevor.
Ale kupiłeś pasztetową?
Tak.
- Kupiłem. - Świetnie, kochaniutki.
Wiedziałam, że możemy na ciebie liczyć.
Więc do zobaczenia z samego rana.
Dobrze. Pa.
Archie!
Nie!
- Halo? - Tu Annabel z trzeciego piętra.
Mam pana wiadomość. Zjedzie pan teraz z moim pieskiem?
Nie.
Przykro mi,
bo akurat
wyszedłem na dwór.
A kiedy pan wróci?
Trudno powiedzieć.
Za dwie godziny?
Może trzy?
Może oddzwonię do pani, jak wrócę?
Cześć, Trevor.
Lionel. Jak się masz?
To dziś. Muszę się wyprowadzić.
Nie wierzę, że to się dzieje.
Jesteśmy.
O rany.
Do czego mam ją wsadzić?
W porządku.
Teraz trzeba ją tylko ubrać.
A to jest twoja pora na drzemkę.
Idziemy.
Owca.
Siano.
Archie, chodź.
Dobrze.
POSĄG
Dobrze.
Musisz kupę.
Wreszcie! Musisz kupę!
Chodź, Archie.
Rób.
Świetnie.
Dobry piesek.
Dobrze. Rób.
Tak. Brawo, Archie.
A teraz.
Muszę czymś…
O widzisz.
Dobrze.
I proszę.
Tak.
A teraz…
Tak!
Tak, jest tam!
Jest! Mój piesek!
Załatwił się?
- Tak? - Niewątpliwie.
Dobry piesek! Mój dobry piesek!
Dziękuję, że się pan nim zajął.
- To nic. - Jedzie pan na górę?
Tak.
A pan do penthouse’u, prawda?
Dobranoc, dzieciątko Jezus.
- Halo? - Wszystko odwołali.
Nie jeżdżą żadne pociągi.
- Nie dojadę. - Co?
Musisz sam przygotować wigilię dla Schwarzenbochów.
Ale jak to? Ile…
Tylko dwanaście. Może czternaście.
Góra szesnaście.
Musisz zdążyć do piątej, wtedy przyjadą Schwarzenbochowie.
Do piątej?
- Nie ma powodu do paniki. - Ale to…
Kochanieńki, spokojnie.
Na dworcu byłam na nogach całą noc,
więc spisałam szczegółowe instrukcje.
Powinny do ciebie zaraz dotrzeć.
„Wieczerza wigilijna”.
WIECZERZA WIGILIJNA LONDYN
Dobry wieczór. Zechcą państwo wejść?
Proszę tędy.
Cześć, tu Janet. Zostaw wiadomość po sygnale.
- Halo? - Dzień dobry. To ja, Trevor.
Jaki Trevor?
Trevor Bingley.
Z apartamentu w Londynie.
Wciąż tu jestem, bo pani Janet,
która też tu jest,
poprosiła mnie o drobną pomoc.
I prosiła,
żebym pani przekazał, że wigilijna uczta jest gotowa,
ale wciąż ani widu państwa Schwarzenboch.
Przepraszam.
Miałam do niej zadzwonić, ale zupełnie wyleciało mi to z głowy.
Przekaże jej pan, że Schwarzenbochów nie będzie?
W ostatniej chwili wybrali Nowy Jork.
Nie będzie?
O choinko
Wiecznie zielona!
Przeprosi ją pan ode mnie? Mam nadzieję, że to nie kłopot.
Cóż,
ona…
Muszę już kończyć.
Dzwoni gospodyni z Nowego Jorku.
Ale proszę życzyć Janet wesołych świąt ode mnie
i jeszcze raz jej podziękować.
Spisała się na medal.
Wesołych świąt.
- Halo? - Przepraszam, że przeszkadzam.
Policja metropolitalna w sprawie zaginionego dziecka,
którym się pan opiekował.
Tak!
Mam je tutaj.
Ma pan to dziecko?
Tak. Zaraz z nim przyjdę.
Proszę wejść.
Chodź, mały. Chodźmy.
Co my tu mamy?
To on, prawda?
Nie próżnowałeś, co?
Wszystkich postawił na nogi.
Jesteśmy.
To chyba nie jest to samo dziecko.
No tak, nie jest.
To złe dziecko.
To jest dobre.
Bo widzi pan, to złe oddałem pani Hakopian.
A jak wracałem po to właściwe,
ona odjechała.
Może wezwę opiekę społeczną, dobrze?
Dobrze. Tak.
Centrala? Tu sierżant jeden dziewięć.
Potrzebny pilnie rodzinny oficer łącznikowy.
Chyba muszę go nakarmić. Wejdzie pan na górę?
Chyba powinienem, tak.
Jesteśmy.
Proszę wejść.
Niezłe ma pan tu mieszkanie.
Nie jest moje. Tylko się nim opiekuję.
Napije się pan czegoś, skoro już pan czeka?
Niestety mamy tylko rocznikowego szampana.
No cześć.
Na zdrowie.
Cześć.
- Cześć, Trevor. Masz chwilę? - Tak. Wpuszczę cię.
Wybacz, że przeszkadzamy.
Chcieliśmy tylko podziękować ci za prezenty.
- I dać ci to. - Tak.
- O rany. - To gryzaki ze Świnki Peppy.
River je uwielbia. Może twoje dziecko też je polubi.
To bardzo miłe. Dziękuję.
Czym ty jesteś, powiedz mi
Może wejdziecie na ciastko?
Albo na kawałek strucla?
Cześć, Lionel.
Herr Scrooge kazał mi zostawić je u ciebie.
Archie! Wracaj!
Przepraszam. Byliśmy w windzie razem z Lionelem.
Archie!
Wciąż nie wierzę, że to już.
Ostatnie pożegnanie.
Może czegoś się napijesz?
Jess!
Jak się masz?
Jak Barbados?
Nie jesteśmy na Barbadosie.
Jesteśmy w Londynie.
Czekałyśmy na nasz lot dwa dni na lotnisku Heathrow,
zeszłą noc w pobliskim hotelu,
a po kolejnych siedmiu godzinach
odwołali lot.
Jess, tak mi przykro.
Właśnie wracamy taksówką do miasta.
Co u Maddy?
Właśnie dlatego dzwonię.
Wiem, że może proszę o zbyt wiele,
i tak już namąciłyśmy ci w te święta, ale…
czy możemy przyjechać do ciebie?
Oczywiście, nie ma problemu.
- Tylko że nie jestem u siebie. - Jak to? A gdzie?
Jess, muszę kończyć, ale wyślę ci adres.
Georgia, proszę wejść.
Bim, bam, dzwonią nam
Już dzwony nawołują
Bim, bam, niebo niesie pieśń
Anioły wyśpiewują
Wesołych Świąt, Archie.
Gloria
Hosanna in excelsis
Gloria
Hosanna in excelsis
To na pewno dobry adres?
Tata!
Cześć, kwiatuszku.
Cześć, Jess.
Cześć.
Tato, co za niesamowite miejsce.
Co to jest?
I kim są ci wszyscy ludzie?
To dość długa historia.
Czyje to dziecko?
Dziecko jest moje.
Co?
Jak to, tato?
To znaczy nie moje.
To część tej długiej historii.
Prawdę mówiąc, coraz dłuższej historii.
Bo stajemy na głowie w opiece społecznej,
ale nie mamy pojęcia, skąd się wzięło to dziecko.
Masz dwa?
Mamo, chcesz? Ja tego nie zjem.
Wesołych świąt, Jess.
Zdrowie!
Więc skąd znasz tych ludzi?
Sosu chlebowego?
Nie jedzą nabiału.
Musi być ciężko.
Przepraszam!
Chyba już pora, żeby ktoś wzniósł świąteczny toast.
Za Trevora.
Tato!
I za dziecko, które nas połączyło.
Za dziecko!
Gdzie jest dziecko?
Przed chwilą tu był.
O nie.
Pod stołem?
Musi być niedaleko.
- Może za zasłonami. - Tak.
Pan z tej strony, a ja…
Jezu?
Dzieciątko Jezus?
Gdzie jesteś?
Dziecko?
Tu jest!
Halo?
Wesołych świąt, Janet.
Jednak nie mogliśmy przegapić twojej świątecznej uczty.
Napisy: Paweł Zatryb