No dalej, dasz radę.
Nie prosiłbym cię o to, gdybym nie wiedział, co się stanie.
Co w ciebie wstąpiło?
- Nic. - Dziwna jesteś.
Niby wiesz, co się stanie, ale pewności nie masz.
- Mam. - Nie masz.
- Nigdy tego nie robiliśmy. - Nieprawda.
Nie robiliśmy dokładnie tego, ale podobne rzeczy już tak.
Zasady są takie same.
To nie wygląda tak samo.
No dobrze, Lucky. Posłuchaj.
Na świecie jest więcej dobrych ludzi.
Ci zwykli, dobrzy ludzie
odruchowo chcą pomóc osobom w potrzebie.
Ktoś ci pomoże.
Łatwo ci mówić.
Myślisz, że jest mi łatwo?
Prosić cię o to?
Uwierz, to ostatnia rzecz, na którą mam ochotę.
Czyli się boisz?
Oczywiście. Boję się o ciebie.
Czemu?
Przecież dobrze wiesz, co się stanie.
Lucky, o czymkolwiek teraz myślisz, wybij to sobie z głowy.
Nie pogrywaj ze mną.
Nie dziś.
Nie warto ryzykować.
Chciałabym jedynie wyjść z tego żywa.
Masz taką szansę.
A jeśli się nie zjawi?
To zrobię, co trzeba.
Jesteś tego pewna?
Czego konkretnie?
Wszystkiego.
Dostarczy pieniądze.
Powinienem jechać z tobą.
Nie zostałeś zaproszony.
Znalazłem to.
W rzeczach Cary’ego.
Uznałem, że ci go dam.
Hej, Dutch.
Jak życie?
Lepiej być nie może.
Dzień dobry.
Ma podsłuch?
Tak.
Dobrze. Wyjaśnię ci, co i jak.
Agentka Rand pewnie już o tym mówiła,
ale chcę tylko powtórzyć,
że nie jesteś sama.
Będziemy tu z agentką Rand. Ekipa jest kawałek dalej.
Będziemy wszystko słyszeć i nagrywać.
Musisz zarejestrować dowód popełnienia przestępstwa.
Niczego im nie dawaj,
dopóki Whittaker nie potwierdzi, że wie o przekręcie paliwowym
i że na nim zarabiał.
Działanie i zamiar. Jasne.
Właśnie.
Masz hasło?
Tak.
Powiedz je.
- Geniusz. - Użyj go w zdaniu.
Nie tylko geniusz wie, że użycie hasła oznacza, że jest już za późno.
Dobrze, to tutaj.
Będziemy tam.
Będziesz nas widzieć.
No dobrze. Widzimy się po wszystkim.
NA PODSTAWIE POWIEŚCI MARISSY STAPLEY
Jesteś pewna, że da radę?
Jest w tym dobra.
Nie wygląda za dobrze.
Nie wycofa się.
Nic nie mówisz.
Rozmyślam.
O czym?
O więzieniu.
Chyba ci nie podziękowałam, że mnie stamtąd wyciągnąłeś.
Zgadza się.
No cóż, nie zrobiłeś tego bezinteresownie.
Po prostu jestem konsekwentny.
Chciałabym wierzyć, że i tak byś to zrobił.
Przepraszam, że tyle mi zajęło namierzenie tych pieniędzy.
Cel się zbliża, jest 500 metrów stąd.
No dobrze. Szykujcie się.
Przez dłuższy czas nie myślałaś trzeźwo.
Twój syn był w to zamieszany.
Nie prosiłem, żeby go w to wciągać,
ale bardzo mi przykro, że tak to się skończyło.
Powinienem był to powiedzieć wcześniej.
Trudno mi wyrażać uczucia.
Ojciec oduczył mnie ich siłą, jak byłem jeszcze dzieckiem.
Dlatego nie miałem dzieci.
Przecież miałeś dziecko, Wayne.
To był twój wybór, nie mój.
Znałaś moje podejście.
Chyba lepiej dla nas będzie,
jeśli zaczniemy patrzeć w przyszłość.
Prawda?
Zgadza się.
Taka dziewczynka tyle namieszała?
Też wyglądasz inaczej, niż myślałam.
Nie wątpię.
Szkoda mi cię, Lucky.
Nie powinnaś tu teraz być.
To nie ty ukradłaś moje pieniądze, tylko twój ojciec.
Nieźle cię oskubał, co?
Tak.
I jak to się skończyło?
Podobno jesteś bardzo bystra.
Gdyby sprawy potoczyły się inaczej, mogłabyś pracować dla mnie.
Nie, dzięki.
Wiem, jak traktujesz kobiety, z którymi pracujesz.
- Wszystko spieprzy. - Będzie dobrze.
Dopiero się rozkręca.
Dziwne, że się nie spotkaliśmy.
Cary bez przerwy o tobie mówił.
Pewnie same dobre rzeczy.
Wspominał o tobie, gdy rozmawialiśmy o dzieciach.
Cary chciał mieć córkę,
bo mówił, że nie umiałby wychować syna.
Nie potrafił zrozumieć, czemu ojciec nie chciał mieć z nim nic wspólnego.
Bał się, że to, co było nie tak z jego ojcem,
ujawniłoby się u niego.
Raczej się już nie dowiemy.
Mówiłam, że nic nie stracił, bo jesteś strasznym dupkiem.
Ale coś ci powiem.
Gdy Cary ukradł te pieniądze, nie ukradł ich mnie.
Ani Priscilli, ani nawet Johnowi.
Chciał w ten sposób powiedzieć:
„Pierdol się, Wayne”.
Co ona wyrabia?
Nie wiem. Coś jest nie tak.
Skończyła mi się cierpliwość.
Tak jak mówiłaś, nie znamy się.
Ale coś ci powiem.
Pieniądze nie są dla mnie najważniejsze.
Chodzi o zasady.
Ale taka mierna oszustka jak ty nigdy tego nie zrozumie.
Jeśli mnie sprowokujesz i uznam,
że zabicie cię da mi jakąś satysfakcję,
to na pewno to zrobię.
Zapytam ponownie.
Gdzie moje jebane pieniądze?
Okej.
SALDO
Co to ma być?
Cała kwota.
Dziesięć milionów dolarów.
Brakuje kilku tysięcy. Cary miał trochę wydatków.
Wymieniłaś je na kryptowalutę?
Nie ja. Cary to zrobił.
Raczej o tym nie wspominałaś,
proponując spotkanie.
Chyba wypadło mi z głowy.
Do konta potrzebne jest hasło.
Zakładam, że je masz.
Hasło jest moją drogą ewakuacyjną.
Istnieje tylko w jednym miejscu.
Odejdę stąd żywa.
A ty dostaniesz pieniądze.
Albo każę moim ludziom cię rozpłatać
i wybebeszyć, aż dasz mi hasło.
- To na pewno jakaś opcja. - Nie taka była umowa.
Słowem o tym nie wspomniała.
Sądziłam, że nie muszę, skoro Wayne wiedział.
Prawda, Wayne?
Co?
Wayne wiedział o przewalutowaniu.
Wiedział też, że Cary był w La Jolla.
O czym ona mówi, Wayne?
Wie też, że jest tu FBI
i słyszy każde nasze słowo.
Wie to od swojego kumpla, agenta Kershawa.
Skoro się tu zebraliśmy,
to może powiedzmy to sobie otwarcie, dobrze?
Kiepski pomysł.
Masz lepszy?
Billie…
Nie ruszaj się.
Ani, kurwa, kroku.
Gratuluję, Lucky.
Chciałam tylko wyrównać szanse.
Pewnie też nie wiedziałaś o Kershawie.
Jakikolwiek masz plan, Lucky,
nie pójdzie tak, jak myślisz.
Nie wiem, kiedy Kershaw do nich dołączył, ale obstawiam, że niedawno.
W przeciwnym razie Wayne nie pozwoliłby cię aresztować
razem z Johnem, prawda?
Wiesz, co robić.
Wyciągnij broń i rzuć ją na ziemię.
Ty miałaś Rand, ja miałem Kershawa, i tak to się kręci.
Gdy jest się bystrym, istnieje ryzyko,
że przyzwyczaisz się do bycia tą najmądrzejszą.
A gdy okazuje się, że to nieprawda, zostajesz z ręką w nocniku.
Dawać go tutaj.
Chyba nie myślałaś,
że się jakoś nie zabezpieczę, co?
Jeśli coś mu zrobisz, nie zobaczysz pieniędzy.
Urocze. Przeurocze.
Wciąż myśli, że to ona decyduje.
Poproszę to hasło.
Jesteś zepsuty.
Do szpiku kości. Po prostu zepsuty.
Ta dziewczyna od razu się połapała, za to ty…
Szukałaś nie tam, gdzie trzeba.
Miałam cię za dupka.
To jak to było? Kiedy cię namówili?
- Nikt mnie nie namówił. - Bzdura.
Sam pogadałem z Whittakerem, lata temu. Po prostu…
Wziąłem sprawy w swoje ręce.
Czemu?
- Czemu? - Czemu?
Bo ta praca jest jak szczanie pod wiatr.
Jesteśmy wiecznie skazani na porażkę.
A tak chociaż zarobiłem.
Idziesz do więzienia.
No dobra…
- Posadzę twój sprzedajny tyłek. - Pomóc ci?
Nie myśl, że nie strzelę. Nie…
- Nie! - Stój. Nie ruszaj się, Lucky.
Jesteśmy w trakcie rozmowy.
Nie wychodzi się w trakcie.
Uderz go jeszcze.
Pewnie zatęskniłeś za swoją celą, Johnny?
Jak dasz mu pieniądze,
zabije nas oboje.
Kończy ci się czas.
Daj mi hasło, to może cię wypuszczę.
W przeciwnym razie popatrzysz sobie na śmierć ojca.
Dalej, strzelaj.
- Strzelaj. - Cicho.
To ja cię okradłem.
Zamknij się, tato.
Pamiętaj, kto cię w to wpakował.
To nie byłem ja.
Teraz chce się poświęcić,
ale to przez niego tu jesteś.
Zawsze byłaś dla niego tylko pionkiem w grze.
To nieprawda.
To jak będzie?
Plan jest ten sam.
Idziemy stąd. Wysyłam ci hasło.
Zmiana planów.
Jebać pieniądze.
Okradł mnie i musi zostać ukarany.
- Niech zobaczy, jak umiera mu córka. - Nie!
Potem damy mu chwilę pożyć,
żeby mógł ją opłakać.
To przez ciebie ten burdel.
Posprzątaj go.
Nie! Priscillo…
Pokaż, że naprawdę chcesz wrócić.
Priscillo.
Nie! Priscillo, nie.
Priscillo, nie rób tego.
Puść ją.
Priscillo.
Nie! Priscillo, nie rób tego!
Priscillo. Priscillo.
Priscillo.
Przykro mi, kochana.
Kurwa.
- Chodź. - Chodź.
No proszę.
Pełznie po ziemi jak robak.
Kurwa.
Trochę godności, do kurwy nędzy.
Jeb się, Priscilla.
Gdybyś choć trochę postarał się być ojcem dla mojego syna,
nie skończyłbyś w ten sposób.
Spierdalaj!
Tędy.
ZAMKNIĘTA PRZESTRZEŃ
Cześć, John.
Dutch.
Chodźmy.
Miałeś zostać w domu.
Uznałem, że nie mówisz serio.
Zabierajmy się stąd.
Jeszcze nie.
Mówiłam, że nie pójdzie tak, jak myślisz.
Miałaś rację.
To wszystko przez ciebie, John.
Chyba tak.
Dobrze ci szło,
ale masz w sobie jakiś defekt, jakąś wadę. Nie wiem.
Nigdy nie masz dość.
Co mam z wami zrobić?
Możesz nas puścić.
Czemu miałabym to zrobić?
Bo proszę cię o coś, czego ty nie dostałaś.
Daj mi szansę.
Możesz też nas zabić. Nie chcę już uciekać.
Przed tobą. Przed nikim.
Nie można tak po prostu sobie odejść, wiesz?
Nie wiem.
Nigdy nie miałam okazji.
Tam jest wyjście.
Weźcie samochód.
No dalej. Idźcie sobie.
Dziękuję.
Nie robię tego dla ciebie.
Co z pieniędzmi?
Chciałby, żebyś je zachowała.
Dziękuję.
- Cholerny szczęściarz. - No tak.
Nie chcę was więcej widzieć na oczy. Zrozumiano?
Chyba wiem, co czuję
Dlatego, że
Wszystko robię serio
Powinieneś mnie wspierać
Chcę wiedzieć, co czujesz
Dlatego, że
Wszystko robię serio
Powinieneś mnie wspierać
A tylko ciągniesz mnie w dół
Mogłabym cię kochać
BASEN – WOLNE POKOJE
Ale nie ma cię tu
Skoro cię nie ma
Boli?
Nie.
Za co oberwałeś w tym miejscu?
Czemu myślisz, że coś zrobiłem?
Bo wygląda, jakbyś zasłużył.
Powiedziałem, że ma podróbę.
- Tato. - To była prawda.
Wygadany nawet z pistoletem przy skroni.
I kto to mówi.
Przepraszam.
Kiedy się zorientowałaś? Z tym Whittakerem?
La Jolla.
Priscilla nie znałaby lokalizacji,
gdyby on nie miał wtyków.
Czemu nic nie mówiłaś?
Bo nie byłam pewna.
Odwaliłaś coś takiego, bo miałaś przeczucie?
Mogłam mieć rację albo wszystko zawalić…
Chodźmy świętować.
Będę świętować, odsypiając.
- Proszę. - No chodź,
kup staruszkowi burgera.
Raczej cię stać.
Załatwiłaś Whittakera.
Dziś już chyba kogoś zabiłaś.
Jeśli chcesz to powtórzyć, to się pospiesz.
To by było za proste.
Chcę, żebyś z tym żyła. I resztę dni spędziła w więzieniu.
Pozbyłaś się Whittakera i wysokiego rangą kreta w FBI.
Skończ z tym. Napawaj się wygraną.
Brakuje jeszcze ciebie.
Nie można mieć wszystkiego.
Zabiłaś mojego partnera.
Nie zabiłam go.
Nie pociągnęłaś za spust, ale go zabiłaś.
Idź do domu, Rand.
Nie jesteś zmęczona?
Jeszcze cię, kurwa, dopadnę.
Myślałem, że nie lubisz pikli.
Nie lubiłam. W dzieciństwie.
„Fuj, zabierz je, tato”.
Pewne rzeczy się zmieniają.
Są pyszne.
W więzieniu miałem powracający sen.
Widzę taką kulę.
Kulę z pościeli, na moim więziennym łóżku.
Kiedy tam podchodzę
i biorę ją na ręce,
orientuję się, że jesteś w środku.
Masz tylko kilka dni i leżysz w więziennej pościeli.
Patrzysz na mnie tymi wielkimi, brązowymi oczami.
Nie płaczesz, nie marudzisz.
Po prostu cieszysz się, że jesteś ze mną.
Potem myślę, że jestem w więzieniu i muszę cię z niego wyciągnąć.
Biorę pościel, owijam się nią,
żeby cię przywiązać.
I potem podchodzę do strażnika,
a on patrzy na to śliczne maleństwo, które mam na piersi,
i za każdym magicznie otwiera drzwi.
Po czym wychodzimy razem, prosto w słoneczny dzień.
Taki miałem sen.
A ty?
Co?
Jaki masz sen?
Nie mam.
Na pewno masz.
To nic takiego.
Nie jest tak dobry.
Zawsze jest taki sam.
Jestem pod wodą…
i nie mogę oddychać.
A potem się budzę. To tyle. Taki mam sen.
Wiesz, o co chodzi, nie?
- Tak. - O brak czasu.
Brak czasu na robienie rzeczy, które chce się robić.
No to…
co chcesz robić?
W jakim sensie?
Nic nas nie ogranicza.
Znowu jesteśmy razem, mamy masę pieniędzy.
Nie chcę mieć z nimi nic wspólnego.
- Przestań. - Mówię serio.
Dość tego.
Jak odkryłaś hasło?
Jabłko.
Chomik.
Karma.
Śnieg. Wa…
Mój Boże. Był mądrzejszy, niż myślałem.
Tak.
Pamiętasz Konrada Kołtuna?
Pewnie.
Fatalnie ci szło zaplatanie warkoczy.
To ty nigdy nie dawałaś mi rozczesać włosów.
- Dlatego musiałem go wymyślić. - No tak, musiałeś.
W przeciwnym razie chodziłabyś
z wielkim gniazdem na głowie.
Więc któregoś dnia go wymyśliłeś.
Tak.
Nic nie wiedziałem o rozczesywaniu włosów.
Ani o warkoczach. Już to ustaliliśmy.
Robiłaś straszne afery przy rozczesywaniu.
Jakbym żywcem wyrywał ci zęby.
Dlatego nadawałem imiona kołtunom.
Konrad Kołtun.
Patrz, Klara Kołtun.
Kubuś Kołtun.
Kubuś na to: „Nie nazywam się Kubuś. Mów mi Kuba”.
Kamil Kołtun. Kazimierz.
No i Krzysztof Kołtun.
Ale nie miał imienin w lipcu. To było bez sensu.
Cześć, tato.
Tak coś czułam, że to zrobisz.
Większość życia ignorowałam to uczucie.
Nie pamiętam, żebyś kiedykolwiek działał bezinteresownie.
Tato!
Taki już jesteś.
Tato!
Wiedziałeś, że nie umiem pływać.
Ale najlepsze oszustwa to przecież w 90% prawda.
A prawda była taka, że się topiłam.
To moja córka.
Kochanie, wszystko dobrze?
- To moja córka. - Dobrze.
Co się stało, kochanie?
Mówiłem jej, żeby tam nie wchodziła.
Ktoś cię popchnął? Jak dobrze, że pani tu była.
Już dobrze.
No dobrze, zaczynamy.
Nie do wiary. Nie ma tu rato… Pan jest kierownikiem?
- Zgadza się. - John Armstrong.
Mogłeś zagrozić pozwem i dostać darmowy nocleg.
Prawda jest taka, że byłeś gotów
zaryzykować moje życie dla przekrętu…
A ja już tego nie chcę.
Nie zwracam ci pieniędzy.
Ale zwracam ci wolność.
Korzystaj z niej mądrze.
DWUNASTOCZĘŚCIOWE HASŁO
DAJE KAŻDEMU DOSTĘP DO PORTFELA.
JABŁKO CHOMIK KARMA ŚNIEG WAKACJE ZACHÓD ZOBOWIĄZANIE
INDYK TOŻSAMOŚĆ CEL SKAMIELINA GRZYB
Kocham cię, tato.
Ale więcej mnie nie zobaczysz.
Żegnaj.
Przestań się już martwić
Jestem zwykłym człowiekiem
Nikt mi nic nie mówi
Sama wszystkiego się dowiem
Nie widzę, ale coś czuję
To uczucie mnie ogrzewa
Nie przeszkadza mi to
Nie
Nie przeszkadza mi to
Zabierz mnie
Do domu
Bo już nie pamiętam
Napisy: Magdalena Marciniak