Wiem, kiedy wyjść
Wiem, kiedy zostać
Zrobić, co trzeba
- Tak. - No wiem.
Zaczepiam chłopaka z gazetą Ale nic to nie zmienia
Wiatr wieje mi w twarz Jak zwykle się nie żegnam
Co dalej?
Ale się staram
Staram się
SALON – KSIĄŻKI – BIURO
- Jest tuż obok - Dzisiejsza miłość
- Jest tu - Dzisiejsza miłość
Dzięki niej dotrę do ołtarza
- Do ołtarza - Przeraża mnie
- Do ołtarza - Rozbawia mnie
- Do ołtarza - Dodaje wiary w Boga i człowieka
- Boga i człowieka - Bez spowiedzi
- Boga i człowieka - Bez religii
- Boga i człowieka - Nie wierz w dzisiejszą miłość
NA PODSTAWIE POWIEŚCI MARISSY STAPLEY
MICHAEL LEWIS DĄŻĄC DO NIESKOŃCZONOŚCI
Armstrong. Masz gościa.
Jest poza godzinami odwiedzin.
Co ty powiesz. Wiem tylko, że ktoś czeka.
Nie wchodzisz?
Idź sam.
Tęsknisz?
Czasami.
Wyglądasz jak milion dolarów.
Wiesz co, Priscilla, większość ludzi po wyjściu z pierdla…
wcale nie chce tam wracać.
Najwyraźniej jestem inna.
Wiem, że z nią rozmawiasz.
Czasami.
Wiesz, gdzie jest?
Przecież wiesz, że i tak bym ci nie powiedział.
Czekam, aż się zbierzesz
i powiesz mi, co mam przekazać.
Jak dobrze mnie znasz.
No cóż, staram się.
Musi mi dostarczyć pieniądze. I to szybko.
Wtedy wyprostuję sprawę z Wayne’em,
a nasze dzieci nie zginą.
Twój synek…
zerwał się ze smyczy.
Albo został porwany.
Wciąż tego nie rozgryzłam.
Nieważne.
To znaczy, że ona nie ma tych pieniędzy.
Nawet jeśli tak jest, to oboje wiemy, że niedługo je zdobędzie.
Widziałam ją.
No tak.
I jak poszło?
To nie był jej najlepszy dzień.
Ale uciekła.
Raczej pokuśtykała.
On ją zabije.
Ty ją zabijesz.
Musi współpracować.
Priscilla, ona to robi.
Tylko jeszcze tego nie widzisz.
Zapomniałam, jak męcząca potrafi być twoja zuchwałość.
Rodzicielska duma to jedno, ale ten ślepy narcyzm…
No wiesz,
moje dziecko wciąż ze mną rozmawia.
Wybaczę ci, że mnie okradłeś.
Taki już jesteś.
Ale…
kiedy twoja córeczka umrze, samotna i przerażona,
z kulką w głowie w jakiejś zapadłej norze,
chyba nawet ty poczujesz się winny.
- Kiedy stąd wyjdę… - Przestań.
Nie ośmieszaj się.
Ja…
Tęsknię za tobą…
czasami.
Kończy jej się czas, John.
Przekaż jej to.
Boże.
Odsuń się od moich dzieci.
Przepraszam. Nie chciałam cię wystraszyć.
A wyglądam, jakbym się bała?
Strasznie chce mi się pić. Szłam taki kawał.
Tak?
To możesz iść dalej.
- Zabiła węża. - Serio?
Chciał zaatakować.
To był odruch.
Zrobiłabyś to samo.
Co tu robisz?
Był wypadek samochodowy.
Coś ci jest?
Mam kilka ran, ale… chyba już nie krwawię.
- Zadzwonić po karetkę? - Nie.
Nie mam ubezpieczenia.
Już sobie idę.
Dziękuję, że pozwoliłaś mi się napić.
Gdzie jest najbliższe miasteczko?
Kingman jest ponad 60 km stąd, na południe.
Prędzej dostaniesz udaru.
Może wejdziesz?
Umyjesz się i napijesz prawdziwej wody.
Potem wymyślimy, co z tobą zrobić.
Wiemy, co to za jedni?
Jeszcze nie.
Brak dokumentów. Tablice zarejestrowano na firmę fasadową z Delaware.
Czemu uważasz, że to powiązana sprawa?
Śmiertelny wypadek,
samochód na lipnych tablicach 50 km od miejsca ataku na Masona.
Myślisz, że to przypadek?
Oboje wiemy, że gdy zjawia się Priscilla, trup ściele się gęsto.
Myślisz, że tu była?
Nie.
Nie jest od brudnej roboty.
Myślę, że była tu Lucky.
I że walczyła.
Ta laska miałaby zabić dwóch facetów? Waży jakieś 40 kilo.
Nie wiem, co się stało, ale wiem, że tu była.
Uciekła.
Co ją tu ściągnęło?
Dziesięć milionów dolarów.
Nie.
Coś innego.
Na szóstej.
Dzień dobry, panie dyrektorze.
- Wieści w sprawie Masona? - Wracam ze szpitala.
Auto nieźle go pokiereszowało.
Jest po operacji, nie będzie pracował w terenie.
Nie wiem, co jest gorsze.
To, że prowadziliście dużą operację w Vegas, nie informując mnie,
czy to, że nic nie macie.
- Bywało lepiej. - Jeszcze mi powiedz,
że wcale nie chodzi o to, żeby znów przyskrzynić Priscillę Masterson.
Idź się przejść, Gates.
- Peter? - Odwala ci, Billie.
Wcale nie.
Robię, co do mnie należy.
- Podążam tropem pieniędzy. - Do Priscilli?
Do Wayne’a Whittakera.
Myślisz, że Priscilla ukradła je Whittakerowi?
Nie. Jest na to za mądra.
Ale John Armstrong jest zawsze pierwszy do przekrętów.
Obstawiam, że odłożył sobie niezłą sumkę bez jej wiedzy.
Ona wyszła z więzienia,
a on musiał ukryć pieniądze, nim się zorientuje.
I zadzwonił do córki.
Whittaker kazał Priscilli odnaleźć pieniądze.
Jeśli złapiemy ją z gotówką, to już po niej.
Jeśli wyda Whittakera, zgarniemy oboje.
Ostatnio go nie wydała.
Swoje już odsiedziała.
Dobra, masz wolną rękę.
Ale masz mi dawać znać, słyszysz?
- Słyszysz? - Słyszę. Tak jest.
Słyszę.
O tym mówiłem.
To spojrzenie.
Jakie spojrzenie?
- Właśnie to. - To?
Chęć zemsty potrafi wszystko zepsuć.
Nie rób z niej zwierzyny łownej.
Tak jest. Gates.
Odgarnij jej włosy. Do tyłu.
- Do tyłu? - Tak.
- Trochę… - I zepnij.
- Okej. - Tak, tak. Do tyłu.
Wtedy będzie widać.
Głęboka rana. Patrz.
Przydałyby się szwy, ale już za późno.
Twoja mama chyba się na tym zna.
To nie nasza mama.
To nasza lita.
To córki mojej córki.
Dawno temu pracowałam w szkole jako asystentka pielęgniarki.
Zdziwiłabyś się, ile takich ran musiałam przemywać.
Dzieciaki przewracały się na deskorolkach i…
Któraś z was to narysowała?
Ja. Jak byłam młodsza.
Ładne, co? Niezła z niej artystka.
Ma to po mamie.
Nie podoba mi się, ale lita nie pozwala zdjąć.
Co?
Mogę zobaczyć?
Pewnie.
Zobaczmy.
Co w tym złego? Co ci się nie podoba?
To miałam być ja i lita.
- Ale… - Wyglądają jak ptaki.
Wcale nie.
- Patrz na te pióra. - Przepraszam.
Przecież widać, że to włosy.
To dzieło sztuki.
I jest moje.
Nigdy tego nie zdejmę.
Mam do kogoś zadzwonić?
Nie. Nie trzeba.
- Na pewno kogoś masz. - Nie.
Nenas, może poszukacie Toby’ego w tym waszym chlewiku?
I pokażecie go…
- Rachel. - Rachel.
Pokaż Rachel króliczka. Idź go poszukać.
Lita. Ona nie chce oglądać Toby’ego.
Może chcę.
- Chodź, Ellie. Pomóż mi. - Okej.
Sprawdź pod łóżkiem.
Nie nastawiaj się.
Bo mały Toby jest w moim aucie.
Kiedy potrzebuję chwili spokoju, daję im takie zadania.
Przyda się, jeśli zostanę mamą.
Słuchaj. Nie chcę… Nie chcę cię okłamywać.
Na pewno się zorientowałaś, że to nie był tak do końca wypadek.
Wiem.
Tak coś czułam.
No tak. Pokłóciłam się z mężem i on…
wypchnął mnie z samochodu.
Masz szczęście, że żyjesz.
Nie bardzo wiem, co teraz robić.
Z jakiegoś powodu przeprowadziłam się z nimi
na pustynię, gdy zmarła ich mama.
Powiedzieć ci coś?
Musisz go zostawić.
Musisz to potraktować jak szansę
- i nigdy do niego nie wracać. - Nie jest złym człowiekiem.
Wypchnął cię z samochodu.
- Sprowokowałam go. - Zostawił cię tam.
Kłóciliśmy się i… To była moja wina.
- Zdecydowanie. - To nie twoja wina.
To nigdy nie jest twoja wina.
Kocham go.
Naprawdę.
Dlatego ciężko uwierzyć, że mógłby…
zrobić mi coś takiego.
Tak mnie zostawić.
Słyszałam takie historie od córki.
Miała ich całą masę i…
Uwierz mi, to nie skończyło się dobrze.
Przykro mi z powodu córki.
Niepotrzebnie.
Posłuchaj.
Ktoś, kto tak cię porzuca,
nie zasługuje na twoją miłość.
Powinien być w więzieniu.
I gnić tam przez resztę życia.
- Nie zrobię tego… - Wiem, że to trudne.
- To trudne, ale… - Nie rozumiesz. On…
jest policjantem.
O kurwa.
Jego znajomi pewnie mnie teraz szukają. Muszę się ukryć.
Nie chcę cię tym obciążać.
Chciałam być szczera.
Nie chcę robić kłopotów waszej rodzinie.
Nie boję się kłopotów.
Nikt cię tu nie znajdzie. Jasne?
Może weźmiesz prysznic? Przyniosę ci czyste ubrania.
- Naprawdę? - Tak.
Mam masę używanych ciuchów,
z których wyrosły dziewczynki.
- Coś ci znajdę. - Hej.
Dziękuję.
Pewnie. Już dobrze.
Dzień dobry. W czym mogę pomóc?
Ja…
Wynajęłam samochód dla syna w biurze w Vegas.
I…
Wie pan, miał urodziny.
Wie pan, jacy są młodzi w Vegas.
Pewnie.
Problem w tym, że nie wrócił do domu.
Nie zwrócił też samochodu.
Zaczynam się martwić.
Coś kojarzę, że wypożyczalnie
instalują w samochodach lokalizatory GPS.
Zgadza się.
Ale nie mogę udzielać takich informacji.
Podejrzewałam, że pan to powie.
Zawsze można zrobić wyjątek.
Zobaczmy.
Subaru Forester, tak?
Wygląda na to, że jest w Pike’s Outlet w Long Beach.
W centrum handlowym?
- Halo? - Nie uwierzysz.
Dawaj.
Auto, które wypożyczył Cary, jest w centrum handlowym w Long Beach.
Co on robi w centrum handlowym w Long Beach?
Właśnie. Stoi tam od wczoraj.
- Myślisz, że ktoś go porwał? - Może tak.
Albo nie żyje.
Gdzie jesteś?
Patrzę, jak sprzątają po niej bałagan.
Całkiem konkretny bałagan.
Jak taka mała istotka może tyle narozrabiać?
Dutch, nie mam czasu na twoje pustynne aforyzmy.
Masz ją znaleźć.
Porusza się pieszo.
Musi być gdzieś w promieniu 30 kilometrów.
To całkowite pustkowie.
Nie będzie trudno ją znaleźć.
Co z Long Beach?
Właśnie tam jadę.
Jezu…
Trzydzieści lat na karku, a wciąż nie umie wyrzucić po sobie śmieci.
Podajcie ręce.
Amen.
Zawsze tak robicie?
Jemy kolację?
Nie.
Siedzicie razem przy stole.
Tak chyba robią normalni ludzie?
Nie ma czegoś takiego, Elie.
Ja nie jadałam domowych posiłków.
- Czemu nie? - No…
byłam sama z tatą.
Miał nieprzewidywalną pracę. Dużo się przemieszczaliśmy.
Żywiłam się głównie hamburgerami i…
szejkami.
Ale czasem nocowaliśmy w wielkim apartamencie hotelowym,
zamawialiśmy masę jedzenia i całą noc oglądaliśmy filmy.
My nigdy tak nie robimy.
Lita każe nam zdrowo jeść.
Co mówiłam o warzywach?
Są ważne.
Tak, ale zobacz. Ona jakoś wyrosła.
Zjedz kolację, to pojedziemy do Dairy Queen.
Serio?
LOMPOC, KALIFORNIA POŁĄCZENIE PRZYCHODZĄCE
To on?
Bądź silna.
Tak, tak, tak.
Ty… nie wyglądasz jak ktoś z Uber Eats.
Nie, chciałam prosić o pomoc.
Szukam Cary’ego Mastersona.
- Kogo? - Cary’ego Mastersona?
Pierwsze słyszę.
Tak? To mój syn.
Na pewno jest świetnym człowiekiem, ale go nie znam.
Nie powiedziałabym, że jest świetny.
Czasami myślę, że jest niewdzięcznym dupkiem
i czuję się winna, że tak go wychowałam,
po czym złoszczę się, że mnie nienawidzi.
Jak masz na imię?
Ja? Jestem Noah.
Chyba nie kłamiesz, co, Noah?
Słuchaj, nie kłamię i nie znam twojego syna.
I przykro mi, że jest niewdzięcznym dupkiem.
Słabo. Ale ja tylko… zamówiłem żarcie z dowozem.
Co jest, kurwa?
Słuchaj, mój syn zaginął. W jego aucie był twój adres.
Może zaczniemy jeszcze raz?
Nie mam pojęcia, kim jest twój syn. Przysięgam.
Czekam tylko na Del Taco… Kurwa!
- Ty nie możesz nazywać go dupkiem. - Boże.
Weź plandekę.
Nie chcę zakrwawić auta.
Witaj.
Co tam masz?
Fałszywy trop!
Kojot ją zmylił.
Możemy się cofnąć?
Wiesz, jak pachnie martwy kojot?
To ślepy zaułek.
Boże, błagam. Mam nadzieję, że to nie dla mnie.
Nie wiem, czemu tak się wzbraniasz przed czymś dobrym.
Tak już mam.
Jarmuż to superfood, ma mnóstwo luteiny.
Wiesz, jak działa?
Nie. Ale coś czuję, że się dowiem.
Zmniejsza zwyrodnienie mięśni oka.
A dobry wzrok, Priscillo, jest kluczowy,
żeby widzieć, jak ktoś ściemnia.
Zabawne, że ktoś żyjący tak blisko natury
zbił fortunę na paliwach kopalnych.
Przyszłaś prosić o więcej czasu, więc do rzeczy.
Zrobił się niezły rozpierdol, ale mamy pewien trop.
Mnie za to rozpierdala,
że taki żałosny krętacz jak John Armstrong
był w stanie cię w ogóle oszukać.
Mówiłam ci, że nie jestem w stanie wyprać tych kwot w takim tempie.
To chyba trzeba było coś wymyślić?
Próbowałam, ale mnie nie słuchałeś.
Jasne, oboje próbowaliśmy.
Chciałam spowolnić cały proces, ale się nie zgodziłeś.
Czyli to moja wina?
Stopniowe działanie cię nie przekonało.
Przekonało mnie pół miliarda dolarów.
Nie dało się rozliczać takich sum.
To było twoje zadanie.
Dobra, to był mój pomysł. Cały ten przekręt.
To był mój pomysł.
Zarobiłeś dzięki mnie fortunę,
więc trudno się dziwić, że John to wykorzystał i podebrał kilka milionów.
Chyba ciebie wykorzystał.
Ciebie.
Musi mieć niezłego kutasa.
Zazdrosny jesteś?
Zazdrosny?
No nie wiem, może.
To dość żałosne, że kobieta
w twoim wieku nadal myśli, że może chodzić o seks.
Trochę godności, do kurwy nędzy.
Cary dalej działa z tą dziewczyną?
Nie wiem.
Mniejsza z tym.
On się nie liczy.
Proszę, nie krzywdź mojego syna, Wayne.
Po coś cię wyciągnąłem z więzienia.
Rób, co masz robić.
Dostarcz mi pieniądze.
Ale Cary…
Dobranoc, lito.
Dobranoc.
Kocham cię.
Ja ciebie też. Dobranoc.
Dobrze, że nie odebrałaś, kiedy zadzwonił.
Nie przestanie dzwonić.
Wiesz przecież, co powie.
Że cię kocha, że więcej tego nie zrobi.
Ale ludzie się nie zmieniają.
No cóż, niektórzy się zmieniają.
Moja córka zginęła, wierząc, że tak jest.
Musisz się go pozbyć, tylko wtedy będziesz bezpieczna.
No wiesz, to nie takie proste.
Przepraszam. Przepraszam.
Przesadziłam. To…
To twoje życie.
Bardzo doceniam to, co dla mnie zrobiłaś,
ale powinnam się zbierać.
Znam tę kobietę.
Pracuje z nim.
Błagam, nic jej nie mów,
bo mnie do niego zabierze, a ja…
Nie mogę tam trafić.
Idź do pokoju dziewczynek. Mają być cicho.
- Zajmę się tym. Jasne. - Na pewno?
Chwileczkę!
Mogę w czymś pomóc?
Dobry wieczór. Agentka specjalna Billie Rand.
FBI. Przepraszam za najście o tak późnej porze,
ale szukamy zaginionej kobiety.
Jestem sama z wnuczkami.
- Nikogo nie widziałyśmy. - Dobrze.
- Mogę pokazać jej zdjęcie? - Pewnie.
Tak na wszelki wypadek,
gdyby ją pani widziała.
KALIFORNIA
Jaka miła buzia.
Mam nadzieję, że się odnajdzie.
Posiedzimy tu trochę w ciszy, dobra?
- Czemu? - Kto przyszedł?
Mogę wam coś zdradzić?
- Pewnie. - Tak.
Chodźcie tu.
To będzie trochę straszne, dobra?
Widzicie to?
Widzicie?
No tak.
Ta pani przyjaźni się z osobą, która zrobiła mi krzywdę.
Jeśli mnie znajdzie, znów stanie mi się krzywda.
Bardzo bym tego nie chciała.
Mogłybyście mi pomóc?
- Tak. - Co mamy zrobić?
Po prostu bądźcie cichutko.
Mogę dać pani wizytówkę?
- Pewnie. - Gdyby ją pani widziała.
No tak, oczywiście.
W sumie nie mam wizytówki.
Przyniosłaby pani kawałek papieru i długopis? Zapiszę pani numer.
Oczywiście. Jasne. Zaraz wracam.
Jak ma pani na imię?
Sylvia.
Ale miałam dziś dzień.
- Tak? - Mogę wejść na chwilę…
napić się wody?
- Tak. Oczywiście, zapraszam. - Dziękuję.
Tak. Zaraz… przyniosę.
Mieszka tu pani z wnuczkami?
Zgadza się.
Sama je pani wychowuje?
- Tak jest. - Dziękuję.
- Proszę. - Dziękuję.
Sama mam dzieciaka.
- Tak? - Nastoletnią córkę.
Proszę, nastolatka.
W Los Angeles.
Jak to jest?
Wychowywać dziewczynki tutaj?
Powiedziałabym, że jest łatwiej.
Jesteśmy z dala od ludzi. Nie mam…
Nie widzę długopisu.
Wpisze go pani w telefonie?
W porządku.
- Proszę. - Dobrze, dziękuję.
Mówiłaś, że jesteś tu sama z dwiema wnuczkami, tak?
Zgadza się.
Ale na suszarce widzę cztery talerze.
Dla kogo był ten czwarty?
- Słucham? - Dla kogo był czwarty talerz?
Posłuchaj.
Sylvio.
Kobieta, której szukam,
być może ma miłą buzię…
ale jest bardzo niebezpieczna.
Wczoraj zabiła dwóch mężczyzn.
Podpaliła im samochód.
To zbiegła kryminalistka.
Zrobi wszystko, naprawdę wszystko, żeby dotrzeć do celu.
Wiem, że chcesz zapewnić dziewczynkom bezpieczeństwo,
ale dziś wpuściłaś do domu niewłaściwą osobę.
Rozumiesz?
Tak.
Nic wam nie grozi.
Co mam robić?
Dobra, dziewczyny.
Muszę coś stamtąd wziąć.
Zostańcie tu. Obiecuję, że wszystko będzie dobrze.
Dobrze?
- Dobrze. - Ale wrócisz…
prawda?
Tak, słonko. Obiecuję.
- Proszę, wróć. - Dobrze. Obiecuję.
Bądźcie dzielne.
No dobra.
Pamiętajcie.
Nie pozwolę, żeby coś wam się stało.
Ona wciąż tu jest?
Jest z dziewczynkami w pokoju.
Jak je tu ściągniemy?
- Lodami. - Dobrze.
Zawołaj je tu. Uspokój się.
Zawołaj je.
Nena.
- Zawołaj. - Chodźcie na lody.
Dziewczynki.
Na pewno? Miałyśmy być w pokoju.
Chodźcie na lody, już dobrze.
Wszystko dobrze.
Co się dzieje?
Bądźcie cicho.
Tak. Dobra.
Lucky!
Lucky, stój!
Lucky!
Skąd wiedziałeś, że się uda?
Każdy człowiek ma swoje tempo.
Jeśli je rozgryziesz, zatańczy tak, jak mu zagrasz.
- Dokąd uciekamy? - Nie uciekamy.
Ludzie uciekają, gdy coś im grozi.
A coś ci grozi tylko wtedy, gdy stracisz kontrolę.
My mamy kontrolę.
Wszystkie jednostki, wypatrujcie kradzionego brązowego F-150
z hrabstwa Mohave. Ostatnio jechał na wschód.
Prowadzi go biała kobieta pod trzydziestkę, blondynka.
PASZA W SPRZEDAŻY
Mówiłem jej, że data ważności na mleku
powinna być dwa tygodnie później. Tak zarabiają.
Mają pewnie algorytm czy coś takiego.
Nie wiem, nie uwierzyła mi.
To co, Snickers czy Baby Ruth?
- Ma orzeszki, nie? - Orzeszki i karmel.
Mogę zapłacić 40 za siódemkę, skoro on wciąż się waha?
Jasne.
To ma gluten? Jeśli zjem coś z glutenem, spuchnę jak bania.
No nie wiem.
Są pyszne.
Na pewno oba są dobre z mlekiem.
Poproszę pięć zdrapek Lucky 10.
Robi się.
Pięć zdrapek Lucky 10.
Boże!
Hej, Dutch.
Co słychać?
Znasz mnie. Żyję jak król.
Numer alarmowy, słucham.
- Nie jest zadowolona. - Nie wątpię.
- Gdzie pieniądze? - A gdzie Cary?
Daj spokój, Lucky. Współpracuj.
Wiesz, co Wayne mu zrobi. Ty skończysz tak samo.
- Opowiedz o Long Beach. - Co jest w Long Beach?
Znaleźliśmy jego auto.
Jeśli naprawdę nie wiesz, gdzie jest,
to najpierw będziemy musieli go znaleźć.
Zastanów się, po czyjej jesteś stronie.
Może jakoś ci się upiecze.
Jeb się, Dutch.
Nigdy nie ułatwiasz sprawy.
No tak.
Jestem sobą jak zawsze.
Cholera jasna.
Ugaś to!
Lucky.
Lucky!
Coś ci grozi tylko wtedy, gdy stracisz kontrolę.
My mamy kontrolę.
Nie umiem tego wyjaśnić
Nie wiem, co to jest
Gdy ukrywam się sama w ciemności
Coś uderza w moje kruche schronienie
Dziwnie się tak żegnać
Wyciągam rękę
By znów poczuć ten świat
Ale znów wciąga mnie wspomnienie
Wszystko staje się zbyt odległe
Nie umiem tego wyjaśnić
Moja własna twarz wygląda obco
Więc ukrywam się sama w ciemności
Napisy: Magdalena Marciniak