Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
No dobrze. Musisz poradzić sobie sama, jasne?
- Nie chcę! - Spokojnie.
- Nie bój się. - Nie!
PŁYŃ DO MNIE
Dawaj.
Dalej, Julia. Płyń do mnie.
No już.
Nogi wyprostowane, nie uginaj kolan.
Nogi proste.
Machaj mocno nogami.
Daj rękę.
Chodź do mnie.
Chodź.
- I jeszcze raz. - Nie.
- Ostatni. Gotowa? - Nie.
Spokojnie. Też się tak uczyłem.
Daj rękę. Chodź.
Nic się nie dzieje.
Cristóbal, nie męcz jej już.
Idziemy?
Estela.
Estela!
Estela, jesteś tam?
Nie zaklinowała się. Trzyma się czegoś.
Julia, to nie jest zabawne.
Julia.
Nie bawi mnie to. Przestań.
Mam tego dość.
Chodź. Aua. Kochanie!
Chodź, Julia.
Przestań, muszę pracować.
Jestem zmęczona.
- Estela zaplecie ci włosy. - Halo?
Proszę mnie połączyć z pediatrią na czwartym piętrze.
Tak, chodzi o siedmiolatkę.
Pacjentka ze skoliozą.
Dostałem informację, że ma lekką gorączkę.
Dobrze. Skonsultujmy się z oddziałem chorób zakaźnych.
Idziemy umyć uszy patyczkami?
Nie chcesz?
Tylko potem nie marudź.
- To do wyrzucenia. - Dobrze.
- Skrzynka też. - Dobrze.
Nadal nie wyrzucił ubrań po matce.
Zobacz.
Patrz, co znalazłam. Czepek.
Kupię ci nowy, obiecuję.
Myszko.
Spójrz na mnie.
Niestety nie mogę iść z tobą.
- Dobrze? Estela cię zaprowadzi. - Mam wakacje.
Nie mogę zacząć kiedy indziej?
Nie. Zostało ostatnie miejsce. Nie mogłam zwlekać.
Nie zapomnij.
Myszko, spójrz na mnie.
- Poćwiczę z tobą nad jeziorem Caburgua. - Kiedy jedziemy?
Musisz wyjść z domu.
Baw się, odkrywaj. Nie siedź cały dzień w domu z Estelą.
Teraz ja chcę usiąść.
Nie.
- Do zobaczenia. - Cześć.
Tak?
Jestem z nią.
Dobrze, drogie mamy.
Zanurzamy maluchy?
Dmuchamy.
A gdy dziecko zrobi tak i zamknie oczy,
na chwilę zanurzamy je pod wodę.
Dobrze?
Właśnie tak.
Świetnie. Właśnie o to chodzi.
Dobrze.
Boli.
Boli mnie!
W basenie aż roi się od wszy.
Kto je potem będzie wyczesywał? Ja?
Nie sądzę.
Od tyłu będzie znacznie prościej.
Dobrze, Vicente.
Pokaż.
Szybciej.
Teraz pójdziecie za panią Natalią.
Dobrze?
Idziemy tam. Tylko bez biegania. Powoli.
Rodziców zapraszam do kawiarenki.
- Na śniadanie. - Zmykaj.
Wszystko gra, Julia?
Nie ma pośpiechu. Przyjdź, gdy będziesz gotowa.
- Idź. - Gotowi?
Dobrze? Liczę do trzech.
Wskakujemy do wody?
Śmiało, Julia.
Twoja kolej. Ty pierwsza.
Coś nie tak?
Dobrze. Dzieciaki, wskakujcie do wody.
Co się dzieje?
Nie chcesz wejść do wody? Może wejdziemy razem?
Nie? Wszyscy już są w basenie.
Spokojnie, nauczysz się.
Chodź, wskoczymy razem.
Na trzy. Raz, dwa, trzy!
Przepraszam, nie może pani tu wejść.
Proszę pani...
Gotowi? Gdy doliczę do jednego...
Julia, w porządku? Chcesz iść do domu?
Idziemy? Chodź.
Proszę poczekać.
Musi zostać do samego końca.
I po co się tu fatygowałyśmy?
Nie jest ci głupio?
Mam sprawy do załatwienia, musisz iść ze mną.
Co ja powiem twoim rodzicom?
Że nie chcę pływać.
Prędzej czy później musisz się nauczyć.
A ty gdzie uczyłaś się pływać?
Zmuszali cię?
Kochasz dramatyzować.
Sama cię nauczę.
Koniec tematu.
A lody?
Nawet palca w wodzie nie zanurzyłaś.
Idziemy.
Nie ruszaj się stąd.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Wpłata na nazwisko María Rosa Torres.
Doskonale.
Pieniądze będą do odebrania jutro w oddziale w Castro.
- Trzeba podać numer przekazu. - Okej.
Proszę pani!
Numer przekazu.
- Następny. - Dzień dobry.
Julia!
Miałaś się stamtąd nie ruszać!
Chodź.
Idziemy.
Już.
Ostatni raz.
Idziemy?
Kupię ci coś.
Jedną rzecz.
Coś przydatnego.
Odłóż to, miała być jedna rzecz.
- Chodź. - Ja wezmę niebieski, a ty różowy.
Nie lubię różowego.
Ja też nie.
Pierwsze lekcje takie są.
Zawsze jest trudno.
Było strasznie.
Musisz się przyzwyczaić.
I tyle.
Co się stało, Estelo?
Woda była lodowata.
W grupie było za dużo dzieci.
Mogło być niebezpiecznie.
To miejsce schodzi na psy.
W grupie miało być góra pięcioro dzieci.
Było 43 albo i więcej.
Na wakacjach będziesz pływać jak rybka.
Jeśli dzieci nie czują się w wodzie zbyt pewnie,
lepiej ćwiczyć na głębokości, która pozwala im dotknąć dna.
Najlepsze ćwiczenia do nauki pływania,
to zanurzanie głowy w wodzie i wypuszczenie powietrza przez...
To wideorozmowa, mamo. Widzę twoje włosy.
Obróć kamerę.
Widzisz?
Tutaj warzyw nie da się jeść, są kompletnie bez smaku.
Jaki piękny.
Bilety na autobus już podrożały?
Nie przyjeżdżaj na święta,
bilety są wtedy najdroższe.
Po co się fatygować na kilka dni?
- Szkoda zachodu. - Sonia zatrudniła się na hodowli łososi.
Nie narzeka.
Nawet o tym nie myśl. Tam ci dobrze.
Twoja kuzynka zarabia grosze.
Do tego trują tam te biedne zwierzęta.
Potem chorują i umierają.
Złodziei było czworo.
Na podstawie ich wyglądu
i sposobu poruszania się...
Napadli na mój osiedlowy sklep.
Przyzwyczaisz się.
Potrafią zabić człowieka dla telefonu. Włamują się do domów.
W środku nocy.
Ludzie tacy już są.
Ale my nie, mamo.
Juanita!
Borja!
Wracajcie!
Dzieci, wracamy do domu!
- Estela, spójrz. - Możemy na łódkę?
A ci piraci skąd się wzięli?
Borja zawsze jest pierwszy.
Ostrożnie. Powolutku.
Zobacz, tym będziemy sobie pływać przez dwa tygodnie.
To chyba łódka dla dzieci.
- Ale super! - Podoba się?
Zejdziemy tędy.
Dobrze, idziemy.
Trzymam cię.
Jeden, dwa, trzy,
cztery, pięć, sześć,
siedem, osiem.
Odpocznij.
Idzie mi coraz lepiej.
To już coś.
Jak to?
Lepsze to niż nic.
Pięć razy dziesięć...
Pięć... w sumie dziesięć razy pięć...
To będzie jakieś 12 albo 13...
12 albo 13 godzin.
Tak.
Dzięki tobie idzie mi coraz lepiej.
No dobrze. Musi się rozgrzać.
Podgrzeje się i zadziała.
Czujesz coś?
Czuję.
Uśmiech. Nikt cię nie filmuje.
Jesteś nowy?
Nie, jestem po 40.
Mam już swoje lata.
Żartuję. Zacząłem w zeszłym tygodniu.
Paczkę czerwonych.
Nie lubi, gdy ludzie trwonią kasę.
A to dusigrosz.
Pracujesz w okolicy?
Ja też.
Może jeszcze na siebie wpadniemy.
Mam dużo wolnego czasu.
Miło było poznać.
Wracaj tam.
Zwolnij trochę.
Jedzeniem należy się rozkoszować.
Ty cholerny zapchlony kundlu.
Nie szczekaj mi tu.
Sio!
Poszedł stąd.
Jestem wykończona. Najchętniej darowałabym sobie tę wystawę.
Mara, to wystawa twojej przyjaciółki.
Kazałaś się spieszyć.
Jest 19.30, dojazd zajmie nam 47 minut, a trzeba jeszcze zaparkować.
Julia, wstań. Od czegoś masz nogi.
Nie czołgaj się.
- Jak nie zje, zero telewizji. - Dobrze.
Kuratorka?
Czy artystka?
Te.
Okej.
Julia.
Jak się ruszę, to na mnie patrzy.
Proszę. Po problemie. Do góry nogami nic nie zobaczy.
Kładź się.
Dobrze.
Odpoczywaj.
Tak, Sonia? Nie mogę gadać.
Chodzi o twoją mamę.
Co się stało?
Nie wiem dokładnie, ale...
Nie mogłam z nią porozmawiać.
- Ma złamanie. - Gdzie jest?
Niepotrzebnie ją posadzili.
I?
- Kto ją znalazł? - Nie ja.
- Sąsiadka. - Co jej jest?
- Znalazła ją na ziemi. - Byłaś tam?
Obejrzałaś ją? Co sobie złamała?
Chwyciła gałąź, a ta się złamała.
Spadła z fotela i złamała biodro.
- Jest w szpitalu, potrzebuje operacji. - Zostaniesz z nią, aż nie przyjadę?
Tak, poczekam na ciebie. Nie martw się.
Porozmawiam z rodziną i wszystko zorganizuję.
Dobrze.
Pobawimy się?
Co jest fajnego w paleniu?
Co tu robisz?
Nie. Wracaj do łóżka.
Nieletnim wstęp wzbroniony.
Rodzice nie lubią, gdy tu wchodzisz.
Boję się.
Coś jest nad dachem.
To gwiazdy.
Mówię serio.
To tylko myszy, biegają po dachu.
Nawet papierosa nie mogę wypalić w spokoju.
W przeciwieństwie do rogów poroże zrzuca się regularnie.
- Zamknij oczy. - Gdy są młode...
Tylko sowy nie śpią.
Charakterystyczne białe plamki pomagają im wtopić się w otoczenie.
Dzięki nim stają się kompletnie niezauważalne.
Takie umaszczenie utrzymuje się przez trzy miesiące, a po roku...
W twoim wieku spałam jak mumia.
W bezruchu.
Musiałam dzielić łóżko z mamą.
Przewróciła się dziś, była sama w domu.
Tak już jest.
Nie przewidzisz.
Nie chce, żebym przyjeżdżała.
Ale tylko tak mówi.
Cześć, kolego.
Czekaj.
Jesteś starsza od mojej mamy?
Jesteśmy w podobnym wieku.
Umrzesz, gdy ona umrze?
Pierwsza umarła moja babcia.
Nena.
A następny umrze
mój tata.
Potem mama albo ty, a na końcu ja.
Nie.
Nieznośne dziewczynki żyją długo.
Złego diabeł nie weźmie.
Cristóbal.
Co?
Estela chce z nami porozmawiać.
- O czym? - Chce jechać do mamy.
- Twoja mama będzie operowana? - Tak.
Musisz do niej jechać?
Tak. Jutro wstawią jej endoprotezę biodra.
W dzisiejszych czasach to rutynowa operacja.
Komplikacje zdarzają się bardzo rzadko.
Nie mogę zostać.
Mam jutro mnóstwo obrazów do zapakowania.
Muszę skończyć do poniedziałku.
Dobrze.
Możesz poczekać do poniedziałku? Zapłacimy ci za samolot.
Tak będzie lepiej.
Teraz nawet cię do niej nie wpuszczą.
- Prawda. - Bardziej się przydasz po operacji.
Pojedziesz z nią na kontrolę, zmienisz opatrunek...
Nie grzeb mi w szufladzie.
Operują ją w tym momencie.
Cześć, Estela. Właśnie się wybudziła.
Była trochę smutna, ale mówią, że to normalne.
Nic jej nie jest?
CHCĘ SPIJAĆ NEKTAR Z TWYCH UST,
BY UGASIĆ PRAGNIENIE MEJ DUSZY
Co to?
To na szczęście. Chroni przed złem.
A co robi?
Pilnuje, żebyś się nie zakochała.
A czemu mam się nie zakochać?
Żeby nie mieć problemów.
Ładne. Mogę sobie wziąć?
Nie, to mój amulet.
Ty rozmawiaj z dziećmi, dobrze?
Ja nie mam humoru.
Nie, zostaw!
Nie!
- Przestań. - Przestańcie już.
Nie!
Chcę nową kartkę.
Niech sobie idą.
Słyszałem to.
Julia.
Nie możesz się zamykać.
Wracasz do mamy?
Kto się tobą zaopiekuje?
Idziemy?
Rano dzwonił do mnie twój brat.
Nagle się odnalazł?
Nie zaczynaj.
Jesteście tacy sami.
Nie, mamo, ja nie uciekłam.
Wyjechałam za pracą.
Przyjadę, gdy Soni skończy się wolne.
Zajmiemy się tobą na zmianę.
Już ci mówiłam, nic mi nie jest.
Oszczędzaj dni urlopowe na wakacje.
Dobrze, mamo.
Do jutra.
Buziaki, pa.
Zobacz, to dla ciebie.
- Patrz. - Codziennie o ciebie wypytuje.
Ale nie zna twojego imienia.
Estela.
Carlos. Miło mi.
Do ciebie też się wprosił?
Tak, ale to nie mój dom.
Prawdziwy żebrak, co?
Chodzi od domu do domu.
Skąd jesteś?
Chiloé.
Chiloé!
Fajnie tam?
Więcej drzew niż ludzi.
Klony, dęby, wiązy, mirty,
wawrzyny.
- A ty gdzie mieszkasz? - Niedaleko.
Pilnuję domu kolegi.
Przez kilka miesięcy.
Czekaj chwilę.
Proszę tutaj.
Powietrze w Santiago pachnie kurzem.
Do tego ten upał. Wszystko jest albo żółte, albo brązowe.
Żółte drzewa, brązowe wzgórza.
Żółte budynki, brązowe place.
Co ty robisz? Nie.
Nie pal, bo mnie zwolnią.
A gdzie znajdą nowego pracownika o tej porze roku?
„Szefie.
Dostanę wolne na Dzień Zmarłych?”
To ma być żart?
„A co? Zmarło ci się?”
„To jak?”
„Wracaj do roboty”.
Boki zrywać.
- Jestem nianią. - Ściągaj to!
No już.
Zdejmij to, Julia!
Ściągnij to.
Zdejmij te rękawice.
Jeden, dwa, trzy, dół.
Jeden, dwa, trzy, góra. Jeden, dwa, trzy, dół.
Raz, dwa, trzy, góra.
Raz, dwa, trzy, dół.
Wypnij pierś jak gołąb.
Gołębie nie pływają.
Ćwiczymy już godzinę. Zrobimy przerwę?
Jesteś taka uparta, czemu nie leżysz w łóżku?
Zaraz się położę. Chciałam nakarmić kota.
Wesołych świąt, mamo.
- Robią coś z okazji świąt? - Estela!
Mamo, muszę kończyć. Zadzwonię do ciebie później.
Pa.
- Dobry wieczór. O co chodzi? - Dobry.
To pani dzwoniła, że ktoś się tu kręci?
Nie, nawet nie znam numeru.
Wszyscy śpią.
- Jeden, osiem, jeden, osiem. - Dziękuję.
Sprawdzę wejście.
OCHRONA OSIEDLA
Otwórz prezent!
- Co tam masz? - Tadam!
- Co to? - Ale super.
- A to kto? Cześć! - Papuga. Zobacz.
- Tu ma taki przycisk. - Spójrz.
- Ten? - Tutaj.
- Wypróbuj. - Jingle bells.
Jingle bells.
Mikołaj jest głupi.
Nie.
Mikołaj jest głupi.
Powiedz coś.
Julia jest ładna.
Podoba się?
Rety, jeszcze Estela.
- Który to? - Ten.
- Speszyłam się! - Co to może być?
- Proszę. - Bardzo dziękuję.
- Otwórz prezent! - Zobaczmy.
Ręcznik. Jaki piękny.
W środku jest paragon.
- Gdybyś chciała go wymienić. - I kostium!
W sam raz nad jezioro.
Piękny kolor.
Bardzo dziękuję,
ale za nic nie wejdę do jeziora.
Wychodzę, zanim zrobią się korki.
Dobrze? Jadę.
Jedź z nim.
- Ostatnio przywiózł ciasto w częściach. - Cześć.
Cześć.
Chcę znaleźć drogę do twych ramion
Tylko ze mną poczujesz się jak kobieta
Co to za szlagier?
Chcę u boku cię mieć
Od kiedy śpiewasz?
Teraz ty.
- Dobrze. - Gramy. Raz, dwa, trzy!
- Raz, dwa, trzy. - Cztery.
Prawie.
Wyjście. Gdzie są drzwi?
Jak stąd wyjść?
- Mam tu zostać? - Nie.
Jak stąd wyjść?
No?
Tędy.
Za basenem po lewej jest opuszczony dom.
Potem nie wiem. Tędy.
Nie.
- To ja. - Weźcie, co chcecie!
- Wszystko weźcie! - To Estela, otwórz jej!
Otwieraj.
Już dobrze.
Poszedł sobie.
- Zamknij drzwi. - Już.
- Żyjesz? - Tak.
- Zamknij drzwi. - Uciekał z domu obok.
- Zamknęłaś drzwi? - Tak.
- Dzwoń na policję. - Próbowałam, ale rozbił mi telefon.
- Wezwij ochronę. - Wezwałam.
Nic nie widzę.
Jest tam kto?
Dobry wieczór.
- Z kim mogę porozmawiać? - Teraz nie mogę.
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
Proszę ze mną.
Przyjrzeliście im się?
Związali sąsiadkę.
Zostawili ją samą w łazience.
Męża zostawili razem z dziećmi.
Coś okropnego.
Jak można zrobić coś takiego matce?
Co za zły człowiek.
Zły albo zagubiony.
To dzieciak, wyglądał bardzo młodo.
Nawet we własnym domu nie jesteśmy bezpieczni.
Jak odważyłaś się wyjść z pokoju?
Byłaś taka dzielna.
Dobrze, że nic ci się nie stało.
- Jest jeszcze ciepła woda? - Tak. Zrobić pani herbatę?
Tak, poproszę.
Już robię.
Wszystko gra?
Chciałam z nią porozmawiać.
- Przysłałaś mniej, niż się umawiałyśmy. - Czekam na wypłatę.
Nie mogą zapłacić ci z góry?
- Ile masz wolnego? - Dziesięć dni. Więcej nie dostanę.
Dobrze. Coś zorganizuję.
To nie „wolne” tylko moje dni urlopowe.
Jakoś ci się odwdzięczę.
Zadzwoń jutro, jak się obudzi.
Może spać do późna.
Nic nie zjadła. Nie była głodna.
No co?
Tylko mi tu nie szczekaj, jasne?
Zanieś je do szafy w korytarzu.
To na wszelki wypadek.
Nie wpuszczaj tu Julii.
Wdało się zakażenie.
Ma podwyższone limfocyty.
Tak, zleciłem rezonans,
który potwierdził, że po operacji pojawił się krwiak.
Wystąpił również obrzęk,
dlatego podejrzewam infekcję.
Pacjentka skarży się na ból.
Ma też gorączkę.
Gdzie Julia?
Tu jej nie ma.
- Julia? - Czekamy na wymaz.
Bałaś się złodzieja?
Nie.
To on się bał.
Wyobraź sobie, że wchodzisz do obcego domu, kogo nie znasz.
Środek nocy, wszędzie ciemno.
Ludzie na ciebie krzyczą, boją się.
Policja cię szuka.
Nie.
To on się bał i dlatego krzyczał.
Ten dom jest straszny.
Dobrze, że nie wszedł do twoich rodziców.
Portret babci dopiero by go przestraszył.
Babcia.
Robi taką minę.
Boję się jej.
On by się dopiero bał.
Piesek!
Chodź.
Jak ma na imię?
Dadú.
Dlatego miałaś zamknięte drzwi?
Tak.
Moi koledzy, Jaime i Jaime, mieli podobnego psa.
Gdy byłam mała.
W sąsiedztwie mieszkało dwóch chłopców.
Jeden nazywał się Jaime i miał brata bliźniaka.
Na niego też mówiliśmy Jaime.
Lubiłam ich. Dawałam im buziaki.
- Całowałam jednego... - Jak?
Tak.
A potem drugiego.
A potem oni dawali buziaka sobie, jakby całowali swoje odbicie.
Nie rób takiej miny.
Fajnie było.
Teraz ja prowadzę.
Proszę.
Dokąd chcesz jechać?
Do domu.
Byliśmy umówieni o ósmej.
Tak, przecież jest ósma.
Była zmiana czasu?
Nie cierpię tego, więc nie przestawiam zegarka.
Muszę lecieć. Pa.
Jezu!
Co?
- Co to było? - Co „Jezu”?
- Kiepski ten pierwszy pocałunek. - Tak? A ten?
Estela!
- Pomóż mi. - Już idę.
Chyba siedzi.
Jest dobrze.
Super.
Jak poszło, Iván?
Dobrze. Rozmawiałem z firmą ochroniarską.
Po Nowym Roku zamontują kamery.
- Dobrze. - I ogrodzenie pod napięciem.
Zabezpieczą wszystkie słabe punkty.
- Dziękuję, Iván. - Drobiazg.
W końcu działają.
Jak mała?
Nauczyła się pływać?
Potrafi dopłynąć do brzegu i wyjść z basenu.
Super.
Jeszcze trochę i pojedzie na igrzyska.
Co widzicie na ulicy?
Nic.
Nic? No co wy.
Na ulicy zawsze się coś czai.
Ulice są pełne niebezpieczeństw i przestępców.
Przestań, Iván. Nie strasz ich.
Dzieciaki, do domu.
- Dzięki. - Iván.
Tak?
Dodałbyś mnie do czatu z ochroną?
Pewnie.
Już. Podasz numer?
- Cztery. - Cztery.
- Cztery, dwa, dwa. - Cztery, dwa, dwa.
Dziewięć, dwa.
- Tak. - Osiem, dziewięć.
- Estela García. Od Jensenów.
- Co czujesz? - Takie zimno na plecach, o tu.
Co powiedział lekarz?
Daj spokój, Lita.
Wiedzą, co robią.
To przez operację. Niedługo poczujesz się lepiej.
Gdzie mała?
Cześć, Julia.
Cześć.
Pies też ogląda telewizję?
Człowiek się podpalił.
Lita, nie pozwalaj jej tego oglądać.
Będzie miała koszmary.
Sama chce.
Tak samo uparta jak i ty.
Dlatego jesteś sama.
Nie jestem sama.
Nie?
Naprawdę?
OSIEDLE CHRONIONE
Prosto.
Noga na ziemię.
Teraz mur.
I druga strona.
Raz, dwa, trzy.
I do góry. Właśnie tak.
Chcę zabrać go do Chiloé.
Tam będzie szczęśliwy. Powkurza świnki, chapnie królika.
Kiedy jedziesz?
Nie wiem.
Mama czuje się już lepiej.
Ale ma też gorsze dni.
Jest w kratkę.
Sprzeda pan piwo?
Co wam mówiłem?
Co panu szkodzi?
- Dadú! - Powiedziałem nie.
Sprzedaj im piwo, to sobie pójdą.
Zmiana czasu nie służy młodzieży.
Dadú.
Super.
- Dadú. - Dzięki.
Zakonnica mnie okrzyczała.
A ja wzięłam talerz z gulaszem
i rzuciłam nim z całej siły prosto w twarz matce przełożonej.
Plask.
Mama musiała mnie odebrać jeszcze tego samego dnia.
Całą drogę nie powiedziała ani słowa.
Dojechałyśmy do domu i wybuchnęła śmiechem.
Śmiała się i śmiała.
„Gulaszem w twarz”, mówiła.
Umierała ze śmiechu.
Mama musiała wracać do pracy i powiedziała: „Estelita,
musisz sama się sobą zaopiekować”.
Wyszła i zostałam sama.
Miałam niecałe 14 lat.
I zostałam sama.
- Słucham pana. - Dadú!
Czym mogę służyć?
Już późno, idziemy.
Może wpadnę do ciebie o północy i wypijemy piwo w uliczce?
Widzę, że się nudzisz.
Nawet nie przyszli na jej urodziny, to ich jedyna wnuczka.
Nie wierzę.
Cześć, Estela.
Pewnie jest ich ulubienicą, co?
Musisz wyjechać za miasto.
Prawie ją przewróciłeś!
Pożyczę ci kurtkę...
Wszystko gra?
Chodź.
Cześć, Carlos. Dziś nie mogę.
Zobaczymy się jutro? Mam wolne.
Zobacz.
Moja piosenka!
Nie!
Spektakularny,
najlepszy w całej Ameryce Łacińskiej.
Jesteśmy już blisko.
Do północy została minuta.
Wszelkie przykrości puśćcie w niepamięć, zapamiętajcie tylko te dobre chwile.
Przygotujcie się na wspaniały rok.
Kolejny rok za nami, zaraz zaczynamy wielkie show.
- Jest i burmistrz. - Dziewięć, osiem!
- Siedem! Sześć! - Siedem! Sześć!
- Pięć! Cztery! - Pięć! Cztery!
- Trzy! Dwa! Jeden! - Trzy! Dwa! Jeden!
Ognia!
Szczęśliwego nowego roku!
- Szczęśliwego nowego roku! - Julia!
Szczęśliwego nowego roku! Wszystkiego dobrego.
Szczęśliwego nowego roku!
Zdrowia, szczęścia, pomyślności!
I pieniędzy!
Szczęśliwego nowego roku, kochanie!
Wszystkiego dobrego.
Estela!
Szczęśliwego nowego roku.
Szczęśliwego.
- Do siego roku. - Szczęśliwego.
Wszystkiego dobrego.
- Nawzajem. - Dzięki.
- Julia! Pójdę po nią. - Dobrze.
Julia!
Niech tu przyjdzie.
- Julia! - Julia!
Idź po nią, niech do nas zejdzie.
Ściągnij ją tutaj.
- Julia! - Julia!
Cześć, kochanie.
No dzień dobry.
Do siego roku.
- Jak tam? - Super.
Dzięki.
Spokojnie.
To twój pokój?
Tak.
- Pa. - Cześć.
Chodź.
Idziemy.
Jak nie używasz, to mi daj.
A na co ci ten amulet?
Nie chcę się zakochać.
Ja też nie.
Po co to robisz?
Na wszelki wypadek.
Masz chłopaka?
Kto ci tak powiedział?
Chcę jechać z tobą.
Wujek powiedział, że będziemy jeździć na koniach.
Nic z tego. Nie mogę cię zabrać.
Nie przeszkadza mi, że wujek jest stuknięty.
Kto ci tak powiedział? Gdzie to usłyszałaś?
- Słuch to jej nie szwankuje. - Chodź.
- Pobaw się z tatą. - Chodź.
Estela!
Muszę lecieć.
Miałam mieć wolne.
Za 18 minut muszę być w szpitalu.
Stan pacjentki jest niestabilny. Musimy operować.
Będę tam całą noc. Odbierzesz wolne innym razem.
Dzień dobry.
- Przywitajcie się. - Cześć.
- Mogę zadać ci pytanie? - Tak.
Czy Julia może dziś u mnie spać?
Będzie pizza dla wszystkich.
Zamawiamy pizzę.
Julii nie ma w domu.
Wyszła z mamą.
Przykro mi, może innym razem.
Juanita.
- Umówimy się na inny raz. - Nie!
- Kiedy chcecie się spotkać? - Ona kłamie.
Ojcze nasz, któryś jest w niebie.
- Pogrzeb tak nie wygląda. - Martwi nie gadają.
Zło, przepadnij.
Przepadnij.
Otwórz buzię.
A to gnida!
Mysz go ugryzła?
Julia, zostaw.
Julia, nie!
Uciekaj! Wynocha!
Pokaż.
Chodź.
Boli mnie.
Dam jej zastrzyk na wściekliznę.
Mama przytrzyma rękę.
Zaraz będzie po krzyku.
Przyniosę lekarstwa.
Zdejmij kask.
Julia, no dalej.
To niebezpieczne, Carlos.
- A jak tu przyjechała? - To niebezpieczne. Chodź.
- Estela. - Dzień dobry.
Dzień dobry.
Operowałem dziewczynkę i pojawiły się komplikacje.
Zator septyczny.
Zmarła na stole.
Nie żyje?
Reanimowaliśmy ją ponad pół godziny po operacji, ale...
nie udało się jej uratować.
Zrobił pan, co mógł.
Muszę się przespać.
Niech Julia mnie nie budzi.
Dobrze.
Weźmy go ze sobą.
On nie chciał. To przez mysz.
Ani słowa o psie.
Weźmy go.
Nie ma żadnego psa. Nigdy go nie było.
Chodź.
- Pooglądamy telewizję. - Nie chcę.
Pożyczę ci mój amulet.
On jest dla dorosłych, nie dla dzieci.
Mama!
Wróciłam.
Gdzie moja córeczka? Gdzie się chowa?
Cześć, kochanie. Mam coś dla ciebie.
Przyszło dzisiaj. Od babci.
Od kiedy psikasz się perfumami?
Cześć.
- Cześć. - Hej.
Spałeś?
Tak.
- Podkradłeś moje tabletki na uspokojenie? - Tylko dwie. Już mi lepiej.
Cieszę się.
Jak poszło?
Świetnie. Zjedliśmy wspólne śniadanie o 7 rano.
Jak dzieci przed szkołą.
Okno czy przejście?
Gdzieś na dole. Daleko od toalety.
Załatwione.
Dzięki.
Przez ten potłuczony ekran nie mogłam wcisnąć „dalej”.
Spałeś tu?
Właściciel domu wrócił, póki tam jest...
To tylko kilka dni. Udostępnili mi kanciapę.
Nie pojawił się?
Nie, ale zawsze wraca.
Pewnie się na mnie gniewa.
Dzięki.
Złodzieje są przebiegli.
Skupcie się.
Trzy druty na górze, jeden na dole, 12 000 woltów.
- Ile? - Dwanaście tysięcy.
- Dwanaście? - Tak. Nikt nie przejdzie.
- Mam nadzieję, że zadziała. - Na pewno.
Piecze.
To znaczy, że się goi.
Do wypadu nad jezioro się wykurujesz.
Gdzie wolałabyś być?
Na statku wycieczkowym,
ale jesteś tam sama z duchami,
czy na plaży z ulubioną osobą,
ale dookoła
pływają straszne rekiny?
Wolę być z tobą.
Nad jeziorem.
Najpierw odwiedzę mamę, a potem do was dojadę.
Już kupiłam bilety.
Stoi?
Ale sobie odpoczniemy.
Spanie nam się znudzi.
Będziemy siedzieć na łódce do późna.
Patrzeć w gwiazdy.
Dzień dobry. Zastałam Estelę?
Nie mogłam powiedzieć ci przez telefon.
Sąsiadka ją znalazła.
Nie bądź na mnie zła.
Pojechałam do Punta Arenas do pracy.
Jest źle. Na nic nie ma pieniędzy.
Gdzie ona jest?
Pochowali ją.
Pedro wszystkim się zajął.
W końcu się pojawił.
Idź.
Zamówiliśmy pizzę.
Zjedz coś.
Odpoczynek dobrze ci zrobi.
No proszę, wróciłeś.
Wpadliśmy tylko na chwilę.
Kolega mnie kryje.
Jaki rozpuszczony.
Dobrze.
Lepiej się czujesz?
Tak.
- Pa. - Pa.
A oto sprawczyni całego zamieszania.
Dobrze.
Chowa się.
Widzę twoją twarz.
Aktoreczka.
Wolisz mieć wymarzony dom
z prywatną plażą
czy... samolot?
Taki prywatny.
Mieszkasz w nim i latasz, gdzie chcesz.
Co wolisz?
No co?
Bez pomocy to nie wakacje.
Oczywiście.
A ta, co u ciebie pracowała?
Jej siostra ją później zastąpiła.
Była bardzo sympatyczna.
Tak. Właśnie ona.
Estela nie jedzie?
- Nie. - Mówiła, że pojedzie.
Chce zostać. Musimy dać jej trochę czasu.
Oddzwonię.
Kłamczucha!
Julia.
Paskuda!
Nie.
Jesteś kupa!
Julia.
- Mówiłaś, że pojedziesz! - Julia.
Głupia!
- Julia, co z tobą? - Nie! Głupia!
Przepraszam, Estelo.
Co w ciebie wstąpiło?
- Co z tobą? Przestań! - Głupia! Nie!
Nie, uciekaj stąd.
Idź sobie. Sio!
Jak tu wszedłeś?
Już mi stąd!
Dadú!
- Nie. - Dadú!
Julia?
Czyj to pies?
Chodź do mnie.
Chodź.
- Znasz tego psa? - Tak.
Skąd?
Ugryzł mnie, o tu.
Pies cię ugryzł?
Tak, zawieźli mnie do lekarza na motocyklu.
- Na motocyklu? - Tak.
Uciekaj stąd! Wynocha!
Estela, otwórz.
Otwórz mi.
Otwórz drzwi.
Estela, otwórz.
Spójrz na mnie.
Co ja ci zrobiłam?
Naprawdę myślałaś, że mi nie powie?
Jestem jej matką.
Chodź.
Zbierz tego kundla z mojego domu. Pakuj się.
Sio!
Uciekaj.
Już mi stąd.
- Miałaś się go pozbyć! - Sio!
Do pokoju!
Uciekaj.
Odejdź!
Chcę, żeby został.
Sio!
Nie!
UWAGA OGRODZENIE POD NAPIĘCIEM
Estela, nie dotykaj go. Może cię porazić.
Iván!
Iván, pomóż!
Iván!
Iván, chodź tu.
Iván, chodź!
Zostań tu.
Estela, nie!
Julia.
Spokojnie, Estelo.
Już po wszystkim.
Spokojnie.
Cześć, Iván.
Już tam nie pracuję.
Tak, właśnie wyjeżdżam.
Co?
Co stało się z małą?
Proszę się zatrzymać!
Muszę wysiąść.
Napisy: Marta Makieła