Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Teşekkürler Boston!
Teşekkürler!
Burada olmak harika. İyi görünüyorum.
Belki bilirsiniz, normalde şişman bir adamım.
Ama bu kadar kilo verdiğim için artık kibirli biriyim.
Bu arada zayıf insanlar, biz sizi böyle görüyoruz,
kibirli piçlersiniz.
Kilo verdim.
Kilo verdiğim için iki tür tepki alıyorum.
Bir grup insan bana hiçbir şey söylemiyor.
Eşime gidip "Jim iyi mi?" diye soruyorlar.
Endişelenmiş gibi duruyorlar ama benim duyduğum sadece yargılama.
Çünkü onlara göre hasta olma ihtimalim
öz disiplinim olmasından daha yüksek.
"Belli ki Jim egzersiz yapmaz ve sağlıklı beslenmez.
Kanser olmalı."
Bir grup böyle.
Diğer gruptaki insanlar bana gelip
beni iştah bastırıcı kullanmakla suçluyorlar.
"Ozempic kullanıyorsun. Kabul et Ozempic kullanıyorsun." diyorlar.
Ama kullanmıyorum, tamam mı?
Başka bir şey kullanıyorum.
Mounjaro kullanıyorum, daha iyi, değil mi?
Çünkü kulağa İtalyan restoranı gibi geliyor.
"Mounjaro'ya hoş geldiniz.
Buraya gelince hiçbir şey yemiyorsunuz çünkü götünüz kocaman."
Bazı insanların iştah bastırıcılara karşı olmasını anlıyorum.
"Bu hile yapmak." diyorlar.
Beyzbol birinci liginde oynamıyorum.
Ölmemeye çalışan şişman bir adamım.
"Ama bu adil değil."
Evet, kelleşmek ve pigmentasyon olmadan doğmak da öyle.
Ama bununla baş etmeyi öğrendim.
Benim için heyecan verici bir süreçteyim.
Zayıfım. 30'lu yaşlarımdayım.
Çok çılgınca.
Yetişkin hayatımın büyük kısmında hep şu içsel monoloğu duydum.
"Jim, yemeyi bırakmalısın. Jim, dürtülerini kontrol etmelisin."
Tek ihtiyacım olan şeyin içimdeki tüm tutkuyu öldüren
haftalık bir iğne olduğunu artık öğrendim.
Çok şey öğrendim.
Şimdi anlıyorum, siz zayıflar, yemek yemeyi unutmuyorsunuz.
Sizin içiniz ölmüş.
Hayat ödün vermektir.
Tabii bir daha asla gerçek mutluluğu hissedemeyebilirim
ama sonunda 30 yıl önce modası geçmiş kıyafetlerime sığabiliyorum.
Yani kötü bir anlaşma değil.
Çılgınca. Bu iştah bastırıcılar her şeyi değiştiriyor.
Olacak olan şu.
Biz şişmanlar zayıflayacağız.
Sonra siz zayıf piçlerin arasına karışacağız.
Bakmadığınızda da sizi yiyeceğiz.
Aç olmasak da olur, yemek yemeyi seviyoruz.
İştah bastırıcıların bu kadar popüler olması inanılmaz, değil mi?
Çünkü beden olumlama çağında yaşıyoruz.
Güzellik farklı şekillerde ve boyutlarda olabilir.
"Bu ilaç seni acıktırmayacak."
"Ver yoksa seni öldürürüm."
Zayıf olmanın tadını çıkarmaya çalışıyorum çünkü tekrar şişmanlayacağımı biliyorum.
Yani...
Bu, sürdürülebilir bir durum değil.
Bu, ilacın işi.
Bunun yüzde 99'u büyük ilaç şirketleri, yüzde biri küçük Jim.
Değil mi?
Yani...
Değil mi?
Ayrıca şişmanlık kıyafetlerim hâlâ duruyor.
Aptal değilim.
Onları dolabımda asılı görüyorum, benimle alay ediyorlar.
"Geri döneceksin.
Beni giyeceksin.
Tüm pizzayı yiyip karına hiç gelmedi dediğini hatırlıyor musun?
İşte sen busun."
İlaç yemeğe karşı tutumunu değiştiriyor.
Artık McDonald's'ı tuhaf, eski bir aşk gibi görüyorum.
"Senden bu kadar hoşlandığıma inanamıyorum." diyorum.
Gece yarısı buluşalım, lütfen karıma söyleme.
İştah bastırmak amaçlanan kullanım şekli bile değilmiş.
Bu ilaç diyabeti ya da aptal bir şeyi olan insanlara yardım etmek için üretilmiş.
Ama piyasaya çıkınca
insanların canının donut çekmesini engelleyen bir diyabet ilacı varmış dendi,
her şişman insan "Diyabet oldum.
Diyabetim etkisini gösteriyor." diyordu.
Faydalı yan etkisi olan ilk ilaç değil, değil mi?
Viagra'yı biliyoruz.
Doğum kontrol hapı sivilceleri tedavi ediyor.
Tabii alkol de insanları çekici kılıyor.
Ama bu çığır açan ilaçları bulan bilim insanları için
bizim bir yan etkiye kafayı takmamız sinir bozucu olmalı.
Mesela Viagra'yı bulanlar,
o basın toplantısında çok heyecanlanmışlardır.
"Onlarca yıllık sıkı çalışmanın ardından
ekibimle birlikte bu hapı geliştirdik,
yüksek tansiyon sorunu olan erkeklerin hayatını kurtaracak.
Ama küçük yan etkileri var.
Mide bulantısı. Baş dönmesi. Ereksiyon.
Ama...
Ama en önemlisi, bu hayat kurtaran bir tansiyon ilacı.
Sorusu olan?"
"Evet, ereksiyon kısmı.
Bu ereksiyon ne kadar sürer?"
"Pek önemli değil ama dört saat."
"Tanrım."
"Keşke bunun hayat kurtaran bir tansiyon ilacı
olduğu gerçeğine odaklanabilseydik."
"Tansiyon ile ilgili bir sorum var.
Diyelim ki yüksek tansiyonum var ve bir randevuya gidiyorum,
diyelim ki grup seks yapacağız,
ereksiyon hapını almak için en uygun zaman ne zaman?
Yani tansiyon ilacını."
Eminim seyirciler arasında Viagra alan erkekler vardır,
bazıları derken 40 yaş üstü her erkeği kastediyorum.
Bu arada, Viagra alıyorsan utanmana gerek yok.
Erkek olmadığın anlamına gelmez.
Sadece seni erkek olarak tanımlayan vücut parçası çalışmıyor demektir.
Hadım gibisindir, onlarsa erkek gibi.
Artık Viagra almayan 40 yaş üstü erkekler var
ve onlara bakir deniyor.
Ama sırf yüksek tansiyonum ve makaleler yüzünden
Viagra aldım.
Makaleler harika.
İnanılmaz tıbbi ve teknolojik gelişmelerin olduğu bir çağda yaşıyoruz.
İnsanlar yapay zekâdan endişeleniyorlar.
"AI kontrolü ele alacak."
Umarım öyle olur.
Çok yoruldum.
Zekâm beni bu noktaya kadar getirdi.
Yapay zekâya ihtiyacım var.
"AI Kontrolü Ele Alacak mı?" diye bir makale okuyordum.
Al adında biriyle ilgili olmadığını anladığımda yarısına gelmiştim.
"Al Kontrolü Ele Alacak Mı?"
Al Roker ve A1'e olan sevgisi hakkında
olduğunu sanmıştım.
"Jim, bu aptalca bir şaka."
Teknolojik gelişmelerin çoğu bende boşa gidiyor gibi geliyor.
Hâlâ Wi-Fi şifrelerinde zorlanıyorum.
Şifre önümde yazılsa bile
"Muhtemelen bunu yapamayacağım." diyorum.
Altı, sekiz harf ya da sayı var,
üniversite sınavına giriyorum gibiyim.
"Daha çok zamana ihtiyacım var.
Dün gece daha iyi uyumalıydım." diyorum.
Size Hiç Wi-Fi şifresi söyleyen oldu mu?
"Wi-Fi şifremiz, çok kolay.
"Beagle", hepsi küçük harfle.
E üç, G sekiz ve son E de F şeklinde."
"Tamam ama beagle nasıl yazılıyor?"
Teknoloji gittikçe karmaşıklaşıyor.
Basit zamanları özlüyorum.
Kendi şifreni seçebildiğin zamanları hatırlıyor musun?
Çünkü şimdi onay almanız gerekiyor
ve hep şöyle bir durum oluyor,
"Evet, bu şifre yeterince güçlü değil.
Bu şifre çok zayıf."
"Umurumda değil. Kullan gitsin." diyorsun.
"Hayır, o şifreyi kabul etmiyorum. Başka bir tane seç."
Bir şifre giriyorsun.
"Evet, o parolayı tahmin etmek çok kolay." diyor.
"Çünkü beni yazarken gördün."
"Evet, başka bir tane seç.
O şifreyi kullandın. Başka bir tane seç."
Şifre konusunda yazar tıkanması yaşıyorum.
"Başka bir tane seç."
"Sanırım tükendim. Doğum günümü kullandım.
Başka yok."
Şifre kriterleri çok saçma.
"Şimdi şifrende büyük harf,
sayı, karakter, tavşan ayağı,
annenin düğününde giydiği bir şey olsun."
Bazen de şifre öneriyorlar.
Bu biraz aşağılayıcı.
"Hey, aptal, sana şifre vermemizi mi istiyorsun?"
"Bu, amacın dışına çıkmaz mı?"
"Kimseye söylemeyiz.
Bize güvenebilirsin.
Biz çok uluslu bir şirketin yarattığı isimsiz bir algoritmayız.
Şifreni paylaşmayacağız."
"Peki, neden... Göz mü kırpıyorsun?"
"Hayır, sadece yapay zekâma toz kaçtı."
Şifremi seçmelerine izin verdim. Bunu hiç yaptınız mı?
Şifreleri, klavyede kedi yürümüş gibi.
"Bunu ben de bulabilirdim."
"Evet ama bulmadın, değil mi aptal?"
"Bunu asla hatırlayamayacağım."
"Biz senin için hatırlarız aptal.
İhtiyacın olduğunda bize haber ver yeter."
"Artık alabilir miyim?" "Hayır.
Bilmiyoruz, robot olabilirsin."
"Dur, sen robot değil misin?"
"Evet ama bunu bilemezsin. Çok aptalsın."
Şifrenizi unuttuğunuzda fotoğrafla dolu bir test yaptırdıkları oldu mu?
"Selam aptal. Bu fotoğraflarda trafik ışığı gördün mü?"
Bir an "Dur, trafik ışığı neydi?" diyorsun.
Hep fazla düşünüyorum,
"Şu direk trafik lambasına bağlı olabilir.
Kısmi bir referans var mı?" diyorum.
Genelde tahmin ederim.
Ama doğru bilince diyorum ki, "Trafik ışığı oyununda iyiyim.
Seviye atladım.
Artık kendi e-postama bakabilirim."
Bizi çok küçümsüyorlar.
"Çerezleri kabul ediyor musunuz?"
"Çerez" mi?
Biri "Salaklara çerez olduğunu söyleyin." demiş sanki.
Biz de diyoruz ki, "Çerez mi? Çerez severim.
Tüm çerezleri kabul ediyorum.
Çerezlerin yanında süt alabilir miyim?"
Hediye gibi sunuyorlar.
"Bu çerezleri kabul ediyor musunuz?"
"Tanrım, kabalık etmek istemem."
"Kibarlık olarak çerezleri kabul et
ve internet aktiviteni takip etmemize izin ver."
"Çerez aldığım sürece sorun yok."
Her şeyi kabulleniyoruz.
Hiç biriyle konuşurken
bir tatil yerinden bahsettikten sonra
o tatil yerinin reklamlarını gördüğünüz oldu mu?
Mahremiyetiniz ihlal edildiği için öfkelenmek yerine
o geziden ayarladınız mı?
"Sanırım Meksika'ya gidiyoruz."
Teknolojinin bize hayal gördürdüğüne eminim.
Herkes Mars'a gitmekten bahsediyor, "Mars'a gidiyoruz." deniyor.
Mars'a gidiyoruz. Mars'a gitmek için sabırsızlanıyorum."
Senden bahsettiklerini sanmıyorum.
Neden Mars'a sen gidiyorsun? Minnesota'ya bile gitmedin.
Bizi davet etmediler ki.
Eminim sadece övünüyorlardı.
Jeff Bezos kardeşini uzaya götürmüş.
Üç kardeşim var ve onlara yemek bile ısmarlamak istemiyorum.
İyimserliğin için sağ ol ama Mars'a gidiyor muyuz?
54 yıl önce Ay'a insan gönderdik.
Sonra Ay'a kaç kez insan gönderdik, biliyor musunuz?
Sıfır.
Neden, biliyor musunuz? Çünkü Ay'a hiç insan göndermedik.
Bilmiyorum.
Bilmiyorum. Belki de gönderdik.
Bilmem. Belki Mars'a gidiyoruz.
Açıkçası mikrodalga nasıl çalışıyor bilmiyorum.
Kafama silah dayayıp "Mikrodalgayı açıkla." deseler
derim ki, "Bir ışık yanıyor.
Dönüyor.
Zil çalınca sosisliniz hazır.
Yaklaştım mı?"
Bilmediğim çok şey var.
Çoğu zaman kendimi yetişkin gibi bile hissetmiyorum.
Hâlâ mağazadan ayakkabı alırken rahat hissetmiyorum.
Bir yabancının giydirmesine izin verdiğimiz tek şey ayakkabıdır.
Bir satış görevlisine asla "Bu pantolonu giydirir misin?" demezsiniz.
"Nereye gidiyorsun?"
Ama ayakkabı alırken çaresiz kalıyoruz.
Oturup şöyle diyoruz,
"Sen yap.
Annem burada değil, sen yapmalısın."
Ayağımıza ayakkabı giydiren bu insanları hiç tanımıyoruz.
Geçmiş araştırması yok.
Tek bildiğimiz "yabancı ayağı" ile çalışmayı sevdikleri.
Söyledikleri her şey biraz ürkütücü.
"Nasıl hissettirdi?"
"Pardon?"
"Sıkı mı?"
"Pardon?"
"O başparmağınız mı?"
"Bu ne cüret!"
"Mağazada bir dolaşsanız. O kıyafetle ne kadar güzel göründüğünüzü göreyim."
"Kibarca sorduğun için, olur."
Borsa gibi, hiçbir fikrim olmayan şeyleri
anlıyormuş gibi davranmayı bırakmaya karar verdim.
Haberlerde borsa hakkında konuştuklarında
"Bugün borsa... "
Normalde "İlginçmiş." derim.
İçten içe "Tabii ya borsa, tabii." derim.
En üzücü yanı da üniversitede finans okudum.
Evet. Gerçekten.
Dört yıl, 80,000$.
Bu işi yaptığım için çok mutluyum.
Ama size söyleyeyim pandemi,
mesleğinizin toplum için önemini gösterdi.
Stand-up komedyeni çok şart değilmiş.
Yakınından bile geçmiyor.
Espri yapmamıza izin vermeden striptiz kulüplerini açtılar.
"Orada durun komik insanlar.
Hanımlar, tekrar hoş geldiniz."
Hiç şaşırmadım.
Tarihte, ilk medeniyette bile
işe yarayacağımı düşündüğüm bir an olmadı.
"Su toplayacak, ev inşa edecek birine ihtiyacımız var.
Jim, nasıl yardım edebilirsin?"
"Bu insanlarla dalga geçebilirim."
Tuhaf, ben eğlence sektöründe çalışıyorum
ve gösteri dünyasındaki insanların önemsiz işler için
aşırı para alan narsist insanlar olduğuna dair
yaygın bir inanış olduğunu görüyorum.
Ama inanın bana, bu harika bir şey.
Çok güzel.
Tabii ki eğlence sektöründe hakkıyla kazanan
eşsiz yeteneklere sahip insanlar var.
Her kuşakta bir kez gelecek yeteneklerden bahsediyorum.
Çarkıfelek'in eski sunucusu
Pat Sajak gibi biri mesela.
Pat Sajak'ın yapamadığı bir şey var mıydı?
Bir düşünün. Çarkıfelek'in sunucusuydu.
Rönesans adamı gibiydi.
Eminim Pat Sajak iyi biridir ve Çarkıfelek'e bayılırım.
Yaşım 80 bile değil.
Çarkıfelek'e bayılırım.
Emekli olduğunu söylediği zaman biraz canım sıkıldı.
İyi birine benziyor.
Muhtemelen Çarkıfelek ailesindeki herkesi bir araya toplayıp
"Bu işi yirmi yıldır yapıyorum
ve emekli olmaya karar verdim." demiştir.
Keşke orada olsaydım çünkü orada olsam derdim ki,
"Bu gerçek bir iş değil, biliyorsun değil mi?"
Adam Asmaca oynamaktan emekli olamazsın.
Yapılacak doğru şey özür dileyip tüm parayı geri vermektir."
Çünkü Pat Sajak'ın işi iyiydi.
Yılda ne kazanıyordu?
Yılda 17 milyon dolar.
Evet, bununla birkaç sesli harf satın alınabilir.
17 milyon... Harfleri çevirmedi bile.
Muhtemelen anlaşmada bu da vardır.
"Her şeyi yapamam." dedi.
Vanna White'ı aldılar.
17 milyon kazandı.
Vanna üç milyon kazandı.
Bence ikisinin de bir şey kazanmaması gerektiğinde hemfikirizdir.
Emekliliğini açıklayınca yapımcı şöyle demiş,
"Olamaz, bu çok kötü.
"Çarkı çevirme sırası sende." diyecek birini nereden bulacağız?"
İyi haber de var.
Pat Sajak programda danışmanlık yapmaya devam ediyor.
Çarkıfelek'te nasıl bir danışmanlık işi var bilmiyorum.
"Bugün yeni harf çıktı mı?"
"Hayır Pat. Hâlâ aynı 26 harf."
"Pekâlâ, ofisimde olacağım eğer... "
Stand-up yapmaya bayılıyorum.
Arada sırada oyunculuk işi alıyorum.
Bazen bu projelerin yönetmenleri bana şöyle diyor,
"Jim, seni tıraşlı görmek istiyorum."
Ben de "Bence istemezsin." diyorum.
Hep tıraş oluyorum ama sakalımı kestikten sonra görünüşümden iğreniyorum.
Özür dilemem gerekiyormuş gibi hissediyorum.
"Özür dilerim. Bunun için özür dilerim.
Yemek mi yiyordun? Özür dilerim."
Sadece ben de değil.
Beni sakallı tanıyan herkes şok oluyor
ve hiç çekinmiyorlar.
"İğrenç. Sakalın nerede?", diyorlar.
Ve bunlar benim çocuklarım.
Çünkü sakal, fakir bir adamın makyajıdır.
Bir adamın sakalına aldığı her iltifat kinayelidir.
"Sakallı yüzünü beğendim."
"Yani kılla kaplı olunca daha iyi.
Teşekkürler."
Kadınlar için üzülüyorum.
Bazı kadınlar sakal bırakamıyor.
Şunu anlamalısınız, sakalı olan her erkeğin o sakala ihtiyacı vardır.
Sakalı olan her erkek bir noktada aynaya sakalsız yüzüyle bakar
ve "Bunu saklamalıyım." der.
Muhtemelen güvensiz oldukları için
sakalı olan tüm önemli tarihî figürleri düşünün.
Abraham Lincoln, Karl Marx, Gandalf.
Hepsinin sakalı vardı.
İsa. İsa'nın sakalı vardı.
İsa muhtemelen suda yürürken aşağı bakmış, yansımasını görüp demiş ki,
"İsa aşkına!"
"Sakal bırakacağım.
Bu tiple hiç takipçi edinemem."
Bu arada İsa böyle yürüyordu.
İsa suda yürürken zor bir şey gibi davranmış mıdır?
Şöyle midir, "Ne?"
İnanabiliyor musunuz?
Suda yürüyorum.
Telefonunu çıkar. Kaydet."
Yoksa şöyle bir tavırla mı yürümüştür?
"Evet, aynen öyle sürtük. Şuna bak."
"Evet, kralların kralı."
Elbette suda yürümek İsa'nın mucizelerinden biriydi.
Ama muhtemelen oradaki biri bunu sihir numarası sanmıştır.
Biri çıkıp demiştir ki, "Suda yürüme gösterini izledim.
Çok harika. Çocuk doğum günü partileri düzenliyorum.
Voliyi vurabiliriz."
İsa da "Sihir numarası değildi. Ben Tanrı'nın oğluyum." demiştir.
"İlginç bir sahne adı.
Neyse, işte kartım. Adım Yehuda."
Hepsi İncil'de var millet.
İncil'de var.
İncil'de çılgınca şeyler var, değil mi?
Mesela Tanrı, İbrahim'den tek oğlunu kurban etmesini istemiş.
Tanrı, İbrahim'den tek oğlunu öldürmesini istemiş.
İbrahim de çoğu babanın dediği gibi, "Tamam, yaparım." demiş.
Savunacak olursak, Tanrı bunu istemeden tam önce İbrahim ne yapıyordu, bilmiyoruz.
Belki İbrahim faturalara bakarken
"Kim Nintendo'ya 500 şekel verdi?", demiştir.
Tam o anda Tanrı demiştir ki,
"İbrahim, tek oğlunu kurban etmeni istiyorum."
İbrahim de demiştir ki, "Zevkle.
Boğarak kurban edebilir miyim?"
Tanrı cennetten İbrahim'le iletişim kuruyormuş.
Bağırıyor muydu, bilmiyorum.
Konuşmayı duyan oldu mu?
Cennette biri var mıydı? İsa cennette miydi?
Tanrı, "İbrahim, oğlunu kurban etmeni istiyorum." demiş.
İsa da "Baba, ne yapıyorsun?" demiş.
Tanrı "Bunu daha önce de yaşadık.
Sen kendi işine bak.
O sakallı hippiye aldırma.
İbrahim, tek oğlunu kurban etmeni istiyorum."
İsa da "Baba, İbrahim'den tek oğlunu kurban etmesini isteyemezsin." demiş.
Tanrı da "Bu bana bir fikir verdi." demiş.
"İsa, dünyaya inip insanlara baban olduğumu söylemeni istiyorum."
İsa demiş ki, "Orada insanlara babam olduğunu söylersem
kızıp canımı yakabilirler."
Tanrı da demiş ki, "Hayır. Bunu neden yapsınlar?
Buradan çok iyi görünüyorlar."
İsa da demiş ki, "Peki, gidince
canımı yakarlarsa onları durdur."
Tanrı da, "Kesinlikle, muhtemelen, belki." demiş.
İbrahim sadakati için ödüllendirildi, değil mi?
175 yaşına kadar yaşadı.
175 yaşında öldü, bu da güzel bir şey.
Ama son 90 yıl.
Berbat, değil mi?
İncil yazılırken şöyle diyen olmuş mudur?
"Bir dakika, 175 mi yapacağız?
İnsanların bunu okumasını istiyoruz, değil mi?
Neden 75 yapmıyoruz?
Bu iyi bir süre.
Görebilirdim. Akdeniz diyeti.
Görebilirdim, değil mi?"
175.
Bugün biriyle tanışsanız
"Dedem 175 yaşına kadar yaşadı." dese
"Akıl hastasısın." dersiniz.
175 yaşına kadar yaşadığınızı düşünebiliyor musunuz?
"Evet, 60 yaşında emekli oldum.
115 yılım daha olduğunu bilmiyordum.
Daha ne kadar pickleball oynamam gerekiyor?" dersin.
"Tanrım." derim.
Teşekkürler.
İbrahim'in ödülü bu.
175 yaşına kadar yaşadı.
Aynı zamanda tek bir dinin değil, üç dinin kurucu figürü, değil mi?
Musevilik, Hristiyanlık ve İslam. Bu inanılmaz.
Daha da inanılmaz olan ne?
Bu üç din, en iyi arkadaşlar.
Çok iyi anlaşıyorlar, sorun yaşamıyorlar.
İbrahim sorumluluk hissediyor mudur?
Hiç cennetten bakıp
"Ben yapmadım." diyor mudur?
Tanrı eskiden çok daha müdahildi.
Çok ilgileniyordu, İbrahim ile konuşuyordu, seller, vebalar.
Şimdi de "Biliyor musun?
İsa'nın yüzünü bir tost parçasına koy yeter." diyor.
"Yapamıyorum işte.
Hayır, dinlemiyorlarsa ben de uğraşmam."
Sanırım demek istediğim şey şu, ben Hristiyan'ım
ve bunu söylememin sebebi sizi rahatsız etmek.
Çünkü Hristiyan olmayanlar "Hristiyan'ım." deyince "Hayır." diyorlar.
Hristiyanlar da "Hristiyanım." deyince "Hayır." diyorlar.
Yani kalabalığı bir araya getirmenin bir yolu.
Bence.
Geldiğiniz için çok teşekkürler.
Gerçekten minnettarım.
Evet, teşekkürler.
Dolaşıp stand-up yapabildiğim için çok minnettarım
ama evdeki hayatımın berbat olduğunu bilmenizi isterim.
Beş çocuğum var. Cehennem gibi.
Evdeki hayatım aslında bu deneyimin tam tersi.
Sahneye çıkınca beni alkışlarla karşıladınız.
Evde tanınmıyorum bile.
Ebeveynler alkışla karşılanmalı demiyorum.
Bu yeterli değil.
Bence ebeveynler ayakta alkışlanmalı.
Bir sunucu olmalı.
"Hayatta olmanın tek sebebine hoş geldin diyelim."
Değil mi?
Çünkü ebeveynlik çekilmez bir görev.
Çok zor.
Beklentiler çok yüksek.
Beyzbolda ortalamam 300 ise
10 seferden 3'ünde vurursam iyiyimdir.
Ama çocuğuma bir kez vurursam...
Kötü müyümdür?
Çocuklar, insan vücudundan çıkardığımız
ve atmadığımız tek şey.
Anlıyor musunuz?
Hiç şöyle diyen olmaz,
"O benim apandisitim. O benim oğlum. İkisi de çalışmıyor."
Ebeveynler olarak bu acıyı hak ettiğimize inanıyorum.
Acıyı hak ediyoruz. Küstahlık.
Ebeveyn olmak için donanımlı olduğunuzu düşünmek küstahlık.
Kibirli bir şekilde bu sorumluluğa atlıyoruz.
"Telefonumu günde bir kez kaybediyorum.
Bir bebeğe bakabilirim." diyoruz.
"Bebeğimi arar mısın?
Bebeğimi ara."
Buradaki herkesin ebeveyn olmadığını biliyorum.
Çocuğunuz varsa ebeveyn olursunuz.
Hiç çocuğunuz olmaz. Mutlu olarak kalırsınız.
Herkes çocuk istemez.
Bazıları çocuk yapmamayı seçiyor ve buna saygı duyuyorum.
Ama bence bu insanlar yetişkin olarak görülmemeli.
Dev bebeklerden ne farkları var?
Geceleri onları uyutmayan stres ne?
"Brunch'a nereye gideceğim?"
30 yaşın üzerindeyseniz
ve hayatınızdaki en büyük sorun Wi-Fi bağlantınızsa
yetişkin değilsiniz.
Hiç dışarı çıkmadıysanız, bir leke gördüyseniz
ve çikolata olması için dua etmediyseniz
yetişkin değilsiniz.
Eşinize ya da partnerinize
üç gündür duş almaya vaktiniz olmadığını söylemediyseniz
yetişkin değilsiniz ve pasaklı olma ihtimaliniz var.
Kıyaslanamaz bile.
Birinin zengin, tatmin edici bir hayatı var, diğeri de bir ebeveyn.
Bambaşka bir sınıflandırma olmalı.
"30 yaşını geçtin, çocuğun yok mu? Küçük bir yetişkinsin.
Brunch nasıldı?"
Bu arada, brunch bir alkoliğin bahanesiymiş.
Biri "Kahvaltıda içki içemezsin." demiş.
"Bu kahvaltı değil.
Brunch."
"Ne?"
"Kahvaltı. Öğle yemeği.
Doğum günün kutlu olsun."
Brunch'la ilgili her şey çok saçma.
Belli ki kahvaltı boyunca uyumuşsun
ve şimdi de 13.00'te yumurtalı ekmek istiyorsun,
bir yandan da mimosa kokteyli içeceksin.
Mimosa kokteylinin bir ayyaşın fikri olmadığını söyleyin.
"Taze sıkılmış portakal suyunuz var mı?
Var mı?
Biraz şampanya koyun.
Adı da...
'mosa' olsun."
Mimosa kulağa o güvenilmez iş arkadaşı gibi geliyor.
"Mimosa, üç aylık rapor nerede?"
"Çalışıyorum."
"Kim erken akşam yemeği yemek ister?
Öğle yemeği. Akşam yemeği.
Doğum günün kutlu olsun."
Bazılarının fiziksel olarak çocuk sahibi olamaması konusunda hassasım
ama evlat edinme diye bir şey var ve Annie ve Oliver gibi filmlerden
küçük yaşta öğrendik ki
ebeveynlere ihtiyacı olan çocuklar var
ve bu çocukların çoğu şarkı söyleyip dans edebiliyorlar.
İnsaflı olun, sanatı destekleyin millet.
Birinin çocuğunun olması hiç umurumda değil.
Bence insanlara uyguladığımız bazı baskılar tuhaf.
Söylediğimiz bazı şeyler, diyorlar ki,
"Yaşlandığında sana kim bakacak?
Yaşlandığında sana kim bakacak?"
Ben de "Çocuklarım bakmaz." diyorum.
Buradaki mantığı bir anlayayım.
Kanımı emmekten başka bir şey yapmayan çocuklarım
bir anda uyanıp bana mı bakacaklar?
Bu bir kumar gibi geliyor.
Bu arada, çocuklarımın beni huzurevine koymasından korkmuyorum.
O kadar becerikli değiller.
"Form mu dolduracağım? Garaja at gitsinler."
Çocuğunuz yoksa size ebeveynliğin keyfini yansıtan bir hikâye anlatayım.
Beş çocuğum var, her biriyle bire bir vakit geçirmeye çalışıyorum.
Hepsiyle tanıştığımı böyle anlıyorum.
Geçen şubat, on yaşındaki oğlumu yürüyüşe çıkardım.
Köpeğimizi gezdirdik ve çıkmadan önce dedim ki,
"Dışarısı çok soğuk. Palto alsan iyi olur."
"Palto giymiyorum. Saçmalama. Beni zorlayamazsın." dedi.
"İyi. Palto giymene gerek yok." dedim.
Yürüyüşe çıktık.
Geri dönerken bana baktı ve dedi ki,
"Baba, paltonu alabilir miyim?"
Hiç tereddüt etmedim.
Çünkü ebeveyn olmak daima haklı olan
ama görmezden gelinen bir medyum olmak gibidir.
Değil mi?
Ebeveynler her gün şöylelerdir, "Kristal küreme bakayım.
Dışarısı çok soğuk. Bir palto alsan iyi olur."
"Şişmansın."
"Geç saate kadar uyanık kalırsan sabah yorgun olabilirsin."
"Kelsin."
"Seni bu evden atarsam ekonomik zorluklar görüyorum."
Onların suçu değil.
Çocuklar sonuçları bilmezler.
Ebeveynler bilirler.
Bunlara da çocuk denir.
Çocuklar, yürüyen, konuşan sonuçlardır.
Bu yüzden her ebeveyn çocuğuna bakıp şöyle düşünür,
"O gece sarhoş olmamalıydım, biliyorum."
Çocuklarımın benim çocukluğumdan bu kadar farklı bir çocukluk geçirmeleri inanılmaz.
Hatırlıyorum da on yaşındayken
annem ayak işlerine yollardı.
Bir keresinde beni çok spesifik talimatlarla
markete gönderdiğini hatırlıyorum.
Markete iki buçuk kilometre yürüdüm ve bana söyleneni yaptım.
Doğruca kasiyere gittim, ona on dolar verdim ve dedim ki,
"Annem beni buraya bir karton sigara almam için gönderdi,
Merit Ultra Lights."
Kasiyer bana bakıp "Kaç yaşındasın?" diye sordu.
"On yaşındayım." dedim.
"İyi bir çocuksun." dedi.
Bana iltifat etti,
sigaraları ve para üstümü verdi
ve yol boyunca sigara içerek eve yürüdüm.
Çocukları ayak işlerine tek başlarına gönderirdik.
Ama şimdi 25 yıllık Law & Order: Special Victims Birimi'nden sonra
buzdolabını açtıklarında bile güvende hissetmiyoruz.
Bağımsızlığı severdim.
Kesinlikle arada bir korkuyordum.
Daha çok yetişkinlerden korkuyordum.
Yetişkinler bir şekilde birbirini tanıyan kötü kalpli devlerdi.
"Babanı tanıyorum."
"Nasıl?"
"Seni bebekken kucağıma aldım."
"Neden?"
Küçükken arkadaşlarım babamdan korkardı.
Çocukluktaki en iyi arkadaşım hâlâ babamdan korkuyor.
Babam öleli 30 yıl oldu.
Çocuklarım ve arkadaşları beni Uber şoförü olarak görüyor,
sessiz yolculuk istemişlerdi.
"Müziği kısabilir miyiz Jim?"
"Seni öldürürüm."
"Aileni tanıyorum.
Onları da öldüreceğim."
Ebeveynlik fedakârlık gerektirir, değil mi?
Kimi büyük, kimi küçük.
Sinemada kaç tane berbat çocuk filmi izledim, biliyor musunuz?
Kendi isteğimle araba sürdüm, birden fazla bilet aldım
ve tam bir çöp filmi sonuna kadar izledim.
Tarafsız bir şekilde, kötü filmlerdi.
Eleştiri okumam gerekmedi.
Fragman izlemem gerekmedi.
Kimse kendine "Acaba Şirinler iyi bir film mi?" diye sormamıştır.
İyi değil.
Şirinler diyerek bizi uyarmaya çalıştılar.
Beş çocuğum var.
15 yıldır berbat çocuk filmlerine gidiyorum,
tam on beş yıldır işkence görüyorum.
En zor kısmı da kendini sansürlemek
çünkü Troller ya da Güzel Midillim gibi bir filmi
sonuna kadar izledikten sonra
normal bir yetişkinseniz birine şöyle demelisiniz,
"Amma da boktandı."
Anladınız mı?
Ama bunu sekiz yaşında bir çocuğa söyleyemezsiniz.
"Ne düşünüyorsun?" diye sorarsınız.
"Evet, umarım bir tane daha yaparlar."
Ve yaparlar, beş tane daha yaparlar.
Hepsini içinden içki içmeyi düşünerek sonuna kadar izlersin.
Babam asla berbat bir çocuk filmini oturup izlemezdi.
Nadiren de olsa babam bizi sinemaya götürürdü, bize hiç danışılmazdı.
Ne izleyeceğimizi bilmezdik.
Hangi filmi izleyeceğimizi o da bilmiyordu.
Bilirdik ki sinemaya gidince
bir film seçecek, bilet alacak ve hemen içeri girecektik.
Kaçta başlamış, önemi yoktu,
bizim için filmin başlangıcı o andı.
Karanlık salona girerdik, oturur, filmin son üçte birini izlerdik.
Işıklar yanardı, insanlar giderdi.
Orada oturup ne izlediğimizi anlamaya çalışırdık.
Birbirimize "Sence film nasıl başlıyor?" diye sorardık.
Sonra yeni bir kalabalık gelirdi.
Işıklar kapanırdı. Film başlardı.
Babamın kalkıp gideceği belli bir yere kadar izlerdik,
ve onları takip ederdik.
Aile olarak filmleri böyle izlerdik ve bunu biraz özlüyorum.
Çoğu zaman babamın bir mazeret bulmasına yardım ediyormuşuz gibi gelirdi.
"O serseriyi ben öldürmüş olamam. Çocuklarımla sinemaya gitmiştim."
Keşke Neşeli Günler'i bir aile olarak
babamla birlikte izleyebilseydik.
Neşeli Günler'in yarısında
babam kalkıp gitmeye başlar, altı sarışın çocuğu arkasından gider.
Salondakiler der ki,
"Vay canına, o aile Yüzbaşı von Trapp'in
Nazi bayrağını yırtmasından hiç hoşlanmamış."
Bu espri, herkes Nazilerden nefret ederken daha da komikti.
Değil mi?
Çocuklarımdan çok şikâyet ettiğimi biliyorum ama hayatımı mahvettiler.
Onları seviyorum ama bana korkunç davranıyorlar.
Çocuksuzlar "Çocuklarımın bana kötü davranmasına izin vermem." der.
Evet, verirsiniz.
Alternatifi nedir?
Hapis.
Sana korkunç davranmalarına izin verip içki içmeyi düşünüyorsun.
Düşünün, terapiste çocuklarımın bana nasıl davrandığını anlatsam,
ama bunlar çocuklarım demesem.
"Evet, bu beş kişiyle yaşıyorum.
Yemeklerimi yiyorlar.
Tüm paramı harcıyorlar ve onlardan bir şey istediğimde
bana bağırıyorlar."
Her terapist şöyle der,
"Taşınmalısın. İstismara uğruyorsun."
Onları seviyorum, onların da beni sevdiğini biliyorum.
18 yaşındaki oğlum "Seni seviyorum." dediğinde
sesi hiç istemediği bir rol için seçmelere giriyormuş gibi geliyor olsa bile.
"Seni seviyorum baba."
"Tamam, bu iyi bir başlangıçtı. Tekrar deneyelim.
Bu sefer biraz daha sevgi duymak istiyorum,
belki bir ilişki hissiyatı."
"Seni seviyorum baba."
"Pekâlâ, biz seni ararız. Geldiğin için sağ ol."
Ebeveynlik zor ve gittikçe zorlaşıyor.
Bebeğiniz olduğunda size bunu söylemiyorlar.
Sanırım uygunsuz olurdu.
"Tebrikler. Çok zor olacak."
Yeni bir ebeveyn olarak bunu kendi başına çözmelisin.
Yeni doğmuş bir bebek çok narindir, çok bağımlıdır.
Geğirmesine yardım edersin.
Yeni ebeveyn, "Zor kısmı bu olmalı.
Zor kısmı bu." der.
Zor kısmı bu değil.
Sonra çocuk yürümeye başlar. Kaos olur.
Marketlerde bağırırlar.
Resmen kazara kendilerini öldürmelerini engellersin.
Ebeveyn der ki, "Zor kısmı bu.
Zor kısmı bu."
Zor kısmı bu değil.
Sonra çocuk ergen olur ve ebeveyn şöyle der,
"Bütün hepsi bir hataydı."
"Bunu yapmamalıydık."
Anlıyor musunuz?
Ebeveynlik 13 yıl boyunca yapabileceğiniz tek şey.
13 yıl sonra birden bu işte çok kötü oluyorsunuz.
Tanrı'nın en acımasız şakası
çünkü orada oturmuş izliyor.
Şu şekilde...
"Ebeveynlikte iyi olduklarını sanıyorlar, değil mi?
İzleyin.
Hormonları devreye sokun!
Bu bana İsa'nın ergenliğini hatırlattı.
Elektronik sigara içerdi."
Ergen çocuğu olan var mı?
O zorlama coşkuyu sevdim.
Çocukları yuvadan uçanların ergenlik yıllarından bahsetmesi çok hoş
çünkü kulağa bir kasırgadan bahsediyorlar gibi geliyor.
"Eşimle hazır olduğumuzu sanıyorduk. Her şeyi kaybettik."
Bu yüzden kasırgalar adlarını ergenlerden alır.
Ergenler ebeveynliğin bir beceri ama daha çok şans olduğunu gösterirler.
Çünkü kolay ergenler ve zor ergenler vardır.
Kolay bir ergeniniz varsa
iyi ebeveynsiniz demek değildir.
Tanrı zor bir çocukla başa çıkabileceğinizi düşünmemiş demektir.
Ergen ebeveynliği beni daha alaylı bir komedyen yaptı.
Hayır, öyle değil.
Bekleyin.
Alaycı bir komedyen.
Kulağa kötü geldiğini biliyorum
ama bir çocuğun ergen olması üzücü sayılır, değil mi?
Çünkü 12 yaşında tatlı bir çocuğunuz var ve bir anda şeytana dönüşüyor.
O merak ve şaşkınlığın, vücut kokusuna ve kötü muhakemeye
dönüşmesine resmen şahit oluyorsunuz.
Sonra siz, ebeveynler,
onlarla iletişim kurmayı öğrenmelisiniz.
Karım bana makaleler gönderiyor, "Ergen Çocuğunuzla Nasıl Konuşursunuz?"
Bense şöyle yapıyorum, "Sil."
"Ergen çocuklarımızla nasıl iletişim kuracaksın?" diye soruyor.
"İngilizceyi deneyeceğim."
Bazı şeyleri farklı duyuyorlar.
14 yaşındaki kızıma "Acele et, geç kalıyoruz." desem
"Seni öldüreceğim." diye anlıyor.
Ama sonra konuşup berbat bir insan olduğum konusunda
bir anlaşmaya varıyoruz
ve gidip içki içiyorum.
Alkol reklamlarında insanların
gülüp eğlendiğini hiç fark ettiniz mi?
İfadesiz bir babanın mutfak masasında bir şişe içkiyle tek başına oturduğu
bir reklam görmek isterdim.
Slogan şöyle olurdu,
"Kapana kısıldığın ve intihar da söz konusu olmadığı için viski."
Çok mu olumsuz oldu? Çok olumsuz.
Seyirciler arasında ergenler var. "Neden buradayım?
Bu adamın bu kadar büyük bir pislik olduğunu bilmiyordum." diyorlar.
Günümüzde ergen olmanın hiç olmadığı kadar
zor olduğunu kabul etmeliyiz.
Bu ergenlerin yaşadıkları delilik, değil mi?
Sosyal medya, uyuşturucu yaygınlığı, pornografi her yerde.
Sanırım demek istediğim şu, keşke ergen olsaydım.
Sigara için 1,5 kilometre yürümek zorundaydım.
Bence ergenlerin en büyük ironisi
ebeveynlerinden utanmaları.
"Benden utanıyorsun.
Aynaya baktın mı?"
Ergenlerimin her biri farklı noktalarda bana gelip
"Beni tanımıyormuş gibi yapabilir misin?" dedi.
"Bunu kalıcı olarak yapabiliriz."
Ebeveynlik boyunca utanç temasının hiç değişmemesi
inanılmaz, değil mi?
Çocuklarınız küçükken
sizi sürekli utandırırlar, değil mi?
Şöyle bağırırlar, "Bu adam neden bu kadar şişman?"
"Bu kadın cadı mı?"
"Yahudi!"
"Ya hadi!
Ya hadi!
Lütfen ya hadi de."
Bu gerçekten başıma geldi.
New York'ta Whole Foods'taydım
ve iki sarışın çocuğum ya hadi diye bağırıyordu.
Öyle çok Yahudi istiyorlardı ki daha önce onlara
Yahudi getirildiğine inanabilirdiniz.
"Yahudi!"
"Ya hadi!
İsa aşkına, lütfen ya hadi deyin.
Ya hadi demeye bayılırlar.
Yahudilere değil. Yahudilere de bayılırlar.
Bana çekmişler. Ben Yahudi âşığıyım.
Yahudileri severim."
Çocuklarınız sizi sürekli utandırır
ve sonra bir gün durup dururken
hayatlarındaki en büyük utanç kaynağı olursunuz.
Bunun zamanını söylemezler.
Ve sadece çiğnediğinizde öğreneceğiniz katı kurallar vardır.
Yemek yiyorduk.
14 yaşındaki kızım,
"Sonra babam lise binasına girdi." dedi.
Karım, "Tatlım, okula girmedin, değil mi?" dedi.
"Ne? Dışarısı soğuktu.
Hangi gezegendeyiz?"
Üç ergenimiz var,
bir tane 12 yaşında, bir tane de 11 yaşında çocuğumuz var.
Hava durumu pek iyi değil.
Kesinlikle kasırga mevsimi.
Eşimin çok daha zor durumda olduğunu kabul ediyorum
ama tüm bunlar onun suçu sayılır.
Bu çocuklar benim vücudumdan çıkmadı.
Benim çocuklarım bile sayılmazlar.
Komplo teorisyeni gibi konuşmak istemiyorum
ama spermlerin yumurtayı dölleme olayını
bizzat hiç görmedim.
Bir simülasyonunu gördüm.
Ay'a iniş yapmak gibi.
Erkekler şüphelenmeli.
Kadınlar ebeveyn olacaklarını keşfediyor.
Erkeklere söyleniyor.
Erkekler baba olacaklarını
ölümcül hasta olduklarını öğrendikleri gibi öğreniyorlar.
Biri gelip "Oturmalısın." diyor.
Erkeklerin tepkileri de benzer.
"Ne kadar vaktim var?"
Tabii babalık testleriyle
artık babanın kim olduğu bilimsel olarak kanıtlanıyor.
Ama insan varoluşunun büyük kısmında
erkek kendisine söylenene inanmak zorundaydı.
"Hamileyim. Babası sensin."
"İki yıldır eve gitmedim."
"Bu bir mucize."
Arada babalık testi lafı duyarsınız.
Ama annelik testi lafı hiç duymazsınız.
Annenin kim olduğunu nasıl bileceğiz?
"Çocuk bedenimden çıktı."
"O zaman testten korkmana gerek yok."
Tamam Jim, bu gecenin en aptalca şakasıydı.
Bu... Ne?
Belli ki babalık testi diye bir şey var çünkü bazı erkekler korkunç.
Beş çocuk babası olarak,
çocuklarını terk eden bu adamları duyduğumda
kıskançlıkla doluyorum.
Bunun bahanesi yok.
Bunun bahanesi yok. Ama hiçbir şey erkeği ebeveynliğe hazırlamıyor.
Kadın tamamen fizyolojik bir değişim geçiriyor.
Sadece bebeği büyütmek değil, sabah bulantısı var,
yuva içgüdüsü devreye giriyor.
Hamilelik boyunca bir erkeğin hissedeceği şey aynıdır, değersizlik.
Bu da bir bakıma onları babalığa hazırlıyor.
Değil mi?
Bence babalar genelde az değer görüyor.
Kim benimle aynı fikirde?
Boşanmış babaları dinleyin.
Tabii ki hikâyenin kahramanı anne, değil mi?
Biri ünlü olunca annesine ev alır.
Babasını orada yaşamaya davet bile etmezler.
Genelde annenin katkısını anlamak daha kolaydır.
Bunu ailemde görüyorum.
Çocuklarım her gün karımın onlar için yaptıklarını görüyor.
Yine de ülkeyi gezerken
biftek yiyip çocuklarımdan şikâyet ederken
övgü alıyor muyum?
Tabii ki hayır.
Baba olmak NFL'de yedek oyun kurucu olmak gibi.
Takımda olursun ama yıldız olmazsın.
Oyuna sokulduğun o nadir anlarda da
insanlar gerilir.
Anlıyor musunuz?
Teşekkürler.
Toplumumuzda babanın statüsünün bu kadar değişmesi inanılmaz.
1950'lerde Baba En İyisini Bilir diye bir televizyon programı vardı.
Baba En İyisini Bilir.
İroni yapmıyorlardı.
"Baba bir şey bilse çok komik olmaz mıydı?" demiyorlardı.
Samimilerdi çünkü o zamanlar
yaygın inanış, bir babanın en iyisini bildiği yönündeydi.
Bugün o programı asla yapmamaları bir yana,
birine "Baba bilir." deseniz kimse "En iyisini." demez.
"Baba biliyor mu?" derseniz
"Eski Moda nasıl yapılır? Bilmiyorum."
Bir babaya gidip "Baba biliyor mu?" deseniz bile der ki,
"Ne zaman, bilmem, karıma sor.
Ne dememi istiyorsun?
Ben bağırmıyorum. Sen bağırıyorsun."
"Eski Moda mı istiyorsun? Eski Moda bir şey yapacağım."
Hayır, oyun kurucum olan karım harika olduğu için şanslıyım.
20 yıldır evliyiz.
İnanabiliyor musunuz? 20 yıl.
20 yıl.
Ve bildiğiniz kadarıyla harika bir evliliğimiz var
çünkü başkasının evliliğinde olanları
asla bilemezsiniz, değil mi?
Bildiğinizi sanırsınız
ama boşanma haberi duyunca hep şaşırırsınız.
Bazen hepsinin numara olduğunu anlıyorsunuz, değil mi?
Mesela ödüller olmalı.
"Mutsuz bir evlilikteki en iyi performans adayları... "
"İyiydi. Çok iyiydi.
Ondan nefret ettiğini bilmiyordum."
Hayır, eşim harika veya performansı harika.
Her şeyi o yapıyor.
Evliliğimizin başından beri öyle.
Tüm düğünü o planladı. Tam bir Katolik.
Törendeki tüm okumaları o seçti.
Kayınbiraderimin Birinci Korintliler'i okumasını izlediğimi hatırlıyorum.
Bilmiyorsanız, bu
"Aşk sabırlıdır. Aşk naziktir. Aşk... "
Bana öyle geldi.
Ama şunu çok iyi hatırlıyorum, sonu şöyleydi,
"Aşk kayıt tutmaz."
20 yıl evlilikten sonra
karımın yaptığı tek bir şey var,
yaptığım her hatanın
kaydını tutmak.
İlk randevumuza kadar her şeyin fişini tutuyor.
Daha tanışmadan önceki şeylerden bahsediyor.
"Seni mahalleden hatırlıyorum.
Çok kibirli görünüyordun."
Her şeyi hatırlıyor.
Ben yarım saat önce ne olduğunu söyleyemem.
Bu adil değil.
"Anlaşmıştık sanıyordum." diyorum.
"Tam olarak ne dedim?"
"Sen kazandın."
Hafızası çok iyi.
Farklı bir Birinci Korintliler duyduğuna eminim.
"Aşk kayıt tutar.
Aşk biraz sinirlidir.
Aşk, şehir dışından dönmeni ve verdiğim tahmini kararları
takdir etmez ve kuyumu kazar.
Amin."
Biliyor musunuz?
O harika biri. Şikâyetim yok.
Aslında bir şikâyetim var.
Şikâyet değil de bir gözlem.
Karım köpeğimizi pek sevmiyor.
Köpeğimize karşı kayıtsız.
Ama bir köpek sever için
köpeklere kayıtsız olan insanlar sosyopat gibi görünür.
"Köpekleri sevmiyor musun? Seni kim incitti?"
Köpekleri sevmemenin mazereti yok.
Karımın alerjisi var. Bu bir mazeret.
Ama köpeğimiz çok tatlı ve karımı rahat bırakmıyor.
Karım ne zaman odaya girse köpek onu hapşırtıyor.
Karım nefes alabilsin diye köpeği iterken
bir yanım hep "Köpeğime kötü davranma." diyor.
Şunu sorabilirsiniz, "Karının alerjisi varsa
neden köpeğin var ki?
Köpeği aldıktan sonra mı alerjisi olduğunu öğrendin?"
Hayır.
Karımın alerjisi olduğunu 20 yıldır biliyorum
ve köpek almayı hiç ummuyordum.
Hiç ummuyordum. New York'ta bir dairede yaşıyoruz.
Beş çocuğumuz var. Seyahat ediyorum.
Köpek almayız.
Ama sonra pandemi oldu
ve köpek almamak için tüm sebepler ortadan kalktı.
Banliyöde büyük bahçeli bir ev kiraladık.
Seyahat etmeyi bıraktım.
Eşimin alerjisi değişmedi.
Çocuklarım köpek için yalvarmaya başladı.
"Köpek alabilir miyiz?"
Her gün böyleydi.
Eşime "Bırak ben halledeyim." dedim.
Aile toplantısı düzenleyip eşimin yanında durdum ve dedim ki
"Öncelikle annenizin köpeklere alerjisi var.
Etrafta köpek varken fiziksel olarak hasta hissediyor."
En küçük çocuğum çok tatlı.
"Annem karnından aşı olsa olmaz mı?" dedi.
Bana kendimi hatırlatıyor.
Eşime döndüm ve dedim ki,
"Karnından aşı olsan olmaz mı?"
"Ne halt ediyorsun?" dedi.
Dedim ki, "Niye kızdın anlamadım.
Soran oydu." dedim.
Komik bulmadı.
Bir yere varamadığımızı görebiliyordum.
Bir uzlaşma önerdim.
"Bir köpeğe baksak nasıl olur?
Kalıcı bir ev bulunana ya da karım ölene kadar
köpek bizimle yaşar."
Bunu hiç komik bulmadı ve odadan çıktı.
Ama ertesi gün, bir anda,
"Tamam, bir köpeğe bakabiliriz ama bizde kalamaz." dedi.
"Kalamaz." dedim.
Gidip köpeği aldım ve eve getirdim.
İnanılmaz bir şey oldu.
Sadece çocuklarım bu köpeğe âşık olmadı,
ama zamanla ve ara sıra bu köpeğe maruz kalınca
karımın alerjisi de değişmedi.
Ama çocuklarımın köpeği ne kadar sevdiğine şahit oldu.
Köpeğin bizde kalabileceğine karar verdi.
Ailem için bu fedakârlığı yaptı.
Ve yeterince takdir edilmediğimi anladım.
Bu konuyu çok açmıyorum ama sanırım benim çocuklara alerjim var.
Ve bizde beş tane var.
Sadece bir köpeğimiz var ve bu bir yarışma değil ama ben kazandım.
Bir ay kadar köpeğe baktıktan sonra eşim hâlsizleşti.
COVID oldu sandık. Testleri negatifti.
Doktora gitti, kan testi yaptılar
ve Lyme hastalığına yakalandığı ortaya çıktı,
bu da köpeklerden bulaşan kenelerden geçen bir hastalık.
Bunu bana telefonda söyledi ve "Beni öldürecek." dedim.
Öldürecek. Beni öldürecek ve öldürmeye hakkı var."
Eve dönerken kendimi hazırladım.
Ama eve girdiğinde
sakin bir şekilde yanıma geldi ve dedi ki,
"O köpek yüzünden Lyme hastası oldum.
Kendini nasıl savunacaksın?"
Ben de söyleyebileceğim tek şeyi söyledim.
"Köpeği isteyen sendin."
O da dedi ki...
"Gaslighting yapma."
"Bu terimi hiç duymadım." dedim.
"Gaslighting'i duymadın mı?" dedi.
Dedim ki, "Bu gezegende kimse gaslighting'i duymamıştır.
Deliriyor olabilirsin."
Odadaki gerginliği sezmeye başladım.
Lyme hastalığı geçti.
İyileşti. Bu arada karım tanıdığım en güçlü insan.
O beş çocuk var ya, o çocukların her birini bizim dairemizde doğurdu.
İlaçsız.
Lyme hastasıydı. Geçti. İyileşti.
Ondan önce beyin tümörü vardı.
Geçti. İyileşti.
Bir noktada ona şunu sordum,
"Karşılaştığın en büyük zorluk neydi?"
"Seninle evli olmak." dedi.
Söylemem gerek, bununla gurur duyuyorum.
Pekâlâ, çok keyifliydiniz. Çok teşekkürler.