Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Bedankt, Boston.
Bedankt.
Het is geweldig om hier te zijn. Ik zie er goed uit.
Ik weet niet of je het weet, maar normaal ben ik dik.
Maar sinds ik ben afgevallen, ben ik arrogant.
Trouwens, dunne mensen, zo zien wij jullie.
Als arrogante eikels.
Sinds ik ben afgevallen, krijg ik twee soorten reacties.
In de ene groep zeggen ze niets tegen me.
Ze vragen aan m'n vrouw: Is alles goed met Jim?
Dat klinkt als bezorgdheid, maar ik hoor een veroordeling.
Voor hen is het waarschijnlijker dat ik ziek ben...
...dan dat ik zelfdiscipline heb.
'Jim sport natuurlijk niet en eet niet gezond.
Hij moet wel kanker hebben.'
Dat is de ene groep.
De andere groep beschuldigt me ervan dat ik een eetlustremmer gebruik.
'Je slikt Ozempic. Geef toe, je slikt Ozempic.'
En dat is niet zo, oké? Ik slik een andere.
Ik slik Mounjaro. Dat is beter, toch?
Dat klinkt als een Italiaans restaurant.
'Welkom bij Mounjaro.
Als je hier bent, eet je niets, want je bent een dikzak.'
Nu begrijp ik dat sommige mensen tegen eetlustremmers zijn.
Ze zeggen: 'Dat is valsspelen.'
Ik speel niet in de honkbal hoofdklasse.
Ik ben een dikzak die niet dood wil.
'Maar het is niet eerlijk.'
Dat is kaal worden en geboren worden zonder pigment ook niet.
Maar ik heb dat leren verdragen.
Dit is een spannende tijd voor me.
Ik ben slank. Ik ben in de dertig.
Het is te gek.
Als volwassene hoorde ik steeds een innerlijke monoloog.
'Jim, stop met eten. Je moet je impulsen beheersen.'
Maar ik had alleen een wekelijkse prik nodig...
...die alle passie in me doodde.
Ik heb zo veel geleerd.
Ik begrijp nu dat jullie dunne mensen niet vergeten te eten.
Jullie zijn dood vanbinnen.
Het leven draait om compromissen sluiten.
Ik zal misschien nooit meer echte vreugde voelen...
...maar ik pas de kleren weer die dertig jaar geleden al uit de mode waren.
Dat is geen slechte deal.
Het is gestoord. Die eetlustremmers veranderen alles.
Dit gaat er gebeuren.
Alle dikke mensen worden dun.
Dan mengen we ons onder jullie, dunne rotzakken.
En als jullie even niet opletten, eten we jullie op.
Of we nou honger hebben of niet, we willen gewoon eten.
Ongelooflijk hoe populair die eetlustremmers zijn, hè?
We leven in een tijd van lichaamspositiviteit.
Schoonheid is er in alle vormen en maten.
'Dit neemt je hongergevoel weg.' 'Geef op of ik maak je af.'
Ik probeer te genieten van het slank zijn, want ik word zeker weer dik.
Ik bedoel...
Dit is niet duurzaam.
Dit komt door het medicijn.
Dit is 99 procent big pharma en 1 procent kleine Jim.
Toch?
Ik bedoel...
Toch?
En ik heb m'n ruime kleren nog. Ik ben niet gek.
Ik zie ze in m'n kast hangen. Ze bespotten me.
'Je komt nog wel terug.
Dan draag je me weer.
Je at een pizza en zei tegen je vrouw dat hij niet was bezorgd.
Dat is wie je echt bent.'
Door het medicijn kijk je anders naar eten.
Ik zie McDonald's nu als een rare vlam van vroeger.
'Ongelofelijk dat ik je zo leuk vond.
Kom om middernacht en zeg niets tegen m'n vrouw.'
Eetlust onderdrukken was niet eens het doel.
Het medicijn was bedoeld om mensen met diabetes te helpen of zoiets stoms.
Maar toen bekend werd...
...dat er een diabetesmedicijn was waardoor je geen donuts meer wilde...
...dacht elke dikzak: ik heb diabetes.
'O, mijn diabetes begint te knorren.'
Het is niet het eerste medicijn met een heilzame bijwerking.
We weten van Viagra.
De anticonceptiepil geneest acne.
En alcohol maakt mensen aantrekkelijk.
Maar het moet frustrerend zijn voor wetenschappers...
...die levensveranderende medicijnen creëren dat wij azen op de bijwerking.
Zoals de mensen die Viagra maakten.
Ze waren vast dolenthousiast op de persconferentie.
Ze zeiden: 'Na decennia hard werken...
...hebben mijn team en ik een pil ontwikkeld...
...die de levens zal redden van mannen met een hoge bloeddruk.
Er zijn wat onbeduidende bijwerkingen.
Misselijkheid. Duizeligheid. En een enorme stijve.
Maar...
Maar het belangrijkste is dat dit bloeddrukmedicijn levens redt.
Nog vragen?'
'Ja, die stijve.
Hoelang duurt dat?'
'Dat is van geen belang. Vier uur.'
'Godallemachtig.'
'Laten we ons richten op het feit dat dit een levensreddend middel is.'
'Ik heb een bloeddrukvraag.
Als ik hoge bloeddruk had en op een date ging...
...bijvoorbeeld naar een orgie...
...wat is dan 't beste moment om de erectiepil te nemen?
Ik bedoel bloeddrukmedicijn.'
Er zijn vast mannen in het publiek die Viagra slikken.
En dan bedoel ik elke man boven de 40.
Als je Viagra slikt, hoef je je niet te schamen.
Het betekent niet dat je geen man bent.
Het lichaamsdeel dat je tot man maakt, werkt gewoon niet.
Jij bent een eunuch en zij zijn mannelijk.
Er zijn mannen van boven de veertig die geen Viagra nemen.
Die worden celibatair genoemd.
Ik heb zelf Viagra genomen. Alleen voor de hoge bloeddruk...
...en de artikelen.
De artikelen zijn geweldig.
We leven in een tijd van ongelooflijke medische en technische vooruitgang.
Mensen maken zich zorgen over kunstmatige intelligentie.
'AI neemt het over.'
Ik hoop het.
Ik kan niet meer.
Mijn intelligentie heeft me zover gebracht als ik kan komen.
Ik heb kunstmatige intelligentie nodig.
Ik las een artikel: 'Neemt AI het over?'
Halverwege besefte ik dat het niet over ene Al ging.
'Neemt Al het over?'
Ik dacht dat het over Al Roker ging...
...en z'n liefde voor A1.
'Jim, dat is een stomme grap.'
De meeste technologische vooruitgang is niet aan mij besteed.
Ik heb nog steeds moeite met wifi-wachtwoorden.
Zelfs als het wachtwoord voor m'n neus staat...
...denk ik: dit gaat me niet lukken.
Het zijn een paar letters of cijfers, maar het voelt alsof ik examen doe.
Ik denk: ik heb meer tijd nodig.
Ik had beter moeten slapen.
Heeft iemand je ooit een wifi-wachtwoord gegeven?
'O, ons wifi-wachtwoord is supermakkelijk.
Het is 'beagle' in kleine letters.
De E is een drie, de G is een acht en de laatste E is een F.'
'Ja, maar hoe spel je beagle?'
De technologie wordt ingewikkelder.
Ik mis de simpele tijden.
Weet je nog dat je je eigen wachtwoord kon kiezen?
Tegenwoordig moet je goedkeuring krijgen.
Ze doen erg uit de hoogte, zo van: 'Dat wachtwoord is niet sterk genoeg.
Dat wachtwoord is heel zwak.'
'Boeit me niet. Gebruik het gewoon.'
'Nee, dat accepteer ik niet. Kies een ander.'
Je voert wat in. 'Ja, dat is te makkelijk te raden.'
'Dat komt omdat je me het net zag intypen.'
'Kies een ander. Je hebt dat wachtwoord al gebruikt.'
Ik krijg een writer's block van wachtwoorden.
'Kies een ander.'
'De koek is op. Ik heb m'n verjaardag al gebruikt. Meer heb ik niet.'
De criteria voor wachtwoorden zijn belachelijk.
'Je wachtwoord moet een hoofdletter, cijfer, teken of konijnenpoot hebben.
Iets wat je moeder op haar bruiloft droeg.'
Soms stellen ze een wachtwoord voor. Dat is vernederend.
'Hé, sukkel, wil je dat we je een wachtwoord geven?'
'Doet dat niet het hele punt teniet?'
'We zullen het niemand vertellen.
Vertrouw ons maar. Wij zijn 'n anoniem algoritme van een multinational.
We delen je wachtwoord echt niet.'
'Waarom... Knipoog je nou?'
'Nee, er zit een stofje in m'n AI.'
Ik liet ze wel eens m'n wachtwoord kiezen. Jullie ook?
Hun wachtwoord ziet eruit alsof ze een kat op een toetsenbord lieten lopen.
'Dat had ik ook kunnen verzinnen.' 'Maar dat heb je niet gedaan, dombo.'
'Dat onthoud ik nooit.'
'Wij onthouden het wel, sukkel.
Zeg het maar als je het nodig hebt.'
'Mag ik het nu hebben?' -'Nee.
Misschien ben je wel een robot.'
'Wacht, jij bent toch zelf 'n robot?'
'Ja, maar dat weet jij niet. Jij bent zo dom.'
Ben je ooit je wachtwoord vergeten en moest je die quiz doen met de foto's?
'Hé, idioot. Zie je een stoplicht op een van deze foto's?'
Even denk je: wacht, wat is een stoplicht ook alweer?
Ik denk er te veel over na.
'Die paal kan verbonden zijn met een stoplicht.
Krijg ik daar geen half punt voor?'
Ik gok meestal gewoon.
Maar als ik goed gok, vind ik mezelf een kei in het stoplichtspel.
Ik heb het volgende level gehaald. Nu mag ik m'n eigen e-mail bekijken.
Ze doen zo neerbuigend tegen ons.
'Accepteer je deze cookies?'
'Koekjes?'
Iemand zei: 'Zeg tegen die idioten dat het koekjes zijn.'
En wij: 'Koekjes? Ik hou van koekjes.
Ik accepteer alle koekjes.
Mag ik er melk bij?'
Ze doen of het een cadeau is. 'Accepteer je deze cookies?'
'Ik wil niet onbeleefd zijn.'
'Je hoort cookies te accepteren...
...en ons je internetactiviteit te laten volgen.'
'Als ik die koekjes maar krijg.'
We accepteren alles maar.
Ooit een gesprek gehad met iemand over een vakantiebestemming...
...en dat je de volgende keer online advertenties voor die bestemming zag?
En dat je in plaats van boos te zijn dat je privacy was geschonden...
...die reis gewoon boekte?
'Dat wordt dus Mexico.'
De technologie maakt ons gek.
Al dat praten over naar Mars gaan. 'We gaan naar Mars. Ik kan niet wachten.'
Ze bedoelden jou volgens mij niet.
Waarom zou jij naar Mars gaan? Je bent zelfs nog nooit in Minnesota geweest.
Ze nodigden ons niet uit.
Ze waren gewoon aan het opscheppen.
Jeff Bezos nam wel z'n broer mee de ruimte in.
Ik heb drie broers en ik wil ze niet eens mee uit eten nemen.
Ik waardeer het optimisme, maar gaan we echt naar Mars?
54 jaar geleden was er een man op de maan.
En weet je hoe vaak daarna?
Nul keer. Weet je waarom? Omdat er nooit een man op de maan is geweest.
Ik weet het niet.
Misschien hebben we wel 'n man op de maan gezet en gaan we wel naar Mars.
Ik weet niet eens hoe een magnetron werkt.
Als iemand me dwingt de magnetron uit te leggen...
...zeg ik: 'Er gaat een lamp aan. Hij draait rond.
Als hij piept, is je hotdog klaar.
Zit ik in de buurt?'
Er is zo veel wat ik niet weet.
Meestal voel ik me niet eens volwassen.
Ik koop nog steeds niet graag schoenen in een winkel.
Schoenen zijn de enige bedekking die een vreemde ons mag aantrekken.
Je zegt nooit tegen een verkoper: 'Wil je me deze broek aandoen?
Waar ga je heen?'
Maar als we schoenen kopen, worden we hulpeloos.
We gaan zitten en zeggen:
'Doe jij het maar.
Mijn moeder is er niet, dus jij moet het doen.'
En we weten niets van die mensen die ons onze schoenen aandoen.
Er is geen achtergrondcheck.
We weten alleen dat ze graag met voeten van vreemden werken.
Alles wat ze zeggen is eng.
'Hoe voelt dat?'
'Wat bedoel je?'
'Zitten ze strak?'
'Pardon?'
'Is dat je grote teen?'
'Hoe durf je?'
'Loop anders even door de winkel. Laat zien hoe leuk die outfit je staat.'
'Nou, omdat je het zo lief vraagt.'
Ik doe niet meer alsof ik dingen begrijp...
...waar ik niets van weet, zoals de aandelenmarkt.
Als ze in het nieuws zo praten van: 'De aandelenmarkt vandaag...'
Normaal zeg ik dan: 'Wat interessant.'
Maar vanbinnen zeg ik: 'Duh, aandelenmarktje, duh.'
Het treurigste nog wel is dat ik economie heb gestudeerd.
Echt.
Vier jaar, 80.000 dollars.
Ik ben zo blij dat ik dit voor de kost doe.
Maar de pandemie heeft wel onthuld...
...hoe belangrijk je beroep is voor de maatschappij.
Laten we zeggen dat komieken niet onmisbaar zijn.
Ze zijn misbaar.
Stripclubs mochten open voor wij weer grappen mochten maken.
'Blijf daar, grapjurken. Dames, welkom terug.'
Het verbaasde me niet.
Op geen moment in de geschiedenis...
...zou ik nuttig zijn geweest, zelfs in het begin van de beschaving niet.
'Een paar moeten water halen en anderen hutten bouwen.
Jim, hoe kun jij helpen?'
'Ik kan die mensen belachelijk maken.'
Gek, ik werk in de entertainmentindustrie...
...en ik begrijp best dat men denkt...
...dat mensen in de showbusiness narcisten zijn...
...die veel te veel verdienen met onbelangrijk werk.
Maar geloof me, het is heerlijk.
Het is zo fijn.
Natuurlijk zijn er mensen in de entertainmentindustrie...
...met unieke vaardigheden die hun geld waard zijn.
Ik heb het over unieke talenten.
Iemand als Pat Sajak...
...voormalig presentator van Wheel of Fortune. Wat kon hij niet?
Denk hier eens over na. Hij presenteerde Wheel of Fortune.
Hij was een universeel genie.
Pat Sajak is vast aardig en ik ben dol op Wheel of Fortune.
Ik ben nog niet eens 80. Ik ben dol op Wheel of Fortune.
Dus toen hij z'n pensioen aankondigde, baalde ik. Hij lijkt me een toffe vent.
Hij riep vast iedereen van de Wheel of Fortune-familie bijeen...
...en zei: 'Ik doe dit nu al tientallen jaren. Ik ga met pensioen.'
Als ik daar was geweest, had ik gezegd:
'Je weet toch wel dat dit geen echte baan is?
Je gaat niet met pensioen van galgje spelen.
Bied je excuses aan en geef al dat geld terug.'
Want Pat Sajak had het goed geregeld.
Weet je hoeveel hij verdiende? Zeventien miljoen dollar per jaar.
Daar kun je aardig wat klinkers voor kopen.
En hij draaide de letters niet eens om.
Daarover is vast onderhandeld. Dat hij zei: 'Ik kan niet alles doen.'
Dat mocht Vanna White doen. Hij verdiende 17 miljoen, Vanna 3 miljoen.
We zijn het erover eens dat ze allebei niets hadden moeten verdienen.
Toen hij zijn pensioen aankondigde, zeiden de producenten: 'Wat vreselijk.
Waar vinden we iemand die zegt: Draai jij maar aan het rad?'
Er is goed nieuws.
Pat Sajak blijft adviseren.
Ik weet niet wat er valt te adviseren bij Wheel of Fortune.
'Zijn er nog nieuwe letters bij gekomen?'
'Nee, Pat. Het blijft bij dezelfde 26 letters.'
'Oké, ik zit in m'n kantoor.'
Ik doe graag stand-upcomedy.
Soms word ik ingehuurd voor een acteerklus.
Soms zegt de regisseur van zo'n project tegen me:
'Jim, ik wil je gladgeschoren zien.' Dan zeg ik: 'Volgens mij niet.'
Ik doe het altijd, maar als m'n baard eraf is, walg ik zo van m'n uiterlijk.
Ik heb het gevoel dat ik overal sorry moet zeggen.
'Sorry. Sorry hiervoor.
O, je zit te eten. Sorry.'
Ik ben niet de enige.
Iedereen die me met een baard kent, vindt het schokkend.
Ze houden zich niet in. Ze zeggen: 'Getver, waar is je baard?'
En dat zijn dan nog m'n kinderen.
Want een baard is eigenlijk de facelift van de armen.
Elk compliment dat een man krijgt over z'n baard heeft een bijbetekenis.
'Ik vind je gezicht met baard mooi.' -'O, dus het is beter bedekt met haar.'
Bedankt.
Ik heb medelijden met vrouwen. Sommige kunnen geen baard laten staan.
Besef wel dat elke man die een baard heeft, die baard nodig heeft.
Elke man met een baard keek ooit in de spiegel naar z'n blote gezicht...
...en dacht: 'Ik moet dit verbergen.'
Denk aan alle belangrijke historische figuren die een baard hadden.
Waarschijnlijk omdat ze onzeker waren.
Abraham Lincoln, Karl Marx, Gandalf.
Ze hadden allemaal een baard.
Jezus. Jezus had een baard.
Jezus liep op het water, keek omlaag, zag z'n spiegelbeeld en zei: 'Jezus.
Ik laat m'n baard staan.
Zo krijg ik nooit volgers.'
Trouwens, zo liep Jezus.
Deed Jezus toen hij over water liep alsof het moeilijk was? Zei hij: 'Huh?
Dit geloof je toch niet?
Ik loop over water. Pak je mobiel. Film dit.'
Of liep hij zo van: 'Ja, bitches. Kijk maar goed.
Echt wel de koning der koningen.'
Natuurlijk was over water lopen een van zijn wonderen.
Maar iemand daar dacht vast dat het een goocheltruc was.
Iemand zei: 'Ik zag je show van over water lopen.
Best cool. Ik boek kinderfeestjes.
We worden stinkend rijk.'
Jezus zei: 'Het was geen goocheltruc. Ik ben de zoon van God.'
'Interessante artiestennaam.
Hier is m'n kaartje. Ik heet Judas.'
Dat staat allemaal in de Bijbel.
Het staat in de Bijbel.
Er staan maffe dingen in de Bijbel.
God vroeg Abraham om z'n enige zoon te offeren.
God vroeg Abraham om z'n enige zoon te doden.
En Abraham, zoals de meeste vaders, zei: 'Geen punt.'
We weten ook niet wat Abraham deed toen God het hem vroeg.
Misschien nam Abraham de rekeningen door en zei hij:
'Wie gaf er 500 sjekel uit aan Nintendo?'
Op dat moment zei God: 'Abraham, ik wil dat je je enige zoon offert.'
En Abraham zei: 'Graag.
Mag het een wurgoffer zijn?'
God communiceerde met Abraham vanuit de hemel.
Ik weet niet of hij omlaag schreeuwde.
Heeft iemand het gesprek gehoord?
Was er iemand in de hemel? Zat Jezus in de hemel?
Zei God: Abraham, ik wil dat je je enige zoon offert?
En zei Jezus: 'Pap, doe effe normaal.'
En God: 'Voor de zoveelste keer, Bemoei je met je eigen zaken.
Let niet op die bebaarde hippie.
Abraham, ik wil dat je je enige zoon opoffert.'
En Jezus: 'Je kunt Abraham niet vragen z'n enige zoon te offeren.'
En God: 'Dat brengt me op een idee.'
'Jezus, vertel op aarde dat ik je vader ben.'
Jezus: 'Als ik dat zeg, worden ze misschien boos en doen ze me pijn.'
En God: 'Welnee. Waarom zouden ze? Ze lijken zo aardig.'
Jezus: 'Oké, als ik ga en ze doen me pijn, hou jij ze tegen.'
En God zegt: 'Ja, zeker, vast, misschien.'
Abraham werd beloond voor z'n loyaliteit.
Hij werd 175.
Hij stierf toen hij 175 was, wat te gek is.
Maar die laatste 90 jaar.
Jakkes, toch?
Denk je dat toen ze de Bijbel schreven...
...iemand vroeg: 'Zetten we er echt 175 in?
We willen toch dat mensen dit lezen?
Laten we 75 zeggen.
Dat is een mooie leeftijd. Dat kan ik geloven. Mediterraans dieet.
Dat kan wel.
Honderdvijfenzeventig.
Als je nu iemand ontmoet die zegt: 'Mijn opa werd 175'...
...denk je: Jij bent gek.
Kun je je voorstellen dat je 175 wordt?
'Ik ging op m'n zestigste met pensioen.
Ik wist niet dat ik nog 115 jaar voor de boeg had.
Hoe vaak moet ik nog pickleball spelen?
Jeetje.'
Bedankt.
Dat was Abrahams beloning. Hij werd 175.
Hij is ook de grondlegger van niet één, maar drie religies.
Jodendom, christendom en islam. Geweldig.
Weet je wat nog geweldiger is?
Die drie religies zijn beste maatjes.
Ze kunnen het geweldig goed met elkaar vinden.
Zou Abraham zich ooit verantwoordelijk voelen?
Kijkt hij wel eens omlaag, zo van: 'Jakkes, dat was niet de bedoeling.'
God was vroeger veel meer betrokken.
God bemoeide zich met Abraham, overstromingen, plagen.
Nu heeft hij iets van: 'Weet je wat?
Zet Jezus' kop maar op een toastje.
Ik trek die lui echt niet.
Als ze niet luisteren, ga ik het ook niet proberen.'
Wat ik wil zeggen, is dat ik christen ben.
Dat zeg ik om jullie een ongemakkelijk gevoel te geven.
Als niet-christenen me horen zeggen: 'Ik ben christen', denken ze: o, nee.
En als christenen me horen zeggen: 'Ik ben christen', denken ze: o, nee.
Zo breng ik het publiek tezamen.
Zo doe ik dat.
Bedankt voor jullie komst. Ik waardeer het echt.
Ja, bedankt.
Ik ben zo dankbaar dat ik rond kan reizen als stand-upcomedian...
...maar je moet weten dat mijn leven thuis vreselijk is.
Ik heb vijf kinderen. Het is een hel.
Mijn leven thuis is het tegenovergestelde van deze ervaring.
Toen ik opkwam, applaudisseerden jullie.
Thuis zien ze me niet eens staan.
Ik zeg niet dat ouders met applaus begroet moeten worden.
Dat is niet genoeg.
Ouders moeten een staande ovatie krijgen.
Een aankondiger zou moeten zeggen:
'Verwelkom de enige reden dat jullie bestaan.'
Toch?
Want ouderschap is een onmogelijke taak.
Het is te moeilijk.
De verwachtingen zijn te hoog.
Als ik in honkbal een gemiddelde van 300 heb...
...en drie van de tien keer raak sla, is het goed.
Maar als ik m'n kind maar één keer sla...
...ben ik er dan slecht in?
Kinderen zijn het enige wat we uit het menselijk lichaam halen...
...en dan houden.
Toch?
Nooit hoor je: 'Dat is m'n blindedarm. Dat m'n zoon. Geen van beiden werkt.'
Ik geloof, ouders, dat we deze pijn verdienen.
We verdienen die pijn. Het lef.
Het lef dat je denkt geschikt te zijn voor het ouderschap.
En wij nemen die verantwoordelijkheid heel arrogant op ons.
Zo van: 'Ik raak één keer per dag mijn telefoon kwijt.
Ik kan best voor een baby zorgen.
Kun je even m'n baby bellen?
Bel mijn baby.'
Ik weet best dat niet iedereen hier 'n ouder is.
Als je een kind hebt, word je een ouder.
Als je geen kind krijgt, blijf je gewoon gelukkig.
Dat sommigen geen kinderen willen krijgen, respecteer ik.
Maar die mensen zijn geen volwassenen.
Dat zijn toch gewoon enorme peuters?
Welke stress houdt hen 's nachts wakker?
'Waar ga ik brunchen?'
Als je boven de dertig bent...
...en het grootste probleem in je leven je wifi-verbinding is...
...ben je niet volwassen.
Als je nooit uit bent geweest, een vlek zag...
...en stiekem bad dat het chocolade was...
...ben je niet volwassen.
Als je nooit tegen je partner hebt opgeschept...
...dat je al drie dagen niet hebt kunnen douchen...
...ben je nog geen volwassene en misschien wel een boerenkinkel.
Dat is niet te vergelijken.
De een heeft een rijk, bevredigend leven, de ander is een ouder.
Er moet een heel andere classificatie komen.
'Ouder dan dertig, geen kinderen? Je bent een junior volwassene.
Hoe was de brunch?'
Brunch is toch duidelijk een rationalisatie van een alcoholist?
Iemand zei: Geen alcohol bij het ontbijt.
'Het is geen ontbijt.
Het is brunch.'
'Wat?'
'Het is ontbijt. Het is lunch. Gefeliciteerd.'
Alles aan brunch is belachelijk.
Je sliep nog tijdens het ontbijt...
...en nu eis je wentelteefjes om 13.00 uur...
...terwijl je mimosa's hijst.
Natuurlijk was de mimosa het geesteskind van een dronkaard.
'Heb je vers geperst sinaasappelsap?
O ja?
Schenk er wat champagne bij.
We noemen het...
...'m-mosa.'
Mimosa klinkt zelfs als die ene onbetrouwbare collega.
'Mimosa, waar is het kwartaalverslag?' 'Ik ben ermee bezig.'
'Wie gaat er mee lavondeten?
Het is lunch. Het is avondeten. Gefeliciteerd.'
Ik besef dat sommige mensen fysiek geen kinderen kunnen krijgen.
Maar je kunt ook adopteren en we leren al jong door films...
...zoals Annie en Oliver dat kinderen ouders nodig hebben...
...en dat veel van die kinderen kunnen zingen en dansen.
Dus wees lief, steun de kunst, mensen.
Het maakt me niet uit of iemand kinderen heeft.
Ik vind de druk die we op mensen leggen vreemd.
Sommige mensen zeggen: 'Wie zorgt er dan voor je als je oud bent?
Wie zorgt er dan voor je?' Dan zeg ik: 'Niet mijn kinderen.'
Even kijken of ik 't snap. Mijn kroost dat me altijd heeft uitgezogen...
...gaat straks opeens voor mij zorgen?
Daar durf ik geen gif op in te nemen.
Ik ben niet bang dat m'n kinderen me in een bejaardentehuis stoppen.
Zo vindingrijk zijn ze niet.
'Moet ik formulieren invullen? Stop 'm maar in de garage.'
Kinderloze mensen, ik vertel jullie over de vreugde van het ouderschap.
Ik heb vijf kinderen, dus ik probeer ze allemaal aandacht te geven.
Dan weet ik dat ik ze allemaal heb ontmoet.
Afgelopen februari ging ik met m'n zoon van tien wandelen.
We lieten de hond uit en voor we weggingen, zei ik:
'Het is koud buiten. Trek een jas aan.'
Hij zei: 'Ik draag geen stomme jas. Je kunt me niet dwingen.'
Ik: 'Prima. Je hoeft geen jas aan.'
Dus we gingen wandelen.
Op de terugweg keek hij me aan en vroeg: 'Pap, mag ik jouw jas?'
En ik aarzelde niet. Want een ouder is net een helderziende...
...die altijd gelijk heeft, maar altijd genegeerd wordt.
Toch?
Elke dag zeggen ouders: 'Ik kijk even in mijn kristallen bol.
Het is best koud buiten. Trek maar een jas aan.'
'Je bent dik.'
'Als je laat opblijft, ben je morgen misschien moe.'
'Je bent kaal.'
'Ik voorzie economische problemen als ik je dit huis uit schop.'
Het is hun schuld niet. Kinderen begrijpen consequenties niet.
Ouders begrijpen consequenties wel. Ze heten kinderen.
Kinderen zijn schoolvoorbeelden van consequenties.
Daarom kijkt elke ouder soms naar zijn kind en denkt:
'Ik had die avond niet dronken moeten worden.'
Bizar hoe anders de jeugd van mijn kinderen is dan die van mij.
Toen ik tien was, liet m'n moeder me boodschappen doen.
Een keer kreeg ik van haar heel specifieke instructies.
Ik liep 2,5 km naar de supermarkt en deed wat ze had gevraagd.
Ik gaf de caissière tien dollar en zei:
'Mijn moeder wil dat ik sigaretten koop. Merit Ultra Lights.'
De caissière keek me aan en vroeg: 'Hoe oud ben je?'
Ik zei: 'Ik ben tien.'
Ze zei: 'Je bent een goede knul.'
Ze gaf me een compliment...
...gaf me sigaretten en wisselgeld...
...en ik liep al rokend naar huis.
We lieten kinderen altijd alleen boodschappen doen.
Maar nu, na 25 jaar Law & Order: Special Victims Unit...
...vinden we het niet veilig als ze een koelkast openen.
Ik hield van de onafhankelijkheid.
Ik was soms wel bang. Vooral voor volwassenen.
Volwassenen waren boosaardige reuzen die elkaar allemaal kenden.
'Ik ken je vader.'
'Hoe dan?'
'Ik hield je vast als baby.'
'Waarom?'
Mijn vriendjes waren bang voor m'n vader.
Mijn beste jeugdvriend is nog steeds bang voor m'n vader.
Mijn vader is al dertig jaar dood.
Mijn kinderen en hun vrienden zien me als een Uber-chauffeur...
...en vroegen om een stille rit.
'Mag de muziek zachter, Jim?'
'Ik maak je af.'
'Ik ken je ouders.
Die vermoord ik ook.'
Het ouderschap draait om offers.
Sommige groot, andere klein.
Weet je hoeveel akelige kinderfilms ik in de bioscoop heb gezien?
Ik heb vrijwillig gereden, meerdere kaartjes gekocht...
...en naar complete kul gekeken.
Objectief gezien slechte films. Ik hoefde geen recensie te lezen.
Ik hoefde geen trailer te zien.
Niemand vroeg zich af: 'Zou De Smurfen een goede film zijn?'
Dat is het niet.
Ze waarschuwden ons door 'm De Smurfen te noemen.
Ik heb vijf kinderen.
Ik ga al vijftien jaar naar vreselijke kinderfilms.
Anderhalf decennium aan marteling.
Het moeilijkste is de zelfcensuur, want als je een film als Trolls...
of My Pretty Pony hebt uitgezeten...
...moet je als normale volwassene tegen iemand zeggen: 'Wat een bagger.'
Toch?
Maar dat zeg je niet tegen een achtjarige.
Je vraagt: 'Wat vond je ervan?
Ik hoop ook dat ze er nog een maken.'
En dat doen ze ook. Ze maken er nog vijf.
En elke keer denk je alleen maar aan alcohol.
Mijn vader zou nooit naar zo'n vreselijke kinderfilm zijn gegaan.
Als m'n vader ons meenam naar de film, werd ons niets gevraagd.
Wij wisten niet welke film het was. Hij wist het zelf niet.
In de bioscoop koos hij...
...een film uit, kocht kaartjes en dan moesten wij meteen naar binnen gaan.
Het gaf niet wanneer de film begon. Dat was voor ons 't begin van de film.
We gingen in de donkere zaal zitten en zagen het laatste deel van de film.
De lichten gingen aan, de zaal liep leeg.
Wij probeerden te begrijpen wat we net hadden gezien.
We vroegen elkaar: 'Hoe denk jij dat de film begint?'
Dan kwam er een nieuw publiek. De lichten gingen uit. De film begon.
We keken tot een bepaald punt waarop m'n vader opstond en wegging.
Wij volgden hem naar buiten.
Zo keken we naar films als gezin en ik mis dat.
Vaak voelde het alsof we m'n vader hielpen aan een alibi.
'Ik kan de zwerver niet gemold hebben. Ik was naar de film met m'n koters.'
Ik wou dat we The Sound of Music als gezin hadden kunnen zien.
Halverwege The Sound of Music...
...zou mijn pa opstaan en vertrekken, gevolgd door zijn zes blonde kinderen.
In de zaal dacht men: Dat gezin was niet blij toen kapitein Von Trapp...
...die nazivlag verscheurde.
Die grap was nog grappiger toen iedereen nazi's haatte.
Toch?
Ik klaag veel over m'n kinderen, maar ze hebben m'n leven verpest.
Ik hou van ze, maar ze behandelen me vreselijk.
Mensen zonder kinderen zeggen vaak: 'Ik zou me niet zo laten afbekken.'
O, jawel.
Weet je wat het alternatief is? Gevangenis.
Dus je laat je slecht behandelen en denkt alleen aan alcohol.
Stel dat ik een therapeut vertel hoe ze me behandelen...
...maar verzwijg dat 't m'n kinderen zijn.
'Ik woon met vijf mensen. Ze eten m'n eten op.
Ze geven mijn geld uit en als ik ze iets vraag...
...schreeuwen ze tegen me.'
Dan zou elke therapeut zeggen: 'Ga daar weg. Je wordt mishandeld.'
Ik hou van ze en ik weet dat ze van mij houden.
Hoewel m'n achttienjarige zoon 'Ik hou van je' zegt...
...alsof hij auditie doet voor een rol die hij niet wil.
'Ik hou van je, pap.'
'Oké, dat was een goed begin. Nog een keer.
Deze keer wil ik wat meer affectie horen...
...en enige verbondenheid.'
'Ik hou van je, pap.'
'Goed, we laten het je weten. Bedankt voor je komst.'
Het ouderschap is moeilijk en het wordt steeds moeilijker.
Dat vertellen ze je niet als je een kind krijgt.
Dat zou ongepast zijn.
'Gefeliciteerd. Het wordt erg pittig.'
Als nieuwe ouder moet je dat zelf ontdekken.
En pasgeboren baby's zijn zo fragiel en afhankelijk.
Je helpt ze boeren laten.
De jonge ouder denkt: dit is het moeilijke deel.
Niet het moeilijke deel.
Dan wordt het kind een peuter. Chaos.
Ze schreeuwen in supermarkten.
Je voorkomt letterlijk dat ze zich per ongeluk om zeep brengen.
De ouder denkt: dit is het moeilijke deel.
Niet het moeilijke deel.
Dan wordt het kind een puber en zeggen de ouders:
'Dit was allemaal een vergissing.
We hadden dit niet moeten doen.'
Toch?
Het ouderschap is het enige wat je dertien jaar kunt doen...
...en dan ineens ben je er heel slecht in.
Het is Gods wreedste grap, want Hij zit daar gewoon te kijken.
Zo van...
'Ze vinden zichzelf zo goed in opvoeden, hè?
Let op.
Laat de hormonen komen.
Dit doet me denken aan Jezus als puber.
Hij vapete vroeger.'
Heeft iemand hier een puber?
Heerlijk, dat geforceerde enthousiasme.
Het leukste is als lui met een leeg nest over de pubertijd praten.
Het klinkt altijd alsof ze een orkaan beschrijven.
'Mijn vrouw en ik dachten er klaar voor te zijn. We zijn alles kwijt.'
Daarom zijn orkanen vernoemd naar pubers.
Door pubers besef je dat ouder zijn een vaardigheid is, maar vooral geluk.
Want er zijn makkelijke pubers en moeilijke pubers.
Als je een makkelijke puber hebt, ben je nog geen goede ouder.
Het betekent dat God dacht dat je een moeilijke niet aankon.
Door pubers op te voeden ben ik een betere komiek geworden.
Nee, dat klopt niet. Wacht.
Een bittere komiek.
Dat klinkt negatief...
...maar het is bijna triest als een kind puber wordt.
Want je hebt een schattig twaalfjarig kind en dan boem, wordt het Satan.
Je ziet de nieuwsgierigheid en verwondering...
...veranderen in lichaamsgeur en slecht beoordelingsvermogen.
En jij, de ouder, moet leren hoe je met hen communiceert.
Mijn vrouw e-mailt me artikelen: 'Hoe praat je met je puber?'
Ik delete die meteen.
Ze zegt altijd: 'Hoe wil je met onze pubers communiceren?'
'Ik dacht in het Engels.'
Ze horen dingen anders.
Spoor ik m'n veertienjarige dochter aan omdat we te laat zijn...
...hoort zij: 'Ik maak je af.'
Maar dan praten we erover en worden we het eens...
...dat ik een vreselijk mens ben...
...en dan ga ik alcohol drinken.
Ooit gemerkt dat in reclames voor alcohol mensen altijd lol hebben?
Ik wil één advertentie zien met een uitdrukkingsloze vader...
...alleen aan de keukentafel met een fles drank.
De slogan: 'Bourbon, als je geen kant op kan en zelfmoord geen optie is.'
Is dat te negatief? Dat is te negatief.
Er zitten pubers in het publiek die denken: wat doe ik hier?
'Ik had geen idee dat hij zo'n enorme eikel was.'
Laten we erkennen dat puber zijn in geen tijden zo moeilijk was als nu.
Waar die pubers mee te maken krijgen, is gestoord.
Sociale media, de beschikbaarheid van drugs en pornografie.
Kortom: ik wou dat ik een puber was.
Ik moest twee kilometer lopen voor sigaretten.
De grootste ironie van pubers is dat ze zich schamen voor hun ouders.
'Jij schaamt je voor mij?
Heb je in de spiegel gekeken?'
Elk van mijn pubers kwam op enig moment naar me toe...
...en zei: 'Kun je doen alsof je me niet kent?'
'Dat kunnen we permanent maken.'
Ongelofelijk hoe consistent het schaamtethema is...
...tijdens het ouderschap.
Want als je kinderen klein zijn, zetten ze je constant voor schut.
De dingen die ze zeggen of gillen: 'Waarom is die vent zo dik?'
'Is die vrouw een heks?'
'Joodjes. Joodjes.'
'Het is broodjes.
Broodjes.
Zeg alsjeblieft broodjes.'
Dat is me echt overkomen.
Ik was in een supermarkt in New York...
...en mijn twee blonde kinderen schreeuwden om joodjes.
Ze eisten joodjes op zo'n manier dat het leek...
...alsof ze vaker joodjes kregen.
'Joodjes, joodjes.' 'Broodjes, broodjes.
In Jezusnaam, zeg alsjeblieft broodjes.
Ze zijn dol op broodjes.
Niet joodjes. Daar zijn ze ook dol op, hoor.
Dat hebben ze van mij. Ik ben een jodenvriend.
Geef mij maar joden.'
Je kinderen zetten je constant voor schut. En op een dag, uit het niets...
...ben jij de grootste bron van vernedering in hun leven.
Ze zeggen niet wanneer dat gebeurt.
Er zijn strenge regels die je pas te weten komt als je ze breekt.
Pas zei mijn veertienjarige dochter aan tafel:
'Toen kwam pap de school binnen.'
Mijn vrouw: 'Schat, je bent toch niet de school ingegaan?'
'Wat? Het was koud buiten.
Op welke planeet zitten we?'
We hebben drie pubers en een twaalfjarige en een elfjarige.
Vooruitzichten: niet gunstig.
Grote kans op orkanen.
Ik geef toe dat m'n vrouw het veel zwaarder heeft...
...maar dit is allemaal haar schuld.
Die kinderen kwamen niet uit mijn lichaam.
In zekere zin zijn ze niet eens van mij.
Ik wil niet als een complotdenker klinken...
...maar dat sperma dat de eicel bevrucht...
...dat heb ik nooit zien gebeuren.
Ik heb wel een simulatie gezien.
Hoe je een maanlanding in scène zet.
Mannen moeten achterdochtig zijn.
Vrouwen ontdekken dat ze een ouder worden.
Mannen wordt dat verteld.
Mannen horen dat ze vader worden...
...op dezelfde manier als dat ze ongeneeslijk ziek zijn.
Iemand komt naar ze toe en zegt: 'Ga maar even zitten.'
Mannen reageren hetzelfde.
'Hoe lang heb ik nog?'
Met vaderschapstesten kunnen we aantonen wie de vader is.
Maar tot die tijd moest de man geloven wat hem verteld werd.
'Ik ben zwanger. Jij bent de vader.'
'Ik ben twee jaar van huis geweest.'
'Het is een wonder.'
Je hoort wel eens van een vaderschapstest.
Maar nooit van een moederschapstest.
Hoe weten we zeker wie de moeder is?
'Het kind kwam uit mijn lichaam.'
'Nou, dan ben je vast niet bang om een test te doen.'
Oké, Jim. Dat is de stomste grap van de avond.
Die... Wat?
Er zijn natuurlijk vaderschapstests omdat sommige mannen hufters zijn.
Als ik, als vader van vijf kinderen...
...hoor over mannen die hun kinderen in de steek laten, word ik zo jaloers.
Het is onvergeeflijk. Maar niets bereidt een man voor op het ouderschap.
Een vrouw ondergaat 'n totale fysiologische verandering.
Niet alleen groeit de baby, maar er is ook ochtendmisselijkheid.
Nesteldrang neemt het over.
Een man voelt zich tijdens de hele zwangerschap hetzelfde, waardeloos.
Wat hem in zekere zin voorbereidt op het vaderschap.
Toch?
Ik denk dat vaders ondergewaardeerd worden.
Wie is het met me eens?
Hoor die gescheiden vaders nou.
De moeder is de held van het verhaal.
Wie beroemd wordt, koopt een huis voor de moeder.
De vader wordt niet eens uitgenodigd om er te wonen.
Het is makkelijker om de bijdrage van de moeder te begrijpen.
Ook in mijn gezin. Mijn kinderen zien dagelijks wat m'n vrouw voor ze doet.
Maar als ik op tournee ben, biefstuk eet en over m'n kinderen klaag...
...krijg ik dan erkenning? Mooi niet.
Vader zijn is als reserve-quarterback zijn in de NFL.
Je zit in het team, maar je bent niet de ster.
En in de zeldzame gevallen dat je mag meespelen...
...maakt men zich zorgen.
Toch?
O, dank je.
Bizar hoe de status van de vader is veranderd in onze maatschappij.
In de jaren 50 was er een tv-serie, Father Knows Best.
Vader weet het beter. Dat was niet ironisch bedoeld.
Ze bedoelden niet: 'Zou het niet om te gillen zijn als een vader iets wist?'
Ze waren oprecht. In die tijd dachten ze dat een vader het echt beter wist.
Nu zouden ze die serie niet meer maken.
Als je nu begint met: 'Vader weet...', zegt niemand 'het beter'.
Als je nu zegt: 'Vader weet...' Hoor je: 'Hoe je een cocktail maakt?'
Zelfs als je tegen een vader zegt: 'Vader weet...'
'Geen reet? Vraag m'n vrouw maar.
Wat wil je dan dat ik zeg? Ik schreeuw niet. Jij schreeuwt.
Wil je een cocktail? Ik zal er een maken.'
Nee, ik bof dat m'n vrouw, m'n steun en toeverlaat, geweldig is.
We zijn al twintig jaar getrouwd. Niet te geloven, hè? Twintig jaar.
Twintig jaar.
En we hebben een geweldig huwelijk, voor zover jullie weten.
Je weet nooit echt hoe het zit in andermans huwelijk.
Je denk van wel, maar als je hoort van een scheiding, ben je altijd verrast.
Soms besef je dat het allemaal gespeeld was.
Er zouden prijzen voor moeten zijn.
'De genomineerden voor beste optreden in een ongelukkig huwelijk zijn... '
'Zij was goed. Heel goed.
Ik had niet door dat ze hem haatte.'
Nee, mijn vrouw is geweldig, of acteert geweldig.
Ze doet alles, al zolang we getrouwd zijn.
Ze plande haar hele bruiloft. Ze is streng katholiek.
Ze koos elke lezing van de hele dienst.
Ik weet nog dat m'n zwager Korintiërs 1 voorlas. Dat is:
'Liefde is geduldig. Liefde is goedaardig. Liefde is...'
Zo klonk het voor mij.
Ik herinner het me goed, want het eindigt met: 'Liefde houdt niet bij.'
Na twintig jaar huwelijk kan ik zeggen...
...dat mijn vrouw één ding zeker heeft gedaan. Het bijhouden.
Al mijn fouten houdt ze bij.
Ze heeft bonnetjes van onze eerste date.
Ze begint over dingen van voor we elkaar kenden.
'Ik weet nog dat ik je in onze buurt zag lopen. Je keek zo verwaand.'
Ze weet alles nog.
Ik weet niet eens wat er een halfuur geleden gebeurde.
Het is niet eerlijk.
'Ik dacht dat we het eens waren.' 'Wat zei ik precies?'
'Jij wint.'
Haar geheugen is zo goed.
Ze heeft vast een andere Korintiërs 1 gehoord.
'Liefde houdt wel bij. Liefde is lichtelijk geïrriteerd.
Liefde waardeert het niet als je terugkomt van weggeweest...
...en m'n beslissingen in twijfel trekt en me ondermijnt. Amen.'
Toch?
Ze is geweldig. Ik mag niet klagen.
Er is één klacht.
Geen klacht, een observatie.
Mijn vrouw is geen fan van onze hond. Hij laat haar koud.
Maar voor een hondenliefhebber...
...lijken mensen die niets om honden geven sociopaten.
'Hou je niet van honden? Wie heeft je gekwetst?'
Er is geen excuus om niet van honden te houden.
Mijn vrouw is allergisch. Dat is één excuus.
Maar onze hond is zo lief en laat m'n vrouw niet met rust.
Als m'n vrouw binnenkomt, klimt hij boven op haar terwijl ze niest.
Als m'n vrouw de hond wegduwt om te kunnen ademen...
...denk ik altijd: 'Niet gemeen doen tegen m'n hond.'
Als m'n vrouw allergisch is, waarom heb ik dan een hond?
Had ik 'm al voor ik ontdekte dat m'n vrouw allergisch is?
Nee.
Ik weet al 20 jaar dat m'n vrouw allergisch is.
Ik had nooit gedacht dat we een hond zouden nemen. Nooit.
We wonen in een appartement in New York.
We hebben vijf kinderen. Ik reis veel. Daar moet geen hond bij.
Maar toen kwam de pandemie...
...en alle redenen om geen hond te nemen leken te verdwijnen.
We huurden een huis in een buitenwijk met een grote tuin.
Ik stopte met reizen.
Mijn vrouw was nog even allergisch.
Vooral m'n kinderen bedelden om een hond. 'Mogen we een hond?'
Dat gebeurde dagelijks.
Ik zei tegen m'n vrouw: 'Ik regel dit.'
Ik riep het gezin bijeen, ging naast m'n vrouw staan en zei:
'Onthoud nu dat jullie moeder allergisch is voor honden.
Als ze bij honden is, wordt ze ziek.'
Mijn jongste is zo lief.
Hij zei: 'Kan mam geen spuit in haar buik krijgen?'
Hij doet me aan mezelf denken.
Dus ik zei tegen mijn vrouw: 'Kun jij geen spuit in je buik krijgen?'
Ze zei: 'Wat doe je nou?' Ik zei: 'Waarom ben je boos op mij?
Hij vroeg dat.'
Ze vond het niet grappig.
Ik zag dat we op een dood spoor zaten.
Dus stelde ik een compromis voor.
Ik zei: 'Zullen we een hond adopteren?
De hond mag bij ons wonen tot we een thuis vinden...
...of mijn vrouw sterft.'
Ze vond dat niet grappig en ging de kamer uit.
Maar de volgende dag zei ze opeens:
'Goed, we adopteren een hond, maar we houden hem niet.'
Ik beaamde dat. Dus ik kwam thuis met een hond.
En er gebeurde iets ongelooflijks.
Niet alleen werden m'n kinderen verliefd op de hond...
...maar na verloop van tijd, als ze er af en toe aan werd blootgesteld...
...veranderde de allergie van m'n vrouw niet.
Maar ze zag hoeveel m'n kinderen van de hond hielden.
Dus besloot ze dat we de hond mochten houden.
Dat offer bracht ze voor m'n gezin.
Daardoor besefte ik dat ik niet genoeg erkenning krijg.
Ik zeg dit niet vaak, maar volgens mij ben ik allergisch voor kinderen.
En daar hebben we er vijf van.
We hebben maar één hond en het is geen wedstrijd, maar ik win.
Nadat we de hond een maand hadden, voelde m'n vrouw zich futloos.
We dachten aan corona. Ze bleef negatief testen.
Ze ging naar de dokter en via een bloedtest...
...werd ontdekt dat ze de ziekte van Lyme had.
Dat krijg je van een teek, die vaak op honden zitten.
Ze vertelde dat aan de telefoon en ik dacht: ze gaat me vermoorden.
Echt. Ze gaat me vermoorden en daar heeft ze alle recht toe.
Ik zette me schrap terwijl ze naar huis reed.
Maar toen ze binnen was, liep ze rustig naar me toe en zei:
'Ik heb de ziekte van Lyme door die hond.
Wat heb je daarop te zeggen?' Ik zei het enige wat ik kon zeggen.
'Jij wilde die hond.'
En zij zei:
'Niet mij gaslighten.'
Ik zei dat ik die term niet kende.
'Heb jij nooit van gaslighten gehoord?'
Ik: 'Niemand op deze planeet heeft van gaslighten gehoord.
Misschien word je gek.'
Nu voel ik wat spanning in de zaal.
Je moet weten dat de ziekte van Lyme geweken is.
Ze is in orde. Trouwens, mijn vrouw is de sterkste persoon die ik ken.
Die vijf kinderen heeft ze gebaard in ons appartement.
Geen pijnstillers. Haar ziekte van Lyme is geweken. Ze is in orde.
Daarvoor had ze een hersentumor. Die is weg. Ze is in orde.
Ik vroeg haar op een gegeven moment: 'Wat was je grootste beproeving?'
Ze zei: 'Met jou getrouwd zijn.'
En daar ben ik trots op.
Jullie waren geweldig. Heel erg bedankt.
Ondertiteld door: Michiel van Sleen