Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Spodoba wam się.
Rewelacyjne auto.
Świetne uchwyty na kubki.
Za naszych czasów auta tego nie miały.
Lubicie kubki, prawda? Macie ich sporo.
Macie nastoletnie dziecko, tak?
Nazywam się Nate Wilcox
i jestem najlepszym sprzedawcą aut po tej stronie Missisipi.
Nie ma bezpieczniejszego auta.
Nie ma głośniejszego auta!
Wielu uważa sprzedaż aut
za jakieś fałszywe uśmiechy i uściski dłoni.
Ale nie ja! Tu trzeba zrozumieć, czego potrzebują klienci.
Pomóc im rozwiązać problemy.
Idziesz na studia, nie?
Ludzie przyjadą wielkimi, szpanerskimi furami.
Dlatego musisz się wyróżnić. Żeby cię zapamiętali.
W ten oto sposób.
- Minivan? - Oczywiście, że minivan!
Jeździłem takim w liceum i wszyscy go uwielbiali.
Byłem królem na balu.
- Serio? - Jasne.
W małej szkole głównie dla dziewczyn,
ale chodzi o to, że do dziś rozmawiają o tym vanie.
Jest nawet lodówka.
Tak sprzedaję samochody.
Na razie dobrze mi idzie.
Spełniam amerykańskie marzenie.
Mieszkam w pięknej okolicy.
Mam piękny dom.
Mam trzy wspaniałe córki i niesamowitą żonę.
Cóż by rzec? Życie jest piękne.
Ja zarabiam na życie, a Katie zajmuje się domem.
Może to się wydaje staroświeckie,
ale dla nas liczy się równowaga między pracą a życiem.
Ja zajmuję się pracą, a Katie życiem.
- Proszę cię. - Weź!
Cierpliwości. Dam, jak skończę.
- Jesteś zarozumiała. Z, A, R... - Hadley.
Hadley znowu literuje.
A poprawnie?
- Nie wiem. - Tak.
Doskonale nad tym panuje.
Cały nasz świat opiera się na systemie kolorów, który stworzyła.
Nie zawsze wiem, co znaczą kolory,
ale to nie ja odbieram dzieci,
więc chyba nie muszę.
„Kupić Sam konia”?
Jest w kalendarzu.
Próbuj tak dalej.
Nie słyszę. Co mówisz?
Ale to nie tak, że Katie wszystko robi sama. Ja też pomagam.
Do moich zadań należy wyrzucanie śmieci i nigdy o tym nie zapominam.
Zaraz, dzisiaj biorą śmieci!
Czekajcie!
Chwila!
Stać!
Czekajcie!
No dobra, czasem zapominam o śmieciach.
Ale gdybym robił wszystko dobrze, film byłby nudny.
ŻYWICIEL RODZINY
Nie widzieliście?
Wszystko widzieliśmy.
To czemu się nie zatrzymaliście?
Bo zbieramy do recyklingu.
Zmieszane już były.
Ale słodziutko tańczy.
Spójrz na te dołeczki.
Mamo, Gracie ślini się do chłopaka.
Lepiej to odłóż,
zanim wróci tata.
Mamo, mam 13 lat.
- Mogę lubić chłopców. - Wiem.
Ale czasem ojcowie potrzebują więcej czasu,
by to zaakceptować.
- Śmieci załatwione. - Jak było?
A co? Słyszałaś coś?
Co masz w kapturze?
Co?
Boże...
Pewnie spadło z drzewa.
Tato, ile kosztuje koń?
Pewnie za dużo.
Nie stać nas na konia.
Dziękuję, Nate. Sam, nie będzie konia.
Dlaczego nie?
Bo koń, na którego nas stać, miałby poważne problemy.
A gdyby kopnął cię w głowę? Tego się nie da wyleczyć.
Koń kopnął w głowę Abrahama Lincolna.
Niemożliwe.
Miał dziesięć lat. Prawie umarł.
Co za imponujący człowiek.
Prawdziwy kozak!
Kupimy kozę?
Koza ma prostokątne oczy. Lepiej na nie nie patrzeć.
Naszą rodzinę stać na chomika.
Albo świnkę morską, jak zarobki pozwolą.
A może złotą rybkę? Na takie na pewno nas stać.
To twoja gwiazda?
Nazywam to Gwiezdnym Opiekunem.
Ramiona gwiazdy przypominają,
jak się przygotować z rana.
Boże, to wygląda jak ze sklepu.
- Też tak mówiłam. - Nie?
Widać rękę fachowca.
Dziękuję.
Dopisało wam szczęście, że macie taką utalentowaną mamę.
Też mi się tak wydaje.
Tak?
Buziak dla każdego!
Nie! Weź się!
Ja chcę, ja!
Buziakowy potwór chce!
Co tam się stało?
Szopy.
Skarbie, dzisiaj kolacja u Ashfordów.
Rodzice Avery, Conor i Angela.
Pomagamy w szkole z Conorem.
To tata, który chce cię poznać.
Zawsze o ciebie pyta.
- Tamten typ? - Będzie fajnie.
Wiesz, że lubię spędzać czas z obcymi.
Pa, tato. Kocham cię.
- Kocham cię. - Miłego dnia.
- Kochamy cię. - A ja was.
Pa.
Trójeczka na tablicę!
Stary, dzisiaj daję niezłego czadu.
Właśnie o to chodzi.
Masz kawę. Taką, jak lubisz.
Czternaście łyżeczek cukru.
Ile razy zostałeś sprzedawcą roku? Sześć?
Nie robię tego dla tytułu.
Robię to...
dla biletów na Tytanów.
NATE WILCOX SPRZEDAWCA ROKU
Robię to dla rodziny,
bo uwielbiają patrzeć na telebim
i oglądać stadion pełen kibiców Tytanów, którzy krzyczą moje imię.
To najlepszy dzień w roku, gdy widzą mnie na ekranie.
Prawdziwa głowa rodziny.
Dzięki.
Niemożliwe. Ale akcja.
Doskonały wybór z autem.
Będzie służył 20 lat.
Kolejne auto kupisz sobie, jak skończysz 50 lat.
- Przestań. - Mówię poważnie.
Dennis zaprowadzi cię do mojego biura.
Tęsknij za mną.
Peyton, załóż spodnie.
Przełożeni nie mogą tego zobaczyć.
- To damska koszula? - Owszem.
Mam dość przegrywania z Nate’em,
więc zmieniam strategię.
Celuję w kobiety.
Klata ze stali i kasę ludzie oddali.
Widzicie?
- Nie. - Nie, wcale.
Widzicie, jak tańczy Toyota? A Peyton?
- A Toyota? - Jak długo to ćwiczyłeś?
Rano 45 do 50 minut.
Bilety będą twoje.
Bo w Pakistanie się pakuje.
Z fachowcem był koszmar.
Jak długo trwał remont?
- Sześć lat. - Sześć? O ja.
Chłopaki grillują.
Fajnie.
Pięć sekund.
Ja go zjem.
Dobrze.
Po co tyle tych frisbee?
- Disc golf! Grasz? - Ekstra.
Nie.
- Ćwiczę, kiedy mogę. - Aha.
Trzeba wejść w rytm.
- O rety. - No.
W co chcesz uderzyć?
Próbuje zaimponować twojemu mężowi.
- Ustawił to dzisiaj. - Miło.
Przepraszam.
Trochę niebezpieczna zabawa.
Conor!
O Boże.
- Sorki, Avery. - Kurczę.
Trafiłeś w cel.
Conor, chyba wystarczy.
Popilnujesz burgerów?
Jasne.
Myślałem, że to placki ziemniaczane.
Angela, jak w pracy?
Dobrze. Sprzedaż rośnie.
Tamten absurdalny pozew oddalony.
Sędzia powiedział,
że mięczaki wypad z kuchni.
- Wygrana. - Gratulacje.
Zapomniałem, że mam kupić serwetki na kiermasz.
Conor, nie martw się.
- Kupimy po drodze do domu. - Na pewno?
Keith to zrobi.
Kim jest Keith?
Moim asystentem. Wszystkim się zajmuje.
Podróże, wydatki, harmonogram.
Wszystkie ważne zadania w moim życiu załatwia Keith.
Życie mi ratuje.
Rok temu zapomniałam o Dniu Ojca.
No i co z tego?
Keith wysłał już Conorowi najpiękniejszy bukiet piwonii.
Keith był taki miły.
Fajnie.
- Kate też ma asystenta. - Naprawdę?
Tę gwiazdkę na plecaku.
- Nie. - Gwiazdkę?
Tak, powiedz.
Jest super.
Taki drobiazg, który zrobiłam dziewczynkom,
żeby pomóc im w szykowaniu się do szkoły.
Nie bądź taka skromna.
Co wymyślił Conor?
Nic a nic. Nigdy nic nie wymyśli.
Jeszcze nie!
Truciznę na żony!
Nie, tego to nie.
- Co myślisz o Conorze? - Nie wiem.
Mam więcej wspólnego z tą jego żoną. Angela, fajny koleś.
Skoro mowa o Angeli...
Według niej to niezły pomysł
z tym Gwiezdnym Opiekunem.
Matki by to kupiły.
Oczywiście, że tak. Świetna rzecz.
- Tak? - Jak spinacz do jedzenia.
Wcześniej używaliśmy gumek jak barbarzyńcy.
Ale potem wynaleziono spinacz.
Jestem mężem wynalazczyni spinacza.
Nie masz nic przeciwko?
Jej firma sponsoruje targi rzemieślnicze w Centennial Park
i załatwi mi tam stoisko.
No pewnie.
- Naprawdę? - Żartujesz?
Jeśli to cię uszczęśliwia,
dawaj. Nie masz wyjścia.
Dobrze.
SZEŚĆ MIESIĘCY PÓŹNIEJ
Dlatego wymyśliłam Gwiezdnego Opiekuna.
Ramiona gwiazd to przypominajki, które można dowolnie zmieniać.
Przypominają o zadaniach dla dzieci,
zanim rano wyjdą z domu.
Macie przed sobą prototypy.
O co tu chodzi?
Tu się nakleja etykiety?
Tak, rodzic i dziecko mogą decydować o konkretnych zadaniach
i wspólnie je wykonać.
Ale czad, mama w telewizji.
Sam! Jedzenie jest dla uczestników.
Każdy może jeść.
W takim razie przynieś i mnie.
- Rozmawiają z mamą. - Sorki.
Sprzedałaś już coś?
Zaczęłam pół roku temu w salonie
i sprzedaliśmy już około 2000 sztuk.
Tylko 2000 w sześć miesięcy?
Biorąc pod uwagę, że jestem mamą na pełny etat
- i mam trójkę dzieci... - Mama na pełen etat?
Tak. Z mężem, Nate’em, mamy trzy piękne córki.
Jak zamierzasz prowadzić firmę?
Nie dasz rady z opieką nad dziećmi i prezesowaniem naraz.
Kevin, może mieć nianię.
- Kobiety tak robią. - Prawda.
- Masz nianię? - Nie mamy niani.
A twój mąż?
- Co z nim? - Nate?
Tak.
Nie pytałam go,
- ale pewnie tak. - Czekaj.
- Jest tutaj? - Tak.
Przyprowadź go tu. Dawaj.
- Poważnie? - Tak.
- Jest tutaj? - Czeka z dziećmi.
- Nie... - Jeśli chcesz kasę
- i firmę... - Tak.
- Chcę. - Przejdziemy...
- Dokąd? - Przechodzimy.
- Tato? - Dokąd idziesz?
- Ale... - O Boże.
- Dawaj go. - Mogę?
- Chcemy go tu. - Tak?
Oto i on.
- Idzie. - Jest.
Rozgląda się.
- Chyba jest... - Facet niewidomy?
Chcieli z tobą pogadać.
Zaraz, chwila.
- Odpadam. - Dlaczego?
Facet z pączkiem! Palant.
Nie mieli...
- Tam nie ma śmietnika. - Dokończ go.
No i już.
Nie ma go.
- Dobrze. - Żartujesz?
- Ja odpadam. - Nieźle.
- Odpadam. - Ja też.
Panie.
Tego nie chcemy.
- Przepraszam. - Nie szkodzi.
Nate, jak już przełkniesz,
opowiedz o sobie. Co robisz?
Jestem sprzedawcą Toyoty.
Dobrze.
Najlepszy sprzedawca w moim salonie.
- Naprawdę? - Tak.
Trudno mi uwierzyć.
Zignoruj ich.
Katie, widzę u ciebie potencjał.
Zaoferuję ci 100 000 dolarów
za 20% twojej firmy...
- Żartujesz? - O Boże!
Nie żartuję.
- Lori. - Wierzę w nią.
Ale mam jeden warunek, Nate.
Warunkiem jest, byś wziął trochę wolnego w pracy,
żebyś mógł zająć się dziećmi,
gdy Katie zajmie się biznesem.
Jasne, mogę to zrobić.
Naprawdę?
Jasne. Skąd to zdziwienie?
Bo patrzy w twoje wielkie, głupie oczy
i myśli, że to byłaby katastrofa.
Przecież nie umiesz zajmować się dziećmi.
Myślałem...
Odpadłeś, ale mówisz?
Możemy to przegadać na moment?
- Przepraszam. - Co z nią?
Porozmawiajcie.
- Co powiesz? - Zrób to.
- Tyle. - Serio?
- Obłęd. - A praca?
A najlepszy sprzedawca?
To dla ciebie ważne.
Wyprzedzam innych. Mogę brać rok wolnego.
Może twoja mama mogłaby pomóc?
Nie poproszę mamy.
Przecież sobie poradzę.
Dam radę zrobić 80% tego, co ty.
Aż tyle? Nie masz pojęcia, ile pracy wykonuję.
To może 75%.
Nie czas na to. Ale mogę zrobić 75%...
Wiesz, jaki mamy płyn do płukania?
Wszystko jedno. Mamy go i już.
Umiesz wejść na portal szkolny?
To coś dla czarodziejów?
Portale nie istnieją.
O czym tak długo rozmawiają?
Dwie sekundy. Chwileczkę.
To nie będzie na stałe, prawda?
Byle rozkręcić biznes.
Musisz mi zaufać.
Dam sobie radę.
Umowa stoi?
- Lori. - Tak?
Przyjmuję.
Nie!
No dobrze.
Gratulacje!
Ale się cieszę!
Będzie super.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
- Boże, dziękuję. - Będzie świetnie.
- Tobie też gratuluję. - Tak, dziękuję.
Życzę powodzenia.
- Nic trudnego... - Dobrze.
Ale dziękuję.
- Tak. Dziękuję. - Dobrze.
Powodzenia!
Przyda wam się.
Boże.
Czemu się tak denerwujesz?
To ekscytujące.
Też się cieszę.
Ale Korea Południowa jest tak daleko,
a ja nie rozstawałam się z dziećmi dłużej niż na dzień.
To dwa tygodnie.
Przecież nie wysadzę domu.
Wiem.
Mogą się zdarzyć gorsze rzeczy.
Na pewno się dowiem.
Kochanie, przygotuj śniadanie,
a ja je obudzę.
Ile mamy dzieci? Bo zapomniałem.
Ostatnio widziałem taką małą.
Kiedy się pojawiła?
No dobra. Ogarnę to jakoś. Śniadanko.
Najłatwiejsze danie dnia.
Czyli tutaj mamy spaghetti.
Łatwizna.
Tak.
No już. Przecedź się.
Można też i tak.
Więcej wapnia.
Tost.
Zepsute!
Świetnie.
Pa, pa.
Tak, jak robili pielgrzymi.
- Przebierz się. - Byłam pierwsza!
- Zawsze kopiujesz to, co noszę! - Nie!
- Powiedz, że chcesz być mną. - Nie.
Podano do stołu.
Ja tam nie chcę jajecznicy.
Ale przecież lubisz jajecznicę.
Lubiłam miesiąc temu.
Teraz nienawidzę.
- Ja lubię jajecznicę. - Nie.
Cicho. Kłamię.
To co lubicie?
Wszystko, byle nie to.
- Kwaśne żelki. - Sałatki.
- Taco? - Długie żelki.
- Sushi. - Tak! Sushi!
Wszystkie słodycze.
- Pewnie, Sam. - No.
Tato, jesteś teraz mamą?
Tak, jestem waszą matką.
- Chcesz makijaż? - Tak!
Się zobaczy.
Na pewno jesteś gotowy?
- Dużo wymagamy. - Właśnie.
Po pierwsze, źle, że o tym wiesz.
Po drugie, jestem tatą.
Nie jestem obcy.
Poranna rutyna wejdzie mi w krew za jakiś czas.
U mnie poranki są proste.
- Zwykle piję kawę. - Nie.
A ja jem cukierki.
- Nie mów mu. - Zawsze.
- Jesteś wkurzająca. - Cukierki.
Sam i Gracie nie lubią jajek.
Właśnie o tym mówiliśmy. Toster się zepsuł.
- Co? - Masakra.
Chciałbym go używać.
Zepsuł się czy odłączył?
Mechanikiem nie jestem, ale tyle wiem.
Może płatki?
- Tak! - Nie.
Może owsianka z owocami?
- Dobrze. - No nie.
- Nie. - Chyba mamy.
- Dobra. - Właśnie.
Powtórzmy to jeszcze raz.
Sam odbieramy o 14.45.
Hadley i Gracie o 15.15. Chyba że jest środa,
to wtedy na odwrót. Albo w piątek.
Wtedy wychodzą równo.
Musisz wszystkie zgarnąć.
O nie.
Możesz się trochę zdenerwować...
ale mam to pod kontrolą.
Wszystko tu jest.
Musisz zaufać centrum dowodzenia
i będzie dobrze.
To centrum zawsze mnie przerażało.
Ale zorientuję się.
Zorientujesz.
Wprowadzę kilka własnych poprawek. „Nocowanie”?
Nie, dziękuję.
Różnica czasu wynosi 13 godzin,
więc będę już spała
w trakcie waszego dnia.
Pranie. Trzeba wyprać ręczniki,
- zanim pójdą ubrania. - Tak.
Co jeszcze?
Model wulkanu.
Chyba jest zatkany.
Garnek po owsiance
namocz w wodzie.
Teraz?
Nie, teraz daj wody do gotowania.
- Ale potem namocz w zlewie. - Dobra.
Dziewczyny, moje małe!
Będę za wami tęsknić.
- A nie może tata lecieć do Korei? - Nie.
Albo gdzieś indziej?
- Ja was słyszę. - Wrócę tu,
zanim się obejrzycie.
Ale my umrzemy.
Naprawiłem toster.
- Cześć. - Pa.
- Baw się dobrze. - Kocham was.
Nie martw się.
Dom będzie stał, jak wrócisz.
Tato, drzwi zamknięte. Masz klucze?
Nie, machaj dalej.
Sam wejdzie oknem z tyłu.
Super!
Najlepszy sprzedawca Toyoty w Nashville, Nate Wilcox
Dobra, kogo podrzucamy najpierw?
Tato, jedziemy w złym kierunku.
Do twojej szkoły?
Do którejkolwiek z naszych szkół.
Nie wiesz, gdzie są nasze szkoły?
Wiem, gdzie macie szkoły.
Wiem, gdzie są, ale na wszelki wypadek włączę GPS.
Mówicie na głos nazwy waszych szkół, już!
A możemy jechać na laserowy paintball?
Nie! Mówcie nazwy szkół albo dzwonię do mamy.
Zadzwonisz do mamy
i przyznasz, że nie znasz lokalizacji
ani nazw naszych szkół?
Tak zrobię. Nie obchodzi mnie, jak źle wyjdę.
- B, L, E, F, U, J, E, S, Z. - Nie.
Policzę do trzech.
Niech ktoś poda nazwę swojej szkoły.
Raz,
- dwa... - Wykręciłam za ciebie.
- Sam, daj mi telefon. - Dzwoni!
- Odłóż.
- Ja tylko... - Co tylko?
Nie! Bo...
- Przyznaj się! - Przyznaj się.
Nie, tylko...
Laserowy paintball!
- Uważaj. - Patrzę.
- Oddawaj. - Nie mam.
- Sam! - Przyznaj, że...
Dobra, blefowałem!
Wiedziałam!
- Odłóż! - Tato, uważaj!
Cześć, co tam? Już za mną tęsknicie?
Co ty tu robisz?
Chciałem pamiątki, że coś potrafię.
Moje zdjęcie zniknęło.
Tu są zdjęcia pracowników, a ty u nas nie pracujesz.
Dan, nie odszedłem. Wziąłem urlop.
Już to słyszałem.
Musisz ustalić swoje priorytety.
Priorytetem są dzieci.
No dobrze. Ale to bolało.
No weź. Zrozumiałbyś, gdybyś miał dzieci.
Mam dzieci.
- Co? - Mam piątkę dzieci.
Ale nie mówię o nich w pracy.
Skąd masz dzieci?
Ten facet ci przeszkadza?
Co się stało z twoją koszulą? Wybuchł ci wulkan?
Dokładnie tak było.
Wtedy wylądowałbyś w szpitalu. Wulkany są gorące.
O co chodzi?
Peyton został moim numerem jeden. O to chodzi.
Nie wolno wynosić własności firmy.
To był prezent od Dana.
Przykro mi. Polityka firmy.
- Stary. - Nie ja ustalam zasady.
Jesteś kierownikiem. Taką masz pracę.
Kubek jest mój.
- Za gorące? - Nie.
Jest w sam raz.
NAJLEPSZY SPRZEDAWCA na świecie
Peyton, nie rób tego.
To twój człowiek?
Mój numer jeden.
Przepraszam, pan od jajek?
Nie, choć czasem dłubię w jajkach.
Mogę zadać panu kilka pytań?
- Pewnie. - Jest tu dużo jajek,
a ja muszę kupić jakieś dla rodziny.
Które mam wybrać?
Jakich jajek pan szuka?
Normalnych. Takich, które zjedzą moje dzieci.
Te jaja są pasteryzowane.
- Pasteryzowane. - Zawierają...
dwa razy więcej kwasów omega-3.
Kurczę. Dużo...
Więcej omegi, niż myślałem.
Tutaj napisali „z wolnego wybiegu”,
a pod spodem „z chowu bezklatkowego”.
Jaka jest różnica?
Na górze z wolnego wybiegu, na dole z chowu bezklatkowego.
Ciekawe.
Powiedzmy, że nie umiem przyrządzać jajek.
Czy są już takie zrobione?
W miejscach zwanych restauracjami.
Panie Pat... Nie podoba mi się pański ton.
Wiem, że magluję pana z tymi jajkami.
Nie jestem męczący, prawda?
Bo potrzebuję pana pomocy przy mleku.
Chętnie się dowiem, co oznacza „Lakty osa”.
Cześć, mamo, tak tylko dzwonię.
Chciałem...
Pomyślałem, że może chciałabyś wpaść.
Dziewczyny chciały, żebym zadzwonił. Tęsknią za tobą.
Nalegały, żebyś została u nas na noc.
Na jedną albo dwie.
Dwanaście, góra trzynaście. Maksimum.
Pośpisz w pokoju Sam
albo Hadley, albo nawet u mnie...
Kurde no!
Kto tu zostawił ręcznik?
O Boże!
Co...
Dzień dobry?
Dzień dobry. Rozmawiam z panem domu?
Żony nie ma, ale co pan robi?
Keegan Jones z firmy Dachówki i płytki Keegana.
Żona pytała, czy dałbym radę
wymienić płytki.
Chciałem oddzwonić
i się zgodzić,
ale pomyślałem, że lepiej jak wpadnę po prostu na dach.
Katie się zgodziła?
Może pan sprawdzić firmę na Yelpie.
Same wysokie oceny i tylko jedna negatywna.
Od byłej żony.
Powiedziała, że moje narzędzia nie dają rady.
No dobrze.
Świetnie.
Chyba masz pan tę robotę.
Naprawdę?
Wie pan co? Może jednak do niej zadzwonię...
Szkoła się kończy!
- Kurczę! - Będzie pan zadowolony.
Dobra robota. Do jutra.
Świetna robota. Teraz poczekamy na rodziców.
- Świetna robota dziś! - Dzień dobry.
- Dzień dobry! - Jestem po Sam.
Tym razem pan Wilcox.
Przyzwyczaiłam się do Katie.
Proszę się przestawić na mnie, bo jej już nie ma.
Znaczy, bo jest w Korei! Pracuje. Przez Shark Tank.
Ale żyje. Przepraszam.
Możemy porozmawiać?
Mam kłopoty?
Sam przytula innych z klasy za każdym razem, gdy ich widzi.
- Dobrze. - Cały dzień.
Pogadam z nią i powiem, żeby przestała.
- Dziękuję. - Nie.
W jej wieku takie mówienie może wzmocnić to zachowanie.
Musimy się upewnić,
że komunikujemy się właściwymi słowami.
Właściwymi słowami.
Lepiej niech pan zanotuje.
Zanotować.
Chciałabym przedstawić pojęcie
zwane „bańką przyzwolenia”.
Każde dziecko żyje w takiej bańce.
Mogą dotykać własnej bańki
bez pytania,
- ale potrzebują pozwolenia... - Dobrze.
...by wejść do bańki innego dziecka.
- Może pani powtórzyć? - A co?
- Początek. - Początek?
Tak, początek i resztę też.
Dobrze.
Co się stało?
Wszystko w porządku?
Avery i Trisha wiedziały, jak pisać „chihuahua”, a ja nie.
Teraz już wiesz...
A jeśli nie znam innych słów?
Muszę się więcej uczyć.
Gdzie twoja siostra?
Pewnie się popisuje przed Brianem.
Brianem?
Jakim Brianem?
Gracie!
Cześć, tu twój tata!
Twoja rodzina w vanie! Mieszkamy w tym samym domu!
Nie wiem, czy pamiętasz.
Boże, tato! Musiałeś?
Musiałem, bo inaczej...
Co to za Brian?
Podoba jej się.
Przez niego goli nogi.
- Hadley! - O Boże.
No co? Golisz co wieczór.
Co wieczór?
Twoja mama dwa razy w roku.
Tato, jestem głodna. Możemy jechać na obiad?
Znowu chcesz jeść? Myślałem, że już wystarczy.
Może Brian wpadnie do nas na obiad?
- Wiesz co, Sam? - Nie!
- Brian! - Nie!
- Przestań! - Brian!
- Pizza. - Dzień dobry.
Proszę bardzo.
Już pan dał napiwek w apce...
Będziemy się często widywać przez te dwa tygodnie.
Nikt nigdy nie był dla mnie tak miły.
Na razie.
Dobranoc.
Sam, pora spać.
Kończę drugie uściski.
Drugie uściski.
Wiesz co?
Porozmawiajmy o czymś.
Mogę przeskoczyć klasę?
Nie, nie sądzę. Może będzie nawet powtórka.
Dostanę konia?
A myślałaś, że dostaniesz?
Jak to powiedzieć?
1 bańka na dziecko. NIE WCHODZIMY do innej.
Nie przytulaj dzieci w szkole.
Ale kocham dzieci z klasy.
Wiem, że kochasz.
To wspaniale. Tylko okazuj im to w inny sposób.
Dobrze.
O rety.
Wiesz, kim jesteś?
Moją ulubioną.
- No wiem. - Dobranoc.
Dobranoc.
Hadley. Odłóż komórkę.
Ale ja tylko przyświecam sobie, bo uczę się z kartek.
No jasne.
Dobranoc.
Ale walczysz o pierwsze miejsce.
Impreza z chłopakami?
Tata mi nie pozwoli.
Gracie, wyłącz telefon.
Chyba znam swoją trzecią ulubioną.
Jeszcze trzynaście dni.
„Nocne obowiązki”?
Co jest?
Było zalać wodą.
Boże.
Jest 1.30 w nocy.
Czy my mamy w domu jakąś myjnię?
Cześć!
Cześć, skarbie. Jak leci?
Wspaniale. Zatrudniłem dekarza.
Super. Którego?
- Którego? - Którego dekarza?
Obdzwoniłam najlepsze miejsca,
żeby poznać ich oferty.
Był też kuzyn kolegi, Keegan,
bo miał bardzo niską ofertę
i chciałam pokazać ją innym.
Kogo wybrałeś?
Nie pamiętam jego nazwiska.
Ale był dobry.
Dach wygląda całkiem nieźle.
Dziękuję, że się tym zająłeś.
Pewnie jedziesz po dziewczyny, co?
W tym właśnie momencie!
Podrzucisz widelce, które zostawiłam w aucie?
Dziękuję, kocham.
Też kocham. Pistacje?
Co jest?
Tato!
- Co robisz? - Spałem.
Próbowałem spać.
Czemu ta kanapa się nie rozkłada?
Nie wszystkie są rozkładane.
Pytam, co tu robisz. Dzwoniłem do mamy.
Ale ona jest na rejsie.
Przyjechałem ci pomóc.
- Mówisz? - Pewnie.
Jak tylko skończę sjestę.
Kurde.
Widelce Metalowe
Wiecie może, gdzie idą widelce?
Nate Wilcox. Katie mówiła, że będziemy cię widywać.
Jak tam, kochany?
Jakoś się trzymam.
Katie dała mi dużo zajęć.
Mamy w domu obóz pracy.
Tyle środków czystości.
Tyle tego pod zlewem, że założę sklep.
Sklep założy.
Użyłem tego z napisem „do wszystkiego”.
Nic nie wyczyścił. Chyba jest „do niczego”, nie?
Do niczego!
Boże.
- Z czego się śmiejemy? - Conor,
nie jesteś już jedynym tatą na kampusie.
Ten tata jest zabawny.
Nate?
- Bardzo zabawny. - Rety.
Mów, ale nie pluj.
„Mów, ale nie pluj”.
Tato?
Nie czekasz w aucie?
Nie byłaś w swetrze?
Co?
- Nie. - Dobra.
Chciałem to założyć,
ale byłby wstyd.
Miło mi było.
Będziemy się widywać.
- Miło mi. - Miło cię poznać, Nate.
- Dziękuję. - Pierwszy zabawny tata.
Nie mówi nędznych sucharów.
Nate.
Co to było?
Widelce Katie.
Nie widelce, tylko gadanie z mamami.
Chcesz dać coś mamom? Daj mnie.
Daj mnie.
- A ja dam im. - Dobra.
A jeśli chcesz się spotkać,
to nie z mamami, tylko z tym facetem!
Ciągle do ciebie piszę. Dostajesz wiadomości?
Nie.
Ani jednej?
- Nie. - A niby „odczytane”.
- Widzisz to? - No wiesz,
kolor się zmienia.
Nic nie dostałem.
- Serio? - Tak.
Mogę zobaczyć?
Pokazałbym, ale już wszystko schowałem...
Po prostu daj znać. Możemy nawet dziś iść na drinka. Albo kręgle.
- Kręgle? - Zrobimy kręgle.
- Co? - Ale od nich trzymaj się z daleka.
Dobra?
Moje mamy nie są twoimi mamami.
NOWY najlepszy sprzedawca Toyoty w Nashville
Co jest?
Pomocy!
Wszyscy ludzie za mną
pomagają mi z Gwiezdnym Opiekunem.
- Jesteśmy... - Tato, mama jest w fabryce!
- Co? - Tak.
Testujemy różne plastiki
na gwiazdę.
Zaraz przyjdę.
Znasz południowy koreański?
- Koreański, tato. - Nie dla nich.
Kurczę, ekipa była za tym materiałem.
Dobrze jest!
Tato, co jemy na śniadanie?
Pizzę.
- Na śniadanie? - Polej mlekiem.
Nate, możemy porozmawiać na osobności?
Żartowałem tylko. Myślałem, że to wyciszyłem.
Stuknąłeś w kask mamy, tato.
Boże.
Chcę tylko powiedzieć, że szanuję
- zdrowe śniadania... - Wiem.
- ...ale wiesz... - Nie, w porządku.
Chciałam sprawdzić, jak ty się masz.
Świetnie.
Centrum dowodzenia mi pomaga...
O mnie się nie martw.
- Wszystko gra. - Tak?
Wiem, że to trudne. Uczymy się nowych ról.
Moja rola nie jest nowa.
Chwilowo przejąłem twoją.
Jasne. Chodziło mi o to...
Wiem, o co chodziło.
To tylko tymczasowe.
Tymczasowe.
Kochanie, czeka na mnie 25 osób.
- Muszę iść. - Na mnie też czeka 25 osób.
- Dobrze. - Wiesz, dzieci...
- Już tylko dwa dni. - Dobra.
- Kocham cię. - Dwa dni.
Dobra. Kocham cię.
Dobra, wyjeżdżam! Twoja mama wróciła z rejsu.
Pierwszy raz nie śpisz,
odkąd przyjechałeś.
Miło, że mogłem pomóc.
W razie czego dzwoń.
Nie mogłem znaleźć Katie. Pożegnaj ją ode mnie.
- Naprawdę? - Daj mi coś na drogę.
Chyba wiemy, po co tu jesteśmy.
Kupimy konia?
Porozmawiamy o ręcznikach.
Czemu mam nosić 50 kilogramów ręczników
po 40 stopniach dzień za dniem?
Hadley, ile zużywasz dziennie?
- Jeden. - Ciekawe.
Gracie, a ty ile?
- Jeden. - Też jeden.
- Sam? - Nigdy nie używałam ręcznika.
Ona nigdy nie używała.
Czyli nasz dom magicznie generuje mokre ręczniki dzień za dniem.
Dobra. Wrócimy do tej rozmowy.
Ile ręczników tak serio używasz?
- Osiem. - Osiem?
Czołem, partnerze!
Jesteśmy nieco wcześniej.
Muszę iść na tańce z mamami.
- Co? - Wieczór dla mam.
Wolałem warsztaty malarskie, ale mnie przegłosowały.
Nie odwołałeś nocowania?
Nie, odwołałem. Ściągnąłem karteczkę z kalendarza.
Ale obdzwoniłeś rodziców?
Nie znam imion koleżanek,
więc skąd mam znać ich rodziców?
Jest Jane!
- Przyszła kolejna? - Cześć, Jane.
Nie ogarniam nocowanek.
Mama nie zostawiła notatek w sprawie nocowanek.
Zwykłe nocowanie. Nic trudnego.
Zrób im popcorn i pozwól im się umalować.
- Tak! - Dorwijcie go, dziewczyny.
- O mój Boże, tak! - Bawcie się dobrze!
- Trzy, dwa, jeden! - Dwa, jeden!
- Co jest, tato? - Przestań.
Wasza mama tak robi?
A ma włosy w nosie?
Nie zaglądam jej tam.
A powinieneś.
Dobra, idziemy na całość.
Jeden raz i gotowe. Zgoda?
- Tato. Dwa, jeden! - Trzy, dwa, jeden!
- Nie, to jakaś masakra. - Boże!
- No weź! - Zwariowałyście.
- Wkurzasz nas. - Będę tak żyć
- do końca życia. - Dobrze.
- Bez tego. - Weź.
Panie Wilcox, coś panu powiem.
Ja ciągle takie coś robię.
Ale nie masz lasu w nosie, Jane.
- Nagrywasz? - Zaczynamy.
Nie, tylko coś sprawdzam.
Akcja!
Przepraszam, panie Wilcox.
Nikt nigdy tak nie krwawił.
Spokojnie. Wybaczcie, że krzyczałem.
- Następnym razem się uda! - Dobra.
- Żenada. - Wiem, jest źle.
Stary, co one, pobiły cię?
Czy to normalne, że dekarz
pracuje w nocy?
Normalne u dobrego dekarza.
Nie chcę być wścibskim, ale słyszałem tam
przez dużą dziurę, jak dzieciaki się kłócą.
Przez dziurę?
Nie mogę się w to mieszać, Nate.
Masz w domu problem interpersonalny.
Tak, bo mamy nocowanie.
Nie jakieś zwykłe nocowanie, Nate! To babskie nocowanie.
Mam pięć sióstr. Dziewczyny potrafią zniszczyć człowieka psychicznie.
Dach można naprawić.
Ale nie naprawi się koleżanki, która mówi,
że masz oczy zbyt blisko siebie.
Jakoś tak cicho.
Cisza przed burzą.
Gdy się wyciszają, robią się wredne.
Musisz dać im zajęcia grupowe,
zanim się porozdzielają i zaczną nawzajem obgadywać.
Chyba przesadzasz.
Boże, spóźniliśmy się.
- Co mam zrobić? - Idź tam i powstrzymaj je,
zanim wyrządzą trwałe szkody.
Ja tam nigdy nie chodzę. Katie chodzi.
Ja tu siedzę i nakładam lody,
które one jedzą po tym płaczu.
Dzisiaj nie masz Katie.
Ani lodów.
Sprawdzałem zamrażarkę... z powodów dachowych.
- Przestań. - Na końcu jest „E”.
Boże! Cały czas dramatyzujesz.
Cześć, jak tam leci?
Nie możemy się przyjaźnić.
Weźmy głęboki oddech.
Hadley, co się stało?
Literowanie!
Co takiego? Zrobiłyście konkurs?
Nie, literowanie rujnuje nam życie.
Oddala nas od siebie.
Tylko o tym myślę.
Mam pęcherze od fiszek.
Muszę przeliterować każde słowo, które słyszę.
F, I, S, Z, K, I. Fiszki.
A kiedy dojdzie do konkursu,
wygra tylko jedna.
Reszta się pokłóci ze sobą
przez smutek przegranej.
O to wam chodzi?
Mój Boże.
Dziewczyny.
Mam dla was świetne wieści.
Nikogo nie obchodzi konkurs literowania.
- Co? - Co on mówi...
Fajnie jest rywalizować
i wygrywać.
Ale czy ja trzymam stare trofea
na biurku w pracy?
Tato, ty nigdy nie wygrałeś.
Nawet gdybym wygrał, nie miałbym trofeów na biurku,
bo to byłoby głupie.
Ciężko się uczyłyśmy, panie Wilcox.
Wspaniale. Naprawdę.
Ale pokładanie własnej wartości w konkursie...
jest głupie.
- Tato, to nie... - Głupie?
Owszem.
Pokażę wam. Dajcie mi słowo do przeliterowania.
Fiducjarny.
Pierwsze słyszę.
Nie mam pojęcia, jak je przeliterować. A wy?
F, I, D, U, C, J, A, R, N, Y.
Proszę bardzo. Literujecie lepiej,
niż dorosły facet, który ma dom.
Nieważne, kto wygra. Wszystkie już wygrałyście.
Wasze wielkie, literujące mózgi
pomogą wam zdobyć dobrą pracę
i będziecie mogły kupić...
- Tato, możesz iść. - Dobra.
Przepraszam.
- Nic. - Kumplujmy się dalej.
Będą inne konkursy.
Nocowanki u dziewczyn to łatwizna.
Sam.
Czemu jesteś mokra?
Musiałam przekonać konia, by odszedł.
Ale nie masz konia.
Już nie mam.
Piła z mojego akwarium.
Piłaś wodę z akwarium?
Już mi lepiej.
Nie wiem, jak Katie to robi.
Odebrać je, odwieźć. Potem znowu odebrać.
Nie mam czasu dla siebie.
Gdy jestem w łazience, Sam ze mną rozmawia przez drzwi.
Nie mogę spać.
Spotify ciągle poleca mi podcasty dla mamusiek.
Bolą mnie stopy i plecy.
Noszę niedopasowane dżinsy. Patrz.
Zapycham się.
Nie z głodu, ale tak po prostu.
Nie nadaję się do tego życia, Peter. Nie jestem Conorem Ashfordem.
Jestem sprzedawcą Toyoty.
A co to za sprzedawca, który nic nie sprzedaje?
Przypominasz mi tatę.
A on jaki jest?
Nie widziałem go od dziesięciu lat.
Ale zanim się wściekł
i zostawił mnie na placu zabaw przed fast foodem,
jego twarz wyglądała dokładnie tak, jak twoja teraz.
- Dzięki, Peter. - Nie ma za co.
Nie masz tego komuś dostarczyć?
A co, zwolnią mnie?
„O nie, będę musiał się zarejestrować nowym mailem”.
Całą firmę prowadzi robot.
Chcesz pączka?
Nie. Jeden pączek w telewizji przyniósł mi już wstyd.
Stary, czy to... To byłeś ty?
Uwielbiam ten filmik.
Trzyma pączka! Pączka!
Co za upokorzenie.
- Trzyma pączka. Co za palant. - Wystarczy.
Akcja!
Stary, to też ty!
A to skąd się wzięło?
Chyba algorytm nas podsłuchuje.
Nieźle.
- Mamusiu! - Cześć, kochanie.
Oto ona.
Mama! W końcu!
Cześć.
- Piekarnik już się grzeje. - Tęskniłam za wami!
Cześć.
Cieszę się, że wróciłaś.
Od twojego wyjazdu
- nasze ubrania pachną inaczej. - Czyli źle?
Pachną tobą.
Dla mnie to dobrze.
Moja skóra stała się tłusta,
bo codziennie jemy pizzę.
Nie tylko pizzę.
Dziś przecież gotuję.
Lasagne. Wybaczcie.
Jeszcze więcej węglowodanów.
Ja się świetnie bawiłam.
Chcę nowy makijaż i kosmetyki.
- Porozmawiamy. - Nówki.
Mogę zabrać bagaże na górę? Mam dla was pamiątki.
- Pamiątki! - Gdzie?
Co za radość.
- Gdzie? - Nie bierz.
Teraz przypominasz mi mamę.
Dobra, stary, dawaj tę lasagnę.
- Patrzcie. - Dziękuję.
Wiedziałam, że będzie dobrze,
ale poszło wyjątkowo dobrze.
Mamy już dystrybucję.
Według Lori jestem kolejnym Scrub Daddy.
Nie wiem, co to znaczy,
ale brzmi spoko.
Kurczę!
- Nic się nie stało? - Nie.
Nic mi nie jest. Ciągle tak się zdarza.
Naprawdę?
Tak, zdarza się.
Kto do mnie dzwoni?
Lori.
Cześć, Lori.
Tak.
Nie ma mowy!
Gwiezdny Opiekun wyjdzie już pod koniec miesiąca.
- Boże, super. - Ale ekstra. Brawo.
Dobrze.
Jeszcze dwa tygodnie?
Co?
Dopiero co wróciłam do rodziny.
- Ale jak to? - Nie.
Rozumiem.
Przepraszam.
Pewnie. Oczywiście.
Niech asystentka wyśle mi dane lotu.
Do zobaczenia jutro.
Dobrze. Pa.
- Znowu wyjeżdżasz? - Mamo!
- Dopiero wróciłaś. - Wiem.
Dopiero co wróciłaś.
Tak mocno cię przytuliliśmy.
Nie byłoby tak mocno,
gdybyśmy wiedzieli, że jedziesz.
Nie chcę wyjeżdżać.
Naprawdę. Ale muszę...
Tym razem tylko do San Francisco. Ostatnie dwa tygodnie.
Tylko? Słuchaj...
Nie wiesz, jak nam było przez te ostatnie
dwa tygodnie...
Wiem, że to trudne.
Dla mnie też.
Ale to ogromna szansa.
Dzięki temu nasze życie może ulec wielkiej zmianie.
A może nasze życie już jest dobre?
Tato!
- Weź, tato! - Tato!
- Wszystko w porządku. - Tato.
- Ale głośno. - Wszystko gra.
Wszystko gra.
Już dobrze.
Wszystko dobrze.
Posłuchaj...
Coś wymyślimy. Świetna informacja.
- Dziękuję. - Świetna.
Naprawdę świetna.
A wiecie co?
Przywiozłam z Korei coś,
co pomoże nam usprawnić codzienne życie.
Cyfrowy kalendarz.
Centrum dowodzenia przyszłości.
Świetnie. Super.
A to jest najlepsze.
Urocze, nie?
Kot z kalendarza!
Teraz mogę prowadzić kalendarz
- na odległość. - Ekstra.
Mogę wysyłać notatki, publikować zdrowe przepisy i dodatkowe zadania.
Spodoba wam się.
Dziękuję.
Zostałyśmy same.
Trzy sieroty.
To nie zejdzie.
O mój...
Nie pierzesz nam ubrań.
Hadley, co ty tu robisz?
- Gracie, Sam! - Nie wołaj ich.
- Zejdźcie tu! - Nie schodźcie!
Tata pryska nasze ubrania perfumami,
a potem odkłada brudne.
Dlatego pachnę jak mama?
- Nie. - Czemu?
Przecież ciągle robisz pranie.
Bo ciągle piorę ręczniki!
Widzisz?
One się nigdy nie kończą. Mama kazała prać ręczniki,
a dopiero potem resztę.
Co się dzieje?
- Tata nie pierze nam ubrań. - Dość tego.
Kawa na ławę.
- Potwór. - Zasmrodziłeś nas.
System mamy się nie sprawdza.
- Mamie się sprawdza. - Bo mama to mama,
a ja nie.
Myślałem, że dam radę przez dwa tygodnie.
Prawie mi się udało.
- Nie. - Prawie.
Ani trochę.
Były dobre chwile.
- Płakałeś w szafie. - System mamy
działał u waszej mamy.
Myślałem, że tymczasowo będę taki jak ona.
Ale najwyraźniej nie dam rady. Potrzebujemy nowego planu.
Musimy rozpocząć nową erę.
Era taty!
Beznadziejny pomysł.
Kot z kalendarza!
Wolno tak robić?
Tak, bo nastała moja era.
Jak zapamiętasz nasz grafik?
Powiecie mi, a ja zapamiętam.
A jak zapomnę, przypomnicie mi.
W erze taty liczy się współpraca.
Współpracujmy. Wy dostaniecie swoje,
a ja swoje.
Powrócę do tego, co umiem najlepiej. Do sprzedaży aut.
Możemy mieć ciastko i zjeść ciastko.
Porozmawiajmy o tym.
Co musimy zrobić, żeby to przetrwać?
Ja chcę konia.
To akurat niemożliwe.
A jedzenie? W całym domu nie ma owoców i warzyw.
A kosmetyki? Goliłam się masłem Country Crock.
- Uwielbiam je. - Szukałam plastra,
a ty kazałeś użyć taśmy.
W szufladzie leży spaghetti.
Spaghetti leży wszędzie.
Do tego mamy brudne ubrania.
- Właśnie. - Dobrze.
Wiem, dokąd musimy jechać.
Do centrum handlowego, sklepu spożywczego, marketu.
Wystarczy jedno.
Jedno magiczne miejsce z jarzeniówkami,
które rozwiąże wszystkie problemy.
Do szpitala?
Lepiej.
Do Walmartu!
Idę po środki czystości.
Gracie, drogeria. Hadley, jedzenie.
Dobra, bezpieczna zabawa. „Walmart” na trzy.
Raz, dwa, trzy.
Walmart!
Przepraszam!
Wezmę koszulki i bieliznę na dwa tygodnie.
A skarpetki?
Opcjonalnie. Ale jak szaleć, to szaleć.
Dobra.
Co będzie po dwóch tygodniach?
Wyrzucimy to wszystko i zaczniemy od nowa.
Tak, tak.
Skoro robimy wszystko po mojemu,
zrobimy sobie topowy salon dealerski.
Oto tablica motywacyjna.
Za każdy wykonany obowiązek będzie bonus.
O tak.
Będziecie zapisywały stany,
żeby sprawdzić, co nam się kończy
i co muszę kupić.
Tutaj trzymamy części i dodatki.
Tutaj będą gumki do włosów
i rzeczy, na które nadepnąłem.
- Jasne. - Dobry pomysł.
Witamy w Salonie rodziny Wilcoksów.
A teraz zjedzcie słodkie, pyszne i łatwe do posprzątania śniadanie.
Życzę wam miłego dnia.
NAJLEPSZY TATA
Zaparzcie mi kawę, bo najlepszy sprzedawca wrócił!
Nate, co tu robisz?
To, co robię najlepiej.
Żyję po swojemu i sprzedaję niesamowite samochody.
Peyton.
Czemu wrócił? Nie może.
A co z twoimi córkami? Żona wie, że wróciłeś?
Nie martw się o moją rodzinę. Są pod dobrą opieką.
Wybierzcie następny kawałek.
Moja była żona uważała,
że nie potrafiłbym być tatą.
Dacie wiarę?
Szkoda, że mnie teraz nie widzi.
Ręczniki uprane.
Same golfy?
W każdym kolorze.
Wiem, że chcesz zwrócić uwagę Briana.
W ten sposób ci się uda. Nie poprzez kuse stroje.
Liczy się przyzwoity ubiór.
Poza tym ignoruj go.
Może chodź do klasy inną drogą?
Co nie?
Dzięki, tato.
Będzie pan zadowolony. Miło było spotkać.
Ale wymiatasz, Nate.
Facet chciał tylko do łazienki.
Przyklej do tablicy.
Za równowagę między pracą a życiem.
Zdrowie.
WIELKIE OSZCZĘDNOŚCI PYTAJ O PEYTONA
To już się robi smutne.
Sam wciąż całuje dzieci.
Jak przekonać Sam, by NIE CAŁOWAŁA? POMOCY!
Czy sto dolarów to nie jest trochę tanio?
Cynamon jest dla nas jak członek rodziny.
Mamy go od zawsze.
Dobry z niego konik.
Ale od czasu incydentu jest inny.
Było wesołe miasteczko,
śmiech i muzyczka.
Wymknął się spod kontroli
- i zrobiło się dziko... - Pięćdziesiąt dolców.
- Dobrze. - W porządku.
Czy to...
Tak. Jeśli obiecasz,
że przestaniesz całować dzieci,
Cynamon jest twój.
Będę całować tylko Cynamona.
Poczekajmy chwilę. Nie hałasuj za bardzo.
Buziaki prześlij na odległość, dobra?
- Dziękuję, tatusiu. - Nie ma za co.
O rety.
Naprawdę?
Już nikogo w szkole nie całuje i nie przytula?
Wspaniale. Gadka o bańce zadziałała!
Co? Można tak zrobić?
Dobrze, na razie.
Kurczę.
Mój Boże.
Nie uwierzysz. Dzwoniła nauczycielka Sam.
Chcą, żeby przeskoczyła klasę do góry.
W takim razie kup i nam po koniu.
Za mały ten nasz teren.
Toaleta zapchana.
Przez ciebie?
Nie.
Dział usług się tym zajmie.
Czyli kto?
Robi się. Dzięki temu dostanę zapas babeczek na tydzień.
Zuch dziewczyna.
Nie zapomnij przykleić auta na tablicę.
Stopy w górę. Woźny jedzie.
O której masz jutro tego sprzedawcę roku?
Całe popołudnie. Poważna sprawa.
A co z konkursem literowania Hadley?
Też po południu. Wyrobię się.
Jeśli nie... Utknął. Kopniesz?
Jedzie.
Też sobie przyklej auto na tablicy.
Słowo dla ciebie to „duopol”.
Duopol.
D, U, O, P, O, L.
Duopol.
Zgadza się.
Spokój.
Proszę o spokój!
Cześć.
Następną zawodniczką jest Hadley Wilcox.
- Proszę pana. - Przepraszam.
To ekscytujące.
Słowo dla ciebie to „systemowy”.
Systemowy.
Dasz radę, Hadley!
- Przepraszam. - Proszę pana, tu się literuje.
To nie...
Nie ten klimat, rozumiem.
Systematyczny.
S, Y, S, T, E, M...
- O, W, Y. - O, W, I.
Systemowy.
- Pomyliła się. - Zgadza się.
No i proszę! Hadley!
Patrzcie, ludzie!
Literowanie jest nieprzewidywalne.
- Co za akcja. - Jasne.
Ja to piszę inaczej.
GRATULACJE, NATE WILCOX Sprzedawca roku Toyoty West Corners
Chłop znów cię porzucił, co, Dan?
Pewnie się szwenda z dzieciakami
w jakimś salonie gier.
Nie zrobiłby mi tego.
Nie obchodzisz go ty ani to miejsce.
Nigdy tak nie było.
Przyjdzie.
...Z, K, A.
- Poduszka. - Zgadza się.
Dan Gdzie jesteś?
Ej.
Ile jeszcze rund?
- Ile rund? - Tak.
Będą pytać, aż zostanie jedno dziecko.
Nigdy na konkursie nie byłeś?
Za moich czasów tego nie było.
Chyba było.
Po prostu nie brałeś udziału.
Zaraz będę
Skoczę do łazienki.
- Popilnujesz mi miejsca? - Ja?
- Żeby nikt... - Kiedy wrócisz,
to może przyjdziesz do przodu
i usiądziesz obok kumpla?
Widzimy się potem.
- Ubrudziłeś się. - O ja.
Nie bój nic, sprzedawca roku już tu jest!
Dobrze, Nate!
- Mój człowiek! - To ja. Jego człowiek.
Tak się cieszę.
Działajmy, bo mam mało czasu.
Co masz dziś ważniejszego?
Nic. Nie mam niczego!
Niczego!
Cieszę się.
- Dobra. - Spokojnie.
Przedstawię cię kierownikowi salonu Cool Springs.
Bardzo chce cię poznać.
Nie mogę się doczekać.
- Chodźmy. - Tak.
- Mike Vanderholden. - Hej.
To prawda, że znasz Kevina O’Leary’ego?
Opowiadałem, że byłeś w Shark Tank.
Musisz dać mi jego numer.
Mam czadowy wynalazek, który muszę mu pokazać.
Nie znam ich.
- To był jeden odcinek. - Nie ukrywaj.
Odstąpię ci procent.
Nie chcę.
Erudyta.
Przykro mi, ale nie.
Daj mi swój LinkedIn
i tak do faceta dotrę.
Chcesz znaleźć na LinkedInie?
Nie mam LinkedIna.
Mówiłeś, że typ jest spoko.
- Dobra. - No tak.
- Zaczniemy? - Tak.
- Chwileczkę. - Nie ma sprawy.
Gadasz jak pokręcony. Czy na pewno wszystko dobrze?
Cieszę się, że wygłoszę przemowę.
- Nie chcę nic zapomnieć. - Super.
- Dobrze. - Dobra.
Przykro mi, ale błąd.
KONKURS LITEROWANIA KLASA 6
Zostało nam dwóch uczestników.
Najpierw...
Hadley Wilcox.
Słowo dla ciebie to „dyfteryt”.
Może pan powtórzyć?
Dyfteryt.
Brawo.
Dziękuję.
Nie mam dużo czasu, więc się streszczę.
Ponoć ojcowie muszą się czegoś wyrzec,
ale ja dowodzę, że to nieprawda.
Tak!
Wspaniale jest zostać sprzedawcą roku.
Ale prawdziwą nagrodą będzie
powrót do domu,
gdy pokażę bilety i zobaczę miny moich dzieci!
Dziękuję bardzo.
Wspaniały facet, co?
Ten samochód jest na sprzedaż.
- Co tam? - Przegrałam.
Wiedziałbyś o tym,
gdybyś nie wyszedł.
Miałem wrócić.
- Myślałem, że zdążę... - A jednak nie!
Hadley, będzie dobrze.
Będą inne konkursy...
Nie obchodzi mnie przegrana!
Ale chciałam cię mieć obok.
Miałam nie przejmować się
głupim konkursem,
ale patrz na siebie.
Chcę wrócić do domu.
Zabierz mnie do domu.
Dobrze, wracamy. Gdzie jest Gracie?
Miała dziś zajęcia grupowe po szkole.
Czemu ja to wiem, a ty nie?
A co z „powiedzcie mi, a zapamiętam”?
Chodźmy na karaoke.
No chodź!
Dzieciaki i tak będą na ciebie złe!
Niezła zabawa.
Znasz te dzieciaki?
To jakiś żart?
Co się dzieje?
Cześć, Nate. Co tam?
Urządzasz sobie przyjęcie urodzinowe?
Że co?
Idźcie na górę.
- Gracie! - Tata?
Masz imprezę w pracy.
- Co robisz? - Wybacz.
Psuję ci „zajęcia grupowe”?
A ty co tu robisz? Włożyła golf.
- Golfy wymiatają. - Co?
Boże, ale żenada.
Gracie!
Gracie.
Gracie!
Musimy pogadać.
Nie możesz spraszać chłopaków.
Nie taka jest era taty.
Nie wolno kłamać.
Ale wolno dawać nam proste zadania,
żebyś mógł robić, co chcesz!
A poza tym wolno kłamać,
bo mama nie wie, że znów pracujesz!
Gracie, to nie...
A teraz trzasnę drzwiami.
Nate, wyjdź na zewnątrz.
- Nie teraz. - Teraz!
Bo co?
Weź łopatę.
Biedaczek.
Boże, co teraz?
Sam nie może tego zobaczyć.
Dajmy go przy śmietniku sąsiadów.
Jutro zabierają.
Jutro recykling...
- Łap za kopyto! - Łapię.
On żyje!
Żyje!
Na ziemię! Pokaż, kto jest większy!
Spokojnie!
- Nie tam! - Nie!
- O Boże! - Co jest?
Kurczę, musimy iść.
- Uwaga! - Spadamy stąd.
Ruchy, ruchy.
Boże!
No dalej, Cynamon.
O nie.
Tato, co się dzieje?
Koń leżał sobie martwy, a teraz nagle żyje!
Tato, konie śpią na leżąco.
Cynamon, chodź do mnie.
Już dobrze. Chodź.
Świetna robota.
- Dawaj. - Ej.
Cynamon, mam pizzę.
Chodź tu, Cynamon.
O nie!
Mogę to naprawić.
Hej, Cynamon.
- Chodź tu. - Tato, on ucieknie!
- Uważaj. - Chodź.
Stój! Nie!
Nie!
Cynamon, stój!
Przykro mi, Sam.
Tato, uważaj!
Nie, nie.
Wszystko w porządku?
- Tak. - Już dobrze.
Ach, te konie.
To się naprawi.
- Cześć, skarbie. - Cześć.
Mam fantastyczne wieści.
Lori udało się poprzesuwać kilka rzeczy
w swoim grafiku
i jutro będzie ze mną na transmisji w domu.
- W naszym domu? - Tak.
Według niej tam najlepiej,
bo tam narodził się pomysł gwiazdek.
Jest w kalendarzu.
Tak, widziałem.
Ale jestem zaskoczony tym jutrem.
W końcu wiesz, jak wygląda moje życie.
Tylko tam trochę poodkurzaj, bo lądujemy koło południa.
Jasne. Wystarczy odkurzyć.
Dziękuję ci, że zająłeś się domem przez ten miesiąc.
Wszystko ogarnąłeś.
Bez ciebie nie dałabym rady. Kocham cię.
Ja ciebie też.
- Cześć. - Dobrze.
Kurde.
PRZYPOMNIENIE O 13.00 TRANSMISJA SHARK TANK
Trochę późno, kalendarzu.
Myślałem, że każdy dostanie, co tam chce.
Nie. Myślałeś, że ty dostaniesz, co ty chcesz.
No nie...
Spójrz na to.
O nie.
Muszę to naprawić.
Nie wiem, od czego zacząć.
Zacznij od tego.
Myślisz, że wiem, jak naprawić twój dach?
Mam taką nadzieję.
A nie wiem.
Ale wiesz co?
Będę tu przychodzić.
To zajmie mi wieki.
Będzie trudno i kosztownie.
Może mi się nie udać.
Ale czasem musimy robić trudne rzeczy
dla tych, których kochamy.
Ja ciebie też?
Fajnie, co?
Mały obóz w salonie.
Pieczenie pianek na otwartym ogniu.
- To grzejnik. - Jasne.
Pianki topią się na dywan.
No i trudno.
Pozbędziemy się dywanu.
To wszystko nic.
Ważne, że spędzamy razem czas.
Tato, dom jest ruiną.
Nie mam pokoju.
Tak. Jest źle.
Gorzej być nie może.
Ale poradzimy sobie.
Jak to robią rodziny, prawda?
Wiem, co by się przydało.
- Opowieść obozowa. - O grzejniku kosmicznym.
Grzejnik kosmiczny.
Historia będzie prawdziwa.
To było dawno temu.
Stał sobie taki domek w górach.
Rodzina siedziała w salonie.
Wyjrzeli za okno, a tam niedźwiedź.
Taki uroczy misio.
Ucieszyli się.
Ale za każdym razem, gdy się zbliża,
miś staje się większy.
I większy, i większy.
I wtedy zdają sobie sprawę, że to nie jest słodki miś.
To niedźwiedź grizzly.
A potem wchodzi do domu i zaczyna wszystko niszczyć.
Jeszcze gorzej niż koń.
Włazi tam i wszystko psuje.
- Rodzina jest uwięziona. - Ale przeżyli?
Co? Tak...
No pewnie, że tak.
Tak.
Wszyscy przeżyli.
Nikt nie przeżył.
Nie mogli przeżyć.
- Niedźwiedź... - Słyszałam.
Niby jak?
Jakim cudem?
No dobrze.
Wiedziałam, że to nie jest naprawdę.
Masz rację.
Nie było.
Powiem wam jedno...
Jesteście super.
Przepraszam, że wszystko schrzaniłem.
Jak to? Kupiłeś mi konia.
No tak.
Ale kupiłem przez to, że nie powiedziałem ci o bańkach.
O czym?
Trzeba potem pogadać.
Hadley, kurczę,
źle zrobiłem, wychodząc z konkursu.
To było, jak ty byś ujęła,
K, A, G...
Literujesz „karygodne”?
Tak. Jesteś taka mądra.
Gracie,
nie jestem zły za tę imprezę.
Źle postąpiłaś,
ale po prostu brałaś ze mnie zły przykład.
Nie jestem takim tatą, jakim bym chciał.
To dlatego, że nigdy nad tym nie pracowałem.
Miłość do waszej trójki przychodzi tak łatwo.
Myślałem, że to wystarczy.
Ale nie.
Trzeba nad tym pracować.
Tak prawdziwie.
Wasza mama zawsze to wiedziała.
Ona cię zabije.
Tak.
No...
Chyba że to naprawię.
A niby jak?
Jestem sprzedawcą.
Sprzedam.
Sprzedam bardziej niż kiedykolwiek w życiu.
- Cześć. - Czego chcesz?
Mam do ciebie prośbę.
Jestem w trudnej sytuacji.
Często się spieramy w pracy,
ale szanuję cię,
choć pewnie myślisz inaczej
przez to, co mówiłem w pracy.
Ale brak szacunku to szacunek.
Jedno i to samo słowo.
Tylko że stawia się tam „brak”.
Wystarczy zabrać „brak” i...
Mamy...
Szacunek. Czyli...
O co ci chodzi?
Muszę pożyczyć twój dom. Tylko na jutro.
W zamian
dam ci moje bilety na Tytanów.
Serio?
Pewnie.
O ja.
Nie sądziłem, że dożyję tego dnia.
Wiem, jak ciężko było ci
zebrać się na odwagę, by to powiedzieć.
Widziałem na kamerce, jak ćwiczysz.
Zachowałeś się jak facet.
Szczery i wrażliwy.
Jesteś dla mnie inspiracją.
Dziękuję.
Chcę ci pomóc.
Co za ulga.
Żarcik!
Weź, stary. Nie zasłaniaj się.
No nie!
Peyton, potrzebuję tych biletów.
Peyton!
Muszę skorzystać z twojego domu.
- Co? - Nie mam czasu na wyjaśnienia.
Odwdzięczysz się
za zrobienie z mojego domu hotelu.
Masz na myśli nocowanie?
Nie wchodźmy w szczegóły.
Zdajesz sobie sprawę, jaki byłeś dla mnie okropny?
Nie odpisałeś na żadną wiadomość,
którą ci wysłałem.
Zaprosiłem cię na disc golfa. Zero odzewu.
Joga z kozami? Nic.
Nie oddam ci domu.
- Co? - Nie dam domu.
- Słucham? - Właśnie.
Przepraszam.
Co?
Chcę się spotkać.
Jesteśmy ojcami na pełen etat.
Mamy więcej wspólnego, niż mi się wydaje.
Poważnie?
Pewnie.
Żadni ojcowie nie chcieli się ze mną spotkać.
Pewnie, że nie...
Ale ja jestem inny.
Mogę uścisnąć ci dłoń?
W sumie tak.
Miłe uczucie.
Wysokie tętno 125 uderzeń na minutę
O nie.
Boże.
Dam ci ten dom.
Dzięki, stary.
O kurczę.
No dobra.
Przed nami proste wyzwanie.
Ten dom ma wyglądać jak nasz,
żeby transmisja mamy poszła bez przeszkód.
Tato! Pobudka.
Słuchałem, tylko zamknąłem oczy.
Po co tu jesteś? Zapraszałem mamę.
Sama mnie wysłała, bo może się czegoś nauczę.
Cokolwiek to znaczy.
Dobrze.
Mój plan to pięć prostych kroków, które wymagają idealnej współpracy.
Krok pierwszy: przechwycenie.
Musimy się upewnić,
że mamę i Lori z lotniska
odbierze nasze auto.
Czy mają panie ochotę na pistacje?
Krok drugi: przekierowanie.
Musimy przekierować ekipę z kamerą, żeby przyjechała tutaj.
Szukacie Wilcoksów?
Przeprowadzili się. Mogę dać wam adres.
Krok trzeci: oszustwo.
Dom Conora musi wyglądać na nasz.
Nasze zdjęcia, nasze przedmioty
i nasz bałagan.
Krok czwarty: czułość.
Kluczowa sprawa.
Musicie się dobrze zaprezentować.
Będę utrzymywać kontakt wzrokowy.
Pod koniec transmisji osiągniemy krok piąty.
Długo i szczęśliwie.
Mama wróci do domu
i zobaczy, co zrobiliśmy, by spełnić jej marzenia.
Wszystko będzie dobrze.
Gwiezdny Opiekun zostanie przebojem...
Co ja tam robię?
Co?
Chyba rozbujała mi się wyobraźnia.
- Nieważne. - Dobra, mamy to.
Jazda!
Witajcie w Nashville.
Już wkrótce będą państwo mogli wysiąść.
Pas startowy zakorkowany,
ale będziemy dziś nieco wcześniej.
Napiszę do kierowcy
- i dam znać. - Super.
Wszystkim idzie świetnie!
To będzie przed kamerami?
Zobacz moje włosy.
- Obrzydliwe. - Mniej gadania, więcej przybijania!
- Świetnie idzie! - Skąd to zdjęcie?
Nie wisi nigdzie u nas.
Czy chciałeś...
Nie za ładnie tu?
Jak sądzisz?
Masz rację.
Conor, masz jakieś spaghetti, które rzucimy na podłogę?
Dlaczego robi nowe dziury w ścianie,
zamiast wykorzystać stare?
Stary, za późno na protesty.
Gdzie są Gwiezdni Opiekunowie?
Kurczę, muszę wracać do domu.
Peter!
Tato, masz je?
- Samolot był przed czasem. - Jak to przed czasem?
Czyli wcześniej!
Pokićkało mi się
i byłem w odlotach,
bo myślałem, że tam ludzie wychodzą.
Gdy wróciłem,
one już odjeżdżały.
Tato, jadą do naszego domu.
Musisz je powstrzymać.
Odetnę im drogę.
Nie odcinaj.
Poczekaj na światła.
Nie słyszę cię, synu.
Jestem zajęty ratunkiem!
Ale tutaj piraci drogowi.
Zatrzymam ich.
Jeśli pójdzie źle...
Kocham cię, synu.
Kochasz mnie?
Tato, to nie jest aż takie ważne! Nie rób tego!
Tato!
Tato, wszystko w porządku?
Tato?
Wszystko gra. Widzimy się w domu.
Tato, czekaj...
Walter?
Katie!
Co za przypadek.
Ale ja nawet...
- Znasz tego człowieka? - To mój teść.
Czemu nas wyprzedzałeś?
Katie, przy wypadkach
winę ponosi zawsze kierowca z tyłu.
Kara za jazdę na zderzaku.
Czyli wróciłaś.
Jechałyśmy do domu i...
Też tam jadę.
Podwiozę was.
Nie wolno odjeżdżać z miejsca wypadku.
To wasz samochód miał wypadek.
Mój samochód jest cały.
Nie ruszaj się stąd. Zaraz wracam.
O tak.
Co jest...
Cześć, Nate. Co tam?
- Gdzie jesteś? - Przepraszam.
Zbieram kasę na bilet, bo sprzedają już festiwal Bonnaroo,
a trafił się klient.
- Słucham? - Serio, stary?
- Rozmawiam. - Potrzebuję podwózki.
Peter, podwieź mnie!
Tak jest! Dalej!
Przepraszam!
On się nie zna na światłach!
„Tego dnia narodził się Gwiezdny Opiekun”.
Poczęłam go...
Lakewood Springs?
- Walter, to nie tutaj... - Parkujemy?
Zawsze parkujemy na podjeździe. Tam, gdzie zawsze.
Aż tak długo cię nie było?
Nate świetnie się spisał.
Zobaczysz, co pozmieniał w domu.
Będziesz bardzo zadowolona.
Drogie panie.
Misja wykonana.
Nie stresuj się.
Jeśli sprzedamy dziś 5000 sztuk,
do końca miesiąca będziesz w sklepach.
A jeśli nie,
to zostaną ci miłe wspomnienia.
Szanowne panie.
- Pomogę. - Dziękuję.
Nie ma za co, pani Shark.
Walter, co się dzieje?
Nie martw się. Nate wszystko wyjaśni.
Świetnie. A gdzie jest Nate?
Z drogi!
Uwaga! Nie umiemy się zatrzymać!
Nate! O mój...
Nate!
Boże! Nic ci nie jest?
Nic. Witaj w domu.
W domu?
Czyj to koń?
Dlaczego jesteśmy u Conora?
Musiałem się z nim dogadać.
Powiedzmy, że nasz dom nie jest gotowy do zdjęć.
Nie. Powiedzmy coś więcej.
Wolałbym nie mówić. Chodźmy do środka na transmisję.
Nate, co się stało z naszym domem?
Dobra.
- Wróciłem do pracy. - Że co?
A potem kupiłem Sam konia.
Kupiłeś jej konia?
Bo przytulała i całowała dzieci,
więc musiałem.
A potem myślałem, że koń zdechł.
Jednak konie śpią na leżąco.
Dopiero się dowiedziałem.
A potem koń rozwalił nam dom.
Kopał we wszystko jak leci.
- Dzieciom nic nie jest? - Nic.
Tylko dach się zawalił.
- Dach? - Inna sprawa...
W ogóle niezwiązana z koniem.
Jest całkiem możliwe...
że zrujnowałem nam życie.
Katie, jesteś gotowa?
Pewnie. Dasz mi chwilkę?
Jasne.
Jak mogłeś to zrobić?
Dałam ci tyle okazji, żebyś mi coś powiedział,
a ty ciągle kłamałeś.
Myślałeś, że się nie dowiem?
Musisz mi zaufać.
Nie pozwolę, by twoje marzenie
umarło w głupich krzakach Conora Ashforda!
Idź już do środka. Proszę cię...
Pokażę ci, co ja i dzieci dla ciebie zrobiliśmy.
Pójdę tam...
ale wrócimy do tego.
Wiem.
Dobrze.
Jazda.
Chyba się udało.
Wyglądasz znajomo. Skąd ja cię znam?
Występuję w Shark Tank.
Nie, stamtąd nie.
Cześć wszystkim.
- Mamo! - Mamusiu!
Cześć, dziewczynki, tęskniłam za wami.
Cześć.
Ojej.
O co chodzi?
Zdziwiła się, że nie rozwaliłem domu
pod jej nieobecność.
Chyba jesteśmy już gotowi.
Ruszajmy z transmisją.
Dobrze.
Czyli tutaj narodził się Gwiezdny Opiekun.
Właśnie tak.
Siedziałam tutaj, na swoim ulubionym krześle,
rozglądałam się, patrzyłam na ulubiony...
komin.
Pamiętam, jak pomyślałam,
że musi być lepszy sposób organizacji.
- Właśnie. - Jasne.
A co dziewczyny myślą o wynalazku mamy?
Używam go codziennie. Pomaga mi z pracą domową.
Dzięki niemu wiem, żeby nie dotykać innych.
Super.
Dzięki temu pamiętam o odpowiednim ubiorze.
Świetnie.
Katie, widzowie są zachwyceni!
- Tak? - Pewnie!
Trzy eleganckie córki
oraz mąż, który jest wyjątkowo dobry...
W kontakcie wzrokowym?
- Właśnie tak. - Fakt.
Jestem sprzedawcą Toyoty, najlepszym w regionie.
- Świetnie! - Co się dzieje?
Conor, co ci ludzie robią w moim domu?
Żartujesz? Nie powiedziałeś jej?
Myślałem, że się uwiniemy.
Dlaczego mówi, że to jej dom?
Bo to jest mój dom, laleczko.
Co tu się dzieje?
Opóźnij transmisję!
- Nate... - Tato, to idzie na żywo.
Wytnij ten fragment.
Przepraszam cię, Lori.
To nie jest nasz dom.
- Nie mogę kłamać. - Ale ja mogę.
Cześć. To nasz dom.
Nate, koniec tego.
Koniec.
Dobra.
Kurczę.
To nie jest wasz dom?
Nie.
Przepraszam.
Posłuchaj...
- Shark... - Lori.
Prawda jest taka, że nasz dom nie nadaje się obecnie do zamieszkania.
Myślałem, że dam radę robić to, co ty.
U ciebie to wydawało się takie proste,
ale to tylko pozory.
Bo to jest bardzo trudne.
Wiadomo.
Zawsze robiłem wszystko na skróty.
Ale przez te 12 godzin
pracowałem najciężej w życiu.
Oddałem nawet bilety na Tytanów, żeby wszystko naprawić.
Oddałeś bilety?
Nie zasługuję na nie.
Sądziłem, że mogę zaoferować jedynie pieniądze na życie.
Ale spędziłem ten miesiąc w domu z dziewczynkami
i nie zamieniłbym tego
na żadne bilety świata.
Najśmieszniejsze,
że próbowałem być drugą wersją ciebie
i tak przy tym poległem,
że chyba stałem się lepszą wersją siebie.
Ja pierniczę, zadzwonię do byłej żony.
Powiem coś, co ci się spodoba.
Używałem Gwiezdnego Opiekuna,
żeby poskładać ten szalony plan.
Bo nawet taki ojciec jak ja
może użyć gwiazdki, by wcielić w życie szalony plan.
Ale nie ja powinienem o tym mówić.
Posłuchajmy mojej pięknej, genialnej żony, Katie.
Wyjaśnij widzom.
Dobrze.
Zapraszam za mną. Pokażę Gwiezdnego Opiekuna.
Widzowie szaleją.
Dałyście radę.
Chodź.
Ale się cieszę.
Jestem z was taki dumny.
Spójrzcie na nas.
Jednak mamy szczęśliwe zakończenie.
Uwinąłem się szybciej niż Keegan z dachem
i całkiem nieźle odnowiłem wnętrze domu.
Nie mogę ci jakoś pomóc?
Nie. Mówiłem ci, że się tym zajmę.
Mogę wejść do twojej bańki?
Zawsze możesz. Proszę.
Pomożesz mi malować?
- Pewnie. - Chodź.
Zacznij tutaj.
W górę i w dół.
Pozwoliliśmy Keeganowi umieścić baner reklamowy.
Choć nowych zleceń nie dostaje.
Trudno się tego spodziewać. No ale baner stoi.
Opuściłem Toyotę, by sprzedawać Gwiezdnego Opiekuna.
TYTANI TENNESSEE
Zostałem numerem jeden Katie.
Znaczy, wcześniej też byłem.
Rozumiecie.
W końcu znaleźliśmy równowagę między pracą a życiem.
Jesteśmy w tym razem. Tak powinna wyglądać rodzina.
Sam.
Cukierki! Daj, daj!
Ale nie zjedz przynajmniej przed trzecią kwartą.
Hadley, warzywa.
Na pewno bez frytek?
N, I, E. Nie.
Popcorn dla Gracie i...
- Briana. - Dzięki.
- Dziękujemy. - Proszę.
Dobrze, kochanie.
Hadley idzie ćwiczyć
we wtorek na konkurs literowania.
A Sam ma jeździć na Cynamonie.
Mogę iść z Hadley, jeśli chcesz...
Nie, dostałem już nauczkę.
Nie przegapię nic związanego z literowaniem.
Chyba że nie znam słowa.
- A nie znam wielu. - Świetnie.
Panie i panowie,
proszę zwrócić uwagę na telebim.
Powitajcie gorąco
sprzedawcę roku Toyoty West Corners...
Zaczyna się.
...Peytona Mahara!
PEYTON MAHAR SPRZEDAWCA ROKU
Zasłużył.
Klata ze stali i kasę ludzie oddali.
A ty jesteś moim sprzedawcą roku.
Twoim jedynym sprzedawcą.
Jest z nami również lokalna wynalazczyni i bizneswoman,
znana z występu w Shark Tank.
Telebim przyjmie więcej osób.
Co jest?
Brawa dla wynalazczyni Gwiezdnego Opiekuna,
Katie Wilcox!
To moja mama!
Witamy na scenie Nate’a Bargatzego!
Mój tata, Nate Bargatze!
- Całusy dla wszystkich! - Tato, przestań!
Wspaniale mieć córkę. Jestem biegły w świecie dziewczyn.
Jak skończy 45 lat, to poproszę ją, żebyśmy mogli z nią zamieszkać.
Zatrudniliśmy fachowca. Praca fachowca jest wspaniała.
Można zniszczyć komuś życie i sobie odejść.
Uwaga, leci!
Jeśli zatrudniamy fachowca do domu,
to na pewno ma inną fuchę na boku.
Kochanie, wszystko gra. No wiesz, kamerka z wizjera zwariowała.
Fałszywy alarm. Jakieś zwierzęta przebiegły.
Koń. Konie.
Skunks. Mrówkojad. Kobra królewska.
- Leniwce. Kostki. - Co? Nie.
Wiewiórki. To one przebiegły.
- Jest sezon godowy... - Wcale nie.
Idź tam i zorganizuj im zabawę grupową.
Przepraszam.
Zabierają śmieci... jednego dnia w tygodniu. Nie wiem którego.
Dzisiaj biorą śmieci!
Parę tygodni temu o tym zapomnieliśmy.
Taki stres mógłby rozbić rodzinę.
Czekajcie!
Cały tydzień mieliśmy jeść bez opakowań.
Trzeba było chować śmieci po kieszeniach.
Nie rób tego.
Za gorące, przepraszam.
Za gorące.
Jest kurczak z wolnego wybiegu i taki z innego.
Z wolnego wybiegu może sobie biegać.
Choć nie w sklepie. Tam już jest martwy.
Ale na paczce wypisali listę jego zainteresowań.
Żona poprosiła mnie o jajka. To jakiś obłęd.
Wybierałem już mleko i dostałem korby. Jajka mnie przerastają.
Nauczyłem się, że konie leżą, żeby spać. A tego nie wiedziałem.
Żyje!
Nie myśli się o tym przy zakupie konia.
Taki wielki zwierz pada na ogródku?
Nie da się go kopnąć w stronę lasu.
Przestań!
Stanąłem z przodu i proszę o kawę mrożoną ze śmietanką.
A ona pyta: „Ze śmietanką?”.
Mówię, że tak. A ona powtarza pytanie.
Powinienem był spytać, co się dzieje.
Zanim zdążyłem ją odebrać, wróciła z puszką bitej śmietany.
Spojrzałem w dół,
a ona psika bitą śmietaną na moją kawę.
Spytałem, czy tak mnie zrozumiała.
Że niby proszę o bitą śmietanę?
Co ona, za świra mnie ma?
- Mówiłeś, że dasz mi więcej. - Dostaniesz.
To my byliśmy żywicielami rodziny.
Cięcie.
Dziękuję, że przyszliście.
Jestem przeszczęśliwy.
Rewelacyjna widownia.
Jestem bardzo wdzięczny.
Mój człowiek!
Dziękuję wam bardzo. Byliście ekstra.
Bardzo dziękuję!
Tłumaczenie napisów: Cezary Kucharski