[ดนตรีลึกลับมหัศจรรย์]
[เพลงประกอบลึกลับตื่นเต้น]
(The WONDERfools: คนมหัศจรรย์พลังรั่ว)
(ตอนที่ 8 ผู้พิทักษ์แห่งเมืองแฮซอง ภาค 2)
[นักเทศน์] ท่านผู้นำคิมพัลโฮ
ได้มรณะสักขีแล้ว
[ศิษย์โบสถ์ร้องไห้อาลัยอาวรณ์]
[ดนตรีสยองตึงเครียด]
ทำยังไงดี อึนแชนี
ทุกอย่าง… จบลงแล้วละ
[สั่น] ถึงจะจนและไม่ได้เรื่องแค่ไหน ฉันก็เป็นพ่อและเป็นสามี
เป็นหัวหน้าครอบครัว
[สะอื้น] ชองลูกสาวฉันเพิ่งจะอายุแค่ 14 ปีเอง
ถ้ารู้ว่าจะมีอะไรแบบวันสิ้นโลก
ต่อให้เป็นหนี้ก้อนโต ฉันก็จะซื้อเครื่องเล่นซีดีให้ลูกฉัน [สะอื้น]
ร้องไห้อะไรอีกแล้ว
ก็พูดมันออกมาสิ
พูดแล้วมันจะเปลี่ยนอะไรได้เล่า
เราทำอะไรได้รึไง!
พวกเขาคือวุนเดอร์คินเดอร์ แต่พวกเราคือของเสียนะ!
ก็จริง
พูดไปก็เปลี่ยนอะไรไม่ได้อยู่ดี
เพราะฉะนั้นผูกเชือกรองเท้าให้แน่นๆ และเตรียมตัววิ่งได้แล้ว
อะไรนะ
[ฝีเท้าเดินเข้ามาช้าๆ]
[ดนตรีตึงเครียดมากขึ้น]
[คยองฮุนหายใจสั่น]
[แชนีคำราม]
[ทั้งคู่เหวอ]
- [แชนี] อย่าเข้ามา! - [คยองฮุน] ถอยไป
อย่าเข้ามา แม่จะตัดให้ขาดเลย
[คยองฮุน] ตัดให้ขาดเลย!
- ฉันคือจอมห่วยแตก! - ฉันคือจอมเหวี่ยงนะเว้ย!
[แชนี] สต็อป!
- อย่าเข้ามา! - สต็อป!
[แชนี] หยุด สต็อปเลย อย่าเข้ามา!
อย่าเข้ามา
นี่ อึนแชนี พาเราไปที่ไหนสักที่สิ
ฮึ่ย ก็อยากทำอยู่
แต่ตอนช่วยโรบิน ดันกินเยลลี่กาแฟชิ้นสุดท้ายไปหมดแล้ว
ฮึ่ย!
ยังไงฉันก็อยากจะไปบอกกู๊ดบาย มุนมีฮีกับชองลูกฉันอยู่ดี
- คุณลุง - ช่างเถอะ! ไม่ต้องปลอบฉันหรอก!
[คยองฮุนสะอื้นแรง]
[ดนตรีเศร้าสุนทรี]
ฉันก็เป็นแบบเนี้ย
แม่งพยายามใช้ชีวิต แต่กลับโดนดูถูกอยู่นั่นน่ะ
โลกแม่งโคตรเฮงซวยเลย
ความผิดฉันเหรอที่เกิดไอเอ็มเอฟ
ถูกโดนเลิกจ้างมันเป็นความผิดฉันเหรอวะ
จริงๆ แล้วฉันก็เป็นเหยื่อเหมือนกันนะเว้ย!
ทำไมฉันถูกทำเหมือนขี้แพ้อยู่คนเดียวเลย!
ฉันก็ไม่ได้ขออะไรมาก ทำไมเป็นฉันคนเดียวที่!
[ดนตรีชะงัก]
[ลมกระโชก]
- [ดนตรีร็อคเร้าใจ] - เฮ้อ
ทีนี้ค่อยเงียบขึ้นหน่อย
หนวกหูมากเลยเนอะ
แต่พอได้รู้จักแล้ว ก็ไม่ใช่คนที่แย่ขนาดนั้น
ก็แค่ขี้อวดเกินไปหน่อย
[ดนตรีเบาลง]
(ซนคยองฮุน มุนมีฮี)
- [สะอื้นไห้] - [ดนตรีเปียโนนุ่มนวล]
[สะอื้นต่อเนื่อง]
แชนี ยัยตัวแสบเอ๊ย
เอาละ งั้นเริ่มสู้กับใครก่อนดี หา
คุณป้าร้านโฮต๊อกเหรอ
หรือว่าคุณลุงฮอร้านเบ็ดเตล็ดล่ะ
คงได้เจ็บตัวหน่อยนะ หืม
แต่ก็ไม่รู้ว่าจะโอเครึเปล่า
ถ้าเกิดพลาดจนนิ้วขาดขึ้นมาแล้ว ใครจะเป็นคนพลิกโฮต๊อกล่ะ
[อึกอัก]
[ดนตรีระทึกตึงเครียดค่อยๆ ดังขึ้น]
จับเธอ
[เหวอ] เดี๋ยวก่อน!
อย่าเข้ามา ลองแตะตัวฉันสิ
แม่งเยอะเกินไปแล้ว
เดี๋ยวเจ็บตัวนะ!
ปล่อยโว้ย บอกว่าอย่าทำแล้วทำไมเล่า!
ปล่อย!
[ร้อง]
จะทำอะไรเนี่ย!
[เบรกเอี๊ยด]
[ดนตรีร็อคเร้าใจ]
พวกคนนอก
ปกป้องคริสตจักรของเรา!
- ลุยเลย! - [ฝูงชนเฮ]
[ดนตรีเบาลง]
[สัญญาณหวอดังลั่น]
[ทุกคนร้องครวญคราง]
[หวอหยุด]
ทุกคนอย่าขยับ!
ไปให้ไกลๆ หลานฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ!
คุณยายเหรอ
อ้าว อึนกา
- [งอแง] คุณยาย! - อ้าว ถืออันนี้ให้หน่อยซิ
- ไม่เป็นอะไรใช่มั้ย - [แชนีร้องไห้งอแง]
โถๆ
[จอนบกหัวเราะปลื้มปริ่ม]
[แชนีร้องไห้แง]
นี่มันสภาพอะไรเนี่ย กลายเป็นขอทานไปซะแล้ว
[ถุยน้ำลาย]
ยายดูสภาพตัวเองก่อนค่อยพูด
ไม่ได้นอนทั้งคืนเลยใช่มั้ย หืม
ดูใต้ตาดำหมดแล้ว เดี๋ยวก็เป็นลมหรอก!
[ทั้งคู่หัวเราะปนสะอื้น]
[ผู้หญิง] เจ้าของร้านอิ่มเอมใจเหรอ
[จอนบก] หา
ทำไมอยู่นี่เนี่ย
มาได้ยังไงนะ
[ผู้คนคุยกันสับสน]
[ดนตรีกดดัน]
[ลุงเฮือก]
มาด้วยเหรอ
ฉันนึกว่าไปหาแม่ซะอีก
ทำไมเป็นพวกเรา
แค่อยากรู้ว่าทำไม ถึงพาพวกเรามาทำเรื่องแย่ๆ
ไม่มีเหตุผลอะไรพิเศษหรอก
เพราะเรื่องทั้งหมด มันเริ่มต้นขึ้นจากความปรารถนา
อันเล็กน้อยของมนุษย์ ที่แค่อยากจะมีชีวิตยืนยาวเท่านั้นเอง
โลกก็เป็นแบบนี้แหละ
สิ่งต่างๆ ที่ภายนอกดูยิ่งใหญ่ จริงๆแล้ว
ก็เป็นแค่ความโลภเล็กน้อย กับความอิจฉาเล็กๆ
และเริ่มต้นจากการค้นพบเล็กๆ น้อยๆ นี่ละ
ตอนนั้นพวกเราต้องการ เด็กๆ ไว้ใช้ในการทดลอง
และเธอก็เป็นแค่หนึ่งในนั้นเท่านั้น
ดังนั้น
ไม่ต้องถามหาเหตุผลหรือความหมายอะไรหรอก
ไม่มีเรื่องแบบนั้น
ชีวิตที่เกิดจากความบังเอิญไม่สำคัญ
แค่อยู่บนเหตุผลเล็กๆ น้อยๆ อยู่ไปวันๆ
และก็ดับสูญไปเท่านั้นเอง
ไม่สำคัญเหรอ
ชีวิตคนคงไม่มีค่าสำหรับคุณสินะ
ในบรรดาเด็กๆ 72 คน
มี 50 เปอร์เซ็นต์ที่โผล่ออกมา
และมีเพียงครึ่งนึงในบรรดานั้นที่มีพลังพิเศษ
ในนั้นมีแค่คนเดียวที่ได้ครองหัวใจนิรันดร์
เด็กคนนั้นเป็นคนเดียวที่มีความหมาย
ก็เลยคิดได้ว่า
ถ้ามีคนมากกว่านี้โผล่ออกมาละก็ ถ้างั้น
ก็น่าจะมีอัตราความน่าจะเป็นที่
หัวใจนิรันดร์จะมีเยอะขึ้นมั้ย
ช่วยพูดให้เข้าใจหน่อยได้มั้ย
[ดนตรีตึงเครียดกดดันขึ้น]
[ดนตรีทวีความเข้มข้นถึงขีดสุด]
หรือว่าจะระเบิดยานั่นใส่เมืองแฮซองงั้นเหรอ
บางครั้งพระเจ้าก็ทรงปลดปล่อยความพินาศ และความโกลาหลเพื่อสร้างระเบียบใหม่
นี่คุณ
บ้าจริงๆ เหรอ
[ดนตรีตึงเครียด]
แล้วเด็กๆ ที่ตายไปตอนนั้นล่ะ
เด็กๆ ที่ถูกทำการทดลอง
เด็กครึ่งนึงที่ไม่มีพลังและเสียชีวิตไป
และพวกที่โผล่มา
แต่ภายนอกกลายพันธุ์จนสุดท้ายต้องตายไป
เด็กที่ตายไปเยอะกว่าเด็กที่รอดชีวิตมากเลยนะ
[ดนตรีเศร้าวังเวง]
เพื่อความบังเอิญแค่ครั้งเดียว ที่อาจจะเกิดขึ้นหรือไม่เกิด
จะฆ่าคนมากมายขนาดนั้นอีกงั้นเหรอ
คนที่เปลี่ยนประวัติศาสตร์ไม่ใช่เด็กๆ ที่ตายไป
แต่เป็นพวกเธอที่มีชีวิตรอด
[พ่นหายใจแผ่วเบา] ไอ้สัตว์นรกเอ๊ย
พาเด็กผู้เป็นนิรันดร์มาอีกครั้ง
มาสร้างระเบียบใหม่ไปด้วยกันกับฉัน ในโลกใบใหม่กันเถอะนะ
[ถอนหายใจ]
โกอึนซาน
พวกเธอจะกลายเป็นมนุษย์สายพันธุ์ใหม่
ระหว่างทางมานี่ ผมก็คิดมาตลอด
ว่าผม
จะฆ่าคุณได้รึเปล่า
[ดนตรีตึงเครียด]
[ดนตรีระทึก]
[วอนโด] ไม่ได้สินะ
แต่ฉันก็เคยเอ็นดูเธอนะ
[ปิดประตู]
[ดนตรีหยุด]
[เฮือก]
[ดนตรีตึงเครียด]
[หายใจสั่น]
[ดนตรีระทึกยิ่งใหญ่]
คุณพ่อ…
[ดนตรีเศร้าหมองวังเวง]
[เฮือกสั่น]
หัวใจนิรันดร์
คุณพ่อ!
[ดนตรีหยุด]
อาจารย์
คุณยาย
- ฝากจัดการที่เหลือต่อด้วย - อ้าวนี่ แล้วแกจะทำยังไงเหรอ
ไม่แน่ใจว่าจะได้ผลมั้ย
แต่ขอร้อง ขอให้ได้ผล
อ๊า ขอร้อง ไปเถอะ
ไปหาอาจารย์
ขอร้อง!
[ใจเต้น]
[ดนตรีลึกลับแผ่วเบา]
[ใจเต้นแรงขึ้น]
[เฮือก]
อ๊าย ร้อนจัง อ๊ะ ร้อนอะไร อะไรๆ
เวรเอ๊ย อาจารย์!
อาจารย์!
[ดนตรีตื่นเต้นคึกคัก]
[ไอ]
อาจารย์
เอ่อ อ้าว ไม่ใช่หน้าแบบนี้
ไม่ใช่หน้าแบบนี้
[หายใจอ่อนแรง]
หน้าที่ฉันตามหาไม่ใช่แบบนี้ ฉันช่วยคุณไม่ได้หรอก
อาจารย์!
[ไอ]
[ชาย] ชะ… ช่วยผมด้วย
ไม่นะ อาจารย์ไม่ได้หน้าตาแบบนี้สักกะหน่อย
ขอโทษด้วยค่ะ
โธ่เว้ย
[ดนตรีหยุด]
[ฝูงชนอุทานตกใจ]
อ้าว แชนี
[ดนตรีร็อคเร้าใจ]
[ลมกระโชก]
เรียก 119
อ้าว
ตอบฉันสิ อ๊าย ร้อนจัง โธ่
อาจารย์!
[สำลัก]
[หอบ]
[ดนตรีหยุด]
อึนกาเอ๊ย พอได้แล้วละ
ยายเรียก 119 ให้เรียบร้อยแล้ว
ไม่มีล่ะคุณยาย
อาจารย์
หาไม่เจอเลยอ่ะ
[ไอ]
[หายใจแรง]
[เค้นแรง]
[จูรันหายใจแรง]
[เครื่องวัดสัญญาณชีพส่งเสียง]
คุณพ่อ
คุณพ่อ หนูเองค่ะ คุณพ่อ
[จูรันหายใจสั่น]
[เครื่องส่งสัญญาณดังเป็นจังหวะ]
[เครื่องดังยาว]
[ดังหนึ่งที]
[ดังยาว]
[ดังหนึ่งที]
[ดังเป็นจังหวะ]
[จูรันหายใจแรง]
[เครื่องส่งสัญญาณดังยาว]
[ดนตรีเปียโนบรรยากาศเศร้า]
[มือถือสั่นสายเข้า]
ว่าไงพี่
อีก 15 นาทีน่าจะถึงในเมืองแฮซอง
โอเค
อย่าให้ผิดแผนละ
ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
ก็ทำตามนั้นนะ
พี่คะ
ไม่มีอะไรใช่มั้ย
[จูรัน] เออ
ไม่มีอะไร
แล้วพี่พัลโฮจะมาตอนไหน
[จูรัน] พี่พัลโฮไปไม่ได้ โฮรัน
พี่จะส่งคนอื่นไปแทน
ใครเหรอ
[ดนตรีหยุด]
[ฮึบ]
[หอบ]
[หายใจแรง]
[ดนตรีสยองแผ่วเบา]
[หายใจแรง]
[ดนตรีเปียโนนุ่มนวล]
ตอนนั้นต้องขอโทษด้วยนะ
[3972] คุณลุงครับ
ช่วยเปิดประตูนี้ให้ผมหน่อยครับ
อ้าวคุณลุง คุณลุง!
คุณลุง!
[ดังแว่ว] คุณลุง!
หนี้ที่ติดค้างอยู่ตอนนั้น
จะใช้คืนตอนนี้แหละ
ทีนี้ประตูก็เปิดออกกว้างแล้ว
ใช้ชีวิตได้
ตามใจชอบเลยนะ
เข้าใจมั้ย
[ดนตรีเบาลง]
[ดนตรีสื่อลางร้าย]
[จูรัน ดังก้อง] 3972
ได้ยินมั้ย
3972
- เออ โอเค แค่นี้ - คุณยายครับ
มีผู้ศรัทธาคนนึงบอกมา
ว่ารถบรรทุกตู้คอนเทนเนอร์สองคัน เข้าไปในเมืองเมื่อเช้านี้น่ะครับ
ข้างในนั้นมีอะไรอยู่เหรอ
ฉันก็ไม่แน่ใจค่ะ
แค่เห็นมันออกไปข้างนอกเมื่อตอนเช้าตรู่
หืม
เขาว่าใส่ยาเอาไว้
[ดนตรีสื่อลางร้าย]
คุณลุงจอมเหวี่ยงบอกว่าเห็น
พวกนั้นคิดจะโปรยมัน ไปทั่วเมืองแฮซองค่ะคุณยาย
- แจ้งตำรวจก่อนมั้ยครับ - แจ้งไปก็เท่านั้น
บยองจิน ไอ้เวรนั่น
มันเป็นพวกคริสตจักรไถ่บาปชีวิตนิรันดร์แล้ว
ฉันต้องไปเจอท่านนายกฯ ก่อน
[จูรัน] ไม่ต้องทำแบบนั้นหรอกค่ะ
[ผู้หญิง] พระแม่มารี
[ศิษย์โบสถ์กระซิบกระซาบกัน]
เธอก็เป็นหนึ่งในเด็กๆ พวกนั้นเหรอ
คงจะเจ็บมากเลยสินะ
[จุนโม] อย่าขยับนะ
[ดนตรีระทึก]
นี่ คุณกูบ้าไปแล้วเหรอ
ทำบ้าอะไรน่ะ
หยุดเลยนะ อย่ายุ่งกับคุณยายกับคุณกู
ถ้ามีอะไรจะพูดก็พูดกับฉัน อย่าไปยุ่งกับครอบครัวฉันสิวะ!
ฉันเสียพี่ชายไปแล้ว
แล้วก็เสียคุณพ่อด้วย
เธอก็ต้องโดนเหมือนกันบ้าง
ไม่นะ!
[ดนตรีตึงเครียด]
เดี๋ยวเธอก็กลับมา
พอเธอโผล่มาแล้ว
ยิงเธอซะ
[ลมกระโชก]
ถ้าอยากอยู่รอดก็หลบไป!
[ดนตรีระทึกเร้าใจ]
บอกให้หลบไป!
[แชนีหัวเราะสะใจ]
แชนีแม่งโคตรเท่เลย
เย่!
[หัวเราะชอบใจ]
ไปเลย!
นี่!
อึนแชนีจะออกไปแล้วนะ!
[ดนตรีหยุด]
[ครางงัวเงีย]
[ครางบิดขี้เกียจ]
สดชื่นจังเลย
[นกร้อง]
[ร้องตกใจ]
[หายใจแรง]
หืม
[เพลงมาร์ช]
[ชาย] เฮ้!
[คุณยาง] วู้ฮู้
เยี่ยมจริงๆ
[มีฮี] ชองลูก
พ่อล่ะคะ
[หัวเราะเจื่อนๆ] ไม่ต้องห่วงนะลูก เดี๋ยวก็มา
[หัวเราะเจื่อน]
กล้าดียังไงถึงค้างนอกบ้าน
ถ้าอยากโดนฟ้องหย่า จะทำอะไรก็เชิญเลย
จะหย่ากับพ่อเหรอคะ
ลูกแม่ ไม่ต้องคิดอะไรหรอกจ้ะ แค่ทำตามที่ซ้อมให้ดีก็พอเนอะ
[หัวเราะ] ยืนดีๆ ลูก
ลูกแม่ยิ้มสิ
[หวอ]
อ่า แป๊บนึง มารวมตัวกันแป๊บนึง ขอบคุณครับ
อ่า ขอบคุณทุกคนมากเลยครับ ตั้งใจกันขนาดนี้ ทำตัวไม่ถูกเลยครับ
ครับ ท่านนายกฯ [หัวเราะเบาๆ]
เอ่อ วันนี้พาเหรดตอนกลางคืน จะเริ่มตอนห้าทุ่มตามแผนที่วางไว้เลยนะครับ
อ่า ลำดับตามที่ซ้อมไว้เลยครับ
คนถือธง
จากนั้นวงดุริยางค์ก็จะออกไปก่อนครับ
ถัดไปก็คณะการละเล่นชางวอน
- ก็สร้างสีสัน ไชโยๆ - [คยองฮุน] ทุกคนหยุดเลย!
- [คุณยาง] ไชโยๆ - [คยองฮุน] ทุกคนหยุดก่อน!
- [คุณยาง] อะไร ทำไม อะไร - [คยองฮุน] ทุกคนหยุดเลย! ทุกคนหยุด!
ออกไปจากที่นี่ซะ!
ทุกคนหยุด!
หยุดครับ หยุดแล้วก็หนีไป!
อยู่ที่นี่ไม่ได้นะ
- [คุณยาง] ทำไมๆ - [สั่น] อยู่นี่ไม่ได้ [หอบ]
อ้าว อะไร เกิดอะไรขึ้นเหรอ
[มีฮี] ที่รัก คุณไปทำอะไรตรงนั้น
ที่รัก!
- ที่รัก ที่รัก! - โอ๊ย
- ที่รัก
คุณก็อยู่ที่นี่เหรอ
ชอง ชอง!
ชองก็มาด้วยเหรอ
ชอง!
อยู่ที่นี่ไม่ได้ ที่รัก รีบไปด้วยกันเถอะ
ต้องรีบหนีแล้ว คราวนี้เรื่องจริงนะ
นี่คุณทำบ้าอะไรเนี่ย
ต่อหน้าคนเยอะแยะด้วย
นี่เป็นสถานการณ์ฉุกเฉินและอันตรายมากเลยนะ
เร็ว ไปกันเถอะ
- เร็ว ไป - อ๊า จะไปไหนของคุณ
รู้มั้ยว่าชองรอวันนี้มานานแค่ไหน
ไม่ใช่แค่ตัวแทนห้อง แต่ถูกเลือกเป็นตัวแทนชั้นปี
นี่คุณรู้อะไรบ้างเนี่ย
ตอนนี้เรื่องตัวแทนรุ่นอะไรนั่นมันไม่สำคัญแล้ว!
วันสิ้นโลกกำลังมา!
[ผู้คนเฮือก พูดคุยกัน]
มิลเลนเนียมบ้าบออะไรนั่นน่ะ สุดท้ายจะหายไปหมดในชั่วพริบตา!
ถ้ายังทำให้ฉันขายหน้าแบบนี้ คุณนั่นแหละที่ต้องหายไป
จากชีวิตของฉันและชอง ตลอดไป
- [คยองฮุน] ที่รัก ที่รัก - โอ๊ย น่าอายจริงๆ เลย
คุณต้องฟังผมนะ
- [คุณยาง] เอ่อครับ คือ… - คุณยาง!
ฟังผมนะ!
รีบๆ บอกให้ทุกคนหนีไปเร็วเข้า
คริสตจักรไถ่บาปชีวิตนิรันดร์ รู้มั้ยว่ามันจะทำอะไรกับเมืองแฮซอง
- รู้สิ - [ดนตรีตึงเครียด]
รู้เหรอ
พวกเขาบริจาคเงินตั้งร้อยล้านเพื่อเทศกาลนี้
พวกเราถึงสร้างมาสคอตยางซุนอี ประจำเมืองแฮซองตัวใหญ่ได้
- ไม่นะ - เดี๋ยวคืนนี้ก็จะมีการแสดงดอกไม้ไฟอีก ฮ่าๆ
ทั้งหมดนั่นมันเป็นแค่เรื่องบังหน้า!
อย่าไปหลงกลมันง่ายๆ แบบนั้น!
ฟังที่ผมพูดหน่อยสิ!
โอ๊ย เจ็บนะโว้ย
โธ่เว้ย อะไร นกพิราบมันกะพริบตาไปด้านข้างแบบนี้
ปลาคาร์ปตัวใหญ่เท่านี้ทำตาวิงค์ใส่
คุณบอกว่าเป็นเพราะสารฟีนอลและขยะของเสีย
แล้วตอนนี้จะมาบอกว่า เป็นเพราะคริสตจักรงั้นเหรอ
- ใช่แล้ว! - ก็ได้ ก็ได้ ได้หมดเลย
แต่ว่าช่วยยื่นความเห็นไปที่ฝ่ายร้องเรียนด้วย
วันนี้ช่วยยับยั้งชั่งใจหน่อย งานเทศกาลทั้งที
มิลเลนเนียมที่ยิ่งใหญ่กำลังจะมา
จะมาทำลายบรรยากาศที่นี่ไม่ได้นะ
ได้ยินว่าลูกสาวคุณเป็นตัวแทนรุ่นนี่ครับ
[ชาย 1] พอทีเถอะครับ
[ชาย 2] เอ่อ เรียกตำรวจมาดีกว่าครับ
ไอ้จอมเหวี่ยงนั่น ทนเห็นคนอื่นไปได้สวยไม่ได้น่ะสิ
[หญิง] อ้าปากทีไร ก็มีแต่เรื่องให้บ่นไม่หยุดทั้งวันทั้งคืน
[คุณยาง] ครับ เดี๋ยวผมจัดการเองครับ เดี๋ยวผมจัดการเองครับ ครับ
ชอง ลูก
[ชาย 1] โอ๊ย ทำให้ลูกสาว ขายหน้ามากเลยนะนั่นน่ะแบบเนี้ย
- [หญิง] นั่นน่ะสิ - [ชาย 2] อย่าพูดขนาดนั้นสิครับ
ลูกสาวเขาก็อยู่ด้วยนะครับ
[ร้องเหวอ]
[โรบินหอบ]
คุณลุง
[ดนตรีเศร้าแผ่วเบา]
[ถอนหายใจ]
[ฝีเท้าวิ่งเข้ามา]
แชนี
[หอบ]
[โรบิน] อาจารย์ก็ไม่อยู่ คุณยายก็ไม่อยู่…
แล้วเราจะทำยังไงดี
จะทำไงได้
แบบนี้ได้พบกับวันสิ้นโลก ไปด้วยกันหมดแน่ๆ เลย
[ถอนหายใจเศร้า]
งั้นเราหนีกันไปแค่พวกเราดีมั้ย พูดบ้าอะไรวะ!
จะทิ้งคุณมุนมีฮีกับชองไว้ได้ยังไง จะบ้าเหรอ
[ถอนหายใจ]
แชนี เราจะทำยังไงดี
จะว่าไปแล้ว
เรายังไม่เคยถ่ายรูปกับอาจารย์กันเลยนะ
ฮัลโหล
ตอนนี้มันใช่เวลามาพูดถึงเรื่องรูปถ่ายมั้ย
เมืองแฮซองกำลังจะเจอวันสิ้นโลก จะเธอหรือใครก็หายไปกันหมด
หมดเกลี้ยงเลยนะ
คนที่รู้เรื่องนั้นมีแต่พวกเรา
และจะไม่มีอะไรที่ทำได้เลย ทำไม
เพราะไม่มีใครเชื่อคำพูดของเราไง ทำไม
เพราะพวกเรามันกระจอก ไม่มีค่าอะไร
[ถอนหายใจ]
[ดนตรีเบาลง]
(องุ่นชมเชย)
(เก่งมากๆ เลย)
[แชนี] ขวางรถบรรทุกกันก่อน
- [โรบิน] รถบรรทุกอะไร - [ดนตรีลุ้นระทึก]
รถบรรทุกที่ขนยาอยู่สักที่ในเมืองแฮซอง
คงจะเอารถนั่นไประเบิดที่ไหนสักที่แหละ
แล้วคือที่ไหนเล่า
[คยองฮุน] จะที่ไหนได้เล่า
ก็ที่ที่ตอนนี้คนรวมตัวกันเยอะที่สุดในเมืองไง หา
จะที่ไหนเล่า
- ที่ไหนเหรอ - ที่ไหนเหรอ
[ดนตรีระทึกบรรเลงต่อเนื่อง]
[โรบิน] ขอโทษครับ โทษนะครับ โทษครับ
[แชนี] ทำไมคนเยอะขนาดนี้เนี่ย
- เมืองแฮซอง ยางซุนอี ยางซุนอี - ซื้อเสื้อยืดยางซุนกันค่ะ
โอ๊ะ นั่นแชนีไม่ใช่เหรอ
[แชนีร้องอุทาน]
โทษค่ะ เห็นรถบรรทุกคริสตจักรหรือเปล่าคะ
[พร้อมกัน] หืม ไม่เห็นนะ
ซวยแล้ว
ออกจากเมืองแฮซองเดี๋ยวนี้เลยนะคะ
ไม่งั้นได้ตายกันหมด
เมืองแฮซอง!
- พังพินาศแน่! - พูดอะไรน่ะ
- ทำไมถึงตาย - [แชนี] ออกไปเถอะค่ะ
- [ขำ] - โอ๊ย อันนี้ไม่อร่อยเลย
- รถบรรทุกอะไรน่ะ รถบรรทุกอะไรเหรอ หืม - อ้าว นี่
ของคริสตจักรเหรอ หืม
รถบรรทุกอะไร โธ่เว้ย
- [คนขับ] อะไรของเธอเนี่ย - ขอบคุณนะคะ ผ่านได้
เออ โอเค
ใครกันน่ะ
เฮ้ย
หืม ทำอะไรของนายน่ะ
พี่แม่งไม่รู้อะไรเลย!
อะไรของเขาวะ
ผมไปแตะต้องของก็จริง แต่ว่ามันเป็นเรื่องที่สำคัญมากๆ…
นี่ หนวกหูน่า!
นี่ดูจากสภาพแล้ว แกนี่แหละตัวป่วนบ่อยๆ
- อย่าตัดสินกันจากภายนอกสิครับ - ให้ตายเถอะ
โรบิน
- นี่ - ไม่รู้อะไรแท้ๆ
อะไรเนี่ย!
นี่ โดนเตะออกมาแล้วเหรอ
เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว
[ดนตรีตึงเครียด]
ทำไมพวกเราต้องทำถึงขนาดนี้กันด้วยเนี่ย
ต้องช่วยคนไงเล่า
ทำไมพวกเราถึงต้องไปรับผิดชอบ ชีวิตคนอื่นที่เราไม่รู้จักด้วย
ใช่แล้วละ
ไม่จำเป็นต้องช่วยคนที่ไม่รู้จักก็ได้
ใช่สิ
แต่เรารู้จักหมดเลยนะ
[ผู้คนจอแจ]
ก็ดูดิ
[ดนตรีทะเล้น]
- รู้จักหมดเลยจริงๆ นะ หืม - [ชาย] ช่วยเหลือผู้ยากไร้กันครับ
ทำไงดีล่ะ
- สวัสดีครับ - [โรบิน] ขอให้แข็งแรงครับ
อื้อ หวัดดี
- ไม่เจอกันนานเลย - [โรบิน] หวัดดีปีใหม่ครับ
[คยองฮุนร้องไห้] นี่เราไม่มีเพื่อนแท้ๆ แต่ว่าทำไมถึงรู้จักคนเยอะขนาดนี้ล่ะ
โอย เลิกบ่นได้แล้วน่า รีบๆ หากันดีกว่า
ไม่มีเวลาแล้วเว้ย!
หืม ไป
[สะอื้น]
[เพลงวงดุริยางค์คึกคัก]
- [หญิง 1] มาแล้วๆ - [หญิง 2] มาแล้วล่ะ มาแล้วล่ะ
- ว้าว พาเหรดๆ - อ๊ะ
- จริงด้วย - อะไร หืม
- นั่นไง - ทำไมๆ หืม
หืม อะไรเหรอ
ชอง
(อำลาปี 1999 ก้าวสู่ปี 2000 สหัสวรรษใหม่ ความหวังใหม่)
(เทศกาลใหญ่รับปีใหม่เมืองแฮซอง 2000)
[หัวเราะ]
[ร้องดีใจ]
หนึ่ง สอง สาม สี่ หนึ่ง ฮึ่ย ย่าห์
หนึ่ง สอง สาม…
[โรบินหอบ]
- รอฉันด้วย แชนี - เร็วๆ เร็วๆ
[โรบิน] บอกว่ารอด้วย
- [แชนี] อะไร โธ่ [ร้อง] - [โรบินหอบ] เดี๋ยวก่อน
ไม่ไหวเลยนะ
ทำไม มีอะไร
[โรบินกับแชนีอุทานตกใจ]
อาจารย์
หนีมาได้แล้วเหรอ
ตอนไหนอ่ะ
อาจารย์
โล่งอกไปทีที่ปลอดภัย รู้อยู่แล้วเชียว อาจารย์!
รู้อยู่แล้วว่าอาจารย์ต้องปลอดภัย
[โรบินร้องสะดุ้ง]
[ไอ]
- [โรบินคราง] - [ดนตรีชั่วร้าย]
- โอ๊ย อาจารย์ - อาจารย์
ทำไมทำแบบนี้
นึกว่าจะมีแต่คำพูดที่ทำให้ใจเป็นแผลซะอีก
ตอนนี้ปวดใจมากเลยนะอาจารย์ รู้รึเปล่า
[อุนจอง] สิ่งที่พวกเธอทำได้
[จูรันกับอุนจอง] ไม่มีอะไรเลย
[เพลงมาร์ชคึกคัก]
โอ๊ะ อยู่นั่น อยู่นั่นไงลูกพ่อ
นี่ ชอง!
ชอง!
ชอง
ลูกสาวฉันเท่จัง
โคตรเท่เลย
โคตรภูมิใจ
ไม่ต้องห่วงนะชอง
พ่อจะ
ทำทุกทางเพื่อขวางพวกนั้นเอง
- [มีฮี] ขวางอะไรอีก หา - อ๊ะ ตกใจหมดเลย ที่รัก
[มีฮี] คุณนั่นแหละที่ไม่ต้องไปขวางทาง
ถ้าจะมาดูดอกไม้ไฟ ก็ต้องรีบไปหาที่นั่งดีๆ แล้วละ
- ที่รัก มาดูดอกไม้ไฟตอนนี้ไม่ได้นะ - หลบไปเลย
- นี่ ที่รัก นี่ - โอ๊ย บอกว่าต้องหาที่นั่งดีๆ ไง
ดอกไม้ไฟ
[คยองฮุน] รู้มั้ยคริสตจักรไถ่บาปชีวิตนิรันดร์ จะทำอะไรกับเมืองแฮซอง
รู้สิ พวกเขาบริจาคเงินตั้งร้อยล้านเพื่อเทศกาลนี้
พวกเราถึงสร้างมาสคอตยางซุนอี ประจำเมืองแฮซองตัวใหญ่ได้
- ไม่นะ - เดี๋ยวคืนนี้ก็จะมีการแสดงดอกไม้ไฟอีก ฮ่าๆ
[ดนตรีสื่อลางร้าย]
นั่นยังไงล่ะ ดอกไม้ไฟ
บนหัวเรารวดเดียวเลย
ปัง
[ฝูงชนร้องชุลมุน]
[ดนตรีระทึก]
ชอง!
ที่รัก!
ที่รัก ที่รัก!
- ที่รัก - ที่รักเป็นอะไรรึเปล่า
- ชอง - ชอง!
ชอง อย่ามานะ ไปๆๆ เร็วเข้า เร็ว
มาทางนี้ ทางนี้เร็ว!
[เหวอ] เป็นไรมั้ย เป็นไรหรือเปล่า
เป็นไรมั้ย ไป ไป ไป!
มาทางนี้ ทางนี้เร็ว ทางนี้!
[มีฮีร้อง]
[คยองฮุน] มาทางนี้ ทางนี้เร็ว!
[มีฮี] ที่รัก
[คยองฮุน] ชอง เข้าไปเลย เข้าไปข้างใน ทางนี้ ไปเลย
(แฮซองเรคคอร์ด)
[โฮรัน] อะไร
เริ่มกันแล้วเหรอ ไหนว่าจะส่งคนอื่นมาแทนพี่พัลโฮ
[ดนตรีระทึกบรรเลงต่อเนื่อง]
- อาจารย์ครับ - [ดนตรีชั่วร้าย]
รู้สึกไม่ดีอะไรกับพวกเราหรือเปล่าเนี่ย
มาคุยกันดีๆ เถอะนะ
พี่สาวคนนั้นที่หน้าหมองๆ ชอบล้างสมองคนอื่น
แล้วใช้งานตามใจชอบ
เมื่อกี้ก็ทำแบบนี้กับคุณกู ให้เอาปืนเล็งไปที่คุณยาย
จริงเหรอ
เฮ้ยๆ นั่นไง
[ดนตรีระทึกตื่นเต้น]
[แชนีเหวอ]
[โรบิน] แชนี!
[คราง]
[หายใจไม่ออก] อาจารย์…
[แชนีเฮือก]
[หวอดังลั่น]
[หยุด]
[หายใจไม่ออก]
[โรบิน] อาจารย์!
แชนี!
ฮึ่ย!
[ดนตรีหยุด]
[หอบ]
[หมาเห่าแว่วๆ]
แชนี
[แชนีเฮือก]
[ไอ]
ตั้งสติหน่อย ชเวอุนจอง!
[หายใจแรง]
อีอุนจอง
- [ดนตรีอ่อนโยน] - [ถอนหายใจ]
โอ๊ย นึกว่าจะตายจริงๆ ซะแล้ว
ทำไมต้องบีบคอกันแรงขนาดนั้นด้วยอ่ะ!
[ดนตรีซึ้ง]
[แชนีหัวเราะเบาๆ]
[จอแจแว่วๆ]
[ดนตรีตึงเครียด]
[ดนตรีสื่อลางร้าย]
- [ชาย 1] อ้าว ทุกคนครับ… - [ชาย 2] มันลอยได้แล้วก็วุ่นวายไปหมดเลย
[หญิง 1] อะไรน่ะ
- อะไรเนี่ย - [หญิง 2] ทำไมเป็นแบบนั้น
[ชาย 1] ทำไมถึงเป็นแบบนั้น
คุณตำรวจจะไปไหน
[ชาย 2] ท่านผู้นำได้ชี้แนะเอาไว้แล้วละ วางใจได้เลยนะ
[คุณยาง] อ้าว งั้นเหรอครับ
หืม เป็นอะไร มีอะไร
หืม อะไร ไปไหนน่ะ
ไม่นะ ไม่นะ ไปไม่ได้สิ ไปไม่ได้ ไปไม่ได้ เฮ้ยนี่
- นี่ คนพวกนี้แปลกจริงๆ - ทำไม
- ตรงโน้นสิ ต้องไปตรงนั้นรึเปล่า ฉันไปด้วย - นี่แปลกๆ นะ เขาแปลกๆ
[ดนตรีระทึก]
[หอบ]
[เฮือก]
[ดนตรีโหม]
[หายใจสั่น]
[โรบินครวญคราง]
[ร้องไห้]
[ลมกระโชก]
แชนี
อาจารย์
ทั้งสองคนอยู่ตรงนี้นะ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ห้ามออกมาเด็ดขาด
เข้าใจมั้ย
บ้ารึเปล่า
นี่ทิ้งเราไว้แล้วจะไปไหนเหรอ ต้องปกป้องพวกเราสิ
ต้องออกไปเพื่อจะปกป้องคุณกับลูกยังไงละ
คุณออกไปแล้วจะทำอะไรได้
ทำอะไรกับรถที่ลอยได้งั้นเหรอ
คิดจะไปขวางพวกนั้นด้วยลิ้นสั้นๆ รึไง
นั่นสินะ
แต่กลายเป็นว่ามีบางอย่าง ที่ทำได้ด้วยลิ้นสั้นๆ ของผม
[ดนตรีบีบคั้น]
ถ้าคุณออกไปตอนนี้
ฉันจะหย่าจริงๆ นะ
คราวนี้ฉันหย่าจริงนะ
[ดนตรีเบาลง]
[ดนตรีป๊อปโรแมนติก]
[ร้อง] ที่รักคะ!
ผมรักคุณนะ
คุณมีฮี
ไอ้ติงต๊องเอ๊ย!
[เพลงป๊อปบรรเลงต่อเนื่อง]
ไป เข้าไปสิ
อ้าว คุณซนคยองฮุน ทำไมเพิ่งมา!
ผมจัดการจุดที่มีคนเยอะเอง คุณคังโรบินไปจัดการฝั่งนั้น
ใครก็ได้ช่วยด่าฉันหน่อย
จะปล่อยให้เขาด่า เหมือนเป็นคนโง่ไปอีกนานแค่ไหน
รู้จักคิดเองและก็ฮึดสู้ได้แล้ว ไอ้ตัวโตแต่สมองติดเตียง
[โรบินเค้นเสียงเจ็บใจ]
มาแล้ว
[ดนตรีระทึก]
[หายใจสั่น]
[โรบินร้องตะโกน]
[กรี๊ด]
น่าทึ่งมากเลยใช่มั้ย
[คยองฮุนร้องเสียงหลง]
น่ากลัวมากเลย!
[ดนตรีระทึกตื่นเต้น]
[กรี๊ด]
นี่!
[ผู้ร้ายร้อง]
[ร้องเหวอ]
เฮ้ย อย่าเข้ามานะโว้ย! [ร้องเสียงหลง]
เออ ฉันไม่ได้เป็นคนทำ ฉันเป็นพ่อแกนะ
[ร้องตกใจ]
ฉันเป็นแม่แกนะ!
โว้ว
[หัวเราะชอบใจ]
[แชนี] นี่แน่ะ
[แชนีกรี๊ด]
อ่ะจ้า! อย่างนั้นแหละ
[เหวอ]
[โรบินเค้นแรงสู้]
[หอบ] ขอโทษด้วยครับ
ฮึ่ย!
หืม
อย่าทำนะ อย่าทำนะ อย่าทำ…
อ๊ะ
[โอดโอย]
[โรบินไอ]
คุณยาย [หอบ]
ด่าผมหน่อยครับ
หา
เร็วๆ ดิ
ให้ตายเถอะ
ไอ้พวกชั้นต่ำไม่มีตระกูล
โผล่มาแบบไม่รู้หัวนอนปลายตีน แล้วมาทำบ้าอะไรของมันวะเนี่ย หา
ให้ควักลูกตาออกมาหั่นเป็นชิ้นๆ แล้วเคี้ยวให้ดูต่อหน้าต่อตาเลยดีมั้ย
จิ้มลูกตาแล้วดูดน้ำดำๆ ออกมากินซะให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย
อยากโดนซัดซักทีมั้ยล่ะ
ไอ้เวรสกปรก เหมือนหัวไปโดนขี้มา
นี่ ไอ้สารเลว รีบไสหัวไปซะ!
[ดนตรีซินธ์ป๊อปย้อนยุคเร้าใจ]
[ผู้ร้ายกรี๊ด]
[ร้องตะโกน]
[ขำ] นี่แน่ะ
[โรบินร้องตะโกน]
โดนซะ!
[คยองฮุน] ปี๊นๆ
[คยองฮุนขำเสียงสูง]
♪ กิ่งกระเด้งกระเด้ง พวกเราสิเก่ง สิเก่ง ♪
♪ ใครมาเบ่ง มาเบ่ง กระเด้งออกไป ♪
[หัวเราะ]
สนุกจังเลยโว้ย!
[หัวเราะลั่น]
♪ กิ่งกระเด้ง กระเด้ง กระเด้ง ♪
- [โรบิน] มาทำไม - ♪ พวกเราสิเก่ง สิเก่ง สิเก่ง ♪
- ♪ ใครมาเบ่ง มาเบ่ง กระเด้งออกไป ♪ - พอแล้ว
เฮ้ย!
[ร้อง]
[แชนีกรี๊ด หัวเราะ]
บ้าจริงๆ บ้าไปแล้วเหรอเนี่ย
สารพัดจะทำเล้ย!
[ดนตรีหยุด]
[โรบิน] โอ๊ะ
[ถอนหายใจ]
[โรบินหอบ]
[แชนี] โอ๊ะ มาแล้ว
ได้ผล
- มันได้ผล - จริงด้วยแฮะ
ได้ผล
[ทั้งคู่หัวเราะ]
คุณลุง แชนี เธอ
[ดนตรียิ่งใหญ่]
ลูกแม่
ตอนนี้พวกเรา
กำลังดูอะไรอยู่เนี่ย
ซูเปอร์ฮีโร่เหรอ
[คุยกันไม่ได้ยิน]
[ดนตรีเบาลง]
- [คยองฮุน] แค่เก็บกวาดก็พอแล้วใช่มั้ย - [ดนตรีทะเล้น]
[คยองฮุน] นี่ฟังอยู่หรือเปล่า
นี่สถานการณ์ที่เกิดขึ้นจริงเหรอคะ
หรือซ่อนกล้องแกล้งกันน่ะ ไม่ได้รับแจ้งอะไรเลยนะ
ถึงว่าได้ตำแหน่งพิเศษ อ๋อ สิทธิพิเศษมีพลังนี่เอง
คิดว่าจะไม่มีเสน่ห์ไปมากกว่านี้แล้ว
แบบนี้ยิ่งดูเท่กว่าเดิมอีก
[ถอนหายใจระทวย] คุณอุน…!
[ถอนหายใจ]
[โหวกเหวกวุ่นวาย]
ฉันใช้ไอ้เนี่ยฟาดไปทีนึงนะ แล้วพวกคนที่อยู่ฝั่งนั้นก็…
เอ่อ
[ครางสั่น]
[ครางตกใจ]
[ดนตรีระทึก]
[คุณยาง] นี่แปลกๆ นะ วิ่งเร็วๆๆ
- รีบวิ่งเร็วเข้า วิ่งเร็วๆ - [นายอง] ฉันไปก่อนนะ ฉันกลับก่อน
[มีดคมวิ้ง]
[ทุกคนครวญคราง]
ไม่จบไม่สิ้นจริงๆ เหรอ
[ดนตรีระทึก]
พลังล้างสมองครับ
ถ้าไม่หาผู้หญิงคนนั้น ก็ไม่มีวันจบหรอก
ไม่ๆๆ ต้องไปหยุดดอกไม้ไฟก่อน
ตอนเที่ยงคืนจะจุดดอกไม้ไฟ เป็นไปได้สูงมากว่าจะใส่ยาอยู่ในนั้น
คนออกมารวมตัวกันที่ถนนแล้วก็เคาท์ดาวน์กัน
พอถึงเที่ยงคืนแล้วก็ตูมเดียวเลย ปัง
อีกไม่ถึง 30 นาทีก็จะเที่ยงคืนแล้ว
แล้วจะทำยังไงดีล่ะ
จัดการผู้หญิงที่ล้างสมองก่อน หรือว่าดอกไม้ไฟก่อนดี
เดี๋ยวฉันจัดการเรื่องดอกไม้ไฟเอง
งั้นคุณคังโรบินไปด้วยนะครับ
คุณคยองฮุน ไปหาผู้หญิงที่มีพลังล้างสมอง
เธออยู่ใกล้ๆ นี้แน่นอน
โอเค
เอ้า เร็วๆ เร็วๆ เร็วๆ
ฮึบ
ฉันคือสไปเดอร์แมน
ฉันคือผีสาวจูออน
ฉันคือแฟรงเกนสไตน์
ฉันคือผีคุณยายวรนาฏ
[มีฮี] โอ๊ะๆ ตายแล้ว โอ๊ะ
ว้ายๆ ว้ายๆๆ ทำไม
โอ๊ยตายแล้ว
[อุนจองคิด] เร่งมือหน่อยคุณอึนแชนี
[ดนตรีตึงเครียดกดดัน]
[โรบินเฮือก]
[แชนี] ชู่ว์
- ทำยังไงดี - นั่นไง
- นี่แชนี… - มาถูกที่แล้ว มาถูกที่แล้ว อ๊ะเวร
[หอบ]
โธ่ แม่งเอ๊ย
[ดนตรีลุ้นระทึก]
ไปเลย ไปเลย
[คยองฮุนเหวอเสียงหลง]
[ดนตรีหยุด]
นี่ใช่ป่ะ อันนี้เหรอ นี่น่ะ อันนี้คือยางั้นเหรอ ดอกไม้ไฟหรืออะไร
- [ชาย 1] โทษนะครับ ทำอะไรอยู่ครับ - [ชาย 2] มาทำอะไรที่นี่เนี่ย
- [ชาย 1] ออกมาเลยครับ - [ชาย 2] รีบออกมา
อ๊ะ เดี๋ยวก่อนค่ะ
[ชาย 2] รีบออกมาเร็วเข้าสิ ไป
อะไรน่ะ เอ้อ
- ฮึ - หา
[ดนตรีเทศกาล]
[ใบพัด]
[โรบิน] อ๋อ
[อุนจองฮึบ]
[เค้นแรง]
[คยองฮุนฮึบ]
โกล
[ดนตรีระทึก]
[หายใจสั่น]
พอได้แล้วล่ะ!
[ดนตรีหยุด]
โอ๊ย
พอได้แล้ว
พอทีเหอะน่า เขาเดือดร้อนกันไปหมดแล้ว
ถึงจะเป็นลัทธิหลอกลวง ยังไงก็เป็นคนของศาสนา
ใช้ความรุนแรงโจ่งแจ้งแบบนี้ได้ยังไง
- [ดนตรีชั่วร้าย] - [จูรัน ก้อง] ได้ยินฉันมั้ยคะ…
- [คยองฮุน] ก็ฟังที่ฉันพูดก่อนสิ ยัยเด็กเวรเอ๊ย - [ดนตรีชะงัก]
ถึงพวกเธอจะเป็นของจริง เราเป็นของเสีย แต่แบบนี้มันไม่ใช่เลยนะ!
ไม่มีเรื่องอื่นให้ทำรึไง ถึงเอาพลังพิเศษมาใช้ในเรื่องแย่ๆ แบบนี้
- [จูรัน] ฟังที่ฉันพูดหน่อย… - อีกแล้วๆ อีกแล้ว! พูดแทรกกันอีกแล้ว!
ผู้ใหญ่พูดอยู่ก็ชอบโผล่มาแทรกอยู่เรื่อย เอาแต่พูดไม่หยุด
ไปเรียนมารยาทแย่ๆ มาจากไหนกันน่ะ
- [จูรัน] ได้ยินฉัน… - บอกว่าให้หยุดไง หยุดได้แล้ว!
- [ดนตรีทะเล้น] - คนพวกนั้นเขาทำอะไรผิดต่อเธอถึงได้ทำแบบนี้
ก็ใช่ จอมห่วยแตกกับเจ้าพ่อซื่อบื้อควรโดน แต่ฉันกับมุนมีฮีแล้วชองล่ะ
นอกนั้นก็ยังมีคนอีกมากมายหลายคน
พวกเขาทุกคนไปทำอะไรผิดต่อเธออย่างงั้นเหรอ
ทำไม เพราะอะไร เฮ้ย เป็นห่าอะไรวะ!
คนอื่นไม่เคยใส่ใจเลยว่า เราต้องเจ็บปวดกันแค่ไหน
ไม่เคยสนใจด้วย
ฉันก็เลยไม่สนใจไง
ว่าคนพวกนั้นจะตายหรือไม่
เธอไม่เคยโดนผู้ใหญ่ดุใช่มั้ยล่ะ
วันนี้เธอได้เจอคนที่ไม่ควรเจอแล้ว หืม
วันนี้ฉันจะสั่งสอนเรื่องมารยาทให้เธอได้รู้…
[โฮรันหายใจแรง]
เธอนี่แม่ง…
[คยองฮุนเหวอ]
[ร้อง]
[หอบ]
[หายใจแรง]
พี่คะ!
[หวีดสูงดังในหู]
[อาวุธหล่นกระจัดกระจาย]
[หายใจแรง]
[ถอนหายใจ]
เกิดอะไรขึ้นน่ะ เป็นอะไรมั้ยครับ
[หอบ]
- โธ่เว้ย บ้าชะมัดเลย ทำไงดีวะเนี่ย - [ดนตรีลึกลับ]
แม่งเอ๊ย
[เหล็กกระทบ]
ฉันจะใช้ไอ้นี่ฆ่าแก
พี่คะ พี่เป็นอะไรมั้ย
- หืม - [จูรันไอ]
ฝืนตัวเองขนาดนี้ได้ยังไง
ทั้งที่บอกเราเองว่าไม่ให้ใช้พลังพร่ำเพรื่อ
[ดนตรีหม่นหมอง]
พี่เขาตายแล้วละ
คุณพ่อก็ด้วย
[จูรันสะอื้น]
งั้นก็หยุดแค่นี้เถอะพี่
ฉันไม่อยากเสียพี่ไปด้วยอีกคน หืม
[หอบ]
ยกโทษให้ไม่ได้
ฉันจะฆ่าทุกคนตายให้หมดเลย
แต่พี่ยังมีฉันอยู่นี่
หืม
ตอนนี้พวกเราไม่เหลือใครอีกแล้วนะโฮรัน
แก้แค้นให้หน่อย
ทำลายมัน
ทั้งหมดให้สิ้นซากไปเลย
[จูรันหายใจสั่น]
[ดนตรีหลอน]
ช่วยทำแบบนั้นหน่อยนะโฮรัน
[หายใจเฮือก]
[ดนตรีหยุด]
[ดนตรีชั่วร้าย]
[นายองกับคุณจางครางตกใจ]
- อ้าว เป็นอะไรมั้ย - [ผู้หญิง] ไม่ค่ะ
[คุณยาง] ไม่นะ เมื่อกี้… เมื่อกี้เป็นแบบนี้
กลับมาแล้ว เออ กลับมาแล้วละ
[ถอนหายใจสั่น] จบแล้วจริงๆ เหรอ
[เฮือก]
[ร้องตกใจ]
[เฮือกประหลาดใจ]
เจ็บหนักเลยเหรอคะ
แค่เหนื่อยนิดหน่อยเท่านั้นเอง
[ดนตรีอ่อนโยน]
แล้วดอกไม้ไฟเป็นยังไงบ้างเหรอ
[ถอนหายใจ]
คงหยุดไม่ได้แล้วละ
คุณอึนแชนี
[แทง]
[ดนตรีสื่อลางร้าย]
น่าจะสวยมากๆ เลยละ
จริงๆ ฉันก็…
ไม่เคยเห็นดอกไม้ไฟมาก่อนเหมือนกัน
[ครางเจ็บ]
[เฮือก]
บอกลาครั้งสุดท้าย
[ดนตรีกีตาร์นุ่มนวล]
[ดีเจวิทยุ] เอ้า เหลือเวลาในปี 1999 กันอีกไม่นานแล้วนะครับคุณผู้ฟังที่เคารพ
ทุกคนกำลังใช้ช่วงสุดท้ายของศตวรรษที่ 20 กับคนที่รักอยู่ใช่หรือเปล่าครับ
เหลือเวลาอีกประมาณห้านาที ก็จะถึงสหัสวรรษใหม่กันแล้วนะครับ
หวังว่าจะได้ใช้เวลาในอีกไม่กี่นาทีในปี 1999
ที่เหลืออยู่กับผู้คนที่สำคัญของคุณนะครับ
นี่คือเพลงสุดท้าย ที่จะเปิดให้ฟังในศตวรรษที่ 20 ครับ
[ฝีเท้าวิ่งเข้ามา]
[จ้วงแทง]
[เฮือก]
[ดนตรีสื่อลางร้าย]
[หายใจเฮือก]
นี่คือค่าตอบแทนที่แลกด้วยเลือดของท่านผู้นำ
[เฮือก]
[ร้องตะโกน]
[ดนตรีหยุด]
[หายใจแรง]
[ดนตรีกีตาร์นุ่มนวลบรรเลงต่อ]
แชนี!
ทำไม เกิดอะไรขึ้น ฮึ ทำไมๆ
[ร้องเหวอ]
ทำไม! ทำไม
เธอ… เธอใช่อึนแชนีแน่เหรอ
เอ้า ก็ต้องเป็นอึนแชนีสิ ไม่แชนีนี้จะแชนีไหน ทำไมอยู่ๆ ก็ถามล่ะ
เอ่อ นั่น
- [เหวอ] - [โรบินเหวอ]
มีแชนี… อีกคนนึง
เออ
ทำไมฉันไปอยู่โน่นล่ะ
[อึกอัก] โอ๊ะ
เธอถูกแทงอย่างงั้นเหรอ
ไม่นะ
หือ
อะไรอ่ะ
[โฮรันหายใจสั่น]
[พ่นหายใจสั่น]
หายใจไว้ อย่าหมดสตินะ จะเรียกรถพยาบาลเดี๋ยวนี้แหละ
นาย…
ตอนนี้นายเป็นห่วงฉันงั้นเหรอ
[ดนตรีเศร้าอ่อนโยน]
ใช่
[หายใจสั่น]
- สวยจังเลย - ดูนี่สิ!
[อุนจอง] ตอนนั้น เธอก็ทำแบบนี้นี่
[เด็กๆ คุยกันเจื้อยแจ้ว]
[อุนจอง] ตอนนั้นเธอไม่ได้ทำแค่กับฉัน
แต่เธอปลอบเด็กๆ ทุกคนที่อยู่ในนั้นด้วย
ถ้านาย…
มาอยู่ข้างเดียวกับฉัน
ก็คงจะดีนะ
ไม่นะ
โฮรัน…
ไม่นะ!
[หายใจสั่นเครือ]
[แชนี] ตายแล้วเหรอ หืม
เธอตายแล้วเหรอ
- ชีพจรยังเต้นอยู่ - [ดนตรีเบาลง]
เรียกรถพยาบาลให้หน่อย!
แม่งเอ๊ย เมื่อกี้ฉันทำมือถือตกที่ไหนสักที่ รอแป๊บนึงนะ
[แชนี] โอ๊ะ โรบิน ย้ายเธอเข้าไปข้างในก่อน
อ๊า เมื่อกี้ตรงไหน
ที่รัก ไปไหนน่ะ
ที่รัก!
บอกว่าอย่าออกมาจนกว่าจะบอกให้ออกมาได้ไง
ที่รัก ไปไหน ที่…
[ดนตรีตึงเครียด]
นั่นอะไรน่ะ
[เฮือก]
[ใบพัด]
[ดนตรีเทศกาลสนุกสนาน]
(ดูเถิด องค์พระผู้พิพากษา ทรงประทับยืนอยู่หน้าประตูแล้ว)
(ยากอบ 5:9)
[ดนตรีเสียงเพี้ยนเทปยืด]
[ดนตรีหลอนขึ้น]
[นักเทศน์] พวกแกขวางเอาไว้ไม่ได้หรอก
[กระอัก]
คำพยากรณ์จะเป็นไปตามที่ถูกกำหนดเอาไว้
ถ้าวันสิ้นโลกมาถึงก็จะรู้เอง
คนที่ไม่เชื่อ
ถ้าตายแล้วจะถูกโยนลงไปในไฟนรก
พวกที่ได้รับการไถ่บาป
จะได้รับชีวิตนิรันดร์เป็นพวกวุนเดอร์คินเดอร์
[นักเทศน์หัวเราะ]
[เฮือก]
[หอบครืดคราด หมดลม]
[ถอนหายใจ]
[ดนตรีระทึกตึงเครียด]
ของจริงคือระเบิดนั่นนี่เอง
ไม่ใช่ดอกไม้ไฟงั้นเหรอ
[ดนตรีระทึกโหม]
(เทศกาลดอกไม้ไฟมิลเลนเนียม)
[โรบินถอนหายใจผิดหวัง]
สุดท้ายแล้วเราก็คงจะขวางเอาไว้ไม่ได้สินะ
[อุนจองหายใจลึก]
[ร้อง]
[อุนจองคราง]
[พ่นลมลอดไรฟัน]
เคยบอกว่าอยากรอดเพื่ออยู่ดูวันสิ้นโลก
เป็นไปตามที่พูดจริงแฮะ
[หายใจเข้าลึก]
แต่ทำไงได้ล่ะ
[ดนตรีเบาลง]
ตอนนี้ฉันไม่อยากเห็น
วันสิ้นโลกแล้วละ
แชนี ทำไมพูดแบบนี้ ไม่สบายใจเลย
โรบิน ช่วยโยน
ฉันกับคุณลุงไปตรงโน้นหน่อย
อ่าว ฉันทำไม
ก็ไม่มีที่อื่นให้จับแล้วนี่
ช่วย… ช่วยทำให้ฉันติดแน่นๆ แล้วคุณลุงก็ลงไปเลย
ฉันจะลองเคลื่อนย้ายมันไปพร้อมกับเรือบินดู
ถ้าทำอย่างนั้นแล้วพลาดขึ้นมา เธอจะทำยังไง
โอ๊ย ไม่ต้องห่วง ไม่รู้เหรอว่ายังไงฉันก็ไม่ตาย
จะไม่ตายได้ยังไงกันล่ะ
ไม่รู้เหรอว่าหัวใจจะตายไปพร้อมกับคุณด้วย
ถ้าพลาดขึ้นมา คุณอาจจะหายไป พร้อมกับหัวใจที่เหลืออยู่ก็ได้นะ!
นั่นมันระเบิดนะเด็กบ้าเอ๊ย
ถ้าเกิดระเบิดขึ้นมา เดี๋ยวก็ได้กลายเป็นผงหรอก
แล้วจะบอกคุณยายว่ายังไงล่ะ
ต้องเก็บเป็นความลับสิ ห้ามพูดเด็ดขาดเลยนะคังโรบิน หา
เดี๋ยวฉันก็กลับมาแล้วน่า
ไม่นะครับ
งั้นไปด้วยกันครับ
ผมจะขึ้นไปกับคุณด้วย
ด้วยร่างนั้นน่ะเหรอ
อย่ามาเป็นตัวถ่วงเลย หา ตอนพวกเราตกลงมา
ช่วยรับให้ดีๆ ก็พอ
เริ่มจากรับคุณลุงคยองฮุนก่อน แล้วก็ฉัน
คุณอึนแชนี!
[ถอนหายใจ]
รู้ใช่มั้ยว่าฉันตายจริงแน่ ถ้าตกจากความสูงขนาดนั้น
- เพราะฉะนั้นรับให้ดีๆ ด้วยละ - [ดนตรีเศร้าอ่อนโยน]
อุตส่าห์ทำภารกิจเสร็จแล้ว
จะมาตายไม่ได้นะอาจารย์
อ้าว ทำไรคังโรบิน ไม่มีเวลาแล้วนะ
ไม่เป็นไรไง
ฮื่อ
[ถอนหายใจ]
ไปกันเถอะ
ลุยก็ลุย
ถุย
[ดนตรีร็อคเร้าใจ]
วันนี้เธอสวยนะ
เรียบร้อย
รู้ใช่มั้ยคังโรบิน
ตอนนายยิ้มน่ะน่าเกลียดที่สุดเลย
[สะอื้น]
อึนแชนี เธอนี่จริงๆ เล้ย
[แทรก] รีบโยนเร็วไอ้จอมซื่อบื้อ!
ไอ้เจ้าพ่อซื่อบื้อ!
[ครวญคราง]
ไอ้จอมซื่อบื้อ!
[แชนีร้องตะโกน]
[ทั้งคู่ร้องแหกปาก]
[ดนตรีบีบคั้น]
[แชนีกับคยองฮุนร้องลั่น]
[แชนีกรี๊ด หัวเราะกึ่งร้องไห้]
[คยองฮุน] ฉัน
อยากจะให้
เจ้าอึนแชนี
หายไปแบบนี้ตลอดกาล!
- ไป! - [แชนี] หืม!
เธอต้องปีนขึ้นไป
[อึกอัก] ช่วยไปอีกหน่อยได้มั้ย
ไปได้เลย!
อ๊าย ไม่ไหวแล้ว!
- เดี๋ยวก่อนๆ รอเดี๋ยวก่อน - เฮ้ยๆ เดี๋ยวก่อน [ร้อง] เฮ้ยๆ
- ให้ตาย - อย่าเพิ่งตกลงไปสิ ติดอยู่ก่อน
ไปๆๆๆ
- เดี๋ยวก่อน รอเดี๋ยวก่อนนะคุณลุง - โอ๊ย! ไปๆ ไป!
[ทั้งคู่ฮึดฮัด]
[คยองฮุน] ออกแรงหน่อย!
โอ๊ย
[แชนีร้อง]
[หายใจสั่น] ขึ้นมาแล้ว
คุณลุง! คุณลุงรีบๆ ไปได้แล้ว
วันนี้ลุงทำผลงานได้เยี่ยมสุดๆ ไปเลยละ
เธอ
เก่งมาก ยัยเด็กบ้า
แต่ว่ายังไง
ฉันก็อยากให้อึนแชนีกลับมาแบบปลอดภัย!
[ร้อง]
[สะอื้น] เฮ้ย
[คยองฮุนร้อง]
[คยองฮุนเหวอ ครางสั่น]
[สูดน้ำมูก]
[หายใจแรง]
[ร้องไห้]
[ดนตรีเศร้าอ่อนโยน]
[แชนีร้องไห้]
[หายใจลึก]
[ดีเจทางวิทยุ] เอ้า ตอนนี้ก็เหลือเวลา อีกไม่นานแล้วนะครับ
มาเริ่มนับถอยหลังกันเลยดีกว่าครับ
[ดนตรีระทึก]
[ดีเจ] สิบ
เก้า
แปด
เจ็ด
หก
ห้า
สี่
- สาม - [พ่นหายใจ]
[ดีเจ] สอง
หนึ่ง!
[ดนตรีระทึกโหมยิ่งใหญ่]
[ดนตรีหยุด]
- [เฮือก] - [หายใจสั่น]
[ถอนหายใจ]
อึนกา
[เฮือก]
[ดอกไม้ไฟระเบิด]
[ดีเจ] ปี 2000!
ในที่สุดเราก็เริ่มสหัสวรรษใหม่กันแล้วนะครับ!
[หายใจสั่น]
ไม่นะ
ไม่นะ!
[กรีดร้องขัดใจ]
[ดนตรีหม่นหมอง]
[เฮือก]
[เฮือกหายใจ]
- [เฮือก] - [ชาย] นั่นอะไรน่ะ
คุณพระ
ฟ้าเป็นอะไรน่ะ
[โห่ร้องเชียร์]
[ปรบมือ]
พวกเราขวางไว้ได้
[ฝูงชนโห่ร้องยินดี]
พวกเรา
ช่วยคนพวกนี้เอาไว้ได้
ถ้าแชนีกลับมาแล้ว
ช่วยรับเธอให้ได้ อย่าให้พลาดนะอาจารย์
ครับ
นานแล้วนะ ไปไกลรึเปล่าเนี่ย
ไม่ใช่ว่ายัยนั่นไปแคนาดา อีกแล้วนะ [หัวเราะฝืนๆ]
[โรบินหัวเราะฝืนๆ]
ต่อให้ไม่ได้ไปแคนาดา
แต่ไปขั้วโลกเหนือ ถ้าเคลื่อนย้ายได้ในชั่วพริบตา
ก็น่าจะกลับมาได้แล้วสิ [สะอื้น]
[คยองฮุน] แม่ง
ไร้สาระว่ะ
[ชอง] แล้วปี 2000 ก็เริ่มต้น โดยที่ไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น
ในที่สุดมิลเลนเนียมยุคใหม่ ก็ได้เริ่มต้นขึ้นแล้วนะครับ
ทันทีที่เริ่มปีใหม่ปี 2000 ก็มีรายงานข่าวอุบัติเหตุเข้ามาเลยละครับ
เมื่อคืนนี้เกิดลมกระโชกแรง อย่างกะทันหันขึ้นที่เมืองแฮซอง
เกิดลมกระโชกระหว่างเทศกาลมิลเลนเนียม…
ไม่น่าเชื่อเลย ลมอะไรถึงทำให้รถคว่ำไปหมดแบบนี้
- เฮ้อ - [คยองฮุน] เชอะ
ก็เลยทำให้งานพาเหรดล่มไปด้วยเลย
แต่ยังดีที่ชองได้รูปสวยๆ อยู่นะ
[คยองฮุน] เดี๋ยวนะ นี่จำไม่ได้จริงๆ เหรอ
ไม่รู้เหรอว่าวันนั้นผมช่วยพวกคุณเอาไว้ จำไม่ได้เหรอว่าวันนั้นผมเท่ขนาดไหน
ผมพาพวกคุณไปหลบอยู่ในร้านแผ่นเสียงและก็…
เฮ้ย ช่วยคนอื่นไง
เฮ้อ นี่ถึงขั้นต้องแต่ง เรื่องโกหกขึ้นมาแล้วเหรอเนี่ย
โอ๊ย ทำไม
ไม่บอกว่าบินได้มีผ้าคลุมด้วยเลยล่ะ
[ถอนหายใจ] น่าเบื่อจริงๆ
[ปิดประตู]
โอ้โห
- [ชอง] พ่อคะ - เหอ
- ข้าวกล่อง - อ้าว พ่อไม่ได้เอาให้แล้วเหรอ
อ้าว อยู่โน่นไงละ ปัดโธ่เอ๊ย โธ่เอ๊ย
อยู่นี่ไง เฮ้อ ช่างมันเถอะ หืม
[ชอง] แล้วก็… ไม่มีใครจำ เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนั้นได้เลย
[ชาย] ลมกระโชกเหรอ
- เดี๋ยวนะ ลมกระโชกทำรถปลิวเลยเหรอ - นั่นสิ
ไปทำอะไรตรงนั้นน่ะ
อะไร
ทำไมไม่มีใครจำได้เลยล่ะ
หรือว่า…
ที่รัก
ที่รัก!
[มีฮี] ที่รัก!
โอ๊ย! ทำไมไปยืนตรงนั้น หา
[สะอื้น]
[คยองฮุนหัวเราะ]
- โอ๊ย - ที่รัก ใช่ ผมเอง ผมเอง
[ดนตรีอ่อนโยนกึ่งทะเล้น]
[ร้องไห้]
ผมช่วยคุณกับชองเอาไว้
และก็ช่วยคนอื่นๆ ด้วยนะ
พูดอะไรของคุณ
ไม่เห็นชองเลย ไปหาชองหน่อยสิ
ชอง ลูก
ซนชอง
ไม่นะ ผมช่วยคุณไว้
พวกเราช่วยทุกคน!
ช่วยเมืองแฮซอง!
ช่วยจากวันสิ้นโลกเอาไว้ แล้วทำไมถึงจำกันไม่ได้เล่า!
[ชอง] ถึงจะไม่รู้เหตุผลแต่ว่า
เหล่าฮีโร่ในวันนั้น ได้หายไปจากความทรงจำของทุกคน
[คยองฮุน] ทำไม!
ทำไมทุกคนถึงทำหน้าไม่รู้เรื่องแบบนั้นล่ะ!
โธ่เว้ย! รถมันจะพลิกหงายท้องแบบนี้ เพราะลมพัดอย่างงั้นเหรอวะ!
[ชอง] แต่ว่า
ฉันน่ะ
ลูกสาวสุดที่รัก วันนี้ก็ขอให้เป็นวันที่ดีนะ หืม
พ่อก็เก่งมากเลยค่ะ
อืม
หือ
โอเค ขอบใจนะชอง
[ดนตรีอ่อนโยนแผ่วเบา]
[สั่นตื้นตัน] ขอบใจนะลูก
(ร้านอิ่มเอมใจ)
เธอจะมา
หลานฉันต้องมาอยู่แล้ว
เธอแค่ไปไกลมากๆ
เดี๋ยวก็มา ต้องใช้เวลานิดหน่อยแหละ
อืม
ก็เป็นไปได้ไม่ใช่เหรอ
ใช่แหละ
[สะอื้น]
(ฟลอราลา)
ยัยเด็กบ้าเอ๊ย
[ถอนหายใจ]
[ผู้หญิง] ว่ากันว่าคนที่เสียชีวิตต่างถิ่น
อย่างน้อยก็ควรจะทำสุสานจำลองให้แบบนี้
ทำแบบนั้นแล้ว วิญญาณจะได้ไม่ต้องเร่ร่อนอยู่ในโลกใบนี้
[สะอื้น]
[ดนตรีหยุด]
(แผ่นป้ายดวงวิญญาณ ผู้วายชนม์อึนแชนี)
[คุยกันจอแจ]
ทานให้อร่อยนะคะ
[ผู้หญิง] อะไร อาหารไม่ค่อยน่ากินเลย งานเลี้ยงอะไรเนี่ย
อย่าใช้มือกินสิคะ
[ผู้หญิง] หืม ก็รีบๆ เอามาให้ดิ
ขอโทษด้วยนะคะ จะตักให้เยอะๆ เลย
ถ้าหิวมากก็มานี่เลย
เดี๋ยวตักให้ก่อนเลย
[ผู้หญิง] ว่าแต่ 49 วันเหรอ
ใครตายงั้นเหรอคะ หืม
ใครตายงั้นเหรอ
หือ
นี่
แก… อึนกา
อึนกาเหรอ
แชนี!
แชนีเหรอ!
ตายแล้ว!
[จอนบกร้องไห้]
- [ดนตรีผ่อนคลาย] - ตายแล้ว!
ไม่อยากเชื่อ แชนี
[ทุกคนฮือฮา]
ไหนๆ ไหนๆ ดูแกซิ
นานเลยนะ หืม ใช้เวลานานเลย
เออ ก็แบบว่า อื้ม พยายามไปให้ไกลที่สุด
- แล้วก็ตกอยู่ในทะเลทรายที่อยู่อีกฝั่งนึงของโลก - ฉันไม่อยากจะเชื่อเลย
[แชนี] ก็เลยมาไกลมากเลยนี่แหละ
เพราะว่าหาทางกลับมาไม่ได้ หืม
พาสปอร์ตก็ไม่มี เงินก็ไม่มี
เพราะงั้นกว่าจะมาถึงเนี่ย นึกว่าจะเหนื่อยตายซะแล้วอ่ะ รู้มั้ย
ว่าแต่ใครตายงั้นเหรอ ทุกคนก็อยู่กันครบนี่
- ใครเหรอ - หลานฉันยังไม่ตาย [หัวเราะปนร้องไห้]
หลานฉันยังไม่ตาย
- หลานฉันยังไม่ตาย! - [ดนตรีสดใส]
[โรบินร้องไห้]
[ทุกคนหัวเราะ ร้องไห้]
อ๊ะ แต่ว่า เดี๋ยวก่อน เดี๋ยวก่อน
เดี๋ยวก่อนนะ หิวจะตายอยู่แล้ว ขอข้าวก่อนได้หรือเปล่า
- มา มาเอาข้าว - [แชนี] ข้าวๆ
ยัยตัวแสบ อะไรก็ทำร้ายเธอไม่ได้
- แต่เราเศร้ากันมากเลยนะยัยตัวแสบ - อ้าว ก็ฉันคือคนที่รู้ดีที่สุด
ว่าฉันไม่ได้ตาย แล้วจะให้ฉันเศร้าอะไรกันเล่า หือ
งั้นเหรอ
นั่นสินะ ก็จริงแหละ
- [ร้องไห้] - [ทุกคนปรบมือ]
[คยองฮุน] พอจะมีน้ำสะอาดสักกะละมังมั้ยครับ
บัดซบมาก ทั้งสภาพและกลิ่น
เหมือนขอทานเหรอ
- สบายดีใช่มั้ย - แหวะ หยึย
[หัวเราะร่วน]
เอ้า นี่ๆ นี่ข้าว ข้าวๆ
กินเข้าไปซะ กินเยอะๆ นะ
หลานฉัน [หัวเราะ]
[ดนตรีปลื้มปริ่ม]
[เพลง "Flip My World" บรรเลง]
[หอบ]
อาจารย์ไม่ดีใจที่เห็นฉันเหรอ
ทำไมถึงมาช้าแบบนี้
[ขำเบาๆ]
กว่าจะชินกับการลักลอบเข้าเมือง ก็ต้องใช้เวลาพอสมควร
ทำไม
คิดถึงฉันใช่มั้ยล่ะ
เอ่อ
คือ… ไม่มีคนมาตามตอแยแล้ว
ก็รู้สึกโล่งสบายดี
อย่าเข้ามา
ก็ลองไม่อาบน้ำสักสามอาทิตย์สิ กลิ่นแรงกว่าฉันแน่
ไว้ค่อยเจอกันหลังอาบน้ำแล้วนะครับ
- [อุนจองหายใจ] - [ขำ]
ต่อให้อาบน้ำก็ไม่หายไปหรอก
ติดไปเป็นอาทิตย์เลยละ
ถามจริง…
ไม่ไหวเลยนะคุณอึนแชนี
ชอบจัง
[หัวเราะ]
[ดนตรีอ่อนโยน]
[ดนตรีร็อคเร้าใจ]
[แชนี] บางคนก็แตกต่างกัน
บางคนก็อาจจะช้าไปบ้าง
บางคนก็
ชอบที่จะอยู่นอกเมืองที่เงียบสงบ
(ศาลาว่าการเมืองแฮซอง)
แต่ว่าไม่มี…
ใครเลยที่จะเป็นคน
ที่ไร้ค่า
[เพลงประกอบลึกลับตื่นเต้น]
[เพลงหยุดชะงัก]
[นกร้อง]
[ดนตรีอ่อนโยน]
[สะอื้น]
[คุณยาง] ครับ ยังอีกนานเหรอ หา
[อุนจอง] ครับ สักครู่นะครับ
- [คุณยาง] เอ่อ ช่วยส่งที่มีอยู่มาก่อนได้มั้ย - ครับ
โธ่เอ๊ย โอ๊ย จริงๆ เล้ย
น่าจะกลับไปอยู่โซลจริงๆ นะให้ตาย
ปัดโธ่ ไม่รู้จะอยู่ที่นี่ต่อเพื่อทำให้ฉันทุกข์ใจทำไม
ต่อไปเดี๋ยวฉันทำให้ค่ะ [หัวเราะ ชะงัก]
- [คุณยาง] เอ้า รีบทำให้เสร็จสิ เร็วๆ - [นายองหัวเราอายๆ]
(คริสตจักรไถ่บาปชีวิตนิรันดร์)
[วิทยุส่งสัญญาณ]
ครับ ปิดทางเข้าออกไว้แล้วครับ ปิดทางเข้าไว้เรียบร้อยแล้วครับ
[ชาย 1] ทางนั้นล่ะ ไปดูหรือยัง
[ชาย 2] ได้ครับ เดี๋ยวผมไปทางนู้นเองครับ
[ชาย 1] ค้นให้ทั่วเลยนะ ถ้าเจออะไรผิดปกติให้รายงานฉันทันทีเลย
[ชาย 2] ครับ
[ดนตรีสื่อลางร้าย]
[ดนตรีน่ากลัวชั่วร้าย]
[เพลงประกอบลึกลับตื่นเต้น]