THE WONDERFOOLS
ODCINEK 8 STRAŻNICY HWASEONG: CZĘŚĆ 2
Kim Pal-ho, nasz pasterz,
został męczennikiem.
Co robimy?
Już po nas.
Jestem spłukany i żałosny, ale wciąż jestem ojcem i mężem.
Głową rodziny.
Moja kochana Cheong ma tylko 14 lat.
Gdybym to wszystko przewidział,
kupiłbym jej ten odtwarzacz,
choćbym miał się zadłużyć.
Czego ryczysz?
Mogłeś powiedzieć.
Co by to zmieniło?
Nie możemy nic zrobić.
Oni są wunderkinderami, a my tylko wadliwymi.
Fakt. To niczego by nie zmieniło.
Dlatego zawiąż mocno sznurowadła.
Bo wiejemy.
Co?
Nie zbliżajcie się!
Potnę was!
Nie żartuje!
Jestem wykolejeńcem!
A ja cholernikiem!
- Stójcie! - Cofnijcie się!
Stójcie!
Przenieś nas gdzieś.
Chciałabym,
ale zjadłam ostatnią galaretkę, by ratować Ro-bina.
Chciałem pożegnać się z Moon Mi-hui i Cheong.
- Ale… - Nie pocieszaj mnie!
Taki mój los.
Całe życie harowałem, by zostać na lodzie.
Pieprzony świat.
Kryzys finansowy był moją winą?
Albo restrukturyzacja firmy?
Też jestem ofiarą.
Czemu traktują mnie jak frajera? Nie proszę o wiele!
Czemu zawsze…
W końcu cisza i spokój.
Strasznie hałasuje, co?
Po bliższym poznaniu to poczciwy gość.
Ale straszna gaduła.
SON GYEONG-HUN MOON MI-HUI
Chae-ni, ty gówniaro.
No dobra.
Kto atakuje pierwszy?
Pani od naleśników?
Czy pan Heo ze sklepu?
Poczujecie ból!
Pasuje wam to?
Jeden zły ruch i po palcu.
I kto przewróci naleśnika?
Brać ją.
Stójcie!
Nie dotykajcie mnie!
Za wielu was!
Dorwę was!
Puszczaj!
Powiedziałam coś! Czemu…
Czego chcecie?
Obcy!
Chrońmy świątynię!
Atak!
Co to było?
Nie ruszajcie się!
Odejdźcie od mojej wnuczki!
Babcia?
Eunie!
Babcia!
Weź to.
Jesteś cała?
Wyglądasz, jakbyś wylazła ze śmietnika.
Spójrz lepiej na siebie.
Spałaś coś w ogóle?
Masz wory pod oczami. Jeszcze mi padniesz!
Pani z Do syta?
Co pani…
tu robi?
Tu jesteś.
Myślałem, że pojechałeś do mamy.
Czemu my?
Czym zasłużyliśmy na to cierpienie?
Nie było powodu.
Winnym jest pragnienie ludzkości, żeby żyć jak najdłużej.
Tak działa świat.
Czasami coś wydaje się wyniosłe,
ale często okazuje się, że stoi za tym chciwość, zazdrość
lub coś równie trywialnego.
Potrzebowaliśmy dzieci do eksperymentów,
a ty byłeś jednym z nich.
Nie szukaj w tym większego sensu.
Bo go nie ma.
Całe nasze życie opiera się
na zbiegach okoliczności i trywialnych motywacjach.
A potem umieramy.
Trywialnych?
Takie jest ludzkie życie?
Spośród 72 dzieci
50% przejawiło potencjał, a połowa z nich nabyła zdolności.
Jedno z nich zyskało wieczne serce.
I tylko to dziecko było produktem końcowym.
Pomyślałem sobie,
że przy większej grupie
liczba wiecznych serc również byłaby większa.
Starczy tych zagadek.
Chcesz otruć tym całe miasto?
Czasem Bóg sprowadza zniszczenie i chaos,
by utworzyć nowy porządek.
Jesteś…
aż tak szalony?
A zmarłe dzieci?
W trakcie eksperymentów połowa dzieci umarła.
A wśród tych, którzy przeżyli, niektórzy umarli z powodu mutacji.
Ofiar było więcej niż ocalałych.
By osiągnąć coś, co wcale nie jest pewne,
znów zabijesz tyle osób?
Historii nie zmieniają martwe dzieci.
Tylko wy, ocalali.
Ty skurwielu.
Sprowadź znów Dziecko Wieczności.
Razem stwórzmy nowy porządek świata.
Ko Eun-san.
Staniecie się nową rasą ludzi.
Jadąc tu, zastanawiałem się…
czy…
mógłbym cię zabić.
Szkoda.
Naprawdę cię lubiłem.
Ojcze.
Ojcze!
Mistrz.
Babciu.
- Zostań tutaj. - A ty?
Nie wiem, czy się uda,
ale bardzo bym chciała.
Przenieś się.
Do mistrza.
Proszę!
Gorąco!
Pali się!
Mistrzu!
Mistrzu.
Rany, to nie jego twarz.
Nie jego twarz.
Nie ciebie szukam. Nie uratuję cię.
Mistrzu!
Pomocy.
Wybacz, nie masz twarzy mistrza.
Cholera.
Chae-ni, mój Boże…
Wezwij pomoc!
Odezwij się! Gorące!
Mistrzu!
Wystarczy już, Eunie.
Wezwaliśmy pomoc.
Nie ma go tam.
Mistrza.
Nie mogę go znaleźć.
Ojcze, to ja. Słyszysz?
Cześć, Ju-ran.
Za 15 minut będziemy w centrum.
Dobrze.
Zrób to, jak należy.
Bez względu na wszystko…
trzymaj się planu.
Ju-ran…
wszystko gra?
Tak.
Wszystko gra.
Kiedy dojedzie Pal-ho?
Nie da rady.
Wyślę kogoś innego.
Kogo?
Przepraszam za wtedy.
Proszę pana! Proszę otworzyć!
Proszę pana!
Pozwól mi zadośćuczynić za tamto.
Drzwi są otwarte.
Idź. Żyj pełnią życia.
W porządku?
Numer 3972.
Słyszysz mnie?
Numer 3972.
Dobrze, do widzenia.
Babciu.
Jedna z nich mówi,
że rano do miasta wyjechały dwie załadowane ciężarówki.
Co w nich było?
Nie znam szczegółów.
Widziałam tylko, jak wyjeżdżają.
To chemikalia.
Cholernik ich widział.
Chcą spryskać nimi Hwaseong.
- Zgłosimy to? - Nie ma sensu.
Ten drań, Byeong-jin, jest na usługach Kościoła.
Pojadę do burmistrza.
Nie ma potrzeby.
Święta matko.
Jesteś jednym z dzieci?
Wyglądasz na ranną.
Nie ruszaj się.
Zwariowałeś? Co ty wyrabiasz?
Nie zadzieraj z babcią ani Gu.
Mów, o co ci chodzi. Wara od mojej rodziny!
Straciłam już brata
i ojca.
Teraz twoja kolej.
Nie!
Wróci.
A wtedy…
zastrzelcie ją.
Z drogi, jeśli życie wam miłe!
Z drogi!
Ależ ty jesteś kozacka.
Rura!
Jadę!
Tak!
Z drogi śledzie, Chae-ni jedzie!
Dorwijcie ją!
Ale miło.
Cheong.
A tata?
Nie przejmuj się.
Gdzie on się podziewa? Prosi się o rozwód.
Rozwodzicie się?
Nie martw się tym. Skup się na próbie.
Wyprostuj się.
I uśmiech!
Zbierzmy się na chwilę.
Dziękuję.
Dajecie z siebie wszystko. Dzień dobry, burmistrzu.
Parada rozpocznie się dokładnie o jedenastej.
Kolejność będzie następująca:
najpierw chorąży, potem orkiestra,
dalej trupa z Changwon…
Zaczekajcie!
Posłuchajcie!
- Co? - Przestańcie!
Musicie jak najszybciej uciekać!
Posłuchajcie!
Musicie stąd uciekać.
Nie możecie tu być!
Co się dzieje?
Co ty wyrabiasz, kochanie?
Kochanie!
Też tu jesteś?
Cheong!
Moje kochanie!
Cheong!
Nie możecie tu być.
Chodźcie. To nie ćwiczenia!
Czemu robisz nam wstyd na oczach tylu ludzi?
To pilna i niebezpieczna sytuacja. Chodź!
- Chodźmy! - Dokąd?
Wiesz, ile czekała na ten dzień?
Reprezentuje cały rocznik!
Ale ciebie to nie rusza.
Nieważne, kogo reprezentuje!
Nadciąga apokalipsa!
Serio?
Pieprzyć nowe milenium!
Wyparujemy w jednej chwili!
Dalej przynoś mi taki wstyd,
a to ty wyparujesz.
Z naszego życia.
Na zawsze.
- Kochanie! - Przestań już!
Musisz mnie posłuchać!
- Starczy. - Niech pan posłucha.
Proszę rozpocząć ewakuację.
Wie pan, co wyrabiają ludzie z Kościoła Wiecznego Zbawienia?
Owszem.
Tak?
Przekazali na festiwal 100 milionów wonów.
Dzięki nim stworzyliśmy wielką wersję naszej maskotki
i urządzimy pokaz fajerwerków.
To tylko przykrywka!
Nie dajcie się nabrać!
Proszę mnie posłuchać!
To boli!
Najpierw widział pan dziwnie mrugającego gołębia,
potem gigantycznego karpia,
a to wszystko przez fenol.
A teraz obwinia pan Kościół?
- Właśnie! - W porządku.
Proszę złożyć skargę, ale nie przeszkadzać nam tu.
To festiwal!
Nadchodzi nowe milenium. Proszę nie psuć nam parady.
Pana córka niesie flagę!
- Starczy tego. - Wezwijmy policję.
Nie może znieść, że inni dobrze się bawią.
Wiecznie zrzędzi.
- Chodźmy. - Zawsze narzeka.
Zajmę się tym.
Cheong.
Boże, taki wstyd dla córki.
- Przykro patrzeć. - Przestańcie, ona tu jest.
Son?
Chae-ni!
Mistrz przepadł, twojej babci tu nie ma.
Co teraz?
Jak to?
Razem stawimy czoła apokalipsie.
Mamy po prostu uciec? Bzdury!
Nie mógłbym zostawić Moon Mi-hui i Cheong.
Co robimy, Chae-ni?
Zdałam sobie sprawę,
że nie mam zdjęcia z mistrzem.
Że co?
Jak możesz myśleć teraz o zdjęciach?
Nadchodzi apokalipsa!
Zmiecie nas wszystkich z powierzchni ziemi.
Tylko my o tym wiemy,
ale nie możemy nic zrobić. Dlaczego?
Bo nikt nam nie wierzy. Dlaczego?
Bo jesteśmy nikim.
WINOGRONKA Z ZASŁUGI
DOBRA ROBOTA
- Zatrzymajmy ciężarówki. - Jakie ciężarówki?
Są gdzieś w mieście. Wiozą chemikalia.
Chcą je zdetonować.
Ale gdzie?
No jak to?
Tam, gdzie będą istne tłumy.
No zastanów się!
- Gdzie? - Gdzie?
- Przepraszam. - Z drogi!
Co tu tyle ludzi?
- Z drogi! - Maskotka miasta!
- Zbyt tłoczno! - Kupcie koszulkę!
Zapraszamy!
Czy to nie Chae-ni?
Widzieliście wozy Kościoła Wiecznego Zbawienia?
Nie.
Wiejcie z miasta!
Bo wszystkie zginiecie!
- Wiejcie! - Co ona plecie?
- Co? - Szybko!
O czym ona mówi?
Ale niedobre!
Co to za ciężarówka?
Jesteś z Kościoła? Co tu masz?
- Co ona robi? - Nie tego szukam.
- Witamy! - Rany!
Kim pan jest?
Co ty robisz?
- Nie masz bladego pojęcia! - Że co?
Zajrzałem do środka, ale to bardzo ważna…
Zamknij się!
Widać, że z ciebie recydywista.
- Zaraz cię… - Nie oceniamy po wyglądzie.
- Ro-bin! - Nie wiesz, co się dzieje!
Co, do licha?!
Już dostałeś lanie?
Nie mam siły.
Po co się w ogóle starać?
Musimy uratować ludzi.
Nie odpowiadamy za ludzi, których nawet nie znamy.
To prawda.
Nie odpowiadamy za nich.
Właśnie.
Ale tu znamy wszystkich.
Spójrz.
Znamy wszystkich.
Pomóżmy potrzebującym!
Co robimy?
- Dobry. - Wszystkiego dobrego.
Dzień dobry.
- Kopę lat. - Pomyślności!
Przecież nie mamy przyjaciół. Skąd znamy tyle osób?
Nie zrzędź już. Znajdźmy te wozy.
Nie ma czasu!
Chodźmy!
- Już są! - To oni!
- Parada! - Racja.
Co się dzieje?
- Co? - Gdzie oni są?
Cheong.
ŻEGNAJ, 1999. WITAJ, 2000. NOWE MILENIUM, NOWA NADZIEJA!
FESTIWAL MILENIJNY
- Czekaj. - Szybko!
Czekaj!
- Moment. - Już padasz?
Co jest?
Mistrz?
Uciekłeś?
Kiedy?
Jak?!
Dobrze, że jesteś bezpieczny.
Wiedziałem, że tak będzie!
- Mistrzu! - Mistrzu?
Za co to?
Sądziłem, że tylko słowa są w stanie mnie zranić.
Ale to mną wstrząsnęło. I wiesz co?
Nie możecie…
tego powstrzymać.
Jest! Moja córka.
Cheong!
Jest wspaniała.
Po prostu cudowna.
Nie martw się.
Tata zrobi wszystko, by ich powstrzymać.
- Kogo powstrzymać? - Nie strasz mnie!
Przestań blokować przejście.
Znajdźmy miejsce na fajerwerki.
- Nie możemy. - Przesuń się.
- Proszę! - Chcę znaleźć dobre miejsce.
Fajerwerki.
Wie pan, co wyrabiają ludzie z Kościoła?
Owszem.
Przekazali na festiwal 100 milionów wonów.
Dzięki nim stworzyliśmy wielką wersję naszej maskotki
i urządzimy pokaz fajerwerków.
To ich sposób. Fajerwerki.
Za jednym zamachem.
Bum.
Cheong!
Kochanie!
- W porządku? - Kochanie!
- Nic ci nie jest? - Gdzie Cheong?
Musimy uciekać!
Stańcie za mną!
Nic wam nie jest?
Szybko! Uciekajmy!
Tam!
Do środka! Będzie dobrze.
Co?
Już się zaczęło? Miała wysłać kogoś za Pal-ho.
Mistrzu. Wkurzyliśmy cię czymś?
Pogadajmy.
To ta z ponurą miną. Manipuluje ludzkimi umysłami.
Sprawiła, że Gu wycelował bronią w babcię.
Serio?
Chae-ni!
Mistrzu!
Chae-ni!
Chae-ni…
Otrząśnij się, Choi Un-jeong!
Lee Un-jeong.
Myślałam, że naprawdę mnie zabijesz.
Jak mogłeś mnie tak dusić?
- Auta latały i… - Cicho!
Co jest?
Słyszycie?!
- Co z nimi? - Czemu tak się zachowują?
Dokąd pan idzie?
Bez obaw. Nasz pasterz zostawił wytyczne.
Naprawdę?
Co tam widzicie?
Dokąd to?
Nie możecie tam iść!
Dokąd to?!
- Może też tam chodźmy? - Cicho. Coś z nimi nie tak.
Chae-ni!
Mistrz!
Zostańcie tu.
Nie możecie wychodzić, jasne?
Oszalałeś?
Chcesz nas tu zostawić?
Masz nas chronić.
Muszę wyjść, by was chronić.
Co niby tam zdziałasz?
Powstrzymasz lecące auto?
Twoje gadanie tu nie pomoże.
Racja.
Ale okazuje się, że potrafię też pomóc.
Jeśli teraz wyjdziesz,
zażądam rozwodu.
Mówię poważnie.
Nie, kochanie!
Kocham cię,
Mi-hui.
Ty głupolu!
Son Gyeong-hun! Co tak długo?
Wezmę większy tłum. Wy idźcie z tej strony.
Może mnie ktoś obrazić?
Wiecznie będziesz na tym polegał?
Wykrzesaj z siebie trochę siły, ty przerośnięty głąbie.
Nadchodzą.
Fascynujące, co?
Ratunku!
Uciekajcie!
Wara ode mnie!
To nie ja.
Jestem twoim ojcem!
Jestem twoją matką!
Przepraszam.
Nie…
Proszę pani…
proszę mnie obrazić.
Szybko!
Na litość boską.
Ty parszywy, beznadziejny draniu.
Wpadasz tu i zgrywasz idiotę?
Wydłubię ci oczy i przeżuję jak rzodkiewkowe kimchi.
Nie zostanie z nich ani kropelka!
Złoić ci dupsko?
Masz gówno zamiast mózgu!
Spieprzaj stąd!
Bam!
Bip-bip!
Chcecie poskakać? Zapraszam!
Ale frajda!
Świetna zabawa!
Chodźmy na spacer po okolicy
By podziwiać świt z ulic dzielnicy
Cebulka się z nami przywita
Gdy do naszej dzielnicy zawita
Przysięgam, całkiem ci odbiło!
Ty i te twoje wygłupy!
Wróciliśmy.
Zadziałało.
Tak.
Zadziałało.
- Auć. - Son, Chae-ni. Rany!
Cheong.
Na kogo my właśnie patrzymy?
Superbohaterów?
Posprzątamy to teraz?
To wszystko prawda?
Czy to jakiś program? Nie kojarzę.
Dlatego go zrekrutowali. Ma supermoce.
Myślałam, że to niemożliwe,
ale spodobał mi się jeszcze bardziej.
Un-jeong…
Strzeliłem ich łapą, a wszyscy…
Zobaczcie!
Uciekamy!
- Szybko! - Schowamy się tutaj?
To się nie skończy.
Pierze im mózgi.
Musimy ją znaleźć.
Najpierw fajerwerki.
Rozpylą z nimi chemikalia.
Ludzie będą odliczać na ulicach,
a o północy nagle… bum!
Zostało 30 minut.
Co robimy?
Najpierw kobieta czy fajerwerki?
- Zajmę się fajerwerkami. - Idź z nią, Kang.
Ty znajdź tę kobietę. Musi być blisko.
Dobrze.
Szybko!
Jestem Spider-Manem.
Jestem duchem dziewicy.
Jestem Frankensteinem!
Jestem duchem babci!
Rany!
Boże!
Pospiesz się, Eun Chae-ni.
To tu.
- Chae-ni. - Trafiliśmy.
Cholera.
To chemikalia? Gdzie fajerwerki?
Sprawdzę.
- Co wy robicie? - Kim wy jesteście?
Wyjdźcie. To niebezpieczne.
Chwileczkę.
Co to?
Coś dziwnego na niebie.
Jestem!
Dość tego!
Przestań.
Przestań! Ludzie cierpią!
Może i jesteście kultem, ale religijnym.
Nie możesz używać przemocy!
Słyszysz mnie?
To ty mnie posłuchaj, gówniaro!
Mam gdzieś, że jesteście standardem, a my wadliwymi produktami!
Jak możecie używać mocy w tak okropny sposób?
Słyszysz…
Znowu mi przerywasz!
Jak śmiesz! Jestem od ciebie starszy.
Kto uczył cię manier?
- Słysz… - Dość!
Czym ci ludzie na to zasłużyli?
Złość się na wykolejeńca i naiwniaka.
Ale co ze mną, Moon Mi-hui i Cheong?
I wszystkimi tymi ludźmi!
Czym sobie na to zasłużyli?
Dlaczego?
Ludzi nie obchodziło, ile wycierpieliśmy.
Nic a nic.
Mnie też nie obchodzi,
czy umrą, czy nie.
Nigdy nie zganił cię starszy?
Zadarłaś dziś z niewłaściwą osobą.
Już ja cię nauczę co nieco o…
Ty mała…
Ju-ran.
Co się stało?
Wszystko gra?
W porządku, Ju-ran?
Czemu się tak przeciążyłaś?
Kazałaś nam uważać z mocami.
Pal-ho nie żyje.
Ojciec też.
Zakończmy to.
Nie chcę stracić też ciebie.
Nie wybaczę im.
Zabiję wszystkich.
Wciąż masz mnie.
Nikt nam już nie został.
Pomścij nas.
Wszystkich.
Zniszcz wszystkich.
Zrób to dla mnie.
To oni!
- Wszystko gra? - Nie.
- Moja głowa! - Nagle zaczęliście…
Otrząsnęli się z tego.
To już koniec?
Jesteś ranny?
Tylko zmęczony.
Co z fajerwerkami?
Nie powstrzymasz tego.
Eun Chae-ni?
Będzie tak pięknie.
Szczerze mówiąc,
nigdy nie widziałam pokazu.
Ostatnie pożegnanie.
To już ostatnie chwile 1999 roku.
Spędzacie końcówkę XX wieku ze swoimi najbliższymi?
Do nowego milenium zostało około pięciu minut.
Mam nadzieję, że spędzicie te ostatnie chwile
z osobami, które cenicie najbardziej.
Czas na ostatnią piosenkę w XX wieku.
To za przelanie krwi naszego pasterza, Kim Pal-ho!
Chae-ni!
Co się stało?
Co jest?
To naprawdę ty?
Jasne, że ja.
A kto? O co ci chodzi?
Tam…
Druga Chae-ni!
Co ja tam robię?
Ktoś mnie dźgnął?
Nie!
Co się dzieje?
Nie mdlej. Wezwę karetkę.
Czy ty…
martwisz się o mnie?
Tak.
Zobacz!
Tak jak ty martwiłaś się o mnie.
Ile ryb!
Pocieszałaś nie tylko mnie,
ale też inne dzieci.
Masa ich!
Chciałabym…
żebyś był…
po mojej stronie.
Nie.
Ho-ran.
Nie!
Naprawdę nie żyje?
Ma puls. Wezwijcie karetkę.
Zgubiłem gdzieś telefon. Zaczekajcie.
Przenieśmy ją do środka, Ro-bin.
Gdzie on…
Dokąd idziesz?
Kochanie!
Miałaś nie wychodzić!
Dokąd idziesz?
Co to?
„OTO SĘDZIA STOI PRZED DRZWIAMI” LIST ŚW. JAKUBA 5:9
Nie powstrzymacie tego.
Przepowiednia się spełni.
Będziecie świadkami apokalipsy.
Ci, którzy nie wierzą,
trafią w czeluście piekielne.
A ci, którzy zostaną zbawieni,
zyskają życie wieczne jako wunderkinderowie!
A więc to była bomba.
A nie fajerwerki?
Może od początku to było poza zasięgiem.
Chciałam dożyć apokalipsy.
No i dożyłam.
Niestety.
Mam dość tego cholernego dnia sądu.
Co w ciebie wstąpiło?
Ro-bin, podrzuć nas tam.
Czemu mnie?
Nie ma się czego złapać.
Pomożesz mi wejść, a potem spadaj.
Teleportuję się ze sterowcem.
A jeśli coś ci się stanie?
Bez obaw. I tak nie umrę.
Nie wiesz, jak trafiło do ciebie to serce?
Jeśli coś ci się stanie, może zostać ci tylko ono.
To bomba, głupolu. Rozerwie cię na strzępy.
Co powiemy babci?
To ma być tajemnica. Nic jej nie mów.
Niedługo wrócę.
Nie.
Zróbmy to razem.
W twoim stanie?
Będziesz mnie obciążał.
Po prostu nas złapiesz.
Najpierw jego, potem mnie.
Eun Chae-ni!
Mogę umrzeć, jeśli spadnę z tak wysoka.
Masz mnie złapać.
Szkoda umrzeć po takiej misji, nie?
Szybko. Nie mamy czasu.
Będzie dobrze.
Zróbmy to.
Czemu nie.
Ładnie dziś wyglądasz.
Gotowe.
Wiesz co?
Masz ohydny uśmiech.
Przysięgam, jesteś taka…
- No rzucaj! - Naiwniaku!
Największy naiwniak!
Chcę,
by Eun Chae-ni
zniknęła
na
zawsze!
- Dawaj! - Co?
Wspinaj się!
Jeszcze trochę!
Idź!
Zaczekaj.
Jeszcze!
Nie spadnij!
- Idź. - Trzymaj się.
- Idź! - Już prawie!
Powoli!
Weszłam!
Możesz już spadać!
Byłeś dziś naprawdę świetny.
Hej!
Masz się spisać!
Mam nadzieję,
że Eun Chae-ni wróci cała i zdrowa!
Naprawdę zostało niewiele czasu.
Zacznijmy odliczanie.
Dziesięć,
dziewięć,
osiem,
siedem,
sześć,
pięć,
cztery,
trzy,
dwa,
jeden!
Eunie.
Rok 2000!
Początek nowego milenium!
Nie.
Nie!
- Gdzie ja jestem? - Co się dzieje?
Co się stało?
Powinnam być teraz z Cheong.
Co za widok.
Udało nam się.
Naprawdę…
wszystkich uratowaliśmy.
Kiedy Chae-ni wróci,
musisz ją złapać, mistrzu.
Wiem.
Gdzie ona się podziewa?
Znów trafiła do Kanady?
Choćby trafiła na sam Biegun Północny,
powinna już wrócić. Przecież się teleportuje.
Cholera.
Nie gadaj głupot.
Rozpoczął się nowy rok, ale wszystko zostało po staremu.
W końcu nadeszło nowe milenium.
Doszły nas wieści o pewnym zdarzeniu.
Przez Hwaseong przeszła nawałnica.
Trwał festiwal…
Rany, jaka nawałnica wywraca auta?
Zepsuła całą paradę.
Cheong wyszła świetnie.
Naprawdę nie pamiętasz?
Nie pamiętasz, jak was uratowałem?
Zabrałem was do sklepu z płytami,
a potem wszystkich uratowałem.
Po co wymyślasz bajki?
Pewnie jeszcze latałeś w pelerynie.
Mam cię dość.
Tato.
- Śniadaniówka. - Nie dałem?
Jest tam.
Co za kobiety. Niewiarygodne…
Nikt nie pamiętał, co się wtedy wydarzyło.
Nawałnica?
- I rzucałoby autami? - No właśnie.
Co ci się stało?
Co jest?
Czemu nikt nie pamięta?
Czy to…
Kochanie.
Kochanie!
Co tak stoisz?
Tak, to ja.
Uratowałem ciebie i Cheong.
I wszystkich.
Co ty gadasz?
Nie widzę Cheong. Znajdź ją.
Cheong!
Son Cheong!
Ocaliłem was.
Razem z nimi!
Uratowaliśmy całe miasto.
Przed apokalipsą! Jak możesz nie pamiętać?!
Z jakiegoś powodu
bohaterowie zniknęli z pamięci mieszkańców.
Dlaczego?
Dlaczego nic nie pamiętacie?
Na miłość boską! Że niby to nawałnica?
Ale ja…
Kochana córeczka.
Miłego dnia.
Byłeś świetny, tato.
Dzięki, Cheong.
Dzięki, kochanie.
DO SYTA
Wróci.
Moja wnusia wróci.
Po prostu jest daleko,
więc powrót jej trochę zajmuje.
Przecież…
to możliwe, prawda?
KWIACIARNIA
Co za gnojki.
Jeśli ktoś zmarł daleko od domu, wciąż powinien mieć grób.
By dusza nie musiała się błąkać.
KU PAMIĘCI EUN CHAE-NI
Smacznego.
Nie za wielki wybór. Co to za impreza?
Nie można jeść rękami.
To obsługujcie szybciej!
Po prostu nakładamy od serca.
Chodź, jeśli jesteś głodna. Obsłużę cię.
To pogrzeb buddyjski?
Ktoś umarł?
Kto taki?
To…
ty.
Eunie.
To naprawdę ty?
Chae-ni!
Eun Chae-ni?
Rany!
Rany boskie!
Wielkie nieba!
Rany, Chae-ni!
Pokaż no się! Rany boskie!
Trochę mi to zajęło, co?
Przeniosłam się jak najdalej.
Trafiłam na pustynię na drugim końcu świata.
Widać to było za daleko,
bo nie mogłam już wrócić.
Bez paszportu i pieniędzy.
Podróż powrotna była okropna.
No to w końcu kto umarł?
- Wnusia nie umarła. - Kto?
Nie umarłaś.
Ty żyjesz!
Chwila!
Konam z głodu. Dajcie mi zjeść.
- Jedzenie. - Już.
Ty gówniaro!
Jak możesz być tak spokojna?
Wiesz, jak rozpaczaliśmy?
Przecież wiedziałam, że żyję. Czemu miałabym rozpaczać?
Mówisz?
W sumie racja!
Dajcie mokry ręcznik!
Ale capisz, gówniaro.
Co nie? Byłeś grzeczny?
Jedzenie.
Moje kochanie.
Pyszny ryż.
Nie cieszy cię mój widok?
Co tak długo?
Musiałam przywyknąć do bycia pasażerem na gapę.
A co? Tęskniłeś?
Miło było mieć trochę przestrzeni.
Ani kroku.
Też byś tak pachniał po tygodniach bez mycia!
Pogadamy, jak się wykąpiesz.
Nawet prysznic tego nie zmyje.
Zostanie z tobą przez tydzień.
Jesteś…
nie do zdarcia.
Też cię lubię.
Niektórzy są nieco inni.
Inni długo dojrzewają.
A jeszcze inni…
wolą spokojne przedmieścia.
RATUSZ HWASEONG
Ale z pewnością…
nikt z nas…
nie jest nikim.
- Tak? - Już gotowe?
MIASTO NADZIEI
Za chwilę.
- Przynieś to, co masz. - Dobrze.
Na litość boską!
Miałeś wracać do Seulu!
Zostałeś, by doprowadzać mnie do szału?
Następnym razem to zrobię.
Załatw to, szybko.
KOŚCIÓŁ WIECZNEGO ZBAWIENIA
Wejście było zablokowane.
- Coś zostało? - Wszystko spłonęło.
Przeszukać każdy kąt. Dajcie znać, jeśli coś znajdziecie.
Tak jest.
Napisy: Krzysztof Zając