Downloaded from YTS.LT
Official YIFY movies site: YTS.LT
POWIEDZ MI PO CICHU
Damy radę, dziewczyny!
Kami, jesteś najlepsza!
Jaki zwyrodnialec rozpoczyna rok szkolny w piątek?
Pomyśl, że jutro już weekend.
Dobra, wstawaj.
I załóż to.
Czy to nie przegięcie?
Nie każ mi powtarzać.
Coś nie tak?
Czy ktoś wprowadza się do domu naprzeciwko?
Carlos, wyrzucimy tu siostrę i jedziemy.
Wyrzucę cię tutaj.
Świetnie.
Dzięki, tato.
- Miłego dnia. - Pa.
- Pa.
Hej, mój telefon. Mądrala.
- Do zobaczenia. - Pa.
Pa.
Hej, kim jest ta dziewczyna?
Co tam u was?
Świetnie wyglądasz!
- Podoba się? - Bardzo.
- Co u ciebie? - Pa!
Do zobaczenia.
SZKOŁA MIĘDZYNARODOWA CARSVILLE
Założę to i kropka.
- Wy w czym pójdziecie? - Skarbie.
- Nie wiem. - Ja też.
Skarbie.
Cześć.
Nie pocałujesz mnie?
Odsuwasz się ode mnie?
Odsunęła się!
Niewiarygodne, Kami.
Zlewasz swojego chłopaka na oczach wszystkich.
Wybacz, Dani.
Nie lubię tak przy wszystkich.
Od kiedy się mnie wstydzisz?
Nie dopowiadaj sobie bzdur.
Dlatego przestałaś mi odpisywać?
- O czym ty mówisz? - Skończyłaś ze mną?
Czy może mnie zdradziłaś?
Że co? Cata, przestań.
Zachowuj się, jakby mnie tu nie było.
Przestań mnie nagrywać.
Pomówmy na osobności.
Jak ja chciałem rozmawiać, to mnie olewałaś.
Dani, nie przy ludziach.
Dani, nie tutaj.
Nikt tu nie wejdzie przez jakiś czas.
Mów. O co ci chodzi?
Miałam ciężkie wakacje.
Ciężkie?
Dlaczego?
Przecież i tak cię to nie obchodzi.
Słucham. Opowiadaj.
Proszę, przestań!
Kami, widzę, że masz ze mną jakiś problem.
Dasz mi powiedzieć?
- Bronię ci? - Tak.
Zawsze chcę rozmawiać.
A ty mnie ignorujesz.
- Co? - Tak.
- Staram się, a ty tego nie doceniasz. - Dość.
- Uspokój się. - Idę.
- Puść. - Nie, Kami.
- To daj mi mówić! - Kami.
- Przestań. - Kazała ci spadać.
Chce, żebyś wyszedł.
Co to za typ?
Taylor. Miło mi poznać.
Czemu oboje macie to na ręce?
Długa historia.
To z nim się przespałaś?
Nie przespałam się z nikim.
Nie zdradziłam cię.
„Zdradziłam”? To twój chłopak?
Tay, proszę, zamknij się.
Ubierz się i wypad.
Wyjdę, jeśli zrobi to też Kami.
- Sama. - Prosisz się o coś.
Przestań!
- Bronisz swojego chłopaka. - To nie mój chłopak!
Cholera, mam tego dość!
Nie chcę już z tobą być.
- Jak to? - Dlatego tak się zachowuję.
Mam tego dość. Masz mnie zostawić w spokoju.
Przegryw.
Nie jestem z Kami. Znamy się od dzieciaka.
...siedem, osiem!
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć,
sześć!
Dawajcie, dziewczyny!
Już piąta, chcę do domu.
Dłonie. Pamiętasz?
Nie. Zobaczmy.
- Dajemy. - O tak.
Świetnie!
Ciśniemy, panowie!
Dawać!
- Siema. Jestem Taylor. - Arón.
Miło poznać.
Kami. Skup się, do cholery.
Wiem. Wybaczcie.
Wybaczcie.
Złotko,
serio chcesz nam schrzanić próbę po to,
żeby zauważył cię ten nowy?
Dobra.
Już przestaję.
- Okej. - Super.
Dziewczyny!
Pięć minut przerwy.
Skończymy, gdy opanujemy układ do perfekcji.
Podziękujcie za to Kamili!
Świetne przechwycenie!
Zobacz, jakie przystojne są te moje lwy!
Przystojniaki z was!
Będę miał asystenta, który pomoże nam w przygotowaniach
do jesiennego turnieju.
Oto i on.
Jestem Thiago.
Siema wszystkim.
Thiago, Taylor...
Cholercia.
Bracia Di Bianco.
Ja pierdolę! Wrócili.
Dobra, wracamy do treningu!
Świetnie wyglądają, co?
Raz, dwa, trzy,
- cztery, pięć, sześć... - Lwy do boju!
...siedem, osiem!
Raz, dwa, trzy...
Doganiam cię. Nie wlecz się.
Szybciej.
7 LAT WCZEŚNIEJ
Jeden zero.
Zawsze wygrywam. Nie pokonasz mnie.
Kam, Tay, chodźcie tu!
To coś ważnego!
Idziemy!
O co chodzi?
Zaufaj mi.
To niebezpieczne.
Podaj mi rękę.
Dzięki temu nasza przyjaźń będzie wieczna.
Kami, odważysz się?
Kami, proszę.
Wyjechali stąd jakieś dziesięć lat temu, co?
Siedem.
Bardzo niespodziewanie.
Dlaczego wyjechali?
Trzymałaś się z nimi.
Pamiętam.
Podobał ci się któryś?
Byliśmy dzieciakami, Cata.
Obaj ci się podobali.
Wystarczy już, dobra?
Gapiłaś się na nich,
jakbyś chodziła kiedyś z obydwoma na raz...
Przestaniesz?
Zawsze się jej czepiasz.
Daj sobie siana.
Widziałyście mój telefon?
- Możemy zaprosić brata na imprezę? - Jasne.
Thiago!
Arón urządza bibę na pożegnanie lata.
Wpadniesz?
Jestem waszym trenerem.
Fakt. Wybacz.
Wpadniesz, trenerze?
A kto będzie?
Wszyscy są zaproszeni.
I wszyscy przyjdą. Uwierz mi.
Kim są ci „wszyscy”?
Chłopaki z drużyny
i oczywiście dziewczyny.
Na którejś szczególnie wam zależy?
Nie, ogólnie.
Mogą cię zwolnić.
A nie będzie innych nauczycieli?
Nie jesteś nauczycielem.
- Tylko asystentem trenera. - Właśnie.
Nieważne. Wpadniesz?
Lepiej nie. Dzięki.
Jeśli uznasz, że jesteśmy ciebie godni,
to masz tu adres.
Dobra. Do zobaczenia.
- Pa. - Trenerze.
DANI WIADOMOŚĆ TEKSTOWA
Kamila.
To chyba twoje.
Szukałaś go, prawda?
„Kamila”?
Zmieniłaś imię?
Co u ciebie, Thiago?
Dobrze. U ciebie?
Nie przytulisz mnie?
Twój czy zanieść go do dyrektora?
Thiago.
Gdzie go znalazłeś?
Na ławce.
Nie ukradłeś mi go?
Że co?
Pytam, czy ukradłeś.
Przejrzałeś i chciałeś, bym go odebrała.
Typowy ty.
Typowy ja?
Nie znasz mnie już.
Jak pójdzie fama, że trener kradnie laskom telefony,
żeby robić z nimi Bóg wie co,
to szybko stracisz posadę.
Co robisz?
Nie jestem pewien, czy to twój.
Mój. Oddawaj.
Rozpuszczony bachor.
Słucham?
Nic się nie zmieniłaś.
Odbierzesz go w poniedziałek u dyrektora.
Jeśli to twój.
Potrzebuję go na weekend, Thiago!
Szpiegujesz ich jak za dawnych lat?
Wciąż przez nich płaczesz.
Nie moja wina.
Ależ twoja, skarbie.
Możesz zaprosić ich do swojego życia lub nie.
To nie takie proste.
Ignoruj ich.
Żadnych powitań, pogaduszek czy nawet spojrzeń.
Jakby nie istnieli.
- Świetnie wyglądasz. - Dziękuję. Pani również.
Pięknie wyglądasz.
Co ty tu robisz?
Twoja mama kazała mi podwieźć cię na imprezę.
Chodź, mój drogi.
Zaczekaj na zewnątrz. Muszę jej pomóc z sukienką.
Dobrze?
Dziękuję.
Zadzwonił do mnie, bo nie odbierasz.
Zapomniałam telefonu w szkole.
Ty zapomniałaś telefonu w szkole?
- Nie rozstajesz się z nim. - Czemu zadzwonił?
- Dani i ja dobrze się rozumiemy. - Że co?
Powiedział, że zerwałaś z nim na rzecz Taylora Di Bianco.
Słucham?
- Powiedział ci... - Spokojnie.
Rozchmurzyłam go.
Powiedziałam, że stresowałaś się początkiem roku.
Nie zerwałaś przez braci Di Bianco, co?
Przesadziłabyś.
Chciałam z nim zerwać już w lecie.
Dlaczego?
Jest czuły, uprzejmy, przystojny,
- z dobrej rodziny... - I bardzo toksyczny.
A ty znów swoje.
Wszystko takie jest.
Wszyscy jesteśmy toksyczni. Nasze słowa są toksyczne.
Dobra, wysłuchaj mnie.
Dani nie jest ideałem.
Tak samo jak ty.
Ale ma więcej zalet niż wad.
Kam!
Kam, zaczekaj!
Nie jestem tchórzem.
Wiem.
Nie chcę iść na studia.
Wolę poczekać rok i odnaleźć siebie na poziomie emocjonalnym.
Identyfikuję się jako syrena i chcę pójść do szkoły dla nich.
A tak się składa, że mają taką w Barcelonie.
Odbywają się w niej weekendowe kursy.
Na przykład pływanie z syrenim ogonem,
unoszenie się, nurkowanie na wstrzymanym oddechu...
Dani! Jak leci?
- Siema. - Hej!
Zejdź tu do nas!
Dzięki, Arón! Jeszcze rok!
Dajemy!
Nie powiem ci.
- Zdrówko. - Zdrówko.
Mocne, co nie?
Zasadnicze pytanie. Wróciliście do siebie?
Nie wróciliśmy.
Zerwałam z nim bez ostrzeżenia,
bo się zagotowałam.
Zwykle przegaduję takie sprawy na spokojnie.
Taylor patrzy na ciebie.
Nie patrzy na nią, tylko na nas.
Arón! Mogę buszka?
O to nie pytasz, tylko czekasz na swoją kolej.
Proszę.
Jarałaś kiedyś?
Oczywiście.
Idziemy, Kami.
- Wszystko gra? - Tak.
- Na pewno? - Tak.
- Tu masz drinka. Pij. - Luz, Dani.
Wszystko gra.
Co za nerd jest z Catą?
To jej przyrodni brat. Zamieszkał tu.
Cata! Przedstaw nas.
Cześć.
Ludziska, to jest Julián.
Juli, to są ludziska.
Jules.
- Cześć. - Siema, Julián.
Miło cię poznać.
Siema.
- Dobra, zostawiam go wam. - Cześć.
Muszę się napić.
- Gdzie jest alko? - Tam.
- Hej. - Cześć.
Siema. Jesteś Kamila, tak?
Tak.
Obserwuję cię na socialach.
Ty mnie nie?
Nie. Bo cię nie znam.
Spoko. Masz masę obserwujących, coś koło stu tysięcy...
Sto dwadzieścia trzy.
Potem podasz mi swój nick i cię zaobserwuję, dobra?
Dobra.
- Hej. - Chodź pograć w kosza.
Hej.
- Jest kolejka. - Co robisz?
Będziesz miała kosmiczną fazę.
Kami. Co ty wyprawiasz?
Jestem tu od dwóch tygodni...
Niby bardzo krótko, ale...
W sensie my dopiero...
Za dużo gadasz.
Co to za uśmiech?
Co jest? Zjarałaś się?
Złapałam fazę.
Czyli uśmiechasz się przez jointa.
Nie. Przez ciebie.
Mogę?
Wyzywasz mnie?
Skopię ci tyłek.
Na twój znak.
Daj jej taryfę ulgową.
Nie znasz jej.
Rzucaj!
Do czterech.
Kami gra z Taylorem, chodźcie!
Kami, wymiatasz!
Zniszcz go!
Jeden zero!
Dawaj, Taylor!
Ciśnij!
Dwa jeden!
Rozwal ją!
Trzy dwa. Dawaj!
Trzy do trzech!
Kami!
Stary, no weź.
Wciąż wymiatasz.
Nie grałam już całe wieki.
Nie pamiętam, kiedy ostatnio.
Brakowało mi tego.
I brakowało mi ciebie, Tay.
A mi ciebie, Kami.
Przepraszam.
Za co?
Potrafię przegrywać. Nie bądź zarozumiała.
Nie mówię o koszu.
- To nie czas na tę rozmowę. - Ale kiedyś musimy pogadać.
Albo nie.
Wróciłeś, żeby spalić mnie razem z domem?
Co ty wygadujesz?
Nie. Wróciliśmy, bo moja mama...
tęskniła za domem.
Muszę przyznać, że ja też.
A Thiago?
Nienawidziłeś mnie tak jak on?
Nigdy.
Kamila.
- Trzymasz się? - Dawaj szota!
Thiago.
Pamiętasz mnie?
Cata. Zgadza się?
Tak.
Całusy na powitanie?
Jasne.
Pójdziemy w ustronne miejsce?
Daj popatrzeć.
Nie powinniśmy.
Chcę tylko popatrzeć.
A niech mnie.
Co ty odwalasz, Thiago?
Szlag.
- Zjeżdżaj. - Cata, wyjdź stąd.
Brat każe ci zjeżdżać.
- Pójdziesz ze mną. Już. - Zrobimy inaczej.
Idź z Kamilą, a mnie zostaw w spokoju.
Stary, opamiętaj się. Nie jest tego warta.
Słucham?
O mnie mówisz, dupku?
Chrzanić to. Olejmy go.
Szlag.
- To uczennica. - Nic nie robiliśmy.
Kami tak na ciebie podziałała?
Odpowiedz.
Wiedziałeś, że tu będzie
i znów się zaprzyjaźnimy.
Nie potrafię udawać, że nic się nie stało. Jak ty.
Przestaniesz obwiniać ją o całe zło?
Jest winna temu,
co wtedy zaszło i co ciągnie się za nami do dziś.
To ona zawiniła.
Nie możemy wrócić do tego, co mieliśmy?
- A niby co takiego mieliśmy? - Jak to?
Tak naprawdę nic.
To były dziecięce brednie.
A to nie miało być na całe życie?
Szlag!
- Gdzie idziesz? - A co cię to?
- Do domu. - Sama?
- Zostaw ją. - Nie może iść sama.
A co jej grozi na takim zadupiu?
Osranie przez mewę?
Wracaj do domu.
Pozbywasz się mnie, żeby z nią być.
Martwię się o nią.
Hej! To Dani.
Odpalaj auto. Gaz do dechy.
Sukinsyn.
Co ty odwalasz?
Z drogi!
Zjedź, kurwa!
Taxi!
Kami!
- Nie, Dani. - Kami, stój.
- Chcę do domu. - Mieliśmy pogadać.
- Jutro. - Nie odkładaj tego.
- Pogadamy teraz. - Przestań.
Nie chcę gadać! Puszczaj!
Powiedz, że ze mną zrywasz.
- Miej odwagę. - Już zerwaliśmy.
Zostaw mnie!
Chcesz przelecieć tych braci?
To boli.
- Dani! Puść ją. - Puszczaj!
Pierdol się, dupku.
Schlałeś się, a teraz znęcasz się nad nią.
Wyluzuj, okej?
Ssij mi fiuta.
Zawiozę cię do domu.
Thiago!
- Co ty odpierdalasz? - Też chcesz?
Przestań.
- Przestań, Thiago! - Wypad.
Spójrz na mnie.
- Oszalałeś? - Też chcesz?
Pierdol się, dupku!
Taylor!
- Taylor! Wystarczy. - Powaliło cię?
Już wszystko gra, okej?
Rozchodzimy się do domów.
Pogadamy o tym w szkole.
Nie żyjesz, Di Bianco!
Którego z nas masz na myśli?
Hej!
Co ty odwalasz?
Odbiło ci?
Spadaj, przegrywie.
Nie dotykaj mnie!
Spierdalaj ode mnie!
Co to było?
Zaatakował cię.
Opanowaliśmy sytuację.
No tak, sorki. Superbracia cię ocalili,
więc tylko przeszkadzam.
Nie będę cię już chronił przed tym psycholem.
- Że co? - Może jakieś „dziękuję”?
Czy on się zjarał?
No to pa.
Taxi!
Dobra, wracamy do domu.
Chodź.
Kurwa mać.
Ciągle na nią lecisz, co?
Że ja?
To ty miałeś obsesję na jej punkcie.
- I chyba wciąż masz. - Nie.
- Jasne. - Nienawidzę jej.
- Weź... - Mogę o coś prosić?
- Nie przestanę z nią gadać. - Traktuj ją
jak zwykłą uczennicę i sąsiadkę.
Rób, co chcesz, ale mi nie rozkazuj.
Nie chcę, by mama znów cierpiała.
Mama kazała zaprosić ją do nas.
Że co?
- Co jest? - Tak powiedziała?
Tak. A skoro ona tego tak nie przeżywa, to nie wiem,
z czym masz problem.
- Nie zapraszaj jej. - Gościu...
Nie mów do mnie „gościu”, okej?
Traktowała cię jak swoje zwierzątko.
Łaziłeś za nią, merdając ogonem.
- Mam na myśli... - Załapałem metaforę.
Proszę, stary, ja...
Tylko o to cię proszę, dobra?
Ignorujmy ją choć parę miesięcy.
Odwal się, stary.
Di Bianco, posłuchaj.
Wiem, że dobry z ciebie dzieciak
i że chcesz robić wszystko, jak należy.
Wszyscy mają prawo popełniać błędy
i przymykać oko na pewne sprawy. Tak?
- Tak. - Dobrze.
Dani jest kapitanem i nie zagramy bez niego.
Zróbmy więc tak.
Ja udam, że nie złamałeś dwóch naczelnych zasad,
a razem udamy, że Dani, no cóż, nie stracił...
panowania nad sobą.
Zaatakował Kamilę.
Powiadomić dyrektora, że złamałeś zasady?
- Nie. - Nie. To po problemie.
Daj im reprymendę i koniec tematu.
Wszystkim uczestnikom bójki. Nawet Kamili.
- Co? - Jakie znowu „co”?
- To była bójka. - Nie.
To był atak i obrona...
Dobra. No to dzwonię.
Reprymenda.
Właśnie.
Dziękuję.
Kami, proszę.
Chcesz gadać z Kami?
- Zabiję cię. - Dość!
Co wyprawiacie?
Daniel.
Taylor.
Kamila. Zostajecie po lekcjach.
A gdzie jest...
Julián, tu jesteś.
Proszę.
Czemu ja?
Zapytaj Di Bianco.
Nie tego Di Bianco.
Trenera Di Bianco.
To tyle.
Wracajcie na miejsca.
Omówimy wasz projekt końcowy
na pierwszy semestr roku szkolnego.
Będzie dotyczył wszystkich aspektów seksualności w okresie dojrzewania.
Przestańcie.
Zachowujcie się jak dorośli.
To bardzo ważny i potrzebny temat.
To będzie praca w parach.
Kamila?
Hej, Chiara.
Cześć.
Kopę lat.
Zaczynamy?
- Okej. - Dobra.
Jakieś pomysły?
Owszem.
Dawaj.
Kama Sutra.
Tay, chodzi o seksuologię w okresie dojrzewania.
No i co?
Nie można poczytać?
Może problem leży w tym,
że wiedza chłopców kończy się na misjonarzu i piesku.
Wybacz, Kami-sutra,
ale wiem bardzo wiele na te tematy.
- Naprawdę? - Tak.
W teorii czy praktyce?
W tym i w tym.
Dobrze, to dowiedź swojej wiedzy.
Robi się.
Nigdy nie miałaś prawdziwego orgazmu.
Słucham?
- Dziewczyny... - Co ty...
- Dziewczynom jest trudniej. - Nie!
- Daj spokój. - Nieprawda.
Nieważne.
Może trudniej jest z facetem.
Z facetem?
Sama umiem osiągać najwyższe szczyty.
Bo z Danim nigdy nie miałaś orgazmu.
Tego nie powiedziałam.
Ani tego, że miałaś.
To jak, doprowadził cię do orgazmu?
Bez twojej pomocy.
Bez komentarza.
Musimy mówić otwarcie, bo nie ukończymy projektu.
Ale to mógłby być temat projektu.
- Czyli? - To, że dziewczyny
masturbują się częściej, choć o tym nie mówią.
Może winne temu jest seksistowskie społeczeństwo,
które uznałoby nas za szmaty, gdybyśmy się przyznały.
Masz rację.
Twierdzisz, że...
sama umiesz osiągać najwyższe szczyty?
A ty?
Co ja?
Trzepiesz sobie bez przerwy jak małpa?
Tak.
Kiedy wyjdziesz,
wyobrażę sobie, że się dotykasz.
A może...
fantazjowanie o przyjaciółce nie jest do końca w porządku, co?
O tym, jak dogadza sobie, leżąc nago pod kołdrą?
Nie ma w tym nic złego. To zajebisty pomysł.
Mogę nawet wyobrazić sobie nas we dwójkę.
Jak robię to z tobą. Uwierz mi na słowo.
Co ona tu robi?
Miałeś wrócić po siódmej.
Co ona tu, kurwa, robi?
- Mama ją zaprosiła. - Nie mówiłeś mu, że przyjdę?
Nie. A niby powinienem?
- Spadam stąd. - Kami, dlaczego?
Nie przejmuj się, Tay.
Nie miałeś wrócić o siódmej?
Jesteś moją niańką?
Nie, tylko to nie moja wina.
Właśnie, że twoja,
bo mówiłem ci, żebyś jej tu nie przyprowadzał.
- Potrzebuję twojej zgody? - To też mój dom.
- Mój też. - Tak?
Tak samo twój, jak i mój. Więcej tak nie rób.
Przesłał alimenty przelewem.
„Zciskam Was”. Zamiast „ściskam”.
Przez siedem lat nie poprawił tego błędu
w zleceniu stałym.
Hej, ty.
Hej!
Co tu robisz?
Co to za dzieciak?
- Dobrze. - Nudno tu jest, co?
Coś za jeden?
Thiago, wystraszysz go.
Nazywam się Carlos. Mieszkam o tam.
Gościu, to tylko dzieciak.
Nie było go wtedy na świecie.
Odprowadzę cię do domu.
To nasz nowy sąsiad.
Do środka, Carlos, bo zmokniesz.
Co cię śmieszy?
Szybko, kurwa, zaciążyłaś.
To uwaga nie w twoim stylu, Thiago.
Nie jesteś sobą.
Nie wiesz, kim jestem.
Już mnie nie znasz.
„Kam, to na całe życie”.
Minęło prawie osiem lat.
Tak.
Wiem, ile lat,
miesięcy, tygodni i dni minęło od tego czasu.
Hej!
Coś nie tak?
Nic, poza tym, że twój brat okropnie mnie wkurzył.
Chodźmy.
Dwa kluczowe organy seksualne
to skóra i mózg.
Skóra jest czujnikiem wykrywającym rzeczy wokół nas i takie,
które wchodzą z nami w kontakt.
Słyszałeś?
Skóra.
Bliskość.
Widzę, że to cię kręci.
A co jeszcze cię kręci?
Pocałunki, śmiech...
Pieszczoty.
Dotyk gołej skóry.
Szept.
Szept?
Co mam ci wyszeptać?
A co chciałbyś mi wyszeptać?
Dzień dobry.
...wpływ rówieśników zaczyna odgrywać znaczącą rolę...
O co chodzi?
Kamila i Taylor, do dyrektora.
Co znowu zrobili?
Idziemy.
Jesteś zbyt porywczy, Di Bianco.
Generał powinien nad sobą panować.
Inaczej straci szacunek swoich żołnierzy.
Do tej pory im odpuszczałem,
ale nie pozwolę, żeby robili...
Całowali się w klasie. Nic wielkiego.
Nikogo nie zabili.
Wsadź ich do kozy na kolejnych parę dni i odpuść już.
Byleś nie wkurzył chłopaków.
Muszą być w pełni gotowi na jesienny turniej.
Zgoda? Tak?
Tak?
Idziemy.
Hej...
Chodźmy do łazienki.
Nie powinniśmy.
Czemu? Wystraszyło cię to zamieszanie?
Przesadziliśmy.
Daj spokój. Oboje się lubimy.
Chcieliśmy tego.
Byliśmy napaleni.
„Napaleni”?
I nic poza tym?
Przyjaźnimy się.
Nie jesteśmy tylko przyjaciółmi.
Zobacz, co narobiliśmy.
Zawsze bardziej obchodziło cię jego zdanie.
O czym ty mówisz?
Nie, Tay.
Chcę, żebyśmy się dogadywali.
Nie patrz tak na mnie.
Taylor!
Źle całuję czy nie podobam ci się?
Odpowiedz.
- Spójrz. - Chcę pogłaskać.
Szybko! Tędy!
Gdzie Taylor?
- Zgubiliśmy Taylora. - Wracamy.
To auto mojego taty.
Anna, musimy się dymać częściej niż raz na tydzień. Słyszysz?
Po pierwsze...
jesteście tu za karę, a nie dla relaksu.
Wyłącz muzykę.
Po drugie...
spóźniłaś się.
Tylko minutkę.
Nieważne, czy minutę, czy dziesięć.
Spóźnienie to spóźnienie.
Powiadomię dyrektora.
A brata już nie ochrzanisz?
Za trzy minuty?
To nie spóźnienie.
Spóźnienie jest powyżej pięciu minut.
Trzy minuty, dziesięć... Spóźnienie to spóźnienie.
Przestańcie cwaniaczyć i do nauki.
Thiago, stój.
Thiago!
Thiago, stój!
Zawróć. Zostawiliśmy Taylora.
Thiago, zawróć.
Wróćmy do domu. Proszę.
Kam...
Obiecaj, że nikomu nie powiesz.
Co?
Ani słowa nikomu.
Obiecaj.
Obiecuję.
Co to za przedmiot?
A inni to co?
- Uczą się z komórek. - Kablara.
To twoje rysunki z dzieciństwa.
Co ty robisz? Oddawaj.
- Należało ci się. - Cisza!
Thiago, proszę.
Będę się uczyć, tylko mi to oddaj.
Tak?
Na pewno?
Na pewno.
Proszę, Thiago.
Na sto procent?
Obiecasz mi to?
Kami, zaczekaj.
- Nie teraz. Mój tata czeka. - Słuchaj,
nie chciałabyś ze mną gdzieś kiedyś wyskoczyć?
Na pizzę czy coś.
Jules, jesteś uroczy i miły...
Ale?
Ale jesteś tu nowy, a już pełno cię w moim życiu.
Walka, koza, obserwowanie na socialach...
Wszystko o mnie wiesz.
Czyli narzucam się.
Trochę tak.
W sumie to bardzo.
Jules, otwarcie do mnie podbijasz, a ja cię nie znam.
Myślisz, że do ciebie podbijam?
Nie wiem, ale zluzuj z tym trochę.
Chcę tylko się z tobą zaprzyjaźnić.
Czemu ze mną?
Nie wiem. Lubię cię.
Nie znasz mnie.
Znam cię z sociali i z tego, co wiem od ludzi.
Wydajesz się naprawdę fajną dziewczyną.
Okej.
Wybacz, że byłam tak nieuprzejma.
Nie, to ja przepraszam.
Masz rację. Za bardzo się narzucam.
Przepraszam cię.
Do jutra.
Jules, zaczekaj.
Chodźmy gdzieś.
- To też ty? - Tak.
Dziwnie wyglądasz.
Nic się nie zmieniłem.
Daj spokój.
Czemu masz konto prywatne?
Przez znęcanie się.
Za bycie dziwakiem.
Okropne mi dopiekali.
Mówisz serio?
Tak.
Dlatego przeprowadziłem się do taty i Caty.
Nie wyjawiłem im, czemu się nade mną znęcano.
Założyli, że przez bycie gejem.
I choć to nieprawda,
nie będę ich wyprowadzał z błędu.
Dlaczego?
A niby po co?
Łatwiej mi jest, jeśli w to wierzą.
Cata i tata połączyli bycie gejem i znęcanie się z tym,
że nie umiałem się bronić.
Hetero nie dałby sobą pomiatać.
Dzięki temu mieszkam z nimi.
Niech tak będzie.
Nie przyznam się i będę sobie tu mieszkał.
Ot, cała historia.
Cześć!
Idziemy?
- Dzięki, Kami. - Nie ma sprawy.
- Widzimy się jutro? - Tak.
Do jutra.
Pa.
Nie wiem, jak ci to powiedzieć, ale...
nie masz na co liczyć z Julim.
Nie martw się tym, Cata.
Nazywaj go Jules.
Woli, jak się go nazywa Jules.
Słuchaj, Kami,
trzymaj się z dala od mojego brata.
A co mu zrobię?
Nie lubię ludzi, którzy ciągle domagają się uwagi
i grają na uczuciach innych.
Juli wystarczająco już przeszedł.
Naprawdę tak mnie postrzegasz, Cata?
Nie tylko ja. Wszyscy tak o tobie myślą.
Nieprzystępna królewna.
Typowa atencjuszka.
Zupełnie jak twoja mama.
- Co powiedziałaś o mojej mamie? - Słyszałaś.
Masz zostawić Juliego w spokoju.
Pierwsza porcja.
Chcę zdjęcie!
- No dawaj. - Jeszcze raz.
Trochę churrasco.
Tato!
Zrób nam zdjęcie.
Roger!
- Roger! - Co?
Córka chce zdjęcie.
Ja się tym zajmę.
Chcesz zdjęcie ze wszystkimi, Kami?
Zrobimy wam zdjęcie z magikiem.
Ustawcie się razem.
A teraz wyciągam ten palec!
Moja solenizantka w środku.
Tutaj. Ustawcie się.
- Super! Dzięki. - Brawo.
Dzięki, tato.
- Dobrze się bawisz, co? - Tak.
Zrobię zdjęcie waszej czwórki.
Tak?
Zróbmy wam zdjęcie. Ustawcie się.
Lucía, stań z przodu.
- Świetnie! - Właśnie tak.
- To jej urodziny. - Tutaj.
- Nie wchodzimy w kadr? - Nie.
Jeszcze jedno.
- Szeroki uśmiech. - Dobrze.
- Zobaczmy. - Chcecie?
- Oczywiście. Sprawdźmy, jak wyszło. - Zobaczmy.
- Przystojniak! - Podoba mi się.
- To wyszło najlepiej. - Tak, jest piękne.
Może zrobimy wyścig?
- Jasne. - Będą się ścigać wokół domu.
Ty też dawaj. Co z tobą?
- Dawaj! - Będzie nagroda!
Ty też. Biegiem!
- Czego jeszcze brakuje? - Chleba.
Chleba? Dobrze.
Chyba się zepsuło.
Nie, jest całe.
Tak ma być?
- Trzy, dwa, jeden, jazda! - Pokonam was!
Kami, musisz przyśpieszyć.
Strasznie urosła. Pójdę sprawdzić grilla.
Kamila.
- Jesteś cała? - Złotko.
Jak to się stało?
Tato!
- Roger, proszę! - Tato!
Chodź.
Opatrzymy cię. Chodź, złotko.
- Spróbuj ją delikatnie podnieść. - Ostrożnie.
- Chodź. - Tak.
- Sprawdźmy, czy jest ranna. - Już dobrze, skarbie.
Może trzeba przemyć ranę.
Tak, upadła.
Kamila, zaczekaj.
Śpieszę się na lekcję...
Powiesz, że cię zatrzymałem.
Czego chcesz, Thiago?
- Ty... - Nie zbliżaj się do mojego brata.
Słucham?
Nie zbliżaj się do niego.
Ani do mojej mamy.
Ani do naszego domu.
Ani do mnie.
Nie posłucham cię.
Nie?
Posłuchasz.
Grozisz mi?
Co niby zrobisz?
Na złość pociągniesz mnie za włosy?
Nie.
Ale mogę uprzykrzyć ci życie w tej szkole.
Nie masz tu żadnej władzy.
I nie możesz tak mówić do uczennicy.
Za kogo się uważasz, żeby mi rozkazywać?
Thiago.
Idź.
Słucham?
Wyjdź stąd.
Mogę wejść?
Jasne.
Odkąd tu przyjechaliśmy, przestaliśmy się dogadywać.
Wiesz, czyja to wina.
Nasza, gościu.
Tylko i wyłącznie nasza.
Jeśli problem leży między nami, sami musimy go rozwiązać.
I kropka.
Obu nam zależy na Kami.
Nie zaprzeczaj.
Ale ty i ja zawsze trzymaliśmy się razem. Tak powinno zostać.
Zawsze o mnie dbałeś.
Zawsze byłeś przy mnie.
Nie chcę, żebyś czuł się źle.
Nie oddalajmy się od siebie.
Kończę z Kami.
Naprawdę?
Tak. Obaj z nią kończymy.
Zgoda. Pewnie.
Chodź tu.
No chodź.
Kocham cię.
Też cię kocham, stary.
Dawać, panowie. Ciśniemy.
Jesteś sześć w plecy, brat.
Właśnie tak. Zamiana.
Jeszcze trzy.
Jazda, panowie.
Dajemy z siebie wszystko.
Rozgrzałyśmy się, pogadałyśmy, a teraz jazda!
- Broń! - Musimy złapać formę na turniej.
- Wsiadam. - Dobra.
Co?
Kami.
Kami!
Cześć.
Dostałaś moje wiadomości?
Tak.
Nie odpisałaś, więc...
Miałam parę zmartwień na głowie.
Możesz się wygadać. Mamy czas.
Szczerze mówiąc, wolę się zdrzemnąć.
Wybacz.
Jestem nieuprzejma ze zmęczenia.
To nie twoja wina.
Opowiem ci, jak dojedziemy, okej?
Okej.
Obejrzymy wieczorem film?
W porządku.
Ta impreza będzie epicka.
- Lwy, Lwy! - Dawajcie.
Di Bianco, pilnuj swoich żołnierzy.
Musimy wygrać ten turniej.
Kami.
Kami, no weź.
- Nie chcę pić. - Jak to?
Nie mam ochoty.
Daj spokój, Kami. Trzeba wyluzować.
Jesteś narąbany.
Nie.
No dawaj.
A co będzie jutro?
Mecz na kacu?
No dawaj.
- Tylko łyka. - Dużego.
Co to?
Gin z tonikiem.
Ohyda, Dani. Jak możesz takie coś pić?
Jedziemy!
Masz.
To zalecenia kapitanki.
Zgrywasz koleżankę?
Nie rozumiem cię, Cata.
Integruję nasz zespół.
Zajebiście ci to wychodzi.
Jesteś mocno narąbana.
No dawaj.
- Nie. - No dawaj!
Proszę, nie.
- Jestem zmęczona. - Zmęczona?
Nie chcę tańczyć.
Kami!
- Przestań. Dość. - Kami!
- Dość, Cata. Przestań. - Kami!
- Okej.
Żadna z nas jutro nie zatańczy.
- Jesteś... - Co?
Jesteś taka...
Juli powiedział mi, że jesteście umówieni na wieczór.
Ale olejesz go, co nie?
Nie pójdziesz do niego.
Jak chcesz, to powiem mu, że kazałam ci tu zostać.
Zgoda?
Jesteście zbyt pijani, a ja nie mam nastroju.
Skoczę do sklepu po coś do żarcia.
Kupić wam coś?
Lód, plastikowe kubki, witaminę B12?
Nie? Okej, to pa.
SKLEP CAŁODOBOWY
Co tam taki ruch na obozowisku?
Jutro będzie turniej w kosza.
No tak, jesienny turniej.
Zgadza się.
Okej...
Sekundkę.
Hej.
Kto pozwolił ci opuścić obóz bez mojej zgody?
Nie widzę, żebyś nas pilnował.
Kondomy?
Muszę jakoś zabić czas.
No co?
Nic.
Nie mierzysz za wysoko?
Dwanaście sztuk.
Można je kupić pojedynczo, Thiago.
Jakiś problem?
Z tobą?
Wiele. Spisać ci listę?
Uczniom nie wolno pić.
Zatrzymaj mnie.
Wiesz co?
Masz rację. Też muszę jakoś zabić czas.
Na kim wykorzystasz te 12 sztuk?
Nie twój interes.
A ty nie wykorzystaj swoich na nieodpowiedniej osobie.
Co masz na myśli?
Dobrze wiesz.
Nie wiem, o kim mówisz.
O kimś, kto używa mniejszych.
Reszty nie trzeba.
Mogę kasować?
Ach, ten jesienny turniej...
Zapomniałeś ciuchów?
Gorąco tu.
Wejdź.
- Wyłączyć? - Nie, jest w porządku.
I to mi się podoba!
Dziękuję.
Mam tylko to.
Ewentualnie kranówę.
Nie szkodzi.
Dzięki.
Jules...
Teraz i mnie zrobiło się gorąco.
Wybacz.
- Zawsze jesteś taki... - Śmiały?
Zuchwały.
Szlag.
Musisz trochę zwolnić.
Wiem. Wybacz.
Jeśli się krępujesz, możemy...
Nie. Jest dobrze, Jules.
Tylko panuj nad sobą, okej?
Nic więcej.
- Wyluzuj, okej? - Dobra.
Dobra, to włączaj.
Zdrówko.
Witajcie na dorocznym turnieju trzech drużyn!
Rozpoczęliśmy rok szkolny, co oznacza, że zaczynamy
rywalizację pomiędzy trzema najlepszymi drużynami zeszłego sezonu!
Na początek przywitajcie Lwy,
czyli mistrzów Carsville League!
A teraz gromkie brawa dla zdobywców pucharu,
- Tygrysów z Falls Church! - Lwy, Lwy!
Na koniec powitajcie zdobywców trofeum...
Liceum...
Złotko, ty wykonasz skok, dobrze?
Nie mogę. Nie trenowałam skoku Kami.
Ja też nie.
Zajebię ją. Rozwydrzona typiara.
Kurwa.
Zbyt ciężko trenowaliśmy,
żeby teraz przegrać ten mecz, racja?
Trzy, dwa, jeden, Lwy!
Jedziemy! Do boju!
Wybaczcie.
A wczoraj pouczałaś nas o tańczeniu na kacu.
Zjebałaś.
Budzik mi nie zadzwonił.
Ignorujesz mnie ze wszystkich sił.
Gotowi na turniej!
Dobra.
Zajmij miejsce. Już!
Dajemy!
- Przepraszam. - Już dobra.
Przepraszam.
Kam!
Kam, zaczekaj!
Kam.
Kam, słyszysz mnie?
Co jest?
Gdzie ja jestem?
W szpitalu obozowiska.
Gdzie Thiago?
Na meczu.
Jest trenerem.
A ty nie grasz?
Zrezygnowałem.
Chciałem być przy tobie.
Naprawdę?
Tak.
Zaliczyłaś niezłą glebę.
Ale lekarz stwierdził, że nic ci nie będzie.
Kami...
nie wiem, co bym zrobił, gdyby coś ci się stało.
Wybacz.
Nie szkodzi.
Teraz lepiej?
Zapytam, czy już cię wypiszą.
W porządku.
Odpocznij. Zostawię cię samą.
Zostań.
Proszę.
Też nie sądzę, że możemy być tylko przyjaciółmi.
Nie możemy, prawda?
Musimy przynajmniej próbować.
Tak.
Tay.
Kami.
Wszystko gra?
Nie.
Spanikowałam.
Dlaczego?
To nic takiego.
Szlag.
To już jutro, Tay.
Niby co?
Nie zaczynaj, Kami. Nie możesz pozwolić...
żeby wymysły brata zamąciły ci w głowie.
Nie jesteś temu winna.
Chcę zostać sama.
W takim stanie?
Nie mogę cię tak zostawić.
Tay, proszę. Potrzebuję tego.
Doglądałem jej.
No co? Już nawet tego nam nie można?
- Nic nie powiedziałem. - Ale pomyślałeś.
Wszystko gra, Kam?
Poczułam niepokój i Tay mnie uspokajał.
Skąd ten niepokój?
Nie tylko ty to rozpamiętujesz.
Pakuj się. Wracamy. Autobus wyrusza za godzinę.
To moja wina.
Na te słowa czekałeś od siedmiu lat?
To tylko moja wina.
Byłam winna
tamtemu wydarzeniu i jego skutkom.
Jesteś zadowolony, Thiago?
Możemy już zostawić to za sobą?
Przestaniesz mnie dręczyć i życzyć,
żebym też skończyła na dnie jeziora?
Ostrożnie.
Jak się czujesz? Dalej boli?
Potrzebujecie czegoś z apteczki?
Wiele hałasu o nic.
Prawda?
Bardzo boli.
Tutaj?
Niech spojrzę. Ruszaj.
- Bardziej. - Brawo.
Świetnie.
Tato, kochasz mnie?
Oczywiście, że cię kocham.
A czy...
zawsze będziesz przy mnie?
Czy coś cię trapi?
Odłożę to i zostawię was samych, okej?
Zobaczyłam coś...
Wybiła dwunasta.
Kocham cię, mamo.
Ja ciebie też, skarbie.
Wiesz co?
Ucieszyłam się na widok Kamili.
Tay jest szczęśliwy, że ma ją przy sobie.
Wasza trójka zawsze była sobie bliska.
Thiago.
Spójrz na mnie.
Odpuść Kami.
Nie czujesz nienawiści do niej, złotko.
Czujesz złość.
I frustrację.
Na wszystko i wszystkich.
Ale to normalne,
że gdy zdarzy się takie okropieństwo, szukamy winnego.
Może to była moja wina.
Tak sądzę.
O czym ty mówisz?
Byłam bardziej winna niż Kamila.
Nie, mamo. Ty byłaś tylko ofiarą.
Czyją ofiarą?
Ten ból nigdy nie odejdzie.
Ale przestań się już ranić.
Pozwól, że od teraz to my zajmiemy się tobą. Zgoda?
Wystarczająco już dla nas zrobiłeś.
Przez tyle lat troszczyłeś się o brata i o mnie.
To dzięki tobie przetrwaliśmy ten trudny czas.
A z kolei tobą nikt się nie zajmował, nawet ja.
Ogromnie cię za to przepraszam.
Przepraszam cię.
Nie musisz mnie przepraszać.
- Ależ muszę. - Nie.
Muszę. Ogromnie cię przepraszam.
Od teraz będę się o ciebie troszczyć.
Zaopiekuję się tobą jak należy, zgoda?
Gdzie twój brat?
Nie wiem.
Taylor!
Szybko!
Szybko, Taylor. Wskakuj.
Zapnij pas. Gdzie twój brat?
Gdzie on jest? Thiago!
Wskakuj do auta! Pośpiesz się, złotko.
Do auta, Thiago!
Thiago, przepraszam. Thiago.
- Pasy. - Chiara, możemy porozmawiać?
Proszę!
Chiara!
Otwieraj!
- Kamila, gdzie idziesz? - Kami!
Przepraszam. Proszę, wybacz mi.
- Co się dzieje? - Nic.
Mamo, co się stało?
Trzymaj Luci! Trzymaj ją!
Mamo!
Dokąd jedziemy?
Spokojnie.
Mamo!
Dzieci, wszystko gra.
Już dobrze.
Mamo!
Mamo, pasy!
Pomocy!
Odepnij pasy, Taylor! Odepnij!
Lucía, zaczekaj!
- Mamo! - Pomocy!
Mamo, pomóż mi!
Tay! Czekaj!
Odepnij pasy, złotko!
Mamo!
Pomóż mi!
Mamo!
Nie otwieraj drzwi!
Mamusiu! Pomóż mi!
- Mamusiu! - Nie szarp.
- Proszę! - Mamo!
Nie!
Thiago...
To był mój błąd, ale do pewnego stopnia.
Nie winisz swojego ojca, mojej matki
ani tej jebanej sarny.
To mnie obwiniasz o wszystko.
Wiesz dlaczego?
Bo jesteś moim największym rozczarowaniem.
Czemu?
Kochałem cię jak nikogo innego.
Thiago...
Ja też cię kochałam.
Naprawdę?
A czy kiedykolwiek kochałaś mnie tak mocno, jak ja ciebie?
Tak.
Jakie „tak”?
„Tak, Thiago, kochałam się w tobie”?
„Tak, Thiago, kochałam cię z całego serca, tak jak ty mnie”?
Powiedz mi, Kam.
Jesteśmy sami.
Tylko we dwoje.
Powiedz mi to.
Powiedz mi po cichu.
Tylko ty się dla mnie liczysz.
Byłeś, jesteś i zawsze będziesz dla mnie wszystkim.
Wszystko gra?
Co jest?
Kochasz go?
Kochasz Taya?
„Tylko ty się dla mnie liczysz”?
Skłamałaś, Kam?
Czy można winić mnie
za to, że pogubiłam się w życiu
i jestem w rozsypce?
Mam pełne prawo tak się czuć.
Spadam stąd.
Świetnie. Idź sobie.
Napisy: Piotr Stefanowski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger