HABÍA UNHA VEZ
UNHA SERIE DE COMEDIA CHAMADA AÍDA
QUE SE ESTREOU NO 2004 E CHEGOU Á SÚA FIN NO 2014.
PERO... QUE PASARÍA SE CHEGA A CONTINUAR UNS ANOS MÁIS?
ISTO NON SUCEDEU XAMAIS, PERO BEN PUIDO SUCEDER.
AÍDA E VOLTA
"OS ACTORES TEMOS UNHA RESPONSABILIDADE COS VALORES QUE TRANSMITIMOS."
DIARIO DUN ESCRITOR
MEMORIA RESPECTO PARA AS VÍTIMAS
LUNS
A ver, antes de empezarmos a lectura,
coméntovos que, no capítulo de onte,
o chiste de Irene Villa tivo reaccións.
- Vistes o da porta, non? - Si, eu flipei.
O caso é que Carmona a coñece, falou con ela e é unha tipa caralluda.
Moi riquiña.
Ata a ela lle fixo graza, así que por aí todo ben.
Non imos botar ningún guionista.
Ben!
- Vamos! - Que sorte!
Tema audiencias:
un 19 de share que xutou ata un 23, o máis visto do domingo.
- Non hai máis. - Ben! Xutas, xutas!
Aí estamos.
Xa sabedes: esta semana gravamos o último capítulo da tempada 14,
pero a cadea confirmou que renovamos outra polo menos.
- Ben! - E eu cando marcho?
Porque quedaramos en que Aída o deixaba neste capítulo.
E non vexo eu aquí ningún final.
Pensaba que xa o falaran contigo.
Pois ninguén me dixo nada.
Vale, falamos logo con Fernanda.
O que queiras,
pero que eu acabo esta semana sábeo ata unha vaca.
Aí queda.
- Pois nada, vamos facer comedia. - Vale.
- Vamos? - Vale.
"Capítulo 315, secuencia 1. Exterior, noite.
Do maleteiro do coche escapa un ser peludo
e métese por entre os contedores."
"Como?
Barajas, viches iso? Iso era un can?"
"Luisma, iso un can non era. Aínda vai ser..."
"Ai! Ai, que si que é!
Non sei se foron os ovnis, Papá Noel ou don Xesús Cristo,
pero grazas por escoitar as pregarias destes humildes ex-xonquis."
"Por fin nolo mandaron!"
"Un ewok!"
"A pasalo ben, familia.
Eu tamén teño planazo no cárcere.
Cinefórum e malleira ás lesbianas."
"Coitada, a mamá.
Como estaría a cousa en Cuba para preferir o cárcere."
"Pois saíu agochada dunha neveira de dúas portas.
O meu soño!"
"Eugenia e Soraya asómanse ao balcón."
"Que escándalo é este? Ah, está aquí o moniño de Mauricio!"
"É un ser humano!
Ten que volver á corte onde estaba pechado!"
Pois como animaliño parecíame moi feituco,
pero como persoa dáme noxo. Véselle un collón!"
- Isto non me fai graza. - Como?
- Que non me fai graza. - O do collón?
Estámonos rindo dunha persoa que vai estar presente.
- Home... - Teño unha curmá...
Non creo que se ofenda nin a asociación de ewoks.
Chámame tolo.
Non é un ewok, é un actor anano.
- Con acondroplasia. - A min tampouco me fai graza, a verdade.
Igual é porque queres marchar e non che fai graza nada, Carmen.
Pois pode ser.
Pode ser que xa nada me faga graza.
Ben.
A ver, vamos seguir.
Logo rematamos coa lectura
e revisamos o chiste, Miren.
- Grazas. - De nada.
"Soraya vaise. Aída cruza o cordón e vai cara a Jonathan e Mecos."
"Trae, cona.
Luis Mariano García García, non teño a crica para ewoks!
Ou baixas ou báixoo!"
Grazas, dez minutos e vémonos para a posta en escena.
Vale.
- Que foi? - Que non podo máis, tía.
Mira como teño a perna.
Ala, tela en carne viva!
Estouna desfacendo, hostia...
- Vas subir a falar? - Claro.
A ver agora que inventan.
- Carmen. - Que?
Eu tamén quero marchar.
Pois marcha, Paco, a min que me contas?
Xa, pero non podemos marchar os dous.
Mira, non sei canto tempo máis pensas facer de Luisma.
Eu preciso facer outras cousas.
Non podo máis.
Eu o que digo é que marchaches e puideches volver
porque eu quedei aquí e apandei.
Claro, por min, non? Si, claro.
Por min e por todos os meus compañeiros.
Por favor, Paco! Hostia.
Anda a cousa boa, eh?
E ti que tes no ollo?
Nada, que fun onte a Príncipe Pío con meu pai
e uns mocosos empezaron a dicir: "Mira, o maricón de Aída!"
E como son así díxenlles: "Queredes que vola chupe?"
- E montouse. - Zoscáronche?
Non, non.
Levantáronse rápido, meu pai e mais eu saímos correndo
e afociñei contra a porta do coche.
- Décheste ti. - Autolesionada Colau. Culpable.
Eu teño unha curmá que é como Chiqui de Gran Hermano.
En serio. A ver, é moi curriña.
Ten a cara de Inma Cuesta.
- Pero...? - Pero con metro vinte.
- Non sabedes o mal que o pasa. - Eu ben o sei, Miren.
Como non o vou saber? Con 11 ou 12 anos medía a metade e pesaba o dobre.
Por riba co parche do ollo vago, os ferros das pernas para a cadeira...
Dicíalle a miña nai: "Mamá, quero ser actriz."
E ela: "Aínda bo é se sobrevives ao cole."
- Pobre. - E aquí estou.
- Oe, Pepi, porque ti es anana? - Home...
Preguntácheslle se é anana?
Que cabrón.
Pero, David...
A ver, rapazas, preguntábao porque disto tamén hai graos.
Como dicía Estrellita:
"Todo o mundo ten na casa un cadro 'daleado'."
Olé!
Oe.
Que calor! David, di que poñan o aire, ho.
Viches?
- Lembrádesvos de Estrellita? - Pero se é unha marabilla.
O meu talle para que?
Ah, para o filme. Carallo.
E cando empeza a rodaxe?
Dous meses?
Vale, pois dille que uso a 36. Si que me dá tempo.
Veña. Proteína, cigarro, proteína, cigarro. Ala.
Ai, Carmen, que pena nos dá que queiras marchar outra vez.
Por favor, non empecemos con iso. Vale? Por favor.
Eu volvín aquí cunhas condicións que non se cumpriron para nada.
Dixen que esta sería a miña última tempada.
Hoxe lemos o último capítulo e non escribistes un final.
Queriámoste convencer para outra.
- Dígovolo en chinés? - É que temos unha idea moi chula.
Tranquila, Carmen. A ver.
Nós facemos o que ti queiras.
Como sempre fixemos.
- Sabes que eu, persoalmente... - Que?
Se ti o tes claro, Carmen, xa está: vaste.
Pero nós témoslle que dar un final á personaxe.
É o noso compromiso co espectador, Carmen.
E o teu tamén.
A nós gustaríanos que iso que non nos deixas facer contigo
polo menos o puidésemos facer sen ti. Encantaríanos.
Pero que ides facer sen min? Se eu son Aída!
Non, ti es Carmen.
Eu son Fernanda, e el, Julián.
E Aída é a personaxe, que é propiedade da produtora.
Pero que me queredes dicir?
A ver, cóntoche un pouco.
Hoxe temos posibilidades técnicas
que nos permitirían seguir coa personaxe
poñéndolle a túa voz e a túa cara a outra.
Pero que dis?
- Estás de carallada. - Non.
Á parte, fariámolo coa túa supervisión, Carmen.
Tampouco nos imos poñer a facer calquera cousa. Non, non.
Ti acabas esta semana,
que o precisas, obviamente: a saúde mental é o primeiro.
E da saída de Aída xa nos ocupamos nós.
E por que non me matades normal?
- "Aída ten que morrer." - Mimá.
O título xa é forte.
"Hai que recoñecer que ás veces a serie che pode roubar un sorriso.
Non se pode ser impermeable á estupidez." Guau.
"Unha serie que vai de punki e valente pero o que fai
é perpetuar estereotipos machistas, homófobos e racistas."
- Pero que di? - Quedaría descansado.
"Ademais cun ton vulgar, ordinario e barullán."
Eu.
Un atentado ao bo gusto
que aínda fai chistes que xa non teñen graza. Xa non."
- Ala. - Moi forte, eh?
Mira, a min os intelectuais que, no nome do bo gusto,
desprezan o popular por ser popular
dánmevos polo cu.
Home, está claro que este Melero é un prepotente e un papán,
pero algo de razón ten: seguimos cos chistes de maricas de Arévalo.
Sen faltar aos maricas.
Pero en que serie vistes un neno gai con moitísima pluma
falando de Baudelaire e comprando vaselina en eBay?
A min paréceme superpunki, ou?
- Si. - Logo zóscanche.
Pero xa me zoscaban antes.
Paréceche punki de verdade?
Eu estou farto dos chistes de cogombros polo cu.
Se queren falar de cousas serias,
que saquen un tema...
Imaxínate que de pronto Toni ou Fidel teñan VIH.
Algo así. Falar de temas importantes, normalizalos, facer humor deles...
Eu véxoo caralludo. O mundo cambia e Aída non.
- A que si? - Ou sexa...
os chistes son os de sempre.
E pregunto: que facemos nós? Cambiamos a serie?
Canto máis lle zosco ao Machupichu máis ri a xente.
É que é verdade!
É verdade, é así.
Dixéronse barbaridades.
Pois coidado, que a cousa se está poñendo fea.
Que seica queren meter no cárcere
a moza esa dos chistes do Twitter.
O que? Que chistes?
O de: "Producida por ETA e protagonizada por Carrero Blanco?
A dous metros sobre o ceo."
Que marabilla!
Desculpen que os moleste, podo sacar unha foto con vostede?
Eu tamén son Machupichu.
Non digas iso, por favor.
Si, todos me chaman Machupichu.
Pero como te chamas ti?
Cristian, pero chámanme Machupichu.
- E de onde es? - De preto de Macchu Picchu, no Perú.
Daquela es Cristian do Perú.
Non, aquí en España son Machupichu.
- Ala. - Grazas.
De nada, ho.
É que veñen culturalmente cunha baixa autoestima...
Home, ti tamén!
Non, dáme pena, porque...
Cala, que os vitimizas.
Díxoo por min.
- Non, Edu. - Si.
Dixo VIH por poñer un exemplo.
Mira quen son. Como se chaman? O maricas e o Juanma.
Juanma, di. Juanmi! Este anda na verza.
Luisma!
Podemos sacar unha foto? Somos de Málaga.
"Mágala"! Que bonita "Mágala"! Picasso, María Teresa Campos...
E Pablo Alborán, que acaba de saír do armario!
Perdoade, eh? E grazas.
Que te quero!
Pero que ilusión! Luisma e Fidel!
Sodes os mellores! Os mellores!
- Oe, perdoa. - Que?
- Queres unha foto? - A ver, fala máis.
- Pídema. - Es igualiño.
"Como o Luisma é parvo..."
Xa, si.
- Igualiño! - Veña.
- Chamo a miña nai. - Vamos.
Que vos vexa. Ti es o do pelo rosa!
- Si. - Son eles!
Son eles! Son eles!
Paco, non reparaches en que estaba enfermiña?
- En serio? - Home, algo tiña.
NON ASUSTEDES A PACO
Agora sábeme mal.
Non, Edu, non se pode fumar aquí, por favor.
Non se pode? Fun mala?
Non se pode fumar? Fun unha rebelde. Lévame co señor Carmona.
Necesito que... Vivo por ela.
Déixame unha caladiña, déixame unha caladiña.
- Edu... - Unha calada, perdoa.
Unha calada e apago, cariño, perdón.
Vamos á posta en escena da secuencia 2A.
Luisma, Barajas e Paz.
Ao baño. Veña, moi ben.
Pepa, bótasnos unha man, por favor?
- Que me poña, non? - Fai de ewok, ti que es chaparra.
Vai toda delicada e dime:
"Non, ti es Carmen, eu, Fernanda, e el, Julián.
Aída é da produtora."
Que filla de puta.
"Pero facemos o que ti queiras, coma sempre."
- Mamá, todo isto é rarísimo. - Xaora, fillo.
Fernanda ten cara de santa, pero o demo no corpo. Moi espelida.
Pero, a ver, o deepfake ese que carallo é?
- Pois é... - A ver.
Dillo ti, si.
Trackéanche a cara, logo a voz,
poñen unha actriz con intelixencia artificial
e cagáchela.
Que medo, a min a traquea que non ma toquen.
Acción!
Mira como lle gustan os Lacasitos.
Algúns ata os garda nos petos, é intelixentísimo.
A ver, dáme a pata. A pata.
Ti non, Barajas! El.
Pois especifica!
Témoslle que poñer xa un nome propio. Que tal... Putin?
Moi longo. Mellor... Pepe.
Iso! Pepe, o ewok! Pepe, sit!
Sit!
Pepe pasa de min coma de comer merda.
Que facedes?
Di que es o meu tío de Fuengirola.
Quen anda aí?
Son eu, Paz.
Vivo aquí, contigo. Son a túa muller.
- Como? - Levamos catro anos casados. Mira.
Di a verdade.
Ah, vale, si, si.
Que guai.
Marcho, que quedei para cear coas miñas excompañeiras do choio.
- Con quen, coas azafatas? - Non, coas putas.
- Non te viu. - Pepe, sube á cadeira.
Veña, Pepe, sit.
Como?
Ou está pedindo a clave do wifi ou quere alpiste.
Convidámolo a unha cervexa?
Non, Barajas, non lle imos dar cervexa.
Ímoslle dar tequila, que é o que hai.
Pois mira, sabes o que lle pasou a Loles León, de Aquí no hay quien viva?
Colleron os audios, puxeron unha dobre coa cara vendada e andando.
- Pero non é o mesmo. - E logo?
Isto é IA.
Que non, Barajas, que non é así, que...
"Tes que beber só se o fixeches."
Que tes que beber só se o fixeches.
Vale, veña.
- Pero coa Aída falsa cobras? - Claro.
Vennos ben para Barakaldo, para os bolos.
Que poñan IA e...
Por favor!
Aída García García.
Jonathan! Non teño a crica para festas!
"Con este corpo tan apañado"...
Con este corpo tan apañado botei un mozo moi ben dotado.
Podes correr? Así.
- Sinala como na rúa. - Jonathan!
Non teño a crica para festas! Non teño a crica para festas!
Máis rápido.
Non teño a crica para festas! Non teño...!
Jonathan! Jona...!
- Outra. - Por favor, para un momento.
Por favor, paramos cinco minutos para un cigarro!
Fóra, Miren, veña.
- Que? Vale, vale. - Vamos, vamos.
- Bárbara, por favor. - Ah, claro.
Que guapa, mimá. E zapatos de Prada.
Pero non é cesión, é comprado.
É o corpo, o corpo de pilates. Pilates é o mellor, téñome que apuntar.
- Ala, que guapa, Miren. - Grazas, que tal?
Supoño que apoiando os compañeiros.
- Apoiando os compañeiros? - Hai que apoiar a cultura sempre.
Está moi ben. Teño unha pregunta.
Que opinas das críticas que recibiron algúns dos chistes de Aída?
Home, non e a primeira vez que alguén se ofende cos chistes de Aída,
pero os límites do humor son tan persoais...
O que a un lle fai moita graza a outro pártelle o corazón.
E as persoas que facemos comedia...
Ai, como estás?
- Que linda. - Estás guapísima, agora falamos.
- Igualmente. - Chao.
Non sei que che dicía.
Que che estaba dicindo? Ah, si.
Todos temos unha responsabilidade cos valores que transmitimos.
É certo que en Aída teño que dicir chistes que non me gustan,
que non me fan graza, pero en fin.
Calo a boca porque é o meu traballo, son actriz e é o que hai.
- E nada. - Xa, pero...
- Marcho. - Unha pregunta.
- Chao. - Unha máis.
- Non. - Pero, Miren, de que vas, tía?
De Armani Privé.
OS GUIONISTAS TAMÉN EXISTIMOS
Que filla de puta.
MARTES
Bo día!
- Bo día. - Será para ti.
Trouxéronme a primeira, cheguei e o estudio estaba pechado.
Que cousas. Ai, ti es Emilio Gavira?
- Si, son o ewok. - Si! Tiña moita gana de coñecerte.
- Eu tamén. - Que tal?
- Moi ben. - Que guai isto, non?
Ben vexo que as miñas ofrendas non vos agradan.
Tampouco a outros agrada a vosa conduta!
Que alegría!
- Vaia barbas! - Que alegría!
- É que fixemos Mérida os tres xuntos. - Unha calor...
- Que guai. - Ti non fas teatro, Miren?
Non, a ela gústalle máis o cinema.
Nótase.
- Que tal? - Ola!
Ola.
Quen es?
Son a nova.
A que?
A nova.
Vamos!
Perdoa.
- Que non o colleu. - O que?
Que non o colleu.
Agora a pagar.
- Copia? - Si, por favor.
Un momentiño.
Pero mira quen é!
Grazas.
Chao, ata logo.
- Perdoa, eh? - Nada, tranquila.
- Vale, vale. - Mira, espera.
- Vas sacar unha foto comigo. - Veña.
- Es a da tele, non? - Son.
Do programa... A miña nai flípaslle.
Tan choqueira...
Pero estás moi seria, na tele es máis simpática.
- Xa. - A ver.
- Veña. - Sorrí, que para iso che pagan.
Sorrirei se quero, digo eu.
Que rabuda, non?
Que?
Sabes? Xa non fago a foto.
- Pois non a fagas. - Pois non a fago.
- Pois non a fagas. - Vai por aí, amargada, sobrada.
Era boa...
Que dixeches?
Digo o que me peta.
Ou que?
Vasme zoscar?
- Señora... - Fillo de puta! Mátote!
- Vale, vale, xa está. - Mátote!
Señora, vale!
Vale, vale! Pare, cona!
Pero en realidade que fixeches?
Sorrí, que para iso che pagan.
Saqueina, saqueina.
Pero sorrí un pouco máis. Aí, aí.
Vamos ao momento que te desacouga máis.
Cando te caracterizas da personaxe. Que é o primeiro?
Pois chego ao estudio, non temos camerinos...
O primeiro é ir ao vestiario.
Os zapatos.
Que teñen os zapatos?
Que son horribles.
- Son os mesmos de Siete vidas. - Xa.
- E ao poñelos que sentes? - Sinto pobreza, porque...
son horribles.
É que non podo, de verdade, non podo con eles.
- Próeme, próeme moito. - Moi ben.
- Non podo... - Carmen, temos que ir saíndo e parando.
Ti xa sabes conectar co teu espazo seguro para volver.
Saíron conexións interesantes.
Os zapatos e o gromo de dermatite parece que teñen unha relación directa.
- Si. - Insisto unha vez máis.
É todo sintomatoloxía do síndrome de burnout que tes.
Teño que ser clara contigo, Carmen.
Isto empezará a mellorar ao que deixes a serie.
Antes non. Tanto ten o que fagamos na consulta.
Entendo que para ti é duro aceptar que te substitúan.
Foi moito tempo.
Pero, vendo como estás, paréceme fundamental.
Pero non ides parar?
Os luns, os martes, os mércores, todos os putos días!
Aquí tamén estamos traballando!
Perdoa, é que coa obra... Que che estaba dicindo?
Si, que fixeches moi ben en aceptar o do deepfake.
Tan importante é para ti saír da serie como saír ben.
- Claro. - E isto que che digo é moi importante.
Pase o que pase, o venres rematas a serie, estamos?
Custounos moito chegar aquí e xa sabemos do que son capaces.
Non cedas na túa decisión, está en xogo a túa saúde.
Cago en todo!
- Que é isto? - Está caendo o teito!
Parade xa, hostia!
- Mira como me puxen. - Perdoa, Carmen.
- Mi madriña. - É incrible.
- Non é nada, non te preocupes. - Ai, que vergoña.
- Por favor. - Xa é hora?
Si, témolo que deixar aquí. Vai ir todo ben, Carmen.
Si, xa sei.
Esta semana relaxa un pouco a autoesixencia.
- Consíntete. - De acordo.
Déixate ir, non sexas tan perfecta.
Pídeche o PIN.
E unha cousa que non adoito dicir: bebe.
- O que? - Un pouquiño.
Unha copiña ou dúas.
Ás veces o alcol é mellor ca as pastillas.
- Agora si. - Vale.
- Vémonos para a semana. - Si, ata a semana.
- A ver se xa non temos obra. - Vale.
Agora vou ter unhas palabras ben asertivas con eles.
- Carmen. - Si?
Ti o venres rematas, si?
Si.
Ai, que se me matou a mamá!
Pero que pasa? Que fas aí?
Hai un bicho debaixo da cama.
Que bicho vai haber? Será unha voaxa.
Nesta casa hainas que parecen cans de augas.
Eu non vin nada, pero subo igual.
Baixa, que vas afondar a cama!
Non creas, aguantou o trío con Bárbara e Juancar.
Pero que carallo é iso?
Que non grites, tetas!
Non grite vostede!
Queredes parar de gritar?
Vale, vale. Paramos, paramos.
Creo que volvín mirar á cámara.
Xa, pero iso é o de menos. Intenta non estar rindo sempre.
- Vale? - De acordo.
- Que facemos? - Desde o principio.
Veña, vamos á primeira.
Aída e Paz na porta da casa. Aguanta na primeira, Marisol.
Síntoo, Emilio, volve debaixo da cama.
Vale? Estamos aquí.
Silencio, por favor!
E sería... acción!
Hasme dar cita para depilarme,
que a que me facía as inguas no cárcere xa non está.
Ah, soltárona?
Non, matárona nos baños. Coa man que tiña para as inguas...
Por iso a chamaban "Chochescu."
Ai, que se me matou a mamá!
Espera un segundiño. Corta, por favor.
Cortamos!
Que lle digo?
A ver, está ben, pero...
Pero falta ritmo, Jacobo.
Encarni, a comedia é cousa de ritmo, non sabes?
E máis sendo unha sitcom.
É como saltar á corda: sempre a ritmo, salto a salto.
Matárona nos baños. Coa man que tiña para as inguas.
Por iso a chamaban "Chochescu."
Matárona nos baños. Coa man que tiña para as inguas.
Por iso a chamaban "Chochescu."
É que me proe moito a perruca.
Nada, marcho.
Es moi xenerosa, Carmen.
Xenerosa? Quero marchar.
- Sabes que me dixo? - Que?
Que Màxim Huerta dimitiu de ministro.
Xa, non durou nin dous telexornais.
- E sabes por que? - Non.
Ola.
Viches?
- Que? - Os guionistas pasaron de min.
A ver, Miren, non te verían.
Oe, Miren, o chiste da última secuencia di Julián que se deixa, vale?
Si, vale.
- Pois nada. A apandar. - Ala.
Miren, ese chiste dito por Soraya ten graza.
Pois dio ti.
Mira, é Antonio.
Toñi, vas flipar.
Que non me quitan o chiste, Antonio. Téñoo que dicir.
Que o teño que dicir.
Carmen.
A todo o mundo lle pasa igual!
É que...
Ei, non me asustes. Non me asustes, hostia!
Xa o asustaron.
Eu creo que Mariano asinou e Óscar tamén.
Os primeiros. Pepa seica asina no xantar.
O caso é que asine Paco. Mariano, ti asinaches?
- Home, claro. - Hai quen o está pensando.
A ver, estamos todos cansos, pero fóra a saber que nos espera.
Todos os anos igual, pero ao final asinamos todos.
Para que tanto esperar?
Dixéronme que van facer un spin-off de Mauricio.
A saber. Como son o último en saber as cousas...
O raro é que non o fagan de Paz.
- Da miña cona, meu rei. - Ven aquí!
- Da miña cona. Aparta, anda. - Oxalá!
- Onde vas? - Ver a Luis San Narciso.
Todo o mundo comendo pipas!
- Encántame o das pipas. - A min tamén.
Sodes os mellores.
Todo o mundo comendo pipas! Pipas, pipas!
Edu.
Mira unha cousa.
Colaboro na campaña de Apoio Positivo
e pedinlles a todos que fagan un vídeo.
Ti faríalo?
Claro, que teño que dicir?
"Ola, son Eduardo Casanova e teño VIH."
- O que, ho? - Que pasa?
Nada, que me parece un pouco forte, así...
Deixas que cho conte todo?
- Si. - Miras á cámara e dis:
"Ola, son Eduardo Casanova e teño VIH.
Ou non.
Pero que pasaría se o tivese?"
É para quitar o estigma da enfermidade.
Fixérono moitos famosos:
Meryl Streep, Anya Taylor-Joy, Jason Statham...
Todo o mundo. Grávocho?
- Non, non. - Si, ho!
- Agora non. - Por que?
Grávocho ao xeito na casa.
Vale, pero faino, eh? É moi importante para min.
Ai, teño que adelgazar.
Pónseme cara como de Amparo Baró. Non?
Vale, vamos co ensaio da 5.
Listos e... acción!
Chema! Saca un Surtido Cuétara, que hoxe gasto a rego cheo!
Ala! Pero que celebramos hoxe?
Que os de Netflix foron ao cárcere na procura de ideas
para unha serie de true crime!
E son finalista!
Anda! En serio?
De true crime?
Non de "eur" crime, senón de true crime?
Ala! Encántame!
Pero non sei que é true crime.
Mira, o true crime é un xénero documental...
Non mo expliques que me amargas, Chema.
Aída, non che parece que é caer un pouco no sensacionalismo?
A asasina do ferro de pasar. Xa o vexo.
E eu vou saír? Quen fará de min? Se cadra Hugo Silva.
Arreeille co ferro na cachola e fan unha serie das que engaiolan.
Vale, ata aquí. Témolo.
- Vamos. - Ata mañá.
- A descansar.
Pepe, ti estás na seguinte.
A ver.
Grazas, nena.
- A ver. - Grazas, corazón.
Antonio? Dime, xa saio. Que che dixeron?
Pois non asinamos.
- Non, non. Carmen, que non asino. - Pois paréceme moi ben, Paco.
Un segundo, Antonio, non colgues.
Vémonos nos Fotogramas?
Non podo, teño que ir ao ensaio ese a Telecinco.
Ah, vale, pois nada...
Vémonos mañá. Veña, chao.
Antonio? Dime.
Vale, pasamos á 6B. Recordamos posicións.
Listos e... acción!
Pasen e vexan, señores! O estraño primate dos Andes!
Como King Kong, pero de peto!
Licenciado, seguro que é un simio?
Cala ti, simio.
Mauricio, o moniño é unha monada, coma ti.
Por certo, pensaches como repartir o money do mono?
Si, señora, a partes iguais.
A metade para o meu collón esquerdo e a outra para o dereito.
Non é xusto!
Levo media hora sacando pelos da ensalada rusa!
Serán os flashes, licenciado.
Désteslle de comer? Ao mellor ten fame.
Veña, lévao. No segundo caixón teño cacahuetes.
Pero tírallos ao aire, que non perda o instinto de caza.
Encántame.
Vamos, voaxa, que che dou de comer.
Logo déitaste e pásoche a Roomba.
- Mauricio. - Eh, carecas, á cola.
Mauricio, é certo que estás explotando un animal indefenso?
Pois si, teño un animal, que pasa?
Non te vexo tan indignado cando ves...
Explotación animal!
Está...
mal!
Mira, voulle dar unha volta, pero vaste cagar.
Mauricio! O moniño tocoume unha teta!
Haberalle que cortar as unllas!
Como que che tocou unha teta?
Unha teta, tía, fíxome así e agarrouma.
E con que intención?
Coa de levar unha hostia coma un mundo.
O peor é que quedei paralizada.
Puto anano de merda, que noxo.
Cala, que está aí.
Anda, Soraya e a Macu!
Podedes saudar? É para a asociación.
Ola, asociación!
- Ai, ola, que tal? - Ola.
- Ola.
Bravo, Carmen!
Marabilloso, Carmen! Xa o tes.
Dis ti?
O final quedou algo frouxo.
Pero co público xa me quentarei.
- A pel de galiña. - Que ben, grazas.
Agora a gozar!
Grazas por riba de todo!
- A ti, raíña! - A ti!
O móbil, Carmen. Tes a comida no camerino.
Grazas, nena.
- Se cadra está fría. - Non te preocupes.
Ola, Carmen, son Isabel Coixet. A ver.
A ver como cho conto, porque é... En fin.
Xa sabes que Màxim Huerta dimitiu
e están buscando ministro de Cultura.
E chamáronme a min,
pero ti xa sabes que eu meto a zoca seguido,
que odio as cerimonias e os discursos e que o fago fatal.
Que non, vaia.
A ver, queren alguén mediático e respectado.
E acordoume cando o ano pasado fixeches ese discurso...
que era a hostia, vaia, e dixen: "Pois a Machi,
que a quere todo o mundo."
Tía, a min, como cidadá, encantaríame terte de ministra.
Paseilles o teu teléfono, síntoo.
Si?
Boa tarde. Dona María del Carmen Machi Arroyo?
Si, son eu.
Chamo da secretaría de Presidencia.
O señor Pedro Sánchez quere falar con vostede, non colgue.
MÉRCORES
Perdoa.
Ola.
Xa estou contigo, empezamos.
Xenial.
Hostia, eu flipo.
Reposteouno.
Esta muller é parva.
Oe, vistes a Miren?
Non, vin a story que subiu.
- É moi forte. - Si, moito.
Nada, salta o contestador. Miren, nena, onde estás?
Ti asinaches xa?
Si, subíronme un pouco. Con sorte póñenme na cabeceira.
- Edu! - Que?
Non me mandaches o vídeo do VIH.
Si que cho mandei. É que estou rodando unha curta.
- Non me chegou nada. - Pois mira en spam, Secun.
Miren, tes que borrar a story que compartiches,
que está chegando cada cousa...
Eu que sei, chámame.
Onde carallo estará?
Entón podes ser ministra sen ser do partido?
Seica si.
Ministra de Cultura, para escachar coa risa.
Déronme 48 horas para pensalo, pero vaia, sóbranme 47.
Rapazas, vistes a Miren?
Creo que ía ao fisio.
Pois cando saia vai flipar.
O peor é que quedei paralizada.
Puto anano de merda, que noxo.
Cala, que está aí.
Anda, Soraya e a Macu! Podedes saudar? É para a asociación.
Ola, asociación!
Borrouna.
Xa, pero no Twitter estana poñendo podre, mira.
"A min dáme noxo ela." "Comunistas subvencionados."
"Non o esperaba de ti." "Decepción."
"Aída, o vertedoiro de España." Non sei.
"O día a día das persoas con acondroplasia. Oxalá morras."
Por iso non teño redes.
Non entendo, co defensora que era do tema dos ananos.
Acondroplásicos, Mariano.
Mira para el. Vítima ou verdugo?
Aí onde o vedes, é un depredador.
- A que te refires? - Preguntádelle a Miren, que ides flipar.
Pois el está tan pancho.
- Creo que llo están dicindo agora. - Vamos.
Pois non o vin, Antonio, eu que sei.
Se o chego a ver, non o comparto, cona.
Que si, que xa o chamo e lle digo que o borren tamén.
Si.
- Claro. - Mira, aí vén a polémica!
Todo ben?
Xa, xa. Vale, si. Agora te chamo.
Logo che conto.
Chámote agora. Si, adeus.
Anda, bebe unha pouca auga.
Non lle dixeches nada?
"Puto anano de merda", paréceche pouco?
- A el directamente. - Non.
E agora tereime que desculpar.
- Manda carallo. - Por riba.
E que di Antonio?
Que non mire as redes en dous días e xa está.
Si, mellor non leas nada, porque...
Agora parece moito, nena, pero en dous días non se lembra ninguén.
E isto que é?
Porque ves do fisio, se non, diría que é seme.
David!
Mirentxu, tes que ir mudar de personaxe,
que imos pregravar a 6B.
A 6B?
O bisneto da Chita!
Vamos, señores!
A 12 euros a foto! 20 enmarcada! Veña!
Mauricio, o moniño é unha monada, coma ti.
Por certo, pensaches como repartir o money do mono?
Si, señora, a partes iguais.
A metade para o meu collón esquerdo e a outra para o dereito.
Non é xusto!
Levo media hora sacando pelos da ensalada rusa!
Non, malo!
Serán os flashes, licenciado.
Désteslle de comer? Ao mellor ten fame.
Veña, lévao. No segundo caixón teño cacahuetes.
Pero tírallos ao aire, que non perda o instinto de caza.
A ferocidade.
Vamos, voaxa, que che dou de comer. Logo déitaste e pásoche a Roomba.
- Mauricio. - Eh, carecas, á cola.
Mauricio!
Miren, xa vin que non che fixo graza.
Pero foi unha broma.
Vaia broma.
Comediante.
Pois si, é que no teatro nos tocamos moito.
Pois na tele non.
É superior a min. Como vou dicir iso nun vídeo?
Pois dille que non e punto, e sácalo do medio.
Non podo, Paco, xa lle dixen que llo mandei e todo.
Edu, eu creo que o que necesitas é contalo.
É que creo que o quero contar, Paco.
- A que si? - Necesítoo contar.
Pois xa está.
Pero é que non sei como se fai, Paco! Non sei!
O garda, hostia!
- E agora Secun! - Cacheite, Edu.
Edu!
- Que lle pasa? - Nada, que se angustia.
- Con que? - Coas súas cousas.
- Paco, perdoa, tes un minuto? - Si, dime.
Teño un guión que escribín eu.
- Ahá. - E teño xente interesada,
pero gustaríame que o dirixises ti.
- Xa... É que é moi do teu estilo.
É forte, vale?
Vai da suposta homosexualidade de Lorca.
- Anda. - Mira, que universal.
Coa que está caendo sei que é meterse nunha boa.
Home, moi suposta non creo eu que fose.
Mira, Secun tamén é director, ao mellor...
Pero eu son de teatro alternativo, o cinema é máis o teu. El quere...
Lévao ti.
Bótalle un ollo e xa verás.
De verdade. E disme.
Veña, léoo e dígoche.
- Sen compromiso. - Teno claro.
Ou pásollo aos Javis!
Moi bonito o título! O neno que soñaba en verso!
Déixamo ler, que marabilla.
"Campo de Fuente Vaqueros.
Ao pequeno Federico non lle gustaba merendar pan de bola."
"Prefería o pan de barra."
- Que marabilla. Déixamo ler. - Que non.
Veña, que igual é unha xoia.
- Un respecto. - Se sae Buñuel, déixasmo.
Podo facer del coa miña cara de aragonés.
Paco, ao final que pasa con Carmen?
Pois nada, Carmen está fatal.
Carmen ten que marchar.
O de Carmen non me preocupa tanto, preocúpasme ti.
Ti vas asinar, non si?
Igual son un carcamán,
pero prefiro mil cornos clásicos ca unha parella aberta.
Estás "hamburguesado", Luisma! A Macu e eu somos parella aberta.
Ela máis aberta ca ti.
Disque. Ti non pensaches en probalo?
A verdade é que si.
Pero o feito de que Paz fose puta asústame un pouco.
Entendo.
Paramos un momento. Perdoade, fallou unha cámara.
Entón entre Carmen e ti hai rancor.
Eu rancor ningún, pero a ela... non sei que lle pasa.
É que solta cada unha...
- De min? - Si.
- Que di? - Retomamos. Por favor, Canco.
Creo que Pepe está sufrindo! Estamos conectados!
A ver se van ser gases, Barajas!
- Pode ser. - Uf.
Nin confirmo nin desminto.
Confirmo, vaia, confirmo.
Onde estará o meu Pepe?
Vale, paramos. Perdón.
Que vai dicindo de min?
A min directamente non porque non fala moito comigo,
pero di que te viu meter a man no cu
e ulir os dedos.
En serio?
Coma o vídeo do mono?
Vale, retomamos. Paco.
Reclamo.
Que non, que así non é! É máis onomatopeico, máis...
Pero que dis, Barajas? Iso de reclamo de ewok non ten nada.
Se acaso de golfiños. É máis...
Vale, paramos, paramos.
É mentira.
É unha parvada, nin o penses.
- E con que intención? - Non sei, non cho debín contar.
Seguimos, que parece que o temos.
Paco, desde o reclamo.
Cocido, que rico. Na miña casa tómase con Orfidal.
Maridaxe perfecta, é como mellor senta.
Claro que para a ansiedade basal, que é o que temos nós,
o mellor son cápsulas de liberación prolongada
de Rivotril ou de Tranxilium, que é o que vou tomar.
É sublingual, pero eu trágoo.
Cocido, coa calor que vai.
- Quen foi? - Canco.
Eu non fun, Paco.
Tírame outro garavanzo e tragas o prato.
- Que non fun, xúrocho. - Anda que...
Marisol, ti tes claro o de asinar?
Eu? Clarísimo.
Sabes o difícil que é que che dean unha boa personaxe, facela ben,
que lle guste á xente e por riba cobrar ben?
Eu ata que rebente.
Hai moito choromicas do éxito.
Xa.
De verdade...
Paco, Paco!
Que eu non fun!
- Estacho dicindo. - Mimá.
Sabedes que me dixo Carmona?
Que igual me demanda a asociación de acondroplásicos.
É que esa asociación... non é cousa pequena.
- Edu. - Perdón, xa calo.
Debías contar o que che pasou.
Non sabes o que andan dicindo?
Nin o vou saber, o móbil nin tocalo.
Non o toques.
O da teta xa non é unha parvada.
Mira o que pasa nos Estados Unidos.
Non che digo que o fagas por nós.
Haino que facer polas que veñen.
Pídocho como nai.
Como nai? Pero se aínda non che deron a nena.
- Edu. - Non, escoita. Ademais non...
Hostia, a miña curmá.
NAGORE CURMÁ
É cuspida a Inma.
Nagore, corazón, dime.
Carmen, podemos falar un momento?
- Claro. - Marcho, non?
- A min éme igual. - Entón quedo.
- Que pasa? - Ti andas dicindo
que me viches rañar o ollo do cu e ulir os dedos?
Non, Paco.
Podes estar tranquilo.
Quen che dixo iso?
De verdade, eu... Vamos.
- Que merda de pregunta é esa? - En serio?
- Carmen. - Que foi?
Din os de produción executiva que subas.
Cando poidas.
Aí, párao aí. Ves iso?
Defórmase todo, cáelle o ollo...
É rarísimo.
- Pero é definitivo? - Non, vaia...
Por agora é o que conseguimos.
É certo que se está avanzando moito,
pero non nos podemos arriscar a usar a IA
nun produto coma o noso, tan auténtico.
- E que ides facer? - Non sei.
Agora temos tempo para pensar.
Hai que buscar unha solución, pero, claro,
xa vai ser para a seguinte tempada, claro.
Que tempada?
Ah, non, por favor. Non empecemos con isto.
Non e non.
Julián, por favor.
Síntoo, Carmen, xa sei que é unha merda.
- Intentámolo e... - Que non, por favor!
E non sei como ides facer: Paco tampouco vai asinar.
Si. Vai asinar.
- Ti canto queres, Carmen? - Que non é por cartos, Fernanda.
Non vou asinar.
Nin unha tempada nin un capítulo máis.
Díxeno, dígoo e repítoo, hostia. Non podo.
- Ou non queres? - Non podo.
Por que?
Porque me ofreceron unha bicoca e xa me comprometín.
Ah, vale, vale. Ves?
Ves como algo había?
- Xa o sabía. - Xa...
Ben, Carmen, entón non nos deixas outra opción
ca alongar a tempada tres, catro, cinco, seis capítulos.
Os que precisemos para acabar coa personaxe.
E non tes que asinar nada porque no contrato que asinaches
estás obrigada a rodar os capítulos que dure a tempada, sexan 12 ou 18.
Quero falar con Carmona.
- Está reunido, Carmen. - Moi ben.
Carmen.
Fóra vai moito frío.
Non, non! Non!
Carmen.
Que fas?
Que carallo fas?
Quen es?
Adela, que estamos probando luces.
Ah, vale.
- Vamos ao cuarto de atrezzo, anda. - Si.
Estás ben, ou?
- Deume algo á cabeza. - Asustáchesme.
Poden dicir misa,
pero eu creo que sabían perfectamente que o da dobre non ía funcionar.
Foi todo unha farsa.
Eu non sei por que non deixan que te vaias.
Porque creo que non llelo dixeron aos da cadea.
Así e todo...
- Veña, que perde as vitaminas. - Vaiche deixar o corpiño ben.
Que noxo.
Agora empeza o dente de leite a dar a roncha.
Que dente?
Non sabes? Estame saíndo un dente aquí abaixo.
Por favor...
Teño a enxiva arrabeada. Mira, toca.
- Que noxo! - Que porca.
É unha porcallana, todo acaba igual.
Por favor, silencio aí atrás!
Entón dixécheslles que non vas seguir
- polo do Ministerio, non? - Claro.
Chamáronte de El Ministerio del Tiempo?
Pero Adela! Non sabe nada. Dígollo?
- Vas flipar. - Pero...
Chamárona para ser ministra de Cultura.
E Deportes.
- Cala, ho. - Xúrocho.
Que filla de puta, a Machi de ministra. Esmendréllome.
Sabes que lle comín a cona a unha concelleira de Cultura?
- Por que...? - De Sevilla.
Vale!
Do cárcere sáese, pero de Aída non.
- Non digas iso. - Non digas iso, cago na hostia.
- Ata logo. - Ata logo.
Veña, Miren, arriba. Xa está.
A ver, Miren, vamos.
Miren Ibarguren,
que estás crucificadiña
por ese señor tan malo
coas manciñas pequeniñas.
Que che faría...?
Descansa!
Guapa!
- Á casa, Miren? - Si, por favor.
- Jose, cólloche un chocolate. - Claro.
E o móbil tamén o collo. A tomar polo cu.
- Como? - Nada, nada.
BÁRBARA LENNIE DEIXOUTE DE SEGUIR
XOVES
A ACTRIZ VASCA MIREN IBARGUREN ATACA OS ACONDROPLÁSICOS
- Carmen, estás? - En cinco minutos, por favor.
- Carmen. - Si?
Seica che ofreceron o Ministerio.
Home, Adela, tamén...
É unha decisión difícil,
pero pódense facer moitas cousas.
O convenio, os festivais...
Se te podo axudar, aquí estou.
- Moitas grazas. - Non te quero condicionar.
Grazas, Pepe.
- Que pasa, señora ministra? - Outro que ben baila.
Que dixen?
- Miren. - Déixame!
Vale, rapaces, listos para a secuencia 8, por favor.
Mauricio, Chema, Jonathan.
Que preferides? Comerlle o cu a Mariano Rajoy unha vez
ou a cona a Leticia Sabater a diario durante un ano?
Mira que Leticia Sabater ten o seu aquel.
Xa, pero un 1 de xaneiro...
É difícil, poste a pensalo e...
Por favor, rapaces. Silencio, concentración.
Laura, perdoa, estámonos concentrando.
Aquí págannos por estar alegres.
É imposible facer o pallaso se non estamos alegres.
Así que un pouco de respecto!
Home, é que...
Comerlle o cu a Rajoy.
Antonio.
A cousa está fea. Frappuccino.
- Viches o do xornal? - Iso é o de menos.
Caeu L'Oréal. De avea.
Por isto?
A ver, din que non.
Pero Carmona parou a negociación da seguinte tempada.
- Como? - Si.
Que non che sobe nin un euro.
E que, con este tema, igual prescinden eles de ti.
A ver, eu non me asustaría porque son estratexias moi antigas,
pero ti si que vas ter que dar explicacións, Miren.
Vale.
O filme con Carlos Vermut non vai caer, non?
Non, muller, que Vermut nin redes sociais ten.
Vale, vale.
Quero pedir perdón polas desafortunadas palabras
que, nun marco privado, me saíron froito do enfado
provocado cando o meu compañeiro con acondroplasia,
sen o meu consentimento, me tocou unha teta.
Un peito.
Hostia, non podo!
Manda carallo que teña que estar eu explicándome
cando non fixen nada, cona!
É que non podo, Pepa.
Veña, corazón, que si que podes.
Ías ben, Miren.
Telo que dicir.
- Teno que denunciar, non? - Si.
Non vas cargar co morto por calar unha agresión sexual.
Que agresión? Só me tocou unha teta.
Non demandei o porco que me deu keta e me violou no festival de Vitoria.
Imaxina.
Xa.
- Antes non se denunciaba. - Non se denunciaba.
Por que me queren afundir?
Que non fixen nada!
Hai que baixar ese labio.
Estás moi enfeitada. Pareces máis Monica Belucci ca Nevenka.
Sabes a que me refiro?
Igual unha rebeca de la, non sei.
De que cor? Unha camisa igual?
Cal sería o pantone dunha vítima? Mostaza ou así?
Pasteis...
Non?
Produción? Podedes traer toalliñas ao estudio?
Edu meteu as lentes de Aidiña polo cu
e, claro, á rapaza dálle algo de noxo.
- Ti xa non sabes que meter? - E se meto isto?
Vaise armar unha boa con Miren.
Oe, vós vistes o vídeo de Miren?
- Eu non. - Eu estou en shock.
En Mérida chamábano "o pequeno Plácido Domingo".
Eu pensaba que era por cantar ben.
É que quedas sen carreira.
Pero Miren tamén o está pasando mal.
E non hai dereito.
Xa. Pois agora van ir por Emilio.
A min sempre me deu máis medo o pobo cos fachos
indo queimar a Frankenstein ca o propio Frankenstein.
Vamos, todos á primeira!
Carmen? Mariano, estás?
Pero dille que suba un pouco o aire, mira como teño o bigote.
Falta Carmen. Carmen!
Carmen, todos á primeira. Estás na primeira?
Que si! Onde vou estar?
Pois veña, todos listos
para o ensaio gravado da secuencia 8.
Listos e... acción!
CANDIL REPRESENTANTE: CARMEN, VAN FACER UNHA PRÓRROGA
DE SEIS CAPÍTULOS MÁIS.
SE NON OS FAS, LÉVANNOS A XUÍZO.
Vaia cara lle quedou ao carecas!
Aparta, froiteiro.
Todo o mundo quieto!
Non, ho. Baixa iso, papán!
É unha redada.
E ti fuches denunciado por un tendeiro anónimo.
Mauricio, explotador! Fáltache conciencia animal para...!
Pero onde está o máis bonito do barrio? Mimá!
Mira como lle acae o uniforme!
É o que no cárcere chamamos un chíper.
Cariña de neno, corpiño de stripper!
Anda, fillo, lévame ao cárcere.
Dálle! Non podo usar o coche patrulla para uso persoal, mamá.
Non sexas pesada!
Ou sexa,
eu, que o dei todo, son unha pesada.
A ver, que queredes de min?
Isto é o que queredes de min?
É que non o entendo!
Non podo facer máis!
Son Marisol Ayuso e teño VIH.
Ou non.
Pero que pasaría se o tivese?
Silencio igual a morte.
Son un cagón.
- Fíxoo ata Marisol, Paco. - Xa.
Téñoo que dicir.
O único que quero é ir a Pasapalabra
e dicirlle a Cristian Gálvez que teño o bicho.
Que horror!
A min sálvame o humor, claramente.
- Sálvate o humor. - Sálvame.
- Dáme un bico. - Que dis?
- Iso é serofobia, Paco! - Non é por nada, pero non.
Mel, collinche un bocadillo.
Pedín unha hamburguesa. E patacas.
Sábese algo de Carmen?
Non, chameina e non colle.
Vale, xa falamos. Adeus, Gemma, falamos.
Atención, chamáronme de Radio Badalona
preguntando polo acoso sexual a Miren.
Hostia!
Soa a MeToo en Globomedia.
MeToo, se eu vos contase...
Conta, conta, Marisol.
Verán do 74.
Teatro de La Latina.
Camerino de Lina Morgan...
É incrible!
- Que pasa? - Que me dan a nena!
Non!
En serio?
Por favor, que cousiña!
Non é un pouco birolla?
Non, preguntei e os nenos fan así cos ollos.
Pois menos mal.
Birolla e asiática, carne de bullying.
Ai, non digas iso!
- Guapísima, Pepa. - Que ilusión!
O caso é que no vídeo contas unha suposta agresión sexual.
Para que se entenda por que dixo "puto anano de merda".
Pero unha cousa non xustifica a outra.
Totalmente de acordo.
Carmona, agora a nós, como empresa, fannos tomar partido.
- Igual a temos que apoiar. - Home.
Ou mesmo suspender a gravación de mañá.
- Porque vas denunciar, ou? - Ninguén vai denunciar.
Está clarísimo.
É unha situación desagradable entre dous adultos.
Non hai subordinación laboral, non hai patrón de conduta,
Emilio desculpouse con Miren
pola conduta indebida e agarrarlle unha teta a unha compañeira
Nin de broma.
E Miren xa se desculpou polo de "puto anano de merda".
Por favor.
- Podemos deixar de repetir a frase? - É certo.
Entón que se supón que temos que facer nós?
Nada, o que estades facendo.
Crear un espazo de conciliación onde a vítima se sinta...
As vítimas.
As vítimas se sintan validadas como tal.
Vítimas, sentídesvos validadas como tal?
Sentímonos validadas como tal.
- Pois morra o conto. - Iso.
Xa, eu só digo que aquí mañá se grava un chiste
e digo que me dá noxo. Igual o debía dicir outra persoa.
Dio outra persoa.
Pois xa está.
Mamá, que te ve.
Perdón, había moito tráfico.
Mira esa, pensa que non a vexo.
- Ai, que me viron. - A xente tamén...
Como estás?
Desexando que acabe todo isto, a verdade.
Xa, supoño.
Eu enténdote, Carmen, non sabes canto.
Véxome facendo de Luisma
coa cara engurrada coma unha uva seca,
que estou xa como o Chavo del 8,
e míronos a todos e digo: "Se somos o museo de cera de Benidorm."
Miña nai.
Cantos anos levamos aquí?
Toda a vida, Paco, toda a vida.
Lembras cando empezamos, que viña eu de Homo Zapping?
Gustábame improvisar, e dicíasme ti:
"Si, moi gracioso, pero tes que dicir isto."
Ai, si?
E a David Castillo poñíaslle un boli na boca para que vocalizase.
E mira agora, vaia actor de teatro o tipo.
Que vai pasar?
Que vou ir a xuízo.
Ai, Carmen.
E se facemos unha tempada máis?
Unha.
Todos xuntos, e pechamos ben.
Es un fillo de puta.
Ti tamén, macho?
En serio?
Mándante eles, non?
Guau.
Pois dilles da miña parte que non me toquen a cona
porque teño como pechar a serie e a tomar polo cu todos.
Carmen, por favor.
Dun vello querer na encrucillada,
morrendo de sede estou amarrada.
Na encrucillada doutro novo amor,
estou desexada e digo que non.
O que ten dereito non me importa nada
e o que está ao axexo xa me ten gañada.
Tes un cigarro?
Á noite, en silencio, entrégome así.
Pensando no outro
desexo
vivir.
"Que che pasa?", di.
"Que toleas."
"Que che pasa?", di.
E logo estás cego?
Non ves que por outro estou bebendo os ventos?
Queda en silencio, non me digas nada.
Xa non teño forzas para seguir calada.
Que me pasa, di.
Que toleo!
Que me facedes tolear!
Que me pasa, di.
VENRES
Na Cadea Ser, Hoy por Hoy, con Àngels Barceló.
Son as nove da mañá, as oito nas Canarias.
Que pasa?
O condutor leva 20 minutos petándolle a Carmen e non baixa.
- Que? - A ver, rapaces.
Ai, Señor.
- Rapaces. - Chámoa eu.
Non escoito esa emoción, vamos!
Dicía Oscar Wilde:
"Calquera cuestión íntima feita pública é escandalosa."
Algo así púidolle pasar á actriz Miren Ibarguren.
- Hana coñecer... - Súbelle.
...da serie Aída. Bo día, Miren.
Bo día, Àngels.
Miren, que pasou exactamente?
Primeiro quéroche dar as grazas por atenderme hoxe
para poder aclarar isto, porque levo unha semana,
como imaxinarás, horrorosa.
O que pasou é que me vin metida nunha polémica
que comezou cunha broma moi desafortunada dun compañeiro.
A min, como sabes, graváronme en quente
e dixen cousas tamén moi desafortunadas.
Eu xa me desculpei en público. E el en privado, pero en fin.
E podo dicir que xa o solucionamos.
O que pasa, Miren, é que o chamas broma agora.
Pero nas túas redes sociais describíalo como unha agresión sexual.
A ver, en parte si, non?
Porque, a ver, a quen non lle tocaron o cu no metro?
Quero dicir...
Non é que haxa que normalizar estas situacións.
Para nada.
Pero... explícate un pouco mellor, porque soa xusto a iso.
A ver, Àngels, o que quero dicir
é que as mulleres estamos moi afeitas a estas violencias e non deberiamos.
Pero o meu compañeiro, por ser anano,
tamén tivo que aturar moitas cousas.
Demasiadas, se cadra.
E o mesmo lles pasa aos de Lepe,
aos deficientes...
- Non, Miren, por aí non. - Aos discapacitados,
ou, como se di agora, ás persoas con capacidades especiais,
e...
O que quero dicir, ao final, é que todes nos "equivocames".
Vale, deixámolo aquí e quedamos con esa mensaxe conciliadora
que lanzas ao final de que todes nos "equivocames".
- Miren, grazas. - Grazas, Cadea SER.
As explicacións de Miren Ibarguren.
Rapaces, isto está a piques de empezar!
Vamos!
Nada, Carmen segue missing. Que facemos?
Imos coas secuencias sen ela?
Non, a xente teno que ver en orde cronolóxica, coma sempre.
Vamos agardar.
Agardamos ata as dez.
Vale. Agardamos ata as dez.
Hai que avisar para as secuencias de Carmen.
Oíches a entrevista?
Oín.
E?
Ben, "todes nos equivocames" é unha gran frase.
É o único que se me ocorreu, non sei.
Si, si.
En realidade, Miren, é certo que son doutra xeración,
e teño que recoñecer que ese tipo de bromas non se poden facer.
- Que son como... - Micromachismos, Emilio.
Micromachismos.
Donne mie, la fate a tanti, a tanti, a tanti...
Non, por favor, que vergoña.
- Oe, Miri. - Que?
- Ben, eh? - Si?
Si, si.
Oe, vós sabedes algo de Carmen?
- É moi raro, nunca chega tarde. - Xa, nunca.
É rarísimo. A ver se lle foi pasar algo.
Estamos para empezar, de verdade.
Son as cousas do directo. Vós estivestes...?
Que facemos?
Suspendemos ou botamos o público?
Suspender non.
Sacamos o público e gravamos o que se poida sen Carmen.
- Hostia. - Si.
Xa está aquí, xa está. Acaba de chegar en taxi.
- Que? - Ai, Señor!
- Carmen! - Déixaa, déixaa.
Como que "déixaa"? Axúdame, que non me dou levantado.
"Déixaa", di.
Veña, dáme a man.
Cóllocho, cóllocho.
Aí, agárrate de aí. Así.
Que empece xa! Que empece xa!
Que empece xa!
Que empece xa! Que empece xa!
Mi madriña.
Apóiate aí.
- Así, xa está. - Está fatal.
- Non, non. - Xa está.
- Que tal, Carmen? - Moi ben.
Carmen, ti veste capaz?
Claro que é capaz.
- Si? - Si.
Traédelle café.
Rapaces, agora si!
Arrancamos co último capítulo da tempada!
A por el!
Perfecto. Son as dez e media, Carmen.
Está perfecto, imos ben de horario.
Lémbrovos: dúas tomas por secuencia.
Vamos aí a tope.
Ride como vos dixen, a ver como sería...
É que vén como Tony Curtis.
- Veremos. - Pero a Machi é moita Machi.
Xa, pero agora aguanta isto...
Mira para ela, mira.
Filla de puta.
Tata, tata.
Vés de reenganche?
Pero que forte es.
Tranquila, que isto nos pasou a todos.
- O que? - Vaia...
E, de haber terceira toma, a ver esa risa outra vez.
Rapaces, separata rosa. Cambio no último texto de Carmen.
Carmen, cambio no teu último texto. Tranquila, que tes tempo, si?
Pero isto que é?
- Outra por aí. - Última páxina.
- Laura. - Última páxina.
- Dille a Julián que baixe. - Si.
Recibámola cun fortísimo aplauso! Ela é a nosa raíña!
Carmen Machi é Aída!
Que non está.
Seica aínda non está preparada,
pero Luisma si que está.
É Paco León!
E Soraya é Miren Ibarguren!
Que carallo é isto?
Ninguén nos dixo nada oficial.
Pero vaia, ten pinta de que isto acaba.
Ao mellor sabes máis ti.
Pero... que acaba hoxe?
Carmen, que non o sei.
Pero, por se acaso, quero que haxa un peche.
Julián.
Tes unha goma de mascar?
Non, non teño.
O Barajas é Canco Rodríguez!
- E se digo: "Bim, bam..."? - Bum!
Eugenia é Marisol Ayuso!
Chema é Pepe Viyuela!
E Óscar Reyes é Machupichu!
Toni é Secun de la Rosa!
E a nosa Macu é Pepa Rus!
Rapaces! Marabillosos actores! Eles son os que dan a cara! Os que...
Rapaces! Aí a vén! É Aída! É Carmen Machi!
- Carmen, que está pasando? - Déixame!
Un fortísimo aplauso!
- Que pasa? - Eu que sei.
Non entendo nada.
Vamos, todos á primeira, secuencia 1:
rúa, banco, Luisma e Barajas.
Aída, Eugenia e Jonathan, ao portal.
Listos na tenda.
Emilio, ao coche.
E silencio.
- Que che dixo Julián? - Nada.
Que se sabía algo máis, imaxínate.
Deus...
En fin, ti podes, eh? Quérote. Arriba.
E... acción!
Barajas, Barajas,
déronme a pensión por discapacidade.
Como Luisma é parvo...
Pois 400 pavos para o peto!
Tres.
Aguanta.
Vou á un.
Un.
Aguanta, coidado coa tres.
Tres.
Entra coche.
A última vez que vos levo á aldea.
Mira que meterlle man ao alcalde...
Ai, Paz, a min é que a ultradereita ma pon como figo maduro.
Ai, Macu!
Nin serena nin borracha: nunca fodas cun facha.
Eu por iso nunca pregunto.
Luisito! Dálle un biquiño a teu pai.
Aí. Vamos.
Vale.
Entra o ewok. Acción!
Ai, Barajas!
Que é iso?
Barajas, é un can vestido?
Bótalle pipas.
Toma.
- Ai, coidado! - Mira como vén, ten fame!
Entra aquí!
Pasa, pasa! Corre, corre!
Vale, e... corta!
Marabilla! Ese aplauso forte!
Dálle tralla, Alberto!
Vale, silencio.
- Valeu. - Valeu!
Jacobo di que valeu a secuencia!
Rapaces, dámoslle a benvida a Abel Arraez, que é Luisito!
Tata!
Vamos coa secuencia 3: casa Aída.
Cinco e... acción!
Veña, Aidiña, sae!
O vestido quédache chachiruli, non che fai gorda.
Ai, quita, tarántula.
Claro que non me fai gorda, se estou boísima.
Digo.
A nena saíu a min.
Ten clase, ten misterio.
- Tata, que nos toca. - As braguis!
Ponas, por favor! Non che pido máis!
Tata, que nos toca xa.
A ver se me dás cita para depilarme.
A romanesa que mo facía no cárcere xa non pode.
- Soltárona? - Non, matárona nos baños.
Coitada, coa man que tiña para as inguas.
Por iso a chamaban "Chochescu".
Incrible, non se lle nota nada.
Témola, pasamos ao seguinte bloque.
Vamos!
Acción!
Chema, Chema, non viches un...?
Hostia, espera, perdoa.
Vale, retomamos.
Cinco e... acción!
Chema, Chema, viches un tipo de can con cara de mono, corpo de gato
e patas de cobaia que parece un ewok pero non é?
Ah, xa vexo por onde vas. Adiviñas de lóxica!
Vou por uns millos, convido eu.
Grazas.
Carmen.
Sábeme fatal o de onte á noite.
De verdade que cho dixen de corazón porque me parecía o mellor.
Paco, está todo ben.
Total hoxe acaba todo.
O que?
Que me deixes!
A ver se aprendo a separata esta, hostia!
Vamos á secuencia 7 con Luisma e Barajas.
Non, iso é máis a chamada de apareamento.
A ver se o vas quentar e vai querer fodincha.
Pois fodémolo, que para iso teño parella aberta.
Vale, e... corta.
Foi boa, así que imos á secuencia 8.
Hostia, Paco, que raro isto.
Ai, meu.
- Oe. - Que?
- Seica vén Pedro. - Almodóvar?
Ai, morro de vergoña!
Está chegando? Vale, vou.
Que vergoña de país.
Vir por un cidadán honrado
no canto de estar na reixa de Melilla practicando o tiro ao branco.
Ou ao negro!
Si, está entrando, está entrando.
Pero onde está o máis bonito do barrio?
Mimá! Mira como lle acae o uniforme!
É o que no cárcere chamamos un chíper.
Cariña de neno, corpiño de stripper!
Anda, lévame ao cárcere.
Mamá, non sexas pesada.
Pesada?
Pero que fai?
Pois ben que facedes botellón co coche!
Que poñedes as sirenas e as luces
e todo o chunda-chunda que sae polos altofalantes.
Hai présa. Circule, señora.
Esta señora vai saír elegantemente pola porta
para coller o coche de liña e non poñervos a pan pedir.
Mauricio!
Que o moniño escapou!
Cortamos.
Aí estamos! Un aplauso forte!
Miren, ti cres que vai ser o último capítulo?
Creo que se isto acaba vai ser polo meu, tío.
Hostia.
Hostia, non.
Vino, vino.
Pepa.
Hostia, que noxo.
Que fillo de puta.
Acción!
Ui, ese debe ser o das cinco. Quere depilación.
Ocúpate, que eu teño que facer unha fotocona para OnlyFans.
Vinte.
Tes as mans moi longas e as patas moi curtas.
Voute denunciar, fillo de puta.
Pois espero que sexa algo rapidiño, porque quedei.
Hostia puta.
Vale, cortamos.
Témola. Veña, pasamos á 9B.
Vamos.
- Mel. - Que pasa?
Devólvesme o chiste do final?
Déchesmo ti.
- Pois agora quéroo. - Para un que teño...
Que pasa?
Silencio, por favor!
Cinco e... acción!
Perdón, perdón.
Peludo e calado, isto é o que eu chamo un gentleman.
Arre carallo.
Este rapaz é da miña aldea!
Si, si, é o fillo de Ramona, a Peluda.
Que pasa?
Acábannolo de confirmar:
cancelan a serie.
Rapaces, que entrades nesta.
Non se mova de aquí.
Desde aquí polo ulir a túa cona.
Claro, Paz, que está endemoñado, pero é un home.
- Rapazas, acábannolo de dicir. - Acaba a serie.
- Que? - Como?
Estou amoucado e non sei por que.
Home, Barajas, porque acabamos de perder a Pepe.
Ai, Pepe! Ai, que che como eses collóns galácticos!
Está todo espeluxado.
Anda! Merendaches?
Vouche facer un bocadillo de mortadela.
A min encántame.
Barajas, fágoche outro?
Vámoslle mandar un. Mira o meu Pepe, que contento vai!
Anda, pasa, vagabundo!
- Vale. - Bravo!
ESTUDIO 1
Coa audiencia que ten a serie,
como a van suprimir de hoxe para mañá?
Foi unha telefonada de arriba, Mariano.
Xa, pero de que arriba, Secun?
Igual foi Carmen co do Ministerio.
Carmen non é capaz diso, nin de broma.
Ai, non? Mira con quen está falando.
É Pedro Sánchez?
Non, se aquí cadaquén varre para a casa.
Que forte.
Agora emoción máxima,
porque imos á última secuencia do derradeiro capítulo.
Oe, que che pasa?
Non podo crer que isto vaia acabar así.
- Ven. - Edu.
Que pasa?
Rapaces, podedes vir un momento?
Carmen.
Que?
Aceptaches o Ministerio só para acabar coa serie?
Pero que dis, Paco? Que dis?
O ministro é De Guindos, acábamo de dicir o presidente.
En serio cres que vou acabar coa serie?
De verdade?
Por moito que estea desexando marchar,
teño claro que esta é a personaxe máis importante da miña carreira.
Xa, e o meu.
Pois seguramente.
Aquí somos todos Chanquete.
Pois vamos enterrar a Chanquete.
Veña.
Paco, vouno facer.
Edu. Edu!
Vamos á última secuencia.
- Dáme cinco minutos. - Non, Edu, non os temos.
Si, si que os temos, vale? Déixasme cinco minutos?
Nada, isto é moi rápido.
Que... como isto acaba
e xa non nos imos ver máis...
ou non todos os días, quero dicir,
pois...
queríavos contar unha cousa.
Que estou ben, estou ben.
Está todo controlado.
Pero teño VIH.
Xa dicía eu.
Xa está.
Pero sodes a miña familia
e queríavolo contar.
Moi ben, Edu.
Cabeza alta, que todos temos moitas merdas dentro.
Ai, Adrián!
Non te preocupes, que estou indetectable.
Anda.
Rapaces, síntoo,
pero leva o público aí seis horas, por favor.
- Vamos, veña. - Vale.
Agora atención ao que vén, porque é unha escena moi complicada.
Saen todos os actores
en dous decorados de forma simultánea.
Veña, rapaces, listos. Vamos.
Estamos e... acción!
Fala a policía! Estades rodeados!
Hostia!
Entregádenos a Braulio!
Chámase Pepe!
E é un ewok a carta cabal, con "prediguí"!
Que están aquí os federais
e quéreno levar coma no filme ese...
- O sol do marmelo de Víctor Erice! - Ese!
Pepe non se move de aquí! Non ides experimentar co noso amigo!
Pero que escándalo é este?
Ah, está aquí o moniño de Mauricio!
Que é un ser humano!
Ten que volver á corte onde estaba pechado!
Pois como animaliño parecíame moi feituco, pero como persoa dáme noxo.
- Perdón, fóiseme. - Non te preocupes, Miren.
Está moi divertido. Retoma desde aí.
Cinco... e acción!
Véselle un collón!
A ver! Queremos negociar!
Que pedides a cambio?
Dez quilos de manteigados e seis lotes de ibérico.
Non, nin caso á mamá, que non está na banda.
A Pepe non o cambiamos por nada.
Home, e dous ponis, un para cada un?
Ai, Deus! Unha fuga de gas! Para un mes que non nolo cortan!
Non, que Luisma e Barajas están atrincheirados cun señor pequeno
e peludo, a medio depilar, pensando que é un ewok.
Pois quedo máis tranquila.
Que vergoña de familia. Menos mal que non o sabe ninguén.
En directo para toda España unha vez máis desde Esperanza Sur.
Aquí, onde os veciños están totalmente consternados
por algo que pasou e que non se sabe ben que é.
Trae, anda.
- Luis Mariano García García! - Aguanta aí.
Non teño a crica para ewoks!
- Ou o baixas, ou báixoo! - Aguanta.
Coidado coa tres.
Deixádenos en paz!
É certo que os secuestradores
son de orixe búlgara e con antecedentes?
Non, son de aquí.
Se fosen búlgaros, xa estaba eu arriba coas mans ás costas.
Isto que é?
Ai, Luisma, que veñen por el!
Temos que deixar que vaia coa súa familia,
se non aquí acabará murchando.
Ou peor: caendo na puta e rica droga!
Tes razón. Vai cos teus!
Xa vai!
Non!
Voa alto!
Voa libre!
- Non! - Vamos!
A tomar polo cu Pepe.
Vale.
Parada técnica.
Que ninguén se mova, silencio.
Seguimos gravando.
Cinco e... acción!
Acabamos de asistir a unha auténtica traxedia,
pero non sabemos realmente...
Si, está morto. Morto.
Pero foi desde un primeiro.
- Pero para el é como un quinto. - Ah, si.
Unha vítima máis aquí, en Esperanza Sur,
este barrio marxinal onde a criminalidade e a pobreza
van da man, onde as bandas andan á solta,
onde o analfabetismo...
Un momento, por favor. Isto é en directo?
- É. - Pois vouche dicir unha cousa.
Aquí somos xente humilde,
pero non por iso somos criminais.
- Mamá, tes que volver ao cárcere. - Cala, que estou na tele.
Que me escoite toda España e a canle internacional.
- Un bico, Cuba. - Toni! Un bico!
Somos de barrio, si.
E é verdade que aquí a puta ri do calvo,
o calvo da gorda,
a gorda do xonqui,
o xonqui do maricas,
o maricas do facha,
o facha do inmigrante
e o inmigrante de ninguén, porque non pode.
Pero todos convivimos.
E querémonos, si.
E, sobre todo, rimos.
Rimos moito.
Aínda que teñamos motivos para chorar, rimos moito.
Porque a soli... a soli...
Hostia, perdón.
- Fóiseme, que fago? - Retoma, Carmen.
E, sobre todo, rimos.
Rimos moito.
Aínda que teñamos motivos para chorar.
Porque a solida... Hostia!
A ver, por favor! Por favor!
Non, en serio, xa está.
Retoma, Carmen.
Veña, vai.
Ben...
Perdón.
Ai, mimá.
Somos de ba...
- Vaia plan. - Somos de barrio.
E é verdade.
E, sobre todo, rimos.
Veña, cortamos, cortamos. Ata aquí, xa.
Non acabamos!
Por H ou por B ou por VIH, pero non acabamos!
Ai, non.
Porque os teus erros me teñen canso.
Porque na nosa vida xa non queda nada.
Porque non me deches un pouco de ti.
Ai, non.
Porque cos teus bicos non sinto dozura.
Porque os teus reproches me dan amargura.
Porque non vivimos o mesmo ca onte.
Non.
Porque xa non estraño
coma antes a túa ausencia.
Porque xa desfruto sen a túa presenza.
Xa non ten esencia o amor de onte.
Ai, non.
Aínda que xurases que cambiaches tanto,
para min o noso xa está terminado.
Non me digas nunca que volva xamais.
Ai, non.
Porque xa non estraño
coma antes a túa ausencia.
Porque xa desfruto sen a túa presenza.
Xa non ten esencia o amor de onte.
Ai, non.
Aínda que xurases
que cambiaches tanto,
para min o noso xa está terminado.
Ai, non me digas nunca que volva xamais.
Deume unha pena cando o souben... Que vai xa para dez anos, eh?
A min encantábame a serie, víaa sempre que podía.
E se non a podía ver á súa hora,
víaa despois, á noite, na Factoría de Ficción.
A min de verdade que me deu unha pena...
Pero ten moita audiencia,
só que ten un perfil de público moi baixo.
Xa.
Seica agora van botar La isla de las tentaciones,
que non hai ananos nin polémica e están todos boísimos.
Que pena máis grande.
Perdoa. Perdoa.
Que?
Nada, non te quero molestar.
Queríache dicir
que meu irmán morreu o ano pasado e era moi fan da serie.
E todo o tempo que estivo coa quimio
era o único que o aliviaba.
E non sabes o que ría contigo.
E pensaba eu: "Se algunha vez a vexo, tereillo que dicir."
Así que xa está, grazas. Nada máis, perdoa.
- Non, perdoa ti. - Grazas, ata logo.
Esa é a de Aída, non?
- A Machi. - A Machi, tío.
- Carmen! - Aída, un saúdo!
- Vaia crack! - Aída!
- Saúdanos ou algo, Aída! - Un saúdo, ou?
Que grande es, Aída! Saúdanos, que non che custa nada!
Non nos saúda?
- Non saúdas? - A tomar polo cu!
Vai á merda! Mira que non saudarnos nin nada.
Os teus mortos! Pallasa!
Será descarada... Fea!
- Que che dean polo cu! - Fea!
Tradución: Samuel Solleiro Subtítulos: Bbo Subtitulado