Downloaded from YTS.MX
Како е, Чикаго?
Official YIFY movies site: YTS.MX
Како е, театар “Вик”?
Мило ми е што сум со вас вечерва.
Мило ми е што сум со вас.
Дечки, веднаш ќе почнам.
СЕТ МАЈЕРС: МРТОВ ЧОВЕК ОДИ
Имам недостаток на самодоверба.
Имам недостаток на самодоверба зашто моето шестгодишно дете
од пред некое време почна да кажува работи
што се посмешни од сите шеги што сум ги напишал последнава година.
Кога му се моча, ми доаѓа и ми вика: “Ми се моча.”
Кога му се кака, ми доаѓа и ми шепка на уво:
“Имам една кафеава тајна.”
Супер, немам замерки.
Што друго би можело да биде?
“Имам една кафеава тајна.” Да погодам, ти се кака?
“Не. На мама и’ е дечко доставувачот.”
Знаете, секогаш е супер
кога си родител и детето ќе ти каже нешто смешно.
Ама уште подобро е кога си комичар, зашто веднаш штом ќе ми каже,
јас едвај чекам да излезам на сцена и да ви го кажам вам.
Тоа е работата.
Најважно ми е децата да ми се среќни,
ама сакам и кога се материјалисти.
Или кажано со прости зборови,
сакам да се задоволни,
ама и да ми даваат материјал.
Имав специјално шоу кое се викаше “Лобистичко бебе” зашто второто... Фала.
Зашто второто ми се роди во лобито од зградата.
Тоа беше откачена приказна.
Ама ај тоа настрана,
знаете како звучи кога си комичар
и ќе ти се роди дете во лоби на зграда?
Ѕвонат пари.
Што се однесува до мене,
лобистичкото бебе само си ја плати школарината.
Тоа е таа кафеавата тајна во подем.
Може не се доволно за четири години на акредитиран универзитет,
ама има за два-три семестри на “Деврај”.
Вечерва, доста ќе зборувам на тема деца,
но разбирам дека не сите овде сте родители.
Имаме многу кул утешна награда за вас што не сте, а тоа е следново.
На крајот од вечерта,
ќе си одите дома каде што не живеат деца.
Така што...
Не се жалете.
Може да си гледате серија маратонски, што и да значи тоа.
Гледање серија маратонски.
Јас и жена ми сме мртви уморни.
Не само што не гледаме серии маратонски,
би рекол дека гледаме телевизија во микроскопски дози.
Гледаме по десет минути од епизода.
Жена ми заспива по првите пет минути,
ама јас не смеам да ја исклучам,
зашто ако нагло се намали тонот, ќе се разбуди.
Затоа морам полека да го намалувам тонот,
и да продолжам да гледам како ликовите стануваат сè потивки,
што мислам дека е исто како да гледаш ТВ додека имаш мозочен удар.
А потоа...
Следната вечер мора да се навратам и одново да ги изгледам тие пет минути.
Со тоа почнувам. Во суштина, сакам да кажам
дека за да завршиме епизода од серија ни требаат три и пол месеци.
Бидејќи ќе зборувам за моите деца,
редно е да ви ги кажам нивните имиња.
Моите деца се викаат Аш, Аксел, и Ади.
Поединечно тоа се супер имиња.
Заедно се катастрофа.
Многу е чудно и глупаво да им ги однесеш трите деца
на бабите и дедовците и да им речеш: “Еве ви ги внуците...”
Едноставно...
На старите им требаат зборови
кои звучат сосема различно.
Затоа лекот за срце не се римува со “арсеник”.
Ти треба...
Безбедна зона.
Нема да ви кажам чија идеја беше сите три имиња да почнуваат на “А”.
Само ќе ви кажам дека јас сум Сет, а жена ми се вика Алекси.
Луѓето често знаат да кажат: “Алекси, а?
Сигурно и ти и’ го мешаш името со имињата на децата,
зашто им се на иста буква,” ама не.
Најтешкото нешто
кога жена ти се вика Алекси
е тоа што честопати Алекса мисли дека и’ се обраќам нејзе.
А што е уште полошо,
жена ми ја ословувам по име само кога се караме
и сум пасивно агресивен,
па затоа Алекса често знае да каже: “Извинете.
Не разбирам што значи: ‘Не може сите да сме совршени како тебе.’”
Децата си ги одгледувам во Њујорк.
И многу ми е убаво.
Но една работа, секако,
кога одгледуваш деца во Њујорк или во кој било град,
е што мора да внимаваш на безбедноста цело време.
Секој ден ги испраќам синовите до школо и уште од најрани години,
смисливме еден ритуал кога преминуваме улица.
Стоиме на тротоарот, го гледаме семафорот,
и ако е црвено светло,
сите тројца викаме:
“Црвено човече,” и застануваме.
Ако е зелено, сите тројца викаме:
“Зелено човече,” и ја преминуваме улицата.
Јас уживам во тоа,
синовите се радуваат,
а и на околните минувачи им е забавно.
Значи, супер е.
Ама, пред некој ден, жена ми дојде со нас,
го погледна семафорот и рече:
“Знаеш, некако е повеќе бело одошто зелено.”
Јас и’ викам: “Да...
Не знам колку би ми било пријатно
со децата да викаме ‘бело човече’
пред да прејдеме улица.”
За да биде уште полошо,
синовите вака одат и зборуваат.
“Бело човече!
Прави место за белото човече!
Моторџии и велосипедисти, внимателно!
На крстосницата има бело човече.”
“Безбеден премин ни е родено право.”
Би рекол дека да бидеш родител,
значи постојано да си го потиснуваш сопственото јас.
Еве ви добар пример.
Кога си родител,
мора постојано да пазиш како се изразуваш, и го правам тоа.
Многу пазам како се изразувам пред децата.
И, со оглед на тоа,
понекогаш сметам дека не добивам доволно признание
за првиот збор што сум се воздржал да го кажам.
На пример, пред некој ден во кујна,
додека децата беа во близина, ја ставив раката на шпорет,
се изгорев и викнав: “Да ти се сневиди!”
Жена ми ми даде еден поглед, во смисла, сум можел да кажам и нешто подобро.
Се согласувам со неа. Ама во исто време,
сакав да го соберам цело семејство на куп и да речам:
“Дечки, знаете дека тато сакаше да ти каже ‘да ти ебам’, така?”
Кога ти е спремно за пукање “да ти ебам”,
не можеш да одиш со “бестрага”.
Едноставно, не можеш.
На мои години, можам грбот да си го повредам од задршка.
Ако некогаш ме видиш со Шанцова кравата,
да знаеш дека сум сакал да викнам: “Мамичето!”,
а наместо тоа сум рекол: “Мајката шајката!”
Не сакаш да кажеш безобразен збор пред децата
зашто потоа жена ти ќе те криви
секој пат кога ќе го кажат, до крајот на животот.
Доброто е што можеш да го познаеш
од каде го научило зборот врз основа на тоа како го изговара.
На пример, може да познаеш
кога детето научило безобразен збор на школо.
Како пред некој ден, едно од децава си доаѓа дома
и среде дневна со играње вика:
“Срање, срање, срање, срање, срање.”
Жена ми ме погледна како јас да сум крив.
Јас и’ викам: “Не му од мене, што ти е!”
Никогаш не ми се случило да си го удрам прстето
и да рипкам низ соба.
Многу лесно можеш да го познаеш кога ќе го научи од тебе.
Пред некој ден, син ми градеше нешто со коцки,
на масата во трпезарија, и му паднаа.
Ова го направи...
“Заеби ти ова.”
Јас си викам: “Е, ова сум јас. Ова му е од мене.
Ова изгледаше исто како мене.
Како да се гледам во огледало.”
Пцовките не се единствените гадости што излегуваат
од устата на нашите деца.
Има некои зборови што секогаш им викаме на нашите деца да не ги употребуваат.
Секогаш ги молиме да не викаат “гадно”,
да не викаат “глупаво”. “Не викај ‘глупаво’.”
Најважниот е “мрази”.
Децата по цел ден кажуваат како мразат нешто,
а ние им викаме да не велат “мрази”,
туку: “Не ми се допаѓа. Не го сакам.”
Навистина се трудиме да им го всадиме во глава.
Пред некој ден, еден од синовите ми доаѓа во спална и вика:
“Тато, знаеш кого го мразам?”
Му викам: “Сине, не викај така.
Кажи дека не ти се допаѓа или не го сакаш.”
Ама забележав дека е вознемирен, па го прашав: “За кого зборуваше?”
Ми вика: “За човекот што го убил Мартин Лутер Кинг.”
И јас му викам:
“А, не, за тоа викај ‘мрази’.”
Последно нешто што сакам е моево дете да вика:
“Знаете кој не ми се допаѓа?
Џејмс Ерл Реј. Човекот не ми е по мерак.
А сега одам, гледам дека се смени светлото.
Бело човече!”
Никогаш не би можел да си ги мразам децата.
Никогаш не би можел да ги мразам, дечки.
Никогаш не би можел да си ги мразам децата.
Со оглед на тоа, мислам дека е здраво...
Мислам дека е здраво да се има список во глава
со трите најомразени нешта што во моментов ги прават.
Мразам како фрлаат коцки.
Две коцки не можат да задржат на маса, макар животот им зависел од тоа.
Штом тргнат да ги фрлаат,
знаеш дека ќе земат залет.
Ме прашуваат: “Како се игра Монопол?” Вака им викам:
“Ако не ви летнат коцките, победувате.
Пазете што правите,
не сте во казино во Лас Вегас.”
Еве сум јас како играм друштвени игри со моите деца.
Понекогаш откако ќе ја земам коцката, знам да си полежам така.
Зашто не знаат дека сум ја нашол.
А баш е некако мирно под каучот.
Ќе мрднам малку со нозете за да...
Знаат дека сум жив.
Ќе си се одморам.
Ќе се погледнеме со пајакот.
“Здраво, другарче.
Ти имаш деца?”
Многу мразам како фрлаат коцки.
Мразам кога се будат среде ноќ.
Децата ми се на возраст кога сонуваат нешто лошо,
а кога сонуваат нешто лошо, ни доаѓаат во спална.
А кога ќе ни дојдат во спална,
со жена ми знаеме дека еден од нас
ќе мора да биде буден во следниот саат за да ги убеди да заспијат.
Многу е трауматично за мене,
до степен што кога ќе слушнам како се отвора кваката,
си мислам: “Можеби ќе имам среќа да е некој крадец.
Можеби е некој крадец кој љубезно ќе ми ги украде вредните работи
и нема да мора да го чешкам по грб следниот саат.”
Летоска многу се зафркнав.
Летоска, син ми сонуваше нешто лошо и не можеше да заспие.
Му реков: “Сакаш да те чешкам по грб? Може тоа ќе ти помогне.”
И сега, мислам дека толку му е убаво кога го чешкам по грб,
што измислува дека сонувал нешто лошо.
Зашто ми доаѓа во соба
и не ми делува како дете што се исплашило во сон.
Ваков е: “Баш ми е жал...
Се врати костурот.
Ама доброто е што веќе ја кренав маичката.”
Имам многу добра финта
ако имаш дете што секогаш ти бара да му го чешкаш грбот.
Кинеш парче од самолеплива лента
и му го лепиш на устата.
Мразам како фрлаат коцки.
Мразам кога ме будат среде ноќ.
А за третово ќе клекнам.
Мразам колку многу зборуваат за лава.
Цело време зборуваат за лава.
Го кривам школото. Јасно ми е.
Ги учите наука уште од најмали години,
па им зборувате за вулкани и лави,
ама потоа доаѓаат дома и имаат куп прашања за лава,
а, дечки, јас немам поим за лава.
Единственото нешто што го знам е дека ако видат лава одблиску,
сум оплескал работа како татко.
Не знаете колкупати сум пробувал
да се паркирам паралелно во тесен простор.
И, како што се вртам назад, гледам две смотани фаци како ме гледаат
и ми викаат: “Дали ќе умреш ако допреш лава?”
Никогаш не би си ги мразел децата, никогаш не би си ги повредил децата.
Никогаш не би си ги повредил децата.
Дечки, значи, не би си ги повредил децата.
Но признавам дека понекогаш
им ги вадам џемперите со сета сила.
Ако е на крајот од денот и не се ни потрудат
да ми помогнат да ги соблечам,
им ги фаќам сите слоеви што ги носат
и влечам нагоре.
Многу ми е срам што ќе го кажам ова,
ама овој момент многу ми прави мерак. Кога ќе им се фати...
Кога ќе им се фати вака окото...
Како во "Пеколен портокал", за да видат што ми направиле.
Не е трајно.
Сè си се враќа на место.
Би рекол дека кога имаш деца,
за сè ти се менува перспективата.
А моите имаат осум, шест, и две години.
Да ви кажам право, страв нè фаќа
кога ќе ни стигне покана за на свадба.
Зашто една од двеве работи може да се случи кога ќе добиеме покана.
Прво, на поканата за свадба пишува:
“Ве охрабруваме да дојдете без деца.”
Тоа значи дека мора да најдеме некој што ќе ги чува
вечерта, а понекогаш и цел викенд. А тоа е ужас.
Но уште полошо е кога пишува:
“Ве каниме да дојдете со целото семејство...
За заедно да го прославиме нашиот ден.”
Тоа е нешто што само некој глупав, невенчан пар
би помислил дека е добра идеја.
Глупав, невенчан пар, без деца, би си помислил дека е добра идеја
децата да го прославеле нивниот посебен ден, зашто не се свесни
дека деца ќе ти го уништат секој ден, посебен или не.
А со три мали деца на свадба,
стравувам од моментот
дека ќе треба да станам на подиумот,
да ги прекинам таткото и невестата,
и да им речам: “Јас се извинувам.
Честито, господине. Ќерка ви е прекрасна невеста.
Патем, нашиве деца ви ја изедоа цела торта.
Не знам што да кажам.
Нема веќе торта, а гледам дека е скапа,
ама вие сте криви, зашто не требаше да доаѓаме.
А ако мислите дека нема да бидам казнет,
ќе бидам, зашто децава изедоа џиновска торта,
што значи, нема да заспијат,
и ќе серат цело сабајле. И, така за тортата.
Патем, фала што ги натеравте да облечат мини одела.
Не го знаете овој факт за децата,
ама деца најмногу на цел свет сакаат да одат по свечени настани
и чичкото со шпенадли да им вика да не мрдаат.
Фала ви за тоа.
Фала ви за мини оделата. Требаше да си ги купиме,
сигурно ќе беше поевтино
наместо да ги изнајмиме по изгор цени.
Жена ми е во кола, ми рече да ве поздравам.
Пасивно агресивно гледа во телефонот,
бидејќи пред да оди во тоалет, ми рече:
‘Пази ги децата да не ја изедат тортата.’ И тоа се случи.
Сега може никогаш да не ми прозбори,
ама се надевам дека вие ќе сте вечни,
а ако се разведете,
ќе дојдам да ви се посерам во дворот. Фала.
Добра ноќ. Прекрасна е невестата.”
Може ли сега да признаеме дека тоа што моравме да покажуваме сертификат
за да нè пуштат во ресторан за време на КОВИД
беше како да сме во Германија во Втора светска?
Може ли да признаеме? Зашто, дечки...
Секој пат
кога требаше да го покажам сертификатот за вакцинација во ресторан,
вработените цело време ми се извинуваа.
“Се извинувам,
ќе може ли да ни покажете сертификат за вакцинација?
Или ако имате слика од сертификатот на вашиот телефон,
или ако сакате да го сликате мојот сертификат
и да ми го покажете,
или само докажете ми дека телефонот ви слика,
тоа е повеќе од доволно за да можеме да ви дадеме маса.”
Сум гледал многу филмови за Германија во Втора светска војна,
и не памтам ниедна сцена каде Гестапо се однесувале на тој начин.
Не памтам ниедна сцена
каде Гестапо удираат по врата и викаат:
“Давајте документи,
и патем, многу извинете...
Што сè уште ви бараме документи.
И нас нè нервира ова.
Ова ни е најнеомилениот дел...
Како дел од Гестапо.
Ама шефот ни е еден таков...
Нацист.”
Ова беше
доста навредлив германски акцент.
Исклучително лош германски акцент.
Неодамна, на еден настап, имаше еден Германец во публика
кој на крајот ми пријде и ме праша
дали често сум имитирал германски акцент на сцена.
Му реков дека уживам во тоа.
Па ме праша како би ми било ако видам некој германски комичар
да имитира американски акцент на сцена.
Му викам: “Што барам јас на германски комичар?”
Што сè ли би требало да ми тргне наопаку
во животов за да отидам во клуб
и некој на сцена да рече: “А, сега еден аплауз за Клаус.”
И јас да останам да го гледам.
И така, си седнувам на столче и наеднаш слушам:
“Американецов вика: ‘Јас сакам да јадам во Мекдоналдс.’”
И јас му станувам: “Ние не звучиме така!”
По тој дрзок одговор, се потсмири и ме праша
дали би имитирал африкански акцент на сцена.
Му реков: “Боже, не. Не би имитирал африкански акцент на сцена.”
Па ме праша каде ми е границата.
Му реков: “До која граница
може еден бел комичар да оди со акценти во 2024?
До границите на Европа.
Тоа е границата. Од Финска до Италија, од Португалија до Украина.
Не би се заебавал со Турција. Тоа е границата.
И можеш да си имаш здрава комичарска кариера.
Ќе ви покажам како функционира.
Еве, вака имитирам Швеѓанец што нарачува од келнер Кинез.
“Добар ден. Имате ли чау мејн со пилешко вечерва?”
“Не, немаме.”
Намерно одбрав шведски,
зашто сум речиси сигурен дека е невозможно да изимитираш лошо шведски акцент,
а сето тоа ми се заснова на фактот
што "Мапет шоу" никогаш не го бојкотираа.
Како тоа беше океј?
Како тоа беше шведскиот готвач океј?
Значи, како дете,
тоа ми беше запознавањето со шведскиот народ.
Мислев дека сите така се однесуваат.
Мислев дека се малоумни и дека не знаат да ракуваат со прибор за јадење.
Може да си замислите, како ли би звучело
кога би го имале истиот пристап со некој готвач од Пакистан?
Нема да го имитирам, де.
Ама барем сега знам како звучат
1500 газови кои се стегаат истовремено.
Моите деца имаат голема среќа.
Сите баби и дедовци им се живи
и постојано се гледаат со нив лично,
ама и преку Фејстајм.
Секојдневно комуницираат со нив.
Јас не сум зборувал така со моите баби и дедовци.
Татко ми ќе ми ја дадеше баба ми на телефон еднаш во годината,
како што киднапер на заложник
му дава телефон да зборува со полиција.
Ќе ми речеше: “Кажи и’ здраво.”
Јас ќе и’ речев “здраво” и ќе ми го грабнеше.
Во смисла: “Имаш доказ дека внук ти е жив.
Стави пет долари во роденденска картичка и остави ги под надвозникот.”
Обожавам кога моите се со децата.
Тоа е една од поубавите работи што ќе ги искусите во животот.
Многу ми е убаво.
Единствениот проблем е
што твоите секогаш ќе имаат поинаков начин на воспитување
од нивно време
во однос на твојот.
Татко ми многу одамна чувал деца,
ама беше од оние татковци што многу викаат.
Многу ни викаше мене и на брат ми, ама немавме три рецки.
Туку само по една.
Ако не го послушаш, ќе те направи пуздер.
А ние имаме модерен стил на воспитување без конфронтација.
Никогаш не викаме. Користиме фрази... Кога нема да се послушни,
велиме: “Гледам дека си вознемирен.
И иако не сакам да ти ги обезвреднам чувствата што ги имаш...
Те охрабрувам да се справиш со нив во момент
што ќе ти одговара на распоредот.
И да не го заборавиш најважното,
дека куќава е твоја колку што е и наша.”
Понекогаш кога ќе дојде татко ми и ќе се наврати на старите навики,
а децата нема да го послушаат за нешто,
ќе почне да им вика.
А кога татко ми ќе им се развика на децата, веднаш интервенирам.
Му одам и му велам: “Тато, ние имаме друг пристап. Ти си имаш свој.
И, иако не сакам да го обезвреднам твојот пристап
или да направам да ти биде...”
Морам да ви признам дека кога татко ми ќе им се развика на децата,
секогаш му кажувам да престане.
Ама имам и едно гласче во мене
што секогаш сака да викне: “Кажи им го вицот, стари!
Кажи им дека не виделе што е лошо!”
Зашто, дечки, мора да ви признаам нешто.
Не сум баш сигурен дека модерново воспитување функционира.
Некако не гледам резултати на дневна основа.
Пред некој ден поголемиот го гризна помалиот син.
Од чиста мира. Не се ни бореа.
Го виде од другата страна на собата, и забележав
дека си рече во себе: “Сега ќе одам да го гризнам.”
Како некој робот беше. “Отпочни постапка за гризење.”
И му отиде, убаво го загриза, и после рече: “Јас не го гризнав.”
Му велам: “Види ги трагиве од заби.
Ако ја однесам раката на брат ти на протетичар,
може да ти земат мерки за протеза.”
Многу бев лут. Обично не правам вака. Го грабнав и му реков
да олади малку во другата соба.
Го пикнав таму и ја треснав вратата.
Планот ми беше
да поседи пет минути и да размисли колку лошо постапил.
Само пет минути да размисли за последиците од неговата постапка.
Ама таков модерен коркач сум,
што едвај издржав две и пол минути пред да почнам да се тупам
дека ќе треба да оди на терапија до крајот на животот,
дека е траума од која нема да закрепне,
дека ќе мора да влезам и да му кажам дека е злато мое
и дека ќе го сакам без оглед на сè.
И, ја отворам вратата, очекувајќи да го видам расплакан
среде соба на подот.
Не само што не беше таму, туку беше потпрен на ѕидот,
гледаше надвор кон градот, без уво да го боли.
Изгледаше како од некој француски њу вејв филм.
Му фалеа само беретка и цигара.
“Дали го гризнав?
Можеби.
Но во животот, или ќе гризаш
или ќе те гризнат.”
Вака да ви кажам, дечки. Имам една теорија.
Теоријата е следна.
Мислам дека моите деца
ќе им викаат на нивните деца.
Мислам дека прескокнува една генерација.
Навечер си замислувам
како моите синови си разговараат легнати во кревет и едниот вика:
“Кога ќе пораснам, нема да ги правам неспособниве срања на тато.
Ќе бидам гласен како дедо.”
А другиот син му враќа: “Апсолутно. Нема да бидам бета лузер како тато.
Ми ги обезвреднувал чувствата. Човек, оправи се.”
Според жена ми, светот ќе ни помогне да сме подобри родители,
па секогаш ми праќа видеа од Инстаграм од некои мајки
кои се трудат да споделуваат мудрости.
Мојот став е дека ако изгледаат премногу средено,
имаат поинакви деца од нашите.
Значи, ако имаат фризура и светло за камера,
тоа видео не е наменето за нас.
И честопати даваат некои енигматични совети.
Жена ми ми прати едно видео каде што една жена смирено вели:
“Позитивниот фидбек е многу значаен за вашето дете.
Ако му кажете на вашето дете наутро дека ви се допаѓа неговиот ракопис,
мала е веројатноста да го удри братчето или сестричката навечер.”
Не знам дали е ова вистина,
зашто сè некако предоцна ми текнува.
На пример, си врескаат еден на друг во ќошот,
јас дотрчувам оттаму и им викам: “Многу ви е убав ракописот!”
Има...
Има една мајка на Инстаграм што ми се допаѓа, т.е. тип на мајка.
Од оние што не знаат каде им е главата
и снимаат видео
со телефонот како во "Вештерката од Блер".
Се кријат во плакарот пред да ги најдат нивните деца.
Вакви се... “Здраво. Немам многу време.
Најдовме начин како да го извадиме фломастерот од тапетите.
Сè што треба да направите... Леле, не! Ме најдоа!”
Јас и жена ми сме многу блиски со нашите родители
и мислам дека тоа е меѓу првите што нè поврзаа.
Мислевме дека ако си основаме семејство, ќе имаме деца
кои ќе сакаат да се дружат со нас колку што и ние со нашите.
Знаејќи го тоа, нашите фамилии и се разликуваат во некои работи.
На пример, јас кога растев,
имавме правило на маса: “Ако не ти се обратат, молчи си.
Ако кажеш нешто, нека се однесува на разговорот.”
И секако: “Не зборувај
додека не заврши соговорникот.”
А во фамилијата на жена ми, правилото е:
“Сè што ќе ти падне на памет, одма да го кажеш на глас.
Идеално би било да го кажеш пред да го размислиш.
Пробај да ја чуеш крајната мисла надвор од себе, со свои уши...
За првпат.”
Уште една кул работа што ја прави фамилијата на жена ми
е што се јавуваат во ресторан за да нарачаат достава
и во моментот додека се на телефон со ресторанот,
се прашуваат меѓу себе кој што сака.
Суптилно го критикуваат ресторанот додека разговараат на телефон со нив.
Вакви се... “Ќе нарачаме кнедли?”
Некој од карши во собата ќе довикне: “Не, преварени им се!”
“Не земаме кнедли!”
Жена ми е од еврејска фамилија, што ви немам кажано,
ама сум ви спомнал.
Ако постои една работа за која ќе се согласат Евреи,
многу би сакал да знам што е.
Чисто да нагласам дека шегиве се про-семитски.
Си ја сакам мојата жена Еврејка.
Си ги сакам моите еврејски деца.
Имам прекрасни тест и тешта.
Најдоброто кај нив е што лесно се наоѓаат.
Ако некогаш ги бараш,
секогаш ќе ги најдеш брцнати со носот каде што не треба.
“Тргни носот.”
Нè чека незгоден муабет со децата
зашто дедо и’ и баба и’ на жена ми го преживеале Холокаустот.
И очигледно тоа е нешто што ќе треба да им го објасниме еден ден.
Проблемот со деца е што некогаш ќе ти постават прашање
пред да имаш спремено одговор
и ќе те стават пред свршен чин.
И така пред некој ден,
жена ми му вели на еден од синовите:
“Имаш среќа што си ги познаваш сите баби и дедовци.
Баба ти не си ги знаела нејзините.”
И, син ми ја прашува што им се случило, а жена ми му вели дека умреле во војната.
Па син ми прашува дали биле војници.
А таа му кажува дека не секој што ќе умре во војна е војник.
Потоа, застанува секунда и и’ вели: “Аха...
Да не биле тапанџии?”
Зашто има видено сликовница за Американската војна за независност.
И доста паметно од негова страна
што заклучил дека иако војниците се во сериозна опасност,
тапанџиите напред први ќе го јадат.
Колку лош период да се биде добар тапанџија во војната.
Можеби најлошиот период за тапанџии што постои.
Сигурно кога чуле дека бараат тапанџии,
се возбудиле и си рекле: “Леле, топ.
Не мора да се бориме. Ќе стоиме одзади и ќе вежбаме за концерт.
А кога ќе дојдат преживеаните, ќе им отсвириме нешто.”
И така кренале рака дека знаат да тропаат на тапан,
а овие им рекле: “Нарамете го тапанот и застанете напред.”
И овие се зачудиле: “Што, напред?”
“Да, ќе бидеш ти, уште еден на тапани,
и на флејта.” А тој на флејтата:
“Ова е мала флејта.” А овие: “Дечко, не сега.”
Жена ми ме тера да преминам во јудаизам.
Нејзиниот аргумент е дека и онака сите претпоставуваат дека сум Евреин.
Не е лош аргумент. Јас сум четвртина Евреин.
Секој Евреин што го имам сретнато, ми рекол: “Ти си Евреин, така?”
Исто така сум и четвртина Швеѓанец. Ниту еден Швеѓанец ми нема кажано...
Така зборуваат, дечки.
Нема да се извинувам поради тоа.
Зошто би ме лажеле "Мапет шоу"?
Така зборуваат Швеѓаните, а вака лаборантите...
Неодамна дознав некои работи за мојата семејна лоза
зашто работев на една фантастична емисија на Пи-би-ес, "Од каде ти се корените",
со проф. Хенри Луис Гејтс. Прекрасна емисија, одлична.
Човекот е генијален.
И, дознав некои работи
за мојата фамилија што не сум ги знаел.
Дознав дека потекнувам од литвански Евреи.
Литвански Евреи познати по тоа што го измислиле изразот
“Да фаќаме магла од Литванија.”
Ама јас бев лош кандидат за емисијата,
бидејќи не сум човек што можеш лесно да го шокираш или воодушевиш.
Најјакиот момент во таа емисија е кога ти откриваат информации
за твојата семејна лоза и ти си шокиран и воодушевен.
А јас, бидејќи не сум од тие луѓе,
испадна само лоша епизода.
Чисто за пример, во еден момент, Хенри Луис Гејтс ме гледа и ми вели:
“Пронајдовме еден од твоите предци од далечната 1650.
Името му беше запишано во една градска книга
од 1650 година.
Какви чувства ти буди тоа?
Знаејќи дека сме пронашле твој роднина
од 1650 година.”
А јас бев ваков: “Па, добро, знам дека потекнувам од луѓе.”
Не е дека ми откри дека прапрабаба ми
била сирена.
Имаше еден момент кога ме шокираше, но не сакајќи беше.
Значи, седите еден спроти друг, меѓу вас има масичка,
а на неа една книга полна со информации.
И, почнува да ја раскажува приказната.
Дава вовед во приказната
и ти кажува да свртиш страница за да ја откриеш информацијата.
И така, во еден момент ми вели:
“Ти си изведувач.” Му велам: “Да, изведувач сум.”
Вели: “Знаеш ли некој друг во семејството што е изведувач?”
Велам: “Не знам ниту еден од нашата семејна лоза
кој бил изведувач.”
Ми вели: “Сврти ја страницата.
Зашто тоа што ќе го видиш е многу кул.”
И јас ја вртам страницата и гледам рубрика за некролог
со прапрадедо ми кој извршил самоубиство.
А Хенри Луис Гејтс вели: “Што пишува?”
Јас му велам: “Ух.” Буквално тоа.
Велам: “Прапрадедо ми се самоубил.”
А Хенри Луис Гејтс, алал да му е,
ме погледнува и ми вели: “Грешка. Се извинувам.
Ќе го исечеме овој дел.”
А потоа ми вели: “Ај сврти уште една страница.”
И, вртам уште една страница и гледам дека дедо ми глумел во претстава.
И тој ми вели: “Баш е кул, нели?” А јас бев ваков: “Хенри, бе...
Не можеш да удриш на позитивно по некролог.”
Тоа ти е исто како магионичар да ти рече: “Ова е картата?”
А ти: “Не, тоа е слика од твојот патлак.”
“Леле, не, не, не, не.”
“Ова е картата?
Деветка пик ли е?
Уште мислиш на сликата со патлакот?”
“Е, не!
Да, брат.”
Во овој термин од вечерта многу комичари
почнуваат со материјалот за трансродовите лица.
Јас со задоволство ќе ве информирам дека немам таков материјал.
Имам само љубов и почит кон трансродовата заедницата.
Исто така, ме фрустрираат луѓе што кажуваат
колку им се отежнувал животот кога некој ќе го сменел родот,
па како требало да го учат новото име,
или новата заменка, или да го сменат контактот
во мејлот.
И, ако сме искрени, ајде да бидеме искрени за момент...
Што би ти било потешко?
Ако некој во твојот живот реши да си го смени родот,
или ако некој во твојот живот реши дека од утре
ќе биде веган?
Што повеќе би ти го отежнало животот?
Бидејќи пред пет години, брат ми реши да стане веган.
Сме прошле многу ручеци за Денот на благодарноста
и дефинитивно повеќе би сакал следниот празник да ни започне
со тоа како татко ми доаѓа и ни вели: “Сега сум жена,”
одошто да пројдам низ уште еден празник
каде што брат ми ќе ме препрашува дали имало путер.
“Да, брат, во сè има путер.
Поентата на Денот на благодарноста е во сè да има путер.”
Така започнал да се слави. Дошло домородното население
и рекло: “Ова се клавчиња.” А пилгримите рекле:
“А да им ставиме путер одозгора и да ги викаме пченка?”
Па домородното население рекло: “Леле, ова е многу добро.
Како да ви се оддолжиме?” И пилгримите рекле:
“Имаме една идеја, ама уште не ви ја откриваме.
Бели човечиња.”
Брат ми е ептен тврдокорен, ни мед не јаде.
Ми кажа дека веганите што јадат мед се викале “медогани”.
Дознав дека не јаде мед
еден ден кога дојде кај мене дома
и му џитнав една плочка гранола
зашто делуваше како да ќе припадне, и...
Ја зеде во раце и почна да ја чита етикетата.
Да постоеше лого за веганизам,
ќе беше човек што чита етикета кај тебе дома.
“Најдов проблем.”
Патем, камо да можев да бидам веган.
Нема лош аргумент да се биде веган.
Подобро е за животната средина. Похумано е.
Ама најдобриот аргумент е овој, дечки.
Брат ми изгледа многу поздраво од мене.
Ако видите слика од брат ми и јас до него,
ќе престаневте да јадете месо уште вчера.
Човекот зрачи како сонцето, а во споредба со него,
јас личам како некој чичко со фенер на клунот од бродот. Ваков сум...
“Густа е маглата, ама ќе се пробиеме!”
Преѓеска ви ги спомнав тестот и тештата и би сакал да обрнам посебно...
Да обрнам посебно внимание на мојата прекрасна тешта.
Навистина ја имам најдобрата тешта на светот.
Омилено нешто кај неа ми е
што има моменти
кога се согласува со мене дека жена ми претерува.
Понекогаш кога со жена ми се караме пред тештата,
таа ќе ме погледне во очи
од другата страна на собата, во смисла: “Извини.”
Ама секогаш е невербално.
Мене ми вреди само ако е невербално признание
за однесувањето на жена ми.
Ако прозбори во моја одбрана,
тоа е катастрофа за мене.
Зашто секој што е во брак овде знае дека е полесно
да се согласиш со партнерот кога ти се жали за нешто.
Не знам колкупати се има случено на крајот од денот,
пред да си легнеме, жена ми да ми рече:
“Знаеш што ми вика мајка ми? Да сум била пофина кон тебе.”
А јас што друго да и’ кажам, освен: “Пушти ја. Ненормална.
Гледај си работа, бабо.”
Жена ми е лоша...
Дечки.
Ама само кон мене е таква. Многу е фина со децата,
што е многу подобро одошто обратната варијанта.
Ако жена ми беше фина со мене,
ама лоша кон децата, животот ќе ми беше кошмар.
Кога ќе си доаѓав дома, ќе ми викаа:
“Човек, направи нешто, деца сме ти.”
А јас ќе бев ваков... “Не ми се обраќај. Не сакам да дознае дека сме другари.”
Јас... Патем, ова не е напад на жена ми.
Ја бранам зошто е лоша.
Жена ми работи многу напорно. Има три деца.
Исцрпена е. Оди на работа.
Работи како адвокат.
Го има положено правосудниот во Њујорк. Брилијантна жена е.
Правосудниот испит во Њујорк е најтежок.
Тој го има положено Џулијани.
Така што, јасно ми е, уморна е цело време и е многу трпелива со децата.
Понекогаш ми се истура мене, ама заслужено ми е, дечки.
Многу ја нер... Еве дел од работите што ги правам.
Еве дел од работите што ги правам и зошто сум заслужил да биде лоша.
На трето дете сме, а јас сè уште не знам како да ја затворам количката.
Немам поим. Исто како на куче да му речеш да направи оригами.
Немам поим како се затвора количката.
Ја чепкам, ќе ја протресам малку.
Имам едно кратко прашање за жените во публика.
Дали некогаш додека сте го гледале маж ви како затвора количка,
сте си помислиле: “Не ми се верува
дека некогаш сум си мислела човеков може да ме задоволи сексуално.”
Додека маж ви е ваков... “Мислам дека знам.
Еве ја, готово.” А вие му викате: “Има копче.”
А тој: “Не, бе. Еве ја, готово.
Уште малку да ја стиснам.”
Сакате да слушнете нешто срцепарателно?
Првиот пат кога жена ми ме слушна да ја кажувам шегава,
се засркна од смеење.
Устата ја здоболи.
Викна од публика: “Амин, брате!
Кажи им!”
Со тоа не сакам да кажам дека жена ми е без мани.
Има неколку работи што би ги сменил и кај неа.
Кога би менувал нешто кај жена ми,
би ја научил да не врти грб додека зборува.
Жена ми цело време ми кажува битни работи
свртена со грб додека излегува од собата...
Без да го повиши тонот на гласот.
На пример: “Денес дојдоа
од компанијата за нафта и рекоа дека има отровни...”
И за тоа се караме цело време. Ќе ми рече:
“Знаеш дека сме на вечера со Харисови за саат?”
И јас ќе и’ речам: “Кога си ми кажала?”
А таа: “Во понеделникот кога му шепнав на сандачето.”
Друго нешто што би сменил кај жена ми е изборот на кофеински пијалак.
Кофеинскиот пијалак на жена ми е мача лате.
Ако не знаете што е тоа, ќе ви кажам што не е.
Достапно во кафулето каде што одите.
Глупаво е да му нарачаш на некого кога ќе ти рече:
“Одиме по кафе. Сакаш нешто?” Исто како некој да ти рече
дека ќе нарачува пица,
а ти му речеш: “За мене еден киш.”
- “Нема да имаат. - Ништо нема да ти биде ако прашаш.”
Да, ќе ми биде, нејќам да изгледам како будала.
Мислам дека жена ми сака мача лате бидејќи тешко се наоѓа.
Ова го кажувам
зашто љубовниот јазик на жена ми е да и' завршиш некоја работа.
Го разбирате концептот на љубовен јазик?
Еве го концептот на љубовен јазик за оние кои не го знаат.
Постојат пет љубовни јазици. Така луѓето примаат љубов.
Имате вршење работа, допир, време за партнерот, подароци,
и храбрење.
Значи, не знам кој ја смислил листава.
Само знам дека нивниот љубовен јазик е дефинитивно вршење некоја работа.
Бидејќи нема смисла вршење работа
да се става во ист кош со другите четири разумни работи.
Вака изгледа животот ако твојот јазик е допир, а на жена ти е вршење работа.
“Кога ќе си дојдам дома, сакам да ме гушнеш.”
“А јас сакам ти да го поправиш бојлерот.”
Време за партнерот... “Сакаш да се прошетаме?”
“Да, откако ќе ги исчистиш олуците.”
Како програма за лојалност за авиопатници. Златна картичка, ваква, онаква,
ама кога ќе слетаме, вие ќе го чистите авионот.
Сите овие се многу добри примери
за тоа колку е тешко да бидеш во брак со комичар.
Си се качувам на сцена, дечки, и сè ви раскажувам
што мислам за мојот брак.
Така што, да, тешко е
да си во брак со комичар.
Ама, дечки, тешко е и да си комичар во брак.
Сакам да кажам дека кога си во брак
и кога се расправате,
секогаш треба да кажеш нешто
што ќе ја смири топката.
Но, кога си комичар,
не ти паѓаат на памет такви работи.
Кога си комичар среде расправија, сè што ти паѓа на памет е:
“Еве една смешка што ќе нè докусури.”
Еве еден пример од неодамна. Моиве синови сакаат суперхерои,
и секогаш ми поставуваат прашања за суперхерои.
Од типот на: “Кој ќе победи ако се степаат Бетмен и Спајдермен?
Кој е појак, Хулк или Тор?”
Пред некој ден ме прашаа: “Кој е појак, Супермен или Флеш?”
А тоа е стара стрипаџиска дебата.
Многу бев горд на нив што им текнало.
Им реков: “Чекајте да проверам на Јутјуб.”
И секако дека имаше триминутно видео
од "Лигата на праведните" каде Супермен се трка со Флеш,
и им реков да го гледаме.
Битниот дел од приказната
е дека не им дозволуваме да зјапаат во екран.
Не го кажувам ова за да испаднам подобар родител од вас.
Само сакам да кажам дека нашите деца ќе бидат подобри од вашите. Значи...
Имам по еден син на колено, го држам телефонот,
и гледаме како Супермен се трка со Флеш.
Влегува жена ми и ни вика што правиме.
Јас и’ кажувам дека гледаме како Супермен се трка со Флеш.
И, таа ми вика: “Цртан филм?”
И јас не можев да се воздржам и и’ викам: “Не, со вистинските.
Нели е јако? Ги уловиле вистинските.
А не се ни труделе...
Снимале документарец за природа во пустината.
И наеднаш виделе нешто сино и црвено,
и си рекле, дали ова се...” И жена ми излезе од соба.
Ова го направи...
“А мајка ми уште ми рече да сум била пофина...”
Еве уште еден пример од неодамна.
Тргнавме да одиме на одмор,
и на излез од Њујорк, застануваме на проверка,
и обезбедувањето наоѓа канче хумус во рачниот багаж на жена ми.
Го вадат и и’ велат дека не смее да носи хумус во авионот.
А жена ми им вели: “И другпат сум носела хумус во авион.”
Што беше помалку убедливо одошто мислеше дека ќе биде.
Зашто на тоа и’ одговорија дека не смее да носи хумус во авионот.
И жена ми им вели: “Ама не е течност.”
А тие и’ велат: “Не е ни цврста состојка.”
И испаѓа дека во вакви случаи, последниот збор го има обезбедувањето.
Јас бев на страната на жена ми.
Сите носат хумус во авион.
Зошто ја издвојуваат само неа?
Секој пат кога ќе се качиш во авион,
гледаш по пет-шест-седум канчиња хумус.
Ама нејзиниот и’ го зедоа.
И така, одејќи, многу се изнервира
и ми рече: “Ти се верува ли?”
И’ реков не. Ама не и’ кажав кој дел не ми се верува.
Бев искрен без да ја кажам вистината.
Тоа ќе беше крајот на приказната, ама мораше да летаме назад за Њујорк.
И, на враќање, пред аеродром, жена ми тркна
до маркет и си купи канче хумус.
Истата големина, може и малку поголемо.
И пак и’ го најдоа.
Овој пат и’ го најдоа во кесата од маркетот,
што ќе рече, си го бараше.
Го извадија оттаму
и и’ рекоа на жена ми: “Не смеете да носите хумус во авион.”
А жена ми им вели: “И претходно сум носела.”
Божем случајно заборави што се случи пред некое време.
И пак и’ го зедоа хумусот.
И, добро, пројдовме, и одиме,
се гледаше дека е изнервирана и знаев дека треба да си ќутам.
Знаев дека најисправно е едноставно да си ќутам,
ама не можев да се воздржам, па се свртев
и со голема насмевка и’ реков: “Ќе ги средиш нареден пат.”
Патем, тука е вечерва.
Не е бре тука.
Вие нормални сте?
Да бе, тука е и јас ќе ви раскажувам за хумусот
за којшто немаме дискутирано оттогаш.
Едно ќе ви кажам, си ја знам жена ми.
Солидна жена е.
Жилава е, одлучна.
Следен пат кога ќе летаме, ќе качи хумус во авионот.
Верувам во неа.
Ќе го качи хумусот на следниот лет.
Ќе отиде на аеродром, ќе го отвори рачниот багаж,
и ќе извади кесичка со леблебија и толчник.
Ќе го погледне обезбедувањето во очи и ќе рече:
“Господине, овде сè е легално и транспарентно.”
А оттаму само ќе и’ кимнат со главата, знаејќи дека изгубиле.
Па од почит кон нејзината победа, цело аеродромско обезбедување
ќе и’ направи простор да помине на портата.
Ќе ги кренат магнетните стапчиња како мечови.
И ќе пројде низ аеродромот под магнетните стапчиња,
патниците ќе го извикуваат нејзиното име
и ќе фрлаат чипс како ливчиња од рози.
Потоа ќе се качи во авионот и ќе седнеме,
па ќе ја направи мешавината
и ќе им рече на децата: “Кој сака да проба?”
Сите ќе и’ кажат дека мразат хумус.
А јас ќе и’ дошепнам: “Јас не јадам.”
Моите деца не ми биле на настап, па неодамна ги донесов на настап,
зашто правевме 10-годишнина од шоуто,
и гостин ни беше претседателот Џо Бајден.
Ви благодарам, баш сте љубезни.
Претседателот Бајден ни гостуваше во шоуто и си реков,
па кога другпат моите деца ќе имаат шанса
да го запознаат претседателот.
Можеби нема да сакам да го запознаат следниот.
Па си реков, ајде...
Ајде да ги донесам децата да го запознаат.
Најјакото нешто додека децата се запознаваа со претседателот,
не беше како се однесуваше тој, туку како секое од нив
се однесуваше различно врз основа на карактерот.
Прво беше најголемото.
Најголемото дете ми е срце.
Многу се труди, како и сите постари браќа и сестри.
Сака да биде најдоброто дете што може.
Нејсе. Си одбра што ќе носи,
ги носеше најубавите алишта од денот кога се сликаа на школо.
Влезе во просторијата и рече: “Добар ден, г. Претседателе.
Јас сум Аш. Мило ми е.” Многу бев горд на него.
Солза ќе ми капнеше колку добро го изведе тоа.
Потоа на ред дојде средното дете.
Тоа е она што ни се роди во лобито на зградата...
И така се однесува секој ден.
Едноставно,
не можам да објаснам.
Само знам дека и да не го знаеш,
кога ќе го видиш, ќе си речеш:
“Детево е родено во лоби.”
И тоа си одбра што ќе носи.
Стави едно сако како на кондуктер и едни рејбанки.
И буквално влезе со играње во просторијата.
А кога влезе со играње,
на најголемото дете му падна толку срам, што стегна тупаница.
Ама после се сети дека рано утрото,
му реков дека има убав ракопис и ја пушти...
Значи, средново дете влегува со играње и почнува да пее.
“Џо Бајден, Џо Бајден, Џо Бајден.”
Застанува до него и му се дере во фаца на претседателот.
“Вие сте ми омиуениот пуетседатеу.”
Џо Бајден многу се изненади
бидејќи мислам дека Џо Бајден ни сам на себе не си е омилен претседател.
Ме погледна и ми рече: “Не му кажавте за Обама?
Зашто ако ме сака мене, ќе го обожава Обама.”
И најдобрата од сите беше ќерка ми, Ади, која има две и пол години.
Претседателот беше прекрасен со неа.
Баш беше убаво да се види тоа.
Седна на каучот, за да може да го гледа во лице.
И таа му отиде. Брцна во една торба
и и' извади една плишана играчка со Командер,
кучето во Белата куќа.
Бајден не го знаеше ова, ама во јануари, јас бев во Белата куќа,
и си зедов три плишани кучиња
кои им ги дадов на децата.
Значи, брца во торбата,
го вади кучето за Ади и и’ вика...
Вели: “Ова е за тебе.”
А ќерка ми го погледнува
и му вели: “Имам такво.”
Тој ја прашува: “Имаш вакво?” А таа му вели: “Да, имам такво дома.”
А тој продолжува да го држи и вели:
“Сакаш уште едно?” А таа му вели: “Не.”
Цел ден бев засекиран за таа интеракција
зашто ќерка ми е симпатизер на Трамп и...
Нејзе не и’ е за социјалните прашања, туку за данокот.
Смета дека земјите членки на НАТО не плаќаат доволно.
Не и’ ја отворајте темата ако ја видите.
Знаете што чудно ми се случува? Јас сум пораснат во предградие
и цел живот сум сакал да живеам во Њујорк.
Моите деца живеат во Њујорк,
а сакаат да живеат во предградие.
На пример, одиме на гости кај моите кои живеат во куќата во која пораснав,
во едно еднолично предградие во Њу Хемпшир.
И секојпат кога си одиме, децава се вакви:
“Кога ќе направиш доволно пари за да купиш ваква куќа?”
Тоа е зашто живееме во Њујорк,
а во Њујорк ништо им нема смисла на деца.
Ништо од шармот на Њујорк не им е шармантно.
Никогаш не би рекле: “Добро, да, баба и дедо имаат огромен двор,
ама ние може да одиме пешки до театар.”
Јас имам од оние станови во Њујорк
што ако живеете во Њујорк, ќе си речете: “Добар стан.”
Ако живеете на друго место во светот, ќе речете: “Па, добро.”
Еве неколку карактеристики
за мојот скап стан во Њујорк.
Никогаш не е целосно темно.
Никогаш не е сосема тивко.
Живееме во близина на универзитет,
па секоја втора вечер во еден сабајле,
ќе слушнеш некој како се дере:
“Криста рече таму ќе нè чека!”
И на кој и да му ја кажуваат со дерење информацијата за Криста,
не ги слуша првиот пат, па им вика:
“Криста не е со нас!”
Па, овие пак му враќаат:
“Не, Криста рече ќе нè чека таму!”
Не знаете колку се воздржувам да не отворам прозор и да им речам:
“Дечки, Криста е мртва!”
Криста умре. Многу е жално, дечки, ама мртва е!”
Дали имаме греење во станот?
Да, имаме откриени радијатори.
Толку се жешки, што кога ќе ги допреш,
нема да се изгориш, ќе умреш.
Во таа смисла се како лава.
Мислам.
Ни кажаа дека такви радијатори се користеле пред војната.
Не знам за која војна зборуваат.
Ама не се единствени во зградата од предвоениот период.
Исто така, имаме една комшика од карши
која дефинитивно може да ја најде Прусија на картата.
И исто како Прусија по Втора светска, така ни комшиката нема граници.
Пред некој ден, пробував да го изнесам син ми низ врата за накај школо,
и го изнесов во ходникот,
не му беше утрото, како што знае на деца.
Го изнесов во ходникот и почна да се турка,
и ми побегна назад во станот,
па почнав да го бркам со патиките во рака,
и вратата остана отворена.
Конечно успеав да го седнам на столче
и пробувам да му ги облечам патиките. Јас лут, тој плаче,
имаме многу лошо утро, и наеднаш слушаме:
Нани ми нани, детенце
Не вели ни збор
Се вртиме,
и гледаме дека комшиката ни влегла преку вратата што остана отворена,
во ноќница
чија боја би ја опишал како сениште од викторијанска ера.
Дух на девојка која се удавила во селскиот бунар.
Плус ми се допаѓа што чула расплакано дете од кај неа дома и си рекла:
“Знам што ќе го смири детево,
некоја морничава приспивна песничка што се пее по хорор-филмови.”
Ама приказнава има среќен крај,
и така ќе завршам.
Во моментот кога ни влезе комшиката,
јас и син ми се погледнавме во очи.
И сфатив дека го мисли истото
што го мислам и јас, зашто ја погледна неа,
па ме погледна мене и рече: “Заеби ти ова.”
А јас реков: “Само што си плати за школарина, синко.”
Фала многу, Чикаго! Убава вечер!
Преведено од: Лидија Симонова