Historia, którą poznasz, może być niebezpieczna,
nielegalna, nieetyczna, a już na pewno głupia.
Ale wydarzyła się naprawdę.
Tak jakby.
ORLANDO, FLORYDA
To wydarzyło się dawno temu.
Od dziecka uczono mnie szacunku do cmentarzy.
Nie sądziłam, że igramy z mrocznymi siłami.
Brałam udział w gotyckiej sesji zdjęciowej.
Emocjonalnej i mrocznej.
Mroczniej, skarbie!
Stanęłam przy bardzo wysokim, bardzo starym, betonowym krzyżu.
Nie pamiętam, czy go dotknęłam, ale nagle zaczął się przewracać.
O kurwa.
Nie mogłam się ruszyć.
Pomyślałam: "Cholera. Mam dwie i pół godziny drogi do domu”.
Musiałam dojechać autem do Jacksonville, nie czując nóg.
Uznałam, że dam radę.
CZŁOWIEKU, TO JEST FLORYDA.
ORLANDO, FLORYDA
Cześć. Wchodźcie.
Jestem Bunnie.
Wychowałam się na Florydzie. Uwielbiam bajki Disneya.
Potrafię odnaleźć w sobie wewnętrzne dziecko
i czerpać radość z magii Disneya.
Jestem też modelką, kręcę ogniem,
wieszam się na hakach wbitych w moje ciało i nagrywam filmiki dla fetyszystów.
Jak ludzie słyszą "fetysz” albo "BDSM”,
myślą o seksie. A to nie o to w tym chodzi.
Kiedy poznałam Bunnie, była dominą.
Mam na imię Livi. Jestem instruktorką jogi w Orlando.
Zostałam zaproszona do lokalnego klubu BDSM, żeby poprowadzić tam
zajęcia z nagiej jogi.
Kiedy przyszła Bunnie, jeden z facetów powiedział:
"Żeby się z nią przywitać, musisz zrobić jej motorówkę”.
Zgodziłam się.
Chwycił mnie za głowę, wsadził ją między jej piersi
i zaczął nią potrząsać. Tak poznałam Bunnie.
Trudno się domyślić, ale wychowywałam się w chrześcijańskim domu.
Amen.
Nie miałam znajomych spoza kościoła.
Nikt mnie nie rozumiał.
Nikt mnie nie rozumie.
Więc siedziałam w necie.
Tylko tak mogłam znaleźć znajomych.
Poznawałam ludzi w Internecie,
ale nikomu o tym nie mówiłam.
Poznajesz kogoś w Internecie?
Nie poznaję nikogo w Internecie!
Miło mi cię poznać. Jestem Bunnie.
W 2010 roku poznałam Lestera.
Jego poglądy do mnie trafiały.
Uśmiecham się tylko, gdy krwawię.
Miał ciekawe przemyślenia.
Pisaliśmy na czacie.
Zaprzyjaźniliśmy się, a przynajmniej tak mi się wydawało.
- Twój mrok jest taki cudowny... - Rozpacz to mój kolor.
Stop grawitacji.
- Życie jest zbyt dosłowne. - Sztuką jest cierpieć.
- Rozpad. - Apokalipsa.
Mrugam, a życie ucieka.
Mieszkałam w Jacksonville, a on w Orlando.
W końcu zaprosił mnie do siebie.
Porzuć wszystko. Wyjedź z Jacksonville
i zamieszkaj w prawdziwym mieście. W Orlando.
Sama nie wiem.
To twoje przeznaczenie. Zasługujesz na to,
by cię czcić.
To prawda.
No dobra.
Postanowiłam wyjechać do Orlando.
Pierdol się, Jacksonville.
Cześć.
W końcu osobiście poznałam Lestera. Też był modelem,
o kobiecej, androgenicznej urodzie.
Mieszkał z ojcem,
który wyglądał jak duchowny Zakonu Sithów.
Urocze gniazdko. Mieszkacie we dwóch?
- Jest tu miejsce tylko dla nas dwóch. - Mistrzu.
Część mieszkańców Florydy wyznaje wiarę w Sithów.
Jego ojciec też.
Poszłam na żywioł.
Lubię, jak życie mnie zaskakuje.
To moje studio.
Piękne.
Fajnie było mieć przyjaciela.
Czułam, że mnie rozumiał.
Rozumiem cię.
Miałam Lestera za bratnią duszę.
Wyglądał wyjątkowo.
- Wyglądasz wyjątkowo. - Jebać normalność.
Jego styl nie był zbyt modny.
Jebać modę.
Podobało mi się to, że jest sobą.
Jebać...
wszystkich.
Jebać wszystkich.
Dzięki niemu dostrzegłam w sobie coś niezwykłego.
Uwielbiałam patrzeć, jak angażuje się w pracę.
Tak trzymaj.
Czułam jego emocje.
Cierp dla mnie!
Mogłam się oderwać od codzienności.
Wyszłam poza strefę komfortu.
OFIARY ZE ZWIERZĄT
Poznawałam nowe wierzenia. To było...
ekscytujące.
Poszliśmy do hotelu.
Nie pamiętam, jak do tego doszło, ale weszliśmy w ubraniach
do wanny pełnej wody i paliliśmy w niej zioło.
Lester chciał skręcić jointa.
- Skończyły się bletki. - Mylisz się.
Uznał, że użyje do tego kartek z Biblii.
Nie otworzysz tak drzwi szatanowi?
Niech wbija.
Nie sądziłam, że igramy z mrocznymi siłami.
Dzień później Lester zaprosił mnie na sesję zdjęciową na cmentarzu.
Traktował to bardzo poważnie.
Świetnie, skarbie! Mroczniej!
Wziął nawet ze sobą asystenta-psychola.
Odprawiaj modły!
Mroczniej, powiedziałem!
Zajebiście.
Od dziecka uczono mnie szacunku do cmentarzy
i że nie wolno ich bezcześcić.
Zbezcześć ten grób! To czyjaś babcia!
Dziwnie tu wrócić.
Przypomina krzyż, który się przewrócił.
Tylko ten jest nowy, bo tamten się rozwalił.
Krzyż, który mnie przygniótł, był znacznie większy.
Później się dowiedziałam, że ważył ponad 300 kilo.
BARDZO CIĘŻKI
Lester ściągnął też innych fotografów.
Zajebiście.
Sesja miała świetny klimat.
Pięknie.
Podniosłam rękę i oparłam się o krzyż.
Jakbyś uciekła z piekła!
Nie wiem, jak to się stało.
Zajebiście. Popierdolone aż miło.
Krzyż zaczął się przewracać.
O cholera.
Przygniótł mnie.
Trzymałam ręce w ten sposób.
Kiedy upadłam, ręce rozłożyły mi się na boki.
Gapili się, ale mi nie pomogli.
- To taka... - Nazwał to...
...piękna tragedia!
...piękną tragedią.
Dalej trzaskali zdjęcia.
Dawaj mgłę, Hansel!
W pewnej chwili myślałam, że Lester mi pomoże.
Ale on powiedział...
Wyluzuj.
I dodał...
Zajebista poza.
Nie mogłam w to uwierzyć. Zaczął pozować.
Krzyż miażdżył mi wnętrzności, a on nie przerwał sesji zdjęciowej.
Pozował tak. A potem tak.
Kiedy tam leżałam, zastanawiałam się, czemu mnie to spotkało.
Czemu mnie to spotkało?
Zastanawiamy się, czemu spotykają nas złe rzeczy. Czasem to dzieło demonów.
Drzwi do królestwa szatana da się otworzyć na wiele sposobów.
Nazywam się Brian Holmes.
Jestem pastorem i założycielem organizacji Mpowered.
Drzwi do królestwa szatana otwierają satanistyczne rytuały i bluźnierstwo.
Palenie stron Biblii może być wynikiem kuszenia demonów
albo świadomym wyborem, otwierającym im drzwi.
- Nie otworzysz tak drzwi szatanowi? - Niech wbija.
Mam tu sprzęt do wykrywania duchów. Umieszczę go tutaj.
Nazywam się Larry Lawson.
Jestem dyrektorem Biura Zjawisk Paranormalnych
i założycielem Biura Tropicieli Duchów.
To pomoże mi sprawdzić, czy miało tu miejsce
zjawisko paranormalne.
Chcesz nam coś powiedzieć?
Nie chcemy cię skrzywdzić. Darzymy cię dużym szacunkiem.
Poczekam tu. Daj mi jakiś znak.
W końcu zaczęłam wrzeszczeć.
Krzyknęłam: "Ściągnijcie to ze mnie!”.
Ściągnijcie to ze mnie!
Próbowali podnieść krzyż.
Nie udało im się. Dlatego...
sama go z siebie zrzuciłam.
Przypływ adrenaliny, podczas którego babcie podnoszą auto,
by uratować dziecko, istnieje.
Pamiętam, że krzyż wydawał mi się bardzo lekki.
Z łatwością nim rzuciłam.
Później pojechaliśmy do szpitala.
Dziwne.
Pierwszy przypadek przygniecenia przez nagrobek.
Coś nowego.
Lekarz zbadał mi nogi. Spytał: "Czuje to pani?”.
- Czuje to pani? - Nie.
A to? Fascynujące.
Coś okropnego.
Zwykle takie dziwaki jak ty naciągają mnie na leki.
Nie pierwszy raz lekarz wziął mnie za ćpunkę żebrzącą o leki.
Co jej zapiszesz? Oksykodon? Vicodin?
Przejrzałem was na wylot.
Powiedział: "To tylko kilka siniaków”.
- To tylko kilka siniaków. - Nie czuję nóg.
To normalne. Siniaki powodują paraliż.
Jedźcie do klubu albo coś.
Wypad stąd!
Do klubu?
Lester powiedział: "Zmywam się”.
- Zmywam się. - Że co?
"Jadę do klubu”.
Jadę do klubu. To był ciężki dzień.
Nic ci nie będzie.
Jedź ostrożnie.
Uznałam, że wracam do domu.
Dam radę.
Było już po północy.
Z Orlando do Jacksonville
jedzie się jakieś dwie i pół godziny. Nie czułam nóg.
Ale uznałam, że dam radę.
Trochę się przy tym namęczyłam, ale wsiadłam do samochodu.
To było jak sen.
Dawaj, laska.
Byłam sparaliżowana.
Nie czułam nic od bioder w dół.
Musiałam podnosić nogi rękami.
Mimo to prowadzenie szło mi całkiem nieźle.
Kurwa, śmieci!
Praktycznie w nic nie przywaliłam.
Ta trasa jest okropna.
Z niewyjaśnionych przyczyn ginie na niej mnóstwo ludzi.
Sorki!
Byłam wdzięczna temu, kto wynalazł tempomat.
To była jedyna rzecz, która działała w tym aucie.
Skończyło mi się paliwo, więc podjechałam na stację benzynową.
Jakoś wygramoliłam się z samochodu.
Nie było to łatwe, ale trenowałam tae kwon do,
więc umiałam się czołgać.
Byłam do tego świetnie przygotowana.
Paliwo z dwójki. I kabanoski.
Najciekawszym fragmentem drogi
był zjazd z dziewięćdziesiątki piątki do domu moich rodziców.
Trzeba było podjechać pod górkę, a potem z niej zjechać.
No i mnóstwo tam zakrętów.
Nie chciałam budzić rodziców.
Ale wyszło, jak wyszło.
Kiedy zobaczyli, że jestem ranna,
zadzwonili po karetkę.
Moje nogi były strasznie spuchnięte i miały żółto-fioletowy kolor.
Zrobili mi rentgen, tomograf i pobrali krew.
Co mi jest?
Lekarka powiedziała: "Córka jest połamana”.
- Córka jest połamana. - Wiedziałam.
Pewnie nie będzie chodzić.
Pewnie nie będę chodzić.
Zastanawiałam się,
czy to Bóg karze mnie za moje grzechy.
Czy to Bóg mnie karze?
Może to była kara boska, a może Bóg pozwolił,
by to się stało, aby otworzyć jej oczy.
Jest tam kto? Wciąż nasłuchuję.
Widzowie chcą wiedzieć,
czy to Bóg pokarał Bunnie.
Dzięki temu urządzeniu możemy z tobą pogadać.
Nic nie słyszę.
Chyba nie miało tu miejsca zjawisko paranormalne.
To nie była kara wymierzona przez Boga.
Po prostu miała wypadek,
gdy robiła to, co kocha.
Lekarka powiedziała: "Dzięki Bogu, ma Pani ogromne piersi”.
Dzięki Bogu, ma Pani ogromne piersi.
Dziękuję.
Jej gargantuiczny biust ocalił jej życie.
Chce Pani to zatrzymać? Nie?
Nigdy nie poszłam na rehabilitację.
Sama od nowa uczyłam się chodzić. Udało mi się.
Czasami tylko znosi mnie na jedną stronę,
bo coś przeskakuje mi w biodrze.
Zmieniła się, ale to wciąż ta sama słodka gotka.
Twarda sztuka. Tak właśnie ją widzę.
Prawdziwa siła nie tkwi w odnalezieniu siebie,
tylko w akceptacji tego, kogo się odnalazło.
Napisy: Anna Maria Podhorodecka