Historia, którą poznasz, może być niebezpieczna,
nielegalna, nieetyczna, a już na pewno głupia.
Ale wydarzyła się naprawdę. Tak jakby.
BAGNA EVERGLADES
To była moja pierwsza wyprawa na bagna Everglades.
Słyszałem legendy o tajemniczym potworze, który tam mieszka.
Nie wierzyłem w nie. Aż tu nagle... go usłyszałem.
Próbowałem uciec...
ale bestia mnie znalazła.
Stanąłem z nią twarzą w twarz.
Wtedy do mnie dotarło,
że nie mam przy sobie żadnej broni oprócz scyzoryka ze stacji benzynowej.
CZŁOWIEKU, TO JEST FLORYDA.
SARASOTA, FLORYDA
Mam na imię Travis. Mieszkam w Sarasocie.
Prosty ze mnie gość. Staram się wiązać koniec z końcem.
Pochodzę z Atlanty, w stanie Georgia.
Przeniosłem się na Florydę w 2017 roku.
Coś mnie tu ciągnęło. Mam sycylijskie korzenie.
Może to przez ten odcień wody
Floryda była mi pisana.
Niełatwo nawiązać tu znajomość.
Osiemdziesiąt procent mieszkańców jest po sześćdziesiątce.
Trudno trafić na kogoś w moim wieku.
Jedynym miejscem, w którym da się kogoś poznać, jest bar.
Pijemy, by się socjalizować i socjalizujemy się, by pić.
Cześć! Zdrówko!
To błędne koło.
Mnóstwo ludzi wpada w tę pułapkę.
Nie chciałem skończyć tak, jak oni.
Tylko że na Florydzie nie ma nic do roboty dla niepijących.
Więc odwiedziłem bar bezalkoholowy Niebiańska herbata.
NIEBIAŃSKA HERBATA
Przypominał zwykły bar
i można tam było poznać nowych ludzi, nie chlając całymi dniami.
To właśnie tam spotkałem Romana.
Gość wyglądał jak prawdziwy król Rock’n’rolla.
Cichy, trochę tajemniczy.
Cześć. Jestem Roman.
Może dlatego, że jest Wodnikiem.
- Jestem Wodnikiem. - A może taka jego natura.
Kombucha?
Pomyślałem: „Będziemy przyjaciółmi”.
Będziemy przyjaciółmi.
- Wyjąłeś mi to... -...z ust.
Tak już mam.
Złapaliśmy wspólny język.
Ulubione kadzidło?
Nag champa.
Faza księżyca?
Księżyc garbaty!
O cholera.
Rozmawialiśmy, jakbyśmy znali się od lat.
Twoja czakra?
- Serce. - Moja też!
- Czy rośliny potrafią mówić? - Ciągle słyszę ich głosy.
Nie żartuj!
Połączyła nas miłość do roślin...
- Lubisz fikusy? - Są niedoceniane.
...ziół...
- Ulubiony napar? - Reishi chaga.
Z odrobiną miodu z pasieki!
...i grzybów.
Obczaj to.
Stary...
Roman organizował wypady
do parku Big Cypress, na polowanie na Małpę-skunksa.
Małpa-skunks?
Ona istnieje.
Małpa-skunks to taki bagienny goryl.
Coś jak Sasquatch, tylko z Everglades.
Mieszka na bagnach i wali jak skunks.
Śmierdząca Wielka Stopa.
Tak mówią lokalsi.
To ogromny, włochaty i przerażający stwór.
Małpa-skunks z Everglades.
Południowa Floryda znów żyje poszukiwaniami
legendarnego potwora z bagien.
Czy ta bestia istnieje?
Małpa-skunks to furtka do tego, co nieznane.
Do Boga i do naszych prawdziwych instynktów.
Do poznania sensu istnienia na tej planecie.
TROPICIEL WIELKIEJ STOPY
Nazywam się Connor Flynn. Jestem tropicielem Wielkiej Stopy.
Przybyłem tu, by odnaleźć Małpę-skunksa.
Żeby dorwać Małpę-skunksa,
trzeba szukać takich śladów.
Małpy-skunksy mają cztery palce.
Są mniejsze niż Wielka Stopa.
Nie ważą 400 kilogramów, tylko ze 150.
KIEROWNIK BADAŃ NAD MAŁPĄ-SKUNKSEM
Nazywam się Dave Shealy. Kieruję badaniami w Ośrodku Badań nad Małpą-skunksem.
Moja rodzina osiedliła się w Everglades w 1890 roku.
Jak byłem mały, wszyscy mówili o Małpie-skunksie.
ROK MAŁPY-SKUNKSA
W wieku dziesięciu lat
poszedłem z bratem na polowanie. Wtedy zobaczyliśmy tę bestię.
Przechadzała się jakieś 100 metrów przed nami.
Wyglądała jak człowiek pokryty sierścią.
Ludzie pytają, czemu jej nie zastrzeliliśmy.
Mieliśmy broń.
Ale strzelaliśmy tylko do tego,
co zamierzaliśmy zjeść. A tego byśmy nie tknęli.
Niesamowite, prawda?
Widziałem to nagranie milion razy,
a i tak zawsze jestem w szoku.
Coś niezwykłego.
Nie wierzę w każdą legendę,
ale za to wierzę w magię.
Kto wie, co się kryje w takim starym lesie.
Kiedy Roman powiedział: „Jedziemy tropić Małpę-skunksa”,
zgodziłem się.
Wskakuj.
Nigdy nie byłem w parku Big Cypress. Everglades było mi obce.
Pomyślałem: „Co takiego może się stać?”.
W Everglades ginie sporo ludzi.
Po prostu znikają.
Chciałem poznać prawdziwe życie na Florydzie.
Tutejszych mieszkańców w każdej chwili może ugryźć wąż,
dorwać aligator albo rekin.
Byłem gotowy poznać piękno i niebezpieczeństwa Florydy.
Kto wybiera się do Everglades, musi się mieć na baczności.
Roman ma doświadczenie w biwakowaniu.
Dla mnie to była kompletna nowość.
W porządku?
Zaraz to ogarnę.
Podłoże jest niestabilne.
Chyba wziął mnie tam po to, żeby mieć się z kogo pośmiać.
Podczas przygotowań do tropienia,
Roman spytał...
Masz ochotę na grzybki?
Dobrze wiedział, że mam ogromną ochotę na grzybki.
Mam ogromną ochotę na grzybki.
Wyruszyliśmy tuż po zachodzie słońca.
To idealna pora. Wszystkie gady i stwory się budzą.
Roman podszedł do tego jak prawdziwy odkrywca. Za to ja byłem zestresowany.
Objaśnił mi, jakich śladów szukamy.
Zasada numer jeden: podążaj za smrodem.
Strasznie wali.
Szukaliśmy okropnego smrodu, kępek sierści
i dziwnego stukania.
Zasada numer dwa: nasłuchuj dziwnego stukania.
Stuk, stuk, stuk. To ostrzeżenie.
Zasada numer trzy: mów językiem bestii.
Małpa-skunks używa języka samurajów,
żeby zdezorientować ludzi na bagnach.
Roman znał okrzyk, który miał wywabić Małpę-skunksa z ukrycia.
Co za człowiek. Ciągle mnie zaskakuje.
Teraz ty.
Niektórzy twierdzą, że to głos Boga.
Niski, potężny ton, obezwładniający człowieka.
Ale to może być też ich sposób komunikacji.
Czas na trochę pomruków. Może coś na nie zwabię.
Częstotliwości nie mają ładu i składu.
Ci, co zadzierają z Małpą-skunksem,
na zawsze zostają w tym lesie.
Przeszliśmy spory dystans.
Dotarliśmy tak daleko i nic nie znaleźliśmy.
W porządku?
Jeśli umrę, połóż mnie na miękkiej ziemi.
Powiedz wszystkim, że dzielnie walczyłem.
Sam im to powiesz.
- Ale z ciebie gość! - Z ciebie też.
W lesie słyszeliśmy różne odgłosy.
Tak, jakbyśmy nie byli tam sami.
Jakby ktoś nas obserwował.
Znaleźliśmy kłębek sierści.
Byliśmy pewni, że zaraz wpadniemy na ogromnego, bagiennego goryla.
Sierść śmierdziała zgniłym jajem i odpadami.
Nawet jeśli nie wpadniemy na bagiennego goryla,
cieszę się, że jesteśmy w tym razem.
Usłyszeliśmy dziwne stukanie.
To on?
Uznałem, że na pewno da się to jakoś wyjaśnić.
Da się to jakoś wyjaśnić.
Może to stukanie to aligator kłapiący paszczą.
Ale usłyszałem coś jeszcze.
Przeszły mnie dreszcze.
Wszystko w porządku?
Wcześniej zażyłem grzybki
i myślałem, że wcale nie kopią.
Ale nagle weszła mi faza.
Stary...
Obraz zaczął mi się rozmywać.
Pomyślałem: „O, nie. Jestem na haju”.
O, nie. Jestem na haju.
Roman uśmiechnął się od ucha do ucha i powiedział:
„Jest już blisko”.
Jest już blisko.
Wszystko się rozciągnęło, jakbym patrzył przez tunel.
Świat zaczął się ode mnie oddalać.
Jest już blisko.
Pomyślałem: „Co jest?”.
Co jest?
Stojąc oko w oko z Małpą-skunksem, trzeba zachować spokój.
Jak każdy drapieżnik,
odruchowo goni tych, którzy uciekają.
Roman gdzieś zniknął.
Miałem ostrą fazę.
Roman?
I wtedy zobaczyłem...
Małpę-skunksa.
O cholera.
Stała trzy metry przede mną.
Sasquatche mają wyjątkowe zdolności.
Niektóre da się jakoś wytłumaczyć, na przykład echolokację.
Ale podobno potrafią też porozumiewać się telepatycznie.
Na pierwszy rzut oka,
ich usta się nie ruszają...
...a w głowie słyszy się: „Jestem strażnikiem lasu”.
Jestem strażnikiem lasu.
- Twoje usta się nie ruszają. - Bo to telepatia.
Niektórzy twierdzą,
że te istoty potrafią wejść do umysłu, aby przekazać wiadomość lub ostrzeżenie.
Otwórz rachunek oszczędnościowy.
Marnujesz forsę, trzymając wszystko na zwykłym koncie.
- Co? - I kontroluj swoje pieprzyki.
Ten na ramieniu wygląda podejrzanie.
Podczas telepatii,
Małpa-skunks zagląda w głąb duszy.
- Śmiejesz się ze mnie? - Stary, strasznie walisz.
Robisz sobie ze mnie jaja?
Gdyby zaatakowała mnie Małpa-skunks, nie uciekałbym.
To jak walka z niedźwiedziem.
Nie da się zwiać,
więc lepiej patrzeć bestii prosto w oczy.
Oczy wylazły mi z orbit.
Uświadomiłem sobie, że stoję twarzą w twarz
z istotą, której tak długo szukałem.
I że ta istota chce mnie zabić.
Jak śmiesz przychodzić do mojego domu i tak świeżo pachnieć?
Nie sądziłem, że przejdę przemianę jak w Doktor Jekyll i pan Hyde.
Ale uznałem: „Nie tym razem!”.
Nie tym razem!
Nie miałem przy sobie żadnej broni
oprócz scyzoryka ze stacji benzynowej.
Nagle na pomoc przybiegł Roman.
Travis!
Roman! Załatwiłem Małpę-skunksa.
Wtedy zrozumiałem.
To nie jest Małpa-skunks. To pyton birmański.
To nie była Małpa-skunks, tylko dwumetrowy pyton birmański.
Pomyślałem: „Niedobrze”.
Niedobrze.
Miałem taką fazę, że dostałem halucynacji.
To inwazyjny gatunek węży, który dewastuje
ekosystem Everglades.
Władze zachęcają do ich zabijania.
Potrafią łamać kości.
Jak taki wąż owinie się komuś wokół szyi, to go nie dusi, tylko łamie mu kark.
To wydawało się nierealne. Wąż był w kolorach tęczy.
Zastanawiałem się,
czy to dzieje się naprawdę.
Zrozumiałem, że wpakowałem się w tarapaty.
Pyton parę razy próbował mnie ugryźć.
Mają ostre zębiska.
Roman próbował obmyślić,
z której strony go złapać.
W końcu chwycił go za łeb, a wtedy ja wyciągnąłem scyzoryk.
Wszedłem w tryb Rambo.
Okazuje się, że scyzoryk jest bardziej niebezpieczny niż pyton.
Byłem tak nakręcony,
że uniosłem węża nad głowę
jak pas mistrzowski.
Właśnie wtedy mnie i Romana połączyła niezwykła więź.
Obaj szukaliśmy w sobie czegoś więcej.
I znaleźliśmy to w samym sercu lasu.
Może i nie było to dokładnie to, czego szukaliśmy,
ale przeżyliśmy wspaniałą przygodę.
Nasza podróż dobiegła końca.
Pojechaliśmy do miasta.
Jeden z mieszkańców pokierował mnie do Dusty’ego Crumba.
ŁOWCA PYTONÓW I WŁAŚCICIEL PIZZERII
Nazywam się Dusty Crumb i jestem najbardziej zajebistym łowcą pytonów!
Znajdujemy się w światowej sławy pizzerii Pizza, Makaron i Pytony.
Everglades to dziwne miejsce.
Można tam wymienić pytona na pizzę.
Jako pierwszy na świecie zacząłem akceptować płatność w pytonach.
Obdzieramy węże ze skóry i produkujemy z niej wszystko,
czego dusza zapragnie.
Paski, buty, portfele, torebki
i okładki na płyty CD.
Robiliśmy też pizzę z pytonem.
Mięso wygląda jak aligator.
Smakuje jak aligator bez rybnego posmaku.
Tylko jest trochę twardawy.
Nie pojechałem tam na pizzę.
Chciałem zobaczyć, jak konserwuje się węża.
Powiedziałem: „Załatwiłem dwumetrowego pytona”.
Dusty był miły. Zademonstrował mi,
jak konserwuje się skórę węża.
Trzeba naciąć skórę wokół kloaki, czyli tuż przy tyłku.
Potem nacina się głowę
i ściąga się skórę jak skarpetę.
Nie skórowałem węża w sklepie. Zabrałem go do domu.
Nie straciłem nadziei na to,
że za którymś drzewem czy kamieniem kryje się bagienny goryl.
Świat nie byłby taki sam, gdyby wszyscy się dowiedzieli,
że istnieje inny gatunek ludzki.
To Małpy-skunksy są prawdziwymi Ziemianami. Są prawie jak Bóg.
Ludzie chodzą do kościoła cztery razy w tygodniu,
a żeby zbliżyć się do Boga, wystarczy iść na bagno.
Szukaliśmy mistycznej istoty.
Zamiast niej odnaleźliśmy swoje prawdziwe „ja”.
I to właśnie jest magia.
Wiele przeszliśmy, żeby to przeżyć.
Koniec tej podroży uświadomił mi,
jak ważne jest
spełnianie marzeń, nawet jeśli jest nim triumf nad gigantycznym wężem.
Napisy: Anna Maria Podhorodecka