Nie martw się, kowboju.
W HOŁDZIE DLA MORRISA I GOSCINNEGO
Daruję ci życie.
Ale będzie gorzej.
Będzie gorzej, bo będę blisko.
Nawet w sercu pustyni.
We wszystkim dookoła
usłyszysz moje imię.
We wszystkim dookoła
zobaczysz moje imię.
W szepczącym wietrze
będzie moje imię.
W chrzęście każdego twego kroku,
moje imię.
Moje imię będzie murem, w który będziesz bił głową.
Będziesz się bał, kowboju.
Będziesz się bał.
Nawet własnego cienia.
ROZDZIAŁ VIII POWRÓT DO POCZĄTKÓW
ALBUQUERQUE 10 MIL I KAWAŁECZEK
Konwój Lincolna jechał tędy.
Jesteśmy blisko domu.
Wszystko w porządku?
Tak, a co?
Stawimy czoła komuś, kto prawie cię zabił.
To on musi stawić nam czoła.
Czyli tak to wygląda.
Mówię serio, a ty to bagatelizujesz.
Bagatelizuję, bo jest nas troje.
Razem jesteśmy mocni.
Boję się, że coś ci się stanie.
To konwój. Wpadli w pułapkę.
Spójrz na ciała.
Ci w szarych mundurach to strażnicy, osobista straż prezydenta.
Pewnie wzięli ich z zaskoczenia.
We wszystkim, co usłyszysz i zobaczysz,
będzie moje imię.
- Przeanalizujmy sytuację. - Dobrze.
Strzelcy ukrywają się na wzniesieniu.
Wozy poniżej są podziurawione.
Ale nie ma już ognia z armat, więc albo skończyła im się amunicja,
albo ktoś przeprowadził sabotaż.
- Słyszysz? Strzały. - To Sharps 59.
Dochodzi z wozów.
Strzelec trzyma wroga w ryzach.
Zważywszy na liczbę poległych, nie wytrzyma długo.
Krótko mówiąc, musimy pokonać 300 metrów w otwartym terenie,
obserwowani przez maniaków z palcem na spuście.
Tak.
Potrzebny nam… śmiały plan.
Raczej lekkomyślny.
Samobójczy.
W zasadzie głupi.
Głupi.
Odyseusz w Odysei robi to z owcami. I działa.
Tyle że krzaki się nie ruszają!
Masz lepszy pomysł? Nie sądzę.
Przestańcie!
Poddaję się!
Słyszycie?
Poddaję się!
Ale nie mój winchester!
To prezydent.
Ruszać się!
Dalej!
Nareszcie coś innego niż Kongres!
Na razie będzie dobrze.
Abraham Lincoln, 16. prezydent Stanów Zjednoczonych Ameryki,
do usług.
Miło cię znów widzieć, Luke. Ile to już minęło?
Prawie trzy lata.
Zabawne, myślisz o starych druhach,
zapraszasz ich do Waszyngtonu,
a spotykasz ich oblegany w Nowym Meksyku.
- Los bywa przewrotny. - To nie los, panie prezydencie.
Naprawdę? Jak to?
Spisek? Właśnie były wybory!
- Ci ludzie nie mają cierpliwości. - Mają broń, panie prezydencie.
Przybyliśmy, by pana stąd zabrać.
Dlatego pracujesz z ekipą.
Rozumiem.
Tak między nami, Luke,
ta stara zasada „koń, kowboj, bez mycia, bez słowa, bez uśmiechu”
mocno trąci myszką.
- Wierz mi, ubolewam nad tym. - Pana obrona się trzyma?
Oczywiście. Na razie.
Zaatakowali nas z zaskoczenia, ale moi ludzie walczyli jak lwy.
Wysłałem oddział, by zneutralizować armaty.
Musiało się udać, bo bylibyśmy martwi, ale żaden z nich nie wrócił żywy.
Od tego czasu utrzymaliśmy pozycję.
- Próbowaliście uciec? - Od początku.
Ale jesteśmy otoczeni z trzech stron.
Są 30 metrów od nas i atakują nas z tyłu.
Jesteśmy otoczeni.
Tak, ale na szczęście
mamy doskonałego strzelca, który trzyma wroga w ryzach.
Mnie.
Dziki Zachód mam we krwi. Czuję to w głębi duszy.
Czuję ten dreszczyk emocji. Jakbym urodził się na nowo.
Zrozumiałem tylko jedno,
że ten gryzoń musi wrócić do nory!
Gryzoń musi wrócić do nory!
Gryzoń nie może!
To szyfr. Wysłałem go, żeby zabrał amunicję z trupów.
Gryzoń Bambini! Kapral Bambini!
Wracaj natychmiast!
Nie mogę!
Co? Kogo próbujesz oszukać?
Na co czekasz? Żebym uchwalił prawo zakazujące lenistwa?
- Nie, panie prezydencie. - Proszę spojrzeć.
Musiał być z tymi, którzy sabotowali armaty.
Szybciej!
To wszystko? Ilu ich jest?
Trzydziestu siedmiu.
Policz jeszcze raz.
Traciłem nadzieję, sierżancie…
Pierce, panie prezydencie.
Tylko ja przeżyłem.
To gorsze niż Gettysburg. Nie widziałem czegoś takiego.
Uzupełnię amunicję i wrócę do akcji, panie prezydencie.
Ich armaty zniknęły, ale nadal mają strzelców.
- Dobra robota, sierżancie. - Dobrze.
Widziałeś, gdzie ukrywa się wróg po drugiej stronie?
Tak, dlaczego?
Bo będziemy cię potrzebować.
Nie pociągniemy długo, mając tyle amunicji.
Bambini może wrócić po więcej.
Na dłuższą metę to nie pomoże.
Panie prezydencie, musimy spróbować uciec.
Uciec? Jak konfederaci?
Polityka to nie moja bajka, ale ratowanie ludzi już tak.
To bezpieczny rejon.
Jesteśmy tutaj.
Wróg jest tu i tu.
Załatwił pan już 23 strzelców, co opóźnia ich ponowne rozmieszczenie.
Masz rację.
Dzięki strzałom prezydenta na lewą flankę
wycofali się i kryją się tutaj, na wyższym terenie.
Co oznacza…
że tam, gdzie krzyżuje się ich pole rażenia…
Tam jest martwy punkt.
Tylko ostatnie 10 metrów przed bezpieczną strefą jest odsłonięte.
Więc zginiemy.
Chyba że…
osłonimy nasze ciała metalowymi płytkami.
Spójrzcie. Mieli je wszędzie na wozach.
Użyjemy ich jako zbroi pod ubraniem.
Załatwimy ich.
Panie prezydencie, z całym szacunkiem, szczerze wątpię…
W najgorszym razie się nie uda.
Jeśli uciekniemy, Zee wygra, system się zawali,
ona zabije ludzi, a Bambini będzie jej zabawką.
O nie. Dlaczego miałbym być jej zabawką?
Upozoruję swoją śmierć i dołączę do waszej drużyny.
Razem udamy się na równiny Dakoty.
Gdzie bandyci polują na bandytów.
Łowcy nagród, renegaci.
Podzielimy się na dwie grupy do ewakuacji.
Wasza trójka pójdzie z Pierce'em i Bambinim po posiłki.
Byli na terytorium wroga, poprowadzą was.
Odwrócimy ich uwagę, żeby niczego nie podejrzewali.
Będą nas ostrzeliwać, a wy uciekniecie.
Utrzymamy się, ile będzie trzeba.
Do dzieła.
Nie możesz tu zostać.
Potrzebujemy cię przy nas.
Tu mnie potrzebują.
A jeśli coś pójdzie nie tak?
Muszę ci coś powiedzieć.
To kolejny powód, by ocalić Amerykę i wolność słowa.
Będzie dobrze.
Zajmij się nimi.
Wszystkimi.
Wszystkimi, oczywiście.
- Wszystko dobrze, młody? - Nie bardzo.
Dla kurażu.
Panie prezydencie, chce pan trochę?
Chwila, mogę spróbować?
Znam ten zapach i ty chyba też.
- Chloroform. - Chloro… co?
- Co to ma być, sierżancie Pierce? - To nie Pierce.
Wziął mundur z ciała Pierce'a.
Ale zapomniał o jednym szczególe.
Czerwony medal za odwagę dla tych, którzy walczyli w Pittsburghu.
Nie mógł tam być.
To było tego samego dnia, co bitwa, która go naznaczyła.
Gettysburg.
Tysiąc kilometrów od Pittsburgha.
Strażnicy!
Co tu robisz?
To nie jest zasadne pytanie.
Pytanie brzmi, czy wasza broń jest wycelowana we właściwą stronę.
Czekaliśmy na sygnał.
DEKLARACJA NIEPODLEGŁOŚCI NOWEGO MEKSYKU
Posadziłem was tam, żebyście mogli rozkoszować się zapachem sosny.
To niesamowite, jak zapach przywołuje wspomnienia.
Jesteśmy niedaleko.
Pachnie jak dom.
Proch, strach, krew.
Patrz na mnie, gdy do ciebie mówię. Na człowieka, który cię ocalił…
a który mógł cię zabić.
Czas złożyć podpis, Lincolnie.
Osiem liter, jedna kropka i tyle.
Myślisz, że oddam ci Nowy Meksyk?
I to zgodnie z prawem.
- To pierwszy krok do odbudowy Ameryki. - Pogrążyć ją w chaosie!
Śmiesz mówić mi o chaosie?
Zniszczyłeś nasze zwyczaje, obiecując ludziom wszystko.
Całe to gadanie o wolności. Wolności słowa, myśli i własności.
Nikt tego nie potrzebuje.
Ludzie potrzebują porządku i zasad, by znać swoje miejsce.
Położę temu kres.
Rozwiązłość, postęp, nawet twoja żałosna abolicja.
- Zmiażdżę ich. - Śnij dalej.
Ilu ludzi ci zostało? Czterech?
Tyle razy grzecznie cię poproszę…
Pieprz się z tym swoim gadaniem!
Jednego mniej.
Zaraz wydłubię oczy twojemu szeregowemu.
- Potem kapral zostanie… - Tylko nie jej zabawką!
Nie jej zabawką.
Podpiszę to!
Podpiszę.
Mamy kłopoty.
Czemu się uśmiechasz?
Wybiłam sobie palec.
I to cię bawi?
To ten właściwy.
Dziękuję za ten prezydencki gest. Niech Bóg błogosławi Amerykę.
Wątpię, by pobłogosławił twoją.
Może poproś Go o to moim imieniu.
Niech żyje nowy Nowy Meksyk!
Zaczyna się nowa epoka!
W końcu nam się udało!
- Louise! - Nie!
Deklaracja!
Ukradła deklarację!
Dogońcie ją!
Cholera.
Szybko, do lasu!
Szybciej!
Twoja córka ma charakter.
Nie wychowałaś jej aż tak źle.
Boli mnie, że muszę to robić.
Cholera!
Ratuj naszą Louise.
Panie prezydencie?
Niezły pancerz!
Zabiję cię!
Puść mnie!
Luke!
Żadnych gwałtownych ruchów.
Broń do kabury.
Palec na spuście mnie świerzbi.
Strzelaj!
Spójrz na jego rękę.
Boi się, że spudłuje.
Wie, że jestem od niego szybszy.
Żeby się nie trząść, musisz pożreć własne serce.
Ale wpuściłeś je do swego życia.
Teraz jesteś sparaliżowany.
- Nie uratujesz jej. - Nie słuchaj go!
Strzelaj!
Słyszysz to, Luke?
To cud.
Gdy błyskawica uderza w to samo miejsce drugi raz.
Druga lekcja na dziś.
Jeśli ktoś nosi długie rękawy, nie jest mu zimno.
Ukrywa asy.
Spójrz, Luke. To oszust!
Dlatego jest szybszy.
Mówiłem, że cię zabiję.
Chciałam poczuć się jak prawdziwa Calamity.
Legendy czasem piszą się na naszych oczach.
Dziś miałem zaszczyt tego doświadczyć.
W bitwie między mrokiem a demokracją
prawie wygrał mrok.
Nie liczyliśmy jednak na naszych wybawców.
To gwiazdy, które prowadzą nas przez mrok.
Z głębokim wzruszeniem chciałbym wyrazić uznanie dla odwagi,
siły charakteru i bezinteresowności
jednej z największych legend Dzikiego Zachodu.
Legendy, której jestem wielkim fanem.
Przedstawiam…
Calamity Jane.
Panie prezydencie, to zaszczyt.
Jeśli czytał pan moje prace, wie pan, że zaszczyty nie są dla mnie.
Przepraszam. Potrzymasz? Dzięki.
- Co tu robisz? - Jestem z panią Jane do książki.
- Jak to? - Nie mówiła?
Wznowimy franczyzę w formie fotopowieści.
Calamity Jane, tom trzeci.
Wymyśliłem tytuł.
Prawdziwe czyny uchwycone na żywo. Akcja, emocje, 100% autentyczności.
Wszystko mi powiedziała.
Jak wcześniej, w lesie,
gdy zabiła 32 desperados, zanim cię uratowała.
Dobrze, że tam była.
A zatem…
zrobiła to, by nas uratować, czy dla swojej książki?
Muybridge! Zdjęcie.
Ustawcie się.
Pan prezydent gotowy?
Uwaga…
To był intensywny czas.
Padło tyle ważnych słów.
Wielu nie wypowiedziano.
Chyba się zbierasz.
- Chodź, Muybridge, mam robotę. - Już idę.
Joe jest na wolności. Okradł Marshal City.
Po zgrywaniu szeryfa i pilnowaniu banku
chciał mieć bank dla siebie.
Chyba mam już wszystko.
Wybacz, panienko. Jak się nazywasz?
- Ja? - Tak. Jak cię zwą?
Do książki.
Masz na imię Louise…
Lucky.
Nazywa się Lucky Louise.
Na trzy.
Raz, dwa…
KONIEC
Napisy: Marcin Łakomy